Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μεσολόγγι - αδέσποτα ώρα μηδέν.

Αδέσποτα, ένα ευαίσθητο θέμα για όσους είναι πραγματικά φιλόζωοι* και με τις δυο έννοιες της λέξης. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για τις αβοήθητες ψυχές που ξαφνικά βρεθήκαν απροστάτευτες στον δρόμο όχι από το τέλος δηλαδή από τα αποτελέσματα που βλέπουμε...

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

25 Φεβ 2020

Κορωνοϊός: “Πιστεύω ότι έχω νοσήσει! Τι πρέπει να κάνω;” – Τα πρώτα βήματα πριν τη διάγνωση

κορονοϊός
Τα πρώτα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει κάποιος εάν έχει την υποψία ότι έχει προσβληθεί από τη νόσο COVID-19, είναι τεράστιας σημασίας τόσο για τον ίδιο, όσο και για τους συνανθρώπους του. Οι επιστήμονες εξηγούν τι θα πρέπει να κάνετε εάν έχετε βάσιμους λόγους να πιστεύετε ότι έχει προσβληθεί.
Ο νέος κορονοϊός βρίσκεται μια ανάσα από τη χώρα μας, προκαλώντας μια μεγάλη εστία μόλυνσης στη γειτονική μας Ιταλία. Οι επιστήμονες θεωρούν πολύ πιθανό πλέον να έχουμε εισαγωγή κρούσματος και στην Ελλάδα. Γεγονός που αυξάνει τον βαθμό της ετοιμότητας μας ως χώρα, αλλά και το ατομικό μας καθήκον μας να ενημερωθούμε σωστά και χωρίς πανικό, για το τι θα πρέπει να κάνουμε.

Θέσαμε σημαντικά ερωτήματα στον Αναπληρωτή Καθηγητή Επιδημιολογίας και Προληπτικής Ιατρικής ΕΚΠΑ, κ. Δημήτριο Παρασκευή. Πρόκειται για τον Έλληνα επιστήμονα, που τέθηκε επικεφαλής της ελληνικής μελέτης για την γενετική ανάλυση του νέου κορωνοϊού.
Ο καθηγητής κ. Παρασκευής, συστήνει να μην υπάρχει πανικός και τονίζει ότι “η υπεύθυνη στάση είναι υπόθεση όλων μας και όχι μόνο των ειδικών ή των επαγγελματιών υγείας. Όλοι έχουμε τον βαθμό της ευθύνης που μας αναλογεί, να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και τους συνανθρώπους μας, ώστε να αντιμετωπίσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον κίνδυνο”, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά μιλώντας στο Iatropedia.gr.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΜΙΔΗ ΣΕ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

Κύριε Καθηγητά,

- Έχω συμπτώματα, πυρετό και βήχα. Επέστρεψα πρόσφατα από χώρα που έχει μεγάλο αριθμό κρουσμάτων, ή ήρθα σε επαφή με άνθρωπο που ταξίδεψε πρόσφατα σε χώρα με μεγάλο αριθμό κρουσμάτων. Τι κάνω;

Όσο ακόμα δεν έχουμε επιβεβαιωμένα κρούσματα στην Ελλάδα, δεν αρκεί να έχουμε μόνο συμπτώματα, αλλά και κάποια πιθανότητα έκθεσης, όπως αναφέρατε και εσείς. Δηλαδή, να έχουμε επαφή με έναν ταξιδιώτη, ή να έχουμε ταξιδέψει σε μία περιοχή που έχει εκτεταμένη διασπορά, όπως η Ιταλία. Σ' αυτή την περίπτωση συστήνεται να επικοινωνήσουμε με έναν επαγγελματία υγείας και τη γραμμή του ΕΟΔΥ και προτιμάται να μείνουμε στο σπίτι μας ώστε να περιορίσουμε ή να μηδενίσουμε τον κίνδυνο έκθεσης για τους συνανθρώπους μας.

- Τι εννοούμε με το “μένουμε σπίτι μας”;

Να μην είμαστε σε στενή επαφή με τα άτομα της οικογένειάς μας ή με τους φίλους μας. Δηλαδή κρατάμε μία απόσταση πάνω από 1 με 2 μέτρα. Έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθεί ή και να μηδενιστεί ο κίνδυνος έκθεσης των ανθρώπων αυτών. Επίσης προσέχουμε πάρα πολύ όταν φτερνιζόμαστε, όταν βήχουμε. Χρησιμοποιούμε χαρτομάντηλο ή το χέρι μας (το εσωτερικό του αγκώνα) έτσι ώστε να μην εκσφενδονίζονται τα σταγονίδια και θέτουμε άλλους ανθρώπους σε κίνδυνο. Είναι το πρώτο βήμα και μπορεί να ακούγεται απλοϊκό, αλλά είναι πάρα πολύ σημαντικό. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να ελαχιστοποιήσουμε τον κίνδυνο να εκθέσουμε τους συνανθρώπους μας στον ιό.
υγεία

- Το δεύτερο βήμα ποιο είναι; Πάμε σε ιδιώτη γιατρό ή σε νοσοκομείο, ώστε και εμείς να πάρουμε έγκαιρα την ιατρική βοήθεια που χρειαζόμαστε, αλλά να μην εκθέσουμε και άλλους ανθρώπους σε πιθανό κίνδυνο;

Δεν υπάρχει κάποια διάκριση. Επικοινωνούμε με έναν επαγγελματία υγείας, τον οποίο γνωρίζουμε και μας παρακολουθεί.. Προς το παρόν είναι προτιμητέο να επισκεφθούμε ένα Νοσοκομείο Αναφοράς αλλά και ένας ιδιώτης γιατρός μπορεί να μας συμβουλεύσει. Οι γιατροί είναι ενήμεροι έχουν πολύ μεγάλη εμπειρία και ξέρουν πολύ καλά ποιες ενέργειες θα πρέπει να ακολουθήσουν και πως να διαχειριστούν ένα ύποπτο κρούσμα.

- Δηλαδή, δεν απαιτείται η διάγνωση να γίνει σε νοσοκομείο;

Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να επικοινωνήσουμε με επαγγελματία υγείας και τις κατάλληλες υπηρεσίες. Ο επαγγελματίας υγείας θα εκτιμήσει αν ένα περιστατικό αποτελεί  “ύποπτο κρούσμα” και θα καθοδηγήσει το εάν θα μείνει  σπίτι, κάτω από ποιες προϋποθέσεις, εάν θα το παρακολουθεί στενά κλπ. Μπορεί δηλαδή πριν πάει κανείς στο νοσοκομείο, να επικοινωνήσει πρώτα με έναν επαγγελματία υγείας. Αυτός θα αποφασίσει και θα συστήσει -ανάλογα με τη σοβαρότητα του περιστατικού και το είδος της έκθεσης- τη διακομιδή του σε νοσοκομείο, αλλά και το πώς θα γίνει αυτή η διακομιδή.

- Αν κάποιος έχει την υποψία ότι νοσεί ποιο νοσοκομείο να επιλέξει: Ιδιωτικό  ή δημόσιο; Νοσοκομείο αναφοράς, ή οποιοδήποτε εφημερεύον;

Κατ’αρχήν είναι προτιμητέο να επισκεφθεί κάποια από τα Νοσοκομεία Αναφοράς ανά την επικράτεια. Εναλλακτικά μπορεί να συμβουλευθεί ή να επισκεφθεί οποιαδήποτε Μονάδα Παροχής Υγείας. Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι να μην υπάρχει πανικός, ή η έντονη ανησυχία που ακούμε ότι υπάρχει στον κόσμο. Είναι κάτι το οποίο μπορεί να αντιμετωπιστεί. Όλοι μας συμμετάσχουμε προκειμένου να προφυλάξουμε τους συνανθρώπους μας, αν νιώθουμε ότι έχουμε κάποια συμπτώματα. Επίσης, είναι προσωπική μας υπόθεση να προφυλάξουμε τον εαυτό μας από πιθανή έκθεση. Αν τηρούμε τα μέτρα προστασίας και το τι θα πρέπει να κάνουμε αν νιώσουμε ότι έχουμε συμπτώματα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, τόσο για εμάς όσο και για τους συνανθρώπους μας.

ΜΑΣΚΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

Κύριε Καθηγητά,

- Έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά -και εδώ και στο εξωτερικό- σχετικά με τη χρήση των μασκών. Τελευταία παρατηρείται και στην Ελλάδα το φαινόμενο της εξαφάνισής τους από τα φαρμακεία. Έχει νόημα να έχει κάποιος "απόθεμα μασκών" στο σπίτι του, ή δεν προστατεύουν, όπως έχει λεχθεί;

Έχετε δίκιο. Οι μάσκες χρειάζονται μόνο σε συγκεκριμένες περιστάσεις. Αν δηλαδή υπάρχει ύποπτο κρούσμα συστήνεται η χορήγηση απλής χειρουργικής μάσκας ή για τους επαγγελματίες υγείας. Ως μέτρο πρόληψης για να μην κολλήσει κάποιος και εκτεθεί στον ιό, δεν είναι πολύ αποτελεσματικό μέτρο. Η προστασία που παρέχει δηλαδή, δεν είναι απόλυτη. Δεν σημαίνει ότι κάποιος που φοράει τη μάσκα δεν θα κολλήσει τον ιό. Παρ' όλα αυτά, όπως το θέσατε κι εσείς, για λόγους ψυχολογικούς κάποιοι συνάνθρωποι μας θεωρούν ότι μ' αυτόν τον τρόπο μπορούν να προφυλαχθούν και παρ' ότι δεν συστήνεται, τη χρησιμοποιούν. Όλα αυτά είναι ανθρώπινα, είναι κατανοητά, και σε μια πιθανή κρίση και απειλή υπάρχουν και τέτοια φαινόμενα. Να δώσουμε, όμως, τη συμβουλή ότι είναι χρήσιμο να μην χρησιμοποιούμε τις μάσκες σε περιστάσεις που δεν συστήνονται, έτσι ώστε να υπάρχει επάρκεια για τις περιπτώσεις που πραγματικά βοηθούν.

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ ΚΑΙ ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

- Πόσο σας ανησυχούν οι τελευταίες εξελίξεις στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο;

Δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη ανησυχία. Είναι δεδομένο ότι είμαστε πιο κοντά και είναι πιο πιθανό να έχουμε εισαγωγή κρούσματος και στην Ελλάδα. Το γεγονός ότι στην Ιταλία έχουμε εκτεταμένη διασπορά, το γεγονός ότι και σε άλλες χώρες πλην της Ιταλίας έχουμε μεταδόσεις, αυτό αυξάνει την πιθανότητα να συμβεί εισαγωγή κρούσματος στην Ελλάδα. Αυτό είναι το δεδομένο. Αλλά αυτό που έχει πολύ μεγάλη σημασία είναι ότι ακόμη κι αν συμβεί εισαγωγή κρούσματος, να είμαστε εις θέση να το διαγνώσουμε έγκαιρα και να περιορίσουμε τη διασπορά. Θα έχουμε καταφέρει τότε να έχουμε ελάχιστο αριθμό κρουσμάτων, ελάχιστα σοβαρά περιστατικά και μηδενικό αριθμό θανάτων.

- Ισχύει ότι τα μέτρα στις πύλες εισόδου των χωρών με τη θερμομέτρηση των ταξιδιωτών είναι αναποτελεσματικά; Γιατί συμβαίνει αυτό;

Αυτό, όπως το εξήγησε και ο κ. Τσιόδρας, και σε παλιότερες επιδημίες όπως στην επιδημία της γρίπης, η θερμομέτρηση δεν είναι κάτι που είναι αποτελεσματικό. Δεν είναι κάτι που εξασφαλίζει με μεγάλη πιθανότητα τη διάγνωση των κρουσμάτων που έχουν μολυνθεί από τον συγκεκριμένο ιό. Δεν είναι κάτι καινούργιο, που ισχύει μόνο με τον κορωνοϊό.  Ισχύει και με τη γρίπη. Γιατί ένας μεγάλος αριθμός ατόμων μπορεί να μην έχει αναπτύξει ακόμα συμπτώματα πυρετού.

 - Λένε πάντως για το νέο κορωνοϊό και για τη νόσο COVID-19, ότι είναι ακόμη πιο δυσδιάκριτος ο χρόνος της επώασης, αλλά και ο χρόνος που εκδηλώνονται τα συμπτώματα. Υπάρχουν, μάλιστα και οι ασυμπτωματικές μεταδόσεις. Δεν υπάρχει εδώ κάτι καινούργιο;

Επίσης, πολύ καίρια ερωτήματα αυτά. Από τη στιγμή που πρόκειται για έναν νέο ιό, οι γνώσεις μας στην αρχή της επιδημίας είναι σχετικά περιορισμένες. Άρα οι γνώσεις μας αποκτούνται κατά τη μελέτη των περιστατικών: το πότε μεταδίδουν, το ποιος είναι ο χρόνος που αναπτύσσουν συμπτώματα κ.ο.κ. Άρα λοιπόν δεν είναι κάτι εξωπραγματικό, ή κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν. Και στην περίπτωση με την επιδημία SARS χρειάστηκε κάποιος χρόνος για να καταλήξουμε με αξιοπιστία, ποιο είναι το ελάχιστο, ποιο είναι το μέγιστο της περιόδου επώασης πότε ακριβώς εμφανίζονται συμπτώματα. Φαίνεται από μελέτες και από περιγραφή συμπτωμάτων και γενικά από τη μελέτη της επιδημίας στην Κίνα, ότι συμβαίνουν κάποιες μεταδόσεις σε ασυμπτωματική περίοδο. Μάλλον, όμως, η πιθανότητα να συμβούν μεταδόσεις κατά την ασυμπτωματική περίοδο είναι μικρή. Τα λέμε όλα αυτά με επιφύλαξη, γιατί η γνώση δεν είναι ακόμα πολύ καλά τεκμηριωμένη, με δεδομένο ότι είναι κάτι καινούργιο.

Εργαζόμενοι Amazon: «Είμαστε άνθρωποι, όχι ρομπότ!»


Γρηγόρης Ν. Θεοχάρης


Συνθήκες εργασιακής «γαλέρας» επικρατούν στην Amazon, με τα υπερκέρδη για τον ιδιοκτήτη της και τους μετόχους να προκύπτουν από την υπερεντατικοποίηση της δουλειάς σε όλη τη γραμμή διαλογής και μεταφοράς του εμπορικού επιχειρηματικού γίγαντα.
Ο Guardian δημοσίευσε μαρτυρίες εργαζομένων, από τις οποίες προκύπτει ότι ο κολοσσός του λιανικού εμπορίου «πρωταγωνιστεί» αρνητικά ακόμη και στα ποσοστά εργατικών ατυχημάτων στις αποθήκες του.
https://im1.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2020/08/311344-22212221.jpg
Η Ρίνα Κάμινγκς δούλευε τρεις 12ωρες βάρδιες κάθε εβδομάδα στην τεράστια αποθήκη της Amazon στην Νέα Υόρκη, στο Staten Island, από την αρχή της λειτουργίας της στα τέλη του 2018. Ως ταξινομήτρια στην αποβάθρα, η δουλειά της ήταν να επιθεωρεί και να σκανάρει 1.800 δέματα την ώρα, δηλαδή περίπου 30 δέματα το λεπτό, προς διανομή.
Εργαζόμενοι όπως Κάμινγκς οδήγησαν την Amazon να επιτύχει τα καλύτερά της Χριστούγεννα. Η ταχύτερη διανομή εκτόξευσε τα έσοδά της στα 87 δισεκατομμύρια δολάρια για το τέταρτο τρίμηνο του 2019, στέλνοντας ακόμη 12,8 δισεκατομμύρια δολάρια στις τσέπες του αφεντικού της, του Τζεφ Μπέζος, η περιουσία του οποίου ανέρχεται σε 128,9 δισεκατομμύρια δολάρια. Η Amazon έχει υπογράψει μια συμφωνία για να πάρει άλλα 40.000 τ.μ αποθηκευτικών χώρων στο νησί για να επιταχύνει ακόμη περισσότερο τις παραδόσεις.
Αλλά ενώ ο Μπέζος και οι μέτοχοι έχουν ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά, τον περασμένο Νοέμβριο, η Κάμινγκς ήταν μία από τους 600 εργαζόμενους της αποθήκης που συνυπέγραψε μια αναφορά προς τη διοίκηση για να βελτιωθούν οι συνθήκες εργασίας.
Οι εργαζόμενοι ζήτησαν μεταξύ άλλων να ενοποιηθούν τα δύο δεκαπεντάλεπτα διαλείμματα σε 30 λεπτά,, αφού, σε πολλές περιπτώσεις, χρειάζονται 15 λεπτά περπάτημα μόνο για να πάνε από τις θέσεις εργασίας τους στον προκαθορισμένο χώρο διαλείμματος. Επίσης, επέστησαν την προσοχή στις αναφορές σχετικά με τα υψηλά ποσοστά τραυματισμών στις εγκαταστάσεις της εταιρείας, τα οποία βρέθηκαν να είναι τριπλάσια του εθνικού μέσου όρου για τους εργαζόμενους σε αποθήκες, με βάση τα στοιχεία της αμερικανικής Υπηρεσίας Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία (OSHA).
Η ανησυχία των εργαζομένων μετατράπηκε σε οργή, όταν η διοίκηση της εταιρείας απάντησε στην αναφορά… τοποθετώντας οθόνες γύρω από την αποθήκη, που μετέδιδαν το μήνυμα ότι «η ασφάλεια των εργαζομένων αποτελεί την προτεραιότητα της εταιρείας»…
Ανασφάλεια... και «μεγάλος αδελφός»
«Δεν υπήρξε πραγματική αλλαγή» λέει η Κάμινγκς στον Guardian. «Υπάρχουν ακόμα τραυματισμοί. Είπαν ότι η έκθεση (σσ. για τα ατυχήματα) δεν είναι ακριβής, αλλά ήταν απλώς ένας τρόπος για να αποφύγουν την ευθύνη».
Οι τραυματισμοί είναι πολύ συχνοί. Η ίδια κινδύνευσε να χάσει το χέρι της όταν έφυγε ένας πείρος από τον ιμάντα μεταφοράς και έσκισε το γάντι της. Μεγάλα δέματα που πέφτουν στους ιμάντες μεταφοράς μπορεί να πέσουν και στα κεφάλια των εργατών, ενώ, όταν ανοίγουν, ιδιαίτερα συσκευασίες με υγρά, το χάλι που προκαλείται πρέπει να καθαριστεί από τους εργάτες… χωρίς όμως να πέσει ο ρυθμός διαλογής!

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η ψυχολογική πίεση εντείνεται και από την μεγάλη ευκολία της εταιρείας να απολύει συνεχώς προσωπικό. Αρκούν δύο ή τρία «παραπτώματα» - πολύ εύκολο να μαζευτούν σε τέτοιες συνθήκες - για απολυθείς από την Amazon.
Λόγω προβλημάτων όρασης, η Κάμινγκς δικαιούται από τον νόμο να εργαστεί σε θέσεις που να εγγυώνται την ασφάλειά της. Όταν η διεύθυνση αρχικά αμφισβήτησε και το πρόβλημά της, η αρμόδια υπηρεσία έστειλε στην εταιρεία αναλυτικό μήνυμα για την κατάσταση της υγείας της Κάμινγκς και των υποχρεώσεων της εταιρείας. Για παράδειγμα, οι διαγραμμίσεις και οι ενδείξεις στο χώρο δουλειάς, θα έπρεπε να βαφτούν με εντονότερα χρώματα για λόγους ασφαλείας. Όλα αγνοήθηκαν από την διεύθυνση.
Ο Ρέιμοντ Βελέζ εργάστηκε ως συσκευαστής στην αποθήκη της Amazon στο Staten Island. Ήταν υποχρεωμένος να συσκευάζει 700 τεμάχια ανά ώρα. Λέει ότι οι εργαζόμενοι απολύονταν πολύ συχνά όταν δεν μπορούσαν να πιάσουν αυτούς τους ρυθμούς. Ακόμη και όταν απευθύνονται στο ιατρείο της εταιρείας, τους δίνουν μια ασπιρίνη και τους στέλνουν πίσω στην γραμμή παραγωγής.
Ο Χουάν Εσπινόζα δούλεψε ως διαλογέας στην ίδια αποθήκη και έφυγε  λόγω των εξαντλητικών συνθηκών εργασίας. Ήταν υποχρεωμένος να διαχειριστεί 400 δέματα την ώρα, ένα ανά 7 δευτερόλεπτα. «Δεν μπορούσα να το χειριστώ. Είμαι άνθρωπος, όχι ρομπότ».
Ο Ιλιά Γκέλερ, επίσης εργάτης της εταιρείας, είπε ότι η παραγωγικότητα των εργατών παρακολουθείται και καταγράφεται από υπολογιστές. Ένας αλγόριθμος παρακολουθεί κάθε θέση εργασίας και οι εργάτες πρέπει να βρίσκονται σε αυξανόμενο ρυθμό συνεχώς, γιατί αν υπάρχει μη επιτρεπτός χρόνος μεταξύ δύο πακέτων, καταγράφεται και απολύονται.
Εκπρόσωπος της εταιρείας παραδέχθηκε, με πολύ κυνισμό, στην εφημερίδα ότι «όπως και οι περισσότερες εταιρείες, έχουμε προσδοκίες απόδοσης και μετράμε την πραγματική απόδοση ενάντια στις προσδοκίες αυτές».
Η εφημερίδα φιλοξενεί πλήθος καταγγελιών για χρόνιες παθήσεις από την εντατική δουλειά και για την απαξίωση της ασφάλειας και της υγιεινής στον χώρο εργασίας, από τη διοίκηση. Ένας συνεργάτης της Amazon που κατάρτισε νέους εργαζόμενους στην αποθήκη της Νέας Υόρκης είπε ότι τους μετέφεραν σε άλλη αποθήκη, επειδή εξέφρασαν τις ανησυχίες τους για την ασφάλειά τους στη δουλειά.
Ενδιαφέρον έχει η αντιμετώπιση της εταιρείας στις καταγγελίες. Σε ό,τι αφορά στους τραυματισμούς, για παράδειγμα, εκπρόσωπός της δήλωσε ότι είναι «ανακριβές» πως δεν υπάρχει ασφάλεια στον χώρο δουλειάς, απλά, «ενώ πολλές εταιρείες δεν καταγράφουν περιστατικά ασφάλειας για να διατηρήσουν τα ποσοστά τους χαμηλά, η Amazon κάνει το αντίθετο - παίρνουμε μια επιθετική στάση για την καταγραφή των τραυματισμών ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλες ή μικρές».
Συνεπώς, σύμφωνα με την παραπάνω λογική, το βασικό δεν είναι να μην συμβαίνουν εργατικά ατυχήματα… αλλά να καταγράφονται.

Η τραγωδία της Ethiopian Airlines, οι 348 χαμένες ζωές και το «θαμμένο» έγκλημα

Γράφει ο Αντ. Μαυρόπουλος, ο οποίος στις 10 Μαρτίου 2019 επρόκειτο να ταξιδέψει με την πτήση 302 της Ethiopian Airlines. Το αεροπλάνο συνετρίβη και 157 άνθρωποι σκοτώθηκαν.
Λάβαμε από τον αναγνώστη του «Ημεροδρόμου», Αντώνη Μαυρόπουλο, το παρακάτω κείμενο και το δημοσιεύουμε. O Αντ. Μαυρόπουλος στις 10 Μαρτίου 2019 επρόκειτο να ταξιδέψει με την πτήση 302 της Ethiopian Airlinesαπό Αντίς Αμπέμπα προς Ναϊρόμπι. Το αεροσκάφος συνετρίβη στο έδαφος, κοντά στην πόλη Μπισόφτου και 157 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ακαριαία.
“Στις 10 Μαρτίου 2019, ώρα 08:44 η πτήση 302 της Ethiopian Airlines,  με την οποία επρόκειτο να ταξιδέψω από Αντίς Αμπέμπα προς Ναϊρόμπι, συνετρίβη στο έδαφος, κοντά στην πόλη Μπισόφτου,  με σχεδόν κάθετη κλίση, μόλις 6 λεπτά μετά την απογείωση της, πρωινή. 157 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ακαριαία. 45 λεπτά πριν τη συντριβή, έφτανα στην πύλη επιβίβασης και την έβρισκα κλειστή και κλειδαμπαρωμένη με λουκέτο, 20 ολόκληρα λεπτά πριν την προβλεπόμενη ώρα αναχώρησης, βρίζοντας θεούς και δαίμονες για την ανοργανωσιά του αεροδρομίου και την αθέτηση της ρητής και κατηγορηματικής  υπόσχεσης της εταιρείας ότι θα με περίμεναν σε κάθε περίπτωση. Μερικές ώρες αργότερα, συνειδητοποίησα ότι οι θεοί ήταν με το μέρος μου. Από την επόμενη μέρα, άρχισα σταδιακά να συνειδητοποιώ ότι οι δαίμονες δεν σχετίζονταν με το αεροδρόμιο, αλλά με το αεροπλάνο και την εταιρεία που το κατασκεύασε…
Το Boeing 737 Max 8 που οδήγησε στο θάνατο συνολικά 348 ανθρώπους (157 στην Αιθιοπία και 189 στην πτήση 610 της Lion Air στις 29 Οκτωβρίου 2018) , αποδείχθηκε ένα εξαιρετικά προβληματικό αεροπλάνο.  Το συγκεκριμένο μοντέλο αεροσκάφους ελέγχθηκε για την καταλληλόλητα του και την αξιόπιστη πτητική συμπεριφορά του από … μηχανικούς της κατασκευάστριας εταιρείας , στους οποίους υπεργολάβησε την σχετική εργασία η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Αεροπλοΐας των ΗΠΑ. Στη συνέχεια, αποκαλύφθηκε ότι ενώ επρόκειτο ουσιαστικά για ένα νέο αεροσκάφος, με διαφορετική αεροδυναμική συμπεριφορά και νέους βαρύτερους κινητήρες τοποθετημένους πιο κοντά στην άτρακτο, αδειοδοτήθηκε σαν μετεξέλιξη ενός υφιστάμενου μοντέλου, για να μπορέσει η Boeing να το βγάλει στην αγορά  δύο χρόνια νωρίτερα και να ανταγωνιστεί σε πωλήσεις το αντίστοιχο μοντέλο της Airbus που σάρωνε στην αγορά.
Ακολούθησε η αποκάλυψη ότι η Boeing γνώριζε ότι υπήρχε θέμα αεροδυναμικής ευστάθειας και αντί να τροποποιήσει το αεροσκάφος (κάτι που θα κόστιζε δεκάδες ίσως και εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια) προτίμησε να τοποθετήσει ένα λογισμικό που θα εξισορροπεί την απώλεια ευστάθειας. Η εταιρεία δεν θεώρησε σκόπιμο να ενημερώσει τους πιλότους για την ύπαρξη αυτού του λογισμικού παρά μόνο μετά την πτώση και τους 189 νεκρούς στην πτήση 610 της Lion Air, όταν το συνδικάτο των πιλότων επέμενε να μάθει γιατί ο πιλότος της εν λόγω πτήσης δεν μπορούσε να επαναφέρει το αεροπλάνο με το πηδάλιο, χειροκίνητα, αν και ακολούθησε κατά γράμμα τις οδηγίες της εταιρείας. Αμέσως μετά, η εταιρεία τοποθέτησε ένα ειδικό κουμπί απενεργοποίησης του λογισμικού, το οποίο όμως δεν υπήρχε στην στάνταρ έκδοση του αεροπλάνου και αν το ήθελες κόστιζε μερικές χιλιάδες δολάρια παραπάνω. Και ακόμα πιο πρόσφατα, στις 10 Ιανουαρίου 2020, η εφημερίδα The Guardian[1]  αποκάλυψε τα εσωτερικά μηνύματα που αντάλλασσαν στελέχη της Boeing.  Μεταφράζω ορισμένα από αυτά, που αφορούν την περίοδο αδειοδότησης του αεροσκάφους:
Απρίλιος 2017: Αυτό το αεροπλάνο σχεδιάστηκε από κλόουν, που με τη σειρά τους επιβλεπόντουσαν από μαϊμούδες (“This airplane is designed by clowns, who in turn are supervised by monkeys.”)
Φεβρουάριος 2017: Είναι απίθανο τι μπορεί να καταφέρει ένας καφέ φάκελος…Δεν προκύπτει ότι έχει διαβαστεί η αναφορά. Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία δεν ήταν ούτε εξονυχιστική ούτε απαιτητική και δεν έγραψαν πολλά από τα θέματα που υπάρχουν. Και τα ψέματα, τα γαμημένα ψέματα (“Amazing what a brown envelope can achieve … It isn’t anywhere near as it would appear to be reading the report. The FAA were neither thorough nor demanding and failed to write up many issues. And the lies, the damn lies.”)
Σεπτέμβριος 2016: Αυτό είναι ανέκδοτο. Το αεροπλάνο είναι για γέλια. Διορθώνουμε ένα θέμα, τρία άλλα εμφανίζονται.(“This is a joke. This airplane is ridiculous”. «Fix one thing, break 3 others”).
Ένα χρόνο μετά, αν θέλουμε στοιχειωδώς να δικαιωθούν τα θύματα πρέπει να πάψουμε να μιλάμε για ατύχημα. Οι 348 άνθρωποι χάθηκαν λόγω μιας καλά σχεδιασμένης, απόλυτα προμελετημένης και συνηθισμένης επιχειρηματικής πρακτικής που αυτού του μεγέθους οι πολυεθνικές ακολουθούν ως business as usual :  ο ανταγωνισμός και τα κέρδη πάνω από όλους και όλα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η Volkswagen, άλλη μια τεράστια πολυεθνική, πρωταγωνίστησε σε ένα αντίστοιχο σκάνδαλο: προτίμησε να βάλει ένα λογισμικό που να «κλέβει» τις μετρήσεις των εκπομπών των αερίων ρύπων παρά να κατασκευάσει κινητήρες που να εκπληρώνουν τις ελάχιστες απαιτήσεις της νομοθεσίας για εκπομπές. Τα αεροπλάνα της Boeing  δεν έπεσαν από ατύχημα ή σύμπτωση – το αόρατο χέρι της αγοράς και του αχαλίνωτου ανταγωνισμού τα έριξε. Το ίδιο χέρι το οποίο μοιράζει ψίχουλα φιλανθρωπίας, εκδίδει πιστοποιητικά αειφορίας και βράβευσης επιχειρηματικών πρακτικών  και μας γανώνει το κεφάλι με τις πρακτικές εταιρικής κοινωνικής υπευθυνότητας. Το ίδιο χέρι που επέβαλλε περικοπές στην Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Αεροπλοΐας των ΗΠΑ και μείωση προσωπικού για να αξιοποιηθεί η τεχνογνωσία του ιδιωτικού τομέα.
Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι το ίδιο αόρατο χέρι τιμώρησε την εταιρεία. Το 2019 για πρώτη φορά οι παραγγελίες της εταιρείας ήταν λιγότερες από τις παραδόσεις νέων αεροσκαφών, για πρώτη φορά μετά από 30 χρόνια, η εταιρεία έχει υποστεί σημαντικές απώλειες και η ανταγωνίστρια Airbus έχει ενισχυθεί σημαντικά[2].  Και λοιπόν; Τι αλλάζει αυτό για τους συγγενείς και τους φίλους των 348 νεκρών; Άλλωστε και η Airbus έχει σοβαρό παρελθόν σε σκάνδαλα, μίζες και παρεμφερείς πρακτικές[3], στα πλαίσια της συνήθους επιχειρηματικής πρακτικής[4]. Και είναι αυτές ακριβώς οι συνήθεις πρακτικές που με μαθηματική ακρίβεια προετοιμάζουν τα επόμενα θανατηφόρα ατυχήματα, όσο οι τεράστιες πολυεθνικές παραμένουν εκτός κάθε δημοσίου ελέγχου στο όνομα του σκληρού διεθνούς ανταγωνισμού.
Αντί επιλόγου: τα Boeing 737 Max θα ξαναπετάξουν (ίσως μεταβαπτισμένα σε άλλο μοντέλο), είναι θέμα χρόνου όπως όλα τα δημοσιεύματα του διεθνούς τύπου διαβεβαιώνουν. Τον Ιανουάριο του 2020, το πρακτορείο Bloomberg[5] μας ενημέρωσε ότι ο διευθύνων σύμβουλος της Boeing, αυτός που κατά τη θητεία του αδειοδοτήθηκε το Boeing 737 Max και έπεσαν τα δύο αεροπλάνα με τους εκατοντάδες νεκρούς, απολύθηκε τσεπώνοντας πάνω από 80 εκατομμύρια δολάρια σε μπόνους, ποσό κατά 60% μεγαλύτερο από το ποσό των 50 εκατομμυρίων δολαρίων που η εταιρεία έχει προϋπολογίσει για αποζημιώσεις στα 348 θύματα των δύο πτήσεων. Διαβάζοντας την είδηση θυμήθηκα αυτό που έγραφε ο Μαρξ στα κείμενα του για την Ινδία, για την πρόοδο που μοιάζει «μ’ αυτό το αποτρόπαιο ειδωλολατρικό ξόανο που δεν πίνει νέκταρ παρά μόνο μέσα από τα κρανία των σφαγιασμένων»”.

Κοροναϊός: Ορατά τα πρώτα «κρούσματα» στον ευρωπαϊκό τουρισμό


Της Αγγελικής Κοτσοβού
akots@naftemporiki.gr

Άδεια μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι, ερημωμένες πλατείες, ξενοδοχεία-φαντάσματα, εστιατόρια και καφέ χωρίς πελάτες. Ο COVID-19 εξαπλώνεται εκτός των κινεζικών συνόρων και πλήττει την παγκόσμια τουριστική βιομηχανία.
Στην Ευρώπη, η Ιταλία – ένας από τους δημοφιλέστερους ευρωπαϊκούς προορισμούς για τους Κινέζους τουρίστες - βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα, με τα κρούσματα κοροναϊού να αυξάνονται με ανησυχητικούς ρυθμούς. Ταξιδιωτικοί και τουριστικοί πράκτορες προετοιμάζονται για ακόμη πιο δύσκολους καιρούς, καθώς λόγω της επιδημίας έχει μειωθεί κατακόρυφα η ζήτηση από Κίνα, ενώ αυξάνονται και οι ακυρώσεις από άλλους ξένους ταξιδιώτες, που φοβούνται να ταξιδέψουν λόγω του ιού.
Ο COVID-19 έχει ήδη διαβεί το κατώφλι της Ευρώπης, απειλώντας την ευρωπαϊκή τουριστική βιομηχανία. Ιταλία και Γαλλία «νοσούν» ήδη. Ορατά και τα πρώτα συμπτώματα στον ελληνικό τουρισμό.
Η παγκόσμια τουριστική βιομηχανία αποτελεί έναν πανίσχυρο κλάδο, που καλύπτει το 10,4% του παγκόσμιου ΑΕΠ και το 10% της παγκόσμιας απασχόλησης. Η Κίνα αποτελεί τη σημαντικότερη κινητήριο δύναμη για τον παγκόσμιο τουρισμό, κατέχοντας τα σκήπτρα σε αριθμό τουριστών και τουριστικών δαπανών.
Μόνο που ο κοροναϊός έβαλε προσωρινό φρένο στη δραστηριότητα των Κινέζων τουριστών. Στο πλαίσιο των μέτρων για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού, η κυβέρνηση του Πεκίνου είχε ζητήσει στα τέλη Ιανουαρίου από τα κινεζικά τουριστικά πρακτορεία και tour operators να αναστείλουν προσωρινά τις πωλήσεις ταξιδιωτικών πακέτων. Η απόφαση προκάλεσε απότομη πτώση της δραστηριότητας και για τους Ευρωπαίους operators που βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στην ταχύτατα αναπτυσσόμενη κινεζική αγορά. Οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις είναι ιδιαίτερα ευάλωτες, καθώς η Ευρώπη αποτελεί δημοφιλή προορισμό για τους Κινέζους τουρίστες, οι οποίοι παράλληλα φημίζονται και για τις αυξημένες δαπάνες για αγορές πολυτελών ειδών στη διάρκεια των διακοπών τους. Στη Βρετανία, για παράδειγμα, ο Κινέζος τουρίστας δαπανά κατά μέσο όρο τρεις φορές περισσότερα από ό,τι ο μέσος τουρίστας, σύμφωνα με στοιχεία του κρατικού οργανισμού VisitBritain.
Toν Μάρτιο και Απρίλιο του 2019, σχεδόν το ένα-τέταρτο των Κινέζων που ταξίδεψαν αεροπορικώς είχαν ως προορισμό την Ευρώπη, καθιστώντας τη Γηραιά Ήπειρο τον πιο δημοφιλή προορισμό εκτός Ασίας-Ειρηνικού, όπως δείχνουν τα στοιχεία της εταιρείας καταγραφής διεθνών πτήσεων ForwardKeys. Τα τελευταία όμως στοιχεία δείχνουν ότι οι αεροπορικές κρατήσεις προς την Ευρώπη έχουν μειωθεί κατά 37% τον Μάρτιο και Απρίλιο φέτος. «Η μεγαλύτερη αγορά εξερχόμενων τουριστών με την υψηλότερη, μέση κατά κεφαλήν δαπάνη, η Κίνα, αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες», επισημαίνει ο Ολιβιέ Πόντι, αντιπρόεδρος της ForwardKeys σε πρόσφατη έκθεση. «Οι ακυρώσεις αυξάνονται μέρα με την ημέρα και η τάση εξαπλώνεται σε περισσότερες χώρες».
Η Κίνα αποτελεί την πιο σημαντική πηγή διεθνών τουριστών ανά τον κόσμο, τόσο βάσει αριθμού τουριστών όσο και βάσει εσόδων. Οι Κινέζοι πραγματοποίησαν το 2018  περίπου 150 εκατ. ταξίδια στο εξωτερικό κα ξόδεψαν περισσότερα από 277 δισ. δολάρια, σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού(UNWTO). Το ποσό είναι σχεδόν διπλάσιο σε σύγκριση με τις αντίστοιχες δαπάνες των Αμερικανών τουριστών. Η δύναμη του Κινέζου τουρίστα έχει αυξηθεί εντυπωσιακά τα τελευταία χρόνια. Την πρώτη χρονιά της χιλιετίας, τα ταξίδια από τους Κινέζους τουρίστες ήταν μόλις 10,5 εκατομμύρια, ενώ το 2019 ο συγκεκριμένος αριθμός έφθασε τα 149,7 εκατομμύρια, σημειώνοντας αύξηση 1.326%. Μέσα σε διάστημα μικρότερο της 20ετίας, η Κίνα αναδείχθηκε στην πιο ισχυρή αγορά «εξαγωγής» τουριστών, υποσκελίζοντας τις ΗΠΑ. Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, οι δαπάνες των Κινέζων τουριστών ανήλθαν στα 277,3 δισ. δολάρια το 2018, από μόλις 10 δισ. δολάρια το 2000. Αντιστοίχως, οι Αμερικανοί τουρίστες δαπάνησαν 144,2 δισ. δολάρια, πάντα με βάση τα στοιχεία του UNWTO.

Διεθνή τουριστικά έσοδα ανά χώρα

Συνολικές δαπάνες από τουρίστες(2018, σε δισ. δολάρια)

  1. Κίνα 277.3 δισ. δολάρια
  2. ΗΠΑ  144.2
  3. Γερμανία 94.2
  4. Βρετανία 75.8
  5. Aυστραλία 36.8
  6. Καναδάς 33.3
  7. Νότια Κορέα 32
  8. Iταλία 30.1
Πηγή: UNWTO
«Νοσεί» ο ευρωπαϊκός τουρισμός
Στην Ιταλία, η απώλεια των Κινέζων τουριστών, αλλά και οι ματαιώσεις λόγω της έξαρσης του κοροναϊού τα τελευταία 24ωρα, οδηγούν σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης την τουριστική βιομηχανία. Η εξάπλωση του COVID-19 πείθει και υποψήφιους ταξιδιώτες εκτός Κίνας να επανεξετάσουν τα σχέδιά τους για διακοπές.
Οι διεθνείς αεροπορικές κρατήσεις για τον Μάρτιο και Απρίλιο από άλλες περιοχές της Ασίας-Ειρηνικού είναι ήδη κάτω 11% σε σύγκριση με τα αντίστοιχα επίπεδα του 2019, όπως δείχνουν τα στοιχεία της ForwardKeys.
Η Ένωση Ξενοδόχων της Ιταλίας προειδοποιεί ότι οι ακυρώσεις θα μπορούσα να αποσταθεροποιήσουν την ήδη αδύναμη οικονομία της χώρας. Ο πρόεδρος των ξενοδόχων της Βενετίας προειδοποίησε ότι μια παρατεταμένη κρίση θα μπορούσε να κοστίσει έως και 4,5 δισ. ευρώ. Το Καρναβάλι της πόλης των δόγηδων αποτελεί ήδη ένα από τα μεγάλα «θύματα», καθώς ματαιώθηκε λόγω του κοροναϊού.
Στη Γαλλία, οι Κινέζοι τουρίστες συνεισέφεραν περίπου το 7% των συνολικών τουριστικών εσόδων, ύψους 3,6 δισ. ευρώ του 2018, «πλημμυρίζοντας» όχι μόνο τα μουσεία και αξιοθέατα του Παρισιού αλλά και τα πολυκαταστήματα της γαλλικής πρωτεύουσας. η Γαλλία προσελκύει περίπου 2,7 εκατ. Κινέζους τουρίστες κάθε χρόνο. «Φέτος δεν θα είναι το ίδιο», ανέφερε σε δηλώσεις του ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών, Μπρούνο Λεμέρ, καθώς παρατηρείται πτώση της τουριστικής κίνησης κατά 30% με 40%.  «Έχουμε λιγότερους τουρίστες στη Γαλλία, 30% με 40% λιγότερους του αναμενομένου», ανέφερε ο κ. Λεμέρ. Η Γαλλία αποτελεί μια από τις χώρες με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα παγκοσμίως. Σύμφωνα με το γαλλικό υπουργείο Ευρωπαϊκών και Εξωτερικών Υποθέσεων, 89,4 εκατ. τουρίστες επισκέφθηκαν το 2018 τη Γαλλία και ο τουρισμός αντιπροσωπεύει σχεδόν το 8% του ΑΕΠ της χώρας.

Η εικόνα στην Ελλάδα
Ο τουρισμός αποτελεί κεντρικό πυλώνα ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας και κερδίζει ολοένα και μεγαλύτερη σημασία για την εθνική οικονομία. Αντιπροσωπεύει ήδη το 30,9% του ελληνικού ΑΕΠ και το 25,9% του συνόλου των απασχολούμενων το 2018, με τα ανάλογα στοιχεία του 2012 να βρίσκονται αντίστοιχα, μόνον στο 16,4% του ΑΕΠ και στο 18,3% της απασχόλησης.
Ο αριθμός των επισκεπτών από την Κίνα είναι αρκετά μικρός- αλλά ταχύτατα αυξανόμενος. Το 2018 κατέγραψε αύξηση 27% στους 134.570. Το 2017 είχε κάνει άλμα 32% σε σχέση με το 2016.
Περίπου 200.000 τουρίστες επισκέφθηκαν το 2019 την Ελλάδα και για φέτος ο συγκεκριμένος αριθμός αναμενόταν να φθάσει τις 250.000. Εκ των Κινέζων τουριστών που επισκέπτονται τη χώρα μας, περίπου το 90% επιλέγουν ως προορισμό τη Σαντορίνη. Το νησί αποτελεί αγαπημένο κινεζικό προορισμό, όμως μετά την επιδημία, τα ποσοστά έχουν μειωθεί σημαντικά. Ήδη παρατηρείται ένα «ντόμινο ακυρώσεων», όχι μόνο από Κίνα αλλά και από τουρίστες από άλλα μέρη του κόσμου.
Από τους 3.000 Κινέζους τουρίστες που αναμένει η Σαντορίνη αυτή την εποχή του χρόνου,  ούτε 1.000 δεν έχουν φθάσει στο νησί. Οι τοπικοί πράκτορες εκτιμούν ότι θα χάσουν περίπου το 10% των φετινών τουριστικών εσόδων, ενώ σημαντικός αναμένεται και ο αντίκτυπος στην τοπική οικονομία, εμπόριο, μεταφορές και υπηρεσίες.
«Οι ακυρώσεις έφθασαν το 60% με 70% τον Φεβρουάριο και Μάρτιο. Φοβούμαστε ότι θα φθάσουν στο 100% τον Απρίλιο, καθώς τα προξενεία σταμάτησαν να εκδίδουν βίζες», δηλώνει στο euronews ο Αντώνης πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδόχων Σαντορίνης.
Ο  επίσημος στόχος ήταν ο αριθμός των Κινέζων τουριστών να φτάσει τους 500.000 το 2021. Οι πρώτες ενδείξεις δείχνουν ότι η επιδημία θα επιφέρει πλήγμα και στον ελληνικό τουρισμό. Ο υπουργός Τουρισμού, Χάρης Θεοχάρης, εκτίμησε ότι οι ακυρώσεις από Κίνα είναι μέχρι στιγμής της τάξης του 60% με 70%.

ΔΕΚΑ ΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΚΙΝΕΖΟΥΣ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ
Από όλους τους Κινέζους τουρίστες που ταξίδεψαν στο εξωτερικό την προηγούμενη διετία, το 67% επέλεξε άλλες ασιατικές χώρες ή περιοχές, το 51% το Χογκ-Κογκ, Μακάο ή Ταϊβάν, ενώ το 38% προτίμησε κάποιον προορισμό της Ευρώπης, το 25% τη Βόρειο Αμερική και το 20% την Αυστραλία/Νέα Ζηλανδία, όπως δείχνουν στοιχεία της Nielsen.
Οι ασιατικοί προορισμοί είναι οι πιο δημοφιλείς για τους Κινέζους τουρίστες λόγω διαφόρων ευνοϊκών παραγόντων, όπως πιο απλή διαδικασία έκδοσης visa, πιο προσιτές τιμές και βολική μεταφορά. Ιαπωνία, Ταϊλάνδη και Νότια Κορέα αποτελούν τις τρεις κορυφαίες επιλογές, ενώ ακολουθούν Σιγκαπούρη, Μαλαισία και Μαλδίβες.
Σχεδόν το 40% των Κινέζων που ταξιδεύουν στο εξωτερικό επιλέγουν κάποιον ευρωπαϊκό προορισμό, κυρίως προς τη Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία και Ιταλία.
  1. Χογκ-Κογκ
  2. Ιαπωνία
  3. Μακάο
  4. Ταϊλάνδη
  5. Ν. Κορέα
  6. ΗΠΑ
  7. Σιγκαπούρη
  8. Ταϊβάν
  9. Αυστραλία
  10. Γαλλία
Πηγή: Nielsen
Η Ευρώπη προσελκύει ολοένα και περισσότερους Κινέζους τουρίστες, που επιλέγουν και πιο εναλλακτικούς προορισμούς. Το 2018 διπλασιάσθηκαν οι αφίξεις από Κίνα σε οκτώ ευρωπαϊκές χώρες: Δημ. Τσεχίας, Δανία, Ρωσία, Ισπανία, Βέλγιο, Σουηδία, Σερβία και Μαυροβούνιο.

24 Φεβ 2020

ΗΠΑ και Κίνα: ένας πόλεμος περισσότερο γεωπολιτικός απ’ ό,τι εμπορικός

Από τη στιγμή που προσηλυτίστηκε στην οικονομία της αγοράς, η Κίνα όφειλε να είναι απλώς και μόνο ένας κρίκος στις αλυσίδες παραγωγής μιας παγκόσμιας οικονομίας κατευθυνόμενης από τις ΗΠΑ και τις πολυεθνικές τους. Όμως, η ταχύτητα της ανάπτυξής της ανησυχεί πλέον τους Αμερικανούς ηγέτες. Γι’ αυτό, η Αμερική επιδίδεται σε προσπάθειες να συντρίψει έναν ανταγωνισμό που αναδύθηκε ταχύτερα του αναμενόμενου και απειλεί τη θέση της ως ηγεμονικής υπερδύναμης.
 Αποτέλεσμα εικόνας για ΗΠΑ και Κίνα
Στις 28 Ιουνίου 2016, ο Ντόναλντ Τραμπ εκφώνησε μια σημαντική ομιλία, στην οποία εξήγγειλε το διεθνές οικονομικό και εμπορικό πρόγραμμα που θα εφάρμοζε εάν εκλεγόταν. Το γενικό περιεχόμενο του λόγου του ήταν μια δριμεία κριτική κατά των Αμερικανών πολιτικών, τους οποίους κατηγορούσε ότι «εφάρμοσαν μια επιθετική πολιτική παγκοσμιοποίησης [που] μετατόπισε τις δουλειές, τον πλούτο και τα εργοστάσιά μας στο εξωτερικό», προκαλώντας την αποβιομηχάνιση και την «καταστροφή» της μεσαίας τάξης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Καταγγέλλοντας «μια άρχουσα τάξη που προσκυνά την παγκοσμιοποίηση αντί του αμερικανισμού», χαρακτήρισε τη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής (NAFTA), τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ), τις κινεζικές οικονομικές πρακτικές και το Σύμφωνο Συνεργασίας των Δύο Πλευρών του Ειρηνικού (TPP) ως τις κύριες αιτίες της παρακμής του βιομηχανικού τομέα της χώρας του. Και στη συνέχεια ανήγγειλε ότι θα απέσυρε τις ΗΠΑ από την TPP και θα αναδιαπραγματευόταν τη NAFTA, θα επέβαλε κυρώσεις στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, την οποία έκρινε ότι «χειραγωγούσε» τις αγορές συναλλάγματος, θα κινούσε δικαστικές ενέργειες ενάντια στις «αθέμιτες» εμπορικές πρακτικές της, θα επέβαλε τελωνειακούς δασμούς στις εισαγωγές κινεζικής προέλευσης και θα έκανε «χρήση όλων των νόμιμων προεδρικών εξουσιών προκειμένου να διευθετηθούν οι [διμερείς] εμπορικές διαφορές» με το Πεκίνο (1).

Τον καιρό εκείνο, λίγοι παρατηρητές έλαβαν σοβαρά υπόψη τη λεκτική αυτή επίθεση ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και στη θεσμική αρχιτεκτονική του διεθνούς εμπορίου. Εξάλλου, η εκλογή του Τραμπ φάνταζε απίθανη. Σε περίπτωση, δε, που θα ανέβαινε στην εξουσία, το πιθανότερο θα ήταν να συνετιστεί από το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών και από την πλειάδα των οικονομικών παραγόντων που έχουν σημαντικά συμφέροντα από την διατήρηση της παγκόσμιας «ελεύθερης αγοράς». Οι οργανισμοί οικονομικής διακυβέρνησης και ασφάλειας που οικοδομήθηκαν μετά τη Διάσκεψη του Bretton Woods, το 1944, από τις ΗΠΑ, με σκοπό να διασφαλιστεί η κεντρική θέση τους, θα επηρέαζαν τη λήψη της απόφασης. Θα υπερίσχυε η φωνή των πιο διεθνοποιημένων τομέων του αμερικανικού καπιταλισμού.

Οι δομικοί αυτοί όροι άφηναν να εννοηθεί ότι κανένας πρόεδρος, ακόμη και τόσο ιδιόρρυθμος όσο ο Τραμπ, δεν θα απομακρυνόταν υπερβολικά από τις πολιτικές και από τα πλαίσια που διασφάλισαν επί μακρόν την ηγεμονία των ΗΠΑ. Μολαταύτα, τέτοιες υποθέσεις υπερεκτιμούσαν την επιρροή του κεφαλαίου στον καθορισμό της πορείας του κόσμου και υποτιμούσαν τις πολιτικές δυναμικές που γεννούσε η άνοδος της ισχύος της Κίνας, την οποία οι ΗΠΑ σήμερα προσπαθούν ενεργά να ανακόψουν. Με προέλευση την αντίληψη ότι η Κίνα «αντιπροσωπεύει μια θεμελιώδη, μακροπρόθεσμη απειλή» (2), κατά την Κάιρον Σκίνερ, την τότε διευθύντρια πολιτικού σχεδιασμού στο υπουργείο Εξωτερικών, η συγκεκριμένη προσπάθεια μεταβάλλει σταδιακά τη φύση των διεθνών σχέσεων και την πορεία της παγκοσμιοποίησης.

Τότε που το Πεκίνο ήταν σύμμαχος
Μετά το 1991, ο κεντρικός άξονας της διεθνούς πολιτικής των ΗΠΑ ήταν η διάδοση ανά τον κόσμο του αμερικανικού μοντέλου του καπιταλισμού της αγοράς. Χρησιμοποιώντας τη γενική ονομασία «συναίνεση της Ουάσινγκτον», το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έθεσαν σε εφαρμογή, σε παγκόσμιο επίπεδο, ένα πρόγραμμα φιλελευθεροποίησης, απορρύθμισης και ιδιωτικοποίησης, το οποίο επιβλήθηκε στις χρεωμένες–και συνεπώς ευάλωτες– αναπτυσσόμενες χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Μετά την ασιατική χρηματοοικονομική κρίση του 1997-1998, τα οικονομικά συστήματα των νέων εκβιομηχανισμένων χωρών (NIC) της Ανατολικής Ασίας και των αναπτυσσόμενων χωρών της περιοχής τέθηκαν και εκείνα υπό αμφισβήτηση. Δεχόμενες ισχυρότατη εξωτερική πίεση, οι κρατικές βιομηχανικές πολιτικές και η προστασία των εσωτερικών αγορών παραχώρησαν τη θέση τους, σε ποικίλο βαθμό, στον περιορισμό του κράτους και στο άνοιγμα σε διεθνείς επενδύσεις. Η επίσημη εκστρατεία, βασισμένη περισσότερο στην επιβολή παρά στην πειθώ, προωθήθηκε από τις πολυεθνικές εταιρείες, που επεδίωκαν την πρόσβαση σε προηγουμένως κλειστές αγορές.

Για αυτές τις εταιρείες, η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης είχε δημιουργήσει τις συνθήκες ενός δεύτερου Χρυσού Αιώνα του διεθνούς καπιταλισμού, μετά από εκείνον του τέλους του 19ου αιώνα, που διακόπηκε από τη μαζική βιαιότητα του 20ού. Οι ΗΠΑ είχαν καταστεί η μοναδική μεγάλη δύναμη, και, τη δεκαετία του 1990, οι στόχοι του κράτους και οι στόχοι του κεφαλαίου συνέπιπταν σε αξιοσημείωτο βαθμό. Το σχήμα αυτό ήταν συγκρίσιμο με τη συμβίωση κράτους και κεφαλαίου στο απόγειο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, τότε που οι αντίστοιχοι στόχοι μεγιστοποίησης της παγκόσμιας ισχύος και του πλούτου συνδέονταν λειτουργικά. Μια τέτοιου είδους σύγκλιση συμφερόντων οδήγησε τη βρετανική κυβέρνηση να εργαστεί για το κεφάλαιο (είτε διά της βίας είτε με την απειλή χρήσης της, αν χρειαζόταν, όπως στη Λατινική Αμερική, στην Κίνα και στην Αίγυπτο). Υποχρέωσε τους ιδιώτες επενδυτές να συμμορφωθούν χωρίς να προβάλουν καμία αντίσταση σε όλες τις στρατηγικές επιταγές του αυτοκρατορικού κράτους όταν το απαιτούσαν οι παγκόσμιες συνθήκες –για παράδειγμα στην περίπτωση της Ρωσίας, όπου κατέστη σαφές στους επενδυτές ότι η ισορροπία των δυνάμεων στην Ευρώπη ήταν πιο σημαντική από το κέρδος.

Κατά παρόμοιο τρόπο, το αμερικανικό κράτος έπαιξε αποφασιστικό ρόλο, από κοινού με τις πολυεθνικές επιχειρήσεις και τις τράπεζες, στην εδραίωση και στη διάδοση της παγκόσμιας οικονομικής φιλελευθεροποίησης στα τέλη του 20ού αιώνα. Όπως γράφει ο Στίβεν Γουόλτ, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Χάρβαρντ, οι Αμερικανοί ηγέτες «διέκριναν στην αδιαμφισβήτητη δύναμη που διέθεταν την ευκαιρία να διαμορφώσουν το διεθνές περιβάλλον προκειμένου να βελτιώσουν περαιτέρω τη θέση των ΗΠΑ και να αποκομίσουν μεγαλύτερα οφέλη στο μέλλον», αναγκάζοντας «όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες να υιοθετήσουν το συγκεκριμένο όραμά τους για μια φιλελεύθερη καπιταλιστική παγκόσμια τάξη» (3).

Εκείνη την περίοδο, οι αμερικανικές πολιτικές και οικονομικές ελίτ θεωρούσαν την Κίνα περισσότερο σύμμαχο παρά αντίπαλο, και σίγουρα όχι απειλή. Η Λαϊκή Δημοκρατία είχε συμπράξει με τις ΗΠΑ, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και κατά τη δεκαετία του 1970, στο πλαίσιο του σχεδίου περιορισμού της Σοβιετικής Ένωσης. Οι διπλωματικές σχέσεις εγκαινιάστηκαν την 1η Ιανουαρίου 1979 και, σε λιγότερο από έναν μήνα αργότερα, ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ ξεκίνησε μια περιοδεία εννέα ημερών στις ΗΠΑ προκειμένου να γιορτάσει το γεγονός. Με την ευκαιρία, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο του «Guardian» Τζόναθαν Στιλ, ο Ντενγκ δήλωσε ότι η Κίνα και οι ΗΠΑ είχαν «χρέος να εργαστούν μαζί [και να] ενωθούν προκειμένου να αντισταθούν στην πολική αρκούδα». Κατά τη διάρκεια της τελετής στον Λευκό Οίκο, η κόκκινη κινεζική σημαία κυμάτιζε υπερήφανα και, τη στιγμή που αντηχούσε η παραδοσιακή ομοβροντία των δεκαεννέα κανονιοβολισμών, «ένα ημιφορτηγό διανομής της CocaCola σε έντονο κόκκινο χρώμα πέρασε σε μικρή απόσταση (…), ταιριαστό σύμβολο των εκατομμυρίων δολαρίων (…) που οι ανυπόμονοι Αμερικανοί επιχειρηματίες [ήλπιζαν] να εισπράξουν χάρη στη νέα όρεξη της Κίνας για εμπόριο, την τεχνολογία και τις αμερικανικές πιστώσεις» (4).

Κατά τη δεκαετία του 1980, η Κίνα άρχισε να απελευθερώνει με μικρά βήματα την εσωτερική αγορά και να πραγματοποιεί ένα βαθμιαίο άνοιγμα στις διεθνείς επενδύσεις. Το 1986, αιτήθηκε να προσχωρήσει στη Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου (GATT), πρόδρομο του ΠΟΕ. Κατόπιν, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και ύστερα από μια τριετή παύση που ακολούθησε την καταστολή της εξέγερσης στην Τιεν Αν Μεν (1989), ο Ντενγκ «ανέβασε ταχύτητα». Ενίσχυσε την εσωτερική αναδιάρθρωση και επιτάχυνε τη διεθνοποίηση και την ενσωμάτωση της χώρας στην παγκόσμια οικονομία. Η συσχέτιση της οικονομικής ολοκλήρωσης με τη γεωπολιτική ήταν ένας συμβιβασμός με τις ΗΠΑ, προκειμένου να αποφευχθούν προστριβές που ενδεχομένως θα έθεταν σε κίνδυνο τη μετάβαση. Η επιλογή του συμβιβασμού επιβεβαιώθηκε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όταν η Κίνα απέφυγε να θέσει προσκόμματα στη διπλωματική δράση των ΗΠΑ (5). Από την πλευρά τους, οι ΗΠΑ επεδίωξαν να εντάξουν το Πεκίνο στα θεσμικά και οικονομικά συστήματα της παγκόσμιας δυτικής οικονομίας, οι κανόνες και οι περιορισμοί της οποίας είχαν οριστεί από την Ουάσινγκτον (οι ΗΠΑ επέβαλαν αυστηρούς όρους για την εισδοχή της Κίνας στον ΠΟΕ, που άρχισε να ισχύει μόνο από τις 11 Δεκεμβρίου 2001). Έχοντας ως γνώμονα το αξίωμα ότι οι οικονομικές και οι πολιτικές ελευθερίες είναι αναμφίβολα αλληλένδετες και δρώντας από θέση ισχύος, οι αμερικανικές ελίτ εκτίμησαν ότι θα μπορούσαν με αυτόν τον τρόπο να διαμορφώσουν την πορεία της Κίνας και στα δύο επίπεδα.

Απελευθέρωση από όλους τους κανόνες
Με το άνοιγμά της προς το εξωτερικό, η Κίνα έγινε ένας αυξανόμενα ελκυστικός προορισμός των άμεσων ξένων επενδύσεων (ΑΞΕ). Οι καθαρές εισροές ήταν κατά μέσο όρο 2,2 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως (σε τρέχοντα διεθνή δολάρια) μεταξύ 1984 και 1989, 30,8 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως μεταξύ 1992 και 2000, και 170 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως μεταξύ 2000 και 2013. Ενώ η Κίνα προσπαθούσε να τις χρησιμοποιήσει για την απόκτηση τεχνολογιών και τεχνογνωσίας, το μεγαλύτερο μέρος των επενδύσεων αρχικά διοχετευόταν σε τομείς χαμηλής προστιθέμενης αξίας, όπως η κλωστοϋφαντουργία, ή οι βιομηχανίες μεταποίησης, όπως εκείνη της συναρμολόγησης ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών εξοπλισμών με κατασκευαστικά στοιχεία μη κινεζικής προέλευσης, για λογαριασμό παγκόσμιων επιχειρήσεων που κατείχαν δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας επί των προϊόντων. Επικριτικοί παρατηρητές, όπως ο Γιασένγκ Χουάνγκ, καθηγητής Διεθνούς Διαχείρισης στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων Σλόουν του ΜΙΤ, επεσήμαιναν τότε ότι υπήρχαν «λίγες αποδείξεις πως οι ΑΞΕ στην Κίνα ενσωματώνουν πολλές τεχνολογίες (…), καθώς η τεχνολογική υστέρηση της Κίνας συγκριτικά με τις επενδύτριες χώρες εκτιμάται γενικά πως είναι της τάξης των είκοσι ετών» (6). Τα κέρδη της Κίνας στις αλυσίδες αξιών ήταν χαμηλά, ενώ τα κέρδη των πολυεθνικών εταιρειών τεράστια. Η Κίνα φαινόταν να έχει εγκλωβιστεί σε δομές εξάρτησης.

Η κατάσταση άλλαξε από τα τέλη της δεκαετίας του 2000, και σήμερα είναι αισθητά διαφορετική (7). Η ιδιοποίηση ξένης τεχνολογίας, μέσω των υποχρεωτικών μεταφορών για τους ξένους επενδυτές, και ο διακλαδικός εκσυγχρονισμός της βιομηχανίας από το κράτος επέτρεψαν στην Κίνα να σημειώσει σταθερή πρόοδο σε πολλούς βιομηχανικούς τομείς και να αδράξει ένα αυξανόμενο μερίδιο από την προστιθέμενη αξία. Αυτές οι θετικές εξελίξεις, όπως και το οικονομικό και πολιτικό κύρος της χώρας στην Ανατολική Ασία, άρχισαν να προκαλούν σοβαρές ανησυχίες στην Ουάσινγκτον και άλλες δυτικές πρωτεύουσες. Το 2011, ο Μπάρακ Ομπάμα ανήγγειλε την «αναστροφή» της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στην Ασία. Εν συνεχεία, στην ομιλία του περί της κατάστασης της Ένωσης το 2015, διακήρυξε: «Η Κίνα θέλει να γράψει τους κανόνες για την ταχύτερα αναπτυσσόμενη περιοχή του κόσμου. Υπάρχει λόγος να της το επιτρέψουμε; Εμείς θα έπρεπε να γράψουμε αυτούς τους κανόνες».

Προκειμένου να ανακόψει την άνοδο της Κίνας, η τωρινή κυβέρνηση των ΗΠΑ επέλεξε να προχωρήσει ακόμη περισσότερο, απαλλασσόμενη από όλους τους κανόνες. Με την υποστήριξη του Κογκρέσου και του εθνικού μηχανισμού ασφαλείας, παρουσιάζει την Κίνα ως μείζονα απειλή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες την βλέπουν ως μια τεράστια χώρα που έγινε πολύ πλούσια, πολύ γρήγορα –το ακαθάριστο κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξήθηκε από 194 δολάρια το 1980 στα 9.174 δολάρια το 2015 (σε δολάρια του 2010). Βλέπουν ένα ισχυρό κράτος που ενθάρρυνε και καθοδήγησε την ανάπτυξη εθνικών βιομηχανικών κοινοπραξιών, ιδιαίτερα στον τομέα των τηλεπικοινωνιών, των θαλάσσιων μεταφορών και των τρένων μεγάλης ταχύτητας, και διαθέτει ένα αυξανόμενο μέρος του ΑΕΠ στην επιστημονική και στην τεχνική έρευνα: πάνω από 2% το 2016, έναντι 0,6% το 1996, ενώ η αναλογία για την Αμερική είναι 2,74% και εκείνη για τη Γαλλία 2,25%. Βλέπουν μια χώρα που εκσυγχρονίζει τη ναυτιλία της και βρίσκεται σε στάδιο διεθνούς οικονομικής επέκτασης μέσω των δικών της «νέων δρόμων του μεταξιού» (Belt and Road Initiative, BRI), το θαλάσσιο σκέλος των οποίων έχει μέχρι σήμερα επιτρέψει την αγορά, την κατασκευή ή την εκμετάλλευση σαράντα δύο λιμανιών σε τριάντα τέσσερις χώρες. Γνωρίζουν ότι η Κίνα υστερεί σημαντικά σε θέματα ποιότητας σε σχέση με τις ΗΠΑ στους περισσότερους στρατηγικούς τεχνικούς τομείς, ωστόσο τις ανησυχεί βαθιά το γεγονός ότι, όπως και η Ιαπωνία της δεκαετίας του 1970 και των αρχών της δεκαετίας του 1980, γρήγορα φτάνει στο επίπεδό τους.

Όπως γράφουν οι «Financial Times», η Ουάσινγκτον «τώρα προσπαθεί ενεργά να περιορίσει την αύξηση της ισχύος της Κίνας» (8), προτού φέρουν καρπούς οι προσπάθειες εκσυγχρονισμού της. Ο Τζον Μιρσχάιμερ, ερευνητής της ρεαλιστικής σχολής διεθνών σχέσεων και ένθερμος υποστηρικτής της συγκράτησης, υποστηρίζει πως οι ΗΠΑ οφείλουν να κάνουν τα πάντα προκειμένου να εμποδίσουν την επάνοδο της Κίνας και με σκοπό «να καταρρεύσει η κινεζική οικονομία» προτού η χώρα γίνει ένα «γιγάντιο Χονγκ Κονγκ» (9). Γι’ αυτό και οι ΗΠΑ ελαττώνουν την πρόσβαση των προϊόντων εισαγωγής κινεζικής προέλευσης στην αμερικανική αγορά (εμπορικός πόλεμος), προβαίνουν σε αποκλεισμό των κινεζικών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται σε τομείς υψηλής τεχνολογίας όπου εκείνες έχουν ποιοτικό προβάδισμα, αμφισβητούν τις εδαφικές διεκδικήσεις του Πεκίνου στη Νότια Σινική Θάλασσα με την αιτιολογία ότι η πρόσβαση της χώρας στα νησιά θα αποτελούσε «απειλή για την παγκόσμια οικονομία» (κατά τον Ρεξ Τίλερσον, Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών από τον Φεβρουάριο του 2017 έως τον Μάρτιο του 2018 [10]), επιβάλλουν αυστηρούς ελέγχους στις βίζες των αλλοδαπών φοιτητών, καθώς και ελέγχους ασφαλείας σε όλους τους Κινέζους πτυχιούχους φοιτητές.

Τα ισχυρά νομικά και ρυθμιστικά μέτρα της Ουάσινγκτον κατά του ομίλου τηλεπικοινωνιών Huawei, του παγκόσμιου προμηθευτή εξοπλισμού για ασύρματα δίκτυα, αποτελούν το πρώτο καθοριστικό βήμα σε αυτή τη διαδικασία. Η κυβέρνηση προωθεί μια παγκόσμια απαγόρευση της συμμετοχής της Huawei στην κατασκευή υποδομών για το 5G, με αμφίσημα αποτελέσματα. Την 1η Δεκεμβρίου 2018, ο Καναδάς συνέλαβε τη Μενγκ Ουανζού κατ’ απαίτηση των ΗΠΑ. Η οικονομική διευθύντρια της Huawei κατηγορείται για τραπεζική απάτη και για συνωμοσία με σκοπό τη διάπραξη απάτης, φερόμενη να έχει παραβιάσει τις αμερικανικές κυρώσεις σε βάρος του Ιράν και να έχει κλέψει εμπορικά μυστικά, και έτσι έχει εμπλακεί σε νομική μάχη κατά της έκδοσής της. Όπως επισημαίνουν με ανησυχία οι «Financial Times» (20 Μαΐου 2019), «η απόφαση της Αμερικής να εντάξει τη ναυαρχίδα των κινεζικών τηλεπικοινωνιών στη λίστα των εταιρειών με τις οποίες οι αμερικανικές επιχειρήσεις δεν δύνανται να έχουν εμπορικές σχέσεις παρά μόνο εάν λάβουν κυβερνητική άδεια σηματοδοτεί μια κρίσιμη στιγμή για την παγκόσμια βιομηχανία τεχνολογίας. Δίνει το εναρκτήριο λάκτισμα ενός ψυχρού πολέμου μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας (…). Τα τελευταία αμερικανικά μέτρα φαίνεται πως έχουν σχεδιαστεί με σκοπό να παραλύσουν ή να συντρίψουν μία από τις πρώτες κινεζικές τεχνολογικές επιχειρήσεις που έγιναν ανταγωνιστικές σε παγκόσμια κλίμακα (…). Πρόκειται για μια προσπάθεια που στόχο έχει να κόψει τη σύνδεση ανάμεσα στους αμερικανικούς και τους κινεζικούς τομείς της τεχνολογίας, οδηγώντας την παγκόσμια αυτή βιομηχανία σε διχοτόμηση».

«Αντιπατριωτικές» επιχειρήσεις
Πράγματι, η Ουάσινγκτον επιδιώκει να αποδομήσει τις διεθνικές αλυσίδες παραγωγής και αξιών από τις οποίες επωφελείται ολοένα και περισσότερο η Κίνα και ήταν ένα από τα ουσιώδη χαρακτηριστικά της παγκοσμιοποίησης του τέλους του 20ού αιώνα. Ο εμπορικός πόλεμος που προωθείται από τις ΗΠΑ έχει στόχο τόσο τις πολυεθνικές εταιρείες, που κατέστησαν την Κίνα πλατφόρμα συναρμολόγησης και παραγωγής, όσο και το Πεκίνο. Οι αμερικανικές αρχές εκτιμούν ότι «ένα υπερβολικά μεγάλο μέρος της αλυσίδας εφοδιασμού έχει μεταφερθεί στην Κίνα» (11) και ότι οι πολυεθνικές επιχειρήσεις που έχουν επενδύσει στην Κίνα, είτε άμεσα είτε μέσω της δημιουργίας πολυεπίπεδων δικτύων υπεργολαβιών, αποτελούν μέρος του προβλήματος. Θεωρούν τις δραστηριότητες των επιχειρήσεων αντιπατριωτικές –ένα επιχείρημα που αναπαράγεται επί μακρόν στην εθνικιστική σκέψη. Ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών Σάμιουελ Χάντινγκτον, γνωστός για τη θεωρία του περί του «σοκ των πολιτισμών», έδωσε μια συνοπτική διατύπωση για το συγκεκριμένο επιχείρημα το 1999 όταν επέκρινε «τους φιλελεύθερους και τους πανεπιστημιακούς» καθώς και τις «οικονομικές ελίτ» που τρέφουν «αντεθνικά συναισθήματα» και υποστηρίζουν έναν «κοσμοπολιτισμό [που διαβρώνει] την εθνική ενότητα» από τη βάση και από την κορυφή της. Εξέφρασε την ευχή του για έναν «ρωμαλέο εθνικισμό» βασισμένο σε μια εθνικιστική τριάδα: τον Θεό, το έθνος και τις ένοπλες δυνάμεις (12).

Ελπίδα της κυβέρνησης, αλλά και των ανώτατων στελεχών του Δημοκρατικού Κόμματος καθώς και του μηχανισμού ασφαλείας, είναι πως μια μακροχρόνια εμπορική διένεξη, συνδυασμένη με περιοριστικές συνθήκες ασφαλείας, θα οδηγήσει σε απαγορευτικά κόστη για τις πολυεθνικές επιχειρήσεις, ωθώντας τις τελευταίες να πάψουν να επενδύουν στην Κίνα και να θέσουν τέλος στις μεταφορές τεχνολογίας και σε άλλες μορφές εμπορικής συνεργασίας –όπως την πώληση μικροτσίπ στη Huawei από τις αμερικανικές εταιρείες Intel και Micron. Αυτό επηρεάζει και τις μη αμερικανικές επιχειρήσεις, καθώς οι αμερικανικοί νόμοι και κανονισμοί έχουν παγκόσμια εμβέλεια: εφαρμόζονται σε όλα τα προϊόντα ή τις διαδικασίες παραγωγής που περιλαμβάνουν κατασκευαστικά στοιχεία παραγόμενα στις ΗΠΑ ή που ενσωματώνουν δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Στο μέλλον θα μπορούσαν να εφαρμόζονται σε όλες τις επιχειρήσεις που συναλλάσσονται σε δολάρια, όπως φαίνεται στην περίπτωση του τωρινού παγκόσμιου αποκλεισμού του Ιράν που αποφάσισε η Ουάσινγκτον.

Τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν: η Foxconn (Hon Hai Precision Industry), μια γιγάντια ταϊβανέζικη επιχείρηση που έχει αναλάβει τη συναρμολόγηση στην Κίνα των προϊόντων της Apple, όπως και άλλων μεγάλων ονομάτων στις ηλεκτρονικές συσκευές, ανακοίνωσε τον Απρίλιο του 2019 σχέδια επέκτασης της αλυσίδας κατασκευής της προς την Ινδία και το Βιετνάμ (δύο χώρες που βρίσκονται σε ανταγωνισμό με την Κίνα), προκειμένου να προστατευθεί από τις μελλοντικές αναταραχές στις ασιατικές αλυσίδες εφοδιασμού. Από τον Φεβρουάριο, εξήντα έξι ταϊβανέζικες εταιρείες άρχισαν να επαναπατρίζουν την παραγωγή τους από την ηπειρωτική Κίνα στην Ταϊβάν, με τη βοήθεια ενός προγράμματος παροχής κινήτρων από την κυβέρνηση της Ταϊπέι (13). Δεκάδες αμερικανικές και ιαπωνικές επιχειρήσεις σταματούν να επενδύουν στην Κίνα, στρεφόμενες προς το Μεξικό, την Ινδία και το Βιετνάμ. Σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη, από τις διακόσιες σημαντικότερες αμερικανικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Κίνα, εκατόν είκοσι αναθεωρούν ή σκοπεύουν να αναθεωρήσουν το θέμα των αλυσίδων εφοδιασμού τους κατά τη διάρκεια των προσεχών μηνών (14). Η διαδικασία θα επιταχυνθεί εάν η κυβέρνηση των ΗΠΑ εντείνει τον εμπορικό πόλεμο. Σύμφωνα με την τράπεζα Morgan Stanley, το κόστος του iPhone XS ενδέχεται να αυξηθεί κατά 160 δολάρια σε περίπτωση που οι ΗΠΑ εφαρμόσουν αποτρεπτικούς τελωνειακούς δασμούς στο σύνολο των «κινεζικών» εξαγωγών (15).

Οι Αμερικανοί νεο-μερκαντιλιστές ευελπιστούν ότι ένα μέρος των αλυσίδων παραγωγής θα επιστρέψει στις ΗΠΑ, πράγμα που η κυβέρνηση αξιώνει επίμονα, χωρίς απτά αποτελέσματα μέχρι στιγμής. Οι πολυεθνικές επιχειρήσεις –ιδιαίτερα, αλλά όχι αποκλειστικά, οι εταιρείες χωρίς εργοστάσια, όπως η Apple ή η Nike– θα χρειάζονταν πολύ ισχυρά κίνητρα για να το κάνουν. Η διάλυση των κινεζικών πλατφορμών παραγωγής τους θα ήταν μια δαπανηρή και δύσκολη διαδικασία. Επιπλέον, η μετεγκατάσταση στις ΗΠΑ θα μείωνε σημαντικά τα περιθώρια κέρδους τους. Παρ’ όλα αυτά, η πολιτική βούληση δείχνει ακλόνητη. Ερωτηθείς από το CNBC στις 10 Ιουνίου 2019, ο Τραμπ έριξε την ευθύνη στο αμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο, λόγω της έκδηλης υποστήριξής του στη διατήρηση των εμπορικών σχέσεων με την Κίνα, και δήλωσε ότι θα επέβαλε τελωνειακούς δασμούς ύψους 25% σε όλες τις εισαγωγές κινεζικής προέλευσης (αντί των μισών εισαγωγών που υπόκεινται αυτή την περίοδο στους νέους δασμούς) εάν η Κίνα δεν συμμορφωνόταν με τις απαιτήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό θα αναγκάσει τις αμερικανικές επιχειρήσεις «να μετακινηθούν αλλού (…). [Θα πάνε] στο Βιετνάμ ή σε μία από τις πολλές άλλες χώρες όπου μπορούν να πάνε, ή θα κατασκευάζουν τα προϊόντα τους στις Ηνωμένες Πολιτείες, πράγμα που αποτελεί την προτιμότερη [επιλογή μου]» (16). Ως προς αυτό, ο πρόεδρος χαίρει της υποστήριξης των παραγόντων του Δημοκρατικού Κόμματος στη Γερουσία, ο επικεφαλής των οποίων, Τσακ Σούμερ, απαιτεί την υιοθέτηση μιας αδιαπραγμάτευτης στάσης απέναντι στην Κίνα (17).

Μια νέα περίοδος έντασης ξεκινά λοιπόν μεταξύ των διεθνοποιημένων τμημάτων του κεφαλαίου και του κράτους. Αντίθετα με τη Σοβιετική Ένωση, που βρισκόταν έξω από την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία, η Κίνα έγινε βασική συνιστώσα της. Ο καπιταλισμός, που ο Φερνάν Μπρωντέλ εύστοχα επαναπροσδιόρισε ως τον «τελευταίο όροφο» των οικονομικών δραστηριοτήτων, στο πλαίσιο των οποίων το εμπόριο μεγάλων αποστάσεων αποφέρει τα υψηλότερα κέρδη, γνωρίζει ακμή στον παγκόσμιο χώρο, και όχι σε αγορές κατακερματισμένες λόγω εθνικών γραμμών. Αυτός ο όροφος, που ο Μπρωντέλ διαχωρίζει από τις τοπικές αγορές του «ισογείου», απαιτεί μια ανοικτή παγκόσμια οικονομία, την οποία το κεφάλαιο θα μπορεί να διασχίζει ανεμπόδιστο. Με λίγες μόνο σημαντικές εξαιρέσεις, όπως ο τομέας της άμυνας και η βιομηχανία των υδρογονανθράκων, στενά συνδεδεμένες με το κράτος, τα θεμελιώδη στοιχεία του κεφαλαίου είναι παγκόσμιας εμβέλειας και ενδιαφέροντος. Έτσι, η τρέχουσα κατάσταση θέτει υπό αμφισβήτηση τη θεωρία του φιλελευθερισμού που υποστηρίζει ότι ο βαθμός στον οποίον είχε φτάσει η αλληλεξάρτηση στα τέλη του 20ού αιώνα είχε προκαλέσει μια μη αναστρέψιμη αλλαγή φάσης στις παγκόσμιες κοινωνικές σχέσεις. Θέτει επίσης υπό αμφισβήτηση τις νεομαρξιστικές απόψεις περί ανάδυσης μιας «διεθνικής άρχουσας τάξης» που θα υπερέβαινε οριστικά τους πολιτικούς και το κράτος (18).
Θα ήταν αφελές να νομίσει κάποιος ότι η Κίνα θα υποκύψει στην πίεση. Στις 30 του περασμένου Μαΐου, οι «Global Times», εφημερίδα που γενικά εκφράζει την επίσημη γραμμή, έγραφαν: «Η Κίνα είναι έτοιμη για μακροχρόνια εμπορική αναμέτρηση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε σχέση με την περασμένη χρονιά, όταν οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τον εμπορικό πόλεμο, η κοινή γνώμη στην Κίνα είναι ευνοϊκότερη σε σχέση τη λήψη αυστηρών αντιμέτρων από την κυβέρνηση. Όλο και περισσότεροι Κινέζοι τώρα πιστεύουν ότι ο πραγματικός στόχος ορισμένων ελίτ της Ουάσινγκτον είναι να καταστρέψουν τις ικανότητες ανάπτυξης της Κίνας, και ότι οι άνθρωποι αυτοί κρατούν όμηρο την πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στο Πεκίνο». Και στις δύο πλευρές, η αναζήτηση της ισχύος φαίνεται να υπερισχύει της αναζήτησης του κέρδους. Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ του αμερικανικού και του κινεζικού εθνικισμού θα μπορούσαν να βάλουν τέλος στην παγκοσμιοποίηση όπως την γνωρίζουμε.
(1) Donald Trump, «Declaring America’s economic independence», ομιλία στο Μονέσεν της Πενσυλβάνια, 28 Ιουνίου 2016.
(2) Δήλωση που έγινε στο πλαίσιο διάλεξης στο «New America Foundation», Ουάσινγκτον, 29 Απριλίου 2019.
(3) Stephen Walt, «Taming American Power: The Global Response to US Primacy», W.W. Norton, Νέα Υόρκη, 2006.
(4) Jonathan Steele, «America puts the flag out for Deng», «The Guardian», Λονδίνο, 30 Ιανουαρίου 1979.
(5) Από το 1971 έως το 2006, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έκανε δύο φορές χρήση του δικαιώματος βέτο της στο Συμβούλιο Ασφαλείας, έναντι 76 για τις ΗΠΑ, 24 για το Ηνωμένο Βασίλειο, 14 για τη Γαλλία και 13 για την ΕΣΣΔ (και κατόπιν για τη Ρωσική Ομοσπονδία).
(6) Yasheng Huang, «The role of foreign-invested enterprises in the Chinese economy: An institutional foundation approach», στο Shuxun Chen και Charles Wolf Jr (επιμ.), «China, the United States, and the Global Economy», Rand, Σάντα Μόνικα, 2001.
(7) Βλ. «Comment l’État chinois a su exploiter la mondialisation», «Le Monde diplomatique», Δεκέμβριος 2017.
(8) «The US is seeking to constrain China’s rise», «Financial Times», Λονδίνο, 20 Μαΐου 2019.
(9) Αναφέρεται από Zachary Keck, «US-China rivalry more dangerous than Cold War?», «The Diplomat», 28 Ιανουαρίου 2014.
(10) Κατάθεση του Rex Tillerson κατά την ακρόαση επιβεβαίωσής του ενώπιον της Γερουσίας, στις 11 Ιανουαρίου 2017.
(11) Nazak Nikakhtar, υφυπουργός Εμπορίου για θέματα οικονομικής και βιομηχανικής ανάλυσης. Αναφέρεται από James Politi, «US trade hawk circles prey in China conflict», «Financial Times», 27 Μαΐου 2019.
(12) Βλ. «Dieu, la nation et l’armée, une sainte trinité», «Le Monde diplomatique», Ιούλιος 2005.
(13) Lawrence Chung, «Taiwanese companies hit by US-China trade war lured back home by Taipei», «South China Morning Post», Χονγκ Κονγκ, 15 Ιουνίου 2019.
(14) Taisei Hoyama, «US and Japan rethink supply chains as trade war widens», «Nikkei Asian Review», Τόκιο, 20 Μαΐου 2019.
(15) Takeshi Kawanami και Takeshi Shiraishi, «Trump’s latest China tariffs to shock global supply chains», «Nikkei Asian Review», 12 Μαΐου 2019.
(16) Συνέντευξη του Ντόναλντ Τραμπ από τον Joe Kernen, CNBC, 10 Ιουνίου 2019.
(17) Keith Bradsher, «A China-US trade truce could enshrine a global economic shift», «The New York Times», 29 Ιουνίου 2019.
(18) Πρβλ. William I. Robinson και Jerry Harris, «Towards a global ruling class? Globalization and the transnational capitalist class», «Science & Society», τόμος 64, αρ. 1, Νέα Υόρκη, Άνοιξη 2000.

Il «Medico-Dottore della peste»: Ο γιατρός της πανούκλας

Όλες οι απο­κριά­τι­κες / καρ­να­βα­λί­στι­κες μά­σκες έχουν τη δική τους ιστο­ρία, στις λαϊ­κές πα­ρα­δό­σεις κάθε χώρας, που με­ρι­κές φορές χά­νε­ται σε χρόνο αιώ­νων.
Medico Dottore della Peste
Για τους Ιτα­λούς η πε­ρί­φη­μη μάσκα του «για­τρού της πα­νού­κλας», προ­τού γίνει «του­ρι­στι­κή» (ΣΣ |> που­λιού­νται εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες -οι πε­ρισ­σό­τε­ρες κιτς της δε­κά­ρας, αλλά και αρ­κε­τές πραγ­μα­τι­κά έργα τέ­χνης) απο­τε­λού­σε ερ­γα­λείο κα­θη­με­ρι­νής χρή­σης
Η χρήση προ­στα­τευ­τι­κών μα­σκών χρο­νο­λο­γεί­ται από τον 14ο αιώνα, όταν ορι­σμέ­νοι για­τροί άρ­χι­σαν να τις φο­ρούν και μά­λι­στα σε σχήμα ράμ­φους, για να πα­ρα­μεί­νουν άνο­σοι στη μό­λυν­ση.
Το 1619 ο Charles de Lorme, ο για­τρός του Λου­δο­βί­κου XIII, πρό­τει­νε την ιδέα ενός ενιαί­ου ρού­χου, πα­ρό­μοιου με την πα­νο­πλία των στρα­τιω­τών. Ο Lorme επι­νό­η­σε έναν υδα­το­α­πω­θη­τι­κό χι­τώ­να που πε­ρι­λάμ­βα­νε γά­ντια, πα­πού­τσια και κα­πέ­λο -η μάσκα ήταν ήδη σε χρήση στη Ρώμη και τη Βε­νε­τία.Medico Dottore della Peste 1

ℹ️ Πως ήταν η μάσκα του για­τρού της πα­νώ­λης αρ­χι­κά;

Είχε δύο οπές για τα μάτια, που κα­λύ­πτο­νταν από γυά­λι­νους φα­κούς, δύο τρύ­πες για τα ρι­νι­κά στό­μια και ένα με­γά­λο κυρτό ράμ­φος που­λιού στο οποίο το­πο­θε­τού­νταν διά­φο­ρες αρω­μα­τι­κές ου­σί­ες και βό­τα­να, συχνά με εμπο­τι­σμέ­νη σε ξύδι και αι­θέ­ρια έλαια γάζα. Ένας βαρύς μαν­δύ­ας εμπό­δι­ζε -με­τα­ξύ άλλων τις επι­δρο­μές των ψύλ­λων.
Τα μέτρα ήταν ση­μα­ντι­κά για να απο­φευ­χθεί η μυ­ρω­διά των ασθε­νών, η οποία κατά την εποχή εκεί­νη θε­ω­ρή­θη­κε η αιτία της ασθέ­νειας, με­ρι­κοί μά­λι­στα χρη­σι­μο­ποί­η­σαν και ένα ραβδί για να απο­φύ­γουν την άμεση επαφή με τους ασθε­νείς όταν χρεια­ζό­ταν να τους επι­σκε­φτούν, να τους γδύ­σουν κλπ, μα­κριά γά­ντια, μπό­τες και ένα χι­τώ­να μέχρι χα­μη­λά στα πόδια.
Μια ει­κο­νο­γρα­φη­μέ­νη γραφή του 1600 ανα­φέ­ρει:
«Όπως μπο­ρεί­τε να δείτε στην ει­κό­να, όταν κα­λού­νται στους ασθε­νείς τους στους χώ­ρους που πλήτ­το­νται από την πα­νώ­λη -στη Ρώμη, οι για­τροί εμ­φα­νί­ζο­νται με τα κα­πέ­λα τους και, μαν­δύ­ες, νέου σχή­μα­τος, σε μαύρο μου­σα­μά, οι μά­σκες τους έχουν γυά­λι­νους φα­κούς, τα ράμφη τους είναι γε­μι­σμέ­να με αντί­δο­τα. Ο αν­θυ­γιει­νός αέρας δεν μπο­ρεί να τους προ­κα­λέ­σει καμιά βλάβη, ούτε τους θέτει σε συ­να­γερ­μό, το ραβδί, στο χέρι που τους συ­νο­δεύ­ει όπου κι αν πη­γαί­νουν -πέρα από τη χρήση του, δεί­χνει το αρι­στο­κρα­τι­κό του επαγ­γέλ­μα­τος».

ℹ️  Πότε πρω­το­χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε η μάσκα;

Ο Jean-Jacques Manget, το 1721, στη «Συν­θή­κη περί πα­νώ­λης» (Traité de la peste recueilli des meilleurs auteurs anciens et modernes), ανα­φέ­ρει ότι το φό­ρε­μα φο­ρέ­θη­κε από τους για­τρούς του Ναϊ­μέ­χεν Nijmegen (1636-1637) για την εκεί επι­δη­μία πα­νώ­λης και επί­σης στη Βε­νε­τία (1630-1631).
Απο­τε­λεί κομ­βι­κό ση­μείο στο γνω­στό ρο­μάν­τζο «I promessi sposi» (οι λο­γο­δο­σμέ­νοι) του Alessandro Manzoni -το θέμα έγινε και λι­μπρέτ­το όπε­ρας δυο φορές (Amilcare Ponchielli [1856 & 1872] και Errico Petrella [1869]).
Το 1636 14.500 άτομα στη Ρώμη και 300.000 στη Νά­πο­λη πέ­θα­ναν από πα­νού­κλα.
Προ­φα­νώς, αυτή τη φο­ρε­σιά, ο πολύς κό­σμος δεν την έβλε­πε με καλό μάτι αφού τη συ­νέ­δεε με το θά­να­το. Χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε μέχρι τον δέ­κα­το όγδοο αιώνα, όταν άρ­χι­σε να εξα­φα­νί­ζε­ται.
Η μάσκα έγινε διά­ση­μη στην Commedia dell’Arte και σή­με­ρα είναι ένα από τα πιο χρη­σι­μο­ποι­η­μέ­να κατά τη διάρ­κεια του καρ­να­βα­λιού της Βε­νε­τί­ας.
ΣΣ |> Η Commedia dell’Arte, που κυ­ριάρ­χη­σε στην Ευ­ρώ­πη (16ο-17ο αιώνα) με επιρ­ρο­ές σε συγ­γρα­φείς και καλ­λι­τέ­χνες ως τις μέρες μας, από τον Μο­λιέ­ρο με την Comédie Italienne και τον Σαίξ­πηρ, μέχρι το σύγ­χρο­νο ιερό τέρας και τε­λευ­ταίο Αρ­λε­κί­νο τον Ντά­ριο Φο (που «έφυγε» το 2016) -με τα grammelot του, δεν είναι όπως πι­στεύ­ε­ται ένα είδος εύ­θυ­μου θε­ά­τρου «του σώ­μα­τος» – απλά σε διά­κρι­ση από την επι­τη­δευ­μέ­νη (λόγια) «Commedia Erudita», αλλά ένα μείγ­μα μα­στο­ριάς και δε­ξιο­τε­χνί­ας όπου συ­νυ­πήρ­χαν οι ιστο­ρι­κοί χα­ρα­κτή­ρες του λαϊ­κού θε­ά­τρου, με τις φο­ρε­σιές και τις μά­σκες τους, τα πε­ρί­τε­χνα ακρο­βα­τι­κά, η μί­μη­ση και ο αυ­το­σχε­δια­σμός, με τύ­πους που έμει­ναν στην ιστο­ρία …Pantalone, Dottore, Capitano, Tartaglia, Brighella, Arlecchino, Colombina και Pulcinella (που αντί­θε­τα με ότι πι­στεύ­ε­ται δεν είναι «η» αλλά «ο» -κρά­μα ανοη­σί­ας, εξυ­πνά­δας, κα­κο­ή­θειας και οξύ­νοιας, με τε­ρά­στια γαμψή μύτη, κα­μπού­ρα και μυ­τε­ρό κα­πέ­λο,  χο­ντρο­κομ­μέ­νος και δύ­σμορ­φος)

ℹ️  Ήταν η μαύρη μάσκα του για­τρού πα­νώ­λης;

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, η μάσκα δεν ήταν μαύρη, αν και πολ­λοί την μπερ­δεύ­ουν με τη Peste Nera (Μαύρη Πα­νού­κλα) στην Ευ­ρώ­πη το 14ο αιώναMedico della peste Nera

ΣΣ |> Πρό­κει­ται για παν­δη­μία, που ξε­κί­νη­σε το 1346, από τη βό­ρεια Κίνα και, μέσω Συ­ρί­ας, εξα­πλώ­θη­κε δια­δο­χι­κά στην Ασια­τι­κή και Ευ­ρω­παϊ­κή Τουρ­κία και στη συ­νέ­χεια έφτα­σε σε Ελ­λά­δα, Αί­γυ­πτο, Βαλ­κα­νι­κή χερ­σό­νη­σο, το 1347 με­τα­δό­θη­κε στη Σι­κε­λία και από εκεί στη Γέ­νο­βα, το 1348 στην Ελ­βε­τία (εκτός από το κα­ντό­νι των Grisons!) και σ’ ολό­κλη­ρη την ιτα­λι­κή χερ­σό­νη­σο, («τη γλύ­τω­σε» κάπως το Μι­λά­νο).
Από την Ελ­βε­τία επε­κτά­θη­κε στη Γαλ­λία και την Ισπα­νία, το 1349 έφτα­σε στην Αγ­γλία, τη Σκω­τία και την Ιρ­λαν­δία και το 1353, αφού μο­λύν­θη­κε όλη η Ευ­ρώ­πη, τα κρού­σμα­τα μειώ­θη­καν μέχρι να εξα­φα­νι­στούν. Σύμ­φω­να με σύγ­χρο­νες με­λέ­τες, σκό­τω­σε του­λά­χι­στον το ένα τρίτο του πλη­θυ­σμού της ηπεί­ρου, σχε­δόν 20 εκα­τομ­μύ­ρια θύ­μα­τα.
Peste nera 


Medico Dottore della Peste maschera bianca

✔️   ℹ️  Η μάσκα του για­τρού ήταν κυ­ρί­ως λευκή
ℹ️  Οι για­τροί πα­νώ­λης ερ­γά­στη­καν επί­σης ως δη­μό­σιοι υπάλ­λη­λοι σε πε­ριό­δους επι­δη­μί­ας στη Βε­νε­τία, με κύριο κα­θή­κον εκτός από τη φρο­ντί­δα των θυ­μά­των να κα­τα­γρά­φουν τον αριθ­μό των νε­κρών στα κι­τά­πια, ενώ στην Πε­ρού­τζια και τη Φλω­ρε­ντία, ζη­τή­θη­κε εκτε­λού­σαν νε­κρο­ψί­ες για να προσ­διο­ρί­σουν τον λόγο του θα­νά­του
Ένα από τα κα­θή­κο­ντα ήταν επί­σης να δο­θούν στον ασθε­νή όσο το δυ­να­τόν πε­ρισ­σό­τε­ρες πλη­ρο­φο­ρί­ες και συμ­βου­λές σχε­τι­κά με τον τρόπο συ­μπε­ρι­φο­ράς πριν από το θά­να­το.
Medico Dottore della Peste

Ο για­τρός Paul Fürst Der Doctor Schnabel von Rom
dottore peste

23 Φεβ 2020

Η κρίση του κορωνοϊού


Του Φραντσέσκο Σπατάρο*

Ένα νέο κεφάλαιο στον «δασμολογικό πόλεμο» ΗΠΑ-Κίνας


«Εκείνη την ημέρα πέθανε από την πανούκλα, μεταξύ άλλων, και μια ολόκληρη οικογένεια. Την ώρα της μεγαλύτερης κοσμοσυρροής, στους γεμάτους κόσμο και άμαξες δρόμους, οι σοροί αυτής της οικογένειας, στοιβαγμένες γυμνές πάνω σ’ ένα κάρο, οδηγούνταν στο εν λόγω νεκροταφείο με εντολή της Υγειονομίας – έτσι που το πλήθος μπορούσε να τις δει σαφώς σημαδεμένες από την επιδημία.
Μια κραυγή απέχθειας και τρόμου αναδυόταν απ’ όπου περνούσε το κάρο. Ατέλειωτοι ψίθυροι βασίλευαν απ’ όπου είχε ήδη διαβεί. Ψίθυροι προηγούνταν και της άφιξής του. Η ύπαρξη της πανούκλας γινόταν έτσι πιο πιστευτή: αλλά, ακόμη περισσότερο, γινόταν πιο πραγματική, κάθε μέρα και πιο πολύ. Κι αυτή καθαυτή η συνάντηση του κάρου με το πλήθος δεν χρησίμευσε λίγο στη διάδοσή της».
[Αλεσάντρο Μαντσόνι, «Οι αρραβωνιασμένοι»]

Ο «δασμολογικός πόλεμος» τον οποίο οι ΗΠΑ επέβαλαν σε μια σειρά χωρών, και κυρίως στην Κίνα, μια οικονομική δύναμη σταθερά και ταχέως ανερχόμενη, θα μπορούσε να ξαναβρεί ανανεωμένο σθένος μέσα από την κρίση που ξέσπασε εξαιτίας της εξάπλωσης του λεγόμενου κορωνοϊού στη Λαϊκή Δημοκρατία που κυβερνιέται από τον Σι Τζινπίνγκ. Για αυτούς που έχουν ξεχάσει, ιδού μια σύντομη περίληψη του εμπορικού πολέμου μεταξύ Ουάσιγκτον και Πεκίνου:
  • Στις 8 Μαρτίου 2018 ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοινώνει ότι, προκειμένου να μειώσει το αμερικανικό εμπορικό έλλειμμα, σκοπεύει να επιβάλει στην Κίνα σειρά τελωνειακών δασμών που θα προστεθούν σε αυτούς που είχε εφαρμόσει προηγουμένως: 25% στις εισαγωγές χάλυβα και 10% στο αλουμίνιο. Στις 22 Μαρτίου, ο πρόεδρος Τραμπ κηρύττει την έναρξη του εμπορικού πολέμου με το Πεκίνο, καταγγέλλοντας την «οικονομική επιθετικότητα της Κίνας»(!) και απειλώντας ότι θα επιβάλει και πρόσθετους τιμωρητικούς δασμούς σε εισαγωγές κινεζικών προϊόντων αξίας 60 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
  • Η αντιπαράθεση οξύνεται τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου, ώσπου να επιτευχθεί μια πρώτη ανακωχή την 1η Δεκεμβρίου 2018.
  • Όμως στα μέσα Μαΐου 2019 ξαναρχίζουν οι εχθροπραξίες, και η Ουάσιγκτον επεκτείνει τον εμπορικό πόλεμο και στο πεδίο της τεχνολογίας στοχοποιώντας τον κολοσσό Huawei, τον οποίο κατηγορεί ότι διατηρεί ιδιαίτερα στενούς δεσμούς με το κινεζικό καθεστώς.
  • Ο πόλεμος των συναλλαγματικών ισοτιμιών ξεκινά τον Αύγουστο. Η Ουάσιγκτον κατηγορεί επισήμως το Πεκίνο ότι ρίχνει το γιουάν κάτω των 7 μονάδων έναντι του δολαρίου, για πρώτη φορά σε 11 χρόνια, προκειμένου να υποστηρίξει τις εξαγωγές του. Η Κίνα σε αντίποινα ανακοινώνει δασμούς 75 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε αμερικανικά προϊόντα και αυτοκίνητα, και στις αρχές Σεπτεμβρίου υποβάλλει καταγγελία εναντίον των ΗΠΑ στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου.
  • Στις 13 Δεκεμβρίου 2019 οι δύο χώρες ανακοινώνουν μια προκαταρκτική εμπορική συμφωνία[1]. Δύο ημέρες πριν την υπογραφή της (αποκαλούμενη Πρώτη Φάση), οι ΗΠΑ βγάζουν την Κίνα από τη «μαύρη λίστα» των χωρών που χειραγωγούν τη συναλλαγματική ισοτιμία τους. Αλλά φέτος, στις 14 Ιανουαρίου 2020, γνωστοποιείται ότι «στη συμφωνία δεν περιλαμβάνεται περαιτέρω μείωση των δασμών των ΗΠΑ που είχαν ήδη επιβληθεί τη στιγμή της υπογραφής της».

Σχιζοειδής συμπεριφορά

Η συμφωνία αντιμετωπίζεται ως το τέλος του pax belli (για αποκλειστική χρήση και κατανάλωση των Δυτικών και φιλοαμερικανικών ΜΜΕ) μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά: στη συνέντευξη Τύπου που έλαβε χώρα στον Λευκό Οίκο τον Ιανουάριο αποκαλύφθηκε ότι η Ουάσιγκτον δεν θα καταργήσει τους δασμούς 25% σε κινεζικές εισαγωγές ύψους 250 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ενώ τα τέλη εισαγωγής θα μειωθούν από 15% σε 7,5% για κινεζικές εισαγωγές ύψους 120 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Για οποιαδήποτε αλλαγή θα πρέπει να περιμένουμε μάλλον ως τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου.
Πράγματι, ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών Στίβεν Μνούτσιν εκμεταλλεύθηκε την ευκαιρία μιας συνέντευξής του στο CNBC για να διευκρινίσει ότι οι ΗΠΑ είναι πάντα έτοιμες να αυξήσουν περαιτέρω τους δασμούς στα κινεζικά προϊόντα «εάν η άλλη πλευρά δεν τιμήσει τις δεσμεύσεις της». Από την άλλη, ο Τραμπ εξήγησε ότι οι δασμοί θα καταργηθούν μετά την αποσαφήνιση της Δεύτερης Φάσης της συμφωνίας, για την οποία θα αρχίσουν σύντομα διαπραγματεύσεις: οι ΗΠΑ δηλαδή κρατούν τα χαρτιά τους για να παίξουν στον δεύτερο γύρο. «Δεν αναμένουμε να χρειαστεί μια Τρίτη Φάση της συμφωνίας», αποφάνθηκε ο πορτοκαλοσκεπής πρόεδρος. Αυτή η σχιζοειδής συμπεριφορά, αντάξια του πιο χαρακτηριστικού διπολικού υποκειμένου, λέει πολλά για την κακοπιστία της κυβέρνησης Τραμπ – αν κάποιος θεωρούσε ότι αυτή χρήζει απόδειξης.

Το κερασάκι στην τούρτα;

Αλλά ας επιστρέψουμε στο παρόν. Τις ίδιες αυτές εβδομάδες άρχισε να μεταδίδεται αυτό που όλοι τώρα γνωρίζουμε με τον όρο κορωνοϊός – ο οποίος μετονομάστηκε «2019-nCoV» από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ). Μέσα σε λίγες μέρες, σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΠΟΥ της 30ής Ιανουαρίου, έγινε αναγκαίο να αναβαθμιστεί ο συναγερμός από περιφερειακό σε διεθνή, γεγονός που προκάλεσε μια υπολογίσιμη και δραστική πτώση σε όλα τα σημαντικά χρηματιστήρια και φέρνει δραματικές επιπτώσεις προ των πυλών της παγκόσμιας οικονομίας. Δηλαδή όχι μόνο στην ασιατική δύναμη απ’ όπου φαίνεται να προέρχεται ο ιός, στην οποία έχουν μπλοκαριστεί εδώ και λίγες εβδομάδες στρατηγικοί παραγωγικοί τομείς όπως η αυτοκινητοβιομηχανία και η υψηλή τεχνολογία, καθώς και οι κατασκευές.
Μετά την πλαστή συμφωνία ΗΠΑ-Κίνας, αλλά και το πόρισμα στο οποίο κατέληξε τον περασμένο μήνα η δική μας Copasir [Κοινοβουλευτική Επιτροπή για την Ασφάλεια της Δημοκρατίας], που προτείνει την εκδίωξη της Κίνας από τα σχέδια για δίκτυα 5G «για λόγους που άπτονται της εθνικής ασφάλειας», τώρα προστίθεται και η διάδοση ενός ιού, ο οποίος θέτει σε κίνδυνο την οικονομία του ασιατικού γίγαντα. Εμείς δεν δίνουμε βάση σε θεωρίες συνωμοσίας. Επιμένουμε στην ορθή κρίση και, από μια άλλη προοπτική, εμμένουμε στα γεγονότα. Τα υπόλοιπα, τη χειραγώγηση των γεγονότων, τα αφήνουμε στα μεγάλα ΜΜΕ, εκείνα δηλαδή που εξυπηρετούν τις κυβερνήσεις, τους λακέδες της πληροφόρησης που ανήκουν στο μισθολόγιο της εξουσίας. Σε ό,τι μας αφορά, περιοριζόμαστε να επισημαίνουμε γεγονότα.

«Ο Θεός είναι με το μέρος μας»

Και τα γεγονότα οδηγούν στο εξής συμπέρασμα: είναι αδύνατο να μην βλέπει κανείς ότι όλα όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες δεν είναι τίποτε άλλο από μια συνέχιση του παλιού «δασμολογικού πολέμου» της αστερόεσσας υπό άλλη μορφή. Μια μορφή που αφήνεται ίσως να αιωρείται, σύμφωνα πάντα με τα συστημικά ΜΜΕ, ως μια παρέμβαση που θα τολμούσαμε να αποκαλέσουμε θεϊκή. Εξάλλου οι ΗΠΑ είναι μια χώρα που ξεχειλίζει από σέχτες Ευαγγελιστών, και οι Αμερικανοί λατρεύουν τις «θεϊκές παρεμβάσεις». Για να το πούμε με τα λόγια του βάρδου από την Ντουλούθ, «Ο Θεός είναι με το μέρος μας»[2]. Και στο όνομα Του η Αμερική έφερε εις πέρας και εξακολουθεί να υλοποιεί τις χείριστες αδικίες. Όμως οι ΗΠΑ είναι και πανούργες: όπως έκαναν και με την 11η Σεπτεμβρίου, γύρισαν το παιχνίδι, κατά το κοινώς λεγόμενο.
Αλλά ας δούμε αυτό που συμβαίνει εδώ και μια εβδομάδα χάρη στη δυτική προπαγάνδα: μια ενορχηστρωμένη μιντιακή καμπάνια που αποσκοπεί στη δαιμονοποίηση της Κίνας, η οποία κρίνεται ένοχη διότι αγενέστατα αποκαθήλωσε τη Δύση από τη βιομηχανική της πρωτοκαθεδρία, και ταυτόχρονα ταπείνωσε τις ολιγαρχίες μας επιδεικνύοντας την ανωτερότητα μιας μικτής και σχεδιοποιημένης οικονομίας έναντι των εμμονών ενός οντολογικού ιδιωτισμού.
Η καμπάνια αυτή εκπορεύεται από τις ΗΠΑ, που αποσκοπούν να ορίσουν την Κίνα ως έναν μεγάλο συμβολικό εχθρό, ένα είδος πλανητικής γλίτσας. Επιχειρούν έτσι, κι από άλλους δρόμους, να πετύχουν το αποτέλεσμα που επεδίωξαν ξεκινώντας τον πόλεμο των δασμών: να σπρώξουν τον Κινέζο γίγαντα, τον δεύτερο κάτοχο του δημόσιου χρέους των ΗΠΑ, σε μια μεγάλη οικονομική κρίση [πρώτος πιστωτής των ΗΠΑ είναι, από τον Ιούνιο του 2019, η Ιαπωνία – βλ. και το σχετικό γράφημα].

Μια χρήσιμη παρέκβαση

Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται παρά για μια γνωστική προκατάληψη, μια αλλοίωση των γεγονότων. Επιτρέψτε μου μια ιατρική/επιστημονική «παρέκβαση» που είναι χρήσιμη για να γίνει καλύτερα κατανοητό γιατί μιλώ για αλλοίωση. Κι εδώ, για μια ακόμη φορά, τα δεδομένα μας βοηθούν: οι θάνατοι από ενδονοσοκομειακές μολύνσεις στην Ιταλία ανέρχονται σε 49.000 το χρόνο, και η γρίπη πλήττει ετησίως μερικά εκατομμύρια ανθρώπων στην Ιταλία, προκαλώντας άνω των 8.000 θανάτων μόνο στη χώρα μας (και 700.000 θανάτους το χρόνο παγκοσμίως). Είναι ένας αριθμός που θα έπρεπε να προκαλεί φόβο, αλλά περνά απαρατήρητος επειδή η γρίπη θεωρείται συνηθισμένη: ο καθένας μπορεί να κολλήσει, και συνήθως δεν έχει δραματικές συνέπειες (ώσπου η ηλικία μας να αρχίσει να αυξάνεται, αυξάνοντας και τις περιπλοκές).
Έπειτα, οι ιοί που προκαλούν τη γρίπη μπορεί να μεταλλάσσονται και να γίνονται πιο επικίνδυνοι, προκαλώντας πανδημίες – όπως αυτή της ασιατικής γρίπης, ή της γρίπης των χοίρων, ή της ισπανικής γρίπης. Η τελευταία λυσσομανούσε ακριβώς πριν έναν αιώνα και προκάλεσε (ανάλογα με τις εκτιμήσεις) 40-100 εκατομμύρια θανάτους. Ξεπέρασε δηλαδή κατά πολύ τον αριθμό των θυμάτων του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Έπειτα, υπάρχει και η μηνιγγίτιδα, που πλήττει στις μέρες μας διάφορες ιταλικές περιφέρειες και παρουσιάζει ποσοστό θνησιμότητας 14%, παρόλο που υπάρχουν φάρμακα για την αντιμετώπισή της.

Τι πραγματικά αντιμετωπίζουμε

Ας ξαναπάμε τώρα, μετά την παρέκβαση, στο θέμα που κυριαρχεί στις ειδήσεις των τελευταίων εβδομάδων, καταφέροντας να υποσκελίσει ακόμη και τις συγκρούσεις που πυρπολούν τη Μέση Ανατολή, περιλαμβανομένης της λιβυκής σύρραξης, που κλιμακώνεται σε απόσταση λίγων μόνο ναυτικών μιλίων από το νότιο άκρο της χώρας μας.
Ο κορωνοϊός λοιπόν προέρχεται από μία οικογένεια παθογόνων την οποία γνωρίζουμε καλά, επειδή είναι αυτά που προκαλούν διάφορες ελαφρές αδιαθεσίες, περιλαμβανομένων των κοινών κρυολογημάτων, και –σε εξαιρετικές περιπτώσεις– πιο σοβαρές ασθένειες. Τις τελευταίες συγκαταλέγεται αυτή που προκάλεσε ο ιός SARS (Σοβαρό Οξύ Αναπνευστικό Σύνδρομο), που υποτίθεται ότι θα έφερνε το τέλος του κόσμου αλλά τελικά είχε μηδαμινές επιπτώσεις. Ή ο δίδυμός του, ο ιός MARS (Αναπνευστικό Σύνδρομο Μέσης Ανατολής), που εξαπλώθηκε στη Μέση Ανατολή και αποδείχθηκε λίγο χειρότερος.
Εν ολίγοις: αντιμετωπίζουμε κάτι όχι εξαιρετικά επικίνδυνο, ακόμη κι αν πρόκειται για νέο στέλεχος (όταν πρωτοεμφανίζεται ένα νέο παθογόνο είναι συνήθως πολύ πιο επιθετικό). Ακόμη και στην αρχή του, ο συγκεκριμένος νέος κορωνοϊός παρουσιάζει ποσοστό θνησιμότητας μικρότερο της γρίπης και μέχρι στιγμής έχει σκοτώσει κυρίως ανθρώπους υπερήλικες, άνω των 80 ετών – δηλαδή ήδη αδυνατισμένους από άλλες σοβαρές ασθένειες. Η πιο επικίνδυνη παθολογία που έχει εμφανιστεί μέχρι στιγμής από κορωνοϊό ήταν η επιδημία MARS, που έπληξε τη Μέση Ανατολή και ιδίως τη Σαουδική Αραβία. Αλλά στην περίπτωση εκείνη καμία σχετική προφύλαξη δεν λήφθηκε από τρίτες χώρες, ούτε απαγόρευσαν τις αφίξεις από τις περιοχές που είχαν πληγεί…

Τα τελευταία χτυπήματα

Οι ΗΠΑ, είναι καθαρό σαν το φως του ήλιου, πρέπει να φαίνονται ισχυρές ακόμη κι αν δεν είναι καθόλου, καθώς μεταξύ άλλων υποφέρουν και από μια κρίση εμπιστοσύνης που πάει πίσω δέκα χρόνια. Διατηρούν όμως μια μεγάλη επιρροή στην Ιταλία και, βασισμένες σε αυτήν, απαιτούν την υποστήριξη και της χώρας μας στη στρατηγική τους. Έτσι η κυβέρνηση Κόντε παρατάσσεται στο πλευρό του «Αμερικανού φίλου» και σηκώνει τα μανίκια της, μπλοκάροντας τις απευθείας πτήσεις από και προς την Κίνα. Αλλά δεν μπλοκάρει όσους ταξιδεύουν κάνοντας τράνζιτ σε τρίτα αεροδρόμια, πράγμα που σημαίνει ότι απλά κοροϊδεύει τους πολίτες με επιχειρήσεις που πρακτικά έχουν μόνο συμβολική σημασία.
Αυτή τη στιγμή προέχει να φέρουμε την κινεζική δύναμη σε δύσκολη θέση, ίσως και παρά τη βούλησή μας. Όπως ήδη επισημάναμε, πάντως, κανείς δεν τόλμησε έστω και να σκεφτεί την απαγόρευση αφίξεων από τη σαουδαραβική πετρομοναρχία, που είναι φίλη της Δύσης και στην οποία οι ΗΠΑ και η Ιταλία πουλάνε όπλα… Απομένει να δει κανείς πώς θα συμπεριφερθεί η Κίνα, η οποία έχει ήδη λάβει τα δικά της μέτρα με την αποτελεσματικότητα που την χαρακτηρίζει.
Χάρη στην αποτελεσματικότητα αυτή έχει ανασχεθεί μια πρωτοεμφανιζόμενη επιδημία. Πράγματι, είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ιατρικής όπου το γονιδίωμα ενός ιού χαρτογραφήθηκε μόλις δέκα μέρες μετά την εμφάνιση της επιδημίας – ένα γεγονός εντυπωσιακό. Το γεγονός αυτό αναγνωρίστηκε και από την επιθεώρηση «Nature», ένα από τα πλέον έγκυρα επιστημονικά περιοδικά. Τι μένει; Να διαπιστώσουμε ποια βέλη θα έχει ο δυτικός καπιταλισμός στη δική του φαρέτρα. Διότι τα τελευταία χτυπήματα της ουράς ενός εχθρού που πεθαίνει είναι πάντα τα πιο επικίνδυνα.
* Ο Φραντσέσκο Σπατάρο είναι μέλος της Σύνταξης της ιταλικής ηλεκτρονικής εφημερίδας Contropiano (www.contropiano.org), όπου δημοσιεύθηκε το παρόν άρθρο του στις 3 Φεβρουαρίου 2020, με ιατρική-επιστημονική επιμέλεια της Πατρίτσια Μοντέστι. Εδώ παρατίθεται σε συντετμημένη μορφή, με μεσότιτλους της Σύνταξης.
[1] Για το περιεχόμενο της λεγόμενης Πρώτης Φάσης, βλ. το άρθρο του Καβαλίτ Σινγκ «Κυρίως συμβολική η εμπορική συμφωνία ΗΠΑ-Κίνας» (φύλλο 483, σελ. 18).
[2] Ο αρθρογράφος αναφέρεται στο τραγούδι «With God on Our Side» του Μπομπ Ντίλαν, ο οποίος γεννήθηκε στην πόλη Ντουλούθ της Μινεσότα.
Πηγή: e-dromos.gr

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More