Η κατάθλιψη σχετίζεται με την ταχύτερη γήρανση του εγκεφάλου και την άνοια

Τα άτομα με κατάθλιψη είχαν περισσότερες πιθανότητες να έχουν γνωστικές διαταραχές αργότερα στη ζωή τους και υπήρχε κίνδυνος να αναπτύξουν ελλείμματα στην ταχύτητα επεξεργασίας πληροφοριών, την εκτελεστική λειτουργία και τη μνήμη.

---

Μια νέα μετά-ανάλυση στο journal Psychological Medicine υποστηρίζει ότι η κατάθλιψη μπορεί να επιταχύνει τη γήρανση του εγκεφάλου. Αυτή η συσχέτιση, θα μπορούσε να καταστήσει την κατάθλιψη παράγοντα κινδύνου για την άνοια και την ηλικιακή γνωστική πτώση.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι η κατάθλιψη είναι η κύρια αιτία της αναπηρίας παγκοσμίως. Επηρεάζει περισσότερα από 300 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Προηγούμενη έρευνα¹ έχει επίσης συνδέσει την κατάθλιψη και την άνοια. Σύμφωνα με μελέτη του 2013², τα άτομα που αναπτύσσουν κατάθλιψη μετά την ηλικία των 70 ετών είναι πιο πιθανό να πάθουν άνοια. Μια άλλη μελέτη του 2013³ έδειξε ότι όταν η κατάθλιψη εμφανίστηκε με ήπια γνωστική εξασθένηση, οι άνθρωποι είχαν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν άνοια.

Κατάθλιψη, άνοια, και γήρανση του εγκέφαλου

Οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα από 34 μελέτες που περιελάμβαναν συνολικά 71.244 άτομα. Οι περισσότερες από τις μελέτες εξέτασαν την κατάθλιψη, αν και πέντε εξέτασαν τα συμπτώματα άγχους. Κανένας από τους συμμετέχοντες στις μελέτες δεν είχε άνοια στην αρχή της έρευνας.
Τα δεδομένα έδειξαν μια σημαντική συσχέτιση μεταξύ της κατάθλιψης και της γνωσιακής πτώσης. Τα άτομα με κατάθλιψη είχαν περισσότερες πιθανότητες να έχουν γνωστικές διαταραχές αργότερα στη ζωή τους και υπήρχε κίνδυνος να αναπτύξουν ελλείμματα στην ταχύτητα επεξεργασίας πληροφοριών, την εκτελεστική λειτουργία και τη μνήμη.
Αυτή η τάση υποδεικνύει ότι η κατάθλιψη μπορεί να γερνάει τον εγκέφαλο πιο γρήγορα. Θα μπορούσε επίσης να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος γερνάει. (Δεν υπήρξαν αρκετές μελέτες ανησυχίας για τη διεξαγωγή της μετά-ανάλυσης για το άγχος.)
Τα άτομα με άνοια μπορεί να μην εμφανίζουν συμπτώματα όπως απώλεια μνήμης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι ερευνητές της μελέτης υπογραμμίζουν ότι οι ψυχίατροι και ψυχολόγοι μπορεί να χρειαστεί να παρακολουθήσουν άτομα με κατάθλιψη για τυχόν εμφάνιση ενδείξεων γνωσιακής πτώσης. Αν και η άνοια δεν είναι θεραπεύσιμη, οι πρώτες παρεμβάσεις μπορεί να βοηθήσουν στη διαχείριση των συμπτωμάτων.
Η κατάθλιψη είναι θεραπεύσιμη και η θεραπεία της μπορεί να βοηθήσει. Ο σωστός θεραπευτής μπορεί να διδάξει σε έναν άνθρωπο με κατάθλιψη πώς να κατανοήσει και να διαχειριστεί τα συναισθήματά του. Η θεραπεία μπορεί να βοηθήσει ένα άτομο να βελτιώσει τις σχέσεις του και να θέσει σε εφαρμογή υγιείς αλλαγές στον τρόπο ζωής. Η φαρμακευτική αγωγή μπορεί επίσης να μειώσει τα συμπτώματα κατάθλιψης, ιδιαίτερα όταν χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με τη κατάλληλη θεραπεία.

---

Πηγή: goodtherapy.org
Απόδοση: Ραφαέλα Βουδουραγκάκη
Έρευνα: 1. Bielak, Allison A.M., Denis Gerstorf, Kim M. Kiely, Kaarin J. Anstey, and Mary Luszcz. “Depressive Symptoms Predict Decline in Perceptual Speed in Older Adulthood.”Psychology and Aging 26.3 (2011): 576-83. Print.
2. Heser, K., et al. (2013). Age of major depression onset, depressive symptoms, and risk for subsequent dementia: Results of the German study on ageing, cognition, and dementia in primary care patients (AgeCoDe). Psychological Medicine 43.8 (2013): 1597-610.
3. Luppa, M., Luck, T., Ritschel, F., Angermeyer, M.C., Villringer, A., et al. (2013). Depression and incident dementia. An 8-year population-based prospective study. PLoS ONE

https://www.psychologynow.gr 

Διαβάστε περισσότερα

Miles Davis: Ο άνθρωπος που άλλαζε την μουσική

Από τον Κώστα Κουσαρίδα

Ο Μάιλς Ντιούι Ντέιβις ο Γ’ (Miles Dewey Davis III), όπως είναι το πλήρες όνομά του, ήταν το μεσαίο από τα τρία παιδιά μιας ευκατάστατης οικογένειας μαύρων καθότι ο παππούς του Μάιλς είχε κάνει περιουσία ως λογιστής, αλλά όταν αγόρασε μεγάλη έκταση γης οι λευκοί στράφηκαν εναντίον του.
Ο Μάιλς μεγάλωσε στο Σεντ Λούι. Ο πατέρας του ήταν οδοντίατρος και η οικογένειά του ήταν εύπορη. Στα 13 του έπιασε στα χέρια του την πρώτη του τρομπέτα. Στο βιβλίο του ο Μάιλς περιγράφει τα έντονα συναισθήματα που έζησε εκείνη τη στιγμή.
Έτσι, σύντομα άρχισε μαθήματα μουσικής και όταν τελείωσε το δημοτικό έπαιζε ήδη ικανοποιητικά τρομπέτα. Στα δεκαέξι του χρόνια θα γίνει μέλος της ένωσης μουσικών^.

Η δεξιοτεχνία του στο όργανο αναπτύχθηκε ταχύτατα και το μουσικό του στυλ επηρεάστηκε από μουσικούς όπως οι Κλάρκ Τέρυ, Τσάρλι Πάρκα, Μπίλυ Έκστάην αλλά κυρίως, τον Ντίζη Γκιλέσπη. Η συναυλία του Γκιλέσπη στο Σεντ Λούι, όταν ο Μάιλς ήταν 15 χρονών, ήταν μια μουσική αποκάλυψη για τον μικρό Μάιλς. Έκτοτε το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να πάει στη Νέα Υόρκη και να παίξει τζαζ.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’40 θα βρεθεί στη Νέα Υόρκη για να συναντήσει τον Τσάρλι Πάρκερ και τον Ντίζι Γκιλέσπι και να παίξει μαζί τους.


Γρήγορα η φήμη του θα εξαπλωθεί και θα έρθουν οι πρώτες προσω­πικές ηχογραφήσεις, με το ξεκίνημα της δεκαετίας του ’50. Συνεργάστηκε με σπουδαίους μουσικούς, όπως ο Σόνι Ρόλινς, ο Θελόνιους Μονκ, ο Τζον Κολτρέιν και ο Τζιλ Έβανς, σε δίσκους – σταθμούς στην ιστορία της τζαζ: «Birth of the cool» (1957), Round about midnight» (1957), «Milestones»(1958), «Kind of blue» (1959) και «Sketches of Spain» (1960). Οι ηχογραφήσεις αυτές είχαν τερά­στιο αντίκτυπο, αφού χάραξαν τις κα­τευθυντήριες γραμμές για το ύφος της cool-jazz.

To 1970 κυκλοφορεί το περίφημο άλμπουμ «Bitches Brew», συνεργαζόμενος με μία πλειάδα σπουδαίων μουσικών (Γουέιν Σόρτερ, Τζο Ζάβιναλ, Τσικ Κορία, Τζακ Ντετζονέτ, Τζον ΜακΛάφλιν, Ντέιβ Χόλαντ κ.ά.) και θέτει τις βάσεις του τζαζ – ροκ. Την περίοδο αυτή θα στραφεί προς το ροκ και το φανκ, συνεργαζόμενος με τον Τζίμι Χέντριξ και Prince νέες ηχητικές εμπειρίες με τον Prince.
Ως τα μέσα της δεκαετίας του ’70 θα ζήσει μία εντονότατη και πολύ δημιουργική ζωή. Δίσκοι, εμφανίσεις, ναρκωτικά, γυναίκες, άστατη ζωή και γρήγοροι ρυθμοί θα τον φέρουν στα άκρα και για πέντε χρόνια θα σταματήσει κάθε μουσική δραστηριότη­τα. Θα επανέλθει στις αρχές της δεκαετίας του ’80, έχοντας πια μόνο εκλάμψεις του παλιού καλού εαυτού του, αν και παρέμεινε πολύ δημιουργικός και πολύ δραστήριος.
Ο Μάιλς Ντέιβις έφυγε από τη ζωή στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας στις 28 Σεπτεμβρίου 1991, σε ηλικία 65 ετών.
Στις 30 Ιουνίου του 1992, κυκλοφορεί το τελευταίο άλμπουμ του Μάιλς Ντέιβις με τον hip hop παραγωγό Easy Mo Bee, ένα jazz rap διαμάντι το οποίο τότε έθαψαν οι κριτικοί και οι πωλήσεις ήταν απογοητευτικές, αλλά δείχνει την μεγάλη κουλτούρα του Ντέιβις στον πειραματισμό, ο οποίος εμπνεύστηκε το συγκεκριμένο project όπως καθόταν στο διαμέρισμά του στην Νέα Υόρκη και άκουγε τους ήχους της πόλης από το παράθυρο του.
Έτσι θέλησε να αποδώσει τους ήχους της μεγαλούπολης σε ένα άλμπουμ και έτσι γεννήθηκε το “Doo–Bop”, το κύκνειο άσμα του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη.

 Ο Μάιλς Ντέιβις υπήρξε πρωτοπόρος  σε ότι αφορά στην ανάπτυξη της μουσικής τζαζ, του bebop, της cool jazz, του hard bop, της modal jazz και της jazz fusion.
Για περισσότερο από μισό αιώνα δέσποσε στη μουσική σκηνή της τζαζ, επηρέασε πάρα πολλούς μουσικούς και σφράγισε την εξέλιξη της μουσικής του εικοστού αιώνα όσο λίγοι, πετυχαίνοντας να παραμένει πάντα στην πρωτοπορία των εξελίξεων. Το μουσικό ύφος του είναι από τα πιο λιτά στη σύγχρονη τζαζ, παρ’ όλο που πολλές φορές παρασύρεται σε χειμάρρους φθόγγων. Η ανάπτυξη και ο λυρισμός στους αυτοσχεδιασμούς του είναι εκπληκτικοί. Συνθέσεις του, όπως οι «Nardis», «Four», «Milestones», «So­lar», «So What», θεωρούνται κλασικές και ερμηνεύονται πολλές φορές από μουσικούς των νεώτερων γενεών.
Ποτέ άλλοτε ο ήχος της τρομπέτας δεν θα ηχήσει με τον ίδιο τρόπο.
Και μια ιστορία:
Το 1987 ο Μάιλς Ντέιβις είναι καλεσμένος σε ένα δείπνο στον Λευκό Οίκο.
Κατά την διάρκεια του δείπνου, η πρώτη κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών, Νάνσυ Ρήγκαν, ρώτησε τον Ντέιβις, τι το σημαντικό έχει κάνει ώστε να αξίζει να παραβρίσκεται στον Λευκό Οίκο.
Τότε ο Ντέιβις γύρισε και κοίταξε την Ρήγκαν και απάντησε με το αμίμητο ύφος του:
«Λοιπόν, έχω αλλάξει την πορεία της μουσικής 5 με 6 φορές. Εσύ τι το σημαντικό έχεις κάνει πέρα από το να γαμάς τον Πρόεδρο;»

Διαβάστε περισσότερα

Αποτελέσματα Εκλογών 2019 LIVE

Στους δύο χάρτες που ακολουθούν μπορείτε να παρακολουθήσετε ζωντανά τα αποτελέσματα όπως τα δίνουν στη δημοσιότητα το υπουργείο Εσωτερικών και η Singular Logic. 

Τα αποτελέσματα ανανεώνονται αυτόματα.

   

Περιφερειακές εκλογές – Μάιος 2019

 

                 Πατήστε πάνω στον χάρτη για να δείτε τα αποτελέσματα για τις δημοτικές εκλογές:

  

Δημοτικές εκλογές – Μάιος 2019

Διαβάστε περισσότερα

Ψηφίζεις ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ – Στηρίζεις ΝΑΖΙ

 

Τα «δεν ήξερα» έχουν τελειώσει εδώ και καιρό. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ σημαίνει ΝΑΖΙ.

Χρυσή Αυγή σημαίνει Χίτλερ, Γκέμπελς και σβάστικες.

Χρυσή Αυγή σημαίνει Άουσβιτς και Νταχάου.

Χρυσή Αυγή σημαίνει σφαγές στο Δίστομο και στα Καλάβρυτα. 

Χρυσή Αυγή σημαίνει ταγματασφαλίτες, ταγματαλήτες και γερμανοτσολιάδες. 

Χρυσή Αυγή σημαίνει δολοφόνοι του Παύλου Φύσσα και του Σαχζάτ Λουκμάν.

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ σημαίνει ΝΑΖΙΣΜΟΣ.

Ο ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΕΤΑΙ, ΤΣΑΚΙΖΕΤΑΙ. —

Διαβάστε περισσότερα

Χοσέ Μαρτί: Ο ποιητής και κορυφαίος μαχητής της Κουβανικής ανεξαρτησίας

Ο Χοσέ Μαρτί γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου του 1853 και απεβίωσε στις 19 Μαΐου του 1895. Υπερασπίστηκε την πατρίδα του Κούβα, τη «δική του Αμερική» και αφοσιώθηκε σε αυτήν τη μεγάλη υπόθεση. Αυτός ο αστός και Ισπανός στην καταγωγή δεν ζητούσε μόνο την αναδιανομή του πλούτου και των περιουσιών. Ήξερε πως η κοινωνία που οραματίζεται απαιτεί και έναν νέου τύπου άνθρωπο.

Ο Χοσέ Μαρτί, ποιητής και κορυφαίος μαχητής της Κουβανικής ανεξαρτησίας, είναι από τις πλέον εμβληματικές φυσιογνωμίες της ιστορίας της Κούβας. Αποτέλεσε σημείο αναφοράς και έμπνευσης για τους ηγέτες της Επανάστασης στο νησί και ιδιαίτερα για τον Τσε Γκεβάρα και τον Φιντέλ Κάστρο.
Γεννημένος το 1853 στην Αβάνα από ισπανούς γονείς, άρχιζε να δημοσιεύει ποιήματα του σε τοπικές εφημερίδες σε ηλικία μόλις 16 ετών. Το 1869, η υποστήριξη που παρείχε μέσω των γραπτών του στους ξεσηκωμένους κουβανούς ενάντια στο αποικιοκρατικό καθεστώς, τον έβαλε σε σοβαρά προβλήματα. Συνελήφθη και καταδικάστηκε σε έξι χρόνια καταναγκαστική εργασία για προδοσία και υποκίνηση ανταρσίας. Με παρέμβαση των γονιών του η ποινή του μειώθηκε, ο ίδιος όμως εξορίστηκε στην Ισπανία. Ευρισκόμενος στην Ευρώπη ο Μαρτί σπούδασε Νομικά συνεχίζοντας ταυτόχρονα να γράφει για την κατάσταση που επικρατούσε στην Κούβα. Κατά την ίδια περίοδο χρειάστηκε να χειρουργηθεί δύο φορές προκειμένου να διορθωθεί η βλάβη που είχαν υποστεί τα πόδια του από τις χειροπέδες των φυλακών.

Το 1875 πηγαίνει στο Μεξικό όπου ξαναβρίσκεται με την οικογένειά του. Μέσα σε δύο χρόνια δημοσίευσε μεγάλο αριθμό ποιημάτων, όπως επίσης μεταφράσεις αλλά και ένα δικό του θεατρικό έργο το οποίο παίχτηκε σε θέατρο του Μεξικού. Επέστρεψε στην Κούβα το 1877 έχοντας αλλάξει το όνομά του αλλά έμεινε λιγότερο από έναν μήνα πριν φύγει για τη Γουατεμάλα, μέσω Μεξικού. Εκεί βρήκε δουλειά ως καθηγητής Φιλολογίας και παντρεύτηκε την Κάρμεν Ζάγιας Μπαζάν. Στη θέση του καθηγητή έμεινε ένα χρόνο καθώς παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενος για την άδικη απόλυση ενός συναδέλφου και συμπατριώτη του από το ίδιο τμήμα. Έτσι, επέστρεψε και πάλι στην Κούβα όπου συνέχισε να δουλεύει ως καθηγητής. Όχι όμως για πολύ, μιας και κατηγορήθηκε από τις αρχές για συνωμοσία εναντίον της ισπανικής αποικιοκρατίας και πάλι εξορίστηκε στην Ισπανία. Από εκεί έφυγε για τη Νέα Υόρκη.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στις Ηνωμένες Πολιτείες ο Μαρτί αποδείχθηκε ιδιαίτερα παραγωγικός. Υπηρέτησε ως Πρόξενος της Ουρουγουάης, της Παραγουάης και της Αργεντινής, έγραψε άρθρα τόσο στον τοπικό Τύπο όσο και σε εφημερίδες χωρών της Λατινικής Αμερικής λειτουργώντας άτυπα ως ανταποκριτής. Την ίδια περίοδο έγραψε κάποια απ’ τα σημαντικότερά του ποιήματα ενώ προσπαθούσε με κάθε τρόπο να ενισχύσει το κίνημα ανεξαρτησίας στην Κούβα που ολοένα και δυνάμωνε. Το 1895 μαζί με μιά ομάδα εξόριστων κουβανών, υπό την αρχηγία του Μάξιμο Γκόμεζ, αποβιβάζεται στο νησί και παίρνει μέρος στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Κατά τη διάρκεια του ανταρτοπόλεμου ο Μαρτί σκοτώνεται ηρωικά χωρίς να προλάβει να δει τη χώρα του να απελευθερώνεται από τα δεσμά της ισπανικής αποικιοκρατίας, κάτι που συνέβη το 1902.
Η ηρωοποίηση του Χοσέ Μαρτί στα μάτια των επόμενων γενεών συνέβη όχι γιατί ήταν κάποιος πολεμιστής, στρατιωτικός η πολιτικός, αλλά διότι αφιέρωσε τη ζωή του για το σκοπό της κουβανικής ανεξαρτησίας. Δεν έμεινε στην ιστορία για στρατηγικές ικανότητες ή πολεμικές αρετές, αλλά για το γεγονός ότι στο επίκεντρο όλων του των γραπτών – και εν των γένει πνευματικών κληροδοτημάτων – υπήρχε η δίψα για απελευθέρωση της Κούβας από τους αποικιοκράτες. Το ποιητικό και συγγραφικό του έργο αποτέλεσε το πνευματικό έναυσμα για τη φλόγα του απελευθερωτικού αγώνα και γι’ αυτό ο Μαρτί εορτάζεται μέχρι και σήμερα στην Κούβα ως ο Εθνικός Ποιητής του νησιού.
Στα συγγράμματά τους, τόσο ο Ερνέστο Γκεβάρα όσο και ο Φιντέλ Κάστρο (όπως και άλλα στελέχη της μετέπειτα Επανάστασης), αναφέρονται στο Χοσέ Μαρτί ως πηγή έμπνευσης και επαναστατικού πνεύματος. Ως ελάχιστο φόρο τιμής στον πατριώτη και ποιητή, η Κουβανική κυβέρνηση έδωσε το όνομα του στο διεθνές αεροδρόμιο της Αβάνας, μετονομάζοντας το από Ράνκο-Μπογιέρος σε “Χοσέ Μαρτί”.

Διαβάστε περισσότερα

Εκατό χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων

Η γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού - που από το 1994 αναγνωρίζεται επισήμως από την ελληνική πολιτεία με την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου, ως Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου - αναφέρεται στα βίαια, μαζικά, φονικά γεγονότα, της δεύτερης και των αρχών της τρίτης δεκαετίας του 20 αιώνα που έλαβαν χώρα στην καταρρέουσα τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία, μέχρι τη δημιουργία του σύγχρονου τουρκικού κράτους, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα την φυσική εξόντωση, τον αφανισμό, τον εκτοπισμό, την εκρίζωση εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου από τις πατρογονικές τους εστίες.
Τα γεγονότα αυτά πυροδοτήθηκαν από την σταδιακά αυξανόμενη ανάδυση και εντεινόμενη επίδραση του τουρκικού εθνικισμού στην πολυεθνική Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο οποίος προς τα τέλη της πρώτης δεκαετίας του προηγούμενου αιώνα κατέστη κυρίαρχη ιδεολογία, αναλαμβάνοντας δια των πολιτικών εκφραστών του, την εξουσία και τον έλεγχο της αυτοκρατορίας.
Η ανάληψη της εξουσίας από τους Νεότουρκους το 1908 στην Οθωμανική Θεσσαλονίκη θεωρείται η απαρχή του για τους «συστηματικούς» και «οργανωμένους» - όπως υποστηρίζουν σύγχρονοι ιστορικοί και ερευνητές - διωγμούς, εξαντλητικές πορείες εξόντωσης, εγκλεισμούς σε τάγματα καταναγκαστικής εργασίας, λεηλασίες, βιαιότητες, σε βάρος όλων των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Όπως επισημαίνουν, οι ίδιοι, οι ωμότητες αυτές πραγματοποιήθηκαν σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους και σε διάφορες φάσεις, μέσα στη δεκαετία 1913-1923 και μέσα σε εμπόλεμες συνθήκες, αλλά και σε ειρηνικά μεσοδιαστήματα, στο χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων είναι δύσκολο να υπολογιστεί, λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν. Ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης αναφέρει :
«Οι Έλληνες σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία, πριν την έναρξη των διωγμών, σε ήταν περίπου 2 με 2.2 εκατομμύρια. Στο χώρο του Πόντου ήταν περίπου 450.000. Στην επίσημη απογραφή του 1928 καταμετρήθηκαν, ως πρόσφυγες στην Ελλάδα, επισήμως, 1.2 εκατομμύρια. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των Ελλήνων που χάθηκαν στην περίοδο 1914-22, αυτών που αγνοείται η τύχη τους, είναι της τάξης των 700.000- 800.000, σε όλη την έκταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας».
Το επίσημο τουρκικό κράτος, που διαδέχθηκε την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αρνείται ότι διαπράχθηκε «γενοκτονία» εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της Ανατολής τα τελευταία χρόνια ύπαρξης της αυτοκρατορίας.

 

«Η Τουρκική Δημοκρατία, δημιουργείται το 1923, δηλαδή μετά το τέλος των γεγονότων. Τα γεγονότα και τις γενοκτονίες τις προκάλεσε ο ακραίος τουρκικός εθνικισμός, οι Νεότουρκοι στην αρχή και ο Κεμάλ στη συνέχεια. Η σχέση του σύγχρονου τουρκικού κράτους με αυτούς που διέπραξαν τις γενοκτονίες μπορεί να μην είναι θεσμική, είναι όμως οργανική, γιατί ουσιαστικά αυτοί δημιουργούν το τουρκικό κράτος» αναφέρει ο κ. Αγτζίδης.
Ο ίδιος, ο όρος «γενοκτονία» διατυπώθηκε και ενσωματώθηκε στο διεθνές δίκαιο, μεταγενέστερα (1948) από τον Πολωνό νομομαθή Ράφαελ Λέμκιν, με σκοπό τη νομική περιγραφή «μαζικών εγκλημάτων» από κυρίαρχες εξουσίες, με προσχεδιασμό, οργάνωση, συστηματικότητα και με σκοπό «τη μεθοδευμένη εξολόθρευση, ολική, ή μερική» διαφόρων «εθνικών, φυλετικών, θρησκευτικών, ή άλλων μειονοτήτων» και έδωσε το έναυσμα για την ανάπτυξη ενός ευρύτερου επιστημονικού διαλόγου και κοινωνικού προβληματισμού.
Το αίτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων, σύμφωνα με μελετητές των γεγονότων, είτε εξαιτίας των ελληνοτουρκικών σχέσεων, είτε και του συνεχιζόμενου επιστημονικού διαλόγου και της διαδικασίας τεκμηρίωσης, ή και των δύο, κρατήθηκε χαμηλά για δεκαετίες, ώσπου άρχισε σταδιακά να τίθεται εντονότερα από την προσφυγική «Κοινωνία των Πολιτών», τους επιζήσαντες και τους απογόνους τους, κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα
Η οργανωμένη μελέτη των πηγών, η αξιοποίηση των μαρτυριών, αλλά και έργα νεώτερων ιστορικών, ελλήνων και ξένων, μεταξύ αυτών και σύγχρονων τούρκων ιστορικών, τις τελευταίες δεκαετίες βοήθησε στην αποσαφήνιση του ιστορικού τοπίου και σε ευρεία επιστημονική τεκμηρίωση του αιτήματος «μνήμης» και αναγνώρισης «γενοκτονικών» πρακτικών, οι οποίες εφαρμόστηκαν κατά των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, μεταξύ αυτών και κατά του ποντιακού ελληνισμού (1916-1922).
Έγκριτοι Έλληνες και ξένοι, ιστορικοί, νομικοί, κοινωνιολόγοι, αποφαίνονται σήμερα, παραθέτοντας στοιχεία και επιχειρήματα, ότι οι διωγμοί, οι θάνατοι, οι πυρπολήσεις χωριών και οι εκτοπίσεις, εκείνη της περιόδου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αποτελούσαν μέρος ενός «μεθοδευμένου» και «συστηματικού» σχεδίου της εθνικιστικής «ελίτ» των Νεότουρκων, με κύριο στόχο τον «εκτοπισμό», την "εκδίωξη από τα εδάφη της αυτοκρατορίας" με τη χρήση βίαιων, απάνθρωπων πρακτικών που είχαν ως αποτέλεσμα μια τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή, με ανεπανόρθωτες συνέπειες για τις χριστιανικές μειονότητες της Ανατολής.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διαβάστε περισσότερα

Τα Fake news και η αδαής γενιά χρηστών

Γιάννης Μπάκος

«Το 59% των χρηστών των social media δημοσιεύουν άρθρα που δεν έχουν διαβάσει, ενώ οι χρήστες των social media ηλικίας 65+ ετών δημοσιεύουν 7 φορές περισσότερα fake news από τους νέους 18-29 ετών»

Πίσω στο 2016 ενημερωθήκαμε μέσα από το διαδικτυακό Forbes για τα αποτελέσματα Πανεπιστημιακής έρευνας (https://hal.inria.fr/hal-01281190) που έδειχναν πως το 59% των χρηστών των social media δημοσιεύουν άρθρα που δεν έχουν διαβάσει. Μια δεύτερη ανάγνωση της πληροφορίας μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως το 59% των συνδέσμων που μοιράζονται στα κοινωνικά δίκτυα δεν έχουν «κλικαριστεί», που σημαίνει πως η στατιστική (analytics) του άρθρου δεν βασίζεται στην πραγματική ανάγνωση. Οι άνθρωποι, σήμερα, μοιράζονται άρθρα χωρίς να βλέπουν πέρα από τους τίτλους, όταν το κυρίως κείμενο ενός άρθρου υποτίθεται ότι είναι το πιο σημαντικό κομμάτι.
Πιο πρόσφατη έρευνα των Πανεπιστημίων New York και Princeton, παρουσιάζει πως οι ηλικιωμένοι είναι πιο πιθανό να μοιράζονται ψεύτικες ειδήσεις (Fake News) στο Facebook. Κατά την διάρκεια της έρευνας οι μεγαλύτεροι σε ηλικία χρήστες μοιράστηκαν περισσότερα Fake News από τους νεαρότερους ανεξάρτητα από την εκπαίδευση, το φύλο, το χρώμα, το εισόδημα ή τον αριθμό των άρθρων που τους μοιράστηκαν. Στην πραγματικότητα, η ηλικία καθόριζε τη συμπεριφορά τους περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό – συμπεριλαμβανομένης και της πολιτικής τους πεποίθησης.
Για να το δούμε πιο αναλυτικά, οι χρήστες των social media ηλικίας 65+ ετών, έχουν διπλάσιες πιθανότητες να κοινοποιήσουν ψευδείς ειδήσεις από το αμέσως επόμενο ηλικιακό group (45-65) και επτά φορές περισσότερες πιθανότητες από το ηλικιακό group 18-29.
Δύο είναι οι βασικότεροι λόγοι που θεωρούν οι ερευνητές πως ευθύνονται για το παραπάνω. Ο πρώτος είναι ότι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι είναι ουσιαστικά νέοι χρήστες του internet και υπολείπονται «ψηφιακής παιδείας» των νεότερων χρηστών. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι οι άνθρωποι μεγαλώνοντας χάνουν μέρος της κριτικής τους ικανότητας και διαύγειας, καθιστώντας τους πιο επιρρεπείς στα fake news.
Η συζήτηση επί του θέματος ξεκίνησε από τις ΗΠΑ με αφορμή την νίκη – έκπληξη του Donald Trump έναντι της Hilary Clinton, στις Αμερικάνικες προεδρικές εκλογές του 2016. Σε έρευνα του Ohio University (2017) στα πλαίσια του «Comparative National Elections Project» που βρίσκουμε στο theconversation.com, οι μελετητές διέσπειραν 3 ψευδείς ειδήσεις (fake news) μέσω ενός ερωτηματολογίου 281 ερωτήσεων σε κοινό 1600 ατόμων, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στους 585 που ήταν πρώην ψηφοφόροι του Obama και ως εκ τούτου ήταν εξοικειωμένοι με τους δημοκρατικούς υποψηφίους.
Το 17% του κοινού πίστεψε πως πιθανόν και οι 3 να είναι αληθινές ειδήσεις, ενώ το 61% πίστεψε πως τουλάχιστον μια είναι αληθινή.
Για τους ερευνητές αυτό δεν σήμαινε πως η νίκη του Trump ήταν αποτέλεσμα fake news, όμως μέσα από την επεξεργασία της έρευνας πείστηκαν πως είναι πιθανό ψηφοφόροι των Δημοκρατικών να μην ψήφισαν την Κλίντον, με τα fake news να λειτουργούν ως ένα μέσο εξορθολογισμού της λήψης απόφασης τους. Με απλά λόγια, ένα κομμάτι των Δημοκρατικών που είχε πιο «συντηρητικά» αντανακλαστικά πιθανόν μέσω των fake news να στράφηκε προς τον Donald Trump.
Έρευνες όπως οι παραπάνω, δείχνουν πως τα fake news γίνονται ακόμα πιο επικίνδυνα όταν πέσουν στην αντίληψη συγκεκριμένου ηλικιακού group, το οποίο δεν έχει τις άμυνες και την «ψηφιακή» εκπαίδευση να τα φιλτράρει και να τα διαχειριστεί. Αυτό έχει βοηθήσει τις πλατφόρμες των social meda να αντιληφθούν την ανάγκη που έχει προκύψει για σχεδιασμό πιο αποτελεσματικών εργαλείων, έτσι ώστε να εμποδίσουν την διασπορά ψευδών ειδήσεων.
Η αρχή έγινε από την Whatsapp, η οποία έχει ξεκινήσει πρόγραμμα εκπαίδευσης νέων χρηστών στην Ινδία, μετά από περιστατικά δολοφονιών μέσω διάδοσης fake news, ενώ και το Facebook ερευνά τους τρόπους με τους οποίους θα περιορίσει το φαινόμενο.
Το σίγουρο είναι πως τα fake news προϋπήρχαν του internet και δεν θα πάψουν να υπάρχουν. Η εποχή όμως του βομβαρδισμού των πληροφοριών κάνει επιτακτική την ανάγκη να υπάρχει έλεγχος, χωρίς να πρέπει όμως σε καμία περίπτωση να γυρίσουμε στις εποχές λογοκρισίας και φίμωσης του τύπου από αυταρχικά καθεστώτα.
Μέχρι τότε τα fake news θα λειτουργούν είτε ως εργαλείο προπαγάνδας, είτε ως, σε ένα αισιόδοξο σενάριο, ένας λόγος να γελάμε καθημερινά με αυτά που διαβάζουμε στις οθόνες μας…
*Σκίτσο: Lazaro Gamio/Axios

Διαβάστε περισσότερα

Ξέπλυμα «αρβύλας» με «άρωμα» χούντας

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

• facebook.com/cholevasgerasimos
• cholevas@imerodromos.gr

Οι συντελεστές του «Ράδιο Αρβύλα» παρουσιάζουν και μια άλλη εκπομπή που ονομάζεται «Βινύλιο». Αποφάσισαν, λοιπόν, στο «Βινύλιο» να είναι καλεσμένος ο Νίκος Μαστοράκης.
Καιρό είχαμε να δούμε αυτόν τον «ειδικό της τηλεόρασης», όπως συχνά τον αποκαλούσαν παλιότερα. Ας αφήσουμε, όμως, στην άκρη την «ειδικότητα» του  Μαστοράκη στην τηλεόραση και ας θυμηθούμε για τι άλλο είναι γνωστός ο «ειδικός».
Ο εξαιρετικός αυτός κύριος επί χούντας δέχθηκε να γίνει τηλεοπτικός ανακριτής φοιτητών που συμμετείχαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Όπως ο ίδιος δήλωσε στο «Βινύλιο» οι χουντικοί του ζήτησαν να κάνει την εκπομπή, διασφαλίζοντας πως οι φοιτητές θα μιλήσουν ελεύθερα και δεν θα πάθουν τίποτα μετά. Tι έκπληξη! Τίποτα απ’ αυτά δεν ίσχυσε, παρά το αίτημα του αγνού παρουσιαστή και τις διαβεβαιώσεις των χουντικών.
Ένα μικρό απόσπασμα μπορεί να σας πείσει για το είδος της συνέντευξης – ανάκρισης του Μαστοράκη στους φοιτητές.

Περισσότερα αποσπάσματα, αλλά και μαρτυρίες των τότε φοιτητών χρόνια μετά εδώ:
Πάμε τώρα στην εκπομπή που φιλοξενήθηκε ο Μαστοράκης, στο «Βινύλιο». Εκεί περιέγραψε το «δράμα» που πέρασε ο ίδιος. Με το γνωστό του «χαλαρό» ύφος (δεν προσέξαμε αν κρατούσε ένα από τα αγαπημένα του μπαλάκια – αυτά που συνήθιζε να έχει όταν έκανε τηλεόραση) μίλησε για τη χούντα και τον τρόπο που του ζητήθηκε να γίνει η συνέντευξη – ανάκριση.
Το «δράμα» του ήταν τόσο μεγάλο που, όπως εξομολογήθηκε, φορούσε μαύρα γυαλιά γιατί ήταν μέρες άυπνος. Προβληματιζόταν για την απόφαση του και τα λοιπά και τα λοιπά. Η περιγραφή του στο βίντεο εδώ (από το 14^ο λεπτό μέχρι το 32^ο). Σας παροτρύνουμε να την ακούσετε και να κρίνετε εσείς τα δεδομένα που παρουσιάζει. 
Από εκεί και πέρα είναι κι ένα θέμα η αντιμετώπιση του από τους παρουσιαστές του «Βινυλίου» και κατά βάση από τον κύριο Αντώνη Κανάκη, ο οποίος, όπως είπε, εάν πίστευε πως  ο Μαστοράκης ήταν χουντικός δεν θα είχε θέση στην εκπομπή του.
Βλέποντας το απόσπασμα του βίντεο θα διαπιστώσετε ότι οι ερωτήσεις που του έκαναν δεν είχαν καμία σχέση με τον ανακριτικό τρόπο που είχε ο ίδιος απέναντι στους φοιτητές του Πολυτεχνείου του 73. Αντίθετα, οι συντελεστές της εκπομπής πείστηκαν ότι χρειάζονται πολλές εκπομπές για να δοθεί φως στην υπόθεση. Κατά τα άλλα ο κύριος Αντώνης Κανάκης αναρωτήθηκε πώς μπόρεσε ο Μαστοράκης να δεχθεί τις εγγυήσεις μιας χούντας. Αρκετές φορές, δε, υποστήριξε ότι η γνώμη του είναι πως δεν έπρεπε να δεχθεί ο Μαστοράκης να κάνει το λάθος, δηλαδή να δεχθεί την παρουσίαση της συνέντευξης – ανάκρισης των φοιτητών. 
Με αυτά και με αυτά οι τηλεθεατές που είδαν στο ΣΚΑΪ το «Βινύλιο», αλλά και όσοι θα το δούνε στο διαδίκτυο, αντικρίζουν ένα «ανθρώπινο πρόσωπο» του Μαστοράκη για τη συγκεκριμένη υπόθεση.
Μας συγχωρείτε αλλά δεν μπορούμε να συγκινηθούμε με το «δράμα» του Μαστοράκη.
Εμάς μας αφορούν οι αγώνες και τα βασανιστήρια (στην Μπουμπουλίνας και στο ΚΕΒΟΠ) εκείνων που αντιστάθηκαν στη χούντα. Ο καθένας και οι επιλογές του σε αυτή τη ζωή.
Κάποιοι μπορεί να αρέσκονται να γίνονται «πλυντήρια» και να ξεπλένουν «αρβύλες« με χουντικό «άρωμα». Ας μην έχουν, όμως, και την απαίτηση να κάνουμε πως δεν βλέπουμε ή να κάνουμε πως δεν βρωμάει.

Διαβάστε περισσότερα

Τα θησαυροφυλάκια της ναζιστικής θηριωδίας

Γερμανίδα κληρονόμος της εταιρείας μπισκότων Bahlsen προκαλεί: Tους πληρώναμε, ήταν η απάντηση της για τη καταναγκαστική εργασία επί ναζισμού - Διαβάστε ποιες μεγάλες εταιρείες στήριξαν το χιτλερικό καθεστώς.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

• facebook.com/theodoropan
• theodoropoulos@imerodromos.gr

Η ναζιστική μηχανή και το γερμανικό κεφάλαιο στηρίχθηκαν στο αίμα και την εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων. Άνθρωποι κάθε ηλικίας από τις κατακτημένες χώρες που πάτησε πόδι η ναζιστική μπότα μεταφέρθηκαν με τη βία από τις χώρες τους στη Γερμανία, για να εργαστούν κάτω από άθλιες συνθήκες σαν σκλάβοι για τους επιχειρηματικούς κολοσσούς της χώρας.
Εκατομμύρια Εβραίοι, Σοβιετικοί, Πολωνοί, Έλληνες και πολλοί άλλοι εργάστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, βιομηχανίες και καταναγκαστικά έργα μέχρι θανάτου… Όταν τους εγκατέλειπαν οι δυνάμεις τους από τις άθλιες συνθήκες δολοφονούνταν από τους ναζί. Τη θέση τους έπαιρνε κάποιος άλλος. Κάποιος άλλος. Κάποιος άλλος… Η ναζιστική κρεατομηχανή και οι Γερμανοί βιομήχανοι αφού πρώτα τους εκμεταλλεύονταν στην συνέχεια τους εξόντωναν με συνοπτικές διαδικασίες…
Μια κληρονόμος της γερμανικής επιχείρησης-κολοσσού των μπισκότων Bahlsen προκαλώντας επιχείρησε να …υποβαθμίζει τα δεινά που υπέστησαν εκατοντάδες άνθρωποι, κυρίως γυναίκες, που εργάστηκαν καταναγκαστικά στα εργοστάσιά της επί των ημερών του ναζιστικού καθεστώτος.
Η Φερένα Μπάλσεν, στον πατέρα της οποίας ανήκει η κατασκευάστρια των φημισμένων ομώνυμων μπισκότων, δήλωσε στην εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας Bild πως η εταιρεία «δεν έκανε τίποτα κακό» (!!!) όταν είχαν οδηγηθεί να εργαστούν σε αυτή καταναγκαστικά 200 άνθρωποι.
Επρόκειτο κυρίως για γυναίκες από την Σοβιετική Ένωση και την Πολωνία, χώρες που τελούσαν υπό τη στρατιωτική κατοχή των Ναζί. Οι Πολωνές φόραγαν μπλούζες με διακριτικό «P», οι σοβιετικές μπλούζες που έγραφαν «Ost». Οι συνθήκες υπό τις οποίες ζούσαν, σύμφωνα με ειδικούς, ήταν ουσιαστικά παρόμοιες με αυτές που επικρατούν σε φυλακή.
«Αυτό έγινε πολύ πριν από τη δική μου εποχή (…) και πληρώναμε τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες ακριβώς όσα και τους Γερμανούς εργαζόμενους και τους μεταχειριζόμασταν καλά», είπε η 26χρονη Μπάλσεν, ένα από τα τέσσερα παιδιά του ιδιοκτήτη της εταιρείας Βέρνερ Μπάλσεν, πριν προσθέσει ότι δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να της «προσάψει» οποιοσδήποτε για τις πρακτικές της καθώς ήταν διαδεδομένες επί τρίτου Ράιχ!!!
Η Φερένα Μπάλσεν τοποθετήθηκε ως γνήσιος εκπρόσωπος του κεφαλαίου. Απέδειξε ότι μπροστά στα κέρδη οι κεφαλαιοκράτες δεν διστάζουν σε τίποτα. Τότε ήταν οι Ναζί που τους εξασφάλιζαν δούλους. Σήμερα νόμοι που τους διασφαλίζουν φθηνά εργατικά χέρια.  Εξάλλου είναι η ίδια που παλιότερα είχε δηλώσει: «Είμαι μια καπιταλίστρια. Μου ανήκει το ένα τέταρτο της Bahlsen και είμαι πολύ ευτυχής γι’ αυτό. Θέλω να βγάλω χρήματα, μερίσματα»…
Σε ανακοίνωσή της η εταιρεία, η οποία παράγει επίσης τα μπισκότα βουτύρου Leibniz και έχει ετήσιο τζίρο που ξεπερνά τα 500 εκατομμύρια ευρώ, σε μια προσπάθεια να χρυσώσει το χάπι υποστήριξε ότι έχει …επίγνωση της ηθικής ευθύνης που συνεπάγεται το γεγονός πως ήταν μια από τις δεκάδες γερμανικές επιχειρήσεις που χρησιμοποίησε ανθρώπους που εργάζονταν καταναγκαστικά κατά την περίοδο του ναζισμού. 
Η εταιρεία έχει «επίγνωση των μεγάλων δεινών και της αδικίας που βίωσαν οι άνθρωποι που εργάζονταν καταναγκαστικά και πολλοί άλλοι εκείνη την εποχή και αναγνωρίζει την ιστορική και την ηθική της ευθύνη», αναφέρεται στην ανακοίνωση που δόθηκε στη δημοσιότητα από τη διεύθυνση επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεών της μετά τη δημοσίευση των δηλώσεων που έκανε η Φερένα Μπάλσεν.
Η Bahlsen ανέφερε ακόμη ότι κατέβαλε ποσό ύψους 1,5 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων (750.000 ευρώ) σε ίδρυμα που δημιούργησαν γερμανικές εταιρείες για να προσφέρει αποζημιώσεις στα 20 εκατομμύρια ανθρώπους που είχαν εξαναγκαστεί από τους ναζί να εργάζονται παρά τη θέλησή τους σε γερμανικές βιομηχανίες… Μιλάμε για ψίχουλα μπροστά στα κέρδη του βιομηχανικού κολοσσού. 
Η σκληρή – ταξική πραγματικότητα είναι ότι προσπάθειες ανθρώπων που είχαν εξαναγκαστεί να εργαστούν στην Bahlsen για να εξασφαλίσουν αποζημιώσεις από την εταιρεία δεν καρποφόρησαν. Τα γερμανικά δικαστήρια απέρριψαν τις αγωγές τους επικαλούμενα το ότι είχε παρέλθει το αξιόποινο των πράξεων!!!

Προκάλεσαν αντιδράσεις οι δηλώσεις

Οι δηλώσεις της προκάλεσε έντονες αντιδράσεις τόσο από πολιτικούς, όσο και από πολλούς χρήστες ιστότοπων κοινωνικής δικτύωσης. Ορισμένοι από τους τελευταίους κάλεσαν σε μποϊκοτάζ στα μπισκότα Bahlsen.
Τα μπισκότα Bahlsen «είναι πλέον επισήμως το σνακ του AfD», σχολίασε ειρωνικά κάποιος στο Twitter, σύμφωνα με το ΑΠΕ – ΜΠΕ αναφερόμενος στο νεοναζιστικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία. «Το πακέτο των Bahlsen είναι μάλλον μπλε», πρόσθεσε, αναφερόμενος στο χρώμα τόσο του πακέτου των μπισκότων, όσο και του λάβαρου του AfD.
Από την πλευρά του, το Κέντρο Τεκμηρίωσης για την Καταναγκαστική Εργασία κατήγγειλε πως η οικογένεια Μπάλσεν, μολονότι «δεν είναι η μόνη», συμβάλλει «το ζήτημα της καταναγκαστικής εργασίας την περίοδο του ναζισμού να παραμένει λευκή σελίδα στη συλλογική μνήμη».

Οι Γερμανοί κεφαλαιοκράτες είχαν διαλέξει στρατόπεδο την εποχή του ναζισμού

Η λίστα των κεφαλαιοκρατών που στήριξαν του Ναζί για να πλουτίσουν και να βρουν φθηνά εργατικά χέρια είναι μεγάλη.
Ο Φ. Πόρσε ήταν ένας από τους βιομηχάνους της εποχής που στήριξε και στηρίχθηκε από το καθεστώς των Ναζί …αξιοποιώντας τη θηριωδία του εναντίον των λαών της Ευρώπης.
Η πολυεθνική «Κρουπ», τροφοδοτούσε όλη την πολεμική μηχανή του Χίτλερ. Ο «κύριος» Κρουπ  έλεγε ότι «ο Αδόλφος Χίτλερ μετέτρεψε τον εργάτη σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και σε σύντροφο των βιομηχάνων». Η μεγάλη Γερμανική τράπεζα «Ντόιτσε Μπανκ», το ισχυρότερο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα της Ευρώπης σήμερα,  χρηματοδότησε τη δημιουργία και λειτουργία των ναζιστικών φούρνων του Άουσβιτς. Η γνωστή εταιρεία ρούχων Hugo Boss, έντυνε το Γερμανικό στρατό και τα Ες – Ες και σήμερα είναι παγκόσμια δύναμη. Η «Siemens» στήριξε όσες λίγες το ναζιστικό καθεστώς και με πρόταση και χρηματοδότηση του επικεφαλής της, στην Αθήνα, συγκροτήθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας το 1943. Η Γερμανική εταιρεία «Φάρμπεν» που κατασκεύαζε αέρια θανάτωσης των Εβραίων, σήμερα κυκλοφορεί στην παγκόσμια αγορά φαρμάκου με το όνομα «Μπάγερ»… 
Οι βιομήχανοι λοιπόν την περίοδο του ναζισμού διάλεξαν στρατόπεδο για να προωθήσουν τα συμφέροντα τους.  Ήδη από τις 20 Φεβρουαρίου του 1933 ο Χίτλερ και ο Γκέρινγκ συναντήθηκαν με 25 από τους μεγαλύτερους Γερμανούς βιομηχάνους. Στη σύσκεψη αυτή ο Χίτλερ υποστήριξε ότι βασικός στόχος είναι να επιβληθεί στη Γερμανία «ολοκληρωτικός έλεγχος», να εξουδετερωθεί κάθε αντιπολίτευση, να δημιουργηθεί ένας πανίσχυρος στρατός. Οι εκπρόσωποι των μονοπωλίων ενέκριναν το σχέδιο και αποφάσισαν να συστήσουν ταμείο με τρία εκατομμύρια μάρκα για την υποστήριξη του φασιστικού κόμματος στις εκλογές. Ο Χίτλερ ήρθε σύντομα στην εξουσία. Ο φασισμός έγινε το όχημα των Γερμανών καπιταλιστών για να ενισχύσουν τα κέρδη τους που ήταν βουτηγμένα στο αίμα…

Διαβάστε περισσότερα

Ο Ναυτικός Όμιλος Μεσολογγίου διοργανώνει Σχολή Ναυαγοσωστικής.

Ο Ναυτικός Όμιλος Μεσολογγίου διοργανώνει Σχολή Ναυαγοσωστικής, σε συνεργασία με την LIFEGUARD HELLAS, αναγνωρισμένη σχολή από το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας. Τα μαθήματα θα γίνουν στις εγκαταστάσεις του ΝΟΜεσολογγίου στο λιμάνι και στη θάλασσα, την Πέμπτη 30/5, Παρασκευή 31/5 και Σάββατο 1/6/2019. Όποιος ενδιαφέρεται να αποκτήσει αναγνωρισμένο κρατικό πτυχίο  ναυαγοσώστη και να μπορέσει να απασχοληθεί επαγγελματικά, ας επικοινωνήσει μαζί μας.

  Πληρ.  email : nommes@live.com , 6974271607,210 9530177,6985662769 .

Διαβάστε περισσότερα

Ο βασιλιάς του Σουρεαλισμού Σαλβαντόρ Νταλί

O Σαλβαντόρ Νταλί, όταν δεν δημιουργούσε τα αριστουργήματά του, περνούσε τον χρόνο του προκαλώντας την κοινή γνώμη, που τόσο λάτρεψε να παρακολουθεί τις μεγαλόστομες δηλώσεις και τις εκκεντρικές του εμφανίσεις. Αντιφατικός, μεγαλομανής, μεγαλοφυής ή τρελός, το όνομά του έγινε συνώνυμο του σουρεαλισμού. Γεννήθηκε στις 11 Μαΐου του 1904 και πέθανε στις 23 Ιανουαρίου 1989. 

Φαντασμαγορικός ζωγράφος και ενίοτε συγγραφέας, γλύπτης και πειραματιζόμενος κινηματογραφιστής, ο Salvador Dali (1904-1989) ήταν ο μεγαλύτερος σουρεαλιστής καλλιτέχνης. Χρησιμοποιούσε ονειρικές φανταστικές εικόνες για να δημιουργήσει αξέχαστα, σε μας, «τοπία» του εσωτερικού του κόσμου.


Ήταν μόλις 14 ετών όταν τα πρώτα του έργα παρουσιάστηκαν για σε δημόσια έκθεση του δημοτικού θεάτρου στο Φιγέρας, τη γενέτειρά του.

Τρία χρόνια αργότερα ξεκινά τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών (Academia de San Fernando) στη Μαδρίτη. Όμως, θεώρησε ότι υπήρχαν περισσότερα πράγματα να μάθει για τα τελευταία ρεύματα στην Τέχνη στο Παρίσι από γαλλικά καλλιτεχνικά περιοδικά παρά από τους δασκάλους του, για τους οποίους θεωρούσε ότι ήταν εκτός πραγματικότητας.


Στις προφορικές εξετάσεις του πρώτου έτους στο μάθημα της ιστορίας της Τέχνης ο Νταλί αρνήθηκε να προχωρήσει στην εξέταση και αναφερόμενος στους τρεις εξεταστές του είπε: «Λυπάμαι πολύ, αλλά είμαι απείρως πιο έξυπνος από αυτούς τους τρεις καθηγητές και γι’ αυτό αρνούμαι να εξεταστώ από αυτούς. Γνωρίζω το θέμα πάρα πολύ καλά». Η Ακαδημία τον απέβαλε χωρίς να λάβει πτυχίο.


Ο Νταλί έχει κατά καιρούς χαρακτηριστεί ως υποστηρικτής του φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο στην Ισπανία. Οι πολιτικές του απόψεις ήταν άλλωστε και η αιτία της διαμάχης του με πολλά από τα μέλη του υπερρεαλιστικού κινήματος. Πάντως, ο ίδιος είχε δηλώσει ότι δεν έχει πολιτική θέση, είναι αναρχικός, αλλά και μοναρχικός, και τα δύο όμως σε μεταφυσικό επίπεδο και όχι σε πολιτικό.

Ήταν παντρεμένος με τη γυναίκα του ποιητή Πολ Ελιάρ, Γκαλά. Μετά τον θάνατό της έπεσε σε κατάθλιψη και αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει. Ο Νταλί πέθανε από καρδιακό επεισόδιο στις 23 Ιανουαρίου του 1989 στην πόλη που γεννήθηκε.
Ο Νταλί και το Yes

Διαβάστε:
Νταλί, Σαλβαντόρ, Το ημερολόγιο μιας μεγαλοφυΐας, Εξάντας, Αθήνα, 1985 (Salvador Dali, Journal d' un genie, Gallimard, Paris, 1964).

Διαβάστε περισσότερα

Πανευρωπαϊκό φακέλωμα από τη Monsanto – Η κυνική παραδοχή της Bayer

Η Monsanto, σε βάρος της οποίας έχει ξεκινήσει έρευνα από τις γαλλικές αρχές για το “φακέλωμα” πολιτικών και δημοσιογράφων, ενδέχεται να έκανε το ίδιο και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, παραδέχτηκε σήμερα ο γερμανικός κολοσσός Bayer –που πρόσφατα εξαγόρασε την αμερικανική εταιρεία– αφήνοντας να εννοηθεί ότι το πρόβλημα είναι πολύ ευρύτερο.

Την περασμένη Παρασκευή οι γαλλικές εισαγγελικές αρχές ξεκίνησαν προκαταρκτική έρευνα αφότου η εφημερίδα Le Monde προσέφυγε κατά της Monsanto υποστηρίζοντας ότι είχε φακελώσει τουλάχιστον 200 ανθρώπους με την ελπίδα ότι θα μπορέσει να τους επηρεάσει ώστε να αλλάξουν τη στάση τους απέναντι στα φυτοφάρμακα. Χθες η Bayer παραδέχτηκε την ύπαρξη των φακέλων αυτών, σημειώνοντας όμως ότι δεν πιστεύει πως παραβιάστηκε κάποιος νόμος. Προτίθεται όμως να ζητήσει από κάποια νομική εταιρεία να ερευνήσει την υπόθεση.
Μιλώντας σήμερα σε δημοσιογράφους, ο επικεφαλής του τμήματος δημοσίων σχέσεων της Bayer Ματίας Μπέρνινγκερ είπε ότι “υποθέτει πως σε όλες τις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης” μπορεί υπήρχαν τέτοιες λίστες. Μολονότι δεν χαρακτήρισε παράνομη τη δραστηριότητα της Monsanto, προσθέτοντας ότι ανατέθηκε σε δικηγορικό γραφείο να εξετάσει το θέμα, παραδέχτηκε ότι η θυγατρική της Bayer μπορεί να μην “έπαιξε δίκαια” σε ό,τι αφορά τη χρήση προσωπικών δεδομένων.
“Όταν συλλέγεις δεδομένα προσώπων τα οποία δεν είναι δημοσίως διαθέσιμα, τότε σαφέστατα διαβαίνεις τον Ρουβίκωνα”, ανεξαρτήτως αν παραβιάστηκε όντως η νομοθεσία περί προσωπικών δεδομένων.
Τα δημόσια γαλλικά ινστιτούτα ερευνών Inra και CNRS ανακοίνωσαν σήμερα ότι θα προσφύγουν στη δικαιοσύνη αφού διαπίστωσαν ότι κάποιοι από τους ερευνητές και τα διοικητικά στελέχη τους περιλαμβάνονταν στις λίστες της Monsanto.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Διαβάστε περισσότερα

Χωρίς εργασία δεν υπάρχει οικονομία

Κώστας Νάκος
Υπάρχει η αντίληψη ότι η οικονομία, ιδιαίτερα στον αιώνα που διανύουμε, προσδιορίζεται από την πολιτική των τραπεζών, από τα συμφέροντα των τραπεζιτών, από το χρήμα που θα ρίξουν στην αγορά. Υπάρχει η λαθεμένη εντύπωση ότι ζούμε στην εποχή της τραπεζοκρατίας. Όχι με την έννοια ότι αυτή δεν υπάρχει, αλλά ότι η όποια τραπεζοκρατία εξαρτάται από τον χώρο που της δίνει η πραγματική οικονομία για να επικρατήσει ως τέτοια ή ακόμη και για να γίνει κυρίαρχη. Οι τράπεζες ποτέ δεν προσδιόριζαν την πορεία της οικονομίας, αφού αυτές εξαρτιόνταν πάντα από την φάση που βρίσκεται η πραγματική οικονομία. Βασική συνιστώσα βέβαια της πραγματικής οικονομίας είναι η εργασία και τα χαρακτηριστικά που αυτή διαμορφώνει μετά από κάθε τεχνολογική επανάσταση.

Όταν αγοράζουμε ένα έπιπλο δεν αγοράζουμε το ξύλο. Ούτε όταν αγοράζουμε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή αγοράζουμε το πλαστικό, το γυαλί ή το πυρίτιο. Σε κάθε περίπτωση αγοράζουμε την ικανότητα του μισθωτού (μεταφρασμένη σε μια συγκεκριμένη ποσότητα εργασίας) να τα κατασκευάσει, να τα παράγει. Όλα τα εμπορεύματα πριν πάρουν το τελικό τους σχήμα, υπάρχουν σε άυλη μορφή στο νου του μισθωτού και εξαρτώνται από την ικανότητά του να μπορεί να τα δημιουργεί, να τα αλλάζει μορφή. Με την εργασία του ο μισθωτός μετατρέπει μία ιδέα, έναν άυλο σχηματισμό σε αντικείμενο, ή όπως πολύ όμορφα αναφέρει ο Μαρξ: αντικειμενοποιεί την εργασία του στο εμπόρευμα που παράγει. Δίνει δηλαδή ζωή σε ένα άψυχο αντικείμενο, όταν με το «θεϊκό» άγγιγμά του (παραγωγή) μπορεί και μεταμορφώνει ένα άχρηστο αντικείμενο σε μια συγκεκριμένη αξία χρήσης.
Κάθε τεχνολογική επανάσταση καταργεί εργασίες, δημιουργεί καινούργιες και αναβαθμίζει αυτές που δεν μπορεί να καταργήσει. Έτσι τουλάχιστον τις γνωρίσαμε μέχρι τώρα. Τα δεδομένα όμως φαίνεται να αλλάζουν όταν γίνεται αναφορά στην σαρωτική ψηφιακή τεχνολογία και στη σύγχρονη ρομποτική. Και ακόμα παραπέρα, όταν γίνεται αναφορά στο άμεσο μέλλον, στην εξέλιξη δηλαδή της ρομποτικής και στην κυριαρχία της τεχνητής νοημοσύνης. Ποια τα χαρακτηριστικά λοιπόν της εργασίας σε ένα περιβάλλον γενικευμένου αυτοματισμού; Είναι εικασίες ή επιστημονική πρόβλεψη η αναφορά για το τέλος της εργασίας; Στερείται υλικής βάσης η άποψη ότι με την επικράτηση του γενικευμένου αυτοματισμού οδηγούμαστε σε αδυναμία συσσώρευσης του κεφαλαίου;
Το σίγουρο είναι ότι κάθε θέση εργασίας που δημιουργεί η ψηφιακή τεχνολογία αυτή αντικαθιστά πολύ περισσότερες. Ότι όπως με τη δεύτερη βιομηχανική επανάσταση έγινε το πέρασμα από την εκτατική αγροτική οικονομία στην εντατική, με την κατάργηση ουσιαστικά της αγροτικής εργασίας, σε κάτι ανάλογο φαίνεται να οδηγείται η βιομηχανία και γενικότερα η οικονομία σήμερα. Όλες αυτές οι προσεγγίσεις λοιπόν έχουν νόημα και λογική. Το μόνο που δεν έχει λογική είναι να πιστεύουμε ότι τίποτα δεν αλλάζει, ότι όπως πορευτήκαμε έτσι θα συνεχίζουμε να πορευόμαστε.
Οι απόψεις όμως για τα χαρακτηριστικά της εργασίας στα πλαίσια του γενικευμένου αυτοματισμού είναι προβλέψεις. Δεν αποτελούν επιστημονική γνώση. Γιατί οι ερμηνείες για να έχουν υλική βάση πρέπει να αναφέρονται στην αντικειμενική πραγματικότητα, σε αυτό που ήδη υπάρχει. Η επιστημονική προσέγγιση έχει ως προϋπόθεση την παρατήρηση δηλαδή τη μελέτη του αντικειμένου, του φαινομένου. Με αυτήν την έννοια οι προβλέψεις για την εργασία του αύριο μπορεί να είναι επιθυμητές, αλλά είναι και προβληματικές. Ο νους του ανθρώπου πρόθυμος και ότι του ζητηθεί, όπως έλεγε και παλιός κριτικός, μπορεί εύκολα να τροφοδοτηθεί με ανεξέλεγκτες ιδεαλιστικές παραγωγές και να μελλοντολογεί, αν ξεφύγει από το πραγματικό. Τα χαρακτηριστικά εξάλλου που θα αποκτήσει η εργασία στα πλαίσια του γενικευμένου αυτοματισμού μπορούν (σχετικά) να προσδιοριστούν μόνο ως προέκταση του σημερινού ηλεκτρονικού αυτοματισμού και τα χαρακτηριστικά που αυτός προσδίδει στην εργασία. Όσο πιο σωστά λοιπόν ερμηνευτεί η παραγωγική ικανότητα του μισθωτού σήμερα, τόσο πιο ασφαλείς θα είναι και οι όποιες προβλέψεις.
Ως η πιο αποτελεσματική έρευνα για να διαπιστωθούν τα σημερινά χαρακτηριστικά της εργασίας δεν είναι να ελεγχθεί αποσπασματικά το πώς σήμερα αυτή λειτουργεί, αλλά να ερμηνευθεί η διαχρονική εξέλιξή της μέσα στα πλαίσια της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας. Εξάλλου η αναφορά στην πρόβλεψη δεν είναι τίποτα άλλο από την σημερινή υπάρχουσα τάση, από την οποία όμως προκύπτει και η ανάγκη να ερευνηθεί η εξελικτική της πορεία. Γιατί η εργασία δεν αποτελεί ένα φυσικό αναλλοίωτο στοιχείο, αλλά μια υποκειμενική δυνατότητα του ανθρώπου που αλλάζει ανάλογα με το τεχνολογικό, αλλά και γενικότερα από το πολιτιστικό περιβάλλον που κάθε φορά δημιουργείται. Για την ακρίβεια όμως αυτό που αλλάζει δεν είναι η εργασία, αλλά η αποκτημένη ικανότητα του μισθωτού για εργασία. Απλά μέσω της συγκεκριμένης εργασίας εκφράζει αυτή του την ικανότητα. Έχει πολύ μεγάλη σημασία λοιπόν να ερευνηθεί το πώς παράγεται αυτή η ικανότητα και άρα τι (ανταλλακτική) αξία έχει. Ακόμη πιο σημαντικό είναι όμως να ερευνηθεί το πώς αξιοποιείται αυτή όταν βγαίνει στην αγορά εργασίας, το πώς αξιοποιείται δηλαδή από τον κεφαλαιοκράτη στη διαδικασία της εμπορευματικής παραγωγής.
Οικονομία χωρίς εργασία δεν μπορεί να υπάρξει. Γιατί η εργασία αποτελεί την καρδιά της οικονομίας. Η θέση που κατέχει η κάθε εργασία στην παραγωγική διαδικασία, προσδιορίζει με σαφήνεια και τα χαρακτηριστικά (παραγωγικά ή μη) αυτής της οικονομίας. Γιατί η εργασία δεν ταυτίζεται με την παραγωγή, όπως ισχυρίζεται η συστημική οικονομία. Η ύπαρξη της εργασίας από μόνη της καθόλου δεν καθορίζει και τον παραγωγικό της χαρακτήρα, με την λογική ότι αφού υπάρχει είναι παραγωγική. Μόνο αν σκύψουμε πάνω στις ανάγκες της παραγωγής και ανακαλύψουμε τα μυστικά που αυτή κρύβει, θα μπορέσουμε να προσδιορίσουμε και τα χαρακτηριστικά της παραγωγικής εργασίας. Τα χαρακτηριστικά δηλαδή εκείνα που δημιουργούν τον κοινωνικό πλούτο. Γιατί κάθε εργασία δεν είναι πλέον χρυσός για την κοινωνία.
********************************************************
Αναλυτικότερα στο βιβλίο του συγγραφέα που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τίτλο «Κοινωνικός Πλούτος και Συσσώρευση του Κεφαλαίου» και υπότιτλο « Από τον Μαρξ στην ψηφιακή οικονομία».

Διαβάστε περισσότερα

Πώς μεγαλώνουν τα παιδιά τους οι νεοναζί;

Ο τίτλος ακούγεται αθώος, αλλά οι αλήθειες που παρουσιάζονται στο ντοκιμαντέρ «Kleine Germanen» (Μικροί Γερμανοί) είναι τρομακτικές. Πρόκειται για το νέο ντοκιμαντέρ των Frank Geiger και Mohammad Farokhmanesh που προσπαθεί να ρίξει φως σε μία πολύ σκοτεινή πραγματικότητα. Στο πώς οι νεοναζί γονείς εμφυσούν την ακραία ιδεολογία τους στα παιδιά τους.

Στην ταινία παρουσιάζονται διαβόητες προσωπικότητες της γερμανικής ακροδεξιάς, όπως ο Götz Kubitschek, ένας γνωστός νεοναζί εκδότης και δημοσιογράφος ή ο Sigrid Schüssler, ο πρώην πολιτικός του ακροδεξιού NPD, που αποκαλύπτουν τα «ιδανικά» τους για την παιδεία και παιδιά.
Οι κινηματογραφιστές αποφεύγουν σκόπιμα να τους διακόψουν ή να αντιπαρατεθούν μαζί τους, αφήνοντας τους να ξεδιπλώσουν το εύρος του τρομακτικού τους οράματος. Τα σχόλια που εμπεριέχονται στην ταινία προέρχονται από ερευνητές εξειδικευμένους στον δεξιό εξτρεμισμό, οι οποίοι δεν εμφανίζονται στην οθόνη, για λόγους ασφαλείας. Σε άλλες σκηνές, ο φακός ακολουθεί παιδιά σε ένα ακροδεξιό στρατόπεδο της νεολαίας.

Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει επίσης ένα animation που παρουσιάζει την ιστορία μιας νεαρής γυναίκας που ονομάζεται «Έλσα» και κατάφερε να εγκαταλείψει την ακροδεξιά κοινότητα στην οποία μεγάλωσε. Η ιστορία της αποκαλύπτει μια παιδική ηλικία που πλήττεται από την εξτρεμιστική ανατροφή, αλλά δείχνει επίσης ότι κάποιος μπορεί να ξεφύγει αν το θέλησε, παρά τα χρόνια της κατήχησης που έχει υποστεί.
Μιλώντας στην Deutsche Welle οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ λένε ότι αφορμή για να ξεκινήσουν την έρευνά του ήταν η ιστορία ενός μικρού κοριτσιού που έπασχε από διαβήτη και του οποίου οι ακροδεξιοί γονείς αρνούνταν να της χορηγηθεί ινσουλίνη, επειδή απέρριπταν την επικρατούσα ιατρική, θεωρώντας την «εβραϊκό κατασκεύασμα». Ήταν κάτι που τους τρόμαξε, καθώς λόγω ιδεολογίας αυτοί οι άνθρωποι κάνουν πολλά παιδιά, τα οποία μεγαλώνουν σε αυτή την ακροδεξιά παράνοια. Ο αριθμός τους μάλιστα ενδέχεται να ξεπερνά τα 20.000.
Εξηγώντας γιατί έδωσαν βήμα στους ακροδεξιούς χωρίς να σχολιάσουν τα λεγόμενά τους, λένε ότι επέλεξαν αυτή την προσέγγιση, γιατί μιλώντας με ειδικούς επί εξτρεμισμού κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η ήδη σκληρή υπάρχουσα αντιπαράθεση με την άκρα δεξιά δεν κατάφερε παρά να σκληρύνει τα μέτωπα της. Σημειώνουν επίσης πως στόχος τους είναι να ακούσει το κοινό και να συζητήσει επί αυτής της θλιβερής πραγματικότητας.
Πώς λειτουργούν λοιπόν αυτές οι οικογένειες; Αυτές οι οικογένειες έχουν έναν ισχυρό πατέρα που ασκεί πίεση στα παιδιά. Πρόκειται για τον οικογενειακό ηγέτη που καθορίζει πώς λειτουργούν τα πράγματα και επιβάλλει στα υπόλοιπα μέλη τη την αποδοτικότητα. Τα παιδιά εκτελούν διαταγές και δεν έχουν περιθώριο συζήτησης κι ενστάσεων. Τα συναισθήματα δεν αποτιμώνται ιδιαίτερα - το μόνο αποδεκτό συναίσθημα είναι η αγάπη της οικογενειακής εστίας και της πατρίδας.
Λένε πως έτσι εξασφαλίζουν μια προστατευμένη παιδική ηλικία για τους ανθρώπους που φέρνουν στη ζωή.
«Πρέπει κάτι να κάνουμε για αυτά τα παιδιά, γιατί ότι έχουμε κάνει δεν έχει λειτουργήσει», καταλήγουν οι ντοκιμαντερίστες.

Διαβάστε περισσότερα

9 Μάη 1945: Αυτή είναι η σημαία μας!

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

• facebook.com/mpogiopoulos
• mpog@imerodromos.gr

  Ήταν Γενάρης του 1927 όταν ο υψηλός προσκεκλημένος έφτανε στη Ρώμη και απευθυνόταν στον Μουσολίνι με τα παρακάτω λόγια:

«…Το κίνημά σας πρόσφερε υπηρεσία σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο μεγάλος φόβος που διακατείχε τον δημοκρατικό ηγέτη ή ηγέτη της εργατικής τάξης ήταν η πιθανότητα να υπονομευτεί ή να υπερθεματιστεί από κάποιον πιο ακραίο από αυτόν. Φαίνεται ότι μια συνεχής μετακίνηση προς τα αριστερά, ένα είδος αναπόφευκτης διολίσθησης στην άβυσσο, ήταν το χαρακτηριστικό όλων των επαναστάσεων.

Η Ιταλία έδειξε ότι υπάρχει ένας τρόπος να παλέψεις τις ανατρεπτικές δυνάμεις, ένας τρόπος που μπορεί να κινητοποιήσει την πλειοψηφία του κόσμου, η οποία κατάλληλα καθοδηγούμενη, μπορεί να εκτιμήσει και να θελήσει να υπερασπίσει την τιμή και τη σταθερότητα των πολιτισμένων κοινωνιών.

Η Ιταλία παρείχε το απαραίτητο αντίδοτο στο ρώσικο δηλητήριο. Από δω και στο εξής, κανένα μεγάλο έθνος δεν θα μείνει χωρίς το έσχατο μέσο προστασίας απέναντι στην ανάπτυξη καρκινωμάτων…

Αν ήμουν Ιταλός θα ήμουν με όλη την καρδιά μαζί σας, από την αρχή μέχρι το τέλος, στη θριαμβευτική σας μάχη ενάντια στις βάρβαρες ορέξεις και τα πάθη του Λενινισμού.

Το κίνημα σας έχει προσφέρει μια υπηρεσία σε όλο τον κόσμο. Έχει δώσει σε όλο τον κόσμο το απαραίτητο αντίδοτο στο Ρωσικό δηλητήριο...» (Tom Behan, “Arditi del Popolo: Η ιστορία της πρώτης αντιφασιστικής οργάνωσης”, εκδόσεις Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο).

   Ο ένθερμος οπαδός του Μουσολίνι, αυτός ο λάτρης του φασισμού, ο άνθρωπος που «με όλη του την καρδιά» τασσόταν στο πλευρό των μελανοχιτώνων έναντι των κομμουνιστών και της Σοβιετικής Ένωσης, δεν ήταν άλλος από τον Μέγα Θησαυροφύλακα. Ήταν ο υπουργός Οικονομικών εκείνη την εποχή της Βρετανίας. Ο… Ουίνστον Τσώρτσιλ.
   Ένα χρόνο μετά την κατάληψη από τους Ναζί της εξουσίας στη Γερμανία, τον Γενάρη του 1934, ένα χρόνο μετά την κατάληψη από τους Ναζί της εξουσίας στη Γερμανία, το καλοζωισμένο  ακροατήριο χειροκροτούσε με ανυπόκριτο ενθουσιασμό τα παρακάτω λόγια:

«Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σσ: του κομμουνισμού δόγματος) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο.

Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σε σύντροφό μας» (Πρακτικά Δικών Νυρεμβέργης, Ντοκουμέντο D-392)

   Ο λάτρης του ναζισμού, εκείνος που στις 26 Γενάρη 1934 ενώπιον των ενθουσιασμένων συναδέλφων του εξυμνούσε τον Χίτλερ, που αναγόρευε τον ναζισμό σε προστάτη του έθνους γιατί μετέτρεψε τον εργάτη σε «σύντροφό μας», που επιδαψίλευε δάφνες στον Χίτλερ διότι «απελευθέρωσε» τον εργάτη από την «μέγγενη» του κομμουνιστικού δόγματος και τον μετέτρεψε σε «πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας», δεν ήταν άλλος από τον μεγιστάνα Κρουπ. Τον πρόεδρο του Συνδέσμου της Γερμανικής Βιομηχανίας…
   Κάπως έτσι, παρά τις εκκλήσεις της Σοβιετικής Ένωσης προς Άγγλους, Γάλλους και Αμερικάνους να πολεμηθεί ο ναζισμός, παρά τις προειδοποιήσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς για τον επερχόμενο ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τον φασισμό, φτάσαμε στη συμφωνία του Μονάχου το 1938, όταν (έναν ολόκληρο χρόνο πριν από τη συμφωνία μη επίθεσης μεταξύ Ρίμπεντροπ – Μολότοφ) η Αγγλία και η Γαλλία τα έκαναν πραγματικά «πλακάκια» με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι.
   Κι από εκεί σε εκείνον τον αποκαλούμενο ως «παράξενο πόλεμο» όπου οι δυτικοί «σύμμαχοι» – επιλέγοντας την τακτική της «συμμαχικής» υπονόμευσης της Σοβιετικής Ένωσης που προετοιμαζόταν ενάντια στην επερχόμενη ναζιστική εισβολή – δεν έριξαν μισή τουφεκιά ενάντια στον Άξονα για έξι ολόκληρους μήνες από την έναρξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.
   Σήμερα, τα πραγματικά γεγονότα και τα ουσιαστικά συμπεράσματα από την ανείπωτη τραγωδία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επιχειρούνται να συσκοτιστούν και να παραποιηθούν.
   Φροντίζει το εργαστήριο της καπιταλιστικής παραχάραξης. Ένα εργαστήριο που παράγει:

• Τους γυμνοσάλιαγκες της άθλιας θεωρίας των «δυο άκρων».
• Τους εντεταλμένους της ελεεινής επιχείρησης «εξίσωσης» κομμουνισμού – φασισμού.
• Τα βαποράκια που ψάχνουν μερικά δευτερόλεπτα δημόσιου βήματος αναμηρυκάζοντας τα γελοία σχήματα περί «Χίτλερ – Στάλιν».
• Τους ευρω-φωστήρες περί «ολοκληρωτισμών».

   Αλλά τι γνήσιοι «ευρωπαϊστές» θα ήταν όλοι αυτοί αν δεν λάνσαραν τα από δεκαετίας αντικομμουνιστικά «μνημόνια» της ΕΕ, η οποία συναγελάζεται με ναζί στην Ουκρανία και μόνο από το 2014 έχει χρηματοδοτήσει με τουλάχιστον 2,3 εκατομμύρια ευρώ τις φασιστικές και νεοναζιστικές οργανώσεις της Ευρώπης…
   Η εξουσία των κεφαλαιοκρατών έχει κάθε λόγο να αναποδογυρίζει την ιστορία και την πραγματικότητα. Και ο βασικός είναι αυτός:

«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί.

Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός» (Μπ.Μπρεχτ).

   Σήμερα, όμως, ξημέρωσε ξανά η μέρα που θα τους στοιχειώνει πάντα. Σήμερα είναι η μέρα που η Ιστορία σφραγίστηκε από το κόκκινο του αίματος. Από το χρώμα του δίκιου και της αλήθειας.
   Σαν σήμερα ήταν που η Ιστορία γράφτηκε από το κόκκινο της σημαίας με το σφυροδρέπανο. Με αυτό το «μελάνι» γράφτηκε η Ιστορία στην αναμέτρηση του ανθρώπου με το τέρας και με το έγκλημα. Με την απανθρωπιά και την κτηνωδία.
   Ήταν 9η Μάη 1945. Ήταν η ημέρα που η σημαία που ήδη κυμάτιζε στο Ράιχσταγκ, η σημαία του στρατού των εργατών, των αγροτών, των κολασμένων της γης, επέφερε το οριστικό πλήγμα στο φίδι του ναζισμού.
   Πριν από 74 χρόνια, σαν σήμερα, στις 9 Μάη 1945. Ηδη  μια μέρα πριν, ενώπιον του στρατάρχη Γκιόργκι Κονσταντίνοβιτς Ζούκοφ, η ναζιστική Γερμανία υπέγραφε την άνευ όρων συνθηκολόγησή της.
   Η νίκη του Ανθρώπου εναντίον του φασισμού, η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών ήταν γεγονός.
   Αυτό το πανανθρώπινο επίτευγμα σφραγίστηκε με το ίδιο εκείνο κόκκινο χρώμα που δέσποζε στα οδοφράγματα της Παρισινής Κομμούνας. Με το χρώμα το βγαλμένο από το ηφαίστειο της ελπίδας που εξερράγη τον Οκτώβρη του 1917 στην Πετρούπολη.
   Σε αυτή η Νίκη – σταθμό, που κατορθώθηκε με τις ανείπωτες θυσίες εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, χωρίς προηγούμενο υπήρξε η συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού.

• Σ’ ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3.000 έως 6.200 χιλιόμετρα, ο Κόκκινος Στρατός έδωσε ενάντια στον ναζισμό αδιάλειπτα μάχες για 1.418 μερόνυχτα.
• Κάθε λεπτό του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση θρηνούσε κατά μέσο όρο 9 νεκρούς. Κάθε ώρα 540 νεκρούς. Κάθε μέρα 13.000 νεκρούς.
• Σε έναν πόλεμο που η Βρετανία θρήνησε 375.000 νεκρούς και οι ΗΠΑ περίπου 400.000, η ΕΣΣΔ προσέφερε πάνω από 20 εκατομμύρια παιδιά της.
• Πάνω από 10 εκατομμύρια οι ανάπηροι και οι τραυματίες με τον ανθό του σοβιετικού λαού να φράζει με τα στήθια του το Στάλινγκραντ, το Λένινγκραντ, τη Μόσχα, το Κουρσκ, τη Σεβαστούπολη.
• Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στοίχισε στην ΕΣΣΔ σε υλικές ζημιές το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μεγαλύτερο απ’ αυτό που κατέβαλαν ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία μαζί.
• Πάνω από 1.700 πόλεις, πάνω από 70.000 χωριά, πάνω από 30.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις, πάνω από 100.000 συνεταιριστικές μονάδες, αμέτρητες χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, βιβλιοθήκες έγιναν στάχτη στο έδαφος της ΕΣΣΔ από τους ναζί.

   Έτσι γράφτηκε η Ιστορία μέχρι τις 9 Μάη. Αυτά πρόσφεραν οι κομμουνιστές στον πόλεμο κατά του φασισμού. Αυτή είναι η «σχέση» του σοσιαλισμού και των κομμουνιστών με το φασισμό: «Σχέσεις» που το έχουμε τονίσει και θα το επαναλάβουμε: Τις χωρίζει αίμα! Το περισσότερο αίμα που χύθηκε ποτέ στην ανθρωπότητα!
   Η Ιστορία γράφτηκε:
   Την πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού την έδωσε στην ανθρωπότητα το πρώτο εργατικό κράτος στην Ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.
   Όσοι μιλούν για το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τη σκοπιά του παραχαράκτη και του πλαστογράφου, είναι καταδικασμένοι να κουβαλάνε το «μπόι» που έχει το ψέμα τους.
   Η Ιστορία γράφτηκε: Παρόντες, πρωτομάρτυρες, αιμοδότες, στρατιώτες στην πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού, από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, από τις ερήμους της Μέσης Ανατολής μέχρι τις γραμμές των οριζόντων σε Βορρά και Νότο, από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο, ήταν οι κομμουνιστές.
   Πόσο γελοίοι είναι οι πλαστογράφοι, αν νομίζουν ότι αυτή η εποποιία μπορεί να λασπολογηθεί ή να λησμονηθεί…
   Είναι εδώ, στην Ελλάδα των 700.000 θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, που η 9^η Μαΐου δεν θα πάψει ποτέ να περνάει μέσα:

• Από την αθάνατη ψυχή των 200 της Καισαριανής, της Ηλέκτρας, του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, του Χαρίλαου, του Αρη, του αντάρτη που έστειλε περήφανο χαιρετισμό από τον Γοργοπόταμο στην Αλαμάνα.
• Από την αδούλωτη Κοκκινιά και την Καλογρέζα, από τη Βιάννο, τον Χορτιάτη και το Κούρνοβο που έγιναν ένα με το Μανιάκι και το Μεσσολόγγι.
• Από τα άπαρτα βουνά που οι Αρματολοί και οι Κλέφτες στήσανε χορό με τους μαχητές του ΕΛΑΣ, με τους αδούλωτους της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης της δεκαετίας του ‘40.
• Από τα θυσιαστήρια του πατριωτισμού και της λευτεριάς που η Γκουέρνικα και το Δίστομο, τα Καλάβρυτα και η Ακροναυπλία, η Μακρόνησος, το Στάλινγκραντ και η Αθήνα του Μεγάλου Δεκέμβρη, γίνανε κραυγή στα χέρια του Πικάσο, του Φαρσακίδη και του Λουντέμη, γίνανε τραγούδι στα χείλη του Ρίτσου και του Μπρεχτ, του Νερούδα και του Λειβαδίτη, του Μίκη και του Σοστακόβιτς.

   Όταν ο στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού κάρφωνε τη σημαία της Επανάστασης στην καρδιά του ναζισμού, στο Ράιχσταγκ, σφράγιζε για πάντα και με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία.
   Η σημαία η βαμμένη με το αίμα των εκατομμυρίων που έδωσαν τη ζωή τους και έχτισαν με τα κορμιά τους το μέτωπο που συνέτριψε τις ορδές του Χίτλερ και τους κάθε λογής «κουίσλινγκ», δε λασπώνεται. Και δεν υποστέλλεται.
   Αυτή την αλήθεια δεν θα καταφέρουν ποτέ να τη «σβήσουν» από την Ιστορία εκείνοι που βουτάνε την «πένα» τους στην «κοιλιά» του Γκαίμπελς για να ξαναγράψουν και να ξεγράψουν την Ιστορία.
   Για τους «δεξιούς» και τους «αριστερούς», για τους φιλελεύθερους και τους σοσιαλδημοκράτες υπηρέτες των «Κρουπ» και των «Ροκφέλερ», για τους «δημοκράτες» της άθλιας θεωρίας των «δυο άκρων» που με όχημα την ΕΕ προσπαθούν να συσχετίσουν (!) το ναζισμό και το φασισμό με τον κομμουνισμό, που θέλουν να εμφανίζουν τους 200 της Καισαριανής «ίδιους» με τους εκτελεστές τους (!), η ιστορική αλήθεια είναι αμείλικτη.
   Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα ταξικά χαμαιτυπεία των μονοπωλίων, θα υπάρχει αυτή η ημερομηνία, θα υπάρχει αυτή η φωτογραφία – παράσημο της Ανθρωπότητας στον αγώνα ενάντια στην κτηνωδία, που θα θυμίζει στους αιώνες:
   Οι κομμουνιστές δεν συνθηκολόγησαν ποτέ με τα φίδια.
   Ας μην έχουν καμία αμφιβολία: Η 9η Μάη 1945 είναι η ημερομηνία που – όσο υπάρχουν άνθρωποι – θα αποτελεί την διαρκή υπόμνηση:
   Οι κουκουλοφόροι του δοσιλογισμού, οι «κράτα Ρόμελ» του μαυραγοριτισμού, οι «Χίτες» του χτες και οι εγκληματικές συμμορίες του σήμερα, ο υπόκοσμος, οι ταγματασφαλίτες, οι Μεταξάδες και οι Ρουφογάληδες του συστήματος που γέννησε το ναζισμό, θα επιστρέφουν πάντα εκεί που ανήκουν: Στα καταγώγια των (…αρίων) υπανθρώπων.
   Στο ψέμα, στην πλαστογραφία και την παραχάραξη, θα ορθώνεται πάντα το σύμβολο της νίκης των λαών απέναντι στο κτήνος του φασισμού.
   Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα χαμαιτυπεία της ταξικής βαρβαρότητας των «Ζήμενς», των «Φορντ» και των «Ντόιτσε Μπανκ», υπάρχει αυτή η ημερομηνία, υπάρχει αυτή η φωτογραφία – παράσημο της Ανθρωπότητας στον αγώνα ενάντια στην κτηνωδία. Που σφράγισε για πάντα, με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία. Και που θα το θυμίζει στους αιώνες:
   Η Ιστορία γράφεται κάθε μέρα. Και γράφεται χωρίς «ρεαλιστικές» ανακυβιστήσεις. Χωρίς απαράδεκτους συμβιβασμούς. Χωρίς υπόκλιση στις αυταπάτες. Χωρίς «διαπραγματεύσεις», χωρίς «επαναδιαπραγματεύσεις» και χωρίς «αξιολογήσεις» από όσους επωάζουν τα φίδια στον κόρφο τους.

Διαβάστε περισσότερα

Ω, τι ψηφοθηρική αναισχυντία – Παίρνουν 9 και “δίνουν”… 1!!!

Ποιος Μαυρογιαλούρος και Γκόρτζος; Τσίπρας! Ο άνθρωπος που τόλμησε κι αυτό: Να βαφτίσει "13η σύνταξη" ακόμα και την μισή (και κουτσουρεμένη) σύνταξη-δώρο του Πάσχα!  

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ Πολιτικη 7 Μαΐου 2019

• facebook.com/mpogiopoulos
• mpog@imerodromos.gr

Ποιος Μαυρογιαλούρος; Ποιος Γκόρτζος; Ποιος Καλοχαιρέτας; Ποιος Μαντάς; Ποιος Γκρούεζας; Δεν υπάρχει πολιτικάντης “ήρωας” του ελληνικού κινηματογράφου, δεν υπάρχει τζουμπές της ψηφοθηρίας στην ελληνική πολιτική ιστορία, που δεν τον κατατρόπωσε ο Τσίπρας! Ο άνθρωπος που τόλμησε ακόμα κι αυτό: Να βαφτίσει “13η σύνταξη” ακόμα και την μισή (και κουτσουρεμένη) σύνταξη-δώρο του Πάσχα!  
Τα πολλά λόγια στα οποία επιδόθηκε ο κυβερνητικός θίασος προεξάρχοντως του πρωθυπουργού (Δραγασάκης, Τσακαλώτος, Τζανακόπουλος, Αχτζιόγλου), είναι – πράγματι – φτώχεια. 

Μπροστά σε τέτοια πολιτική αναισχυντία και σε τέτοια προεκλογική πασαρέλα “παροχών”, ας μιλήσουν οι αριθμοί: 

 α) Πριν μερικές μέρες, στις 2 Μαη, η κυβέρνηση κατέθεσε στις Βρυξέλλες το Πρόγραμμα Σταθερότητας του υπουργείου Οικονομικών. Εκεί τι είδαμε; Να αναθεωρούν για το 2019 τα πλεονάσματα πάνω κι από τα όρια λεηλασίας που είχαν καθορίσει στον προυπολογισμό! Ετσι, ενώ ο προυπολογισμός μιλούσε για φετινή λεηλασία ύψους 3,96% του ΑΕΠ, δηλαδή περί τα 7 δισ ευρώ πλεονάσματα, στο Πρόγραμμα που κατέθεσαν προβλέπεται πλεόνασμα 4,1%, που σε συνδυασμό με την πορεία του ΑΕΠ σημαίνει υπέρβαση των ανιλαικών στόχων κατά επιπλέον 1,14 δισ. ευρώ (δηλαδή πάνω από 8 δισ. καθόλη την διάρκεια του έτους). Και ω του θαύματος! Πόσα είναι τα “θετικά” μέτρα που ανακοίνωσε ο Τσίπρας για το 2019; Είναι – ακριβώς – 1,14 δισ! Δηλαδή, τα κόλλυβα που μοιράζει σαν “παροχές” δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από την – ισόποση – αύξηση των ήδη απάνθρωπων, εξοντωτικών, κανιβαλικών πλεονασμάτων για τα οποία δεσμεύτηκε στις Βρυξέλλες! Με άλλα λόγια: Είχε δεσμευτεί ότι θα πάρει 7, πήγε προχτές και δεσμεύτηκε ότι θα πάρει πάνω από 8 κι αυτά τα παραπανίσια κλεμμένα τα παρουσιάζει σαν… “επιστροφή-παροχή”! Αλλως πως: Ο Τσίπρας θα πάρει πάνω από 8 δισ. και (λέει ότι) θα… μοιράσει το 1! Αυτό στην κανονική ζωή λέγεται κλοπή εις την ογδόη. Στην γλώσσα του “ηθικού αριστερού πλεονεκτήματος” (όπως και στη γλώσσα της “λαικής” Δεξιάς των Σαμαράδων, Μητσοτάκηδων και Γεωργιάδηδων), λέγεται… “θετικά” μέτρα. 

β) Στις 2 Μάη, στο αναθεωρημένο Πρόγραμμα που κατέθεσαν στις Βρυξέλλες, 
προβλέπετε ότι για το 2020 στα ήδη ψηφισθέντα πλεονάσματα που έχουν υπολογιστεί σε πάνω από 8 δισ. θα προστεθούν κι άλλα 800 εκ. ευρώ! Δηλαδή για το 2020 η κυβέρνηση Τσίπρα έχει δεσμευτεί σε πλεονάσματα περί τα 9 δισ. Τι έκανε, όμως, ο Τσίπρας και ο θίασός του; Είπαν ότι το 2020 θα προχωρήσουν σε… “θετικά” μέτρα ύψους 1,3 δισ. Δηλαδή: Θα έχουν βουτήξει 9 δις, κοντά 1 δισ πάνω από όσα αρχικά είχαν “υποσχεθεί” ότι θα βουτήξουν, κι επειδή η λεηλασία θα είναι μεγαλύτερη της προβλεπόμενης, από αυτά τα υπερκλεμμένα των υπερπλεονασμάτων  (λένε ότι) θα δώσουν 1,3 δισ (που σημειωτέον η μερίδα του λέοντος αφορά σε νέες φοροαπαλλαγές στους “επενδυτές” και σε επιδοτήσεις στο όνομα της εργασίας των νέων προς τους επιχειρηματίες μέχρι και 80% του μισθού). Αυτό στην γλώσσα των κανονικών ανθρώπων λέγεται κλοπή εις στην ενάτη και πολιτική υπέρ καπιταλιστών. Στη γλώσσα των “Γκόρτζων” λέγεται “πακέτο παροχών” και… φιλολαική πολιτική. 

γ) Σύμφωνα με το περσινό μεσοπρόθεσμο προέβλεπαν θηριώδη πλεονάσματα ως ποσοστό του ΑΕΠ ( 3,96% το 2019, σε 4,15% το 2020, σε 4,53% το 2021 και σε 5,19% το 2022) που μόνο για την τετραετία 2019-2022 υπολογίζονταν σε πάνω από 30 δισ. ευρώ. Κι όμως: Στις 2 Μάη κατέθεσαν στις Βρυξέλλες το νέο τους σχέδιο που σύμφωνα με αυτό θα υπάρχει υπέρβαση ακόμα κι αυτών των αντιλαικών, εξοντωτικών, κανιβαλικών στόχων κατά επιπλέον 5,5 δισ. ευρώ! Συγκεκριμένα υπολογίζουν ότι θα υπάρχει υπέρβαση της ήδη δεδομένης λεηλασίας κατά επιπλέον 1,14 δισ. ευρώ το 2019, κατά 800 εκ. ευρώ το 2020, κατά 1,22 δισ. ευρώ το 2021 και κατά 2,33 δισ. ευρώ το 2022. Και πως θα πετύχουν αυτό το “κατόρθωμα”; Μεταξύ άλλων με την κατακρεούργηση κονδυλίων που αφορούν στην κάλυψη κοινωνικών αναγκών, όπως για την Υγεία που συμπιέζονται παραπέρα από 5,2% του ΑΕΠ το 2017, στο 4,7% του ΑΕΠ το 2022, καθώς και για την Παιδεία από το 3,9% του ΑΕΠ το 2017, στο 3,5% του ΑΕΠ το 2022. Αυτή την υπερκλοπή των 5,5 δισ. που έρχεται να προστεθεί πέραν της κλοπής των 30 δισ, την βαφτίζουν “δημοσιονομικό χώρο” και την πουλάμε στην προεκλογική περίοδο για μεταξωτή κορδέλα.   

δ) Πριν λίγες μέρες δόθηκαν τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και της Eurostat και προηγουμένως δημοσιεύτηκε το Οικονομικό Δελτίο του υπουργείου Οικονομικών. Τι προκύπτει; Οτι η ψηφοθηρία των υπερ-υπερπλεονασμάτων δεν είναι παρά η συνέχεια της “χρηστής διαχείρισης” των υπερ-υπερπλεονασμάτων. Προσέξτε: Την περίοδο 2016-2018 τα υπερκλεμμένα, δηλαδή τα επιπλέον των προβλεπόμενων πλεονασμάτων, ανήλθαν στα 13,5 δισ. ευρώ. Και τι τα έκαναν τα επιπλέον, αυτά που βούτηξαν πάνω κι από όσα αρχικά είχαν υπολογίσει να βουτήξουν; Από τα 13,5 δισ.ευρώ έδωσαν τα 2,1 δισ. ευρώ σε ό,τι αποκαλούν “κοινωνικά μερίσματα”. Κι όμως: Αυτό που στην κανονική ζωή, το να βουτάς 13,5 και να… δίνεις 2, λέγεται κλοπή εις την εβδόμη, στην γλώσσα των Μαυρογιαλούρων λέγεται… “μέρισμα”. Τι άλλο έκαναν; Αφού τσάκισαν “κατακέφαλα” τον ελληνικό λαό, με τα υπερκλεμμένα κι από τα κλεμμένα έφτιαξαν, λέει, το… “μαξιλάρι” με το οποίο αφενός προπληρώνουν στο ΔΝΤ περί τα 4 δις και αφετέρου τώρα φτιάχνουν και ειδικό λογαριασμό ύψους 5,5 δις – όπως ανακοίνωσε ο Τσίπρας – για να εξασφαλίζουν προκαταβολικά τους δανειστές και τους τοκογλύφους μέχρι το 2022! Για τέτοιους (υπερ)… αριστερούς μιλάμε.

Διαβάστε περισσότερα