Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μεσολόγγι - αδέσποτα ώρα μηδέν.

Αδέσποτα, ένα ευαίσθητο θέμα για όσους είναι πραγματικά φιλόζωοι* και με τις δυο έννοιες της λέξης. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για τις αβοήθητες ψυχές που ξαφνικά βρεθήκαν απροστάτευτες στον δρόμο όχι από το τέλος δηλαδή από τα αποτελέσματα που βλέπουμε...

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

19 Ιαν 2021

Εμβόλιο για την πολιτική βλακεία δεν υπάρχει

 

 
 

Διαβάσατε την απάντηση; Ακούσατε τι είπε; 

Είστε καλά; Έχετε συνέλθει; 

Εμείς, πάντως, σπεύσαμε να συμβουλευτούμε την Επιστήμη. Ρωτήσαμε, επίμονα, αρκετούς επιστήμονες εάν υπάρχει εμβόλιο για την πολιτική βλακεία. Οχι. Η Επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά: Εμβόλιο για την πολιτική (και όχι μόνο) βλακεία, δεν υπάρχει.

Η στρατηγική Μακρόν για την Ευρώπη

 https://i0.wp.com/www.nostimonimar.gr/wp-content/uploads/2017/05/macron.jpg?resize=1078%2C516&ssl=1

Με βάση την τελευταία συνέντευξη που έδωσε ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν στο περιοδικό Le Grand Continent [1] μπορούμε να ανιχνεύσουμε μία στρατηγική αρθρωμένη σε 5 άξονες.


Πρώτον, ο οικονομικός άξονας

Ο Εμμανουέλ Μακρόν θεωρεί ότι είναι απαραίτητη μία συναίνεση σε παγκόσμια κλίμακα, αν θέλουμε να επαναδομήσουμε την πολυμέρεια γύρω από νέες προτάσεις.

Σε τι συνίσταται αυτό το πρόγραμμα της «Συναίνεσης του Παρισιού»; Για τον Γάλλο πρόεδρο το πρώτο που χρειάζεται είναι ιδεολογική δουλειά που θα επιτρέψει στην Ευρώπη και στη Γαλλία να επαναξιολογήσουν τον τρόπο που σκέπτονται και το μέλλον τους.

Το δεύτερο βήμα θα είναι η δημιουργία νέων συμμαχιών με την ενσωμάτωση μη κρατικών οντοτήτων. Το κλειδί για τη Συναίνεση του Παρισιού θα είναι ο επαναπροσδιορισμός της πορείας, σε παγκόσμιο επίπεδο, προς την προτεραιότητα της κλιματικής αλλαγής.

Υπό αυτή την προοπτική, το εμπόριο θα είναι μία «δεύτερη μεταβλητή», με την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει συμμόρφωση και συνέπεια σε πολιτικό επίπεδο.

Η Συναίνεση του Παρισιού θα δώσει τη δυνατότητα να αμφισβητηθεί το πλαίσιο το οποίο κυριάρχησε από την δεκαετία του ’80 στη διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής, δηλαδή η Συναίνεση της Ουάσιγκτον.

Οι σοσιαλιστικές και ριζοσπαστικές πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης, ταυτίζουν τη Συναίνεση της Ουάσιγκτον με τον νεοφιλελευθερισμό, χωρίς να μπορούν να διατυπώσουν ένα πιο σύγχρονο δόγμα. Η πρόταση του φιλοδοξεί να καλύψει αυτό το κενό.

Ο Μακρόν εδραιώνει την κριτική του στη Συναίνεση της Ουάσιγκτον σε δύο σημεία.

Το πρώτο είναι η αδυναμία στην αντιμετώπιση οικολογικών προβλημάτων.

Το δεύτερο αφορά την ανεξέλεγκτη αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων ως αποτέλεσμα του μετασχηματισμού των σύγχρονων οικονομιών από τη δεκαετία του ’80, η οποία έχει σφραγίσει τη μοίρα των μεσαίων τάξεων στις κοινωνίες της Δύσης.

Σε πολιτικό επίπεδο, οι προτάσεις του Γάλλου προέδρου για τη Συναίνεση του Παρισιού θα μπορούσαν να προωθήσουν ώσμωση στον χώρο των προοδευτικών δυνάμεων που θεωρούν ότι η πανδημία και η οικονομική κρίση που προκαλεί, μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία για την αλλαγή του οικονομικού παραδείγματος σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Δεύτερον, ο ιστορικός άξονας

Για τον Μακρόν η μεταπολεμική ιστορία της Ευρώπης και του Δυτικού κόσμου καθορίζεται από τρεις χρονολογίες-κλειδιά που συνδέονται με αλλαγές και στον χώρο των ιδεών.

Η πρώτη περίοδος είναι το 1945, όταν δημιουργείται ένα πολυμερές πλαίσιο συνύπαρξης των εθνικών κρατών.

Η δεύτερη περίοδος αφορά το 1968 και τις αλλαγές που έφερε στις Δυτικές κοινωνίες σε επίπεδο αξιών και που σήμερα αμφισβητείται από τις συντηρητικές δυνάμεις.

Τέλος υπάρχει το 1989 που σηματοδοτεί την κατάρρευση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού και την επικράτηση ιδεολογιών για «το τέλος της ιστορίας», οι οποίες ανατρέπονται με την άνοδο του αυταρχισμού σε πολλές χώρες ανά την υφήλιο.

Με τα δεδομένα αυτά, έχει ιδιαίτερη σημασία για τον Γάλλο πρόεδρο, η Ευρώπη να διατυπώσει και να υπερασπιστεί τις δικές της αξίες, παρά το ότι όλες οι χώρες της ΕΕ δεν ασπάζονται το ίδιο αξιακό σύστημα.

Πιστεύει πως η παγκοσμιότητα των ιδεών που προκύπτουν από την ιστορία της Ευρώπης και πάνω στις οποίες στηρίζεται το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, βρίσκεται σε κρίση. Δεν πρόκειται για μία κρίση θεσμών του μεταπολεμικού κόσμου, αλλά για μια κρίση πολιτισμού. Ο Μακρόν θεωρεί ότι θα πρέπει να ενστερνιστούμε πάλι αυτές τις ιδέες ενάντια στον ριζοσπαστικό ισλαμισμό. Αλλά θα πρέπει να γίνει σαφές ότι, ο εχθρός δεν είναι ένας άλλος πολιτισμός, αλλά ο σκοταδισμός.

Τρίτον, ο γεωπολιτικός άξονας

Για τον Μακρόν ο γεωπολιτικός άξονας αρθρώνεται γύρω από τρεις συνιστώσες. Η πρώτη αφορά τη γεωπολιτική Ευρώπη, η δεύτερη αφορά τη στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης και η τρίτη αφορά τη σχέση της Ευρώπης με την Αφρική.

Η γεωπολιτική Ευρώπη

Με την τρέχουσα κρίση του παγκόσμιου πολυπολικού συστήματος, για τον Μακρόν η μόνη λύση είναι η ενδυνάμωση της πολιτικής Ευρώπης.

Για να επιτευχθεί μία τέτοια εξέλιξη είναι αναγκαία μία επανάσταση για την υπέρβαση των τρόπων σκέψης που βασίζονται σε εθνικά πρότυπα και στη μέχρι σήμερα ιστορία της Ευρώπης. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να ξεπεραστούν οι τυποποιημένες ιδέες για την Ευρώπη που δίνουν προτεραιότητα στην οικονομία, το εμπόριο και το πιστωτικό σύστημα.

Οπωσδήποτε, είναι νωρίς να αναφερόμαστε σε «ευρωπαϊκή κυριαρχία», γι’ αυτό και ο Μακρόν προτιμάει τον όρο «στρατηγική αυτονομία»

Ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία

Σύμφωνα με τον Μακρόν, η Ευρώπη πρέπει να οικοδομήσει μία στρατηγική αυτονομία με όρους στρατιωτικούς, τεχνολογικούς και νομικούς. Σε ό,τι αφορά την άμυνα, η εκλογή του Τζο Μπάιντεν και η πιθανή επιστροφή σε ισχυρότερη διατλαντική συνεργασία δεν θα πρέπει να οδηγήσει την Ευρώπη να εγκαταλείψει το σχέδιο της στρατηγικής αυτονομίας.

Για το θέμα αυτό υπάρχουν δύο διαφορετικές γραμμές στην ΕΕ και ο Γάλλος Πρόεδρος εξέφρασε τη διαφωνία του με την θέση της Γερμανίδας υπουργού Άμυνας Αννεγκρέτ Κραμπ-Κάρρενμπαουερ, η οποία χαρακτήρισε την ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία ως αυταπάτη και επανεπιβεβαίωσε την κεντρικότητα της διατλαντικής συνεργασίας για την ευρωπαϊκή άμυνα.

Πέρα από την άμυνα, η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία και στο τεχνολογικό επίπεδο. Η ανάπτυξη του 5G και η ευρωπαϊκή δυνατότητα αποθήκευσης data, έχουν ειδική βαρύτητα.

Τέλος, η στρατηγική αυτονομία θα πρέπει να επιβεβαιώνεται και σε νομικό επίπεδο.

Μία νέα σχέση Ευρώπης-Αφρικής

Για τον Μακρόν, η Ευρώπη και η Αφρική μοιράζονται ένα κοινό πεπρωμένο και δοκιμάζονται από τις ίδιες κρίσεις, μεταξύ των οποίων, η ισλαμική τρομοκρατία είναι από τις πιο σημαντικές.

Με βάση τις κοινές προοπτικές, ο Μακρόν προτείνει μία συνεργασία μεταξύ Ευρώπης και Αφρικής, βασισμένης σε πραγματική ισότητα.

Το μελλοντικό εμβόλιο για τον κορονοϊό θα είναι το σύμβολο αυτής της νέας συνεργασίας μεταξύ Ευρώπης και Αφρικής.

Με τη μετατροπή της Ευρώπης σε «πρώτη εκπαιδευτική, υγειονομική, ψηφιακή και πράσινη δύναμη» και την υιοθέτηση ενός νέου συστήματος αξιών, ο ευρωαφρικανικός άξονας αποτελεί το επόμενο βήμα.

Για τον Μακρόν, πρέπει να εγκαταλειφθεί από την Ευρώπη το πρίσμα της μετανάστευσης, μέσα από το οποίο αντιμετωπίζει την Αφρική. Αυτό όμως σημαίνει ότι πρέπει ως προϋπόθεση να υπάρξει μεταρρύθμιση της στρατηγικής για τη μετανάστευση για να αποφευχθεί αυτό που ονομάζει μαζική εκτροπή του δικαιώματος για το άσυλο.

Η αλλαγή της οπτικής για την Αφρική, πρέπει να θεωρηθεί ως μία πραγματική ιστορική ρήξη των σχέσεων Ευρώπης-Αφρικής που υπήρξε στο παρελθόν.

Τέταρτον, ο οικολογικός άξονας

Ο Μακρόν πιστεύει πως η οικολογική στροφή είναι σημαντική, αλλά δεν πρέπει να αμφισβητεί ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο Γάλλος πρόεδρος θεωρεί ότι η οικολογική μετάβαση δεν θα γίνει άμεσα και δεν θα είναι εύκολο να αμφισβητηθούν τρόποι ζωής στις δυτικές κοινωνίες. Προς το παρόν, η οικολογική μετάβαση είναι σχετικά ακατανόητη για πολλούς πολίτες, ιδίως στις μεσαίες τάξεις.

Θεωρεί ότι ο μετασχηματισμός της κινητικότητας, μέσα από το σύμβολο του αυτοκινήτου, αποτελεί το κλειδί για την οικολογική μετάβαση. Στην πραγματικότητα όμως, πρόκειται για ένα ανθρωπολογικό θέμα το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί σε αυτό το επίπεδο.

Πέμπτο, ο άξονας του εμβολίου

Ο Μακρόν περιγράφει τη μέθοδο που χρησιμοποιήθηκε για να συγκεντρωθούν όλοι οι εμπλεκόμενοι στην έρευνα του εμβολίου, η οποία περιλαμβάνει την ενεργοποίηση κρατικών, διεθνών και μη κρατικών φορέων.

Επισημαίνει ακόμα, τη χρησιμοποίηση του εμβολίου για επίτευξη στόχων ηγεμονίας. Αντιθέτως, θεωρεί το εμβόλιο ως παγκόσμιο κοινό αγαθό και το κράτος ως εγγυητή του κοινού συμφέροντος στο θέμα αυτό.

Εμφανίζεται αισιόδοξος για τη μέθοδο που έχει εφαρμοστεί ως σήμερα, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν κίνδυνοι, οι μεγάλοι διεθνείς παίκτες να ανατρέψουν αυτή την κατάσταση.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

[1] https://geopolitique.eu/en/macron-grand-continent/

Στροφή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατά την περίοδο του lockdown

Στο 92% εντοπίζει την διείσδυση του ίντερνετ μεταξύ Ελλήνων 16-74 χρόνων πανελλήνια έρευνα Focus on Tech Life της Focus Bari. Ουσιαστικά, όλοι οι Έλληνες είναι πλέον χρήστες ίντερνετ, ενώ οι συνθήκες της πανδημίας πυροδότησαν την ήδη υπάρχουσα τάση ανάπτυξης της ψηφιακής (digital) ζωής στην καθημερινότητα: όλοι ενημερώνονται, διασκεδάζουν, ψυχαγωγούνται, επικοινωνούν, αλλά και ψωνίζουν διαδικτυακά.

https://im2.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2021/03/333067-pexels-photo-1134204.jpeg

Ως φυσικό επακόλουθο, επτά στους δέκα Έλληνες δηλώνουν ότι αύξησαν τον χρόνο (και ενέργεια) που αφιερώνουν στα σόσιαλ από την έναρξη των lockdown από τον περασμένο Μάρτιο έως σήμερα: το Facebook έχει φτάσει στο 75%, με τρεις στους τέσσερις Έλληνες να έχουν τουλάχιστον ένα προφίλ, ενώ ακολουθούν τα Youtube και Instagram στο 62% και 55% αντίστοιχα.

Όμως, ο αυξημένος χρόνος έκθεσης και διάδρασης στα σόσιαλ δεν είναι πάντα θετικός. Σύμφωνα με έρευνα της Focus Bari, δύο στους τρεις Έλληνες αγαπούν τα σόσιαλ γιατί τους κρατούν σ' επαφή με φίλους, με την κοινωνία και γενικότερα τους κάνουν να νιώθουν συνδεδεμένοι με τον «έξω κόσμο», καθώς και δύο στους πέντε χρησιμοποιούν τα σόσιαλ για να προβάλουν την δουλειά τους ή/και να προσφέρουν επαγγελματικές υπηρεσίες τους.

Τρεις στους πέντε παραδέχονται ότι αφιερώνουν στα σόσιαλ περισσότερο χρόνο απ' όσο θα ήθελαν και συχνά παρασύρονται από αυτά και αμελούν άλλες δράσεις που θα ήθελαν να κάνουν, όπως διάβασμα, κάποιο άλλο χόμπυ, άθλημα κλπ., ενώ δύο στους πέντε κάθε μέρα λένε το πρωί στον εαυτό τους ότι δεν θα παρασυρθούν από τα σόσιαλ, όμως δεν το καταφέρνουν.

Ένας στους τρεις ομολογεί ότι συχνά τα σόσιαλ τον/την κάνουν να αισθάνεται ακόμα περισσότερη μοναξιά καθώς κάποιες αναρτήσεις (posts) φίλων τους κάνουν να αισθάνονται κατάθλιψη και ειδικά τα posts με φωτογραφίες από εποχές προ πανδημίας τους κάνουν να αισθάνονται θλίψη.

 

11 Ιαν 2021

Από τον Καύκασο ως την Κεντρική Ασία, το «μεγάλο παιχνίδι» για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο

 

Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Ασίας αποτελούν πηγή αντιπαραθέσεων για την ιδιοκτησία αλλά κυρίως για την εκμετάλλευσή τους ιδιαίτερα από την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και μετά. Η διαμάχη του Αζερμπαϊτζάν με την Αρμενία όπως και της Ρωσίας με την Τουρκία βρίσκουν εκεί ένα μέρος από τις ρίζες τους. Επιστροφή μέσα από το αρχείο μας, στο 2007 όταν η Ρωσία του Πούτιν προσπαθεί ν’ ανακτήσει ένα μέρος των προνομίων που είχε επί ΕΣΣΔ.

Από το αρχείο μας, Ιούνιος 2007

Το νέο «μεγάλο παιχνίδι» κορυφώνεται. Μάλιστα, αυτή τη φορά, στο επίκεντρο βρίσκονται το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Ωστόσο, η ζήτηση για υδρογονάνθρακες δεν εξηγεί από μόνη της τη μάχη στην οποία έχουν επιδοθεί οι υπερδυνάμεις για να αποκτήσουν τον έλεγχο των κοιτασμάτων των πρώην Σοβιετικών Δημοκρατιών της Κεντρικής Ασίας και του Καυκάσου που κατόρθωσαν να ξεφύγουν από την κυριαρχία της Μόσχας μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το 1991. Ο «μαύρος χρυσός» και ο «γκρίζος χρυσός» αποτελούν επίσης ένα από τα μέσα επιρροής και ελέγχου στο κέντρο της ευρασιατικής ηπείρου. Με τη βοήθεια των «μεγαθήριων» του πετρελαϊκού τομέα, οι πετρελαιαγωγοί μετατρέπονται, πλέον, σε ένα είδος μακριού σχοινιού με το οποίο οι υπερδυνάμεις προσπαθούν να προσδέσουν στο γεωστρατηγικό άρμα τους τα οκτώ «νέα ανεξάρτητα κράτη» που εμφανίστηκαν στην περιοχή.

Τον 19ο αιώνα, το «μεγάλο παιχνίδι» -η έκφραση έγινε θρυλική χάρη σε ένα μυθιστόρημα του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ – υποδήλωνε τον αγώνα επιρροής στον οποίο είχαν επιδοθεί οι υπερδυνάμεις και ο οποίος παρουσιάζει ομοιότητες με τη σημερινή κατάσταση. Εκείνη την εποχή, το διακύβευμα ήταν αυτό που αποκαλούνταν «οι Ινδίες», το κόσμημα του βρετανικού στέμματος το οποίο επιβουλευόταν η αυτοκρατορική Ρωσία1. Ο αγώνας διήρκεσε έναν αιώνα και τερματίστηκε το 1907, όταν το Λονδίνο και η Αγία Πετρούπολη συμφώνησαν στη μοιρασιά των ζωνών επιρροής τους και στη δημιουργία ενός κράτους ανάμεσά τους, έτσι ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο σύγκρουσης ανάμεσα στις δύο δυνάμεις: αυτό το κράτος ήταν το Αφγανιστάν2. Η συμφωνία των ζωνών επιρροής τηρήθηκε μέχρι το 1991. Όπως εξηγεί ο Μουρατμπέκ Ιμαναλίεφ, Κιργίσιος (και προηγουμένως σοβιετικός) διπλωμάτης, «σήμερα, αν και έχουν αλλάξει οι μέθοδοι και οι ιδέες στο όνομα των οποίων ενεργούν οι μεγάλες δυνάμεις, ο τελικός στόχος παραμένει ο ίδιος. Πρόκειται για τον αποικισμό, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, της Κεντρικής Ασίας, έτσι ώστε οι μεν να εξουδετερώσουν τους δε. Δεν επιβουλεύονται το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο μονάχα ως ενεργειακούς πόρους, αλλά και ως μέσο επιρροής».

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, τα νέα ανεξάρτητα κράτη είδαν το πετρέλαιο ως μέσον για να τροφοδοτήσουν με ρευστό τον προϋπολογισμό τους και να ενισχύσουν την ανεξαρτησία τους απέναντι στη Μόσχα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η αμερικανική εταιρεία Chevron εποφθαλμιούσε το κοίτασμα του Τενγκίζ στο δυτικό Καζακστάν, το οποίο είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο. Το 1993, απόκτησε το 50%. Από την άλλη πλευρά της Κασπίας, ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν, Γκαϊντάρ Αλίεφ, υπέγραψε, το 1994, τη «σύμβαση του αιώνα» με ξένες πετρελαϊκές εταιρείες, για την εκμετάλλευση του πεδίου Γκουνεσλί-Σιράγκ-Αζέρι.

Όλα αυτά προκάλεσαν την οργή της Ρωσίας, η οποία έβλεπε ότι χάνει τον έλεγχο των πετρελαίων της Κασπίας. Αντέταξε λοιπόν στο Μπακού την απουσία νομικού καθεστώτος για την Κασπία -δεν γνωρίζουμε εάν αποτελεί λίμνη ή θάλασσα- ελπίζοντας ότι θα πετύχαινε καλύτερες σχέσεις με τον Αλίεφ από εκείνες που διατηρούσε με τον προκάτοχό του, τον αντιρώσο εθνικιστή Αμπουλφάζ Ελτσίμπεϊ, ο οποίος ανατράπηκε το 1993 με πραξικόπημα, μερικές ημέρες μετά την υπογραφή σημαντικών συμφωνιών με τα αγγλοσαξονικά μεγαθήρια του πετρελαϊκού τομέα. Ο Αλίεφ, καλός γνώστης των μηχανισμών του σοβιετικού συστήματος, ως πρώην στρατηγός της KGB και μέλος του Πολίτμπιρο, διαπραγματεύτηκε μυστικά με τον ρωσικό πετρελαϊκό τομέα και παραχώρησε στη Lukoil το 10% της κοινοπραξίας Γκουνεσλί-Σιράγκ-Αζέρι. Έτσι, η Ανατολή και η Δύση άρχισαν να εμφανίζονται ως μνηστήρες στα κοιτάσματα της ζώνης.

Τη δεκαετία του 1990, οι Ηνωμένες Πολιτείες, για να δικαιολογήσουν τη διείσδυσή τους στη λεκάνη της Κασπίας, φούσκωσαν τις εκτιμήσεις τους για τα αποθέματα υδρογονανθράκων της περιοχής: 243 δισ. βαρέλια πετρελαίου, σχεδόν όσα της Σαουδικής Αραβίας! Βέβαια, σήμερα, υπολογίζονται στα 50 δισ. βαρέλια και στα 9 τρισ. m³ αερίου, δηλαδή στο 4-5% των παγκόσμιων αποθεμάτων. Σύμφωνα με τον Αμερικανό δημοσιογράφο Στιβ Λεβίν, ο οποίος παρακολουθεί αυτά τα ζητήματα από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η τεράστια μπλόφα εξυφάνθηκε «γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες επιθυμούσαν να κατασκευαστεί πάση θυσία ο πετρελαιαγωγός BTC (Μπακού-Τιφλίδα-Τσεϊχάν), έτσι ώστε να αναχαιτιστεί η επέκταση της ρωσικής επιρροής»3.

Η Μόσχα ενισχύει την περιφέρειά της

Στη συνέχεια, ο αγώνας για την απόκτηση μεγαλύτερης επιρροής πήρε τεράστιες διαστάσεις. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, με πρόσχημα τον «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία» που διεξάγεται στο Αφγανιστάν, Αμερικανοί στρατιωτικοί εγκαθίστανται στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, στις βάσεις της Κιργιζίας και του Ουζμπεκιστάν. Βέβαια, υπόσχονται ότι θα αποχωρήσουν αμέσως μόλις εξαλειφθεί η μάστιγα των ισλαμιστών… Σύμφωνα με τον πολεμικό ανταποκριτή Λουτζ Κλίβμαν, «ο Μπους χρησιμοποίησε τη μαζική στρατιωτική εμπλοκή στην Κεντρική Ασία για να επισφραγίσει τη νίκη ενάντια στη Ρωσία στον Ψυχρό Πόλεμο, να επιτύχει την ανάσχεση της επιρροής της Κίνας και να διατηρήσει σφιγμένη τη θηλειά γύρω από το Ιράν»4.

Επιπλέον, η Ουάσιγκτον διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στις «χρωματιστές επαναστάσεις» της Γεωργίας (2003), της Ουκρανίας (2004) και της Κιργιζίας (2005), οι οποίες αποτελούν μεγάλες ήττες για τη Μόσχα. Ωστόσο, πολλοί αυταρχικοί ηγέτες, πανικόβλητοι από τις αλυσιδωτές ανατροπές καθεστώτων, γύρισαν την πλάτη στις Ηνωμένες Πολιτείες και προσέγγισαν τη Ρωσία και την Κίνα. Η κατάσταση έγινε περισσότερο περίπλοκη και τα σχέδια για την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου επιταχύνθηκαν όταν στις υποθέσεις της Κεντρικής Ασίας ενεπλάκησαν η Κίνα αλλά και η Ευρώπη, η οποία θορυβήθηκε από τον πόλεμο του αερίου ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία, τον Ιανουάριο του 2006, και θέλησε να επιταχύνει τα σχέδια για την εκμετάλλευση του «γκρίζου χρυσού» της Κασπίας. Στο εξής, για να μην εκτοπιστεί από το «μεγάλο παιχνίδι» κάποιος από τους παίκτες, θα έπρεπε να παίζει σε όλα τα επίπεδα: πετρέλαιο, ασφάλεια, αγώνας επιρροής και ιδεολογικές μάχες.

Σε αυτό το μπρα ντε φερ, η Ρωσία διέθετε αρχικά ορισμένα πλεονεκτήματα, καθώς είχε τον έλεγχο όλων των αγωγών που εξασφάλιζαν τη μεταφορά των υδρογονανθράκων των νέων ανεξάρτητων χωρών. Όμως, μετά την πτώση της ΕΣΣΔ κατασκευάστηκαν έξι αγωγοί που δεν διασχίζουν το ρωσικό έδαφος, με αποτέλεσμα να έχει χάσει η Ρωσία τον οικονομικό και πολιτικό έλεγχο της περιοχής.

Η περίπτωση του Τουρκμενιστάν είναι χαρακτηριστική. Με εξαίρεση έναν μικρό αγωγό αερίου που συνδέει τη χώρα με το Ιράν, ο μοναδικός αγωγός της, ο CAC-4, καταλήγει στη Ρωσία. Έτσι, το 2006, αναγκάστηκε να πουλήσει στη Μόσχα τα 40 από τα 50 δισ. m³ αερίου που παρήγαγε. Επιπλέον, το 2003, ο Πούτιν είχε αναγκάσει τον τουρκμένο ομόλογό του Σαπαρμουράντ Νιάζοφ, να δεχθεί εξευτελιστικές τιμές (44 δολάρια τα 1.000 m³), σ’ ένα συμβόλαιο διάρκειας εικοσιπέντε ετών. Σύντομα το Ασχαμπάντ θα προσπαθήσει να αλλάξει τους όρους και γι’ αυτό διακόπτει την παροχή. Τον χειμώνα του 2005, η Μόσχα συμφωνεί να πληρώνει 65 δολάρια γιατί το τουρκμενικό αέριο της είναι απαραίτητο ιδιαίτερα για να μπορεί ο ρωσικός λαός να πληρώνει φθηνά. Τον Σεπτέμβριο του 2006, η Gazprom υποχωρεί ακόμα περισσότερο και συμφωνεί να πληρώσει 100 δολάρια για την περίοδο 2007-2009. Είναι γιατί πέντε μήνες νωρίτερα, τον Απρίλιο, ο εκλιπών δικτάτορας του Τουρκμενιστάν είχε υπογράψει με τον Κινέζο πρόεδρο Χου Τζιντάο ένα έγγραφο σύμφωνα με το οποίο η χώρα θα προμήθευε την Κίνα για τριάντα χρόνια με 30 δις κυβικά μέτρα φυσικού αερίου, με έναρξη το 2009, και θα κατασκεύαζε αγωγό 2000 χλμ. Να γιατί η Gazprom εξαναγκάστηκε ν’ ανεβάσει την τιμή της.

Σε μια προσπάθεια να επιτύχει ακόμα καλύτερες τιμές, ο νέος ηγέτης της χώρας, Γκουρμπανγκουλί Μπερντιμουκχαμεντόφ, επιστρέφοντας από την πρώτη του επίσημη επίσκεψη στη Μόσχα προσκάλεσε τη Chevron να συμμετάσχει στην ανάπτυξη του τουρκμενικού ενεργειακού τομέα, ενώ έκανε άνοιγμα και στην Ευρώπη. Ίσως υπό την απειλή να μπουν στο παιχνίδι της και οι Δυτικοί είναι που η Gazprom αποδέχεται υψηλότερη τιμή, έχει άλλωστε το περιθώριο αφού τιμολογεί το αέριό της στην Ευρώπη πάνω από 250 δολάρια.

«Η Ρωσία θέλει να δείξει στους Τουρκμένους ότι είναι έτοιμη να κάνει πολλά γι’ αυτούς. Η Μόσχα ελπίζει να τους αποθαρρύνει από συμφωνίες με τους Κινέζους και τους Δυτικούς. Η μάχη που πρέπει να δώσει η Μόσχα ενάντια στο Τουρκμενιστάν δείχνει ότι η Ρωσία δεν είναι πλέον παντοδύναμη στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες και ότι είναι ο πραγματισμός του Πούτιν και του περιβάλλοντός του που κυριαρχεί σήμερα», εξηγεί ο Ρώσος δημοσιογράφος Αρκάντι Ντίμπνοφ. Ένας πραγματισμός που έχει αποτέλεσμα.

Έτσι, η Ρωσία του Πούτιν υποχρεώνεται να επιδοθεί σε έναν διπλωματικό μαραθώνιο και να επιδείξει εξαιρετικό πραγματισμό, ο οποίος αποδεικνύεται αποδοτικός: συμφωνία για την επισκευή του CAC-4 και για την κατασκευή νέου πετρελαιαγωγού προς τη Ρωσία, με αποτέλεσμα να εξουδετερώνονται τα ανταγωνιστικά προς αυτούς σχέδια. Πόσω μάλλον που η Ρωσία διαθέτει σημαντικά «επιχειρήματα» που την καθιστούν, χωρίς αμφιβολία, για μεγάλο χρονικό διάστημα, τη σημαντικότερη δύναμη στην Κεντρική Ασία. Βέβαια, πολύ συχνά, αυτά τα «επιχειρήματα» έχουν το μειονέκτημα ότι είναι βίαια, όπως βρήκαν την ευκαιρία να διαπιστώσουν οι Ευρωπαίοι με την κρίση του αερίου που ξέσπασε το 2006 ανάμεσα στη Μόσχα και το Κίεβο. Επιπλέον, η Ρωσία -πρώτος παραγωγός φυσικού αερίου στον κόσμο και δεύτερος παραγωγός πετρελαίου- αφού πέτυχε την οικονομική ανάκαμψή της, έχει αρχίσει να λαμβάνει στρατηγικές πρωτοβουλίες.

Στις 15 Μαρτίου, υπέγραψε με την Ελλάδα και τη Βουλγαρία τη συμφωνία για την κατασκευή του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη (ΒΑΡ), ο οποίος είναι ανταγωνιστικός του BTC. Επιπλέον, πρόκειται για τον πρώτο αγωγό που ελέγχει το ρωσικό κράτος σε ευρωπαϊκό έδαφος. Από την άλλη πλευρά, έχει ήδη αρχίσει να ρέει αργό πετρέλαιο στα 1.760 km του BTC και φυσικό αέριο στον αγωγό Μπακού-Τιφλίδα-Ερζερούμ (ΒΤΕ). Με άλλα λόγια, η αρτηρία της Δυτικής επιρροής στην περιοχή της πρώην ΕΣΣΔ έχει ήδη τεθεί σε λειτουργία και φέρνει τα πρώτα αποτελέσματα.

Η Γεωργία πλέον εξαρτάται λιγότερο από το ρωσικό αέριο σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, που η Ρωσία αποτελούσε τον μοναδικό προμηθευτή της. Οι θεαματικές αυξήσεις που της επέβαλε η Ρωσία -η τιμή του αερίου πέρασε από τα 55 στα 230 δολάρια- δεν επηρέασαν την οικονομία της χώρας στο βαθμό που ανέμενε η Μόσχα, καθώς οι ποσότητες αερίου που παραχωρήθηκαν στη Γεωργία ως τέλη διέλευσης του αγωγού ΒΤΕ και το αντίστοιχο τουρκικό μερίδιο το οποίο παραχωρήθηκε από την Τουρκία στη Γεωργία σε φιλική τιμή, επέτρεψαν στη χώρα να επιτύχει έναν αποδεκτό μέσο όρο τιμής. Στο μεταξύ, η απόπειρα της Μόσχας να επιβάλει στο Αζερμπαϊτζάν αντίστοιχη αύξηση της τιμής, με την ελπίδα ότι αυτή θα μετακυλιστεί στις ποσότητες που η χώρα παραδίδει στην Τιφλίδα, προκάλεσε την οργή του προέδρου Ιλάμ Αλίεφ. Ο Λεβίν θεωρεί ότι «όλα αυτά αποδεικνύουν ότι ο BTC (όπως και ο ΒΤΕ) αποτελούν σίγουρα τη μεγαλύτερη αμερικανική νίκη στη διεθνή πολιτική κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαπενταετίας: επιτεύχθηκε η ανάσχεση της ρωσικής ισχύος και η υποστήριξη της ανεξαρτησίας των Δημοκρατιών του Καυκάσου». Οι αγωγοί προσφέρουν στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη τη δυνατότητα να δρομολογήσουν νέα σχέδια για να διαφοροποιήσουν τις πηγές του ανεφοδιασμού τους σε ενέργεια και για να ενισχύσουν την πολιτική επιρροή τους στα νέα ανεξάρτητα κράτη της περιοχής.

Το πρώτο από τα σχέδια, το Kazakhstan Caspian Transportation System (KCTS), προβλέπει ότι θα διοχετεύεται το πετρέλαιο του κοιτάσματος του Κατσαγκάν, του μεγαλύτερου που ανακαλύφθηκε τα τελευταία τριάντα χρόνια. Η κοινοπραξία5 που έχει αναλάβει την παραγωγή (η οποία θα αρχίσει το 2010) θα μεταφέρει καθημερινά, με έναν στόλο τάνκερ, 1,2-1,5 εκατομμύριο βαρέλια πετρελαίου, ακολουθώντας δρομολόγιο που θα διασχίζει την Κασπία και θα συνδέει το Καζακστάν με το Αζερμπαϊτζάν, όπου και θα κατασκευαστεί νέος τερματικός σταθμός, ο οποίος θα συνδεθεί με τον BTC. Η λύση αυτή επιλέχθηκε γιατί δεν είναι δυνατόν να διέλθει ο αγωγός κάτω από την Κασπία Θάλασσα, εξαιτίας της άρνησης όχι μόνο της Ρωσίας αλλά και του Ιράν.

Το δεύτερο σχέδιο, το οποίο αφορά τη μεταφορά του «γκρίζου χρυσού», βρίσκεται ακόμα στα σπάργανα: πρόκειται για τον «διάδρομο της Κασπίας» που θα μεταφέρει σύμφωνα με το σχέδιο στην Ευρώπη το αέριο του Καζακστάν και του Τουρκμενιστάν. Όμως, δεν θα πρόκειται για αγωγό: αναζητούνται εναλλακτικές τεχνικές λύσεις, όπως η κατασκευή εγκαταστάσεων παραγωγής υγροποιημένου αερίου στο Τουρκμενιστάν, το οποίο στη συνέχεια θα μεταφέρεται με πλοία στο Μπακού. Σύμφωνα με τον Φαούζι Μπενσάρα, σύμβουλο για ενεργειακά ζητήματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η Ευρώπη δεν σκοπεύει να μετατραπεί σε παίκτη του «μεγάλου παιχνιδιού». «Οι ενέργειές της καθορίζονται μονάχα από τη ζήτηση. Σε μερικά χρόνια, θα χρειάζεται 120-150 δισ. m³ ετησίως. Συνεπώς, στόχος της είναι η εξεύρεση της επιπλέον ποσότητας και η διαφοροποίηση των πηγών ανεφοδιασμού της. Αυτό είναι όλο. Οι λύσεις που θα υιοθετηθούν θα είναι συμπληρωματικές προς τις υπάρχουσες».

Αντίθετα, οι πιθανότητες να κατασκευαστεί ένας άλλος στρατηγικός αγωγός, ο ΤΑΡΙ, είναι ελάχιστες: πρόκειται για τον περιβόητο αγωγό αερίου Τουρκμενιστάν-Αφγανιστάν-Πακιστάν-Ινδία, τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες και η αμερικανική εταιρεία Unocal σκόπευαν να κατασκευάσουν, στα τέλη της δεκαετίας του 1990 σε συνεργασία με τους Ταλιμπάν. Εκτός του ότι η επιστροφή των Ταλιμπάν προκαλεί τεράστια προβλήματα ασφαλείας, πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι τα αποθέματα του Τουρκμενιστάν δεν έχουν εκτιμηθεί σωστά. Ο λόγος που η Ουάσιγκτον προωθούσε τον ΤΑΡΙ ήταν η απομόνωση του Ιράν και η εξασθένιση της Ρωσίας στην Κεντρική Ασία. Όμως, το σχέδιο δεν είχε ιδιαίτερη απήχηση ούτε καν στην Ινδία, η οποία δεν αισθάνεται να ανήκει στην Κεντρική Ασία και θα προτιμούσε το σχέδιο ΙΡΙ (Ιράν-Πακιστάν-Ινδία) που προτείνει η Τεχεράνη, αν δεν υπήρχαν οι κυρώσεις που επιβάλλει η Ουάσιγκτον σε οποιαδήποτε εταιρεία επενδύσει στα ιρανικά κοιτάσματα πετρελαίου ή αερίου. Σύμφωνα με τον Μοχάμεντ Ρεζά-Τζαλίλι, Ιρανό ειδικό στις διεθνείς σχέσεις στην Κεντρική Ασία, «το Ιράν είναι ο μεγάλος χαμένος του νέου “μεγάλου παιχνιδιού”. Όχι μόνο οι πετρελαιαγωγοί παρακάμπτουν το έδαφός του, αλλά, επιπλέον, κανείς δεν μπορεί να επενδύσει εκεί. Και αυτό που χρειάζεται περισσότερο η χώρα είναι οι επενδύσεις. Οι υποδομές της χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1970, με αποτέλεσμα να είναι αναγκασμένη να εισάγει το 40% της βενζίνης της. Δεν έχει κατορθώσει να πραγματοποιήσει έρευνες για τον εντοπισμό νέων κοιτασμάτων στο τμήμα της Κασπίας που της αναλογεί και εκμεταλλεύεται μικρό μονάχα μέρος του τεράστιου δυναμικού που διαθέτει στον τομέα του φυσικού αερίου».

Πάντως, το γεγονός ότι η Τεχεράνη έχει αποκλειστεί από το «μεγάλο παιχνίδι» είναι παράδοξο, γιατί οι παραγωγοί υδρογονανθράκων της Κεντρικής Ασίας ονειρεύονται τη δημιουργία ενός Δρόμου του Νότου. Σύμφωνα με τον Αρνό Μπρεγιάκ, διευθυντή της TOTAL για την Κεντρική Ευρώπη και την Ηπειρωτική Ασία, «η συγκεκριμένη οδός είναι οικονομικότερη και απλούστερη από τεχνική άποψη. Εμείς, ακολουθούμε μια λογική διαφοροποίησης των οδών μέσα από τις οποίες πραγματοποιούμε τις εξαγωγές μας. Έτσι, σε αυτό το πλαίσιο, εξετάζουμε το ενδεχόμενο της δημιουργίας ενός Δρόμου του Νότου».

Σύμφωνα με τον Ρεζά-Τζαλίλι, για όλους αυτούς τους λόγους και στη συγκεκριμένη συγκυρία, «η προσέγγιση του Ιράν με τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης (ΟΣΣ) αποτελεί σωσίβιο για την πολιτική του Ιράν στην Κεντρική Ασία. Ετσι, η Τεχεράνη μπορεί να αναπτύξει τους δεσμούς της με την Ασία -και ιδιαίτερα με την Κίνα- και να ενισχύσει τη θέση της εν όψει του μπρα ντε φερ με τις Ηνωμένες Πολιτείες».

Από την πλευρά της, σε αυτό το «μεγάλο παιχνίδι», η Κίνα θέτει τρεις στόχους. Σύμφωνα με τον Τιερί Κελνέρ, ειδικό σε ζητήματα Κίνας και Κεντρικής Ασίας, αυτοί συνίστανται «στην ασφάλεια (ιδιαίτερα στην τουρκόφωνη επαρχία του Σιν Κιανγκ που συνορεύει με την Κεντρική Ασία), στη συνεργασία με τις γειτονικές χώρες για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να γίνει κάποια άλλη μεγάλη δύναμη υπερβολικά ισχυρή στην περιοχή, και, τέλος, στην εξασφάλιση του ανεφοδιασμού της σε ενεργειακούς πόρους». Έχει χυθεί ήδη πολύ μελάνι για τις επενδύσεις που πραγματοποιεί εδώ και μερικά χρόνια το Πεκίνο στον πετρελαϊκό τομέα της Κεντρικής Ασίας. Μάλιστα, τον Δεκέμβριο του 2005, η Κίνα εγκαινίασε έναν πετρελαιαγωγό που συνδέει το Ατασού (Καζακστάν) με το Αλασάνκου (Σιν Κιανγκ). Όπως παρατηρεί ο Κελνέρ, η πρώτη πετρελαϊκή συμφωνία που υπέγραψε η Κίνα στην Κεντρική Ασία χρονολογείται από το 1997. Η χώρα έχει μακροπρόθεσμη οπτική και κατόρθωσε να δημιουργήσει στέρεες βάσεις στην Κεντρική Ασία. Σήμερα δρέπει τους καρπούς όλων αυτών των προσπαθειών. Όμως η φρενίτιδα των αγορών δεν εξυπηρετεί μονάχα στις αυξημένες ενεργειακές ανάγκες της (η ετήσια αύξηση της κατανάλωσης υδρογονανθράκων στην Κίνα φτάνει το 10%).

Ο Κελνέρ θεωρεί ότι μας δίνει επίσης μια εικόνα για το γεωπολιτικό της όραμα: «Η Κίνα δεν βλέπει τα πράγματα με τους όρους της αγοράς, παρά το γεγονός ότι η προσφορά και η ζήτηση του πετρελαίου είναι παγκοσμιοποιημένες. Για να επιτύχει την ενεργειακή της ασφάλεια, αγοράζει κοιτάσματα και πετρελαιαγωγούς που την τροφοδοτούν μεν άμεσα, αλλά της κοστίζουν πολύ ακριβά. Όμως, δεδομένου ότι το ζητούμενο -σε παγκόσμιο επίπεδο- είναι να ισορροπήσει η προσφορά και η ζήτηση υδρογονανθράκων για να διατηρηθούν σταθερές οι τιμές, είναι προς το συμφέρον της Κίνας να συμβάλει στην επίτευξη αυτής της ισορροπίας και όχι να προσανατολίζεται προς τον άμεσο ενεργειακό ανεφοδιασμό της». Όμως, για την Κίνα, οι επενδύσεις της στην Κεντρική Ασία αποτελούν και μέσο για να επέμβει στην περιοχή και να συμβάλει -όπως ισχυρίζεται- στην προώθηση της ασφάλειάς της. Επιπλέον, το Πεκίνο δραστηριοποιείται στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης (ΟΣΣ)6για να στρέψει την προσοχή των μελών του στα ζητήματα που επιθυμεί: στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας και στην οικονομική και ενεργειακή συνεργασία στην περιοχή. Άλλωστε, ο ΟΣΣ αποτελεί ένα μπλοκ το οποίο είναι πιθανό ότι θα εκδηλώσει έμπρακτα την αλληλεγγύη του σε περίπτωση αποσταθεροποίησης της περιοχής ή στην περίπτωση που η αύξηση της επιρροής των Ηνωμένων Πολιτειών φτάσει στο σημείο να απειλήσει τα καθεστώτα της περιοχής. Έτσι, για παράδειγμα, τον Ιούλιο του 2005, τα έξι μέλη του υποστήριξαν την απαίτηση της Τασκένδης να κλείσει η αμερικανική αεροπορική βάση του Καρσί-Χαναμπάντ, η οποία είχε δημιουργηθεί την εποχή των επιχειρήσεων στο Αφγανιστάν. Πράγματι, σήμερα, στο Ουζμπεκιστάν δεν υπάρχει ούτε ένας Αμερικανός στρατιώτης.

Στην πραγματικότητα, το «μεγάλο παιχνίδι» εξυπηρετεί τις Δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας και του Καυκάσου, οι οποίες ποντάρουν στον ανταγωνισμό ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις. Έτσι, κερδίζουν λίγη ανεξαρτησία στο βαθμό που μπορούν να πουν «όχι» σε κάποια από αυτές και να στραφούν σε μια άλλη. Βέβαια, αυτό σημαίνει ότι τις περισσότερες φορές το μόνο που μπορεί να επιλέξει μια χώρα είναι το από ποια μεγάλη δύναμη θα εξαρτάται. Για παράδειγμα, ενώ το Καζακστάν ανοίγει την οικονομία του στον υπόλοιπο κόσμο, το Ουζμπεκιστάν την ξανακλείνει. Κι αν η Γεωργία ποντάρει στο αμερικάνικο χαρτί, το Τουρκμενιστάν εκδηλώνει την έντονη δυσπιστία του απέναντι στην Ουάσιγκτον. Επιπλέον, όταν ο «δημοκρατικός λόγος» της Δύσης βλάπτει τα συμφέροντα των ηγετών στις χώρες της Κεντρικής Ασίας και του Καυκάσου, τότε μπορούν να γυρίσουν την πλάτη στη Δύση και να στραφούν προς τη Μόσχα και το Πεκίνο, των οποίων η ηγεσία δεν είναι διόλου απαιτητική σε παρόμοια ζητήματα…

Βέβαια, ούτε η Ουάσιγκτον, ούτε οι Βρυξέλες είναι πάντοτε απαιτητικές σε παρόμοια ζητήματα. Πολύ συχνά, οι επιτακτικές ανάγκες της στρατηγικής τους τις οδηγούν να παραμερίζουν το ζήτημα των ανθρώπινων δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα να θεωρούνται ανυπόληπτες οι λεγόμενες «δυτικές αξίες», τις οποίες τα καθεστώτα της περιοχής θεωρούν απλώς ως ιδεολογικό όπλο. Μάλιστα, από το 2003, για να αντιμετωπίσουν την κριτική που τους ασκείται, οι ηγέτες των νέων ανεξάρτητων κρατών έχουν αρχίσει να δημιουργούν μια ολόκληρη θεωρία για τον δικό τους, ιδιαίτερο, «ανατολικό» τρόπο για την οικοδόμηση της Δημοκρατίας στην περιοχή τους. Στο μεταξύ, στην πράξη, η διαφθορά επικρατεί σε ολόκληρο το «μεγάλο παιχνίδι»: το μεγαλύτερο μέρος από τον πακτωλό του πετρελαίου και του φυσικού αερίου -τα οποία ωστόσο αποτελούν εθνικό πλούτο- ξεφεύγει από τον δημοκρατικό έλεγχο των κατοίκων.

  1. Οφείλουμε την θεωρία της Κεντρικής Γης (heartland) στον Βρετανό Χάλφορντ Τζον Μ Μακίντερ. Ο πατέρας της σύγχρονης γεωπολιτικής αντιλαμβάνεται τον πλανήτη ως ένα σύνολο που επικεντρώνεται στην Ευρασία, την Κεντρική Γη. Για να κυριαρχήσεις στον κόσμο πρέπει να κυριαρχήσεις σ’ αυτόν τον «άξονα περιστροφής του κόσμου». Ο Μακίντερ θεωρούσε ότι η Ρωσία, κυρίαρχος της Κεντρικής Γης χάρη στην γεωγραφική της θέση διέθετε στρατηγική ανωτερότητα σε σχέση με την ναυτική δύναμη, την Μεγάλη Βρετανία.
  2. Για το «μεγάλο παιχνίδι βλ. Peter Hopkirk, «The Great Game, On Secret Service in Central Asia», Oxford University Press, Νέα Υόρκη, 1991. Για την σύνοψη βλ. Boris Eisenbaum, «Guerres en Asie centrale. Luttes d’influences, pétrole, islamisme et mafias, 1850-2004», Grasset, Παρίσι, 2005.
  3. Βλ «The Oil and the Glory: The Pursuit of Empire and Fortune on the Caspian Sea», Random House, Νέα Υόρκη, 2007.
  4. Βλ. «Oil and the new “Great Game”», «The Nation», Νέα Υόρκη, 16 Φεβρουαρίου 2004.
  5. Οι εταίροι της κοινοπραξίας Agip KCO είναι οι μεγαλύτερες δυτικές εταιρείες του κλάδου: ΕΝΙ, ExxonMobil, Shell, Total (καθεμία από αυτές με μερίδιο 18,52%), ConocoPhilips (9,26%), η εθνική πετραλαϊκή εταιρεία του Καζακστάν KazMunayGas (8,33%) και η Impex (8,33%).
  6. Ο ΟΣΣ δημιουργήθηκε το 1996 και αρχικά ονομαζόταν «Ομάδα της Σαγκάης». Σήμερα, περιλαμβάνει 6 κράτη-μέλη (Κίνα, Καζακστάν, Κιργιστάν, Ουζμπεκιστάν, Ρωσία, Τατζικιστάν) και 4 παρατηρητές (Ινδία, Ιράν, Μογγολία, Πακιστάν – ενημέρωση Ιανουάριος 2021: επίσης Αφγανιστάν, Λευκορωσία ενώ το 2008 δημιουργήθηκε και η κατηγορία «εταίροι»: Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Καμπότζη, Νεπάλ, Σρι Λάνκα, Τουρκία). Η αίτηση των Ηνωμένων Πολιτειών να αποκτήσουν την ιδιότητα του παρατηρητή απορρίφθηκε.

Πώς οι θρησκευτικές διαμάχες έστειλαν στην πυρά 40.000 «μάγισσες»

 Σύμφωνα με έρευνα δύο οικονομολόγων η δίωξη των «μαγισσών» αφορά τη διαμάχη Καθολικής και Προτεσταντικής Εκκλησίας για το «μερίδιο στην αγορά των πιστών» μετά τη Μεταρρύθμιση.

https://im1.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2018/02/249502-htykuykiu.jpg

Ήταν μία ιστορία, τόσο τρομακτική, ώστε σε ορισμένα μέρη της Ευρώπης η σκιά της ακόμα, κατά έναν τρόπο, πλανάται βαριά. Η καταδίωξη διεξαγόταν με ιδιαίτερη επιμονή για εξακρίβωση ενοχοποιητικών στοιχείων που να αποδεικνύουν πιθανή «χρήση μαγείας». Η συγκεκριμένη έρευνα είχε στόχο τη δημιουργία κλίματος ηθικού κινδύνου, μαζικής υστερίας και λιντσαρισμάτων.

Μεταξύ 1550 και 1700, μέσα σε ενάμιση αιώνα, περίπου 80.000 άνθρωποι δικάστηκαν με την κατηγορία της μαγείας. Οι μισοί από αυτούς εκτελέστηκαν -στις περισσότερες περιπτώσεις βρήκαν τραγικό θάνατο στην πυρά, όπου κάηκαν ζωντανοί. Και τότε, αιφνιδίως, ως… διά μαγείας οι δίκες εξαφανίστηκαν.

Η εμφάνισή τους δε, ήταν ακόμα πιο περίεργη, καθώς μεταξύ 900 και 1400 οι επικεφαλής της Εκκλησίας αρνούνταν να αναγνωρίσουν ότι υπάρχουν μάγισσες, πόσο μάλλον να οδηγήσουν κάποιον σε δίκη. Αυτό συνέβη παρά το γεγονός ότι η πίστη στην ύπαρξη μαγισσών ήταν εξαιρετικά διαδεδομένη στη μεσαιωνική Ευρώπη και παρά το γεγονός ότι το 1258 ο Πάπας Αλέξανδρος ο Δ’ εξέδωσε κανόνα θέλοντας να αποτρέψει τις τυχόν διώξεις: Για την ακρίβεια, διέταξε την Ιερά Εξέταση να μην ερευνά υποθέσεις με την κατηγορία της μαντείας ή της μαγείας εκτός και αν εμπλέκονταν αιρετικοί.

Αλλά από το 1550 οι εκκλησιαστικές αρχές άλλαξαν εντελώς θέση, εξαπολύοντας ένα ανελέητο κυνήγι μαγισσών σε ολόκληρη τη χριστιανική επικράτεια. Πολλές ερμηνείες έχουν κατά καιρούς παρουσιαστεί σε μία προσπάθεια να δοθούν απαντήσεις σε σχέση με το τι πυροδότησε την ιστορία αυτή. Τώρα, μία νέα έρευνα υποστηρίζει μια οικονομική ερμηνεία του φαινομένου.

Σύμφωνα με τον Guardian, δύο οικονομολόγοι, ο Peter Leeson και ο Jacob Russ από το Πανεπιστήμιο George Mason της Βιρτζίνια υποστηρίζουν ότι, οι δίκες αφορούσαν τον ανταγωνισμό μεταξύ Καθολικής και Προτεσταντικής Εκκλησίας για το «μερίδιο στην αγορά των πιστών». Με άλλα λόγια, οι καθολικές και προτεσταντικές εκκλησίες διαγκωνίζονταν προκειμένου είτε να διατηρήσουν τους οπαδούς τους, είτε να κερδίσουν νέους. Και για το επιτύχουν έπρεπε να κάνουν κάτι δραματικό. Επέλεξαν λοιπόν, ως πεδίον δόξης λαμπρόν τις δίκες μαγισσών.

Σύμφωνα με τη δημοσίευση των δύο πανεπιστημιακών στο τελευταίο τεύχος της επιθεώρησης Economic Journal «οι διώκτες μαγισσών διαφήμιζαν τη δέσμευση τους για προστασία από τις κοσμικές απειλές του Σατανά, ‘πατώντας’ πάνω στις λαϊκές δοξασίες, στη λαϊκή πίστη περί μαγισσών». 

 

Οι Leeson και Russ ανέλυσαν νέα δεδομένα που αφορούσαν περισσότερες από 43.000 περιπτώσεις ανθρώπων οι οποίοι οδηγήθηκαν σε δίκη με την κατηγορία της μαγείας σε 21 ευρωπαϊκές χώρες.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι το κυνήγι μαγισσών έφτασε σε αποκορύφωμα μετά τη Μεταρρύθμιση, το 1517, ως αποτέλεσμα της (ταχείας) διάδοσης του Προτεσταντισμού.

Οι Leeson και Russ υποστηρίζουν επίσης ότι, για πρώτη φορά στην Ιστορία, η Μεταρρύθμιση έδινε σε έναν μεγάλο αριθμό χριστιανών τη δυνατότητα να κάνουν μία θρησκευτικού χαρακτήρα επιλογή: Είτε να μείνουν προσκολλημένοι στην παλιά Εκκλησία, είτε να στραφούν στη νέα. «Και όταν το εκκλησίασμα βρίσκεται μπροστά σε μία επιλογή, οι Εκκλησίες εισέρχονται σε διαδικασία ανταγωνισμού», γράφουν.

Το φαινόμενο έφθασε στο ζενίθ μεταξύ 1555 και 1650, έτη κατά τα οποία καταγράφηκε «ο μέγιστος ανταγωνισμός για τους χριστιανούς - καταναλωτές», που αποδεικνύεται από την Αντεπίθεση της Καθολικής Εκκλησίας στους Προτεστάντες, κατά τη διάρκεια της αντιμεταρρυθμιστικής δραστηριότητας συντηρητικών καθολικών κύκλων.

Σύμφωνα με τη νέα έρευνα, στις περιοχές όπου η αντιπαλότητα των δύο Εκκλησιών ήταν μεγαλύτερη, η τρέλα με το κυνήγι μαγισσών ήταν ακόμη πιο έντονη.

Οι Εκκλησίες είχαν επιλέξει τα πεδία στα οποία έδιναν τις μεγάλες μάχες, κάτι που εξηγεί για ποιόν λόγο στη Γερμανία -ground zero για τη Μεταρρύθμιση, καθώς από εκεί ξεκίνησε- σημειώθηκε το 40% των διώξεων στην Ευρώπη. Ακολουθεί στη δεύτερη θέση η Σκοτία, όπου διώχθηκαν συνολικά 3.563 άτομα.

«Αντιθέτως, η Ισπανία, η Ιταλία, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία -που παρέμειναν κάστρα του Καθολικισμού και μετά την Μεταρρύθμιση, άρα δεν βίωσαν ποτέ τα επεισόδια του σκληρού εκείνου  ανταγωνισμού- αντιπροσωπεύουν μόλις το 6% των Ευρωπαίων που οδηγήθηκαν σε δίκη με την κατηγορία της μαγείας».

Μέχρι το 1650 ωστόσο, η φρενίτιδα για το κυνήγι μαγισσών είχε μειωθεί, ενώ οι διώξεις σχεδόν εξαφανίζονται μέχρι το 1700. Ο Leeson και ο Russ αποδίδουν το γεγονός στην Συνθήκη της Βεστφαλίας, μία σειρά ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων, οι οποίες έλαβαν χώρα το 1648, που σήμαναν τη λήξη του Τριαντακονταετούς Πολέμου (1618-1648) και επί της ουσίας, το τέλος δεκαετιών θρησκευτικού πολέμου στην Ευρώπη.

Επίδομα θέρμανσης : Μέχρι τη Δευτέρα οι αιτήσεις – Πότε πληρώνονται οι δικαιούχοι

 

Μέχρι σήμερα Δευτέρα έχουν προθεσμία οι δικαιούχοι, προκειμένου να υποβάλουν αίτηση για το επίδομα θέρμανσης.

Οι δικαιούχοι του επιδόματος θέρμανσης, το οποίο για πρώτη φορά θα καλύψει, εκτός τους πετρελαίου, και φυσικό αέριο και ξύλα-πέλετ για τις ορεινές και αραιοκατοικημένες περιοχές, θα λάβουν ποσά ύψους 80 ευρώ έως 650 ευρώ.

Οι πληρωμές θα γίνουν τον Ιανουάριο, ενώ για να λάβει κάποιος το σύνολο του επιδόματος, θα πρέπει να έχει αγοράσει καύσιμο τουλάχιστον διπλάσιας αξίας. Όσοι καλύψουν το σύνολο των αναγκαίων τιμολογίων, θα λάβουν το σύνολο του επιδόματος που δικαιούνται.

Οι υπόλοιποι θα έχουν τη δυνατότητα να υποβάλουν συμπληρωματικά τιμολόγια έως τον Φεβρουάριο – Μάρτιο, οπότε και θα ανοίξει εκ νέου η πλατφόρμα.

Το επίδομα θέρμανσης

Η ΑΑΔΕ εξέδωσε νέο οδηγό με ερωτήσεις-απαντήσεις γύρω από το επίδομα θέρμανσης :

1. Με ποιους κωδικούς εισερχόμαστε στην εφαρμογή ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ νια υποβολή αίτησης για το επίδομα θέρμανσης;

α. Οι πιστοποιημένοι χρήστες των ηλεκτρονικών υπηρεσιών συνδέονται χρησιμοποιώντας τους προσωπικούς TAXISnet κωδικούς.
β. Οι χρήστες που δε διαθέτουν κωδικούς πρόσβασης TAXISnet, θα τακτοποιούνται, εναλλακτικά δίνοντας Α.Φ.Μ. και αριθμό ειδοποίησης κάποιας από τις Πράξεις Προσδιορισμού Φόρου Δήλωσης Φορολογίας Εισοδήματος Φυσικών Προσώπων των τελευταίων πέντε (5) ετών.
Εάν δε θυμάστε τους κωδικούς πρόσβασης και τυχαίνει το όνομα χρήστη (username) να ταυτίζεται με τον Α.Φ.Μ. σας, τότε δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον εναλλακτικό τρόπο σύνδεσης. Γι’ αυτό θα πρέπει να ανακτήσετε τον κωδικό πρόσβασής σας μέσω των σχετικών διαδικασιών.

2. Με ποιους κωδικούς εισερχόμαστε στην εφαρμογή ΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΑ ΜΟΥ για καταχώριση αποδείξεων αγοράς ειδών καυσίμων;

Αποκλειστικά και μόνο χρησιμοποιώντας τους προσωπικούς TAXISnet κωδικούς σας.

3. Μέχρι πότε έχω προθεσμία υποβολής αίτησης εκδήλωσης ενδιαφέροντος για το επίδομα θέρμανσης;

Μέχρι και τις 11 Ιανουαρίου 2021.

4. Ποιες αγορές καυσίμων θέρμανσης θα συμμετέχουν στο επίδομα θέρμανσης της περιόδου 2020 – 2021;

Οι αγορές που αφορούν σε πετρέλαιο εσωτερικής καύσης θέρμανσης, φυσικό αέριο, υγραέριο, καυσόξυλα και βιομάζα (πέλετ) υπό τον όρο ο δικαιούχος να πραγματοποιήσει αγορές των επιδοτούμενων ειδών καυσίμων από 1 Οκτωβρίου 2020 έως και 28 Φεβρουαρίου 2021 και ειδικά για το πετρέλαιο θέρμανσης από 15 Οκτωβρίου 2020, ημερομηνία από την οποία αρχίζει η διάθεσή του.
ΠΡΟΣΟΧΗ! Κάθε δικαιούχος δικαιούται επιδότησης ενός μόνο είδους καυσίμου θέρμανσης.

5. Μέσω της εφαρμογής ΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΑ ΜΟΥ για ποια είδη καυσίμων θέρμανσης πρέπει να καταχωρίσω αποδείξεις;

Για όλα τα είδη καυσίμων θέρμανσης, εκτός του πετρελαίου θέρμανσης.
Για το πετρέλαιο θέρμανσης, υποχρέωση καταχώρισης των παραστατικών στην Υπηρεσία μας, έχει ο διακινητής πετρελαίου θέρμανσης (ΔΙ.ΠΕ.ΘΕ.), στο πληροφοριακό σύστημα ΗΦΑΙΣΤΟΣ. Η εκπρόθεσμη καταχώριση, μετά το πέρας των 14 ημερών από την ημερομηνία αγοράς, επιφέρει πρόστιμο στο μέλος ΔΙ.ΠΕ.ΘΕ..

6. Μέχρι πότε έχω προθεσμία καταχώρισης αποδείξεων αγοράς λοιπών καυσίμων (εκτός του πετρελαίου θέρμανσης);

Για αγορές από 1 Οκτωβρίου 2020 έως και 31 Δεκεμβρίου 2020 η προθεσμία καταχώρισης είναι έως 11 Ιανουαρίου 2021.
Για αγορές από 1 Ιανουαρίου 2021 έως και 28 Φεβρουαρίου 2021 η προθεσμία καταχώρισης είναι έως 28 Φεβρουαρίου 2021 και ειδικά για το φυσικό αέριο η προθεσμία καταχώρισης είναι έως 31 Μαρτίου 2021.

7. Πότε θα καταβληθεί το ποσό του επιδόματος θέρμανσης στον τραπεζικό μου λογαριασμό;

Έως 31 Ιανουαρίου 2021 για το σύνολο των αγορών που τιμολογήθηκαν έως 31 Δεκεμβρίου 2020. Έως 31 Μαρτίου 2021 για το σύνολο των αγορών που τιμολογήθηκαν έως 28 Φεβρουαρίου 2021.
Ειδικά για το φυσικό αέριο η πληρωμή δύναται να πραγματοποιηθεί έως 26 Απριλίου 2021.

8. Τι θα πρέπει να κάνω ώστε να διασταυρωθεί η απόδειξη αγοράς πετρελαίου θέρμανσης;

Θα πρέπει να δώσετε στον προμηθευτή πετρελαίου θέρμανσης τα σωστά στοιχεία, ΑΦΜ και ΑΡΙΘΜΟ ΠΑΡΟΧΗΣ ΡΕΥΜΑΤΟΣ, για να εκδώσει το παραστατικό αγοράς. Τα σωστά στοιχεία είναι εκείνα με τα οποία υποβάλατε ή θα υποβάλετε αίτηση και αναγράφονται στο αποδεικτικό υποβολής το οποίο εμφανίζεται όταν πατήσετε το μπλε εικονίδιο με την ένδειξη PDF.
Το παραστατικό αγοράς πετρελαίου θέρμανσης θα πρέπει να εκδοθεί στον ΑΦΜ του αιτούντος, δηλαδή στον ΑΦΜ που αντιστοιχεί στους TAXISnet κωδικούς με τους οποίους υποβλήθηκε ή θα υποβληθεί η ηλεκτρονική αίτηση.
Στην περίπτωση πολυκατοικίας το παραστατικό αγοράς πετρελαίου θέρμανσης θα πρέπει να εκδοθεί είτε στον ΑΦΜ διαχειριστή/εκπροσώπου που αντιστοιχεί στους TAXISnet κωδικούς με τους οποίους δημιουργήθηκε ή θα δημιουργηθεί το προφίλ της πολυκατοικίας, είτε στον ΑΦΜ πολυκατοικίας, εφόσον έχει εκδοθεί τέτοιος και έχει καταχωρισθεί από τον διαχειριστή/εκρπόσωπο της πολυκατοικίας στο σχετικό προφίλ (δείτε σχετική ερώτηση 14).
Το παραστατικό αγοράς πετρελαίου θέρμανσης θα πρέπει να αναγράφει τον σωστό αριθμό παροχής ρεύματος της μονοκατοικίας και στην περίπτωση πολυκατοικίας τον σωστό αριθμό παροχής ρεύματος που δηλώθηκε ως κοινόχρηστος στο προφίλ.

9. Τι θα πρέπει να κάνω ώστε να διασταυρωθεί η απόδειξη αγοράς όταν το είδος του καυσίμου θέρμανσης είναι κάποιο από τα λοιπά καύσιμα, εκτός του πετρελαίου θέρμανσης;

Θα πρέπει απλά να καταχωρίσετε στην εφαρμογή ΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΑ ΜΟΥ τις αγορές σας. Τα στοιχεία που απαιτούνται είναι:
– ο αριθμός της απόδειξης αγοράς ειδών καυσίμων
– το ποσό/αξία της συναλλαγής
– ο ΑΦΜ της επιχείρησης-πωλήτριας των ειδών καυσίμων θέρμανσης
– η επωνυμία της επιχείρησης-πωλήτριας των ειδών καυσίμων θέρμανσης
Σε περίπτωση που οι δικαιούχοι καταβάλλουν τη δαπάνη θέρμανσης μέσω κοινοχρήστων, τότε καταχωρείται, επιπρόσθετα των ανωτέρω και τα εξής:
– ο αριθμός της απόδειξης εξόφλησης κοινοχρήστων ή εναλλακτικά ο αριθμός που φέρει το ειδοποιητήριο πληρωμής αυτών (αν δεν έχει ήδη εκδοθεί κατά την υποβολή της αίτησης απόδειξη εξόφλησης)
– ο ΑΦΜ του διαχειριστή ή του προσώπου που εκπροσωπεί την πολυκατοικία ή της εταιρίας διαχείρισης της πολυκατοικίας
– το ποσό που αναλογεί στον δικαιούχο
Σε αντίθεση με τις αγορές πετρελαίου θέρμανσης, στα λοιπά είδη καυσίμων δεν έχει σημασία ο ΑΦΜ και ο αριθμός παροχής ρεύματος.

10. Υπέβαλα την αίτηση εκδήλωσης ενδιαφέροντος με τους προσωπικούς TAXISnet κωδικούς μου, αλλά τα παραστατικά αγοράς καυσίμων θέρμανσης αναγράφουν τον ΑΦΜ της συζύγου μου (ή το αντίστροφο). Θα υπάρξει πρόβλημα στην διασταύρωση των στοιχείων;

Θα υπάρξει πρόβλημα και δεν θα ολοκληρωθεί η διασταύρωση των στοιχείων μόνο αν πρόκειται για παραστατικά που αφορούν αγορά πετρελαίου θέρμανσης, ενώ για τα λοιπά είδη καυσίμων θέρμανσης η διασταύρωση θα ολοκληρωθεί χωρίς πρόβλημα.
Στην περίπτωση προβλήματος, για να λυθεί και να ολοκληρωθεί η διασταύρωση των αγορών πετρελαίου θέρμανσης θα πρέπει εγκαίρως να προβείτε σε μία μόνο από τις δύο παρακάτω ενέργειες:
α) πριν την λήξη της προθεσμίας υποβολής αιτήσεων εκδήλωσης ενδιαφέροντος (11 Ιανουαρίου 2021), να κάνετε ανάκληση της αίτησης σας και να υποβάλει εκ νέου αίτηση η/ο σύζυγος σας με τους δικούς της/του TAXISnet κωδικούς.
β) αν δεν έχουν περάσει 14 ημέρες από την ημερομηνία αγοράς του πετρελαίου θέρμανσης, μπορείτε να ζητήσετε από τον προμηθευτή σας (πρατηριούχο) να αλλάξει τον ΑΦΜ αγοραστή και να δηλώσει της/του συζύγου σας.

11. Πόσες αιτήσεις μπορώ να υποβάλω έως τις 11 Ιανουαρίου 2021 νια το επίδομα θέρμανσης της περιόδου 2020- 2021;

Η εφαρμογή δεν έχει κάποιο όριο στο πλήθος των αιτήσεων που θα υποβάλετε, όμως μόνο η τελευταία υποβληθείσα αίτησή σας θα είναι σε ισχύ. Κάθε νέα αίτηση ακυρώνει την προηγούμενη. Οι αιτήσεις θα πρέπει να αφορούν μόνο την κύρια κατοικία σας.

12. Κατά τη χρονική περίοδο θέρμανσης 2020- 2021, έχω προμηθευτεί περισσότερα του ενός είδη καυσίμων. Μπορώ να υποβάλλω πολλαπλές αιτήσεις, μία για κάθε είδος καυσίμου;

Όχι. Σύμφωνα με την απόφαση, κάθε δικαιούχος δικαιούται επιδότησης ενός μόνο είδους καυσίμου θέρμανσης και επίσης η κάθε νέα αίτηση ακυρώνει την προηγούμενη.

13. Ως διαχειριστής πολυκατοικίας, απαιτείται να δημιουργήσω προφίλ πολυκατοικίας όταν η θέρμανση στη πολυκατοικία γίνεται με κάποιο από τα λοιπά είδη καυσίμων, εκτός του πετρελαίου θέρμανσης;

Στην περίπτωση αυτή οι αιτήσεις όλων των δικαιούχων αρκεί να γίνουν ως σε μονοκατοικίες. Η εφαρμογή δε σας εμποδίζει να δημιουργήσετε προφίλ πολυκατοικίας, αλλά δεν απαιτείται καθώς τα χιλιοστά θέρμανσης εμπεριέχονται στο ποσό που αναλογεί στον δικαιούχο και θα καταχωρισθεί από τον ίδιο το δικαιούχο (όχι από τον διαχειριστή) μέσω της εφαρμογής ΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΑ ΜΟΥ.

14. Ως διαχειριστής πολυκατοικίας στην οποία υπάρχει κοινός καυστήρας, τι πρέπει να κάνω όσον αφορά τα χιλιοστά θέρμανσης, την ενεργοποίηση πληρωμής και τον ΑΦΜ πολυκατοικίας;

Ο διαχειριστής/εκπρόσωπος εισάγει τα στοιχεία των διαμερισμάτων της πολυκατοικίας/ολιγοκατοικίας, καθώς και τα χιλιοστά συμμετοχής κάθε ενός από αυτά στις δαπάνες θέρμανσης (χιλιοστά θέρμανσης). Αλλαγές στα παραπάνω στοιχεία μπορεί ο διαχειριστής να πραγματοποιήσει μόνο πριν ενεργοποιήσει τη δυνατότητα πληρωμής. Είναι υποχρεωτικό να δηλωθούν τα χιλιοστά συμμετοχής σε δαπάνες θέρμανσης για όλα τα διαμερίσματα μιας πολυκατοικίας για να δημιουργηθεί η συνολική εικόνα της (ανοικτά/κλειστά – τα οποία ανήκουν σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα).
Θα πρέπει να συμφωνήσετε σε μία κατανομή που θα ισχύει για όλο το χρόνο. Το σύνολο των χιλιοστών των διαμερισμάτων πρέπει να είναι 1000, ώστε να μπορέσετε να ενεργοποιήσετε και την δυνατότητα πληρωμής. Μπορείτε να ενεργοποιήσετε τη δυνατότητα πληρωμής όταν θα έχει υποβληθεί έστω και μία αίτηση δικαιούχου. Αυτό το διαπιστώνετε από την ένδειξη «Υπάρχει αίτηση» στα δεξιά των στοιχείων του διαμερίσματος. Αν πρόκειται για αλλαγή διαχειριστή ενδιάμεσα της περιόδου του επιδόματος θέρμανσης δείτε σχετική ερώτηση 15.
Στα παραστατικά αγοράς πετρελαίου θέρμανσης τα στοιχεία ΑΦΜ και αριθμός κοινόχρηστης παροχής ρεύματος θα πρέπει να ταυτίζονται με αυτά τα οποία έχετε εισάγει στη Διαχείριση Χιλιοστών Θέρμανσης. Σε περίπτωση που έχει εκδοθεί ΑΦΜ για την πολυκατοικία και θέλετε τα παραστατικά αγοράς πετρελαίου θέρμανσης να εκδίδονται σε αυτόν, θα πρέπει να ορίσετε τον ΑΦΜ πολυκατοικίας στα προφίλ, επιλέγοντας τον σχετικό σύνδεσμο «Ορισμός ΑΦΜ». Στη συνέχεια ο ΑΦΜ πολυκατοικίας δεν μπορεί να αλλάξει, ούτε να διαγραφεί.
ΠΡΟΣΟΧΗ! Ακόμη και στην περίπτωση που έχει οριστεί ΑΦΜ πολυ κατοικίας, στις αιτήσεις των ενοίκων θα αναγράφεται ο ΑΦΜ διαχειριστή/εκπροσώπου.

15. Τι πρέπει να γίνει στην περίπτωση αλλαγής διαχειριστή;

Θα πρέπει να δημιουργηθεί νέο προφίλ πολυκατοικίας από τον νέο διαχειριστή. Οι ένοικοι/ιδιοκτήτες θα υποβάλλουν τις αιτήσεις τους στο νέο προφίλ που δημιουργήθηκε με τον ΑΦΜ του νέου διαχειριστή. Ο νέος διαχειριστής δε πρέπει να ξεχάσει να ενεργοποιήσει τη δυνατότητα πληρωμής καθώς πρόκειται για νέο προφίλ.
ΠΡΟΣΟΧΗ! Αν αλλάξει ο διαχειριστής μετά τις 11 Ιανουαρίου 2021, όπου λήγει η προθεσμία υποβολής αιτήσεων, τότε όποιες αγορές πετρελαίου θέρμανσης πραγματοποιηθούν έως τις 28 Φεβρουαρίου 2021 θα πρέπει να εκδοθούν στον ΑΦΜ του προηγούμενου διαχειριστή, διαφορετικά δεν θα προκύψει διασταύρωση.

16. Είμαι διαχειριστής πολυκατοικίας, πως μπορώ να αλλάξω τα στοιχεία που εμφανίζονται στην κατανομή ενοίκων και συγκεκριμένα τα πεδία Επώνυμο και Όνομα ενοίκου;

Δεν μπορεί να γίνει αλλαγή στοιχείων. Τα ονόματα είναι ενδεικτικά και δεν επηρεάζουν την αίτηση. Σε περίπτωση που στο προφίλ πολυκατοικίας εμφανίζονται τα ονόματα προηγούμενων ενοίκων, τότε ο διαχειριστής θα πρέπει να ενημερώσει τον νέο ένοικο (αν αυτός επιθυμεί να υποβάλλει αίτηση) σχετικά με τον αριθμό του διαμερίσματος που θα πρέπει να επιλέξει στο προφίλ της πολυκατοικίας (ας αναγράφει το ονοματεπώνυμο του προηγούμενου ενοίκου).

17. Δεν υπάρχει διαχειριστής στην πολυκατοικία ή δεν υπάρχει αριθμός κοινόχρηστης παροχής ρεύματος (μετρητής) στην πολυκατοικία. Τι πρέπει να δηλωθεί;

Στην περίπτωση που δεν υπάρχει διαχειριστής, θα πρέπει να συμφωνηθεί με όλους τους ενοίκους/ιδιοκτήτες ποιος θα «αναλάβει» το ρόλο του διαχειριστή ώστε να δημιουργήσει μέσω της πλατφόρμας myΘέρμανση, το προφίλ της πολυκατοικίας με τα διαμερίσματα, τα χιλιοστά θέρμανσης κτλ..
Στην περίπτωση που δεν υπάρχει κοινόχρηστη παροχή ρεύματος, θα πρέπει να συμφωνηθεί με όλους τους ενοίκους/ιδιοκτήτες, ποιού ο αριθμός παροχής ρεύματος (συνήθως του διαχειριστή/εκπροσώπου) θα «παίξει» τον ρόλο της κοινόχρηστης παροχής ώστε να δηλωθεί στο προφίλ της πολυκατοικίας.

18. Στην πολυκατοικία μας το κάθε διαμέρισμα έχει δικό του καυστήρα. Πρέπει να τη δηλώσουμε ως πολυκατοικία ή ο κάθε ένοικος/ιδιοκτήτης να κάνει αίτηση ως κάτοικος μονοκατοικίας;

Θα κάνετε χωριστές αιτήσεις ο καθένας, ως κάτοικοι μονοκατοικίας και θα πρέπει να προμηθευτείτε το είδος καυσίμου θέρμανσης με διαφορετικά παραστατικά αγοράς.

19. Τα τετραγωνικά μέτρα της οικίας μου επηρεάζουν το ποσό του επιδόματος;

Όχι

20. Η εταιρία φυσικού αερίου χρειάζεται να προβεί σε κάποια ενέργεια προκειμένου να λάβω το επίδομα θέρμανσης;

Όχι

21. Η πίστωση του λογαριασμού μου δεν πραγματοποιείται λόγω δήλωσης ανενεργού IBAN. Πως μπορώ να τον διορθώσω;

Ο νέος αριθμός λογαριασμού IBAN θα δηλωθεί μέσω του συνδέσμου www.aade.gr.
Στο myTAXISnet επιλέγετε «Ο λογαριασμός μου» και συνδέεστε με τους προσωπικούς TAXISnet κωδικούς σας.
Αφού συνδεθείτε, θα εμφανιστεί στα αριστερά της οθόνης το μενού της Εικόνας 2 από το οποίο επιλέγετε «Δήλωση Λογαριασμού – IBAN».
Στην οθόνη που θα εμφανιστεί επιλέγετε το πλήκτρο «Μεταβολή», δηλώνετε τον νέο αριθμό λογαριασμού IBAN και επιλέγετε το πλήκτρο «Καταχώριση».

Οι ΗΠΑ στη χειρότερη στιγμή της ιστορίας τους

 https://i1.wp.com/www.nostimonimar.gr/wp-content/uploads/2021/01/donald-trump-capitol.jpg?resize=1078%2C516&ssl=1

Όσο περνούν οι μέρες και οδεύουμε προς την 20η Ιανουαρίου, ημέρα της ορκωμοσίας του εκλεγμένου Προέδρου Τζο Μπάιντεν, τόσο χειροτερεύει η κατάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πραγματικά, αποτελεί μεγάλο κρίμα, για τούτη τη μεγάλη χώρα, αυτό το γεγονός: ότι ο πρόεδρός της που αποδεικνύει καθημερινά ότι είναι ένας πολύ επικίνδυνος άνθρωπος για τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και του κόσμου.


Οι πληροφορίες που διαρρέουν μέσα από το Λευκό Οίκο, από απογοητευμένους συνεργάτες του, δικαιολογημένα προκαλούν πολύ μεγάλη ανησυχία.

Πολλοί άνθρωποι στην Ουάσιγκτον υποστηρίζουν ότι ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται σε κακή ψυχολογική κατάσταση και ότι είναι ικανός να προκαλέσει μεγάλη ζημιά στην αμερικανική Δημοκρατία.
Μερικοί άνθρωποι ομιλούν και για την πιθανότητα εμφυλίου πολέμου, με δεδομένο ότι εκατομμύρια πολίτες της Αμερικής διαθέτουν τελευταίας τεχνολογίας οπλισμό. Ως γνωστό, η οπλοκατοχή (και η οπλοχρησία) επιτρέπονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Προσωπικά δεν “αγοράζω” αυτόν τον ισχυρισμό, διότι στο τέλος της ημέρας οι Αμερικανοί πολίτες αποδεικκνύουν πάντα πως επικρατεί ο πατριωτισμός τους και η αγάπη τους για την Αμερική.

Η πρόεδρος της Βουλής Νάνσι Πελόσι, η οποία θα …ηρεμήσει μόνο αν δει τον κ. Τραμπ στη φυλακή, μίλησε με τον επικεφαλής των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, Μαρκ Μίλλι. Συζήτησαν, όπως αναφέρεται σε επίσημη ανακοίνωση, την «αποτροπή ενός ασταθούς» Ντόναλντ Τραμπ από το να ξεκινήσει μια στρατιωτική σύγκρουση ή να χρησιμοποιήσει τους κωδικούς που του έχουν ανατεθεί (προς “φύλαξη”) για την εκτόξευση των πυρηνικών όπλων που διαθέτει η Αμερική.

Όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, ομιλούμε για πολύ σοβαρές εξελίξεις. Και δεν πρόκειται για πληροφορίες ή διαρροές, αλλά για επίσημες ανακοινώσεις της Προέδρου της αμερικανικής Βουλής. Η κ. Πελόσι πιστεύει ότι έχουμε να κάνουμε με περίπτωση ανθρώπου που αντιμετωπίζει ψυχικά προβλήματα.

Προσέξτε: Η κατηγορία αφορά τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, όχι τον οποιονδήποτε άνθρωπο. Ο κ. Τραμπ θα ηγείται της χώρας μέχρι την 20η Ιανουαρίου και μέχρι τότε μπορεί να κάνει ότι θέλει. Δεν μπορεί να τον σταματήσει κανείς… Οι αποφάσεις του εκτελούνται.

Στην επιστολή της προς τους Δημοκρατικούς νομοθέτες η πρόεδρος της αμερικανικής Βουλής εκφράζει βαθύτατη ανησυχία για το ενδεχόμενο ο κ. Τραμπ να κάνει χρήση του πυρηνικού οπλοστασίου της αμερικανικής υπερδύναμης.

Ας ελπίσουμε ότι όλα αυτά είναι υπερβολές στο πλαίσιο του άνευ προηγουμένου κομματικού πολέμου, που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια των Αμερικανών πολιτών.

Βεβαίως, όταν η επικεφαλής της αμερικανικής Βουλής επικοινωνεί με τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών και συζητά για τα πυρηνικά της χώρας, αλλά και για την πιθανότητα έναρξης πολεμικής σύγκρουσης (αναφέρεται, κατά πάσα πιθανότητα, στο Ιράν), τα πράγματα είναι εξαιρετικά σοβαρά και επικίνδυνα.

Η κ. Πελόσι ζήτησε να πληροφορηθεί τις διαθέσιμες προφυλάξεις που μπορεί να λάβει το Πεντάγωνο για να αποτρέψει τον κ. Τραμπ ώστε να μην ξεκινήσει στρατιωτικές εχθροπραξίες και να μην έχει πρόσβαση στους κωδικούς εκτόξευσης των πυραύλων… Ώστε να μην δώσει «την εντολή για πυρηνικό κτύπημα», έγραψε η κ. Πελόσι στους Δημοκρατικούς νομοθέτες.

Σημειώνει επίσης ότι «η κατάσταση αυτού του Προέδρου δεν θα μπορούσε να είναι πιο επικίνδυνη και πρέπει να κάνουμε ό, τι μπορούμε για να προστατεύσουμε τον αμερικανικό λαό από την ανισόρροπη επίθεση του στη χώρα μας και τη Δημοκρατία μας», τονίζει.

Η αμερικανική υπερδύναμη πρέπει να βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της μικρής, αλλά πολύ αιματηρής, ιστορίας της. Ο κ. Τραμπ μπορεί να φεύγει. Αλλά θα πάρει μαζί του και τον λεγόμενο «Τραμπισμό»; Αυτό είναι το ερώτημα…

Θα παραμείνω στους αισιόδοξους και στους «προσγειωμένους», διότι διαφορετικά θα τρελαθούμε ομαδικά. Πιστεύω, λοιπόν, ότι δεν είναι μακριά η μέρα που το φαινόμενο «Τραμπ» θα είναι μόνο μία κακή «ανάμνηση». Ούτε πιστεύω ότι τα εκατομμύρια των συντηρητικών πολιτών που τον ψήφισαν ενστερνίζονται τις αυταρχικές ιδέες του. Αποκλείεται. Ήταν ο υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και τα μέλη του ψήφισαν ως «αρνιά». Ότι ακριβώς κάνουν και οι Δημοκρατικοί και όλοι οι κομματικοί ψηφοφόροι σε όλο τον κόσμο.

Οι συντηρητικοί εισέρχονται από την 21η Ιανουαρίου στη λεγόμενη «περίοδο θεραπείας». Και θα βρεθεί οπωσδήποτε ο ηγέτης, που θα επιτύχει τάχιστα την «αποτραμποποίηση» του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για να επιστρέψει η κομματική κανονικότητα.

Κατά τα άλλα: Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι δεν θα παραστεί στην τελετή ορκωμοσίας του Τζο Μπάιντεν. Μέγα λάθος μεν, αλλά μπορεί να αποδειχθεί και σοφή πράξη. Εικάζω ότι ούτε ο εκλεγμένος πρόεδρος θα τον ηθελε στην ορκωμοσία του.

Όπως θυμάστε αγαπητοί αναγνώστες, μόλις την Πέμπτη υποσχέθηκε μία ειρηνική μεταβίβαση της εξουσίας. Δυστυχώς, δεν κράτησε ούτε αυτή την υπόσχεσή του, καθώς ο θυμός του για την εκλογική ήττα, δεν του επιτρέπει να σκέφτεται λογικά. Αν δεν κάνω λάθος, η τελευταία φορά που Αμερικανός πρόεδρος δεν συμμετείχε στην ορκωμοσία του διαδόχου του ήταν τον 18ο αιώνα.

“Σε όλους όσους ρωτούν, δεν θα πάω στην τελετή ορκωμοσίας στις 20 Ιανουαρίου”.
Donald Trump

Ο απερχόμενος πρόεδρος αναμένεται να αποχωρήσει από το Λευκό Οίκο την προηγούμενη ημέρα της ορκωμοσίας. Στις 19 Ιανουαρίου. Αναμένεται να έχει προορισμό τη Φλόριδα, όχι τη Νέα Υόρκη. Άλλαξε ήδη την φορολογική του κατοικία. Εκεί θα σχεδιάσει τις επόμενες κινήσεις του…

Αλλά μέχρι να αποχωρήσει από την Ουάσιγκτον, ο φόβος για νέα επεισόδια παραμένει. Ουδείς μπορεί να γνωρίζει τι άλλο θα σκεφθεί ο λαβωμένος Τραμπ. Άνθρωποι, όπως ο απερχόμενος Πρόεδρος, των οποίων έχει κυλιστεί στις λάσπες η «αξιοπρέπειά» και ο άκρατος εγωϊσμός τους, ελέγχονται από την πίκρα τους, που τους οδηγεί να λαμβάνουν καταστροφικές αποφάσεις. Ας ελπίσουμε ότι στις 19 Ιανουαρίου δεν θα κατεβάσει στην Ουάσιγκτον τους φανατικούς οπαδούς του, όπως φημολογείται…

8 Ιαν 2021

Τα τζαμαϊκάνικο όνειρο περνάει από τη μουσική

Πολύ λίγοι Τζαμαϊκανοί φαντάζονται ότι το καινούργιο πλάνο διαρθρωτικής προσαρμογής που αυτό τον καιρό διαπραγματεύεται η χώρα τους με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (το δέκατο τέταρτο από το 1977) θα τους γλιτώσει από την εξαθλίωση. Η μουσική βιομηχανία δημιουργεί περισσότερες ελπίδες –έστω κι αν απαιτούνται πολλές θυσίες αν θέλεις να δοκιμάσεις να αγγίξεις τη δόξα.

Αρχείο, Νοέμβριος 2012

 

 

Με αψεγάδιαστα μοκασίνια, πουκάμισο στην τρίχα και λευκό κασκέτο, ο Κόρτνεϊ αποτελεί ζωντανή πρόκληση για τη σκόνη της πρωτεύουσας. Στο Κίνγκστον, το swag –η φιγουράτη εμφάνιση– μετράει ακόμη περισσότερο όταν φιλοδοξείς να γίνεις, κάποια μέρα, αστέρι του dancehall (βλ. σχετικό πλαίσιο).

Ο όρος αυτός, ο οποίος σημαίνει στην κυριολεξία «πίστα χορού», περιγράφει ένα μουσικό είδος που εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1980. Γενικότερα, αποτελεί συνώνυμο της «τζαμαϊκανής μουσικής», περιλαμβάνοντας κατ’ επέκταση κάθε πρακτική που σχετίζεται με την παραγωγή ή την κατανάλωσή της, από τα ενδυματολογικά στυλ έως τους χορευτικούς ομίλους, χωρίς να παραλείπονται τα «sound systems»1. Ο Κόρτνεϊ τραγουδάει: ετοιμάζεται να ηχογραφήσει ένα καινούργιο κομμάτι.

Με μόνη οικογένεια μια θεία που ζει στην άλλη άκρη της πόλης, χωρίς χρήματα στην άκρη, με μια δουλειά που του εξασφαλίζει 12.000 δολάρια Τζαμάικας (αντιστοιχούν σε 110 ευρώ) το δεκαπενθήμερο2 ως αντίτιμο της φροντίδας των κήπων στις βίλες της αστικής τάξης στο προάστιο του Μπέβερλι Χιλς, ο Κόρτνεϊ δεν συνομιλεί ακριβώς με τη δόξα. Ο μισθός του τον κατατάσσει στον μέσο όρο της χώρας. Πληρώνει το ενοίκιό του, τους λογαριασμούς του και αγοράζει τα τρόφιμα που χρειάζεται –σπανίως όμως και τα τρία μαζί στη διάρκεια του ίδιου μήνα. Έτσι, ακριβώς όπως και εκατοντάδες άλλοι Τζαμαϊκανοί, ο νεαρός περνάει μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου του σε ένα από τα δεκάδες στούντιο ηχογραφήσεων της πόλης : καταπώς λέει και το γνωμικό, «δεν πλουτίζεις δουλεύοντας», οπότε η μουσική αποτελεί τον πλέον σύντομο δρόμο για μια λιγότερο εξαθλιωμένη ζωή, τουλάχιστον για όσους παραμένουν μακριά από τα όπλα και τις συμμορίες.

Ονειρεύεται να πετύχει, πολύ γρήγορα, ηχογραφώντας ένα σουξέ: η ελπίδα τρέφεται από τη διαδρομή μιας χούφτας σταρ καταγόμενων από το γκέτο –Mavado, Elephant Man, Beenie Man, Vybz Kartel κ.λπ. Οι περαστικοί τούς βλέπουν να περιφέρονται στη Χόουπ Ρόουντ, την κυριότερη λεωφόρο της πρωτεύουσας, στο τιμόνι γερμανικών κάμπριο και ο τοπικός Τύπος βουίζει για τα κατορθώματά τους. Όμως, για τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων, το dancehall παραμένει η μουσική που συνοδεύει την καθημερινή δουλειά, στις χίλιες και μία δραστηριότητες του ανεπίσημου τομέα της οικονομίας (με την οποία έχουν σχέση τα δύο τρίτα του πληθυσμού, παράγοντας το 45% του ΑΕΠ), στην τουριστική βιομηχανία ή στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (ο τριτογενής τομέας αντιπροσωπεύει περίπου το 30% της παραγωγής πραγματικού πλούτου της χώρας3).

Προκειμένου να κυκλοφορεί μεταξύ του στούντιο ηχογράφησης, των κήπων των πλούσιων προαστίων και του διαμερίσματός του, ο Κόρτνεϊ καβαλάει ένα παλιό κόκκινο ποδήλατο ανώμαλου δρόμου, το οποίο φρενάρει κοντράροντας τη σόλα του παπουτσιού του στο πίσω λάστιχο. Το δωμάτιό του, που βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου Γουαρέικα, αποτελεί μέρος μιας μικρής «φρουράς», εκείνων των φτωχών συνοικισμών που ελέγχονται από τις χρηματιζόμενες από τα πολιτικά κόμματα της Τζαμάικας συμμορίες. Βρισκόμαστε στα ανατολικά της πόλης, στην καρδιά ενός συμπλέγματος οχυρών τέτοιου τύπου, τα οποία άνθισαν σε ό,τι απέμεινε από τις όμορφες συνοικίες που κατασκευάστηκαν την εποχή της ανεξαρτησίας, το 1962. Σχεδιασμένα για τις μεσαίες τάξεις, τα συγκροτήματα κατοικιών έχουν εκκενωθεί εδώ και πολύ καιρό από τους αυθεντικούς κατοίκους τους. Χωρισμένα σε δωμάτια, σήμερα κατοικούνται από εκείνους που δεν έχουν τα μέσα να πάνε κάπου αλλού, έχουν όμως καταφέρει να ξεφύγουν από τις παραγκουπόλεις που έχουν δημιουργηθεί στο δυτικό Κίνγκστον, γύρω από τη χωματερή του Ρίβερτον ή στους βάλτους του Σίβιου, λόγου χάρη. Οι τοίχοι που οριοθετούν τους δρόμους έχουν ζωγραφισμένη την εικόνα του εθνικού ήρωα Μάρκους Γκάρβεϊ4, του θρυλικού Μπομπ Μάρλεϊ, του σοσιαλιστή πρωθυπουργού Μάικλ Μάνλεϊ (στην εξουσία από το 1972 έως το 1980 και στη συνέχεια από το 1989 έως το 1992) και μερικών ντόπιων αρχηγών φρουράς, των Dons.

Το δωμάτιο του Κόρτνεϊ ίσα που χωράει ένα κρεβάτι καλυμμένο με ένα αφρώδες στρώμα, ένα παλιό ψυγείο, μια μικρή τηλεόραση, ένα στερεοφωνικό και μια μεγάλη σκάφη, προορισμένη να συλλέγει τις πιο σημαντικές διαρροές του ταβανιού. Λουλουδάτες ροζ κουρτίνες καλύπτουν τις μεταλλικές περσίδες, που παραμένουν συνεχώς κλειστές. Το καλώδιο του κλεμμένου ηλεκτρικού διασχίζει διαγωνίως το δωμάτιο, φορτωμένο με μερικές κρεμάστρες με ρούχα. Μια πρίζα, μονωμένη πρόχειρα με μαύρη ταινία, κρέμεται στον τοίχο, επιτρέποντας τη μόνιμη λειτουργία ενός ανεμιστήρα με τηλεχειριστήριο. Το φως ανάβει βιδώνοντας τον λαμπτήρα, η πόρτα κλείνει περνώντας ένα κομμάτι στυλό μέσα στο άγκιστρο ενός λουκέτου. Στην υπόλοιπη πόλη, η αναφορά και μόνο του ονόματος μιας από αυτές τις συνοικίες προκαλεί μορφασμούς αποστροφής και φόβο: οι πολιτικές πελατειακές σχέσεις, η διακίνηση ναρκωτικών και η πάλη για τον έλεγχο των εκβιασμών των εμπορικών επιχειρήσεων της πρωτεύουσας γέμισαν αυτές τις «φρουρές» με πολεμικά όπλα. Τα μέλη των συμμοριών αλληλοσκοτώνονται και τα όπλα ξαναεμφανίζονται στα χέρια εφήβων, των gun bwoy

Ο Κόρτνεϊ έμαθε να τραγουδάει στην εκκλησία. Τελειοποίησε την τέχνη του με το πέρασμα των χρόνων, χωρίς να το πολυσκέφτεται. Με μια χροιά αμερικάνικης σόουλ στη φωνή του, το πρωί σιγοτραγουδάει τους μελαγχολικούς ύμνους του γκέτο καθώς γυαλίζει τα παπούτσια του. Το βράδυ, στο διάβα μιας κοπέλας που βρίσκει γοητευτική, αυτοσχεδιάζει στα πατουά, την κρεολική διάλεκτο της Τζαμάικα, σε έναν πιο πικάντικο τόνο. Τον συνοδεύει ένας φίλος, κρατώντας τον χαρακτηριστικό ρυθμό του dancehall με δύο μπουκάλια.

Η σκηνή διαδραματίζεται μπροστά στο μπαράκι της γειτονιάς, υπό το βλέμμα της εύθυμης ιδιοκτήτριας. Κάτω από τη γενική αδιαφορία, ένα κοριτσάκι γύρω στα δώδεκα κουβαλάει ένα μπιτόνι νερό, σκυμμένο από το βάρος. Λίγο παραπέρα, παιδιά με λαμπερή επιδερμίδα, γυμνά από τη μέση και πάνω, παίζουν αστυνόμους και bad bwoy (γκάνγκστερ), οπλισμένα με ξύλινα πιστόλια. Μια μαθήτρια με ποδιά ψαχουλεύει τις τσέπες του μικρού αδελφού της μιμούμενη τη βίαιη συμπεριφορά των squadies (αστυνομικών). Το αγόρι έχει τα χέρια στον τοίχο και τα πόδια ανοιχτά ενόσω η αδελφή του πασπατεύει τις τσέπες του και του ρίχνει δυνατές καρπαζιές στον σβέρκο. Άξαφνα, τα παιδιά σκορπίζουν. Μια βαριά σιωπή πέφτει στον δρόμο. Δύο τζιπ του στρατού περιπολούν αργά στο ξεχαρβαλωμένο οδόστρωμα, ανοίγοντας τον δρόμο σε μια πομπή πέντε αυτοκινήτων της αστυνομίας. Τη φάλαγγα προστατεύουν ως οπισθοφυλακή δύο στρατιωτικά οχήματα, με βαρύ όπλο και σκοπευτή στην οροφή τους. Η αστυνομία δημιουργήθηκε από τους Βρετανούς αποίκους για να εμποδίζει τους φτωχούς να εξεγείρονται. Μισό αιώνα μετά την ανεξαρτησία, προστατεύει τους πλούσιους Τζαμαϊκανούς από τις συμμορίες που η ίδια αυτή αστική τάξη δημιούργησε προκειμένου να διατηρήσει την εξουσία: πράγματι, οι συμμορίες γεννήθηκαν μαζί με τα πρώτα πολιτικά κόμματα, προστατεύοντας τις συγκεντρώσεις των «δικών τους», επιτιθέμενες εναντίον εκείνων του αντίπαλου κόμματος και εμποδίζοντας κάποια άτομα να φτάσουν στις κάλπες. Σε αυτά τα καθήκοντα αρχικά, κατά τη δεκαετία του 1940, απασχολήθηκαν λιμενεργάτες. Στη συνέχεια, πλήρωναν ομάδες νεαρών από ορισμένες γειτονιές. Εξάλλου, τα πρώτα όπλα που έφτασαν στο γκέτο είχαν το παρατσούκλι vote getters («κράχτες για ψήφους»).

Σε αυτό το περιβάλλον μεγάλωσε ο Κόρτνεϊ: αποτελεί το σκηνικό των τραγουδιών του, όπως και όλου του dancehall. Οι δύο πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες της χώρας, ο Vybz Kartel και ο Buju Banton, βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη φυλακή, για ανθρωποκτονία και διακίνηση ναρκωτικών αντίστοιχα. Ο τρίτος, ο Jah Cure,γνώρισε την επιτυχία μετά το σωφρονιστήριο της Αγίας Αικατερίνης, όπου εξέτισε ποινή οκτώ ετών για βιασμό.

Το σύστημα παραγωγής ενός κομματιού οργανώνεται σε τρία στάδια: την ηχογράφηση, τη μείξη και την προώθηση. Πολύ σπάνιοι ανάμεσα στους νέους είναι εκείνοι που ηχογραφούν ένα tune (τραγούδι) σε λιγότερες από τρεις ώρες, με 1.500 δολάρια Τζαμάικας (περίπου 14 ευρώ) την ώρα στο Cell Block και σχεδόν τα διπλάσια σε ένα πολύ διάσημο στούντιο όπως το Tuff Gong. Ένας τραγουδιστής για τα δεύτερα φωνητικά; Μην υπολογίζετε λιγότερα από 5.000 δολάρια. Η μείξη, στάδιο απαραίτητο προκειμένου να γίνει εμπορεύσιμο το κομμάτι; 5.000 τουλάχιστον… Όμως απομένει το πιο σκληρό στάδιο –και το πιο ακριβό: να καταφέρει το τραγούδι να ξεχωρίσει ανάμεσα στους χιλιάδες τίτλους που παράγονται κάθε χρόνο.

Είναι λοιπόν απαραίτητο να μεταδοθεί σε κάποιον από τους μεγαλύτερους ραδιοφωνικούς σταθμούς, όπως τον Irie FM, και ιδανικά να μπει στα charts του, καθώς και σε εκείνα των τηλεοπτικών καναλιών που αφιερώνονται στο dancehall, όπως το RE TV ή το Hype. Ό,τι κι αν λένε οι υπεύθυνοί τους, η πρόσβαση γίνεται επί πληρωμή. Μια απλή καθημερινή μετάδοση επί τρίμηνο σε μία από τις εκπομπές του πρώτου ραδιοφωνικού σταθμού του νησιού κοστίζει περίπου 50.000 δολάρια (κοντά στα 460 ευρώ) σε συναλλαγές κάτω από το τραπέζι. Δεν γίνονται όμως όλα τα κομμάτια εξίσου αποδεκτά και έτσι είναι προτιμότερο να περάσεις από κάποιον που γνωρίζει καλά τον ραδιοφωνικό παραγωγό –έναν ατζέντη, λόγου χάρη. Κάτι που προσθέτει ακόμη περισσότερα έξοδα… Καθώς η δοσοληψία είναι ανεπίσημη, δεν παρέχεται καμία εγγύηση ότι το κομμάτι πράγματι θα μεταδοθεί αποτελεσματικά. Και η πρόσβαση στα charts κοστίζει ακόμη πιο ακριβά. Το ίδιο ισχύει και για τις τηλεοπτικές μεταδόσεις: πρόσβαση επί πληρωμή, συν γύρισμα του βιντεοκλίπ… Το στάδιο της προώθησης και μόνο, αν κάποιος θέλει να το κάνει σωστά, κοστίζει πολύ περισσότερο από τις ετήσιες αποδοχές ενός νεαρού όπως ο Κόρτνεϊ. Μόνο πληρώνοντας αυτή την τιμή ένας καλλιτέχνης μπορεί να ελπίζει ότι θα εξασφαλίσει την τοπική αναγνώριση, κατόπιν τη διεθνή και τελικά θα καταφέρει να ζήσει από τη μουσική του.

Το dancehall προσφέρει μεροκάματο σε ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Τζαμάικας: πωλητές ποτών και φαγητών στις συναυλίες, οδηγούς λεωφορείων και ταξί, χορευτές, προσωπικό ασφαλείας, τεχνικούς, πωλητές πειρατικών cd, μεταφορείς, προσωπικό των μικρών ινστιτούτων αισθητικής στα οποία καλλωπίζονται οι γυναίκες πριν από αυτές τις εκδηλώσεις και όλους τους μικροκαταφερτζήδες που κινούνται γύρω από τις συναυλίες και τα sound systems. Το πραγματικό χρήμα όμως συγκεντρώνεται αλλού, εκεί όπου επενδύεται το κεφάλαιο: ατζέντηδες, παραγωγοί, διοργανωτές, επενδυτές, μεγάλες διεθνείς μάρκες ως χορηγοί των εκδηλώσεων, ξένες δισκογραφικές εταιρείες… και έμποροι ναρκωτικών –καθώς οι διασυνδέσεις ανά τον κόσμο που δημιουργούνται μέσω της μουσικής εξυπηρετούν τη διακίνηση. Έτσι, η οικονομία του dancehall, με την πυραμιδική οργάνωσή της, αντικατοπτρίζει την οικονομία ολόκληρης της χώρας: τα κέρδη είναι συγκεντρωμένα στα χέρια μιας μικρής αστικής τάξης με ανοιχτόχρωμο δέρμα, η κυριαρχία της οποίας δεν ανατράπηκε από την ανεξαρτησία, και μιας νέας μαύρης τάξης πλουσίων, που εμφανίστηκε στο τέλος της δεκαετίας του 1970, κυρίως στον χρηματοπιστωτικό τομέα.

Αν και η οικονομία της Τζαμάικας μετασχηματίστηκε μετά την ανεξαρτησία (βιομηχανία εξόρυξης μεταλλευμάτων, ζώνες ελεύθερου εμπορίου, τουρισμός, μουσική), η ίδια η δομή της δεν εξελίχθηκε σχεδόν καθόλου. Κάποιοι οικονομολόγοι από την Καραϊβική μιλούν για μια «τροποποιημένη οικονομία των φυτειών5», τα κέρδη από την οποία συγκεντρώνονται στα χέρια της τοπικής αστικής τάξης και των διεθνών επενδυτών, χωρίς όμως πλέον να εξαρτάται αποκλειστικά από τον αγροτικό τομέα. Όπως διαπίστωνε ήδη από το 1961 ο Φραντς Φανόν στο «Της Γης οι κολασμένοι», οι νέες τοπικές τάξεις πλουσίων στην πραγματικότητα είναι σχεδόν παντού επικεντρωμένες στον μετασχηματισμό του αποικιακού συστήματος… προκειμένου να το συντηρήσουν μέσα στο νεοσύστατο κράτος.

Από την «κραυγή των αμπαριών» στους θρήνους του γκέτο

Η μουσική κουλτούρα του dancehall εμφανίζεται στην Τζαμάικα την εποχή των φυτειών. Όπως και η ίδια η κρεολική γλώσσα, δανείζεται σε μεγάλο βαθμό στοιχεία από την Αφρική, μεταλλάσσεται όμως μέσω του συγκερασμού που προέκυψε από την επαφή με τους Ευρωπαίους. Η κουλτούρα αυτή «αλλάζει μέσα από την ανταλλαγή, χωρίς να χάνεται», σύμφωνα με την αγαπημένη έκφραση του ποιητή από τη Μαρτινίκα Εντουάρ Γκλισάν6. Στη συνέχεια, όπως και η τζαμαϊκανή οικονομία, το dancehall εξελίχθηκε, όμως η δομή του παρέμεινε αναλλοίωτη. Τον παλιό καιρό, μαζεύονταν στην άκρη της φυτείας, γύρω από τα τύμπανα και τα αυτοσχέδια όργανα, για να χορέψουν. Εκεί κορόιδευαν τους αφέντες, εκεί έκαναν κοινωνικά σχόλια, εκεί αντάλλασσαν ευχαριστίες, εκεί σιγοψιθύριζαν τους σκοπούς της παρηγοριάς ή τα ερωτικά τραγούδια, πότε-πότε ελευθεριάζοντα: όλα αυτά τα συστατικά βρίσκονται και στο σύγχρονο dancehall, με τη μόνη διαφορά ότι πλέον ο ρυθμός παράγεται από υπολογιστές.
Στο μεσοδιάστημα, το μέντο, το σκα και η ρέγγε αποτέλεσαν μερικές από τις εκδηλώσεις της εξέλιξης αυτής της μουσικής. Εκεί θα ξαναβρούμε αυτά τα θέματα, ερμηνευμένα από rumba box7sardine tin guitar8 και κατόπιν από πιο σύγχρονα όργανα. Θα μπορούσαμε εδώ να χρησιμοποιήσουμε την ανάλυση ενός άλλου συγγραφέα από τη Μαρτινίκα, του Πατρίκ Σαμουαζό, σχετικά με τους αφηγητές-παραμυθάδες και τις διάφορες άλλες προλογοτεχνικές εκφράσεις των Αντιλλών, και να δούμε το dancehall να γεννιέται μέσα από την «κραυγή των αμπαριών» των δουλεμπορικών πλοίων, κατά τη διάρκεια του διάπλου του Ατλαντικού9. Στο νησί πια, η μουσική θα διατηρήσει καθ’ όλη τη διάρκεια της εξέλιξής της τη λειτουργία της βαλβίδας ψυχολογικής ασφαλείας, προσφέροντας καλλιτεχνική διέξοδο στον καημό των ξεριζωμένων με τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Όταν ο Μπομπ Μάρλεϊ συνάντησε έναν από τους πρώτους Τζαμαϊκανούς παραγωγούς του, στο ξεκίνημα της δεκαετίας του 1970, εκείνος θα του πει: «Έρχεσαι από μια γειτονιά όπου οι άνθρωποι όλη την ώρα θρηνούν. Θα είστε λοιπόν οι “Wailers”10…».
  1. Στην κυριολεξία : «ηχοσυστήματα». Ο όρος κατ’ επέκταση περιγράφει τις ομάδες που δίνουν ζωή στις χαρακτηριστικές βραδιές της σκηνής του dancehall με τη βοήθεια «τοίχων» από μεγαφωνικές εγκαταστάσεις και γιγαντιαίων υπογούφερ.
  2. Ο βασικός μισθός είναι 20.000 δολάρια Τζαμάικας τον μήνα (περίπου 180 ευρώ), αύξηση κατά 11% από τον Ιούλιο του 2012.
  3. Οι επίσημες στατιστικές ανεβάζουν το ποσοστό στο 79% της παραγωγής εθνικού πλούτου, αλλά δεν λαμβάνουν υπ’ όψη την ανεπίσημη οικονομία ούτε και τα εμβάσματα από τους Τζαμαϊκανούς της διασποράς.
  4. Διάσημος παναφρικανιστής, υπέρμαχος του επαναπατρισμού των Αφροαμερικανών στην Αφρική.
  5. Βλ. Lloyd Best και Kari Polanyi Levitt, «Essays on the Theory of Plantation Economy», University of the West Indies Press, Κίνγκστον, 2009.
  6. Edouard Glissant, «Poétique de la relation», Gallimard, Παρίσι, 1990.
  7. Όργανο που αποτελείται από ένα ξύλινο αντηχείο, το οποίο χρησιμεύει και ως κάθισμα, και από μια σειρά μεταλλικών ελασμάτων, τα οποία παράγουν τους ήχους.
  8. Αυτοσχέδια κιθάρα, που το αντηχείο της είναι φτιαγμένο από κονσερβοκούτι.
  9. Patrick Chamoiseau, «Lettres créoles», Gallimard, Παρίσι, 2000.
  10. Το ρήμα wail σημαίνει «θρηνώ». Από συνέντευξη του Μπάνι Γουέιλερ στο Marley, ντοκιμαντέρ του Κέβιν ΜακΝτόναλντ, 2012, το οποίο προβλήθηκε πρόσφατα και στη χώρα μας.

Πώς η πανδημία διαταράσσει τις φιλικές μας σχέσεις

https://im1.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2021/53/332058-img_ii.jpg

Με το δεύτερο εγκλεισμό, η συνάντηση με τους φίλους μετατράπηκε, για άλλη μία φορά, σε σπαζοκεφαλιά. Οι φιλίες μας, ωστόσο, είναι απαραίτητες για την προσωπική μας ισορροπία. Χάρη αυτές τις προνομιακές σχέσεις, μπορούμε να εμπιστευόμαστε, να υποστηριζόμαστε και να αλληλοβοηθιόμαστε -κάτι περισσότερο από την συνδιασκέδαση. Ο αληθινός φίλος είναι η «ασφαλής επένδυσή» μας, το άτομο με το οποίο μπορούμε να μοιραζόμαστε τις χαρές και τις δυσκολίες της ζωής.

«Είμαστε κοινωνικά όντα και οι φιλίες μας διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην κοινωνικότητά μας. Καθιστούν δυνατή τη σφυρηλάτηση στενών εξωστρεφών δεσμών, δίχως τους οποίους θα ήμαστε εγκλωβισμένοι στην ιδιωτική μας σφαίρα», εξηγεί στην εφημερίδα Le Monde η ιστορικός Anne Vincent-Buffault, συγγραφέας του βιβλίου ¨Άσκηση της Φιλίας. Για μία ιστορία των φιλικών πρακτικών των 18ου και 19ου αιώνα¨. «Στην Αρχαία Ελλάδα, η φιλία τη βάση των κοινωνικών σχέσεων και της έννοιας του πολίτη».

Δεν προκαλεί έκπληξη, λοιπόν, το γεγονός ότι ορισμένοι από εμάς βιώσαμε άσχημα αυτήν την περίοδο φιλικού απογαλακτισμού. «Δεν μπορούμε να πούμε ότι ο κατ’οίκον περιορισμός μας "στερεί" τους φίλους μας. αλλά μας στερεί τις φυσικές σχέσεις μας με αυτούς», σημειώνει η Anne Vincent-Buffault.
Μία φιλική σχέση, για να είναι βιώσιμη, χρειάζεται δύο πράγματα: χρόνο και φυσική εγγύτητα. Ήδη από την αρχαιότητα, ο Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.)έλεγε ότι οι φίλοι πρέπει να έχουν «καταναλώσει μαζί ένα μόδι αλάτι» (Μόδι, μονάδα μέτρησης όγκου Σημείωση του μεταφραστή), δηλαδή να έχουν μοιραστεί κάποια γεύματα και ιδιαίτερες στιγμές. Προϋποθέσεις, που δεν πληρούνται τις τελευταίες εβδομάδες.

«Οι φιλικές μας σχέσεις εμποδίζονται από τα μέτρα φυσικής απόστασης. Στο βιβλίο "La Dimension cachée" ("Η Κρυφή Διάσταση"), ο Αμερικανός ανθρωπολόγος Edward T. Hall εξετάζει την έννοια των "proxemics", δηλαδή τον ρόλο της φυσικής απόστασης μεταξύ δύο συνομιλητών στην επικοινωνιακή διαδικασία», εξηγεί η Anne Vincent-Buffault. «Δείχνει ότι η "οικεία απόσταση" μεταξύ δύο φίλων είναι κατά μέσο όρο περίπου 50 εκατοστά, ενώ η "κοινωνική απόσταση", σε ένα επαγγελματικό, π.χ., περιβάλλον, είναι περισσότερο του 1,50 μέτρου».

«Άσκηση φιλικού τακτ»

Ορισμένοι βίωσαν την παράξενη εμπειρία κατά την έξοδο από τον πρώτο εγκλεισμό: η συνάντηση με ένα φίλο σε δημόσιο παγκάκι, σε απόσταση μεγαλύτερη του ενός μέτρου, μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά απογοητευτική. Με το φίλο, είσαι κοντά, ακόμα και χωρίς σωματική επαφή.

Από την άλλη πλευρά, είναι βέβαιο ότι ο εγκλεισμός οδήγησε σε μία πραγματική «αποθέωση διακριτικότητας», εκτιμά η ιστορικός: «Η απουσία φυσικής επαφής μας στέρησε όλα εκείνα τα στοιχεία, τα οποία καθιστούν δυνατή την καλύτερη κατανόηση των συναισθημάτων του άλλου και την προσαρμογή στις αντιδράσεις του. Σε αντίθεση με τη διά ζώσης επαφή, στο τηλέφωνο ή στο Skype, η αντίληψη είναι πολύ πιο περιορισμένη». Από αυτήν την άποψη, οι φιλίες μας έγιναν περισσότερο περίπλοκες, ή, σε κάθε περίπτωση, απαιτούσαν περισσότερες προσπάθειες από αμφότερες τις πλευρές.

Μία μελέτη ερευνητικής ομάδας από διάφορα εργαστήρια του  Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας της Γαλλίας, επιχείρησε να αναλύσει τον αντίκτυπο του πρώτου εγκλεισμού στις σχέσεις μας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι φιλικές μας σχέσεις περιορίστηκαν φυσικά από τα υγειονομικά μέτρα, αλλά δεν μειώθηκαν δραστικά, χάρη στους τρόπους διαδικτυακής επικοινωνίας. Οι 75χρονοι -και άνω- δηλώνουν ότι ήρθαν μάλιστα σε συχνότερη επαφή με τους φίλους τους από ό,τι συνήθως. Είναι αξιοσημείωτο ότι, όσο νεότεροι είναι οι ερωτηθέντες, τόσο περισσότερο απαντούν ότι ήλθαν λιγότερο συχνά σε επαφή με τους φίλους τους, από ό,τι συνήθως.

 

Για τον κοινωνιολόγο Guillaume Favre, που πήρε μέρος στη μελέτη,  αυτό το εύρημα είναι αρκετά λογικό. «Οι ηλικίας μεταξύ 18 και 30 ετών νεότεροι -ειδικότερα, οι φοιτητές- είναι αυτοί, οι οποίοι, γενικά, είναι ανοιχτοί στις σχέσεις.. Όταν βρίσκονται, π.χ., στο πανεπιστήμιο, αρκεί να αλλάξουν ένα μάθημα, για να δημιουργήσουν νέες σχέσεις», εξηγεί.

Πιο στοχευμένα οικείες σχέσεις

Οι φιλικές μας σχέσεις μειώθηκαν, αλλά, ταυτόχρονα, έγιναν πιο οικείες και εκλεκτικές. «Άνευ εργασιακού περιβάλλοντος και πολιτιστικών, αθλητικών ή άλλων δραστηριοτήτων, κατά τον εγκλεισμό, απελευθερωθήκαμε, επίσης, από τους περιορισμούς (ή εξαναγκασμούς) που βαραίνουν συνήθως τις κοινωνικές μας επαφές. Ως αποτέλεσμα, επανεστιάσαμε σε συγκεκριμένους ανθρώπους. Αυτό οδήγησε μερικούς ακόμη και να προβούν σε "διαλογή" στις σχέσεις τους», συνεχίζει ο Guillaume Favre.

Πρόκειται για μία τάση που φαίνεται να ενισχύει τις φιλικές σχέσεις. «Οι ομόφιλες σχέσεις, αυτές, δηλαδή, με ομοίους μας, είναι αυτές, οι οποίες, κατά την περίοδο αυτή του εγκλεισμού, παρατηρήθηκαν ιδιαίτερα και ενισχύθηκαν περισσότερο», λέει ο κ. Favre. «Παραδείγματος χάριν, οι άγαμοι (χωρίς ταίρι) ή αυτοί που ζουν χωρίς παιδιά προσέγγισαν περισσότερο φίλους της ίδιας οικογενειακής κατάστασης και των ίδιων -δυνητικά- δυσκολιών».

Ο κοινωνιολόγος πιστεύει ότι αυτός ο μηχανισμός ενισχύθηκε περαιτέρω από το Διαδίκτυο. Αλλά κι εκεί, φάνηκαν τα όρια αυτών των μορφών φιλικών σχέσεων. Οι συναντήσεις στο «Skype» και στο «WhatsApp» δεν αποτελούν την πανάκεια, αλλά το λιγότερο κακό, ένα είδος λίγο ασταθούς εναλλακτικής λύσης. «Προφανώς, είναι λιγότερο διασκεδαστικό», συνοψίζουν οι οπαδοί  των εικονικών απεριτίφ.

Η περίοδος, λοιπόν, του εγκλεισμού θα ήταν συνώνυμη με τις «κατ’ έκπτωση», ρηχές φιλίες; Για την Anne Vincent-Buffault, η φυσική αποξένωση μεταξύ δύο φίλων δεν αποδυναμώνει απαραιτήτως την αμοιβαία αγάπη τους. «Η μελέτη επιστολικής αλληλογραφίας δείχνει ότι πάντοτε διατηρούσαμε εξ αποστάσεως πολύ δυνατές φιλίες. Κατά την Αναγέννηση, οι (φιλόσοφοι) Montaigne και La Boétie προσέφεραν ένα τέλειο μοντέλο φιλίας. Ωστόσο, οι δύο άντρες συναντήθηκαν ελάχιστα. Αργότερα, το 18ο αιώνα, η αλληλογραφία γίνεται με μεγάλη θέρμη και ζήλο. Η συναισθηματική διάσταση αυτών των ανταλλαγών είναι αδιαμφισβήτητη», τονίζει η ιστορικός στη Le Monde.

Ο Ιταλός κοινωνιολόγος Francesco Alberoni έκανε λόγο για την «κοκκώδη» δομή της φιλίας, η οποία, σε αντίθεση με τη συζυγική αγάπη, θεωρείται σχέση χωρίς συμβάσεις. Μπορούμε να διαβεβαιώνουμε τον άλλο για μία φιλία ανθεκτική στο χρόνο, αλλά παραμένουμε ελεύθεροι να τη διακόψουμε ανά πάσα στιγμή. Μπορούμε, λοιπόν, να νιώσουμε οικειότητα αμέσως, μόλις βρεθούμε με ένα φίλο, τον οποίο δεν είδαμε για μεγάλο χρονικό διάστημα, «σαν να μην είχαμε ποτέ αφήσει ο ένας τον άλλον», όπως λέμε σε αυτές τις περιπτώσεις. «Αυτό το φαινόμενο είναι πραγματικά μοναδικό στη φιλία», επιμένει η Anne Vincent-Buffault.

 

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More