Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μεσολόγγι - αδέσποτα ώρα μηδέν.

Αδέσποτα, ένα ευαίσθητο θέμα για όσους είναι πραγματικά φιλόζωοι* και με τις δυο έννοιες της λέξης. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για τις αβοήθητες ψυχές που ξαφνικά βρεθήκαν απροστάτευτες στον δρόμο όχι από το τέλος δηλαδή από τα αποτελέσματα που βλέπουμε...

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

22 Ιαν 2019

Γιατί τα παιδιά ακολουθούν τα μοτίβα σχέσεων της μητέρας τους;


Σύμφωνα με μία νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό PLOSONE, τα παιδιά των οποίων οι μητέρες είχαν αρκετούς συντρόφους, είτε με γάμο είτε με συμβίωση, συχνά ακολουθούν το πρότυπό τους.
Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι παιδιά των οποίων οι γονείς έχουν πάρει διαζύγιο είναι επίσης περισσότερο πιθανό να πάρουν και αυτά διαζύγιο, γεγονός που ενισχύει τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης έρευνας.
Πολλά παιδιά βλέπουν τους γονείς τους να παίρνουν διαζύγιο, να ξεκινούν νέες σχέσεις συμβίωσης και να δίνουν τέλος και σε αυτές, υποστηρίζει η Δρ. Κλερ Καμπ Ντας, επικεφαλής της μελέτης και καθηγήτρια Ανθρωπιστικών Επιστημών στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο. Όλες αυτές οι σχέσεις μπορούν να επηρεάσουν την πορεία της ζωής των παιδιών, όπως βλέπουμε σε αυτήν την μελέτη.
https://im2.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2019/04/282751-screen_shot_2019-01-21_at_1.37.29_m.m..jpg
Τα αποτελέσματα μας δείχνουν ότι οι μητέρες μπορεί να έχουν ορισμένα χαρακτηριστικά που τις καθιστούν περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένες στο γάμο και γενικότερα στις σχέσεις. Τα παιδιά κληρονομούν και μαθαίνουν αυτές τις δεξιότητες και συμπεριφορές και μπορεί να τις υιοθετήσουν στις δικές τους σχέσεις, δηλώνουν οι ερευνητές.
Τα στοιχεία που χρησιμοποίησε η μελέτη προήλθαν από παλιότερες έρευνες (την Εθνική Διαχρονική Έρευνα Νέων 1979 και την Εθνική Διαχρονική Έρευνα Νέων Παιδιών και Νέων Ενηλίκων στις ΗΠΑ) οι οποίες και παρακολουθούσαν τους συμμετέχοντες για 24 χρόνια.
Όλοι οι συμμετέχοντες στην πρώτη προαναφερόμενη έρευνα ήταν τα βιολογικά παιδιά των γυναικών της δεύτερης προαναφερόμενης έρευνας (7.152 άτομα συνολικά). Αυτό επέτρεψε στους ερευνητές να αποκτήσουν μια μακροπρόθεσμη γνώση ως προς τον αριθμό των συντρόφων των συμμετεχόντων και στις δύο γενιές. Οι έρευνες περιέλαβαν πληροφορίες σχετικά με τους γάμους και τα διαζύγια, καθώς και για τις σχέσεις συμβίωσης και τους χωρισμούς.
Τα ευρήματα δείχνουν ότι τόσο ο αριθμός των γάμων των μητέρων όσο ο αριθμός των συντρόφων σε πλαίσιο συμβίωσης, είχαν παρόμοια επίδραση ως προς τον αριθμό των συντρόφων που είχαν αργότερα τα παιδιά ως ενήλικες.
Μπορεί να αντιμετωπίζετε τη συμβίωση ως έναν πιο ελκυστικό τύπο συμβίωσης με μικρότερη δέσμευση, αν έχετε δει τη μητέρα σας σε τέτοια σχέση για μεγάλο διάστημα, υποστηρίζουν οι ερευνητές. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε σύναψη σχέσεων με μεγαλύτερο αριθμό συντρόφων, καθώς οι σχέσεις συμβίωσης είναι περισσότερο πιθανό να διαλυθούν.
Η μελέτη παρουσίασε τρεις θεωρίες που θα μπορούσαν πιθανώς να εξηγήσουν γιατί τα παιδιά συχνά ακολουθούν το παράδειγμα  των μητέρων τους, από την άποψη αριθμού σχέσεων.
Η πρώτη θεωρία σχετίζεται με την οικονομική αστάθεια, καθώς συνήθως μένει μόνο το εισόδημα του ενός συντρόφου για τη συντήρηση του σπιτιού,όταν υπάρξει ένα διαζύγιο ή το τέλος μιας σχέσης. Η οικονομική δυσχέρεια μπορεί να οδηγήσει σε άσχημες συνέπειες για το παιδί και σε δυσκολότερη μετάβαση στην ενηλικίωση, με αποτέλεσμα τη σύναψη περισσότερων ασταθών σχέσεων στην ενήλικη ζωή.
Ωστόσο ενώ η οικονομική αστάθεια πράγματι συνδέθηκε με τον αριθμό των συντρόφων που είχε ένα άτομο, ο έλεγχος των οικονομικών παραγόντων κατά τη διάρκεια της μελέτης δεν μείωσε σημαντικά την επίδραση της σχέσης μητέρας-παιδιού ως προς τον αριθμό των συντρόφων στην ενήλικη ζωή του παιδιού. Με άλλα λόγια, πιθανώς τα οικονομικά προβλήματα δεν ήταν ο κύριος λόγος που πολλοί συμμετέχοντες ακολούθησαν τα μοτίβα σχέσεων της μητέρας τους.
Μια δεύτερη θεωρία προτείνει ότι η εμπειρία του να βλέπουν τα παιδιά τη μητέρα τους να βιώνει ένα διαζύγιο ή να δίνει τέλος σε μια συμβίωση ή να βιώνει πολλούς χωρισμούς, τα οδηγεί στη σύναψη μεγαλύτερου αριθμού συντροφικών σχέσεων. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, ένας μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός, ο οποίος έχει δει τη μητέρα του να έχει πολλούς συντρόφους, κινδυνεύει περισσότερο σε σχέση με έναν νεότερο ετεροθαλή αδελφό, οποίος δεν είχε εκτεθεί σε όλες τις σχέσεις της μητέρας του.
Όμως, σύμφωνα με τους ψυχολόγους,αυτό δεν ισχύει τελικά. Κάποιο παιδί που η μητέρα του είχε αρκετές σχέσεις δεν παρουσίασε στατιστικά μεγαλύτερο αριθμό συντρόφων σε σύγκριση με άλλα αδέρφια του που δεν είχαν βιώσει την εμπειρία της έλλειψης σταθερότητας.
Οπότε, γιατί οι μητέρες και τα παιδιά τους παρουσιάζουν συχνά κοινές τάσεις συντροφικότητας;
Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι μητέρες κληροδοτούν στα παιδιά τους, καλώς ή κακώς, τα χαρακτηριστικά καταλληλότητας στο γάμο και τις δεξιότητές τους στις σχέσεις.
Μπορεί οι μητέρες που έχουν περισσότερους συντρόφους να υστερούν στις δεξιότητες στις σχέσεις ή να μην χειρίζονται καλά τις συγκρούσεις ή να έχουν προβλήματα ψυχικής υγείας, λόγοι που μπορούν να υπονομεύσουν τις σχέσεις τους και να οδηγήσουν σε αστάθεια. Όποιοι και αν είναι οι ακριβείς μηχανισμοί, οι μητέρες μπορούν να περάσουν αυτά τα χαρακτηριστικά στα παιδιά τους, οδηγώντας στη δημιουργία λιγότερο σταθερών σχέσεων στην ενήλικη ζωή τους.
Πηγή: psycologynow.gr

Ολλανδία: Λουκέτο σε νοσοκομεία

Τρύφων Λιώτας
Στις 25 και 26 Οκτωβρίου του 2018 δύο νοσοκομεία στην Ολλανδία με δικαστική απόφαση πτωχεύσανε και κλείσανε. 
Πρόκειται για το Slotervaartziekenhuis στο Amsterdam και τα IJsselmeerziekenhuizen με εγκαταστάσεις σε Lelystad, Emmeloord, Urk και Dronten. 
Συνολικά γύρω στους 160 ασθενείς διακομίστηκαν σε άλλα νοσοκομεία σε διάστημα 2-3 ημερών. Το νοσοκομείο του Άμστερνταμ κλείνει οριστικά και αμετάκλητα ενώ για μέρος των μονάδων του άλλου νοσοκομείου έχει εκδηλωθεί ενδιαφέρον εξαγοράς. 
Οι αποφάσεις ελήφθησαν αφού τράπεζες και ασφαλιστικές στον τομέα τις υγείας (η ασφάλεια στην υγεία είναι ιδιωτική και υποχρεωτική για όλους) αρνήθηκαν να συνεχίσουν την υποστήριξη αφού θεωρούσαν το οικονομικό μέλλον των νοσοκομείων ιδιαίτερα δυσοίωνο. 
Η επίσημη τοποθέτηση των διοικητικών συμβουλίων των νοσοκομείων αναφέρει ότι οι οικονομικές δυσκολίες προήλθαν λόγω του ακριβού προσωπικού. Η ταχεία μεταφορά των ασθενών σε άλλα νοσοκομεία ήταν επιβεβλημένη λόγω του υψηλού κόστους λειτουργίας για κάθε μέρα καθυστέρησης. 
Η κυβέρνηση συνεργασίας στη βουλή αρνήθηκε να συζητήσει το θέμα παρά την προσπάθεια 2 κομμάτων της αντιπολίτευσης και αρκέστηκε σε καθησυχαστικά μηνύματα όπως ότι ο ανώτατος χρόνος που ορίζεται από το νόμο σε περιπτώσεις επειγόντων περιστατικών θα παραμείνει στα 45 λεπτά και ότι οι ασθενείς μεταφέρθηκαν γρήγορα και με ασφάλεια σε άλλα νοσοκομεία. 
«Λεπτομέρειες» 
Οι δήμοι και οι περιφέρειες των εν λόγω νοσοκομειακών μονάδων μιλάνε για απαράδεκτη κατάσταση. Αφενός οι χρόνοι μεταφοράς μόλις και μετά βίας ικανοποιούσαν τα 45’ που απαιτεί ο νόμος και αφετέρου η μη κάλυψη 180.000 ανθρώπων με νοσοκομείο στην περιοχή τους αποτελεί παράγοντα κοινωνικής ανησυχίας. 
Τα νοσοκομεία που πτώχευσαν είναι μέλος του γκρουπ MC του οποίου ο ιδιοκτήτης Loek Winter υποστηρίζει ότι αγόρασε (2009 και 2013) για να προσπαθήσει να τα κάνει κερδοφόρα μέσα από σκληρή και αποτελεσματική δουλειά. Παλαιότερες (1995) παρόμοιες προσπάθειες στον τομέα της διάγνωσης είχαν φέρει πολύ καλά αποτελέσματα. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι ο ανταγωνισμός από άλλα νοσοκομεία που απαιτεί συνεχώς καινούργια μηχανήματα υψηλού κόστους οδήγησε στην πτώχευση. Βέβαια το κατ’ εξοχήν επιχείρημα πριν πολλά χρόνια που ήθελε την υγεία ιδιωτική ήταν ότι ο ανταγωνισμός θα φέρει βελτίωση στον τομέα της υγείας. 
Το 2014 είχε γίνει ερώτηση στη βουλή σε σχέση με το διπλό μισθό του (όπως και του συνιδρυτή του στην εταιρεία) ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου του γκρουπ MC και ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου του νοσοκομείου Slotervaartziekenhuis που συνολικά ξεπερνούσε τις 280 χιλιάδες ευρώ το χρόνο για τον καθένα τους. Τότε είχε δηλώσει ότι αν δεν επιτρέπεται θα τον μειώσω ενώ τώρα δηλώνει ότι η συζήτηση γύρω από τον μισθό του είναι άσχετη με το θέμα. Απλά ας σημειώσω ότι τα νοσοκομεία είχανε ζημία γύρω στο 1 εκ. ευρώ το χρόνο με το ένα να έχει συνολικά χρέη 3,6 εκ. και το άλλο 4,6 εκ. ευρώ. 
Επίσης μια που το κράτος μέσω του υπουργού οικονομικών δήλωσε ότι «δεν είμαστε τράπεζα και δεν είναι ευθύνη μας» δε θέλησε στην ουσία ούτε να συζητήσει το πρόβλημα, δεν γίνεται να μην κάνει το μυαλό –τουλάχιστον το δικό μου- τη σύγκριση με τα ποσά που δαπανήθηκαν για να σωθούν οι ολλανδικές τράπεζες από την ίδια κυβέρνηση πριν κάποια χρόνια. 
Εντωμεταξύ άλλα 12 νοσοκομεία βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική θέση και ο ίδιος υπουργός δήλωσε: «είναι ευθύνη των ιδιωτικών ασφαλιστικών φορέων. Η κυβέρνηση στηρίζει αυτό το σύστημα και το πιστεύει». 
Για κερασάκι στην τούρτα άφησα ένα σκάνδαλο το οποίο ελάχιστα ακούστηκε και συζητήθηκε: Η αγορά ακριβών φαρμάκων για καρκινοπαθείς από τη Γερμανία τα οποία δεν καλύπτονται από το ασφαλιστικό σύστημα. Αφορούν εκατομμύρια ευρώ και η αγορά έγινε από το ένα νοσοκομείο που πτώχευσε. 
«Θεωρίες συνομωσίας» 
Πολλοί Ολλανδοί έπεσαν από τα σύννεφα και κατηγορούν την κυβέρνηση για μη σωστή διευθέτηση της αγοράς στα ζητήματα υγείας. Γιατί αν και ιδιωτική δεν είναι εντελώς ελεύθερη αφού η κυβέρνηση αποφασίζει το ύψος των αμοιβών, των φαρμάκων, της ασφάλισης κοκ. Άλλοι τους ιδιωτικούς φορείς της ασφάλισης. Όλοι τα υψηλά και συνεχώς αυξανόμενα κόστη. 
Όμως όταν το κέρδος είναι αυτό που αποφασίζει τη βιωσιμότητα στον ευαίσθητο τομέα της υγείας και αυτό βρίσκεται στα χέρια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας εις βάρος πχ. καρκινοπαθών τότε μπορούν να αναπτυχθούν πολλά σενάρια συνομωσίας. 
Σενάριο 1: Η αγορά κατοικίας στην Ολλανδία είναι ιδιαίτερα κερδοφόρα και παρέμεινε κερδοφόρα στα χρόνια της κρίσης. Αυτό φυσικά οφείλεται στη μεγάλη ζήτηση (16εκ. πληθυσμός) και την μικρή προσφορά (μικρή έκταση της χώρας). Οι όποιες ζημιές δημιουργήθηκαν ή θα δημιουργηθούν στα νοσοκομεία αποτελούν ψίχουλα σε σχέση με τα κέρδη που θα αποφέρουν ως κατοικίες. Το γκρουπ του Loek Winter διατηρεί τα δικαιώματα χρήσης των οικοδομών. 
Σενάριο 2: Η τάση της εποχής είναι ο συγκεντρωτισμός. 
Αυτοί που κρατάνε την δύναμη στα χέρια τους τη θέλουν συγκεντρωμένη και συνεπώς ακόμα πιο καλά ελεγχόμενη. Η νέα τάση στην υγεία θέλει τεράστια νοσοκομεία εκτός πόλης για μικρότερο κόστος όπου θα μπορούν να δεχτούν πολλούς ασθενείς σε όλες τις ειδικότητες. Το κλείσιμο των μικρότερων νοσοκομείων είναι επιβεβλημένο αφού τα κέρδη που αποφέρουν δεν μπορούν ποτέ να είναι υψηλά. 
Αυτό εκτός από τις επιπτώσεις που θα έχει στους ασθενείς (πχ. χρόνος μεταφοράς, κόστος μεταφοράς, αύξηση πιθανοτήτων θανάτου) θα έχει και στο προσωπικό (πχ. μείωση διαθέσιμων θέσεων, μισθών και δικαιωμάτων). 
Όπως και να έχουν τα πράγματα ένα είναι το σίγουρο: στη ζυγαριά μπήκαν ασθενείς, γιατροί και υγεία από τη μια και τα κέρδη από την άλλη. Με την αρωγή της κυβέρνησης που κόπτεται για την ασφάλεια των πολιτών και της κοινωνίας η ζυγαριά έγειρε οριστικά στην πλευρά του κέρδους.

Η Επανάσταση που… σας κρύβουν και η παγκόσμια σημασία της


Το περιοδικό  Le Point είναι ένα από τα κυριότερα όργανα της γαλλικής συντηρητικής δεξιάς. Πρόσφατα κυκλοφόρησε με τίτλο στο εξώφυλλο: «Η Γαλλία μπροστά στην ιστορία της» και υπότιτλο «1648, 1789, 1830, 1848, 1871… Τέσσερις αιώνες επαναστάσεων».

Το εξώφυλλο διακοσμείται με έναν πίνακα του Πιερ-Ζερόμ Λορντόν, που εμφανίζει τους διαδηλωτές και τον στρατό να συγκρούονται στη Rue de Babylone του Παρισιού κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1830. Ίσως να έδωσε ιδέες στον πρώην Υπουργό του Σιράκ, τον Φερύ, που βγήκε πριν από δύο ημέρες και ζήτησε να αρχίσουν οι αστυνομικοί να πυροβολούν και να σκοτώνουν τα κίτρινα γιλέκα.

Μην απορείτε αν δεν το ακούσατε αυτό από την τηλεόρασή σας, ούτε γιατί δεν γνωρίζετε ότι η αστυνομική καταστολή στη Γαλλία, σε βία, νεκρούς, τραυματίες και συλληφθέντες έχει υπερβεί κάθε επίπεδο που γνώρισε η χώρα μετά το 1968. Ούτε ότι αγνοείτε πιθανώς τη νέα καμπάνια που άρχισαν μερικά Γιλέκα  καλώντας τους συμπολίτες τους να αποσύρουν τα  λεφτά τους από τις τράπεζες. Ούτε ότι σας έχουν αφήσει να πιστεύετε ότι η όλη υπόθεση έχει να κάνει με το φόρο της βενζίνης ή την αύξηση του κατώτατου μισθού.

Η συντριπτική πλειοψηφία των ευρωπαϊκών «μέσων ενημέρωσης» δεν έχει μπει καν στον κόπο να ενημερώσει τους αναγνώστες ή τηλεθεατές τους, για τα κύρια πολιτικά αιτήματα των Κίτρινων Γιλέκων. Καμμιά προσπάθεια σοβαρής ερμηνείας σε βάθος όσων συμβαίνουν στη Γαλλία, ελάχιστα σοβαρά ρεπορτάζ επί τόπου, στα χωριά και τους αυτοκινητοδρόμους της Γαλλίας.


Ολοκληρωτισμός


Μετά την ήττα του Ναπολέοντα στο Βατερλώ, οι ευρωπαϊκές Δυνάμεις συνέπηξαν την Ιερά Συμμαχία και απηγόρευσαν τις Επαναστάσεις.

Στη σημερινή εποχή, οι Επαναστάσεις έχουν απλώς κηρυχθεί αδιανόητες (ο Σόρος και όχι μόνο κάνει τεράστιο αγώνα να τις βγάλει και από τα σχολικά βιβλία ιστορίας). Αφού είναι αδιανόητες δεν μπορούν να συμβούν. Αφού δεν μπορούν να συμβούν δεν συμβαίνουν.

Πάνε τώρα τα ευρωπαϊκά Μέσα στη Γαλλία, μετράνε τους διαδηλωτές ανάμεσα Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά και τους βρίσκουν λίγους. Φυσικά δεν μετράνε τους 150.000 αστυνομικούς και στρατιώτες που παρέταξε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ο Μακρόν. Μετά φροντίζουν να μην πάρουν τα ίδια θέση, απλώς συγκρίνουν αριθμό διαδηλωτών, υποβάλλοντας στους τηλεθεατές την εντύπωση ότι όπου νάναι τελειώνουμε, μπόρα ήταν και πέρασε.

Διαβάζω σε μία από τις πιο «σοβαρές» ελληνικές εφημερίδες, στις 30.12, ένα άρθρο μιας ολόκληρης σελίδας για την Ευρώπη. Μισή φράση μόνο, κι αυτή χωρίς νόημα, για τα γιλέκα. Αντιθέτως, η εφημερίδα βρίσκει τον τρόπο να χώσει στο άρθρο την εντελώς βλακώδη δήλωση ενός παράγοντα της Ευρωπαϊκής Δεξιάς που αποδίδει περίπου την ευρωπαϊκή κρίση στην … ύπαρξη του Russia Today και του Sputnik! Κι όταν επιτέλους βρήκα σε ένα σάιτ ένα κάπως σοβαρότερο άρθρο για τη Γαλλία, διαπίστωσα ότι είχε γραφτεί για να μας πείσει ότι όσα συμβαίνουν στη Γαλλία δεν έχουν ασφαλώς καμιά σχέση με το 1789  ή το 1968;

Κρίμα μόνο που οι … ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι, οι Γάλλοι δεν διαβάζουν ελληνικά. Θα καταλάβαιναν ότι δεν έχει νόημα να γράφουν «Επανάσταση» στα γιλέκα τους, να μην τραγουδάνε το τραγούδι του 1789 στις διαδηλώσεις τους, να μην οργανώνουν συμβολικές τελετές δημόσιου «αποκεφαλισμού» του Μακρόν, αλά Λουδοβίκος 16ος. Δεν θα συνέκρινε ο γαλλικός αστικός τύπος κάθε μέρα αυτά που γίνονται στη χώρα με αυτά που έγιναν και το 1968 και το 1789.

Ο ολοκληρωτισμός δεν μας απειλεί. Είναι ήδη παρών, απλώς φρόντισε να μη μας το ανακοινώσει.

Ο τρόμος της μπουρζουαζίας


Η γαλλική μπουρζουαζία είναι η πολιτικά πιο πεπειραμένη της Ευρώπης. Δεν έχει αυταπάτες για την πρόκληση που αντιμετωπίζει. Το Point τιτλοφορεί τον σχετικό φάκελο για τα Κίτρινα Γιλέκα με τον εύγλωττο τίτλο «Τι μας περιμένει».

Πριν από μερικούς μήνες ακόμα, μόνο επαίνους διαβάζαμε εντός και εκτός Γαλλίας  για τον Μακρόν, το ανερχόμενο αστέρι της ευρωπαϊκής πολιτικής, τον άνθρωπο που πέρναγε τη μια μεταρρύθμιση μετά την άλλη, που καμιά αντίσταση δεν μπορούσε να τον σταματήσει, που θα έσωζε και θα επανίδρυε την Ευρώπη. Μέχρι κι ο Βαρουφάκης τον θαύμαζε και τον υποστήριζε, ήδη από τον πρώτο γύρο των εκλογών του 2017.

Τώρα, ο εκλεκτός έχει γίνει βάρος για αυτούς που τον τοποθέτησαν στη θέση του. Μερικοί θέλουν να απαλλαγούν όσο πιο γρήγορα μπορούν από δαύτον, να τον αντικαταστήσουν με κάποιον άλλο, αλλά δεν είναι και τόσο εύκολο, πολύ περισσότερο με τις μοναρχικές εξουσίες που δίνει το γαλλικό σύνταγμα στον Πρόεδρο. Το σύνταγμα είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα ενός Προέδρου που πρέπει να υπερασπιστεί την εξουσία του από τον λαό, όχι για να δυσκολέψει την Ολιγαρχία να τον … απολύσει.

Αλλά και ποιος τολμάει να κάνει βουλευτικές, για να μην πούμε προεδρικές εκλογές σε τέτοια κατάσταση, σαν αυτή της Γαλλίας σήμερα; Ποιος μπορεί να ξέρει τι θα βγει από δαύτες; Ο Μακρόν άλλωστε δεν έχει κόμμα, με την έννοια της πολιτικής δύναμης. Έχει μια ομοσπονδία φίλων που ωφελούνται όσο είναι στην εξουσία, αλλά βλάπτονται όταν καταρρέει.

Ο Βασιλιάς είναι γυμνός


«Ο Βασιλιάς είναι γυμνός», διαπιστώνει το editorial του Point, προτού θέσει με σαδιστική ωμότητα το ερώτημα: «τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν ένα αξιοσημείωτο τμήμα του λαού την κάνει εμετό;»

Αλλά δεν είναι μόνο ο Βασιλιάς που είναι γυμνός. Όλο το σύστημα είναι γυμνό. Στις πολλές σελίδες που αφιερώνει το περιοδικό, για να αποδείξει ότι είναι ανέφικτα αυτά που θέλουν τα Γιλέκα, δεν υπάρχει ούτε μισή ιδέα για το πως μπορούν να αντιμετωπιστούν οι βαθιές αιτίες που οδήγησαν τους Γάλλους να επαναστατήσουν. Ο σημερινός καπιταλισμός, του Μακρόν, της Μέρκελ, του Τραμπ, δεν παράγει Ρούζβελτ και Νιου Ντηλ, δεν παράγει Λαϊκά Μέτωπα, θα δούμε αν μπορεί να παράξει Χίτλερ, όπως κάποιοι το προσπαθούν, προς το παρόν παράγει όμως Γιλέκα!

Το πρόβλεπαν, το έβλεπαν, δεν το πίστευαν!


Κι όμως, θα μπορούσαν να τα έχουν προβλέψει όλα αυτά. Θα αρκούσε να πάρουν στα σοβαρά και να μελετήσουν ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε στα τέλη του 2016 στη Γαλλία, έξη μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές, υπογραμμίζοντας τον εκρηκτικό χαρακτήρα της κοινωνικής κατάστασης και προειδοποιώντας για τον κίνδυνο επανάστασης και εμφυλίου πολέμου.

Ο τίτλος του βιβλίου ήταν «Επανάσταση». Ο συγγραφέας του δεν ήταν άλλος από τον Εμμανουέλ Μακρόν τον ίδιο. Θα γινόταν, έξη μήνες μετά, Πρόεδρος της Γαλλίας, για να επαληθευθούν τελικά και μάλλον θεαματικά οι προβλέψεις του. Μάλλον όμως, ούτε ο ίδιος πήρε πολύ στα σοβαρά αυτά που έγραφε για να κερδίσει τις εκλογές.

Λέγοντας διαρκώς ψέματα, οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και οι διανοούμενοί μας λογικά κατέληξαν να πιστεύουν ότι και τα δικά τους λόγια δεν έχουν καμιά σημασία. ‘Ότι μπορούν να λένε δηλαδή και να κάνουν ό,τι θέλουν, χωρίς συνέπειες.

Στο αριστούργημα του Όσκαρ Ουάιλντ «Ντόριαν Γκρέυ», ο ήρωας κοιτάει κάθε βράδυ το απαίσιο πραγματικό είδωλό του στον καθρέφτη. Αλλά το κοιτάει μόνος του.

Εκεί ακριβώς έκανε το μοιραίο σφάλμα ο Μακρόν, αλαζών, αποκομμένος όσο κανείς άλλος από την πραγματικότητα, με τη σιγουριά των ισχυρών δυνάμεων που τον επέλεξαν και τον επέβαλαν και την περιφρόνηση για τον λαουτζίκο που τον διακρίνει.

Δεν έκανε καμιά προσπάθεια να κρυφτεί, τόσο σίγουρος ήταν για τον εαυτό του, τόσο το περιβάλλον του είχε πεισθεί ότι θα μπορούσε επ’ άπειρον να κάνει ότι θέλει χωρίς συνέπειες (το ίδιο που έχει νομίσει και ο δικός μας, ο Τσίπρας).

Άφησε έτσι, Άφρων και Αλαζών, μερικά εκατομμύρια μάτια να δουν το πραγματικό του πρόσωπο. Ήταν η σταγόνα που έλειπε στον γαλλικό λαό, για να οριστικοποιήσει τα συμπεράσματα που είχε αρχίσει να βγάζει και προηγουμένως, επί Σαρκοζί και Ολάντ, αν όχι και πολύ πιο πίσω. Κατάλαβε τι τον περιμένει. Ένοιωσε με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο, ότι δεν είχε παρά τον εαυτό του να στηριχτεί, ότι έπρεπε ο ίδιος να αναλάβει δράση  να σώσει τον εαυτό του και τη χώρα του.

Ο Μακρόν ως Προβοκάτορας και ο τρόμος στην Πομπηία


Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, η ιστορική λειτουργία του Μακρόν ολοκληρώθηκε. Ολοκληρώνοντας την κυριαρχία του Χρήματος στην Πολιτική, προκάλεσε την Επανάσταση.

Τότε ακριβώς, από τα βάθη της ιστορικής μνήμης ξεπήδησε, χωρίς καβαλάρη, ο Βουκεφάλας, έτοιμος να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά του.

Τον κοιτάει τώρα έντρομη η εξουσία, έντρομη όμως τον κοιτάει και η «ριζοσπαστική δεξιά» και η «ριζοσπαστική αριστερά». Η Λεπέν κάλεσε ήδη τους διαδηλωτές να γυρίσουν στα σπίτια τους και να της δώσουν ονόματα να κατεβάσει στις ευρωεκλογές!

Ο Μελανσόν υποστηρίζει τα Γιλέκα, αλλά δεν έχει τολμήσει κι αυτός να ζητήσει την παραίτηση του Μακρόν, υιοθετώντας την ουρανομήκη, πλην ορφανή, κραυγή που δονεί απ’ άκρου εις άκρον τη Γαλλία: «Μακρόν παραιτήσου»! Ίσως και να μη νοιώθει ότι έχει πίσω του την ατσάλινη δύναμη και θέληση που χρειάζεται κάποιος για να δοκιμάσει να ηγηθεί ενός τέτοιου κινήματος.

Η ηγεσία των συνδικάτων κάνει ό,τι μπορεί για να κρατήσει μακριά την εργατική τάξη από τα Γιλέκα, προκαλώντας όμως την εντεινόμενη εξέγερση της βάσης της.

Κοιτάνε κατατρομαγμένοι τώρα τον οργισμένο Βουκεφάλα που τρέχει και πολλοί καθιερωμένοι «αριστεροί» ή «ριζοσπάστες» διανοούμενοι, που περνούσαν γενεές δεκατέσσερις τον καπιταλισμό, αλλά που το τελευταίο πράγμα που ήθελαν ήταν να ξεσπάσει μια αληθινή επανάσταση κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Θέλουν έναν σταθερό καπιταλισμό, του οποίου να αποτελούν τη «συνείδηση», βγάζοντας βιβλία, εμφανιζόμενοι σε εκπομπές και δίνοντας διαλέξεις, αναλύοντας τις κρίσεις του και εξηγώντας  τα δεινά που προκαλεί. Ούτε κι απ’ αυτωνών το μυαλό πέρασε η ιδέα ότι ο ίδιος ο Λαός θα έπαιρνε κάποια στιγμή στα σοβαρά αυτά που του 'λεγαν!

Στην πραγματικότητα είναι κι αυτό μια επιβεβαίωση του βάθους του ξεσηκωμού. Ο Λένιν, που τέλος πάντων από επαναστάσεις κάτι ήξερε, έγραψε το 1917: “Σε μια επαναστατική κατάσταση, το Κόμμα είναι εκατό φορές πιο αριστερά από την Κεντρική Επιτροπή, οι εργάτες εκατό φορές πιο αριστερά από το Κόμμα».

«Επαναστατική Κατάσταση» και Κενό Εξουσίας


Σήμερα τέσσερις στους πέντε Γάλλους αποδοκιμάζουν την πολιτική Μακρόν και ένας στους δύο ζητάει να φύγει αμέσως. Υποθέτουμε ότι αυτό το ποσοστό είναι μεγαλύτερο από το ποσοστό των Ρώσων που ήθελαν την απομάκρυνση του Τσάρου Νικολάου του Β’ τον Φεβρουάριο του 1917.

Η Γαλλία είναι σήμερα σε κατάσταση περίπου κενού εξουσίας. Ο Πρόεδρος και η κυβέρνηση δεν μπορούν ουσιαστικά να ασκήσουν την εξουσία τους, ο λαός δεν μπορεί να τους ανεχθεί. Δεν πρόκειται για κατάσταση δυαδικής εξουσίας, αλλά για κατάσταση δυαδικής νομιμότητας, κατά την προσφυή έκφραση του Μελανσόν.

Αυτός είναι ο τυπικός ορισμός μιας επαναστατικής κατάστασης. ‘Όπως μας μαθαίνει η Ιστορία, η εμφάνιση μιας τέτοιας κατάστασης είναι αναγκαία, όχι όμως και ικανή συνθήκη για μια νικηφόρα Επανάσταση. Για να μεταβληθεί μια εξέγερση σε επανάσταση και να νικήσει, χρειάζεται να εμφανισθεί ικανή ηγεσία με επαρκή στρατηγική και πρόγραμμα. Προς το παρόν τουλάχιστον, αυτό το στοιχείο δεν υπάρχει στη σημερινή Γαλλία, όπως δεν υπήρξε ούτε τον Μάιο του 1968, ούτε κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του Φλεβάρη 1917. Γι’ αυτό η παρούσα κατάσταση παραμένει ανοιχτή σε όλα τα δυνατά τελικά  ενδεχόμενα, ταυτόχρονα όμως δεν υπάρχει αμφιβολία  ότι ανοίγει μια περίοδο εντονότατων πολιτικών και ταξικών συγκρούσεων στην Ευρώπη κι ότι, επίσης, η Ευρώπη που ξέραμε αποτελεί ήδη παρελθόν.

Η Λαϊκή Κυριαρχία στο κέντρο των αιτημάτων


Από τον φόρο της βενζίνης, που τους απασχολούσε, οι ξεσηκωμένοι Γάλλοι έχουν τώρα θέσει στο κέντρο των αιτημάτων τους, εκτός από την παραίτηση του Μακρόν,

  • τη διατήρηση της αγοραστικής δύναμης των φτωχότερων στρωμάτων, π.χ. με την κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης, ώστε να εξασφαλίζεται η αξιοπρεπής διαβίωση όλου του πληθυσμού,
  • το δικαίωμα των πολιτών να ζητάνε τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων για οποιοδήποτε ζήτημα, το δημοψήφισμα λαϊκής πρωτοβουλίας (RIC), περιλαμβανομένων και δημοψηφισμάτων για την ανάκληση των αιρετών εκπροσώπων (Προέδρου, βουλευτών, δημάρχων κλπ.) όταν παραβιάζουν την εντολή τους, το όλο στα πλαίσια εγκαθίδρυσης μιας ‘Εκτης Γαλλικής Δημοκρατίας.

Ζητάνε δηλαδή την ριζική, εκ βάθρων, «μεταρρύθμιση» του καθεστώτος της δυτικής, αστικής δημοκρατίας, όπως τη γνωρίζουμε, προς την κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας, ώστε να πάρουν πίσω το κράτος, που έχει ολοκληρωτικά, αν και δημοκρατικοφανώς, περάσει σταδιακά στον άμεσο, πλήρη έλεγχο του Χρηματιστικού Κεφαλαίου και των υπαλλήλων του. ‘Η τουλάχιστο, να αποκτήσουν έναν αποτελεσματικό τρόπο ελέγχου της κρατικής εξουσίας.

Αυτά δεν τα υποστηρίζει κανένας σύλλογος οπαδών του Πρωταγόρα ή της Αυτοδιαχείρισης, κάποιο γκρουπούσκουλο της αριστεράς ή της δεξιάς, κάποιο κλαμπ διανοουμένων. Ούτε καν μόνο τα πιο φτωχά στρώματα του γαλλικού λαού.

Τα υποστηρίζουν τα τρία τέταρτα τουλάχιστον των Γάλλων πολιτών, δηλαδή και ένα σημαντικό τμήμα των λιγότερο φτωχών στρωμάτων. Συγκροτούν στην πραγματικότητα την ίδια τη Βούληση του Λαού και του Έθνους.

Τα Γιλέκα δεν είναι παρά η μαχητική πρωτοπορία του. Κι επειδή ακριβώς είναι η απόλυτη  πλειοψηφία του λαού που νιώθει ότι τα χρειάζεται, έστω κι αν έχει μειωθεί το ποσοστό της, από τις αρχές Δεκέμβρη μέχρι σήμερα, εξακολουθεί να τα θέλει τα Γιλέκα στους δρόμους.

Αντιστρέφοντας την περίφημη φόρμουλα του Μαρξ στη Γερμανική Ιδεολογία, οι ιδέες της άρχουσας τάξης ­δεν άρχουν, δεν κυριαρχούν στην Κοινωνία. Γι’ αυτό τον λόγο η κατάσταση μπορεί να περιγραφεί ως επαναστατική.

Και επίσης γιατί δεν έχει χρεωκοπήσει, ή τουλάχιστο απονομιμοποιηθεί, σε μεγάλο βαθμό, μόνο ο ίδιος ο Πρόεδρος και η κυβέρνηση, αλλά και όλοι οι κρατικοί και πολιτικοί Θεσμοί, τα κόμματα, τα συνδικάτα, τα Μέσα «ενημέρωσης», οι «ιδεολόγοι» του καθεστώτος.

Η αμφισβήτηση του καθεστώτος είναι τόσο βαθιά, που τα επιχειρήματα περί βίας και των διαδηλωτών, δεν μειώνουν την υποστήριξη της κοινωνίας προς αυτούς. Πολλοί – όχι όλοι – καταδικάζουν μεν τη βία, δεν υπάρχουν όμως πολλοί που να μην προσθέτουν, αμέσως μετά, την υπενθύμιση της κοινωνικής βίας του καθεστώτος κατά του λαού. ‘Όταν ένας διάσημος πυγμάχος έχασε την ψυχραιμία του και πλάκωσε μερικούς βιαιοπραγούντες χωροφύλακες στο ξύλο, έκαναν μέσω Ίντερνετ λογαριασμό για να ενισχύσουν την νομική υπεράσπισή του. Σε δύο ώρες μαζεύτηκαν 120.000 ευρώ, με αποτέλεσμα να επέμβουν οι αρχές και να κλείσουν τον λογαριασμό, απειλώντας ότι θα αρχίσουν να φακελώνουν όσους δίνουν λεφτά για τέτοιους σκοπούς.

Μέχρι τώρα, η μεγάλη πλειοψηφία του γαλλικού λαού υποστηρίζει τα αιτήματα, και μια απόλυτη πλειοψηφία τις διαδηλώσεις, αλλά φυσικά δύσκολα μια τέτοια αδιέξοδη προς το παρόν κατάσταση ισορροπίας και κενού εξουσίας μπορεί να διατηρηθεί επί πολύ. Αργά ή γρήγορα θα ζητήσει τη λύση της και είναι συνήθης η γοργή μετατόπιση της κοινής γνώμης από το ένα άκρο στο άλλο του πολιτικού φάσματος και τούμπαλιν, σε τέτοιες καταστάσεις, ανάλογα με το ποια δύναμη εμφανίζεται πιο αποφασιστική και ικανή να βγάλει την κοινωνία από την κρίση.

Η οργάνωση του Κινήματος


Επειδή οι ξεσηκωμένοι δεν έχουν εμπιστοσύνη ούτε στα κόμματα, ούτε στα συνδικάτα, ούτε και σε κανέναν άλλο, η ανάγκη τους σπρώχνει να αυτοοργανωθούν και αυτό ήδη κάνουν με Συνελεύσεις Πολιτών που ξεφυτρώνουν τώρα σε χωριά, σε πόλεις και στους καταυλισμούς των αυτοκινητοδρόμων. Στα τέλη του μήνα θα κάνουν μάλιστα, καλώς εχόντων των πραγμάτων, την πρώτη «Συνέλευση των Συνελεύσεων».

Αυτό έχει επίσης παρατηρηθεί σε πολλά επαναστατικά κινήματα τέτοιου τύπου σε διάφορες χώρες. Κλασικό παράδειγμα η αυθόρμητη δημιουργία συμβουλίων (Σοβιέτ) κατά τη διάρκεια των ρωσικών επαναστάσεων του 1905 και του 1917.

Αν και είναι πολύ δύσκολο να σχηματίσει κανείς από μακριά μια γνώμη για την εξέλιξη της κατάστασης, η δημιουργία ενός τέτοιου ενιαίου Μετώπου από τη βάση θα μπορούσε ίσως να δώσει και διέξοδο στην ανάγκη πολιτικής διεύθυνσης του κινήματος, αν όχι και επεξεργασίας ενός μεταβατικού οικονομικού προγράμματος για τη Γαλλία, που πρέπει αναγκαστικά να είναι και μεταβατικό πρόγραμμα για την Ευρώπη.

Σε αντίθεση με την κατάσταση που επικρατούσε πριν από έναν αιώνα, το μορφωτικό επίπεδο των λαϊκών στρωμάτων, η ύπαρξη ενός αριθμού κριτικών, ριζοσπαστών διανοουμένων που έχουν τα αναγκαία πνευματικά εφόδια και το ‘Ιντερνετ, καθιστούν πολύ πιο ρεαλιστική σήμερα μια τέτοια προοπτική.

Γιατί αυτή είναι η Αχίλλειος Πτέρνα του κινήματος. Σχηματίζει ήδη πολιτική πρόταση, δεν διαθέτει όμως προς το παρόν μια οικονομική εναλλακτική, ούτε μια συγκροτημένη πολιτική διεύθυνση, δημοκρατικά ελεγχόμενη από τη βάση.

Η ουσιαστική Δημοκρατία είναι εντελώς απαραίτητη σε ένα τέτοιο μέτωπο, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να συντεθούν τα αναπόφευκτα διαφορετικά επίπεδα συνείδησης μέσα στον ίδιο τον Λαό, και να αποφευχθεί η διάσπαση του κινήματος «προς τα αριστερά» και «προς τα δεξιά», ανάμεσα σε αυτούς που είναι έτοιμοι να προσφύγουν στη βία για να πετύχουν τους σκοπούς τους και αυτούς που προτιμάνε πιο ειρηνικές, σταδιακές διαδικασίες.

Ένα τέτοιο «μέτωπο», μπορεί ίσως να γίνει και ο φορέας αποκρυστάλλωσης ενός προγράμματος και ενός οράματος, όπως ήρθαν τα πράγματα, όπου τα διάφορα κόμματα και οι πολιτικές οργανώσεις θα μπορούσαν να συμβάλουν.

Στην Κριτική της Ρωσικής Επανάστασης, η εκ των ηγετών της γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας, Ρόζα Λούξεμπουργκ ασκεί δριμύτατη, ίσως και λίγο άδικη σε μερικά σημεία, κριτική στους Μπολσεβίκους. Τελειώνει όμως το κείμενό της με μια φράση: «Αυτοί τουλάχιστον τόλμησαν».

Σπρωγμένος από την αδήριτη Ανάγκη, καθοδηγούμενος από την ιστορική του συγκρότηση, διαθέτοντας ένα Πλεόνασμα Συνείδησης, δηλαδή συνθέτοντας τα συμπεράσματα από τις πληροφορίες που όλοι έχουμε για τους κινδύνους που απειλούν τις χώρες και το γένος μας, ο γαλλικός λαός διέβη ήδη τον Ρουβίκωνα.

Έκανε ήδη, θέτοντας εμπράκτως και μαζικά τα αιτήματα που θέτει, ένα γιγαντιαίο βήμα προς τα εμπρός και προς τα πάνω, ανεξαρτήτως της συνέχειας, και ξαναβρέθηκε, για άλλη μια φορά στην ιστορία του, στη θέση μιας παγκόσμιας πρωτοπορίας στην προσπάθεια αντιμετώπισης των φοβερών οικονομικών, οικολογικών, πυρηνικών και τεχνολογικών απειλών κατά του ανθρώπινου πολιτισμού και της ίδιας της επιβίωσης της ανθρωπότητας.

Χωρίς την ενσυνείδητη είσοδο μεγάλων μαζών στο ιστορικό προσκήνιο, με όλους τους κινδύνους και τις αβεβαιότητες που αναγκαστικά συνεπάγεται κάτι τέτοιο, δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς πως θα επιβιώσει η ανθρωπότητα.

Πηγή: konstantakopoulos.gr

Οι 26 πιο πλούσιοι στον κόσμο έχουν περιουσία που ισούται με αυτή του φτωχότερου 50%


Όπως αναφέρει στην έκθεσή της για το 2018 η οργάνωση Oxfam, οι 26 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο έχουν περιουσία που ισούται με αυτή των 3,8 δισεκατομμυρίων πιο φτωχών του πλανήτη, τονίζοντας ότι για μια ακόμη χρονιά οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.
Η περιουσία περισσότερων από 2.200 δισεκατομμυριούχων σε όλο τον κόσμο αυξήθηκε το 2018 σε ποσοστό 12% κατά 900 δισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια ημερησίως. Αντίθετα η περιουσία των πιο φτωχών μειώθηκε κατά 11%. Αυτό σημαίνει ότι ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων που έχουν στην κατοχή τους περιουσία που ισούται με αυτή του φτωχότερου  50% παγκοσμίως μειώθηκε από 43 που ήταν το 2017 σε 26 το 2018.
Στην έκθεση της Oxfam με τίτλο “Public Good or Private Wealth” επισημαίνεται ότι οι κυβερνήσεις παγκοσμίως ενισχύουν την ανισότητα αυτή υποχρηματοδοτώντας τις δημόσιες υπηρεσίες ενώ παράλληλα υποφορολογούν τις εταιρείες και τους πιο πλούσιους.
Αν και κάθε δύο ημέρες κάποιος άνθρωπος γίνεται δισεκατομμυριούχος, η οργάνωση καταγγέλλει ότι η φορολογία για τους πολύ πλούσιους έχει πέσει στο χαμηλότερο επίπεδό της εδώ και δεκαετίες. Ο φορολογικός συντελεστής για τις εταιρείες στις πλούσιες χώρες μειώθηκε από το 62% που ήταν το 1970 στο 38% το 2013, ενώ στις φτωχές είναι αυτή τη στιγμή κατά μέσο όρο στο 28%.
Η Oxfam φέρνει το παράδειγμα της Βραζιλίας, όπου το φτωχότερο 10% έχει μεγαλύτερο φορολογικό συντελεστή για τα εισοδήματά του από το πλουσιότερο 10%.Εξάλλου ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο, ο Τζεφ Μπέζος της Amazon, αύξησε πέρυσι την περιουσία του στα 112 δισεκατομμύρια δολάρια. Μόλις το 1% της περιουσίας του ισούται με τον προϋπολογισμό της Αιθιοπίας, μιας χώρας 105 εκατομμυρίων κατοίκων, για την υγεία.
Η Oxfam τονίζει ότι με την αύξηση κατά 0,5% του φορολογικού συντελεστή του πλουσιότερου 1% παγκοσμίως θα καταφέρουν να συγκεντρωθούν 418 δισεκατομμύρια δολάρια, αρκετά χρήματα για να μορφωθεί κάθε παιδί που δεν πηγαίνει τώρα σχολείο και να παρασχεθεί ιατρική βοήθεια προκειμένου να αποφευχθούν 3 εκατομμύρια θάνατοι ετησίως.
Πηγή: thepressproject.gr (με πληροφορίες από: CNBC, Guardian, CNN, Deutsche Welle)

18 Ιαν 2019

Μοχάμεντ Άλι: Ο πρωταθλητής των ρινγκ και των... ανθρώπων


https://im1.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2019/03/282418-203439-muhammad_ali_03.jpgΣτις 17 Ιανουαρίου του 1942 θα ερχόταν στη ζωή ο Κάσιους Μαρσέλους Κλέι, που έμελλε να γίνει ο μεγαλύτερος πυγμάχος όλων των εποχών αλλά κι ένα ιερό σύμβολο για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο Μοχάμεντ Άλι.

Ο Κάσιους Κλέι γεννήθηκε στο Λούισβιλ της πολιτείας του Κεντάκι στο νότο των ΗΠΑ. Ο πατέρας του, συντηρούσε την οικογένειά του εργαζόμενος ως σχεδιαστής πινακίδων και η μητέρα του, Οντέσα Γκρέιντι Κλέι, εργαζόταν ως οικιακή βοηθός. Η ενασχόλησή του με την πυγμαχία ξεκίνησε όταν ήταν στην ηλικία των δώδεκα ετών, αρχικά σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Το 1960 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, στην κατηγορία των 87.5 κιλών, γεγονός που σηματοδότησε την έναρξη της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας στην πυγμαχία.
Οι πρώτες επαγγελματικές εμφανίσεις του προκάλεσαν εντύπωση περισσότερο εξαιτίας της συμπεριφοράς του, καθώς συνήθιζε να απευθύνεται με υπεροπτικό και ειρωνικό ύφος προς τους αντιπάλους του, υιοθετώντας για τον εαυτό του το παρωνύμιο «Μέγας» και χρησιμοποιώντας στίχους ή φράσεις με τις οποίες αυτοχαρακτηριζόταν, όπως η περίφημη ρήση του πως «πετά σαν πεταλούδα, τσιμπά σαν μέλισσα». Η συμπεριφορά του και ο τρόπος που αγωνιζόταν προκάλεσαν τόσο το θαυμασμό μέρους του κοινού και των ειδικών του αθλήματος όσο και την οργή άλλων. Στη διάρκεια των αγώνων, ο Κλέι διατηρούσε τα χέρια του αρκετά χαμηλά και επιχειρούσε να αποφεύγει τα χτυπήματα περισσότερο με την κίνηση του σώματός του, αντί της συνηθισμένης παθητικής άμυνας. Στις 25 Φεβρουαρίου του 1964 διεκδίκησε για πρώτη φορά τον τίτλο του πρωταθλητή, από τον Σόνι Λίστον, νικώντας στην αναμέτρησή τους μετά από έξι γύρους. Δύο ημέρες αργότερα, ο Κλέι προκάλεσε την αντίδραση της αμερικανικής ομοσπονδίας της πυγμαχίας, ανακοινώνοντας πως είχε ασπαστεί το Ισλάμ και προσχωρήσει στην οργάνωση του Έθνους του Ισλάμ (γνωστή και ως «Μαύροι Μουσουλμάνοι»). Η θρησκευτική μεταστροφή του συνοδεύτηκε από αλλαγή του ονόματός του και στις 6 Μαρτίου 1964 υιοθέτησε το όνομα Μοχάμεντ Άλι που του δόθηκε από τον πνευματικό καθοδηγητή του, Ελάιτζα Μοχάμεντ. Οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις εξελίχθηκαν στη διάρκεια του χρόνου και τo 1975, μετά το θάνατο του Ε. Μοχάμεντ, στράφηκε προς το «ορθόδοξο» Ισλάμ.
Τα επόμενα χρόνια, ο Μοχάμεντ Άλι κυριάρχησε στους αγωνιστικούς χώρους όπως λίγοι πυγμάχοι στην ιστορία του αθλήματος. Κατόρθωσε να υπερασπιστεί τον τίτλο του απέναντι στον Λίστον το Μάιο του 1965, επικρατώντας του αντιπάλου του με νοκ άουτ στον πρώτο γύρο του αγώνα, ενώ ακολούθησαν και άλλες επιβλητικές νίκες επί σπουδαίων πυγμάχων.
Αδιαφιλονίκητος παγκόσμιος πρωταθλητής στην κατηγορία βαρέων βαρών, ο άνθρωπος τον οποίο αποκαλούσαν «The Greatest» (Ο μέγιστος) είχε συγκλονίσει τις ΗΠΑ το 1967 αρνούμενος να υπηρετήσει τη στρατιωτική του υπηρεσία και να πολεμήσει στο Βιετνάμ, λόγω των θρησκευτικών του πεποιθήσεων.
Φυλακίστηκε, του αφαιρέθηκαν οι τίτλοι του και του απαγορεύτηκε η συμμετοχή σε αγώνες πυγμαχίας για τρία χρόνια και έξι μήνες πριν ξαναγίνει παγκόσμιος πρωταθλητής το 1974, κερδίζοντας τους τίτλους του WBA και του WBC, όταν νίκησε με νοκ αουτ (στον 8ο γύρο) τον Τζορτζ Φόρεμαν σε έναν αγώνα που διοργανωθεί στην Κινσάσα του τότε Ζαΐρ, σήμερα Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, και έμεινε στην ιστορία ως «βροντή στη ζούγκλα».
Έχασε τον τίτλο του από τα σημεία από τον Λέον Σπινκς στις 15 Φεβρουαρίου του 1978 και τον ανέκτησε στη ρεβάνς στις 15 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.
Τελείωσε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με ήττα στα σημεία από τον Τζαμαϊκανό Τρέβορ Μπέρμπικ, στις 11 Δεκεμβρίου του 1981 στο αθλητικό κέντρο Βασίλισσα Ελισάβετ στο Νασάου.
Ο 'Αλι έπασχε για περισσότερα από 30 χρόνια από τη νόσο Πάρκινσον και είχε ήδη νοσηλευτεί δύο φορές στα τέλη του 2014 και στις αρχές του 2015 με πνευμονία και ουρολοίμωξη. Το βράδυ της 4ης Ιουνίου του 2016 έχασε την τελευταία του μάχη, αυτή για τη ζωή, σε ηλικία 74 ετών, στο Φοίνιξ της Αριζόνα.
Οι ατάκες που έκαναν τον Μοχάμεντ Άλι πρωταθλητή... των ανθρώπων
Πριν την ύστατη μάχη όμως, είχε δώσει πολλές μάχες όχι μόνο εντός ρινγκ αλλά και στο τερέν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ήταν ένας μεγάλος αθλητής αλλά κι ένας μεγάλος άνθρωπος.
O ίδιος είχε πει ότι είναι ο καλύτερος. Κι έτσι έμεινε στην ιστορία, ως ο «the gratest». «Είμαι ο σπουδαιότερος. Το είπα πριν καν καταλάβω ότι ήμουν. Σκέφτηκα ότι αν το λέω αρκετά, θα πείσω τον κόσμο ότι ήμουν πράγματι ο σπουδαιότερος», θα έλεγε αργότερα για την ατάκα του. «Είμαι βασιλιάς. Πετάω σαν πεταλούδα και "τσιμπάω" σαν μέλισσα», είχε δηλώσει περιγράφοντας τον ευατό του.
«Ξέρω που πηγαίνω και ξέρω την αλήθεια και δεν θα γίνω αυτό που θες να γίνω. Είμαι ελεύθερος να γίνω αυτό που θέλω», υποστήριζε ο Μοχάμεντ Αλί. Κι αυτό έκανε.
«Το Κάσιους Κλέι είναι ένα όνομα που έδωσαν οι λευκοί στους σκλάβους προγόνους μου. Τώρα που είμαι ελεύθερος και δεν ανήκω πουθενά και σε κανέναν, τώρα που δεν είμαι πια σκλάβος, τους δίνω πίσω το "λευκό" όνομά τους και διαλέγω ένα όμορφο αφρικάνικο», είχε πει όταν ασπάστηκε το Ισλάμ κι αποφάσισε να γράψει αθλητική κι ακτιβιστική ιστορία, ως… Μοχάμεντ Άλι.
«Ποτάμια, λίμνες, ρυάκια. Όλα έχουν διαφορετικά ονόματα, αλλά όλα περιέχουν νερό. Όπως οι θρησκείες. Όλες περιέχουν αλήθειες», είχε πει για την απόφαση του να ασπαστεί το Ισλάμ. Μεγαλύτερη του πίστη όμως, η πίστη στον άνθρωπο. «Η έλλειψη πίστης κάνει τους ανθρώπους να φοβούνται να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις. Για αυτό πίστευε στον εαυτό σου», έλεγε.
Με πρότυπο του τον ριζοσπάστη Μάλκολμ Χ. και το κίνημα των «Μαύρων Μουσουλμάνων» ο Μοχάμεντ Αλι έδειξε από νωρίς ποιος πραγματικά ήταν.
«Οι αρχές μου είναι σημαντικότερες από τα χρήματα και τον τίτλο», έλεγε και δεν έμεινε μόνο στα λόγια αφού για αυτές τις αρχές του ήταν που έχασε και τα δύο.
Ήταν το 1967, όταν ο κορυφαίος πυγμάχος όλων των εποχών πήρε την απόφαση να μην πολεμήσει στον πόλεμο του Βιετνάμ συγκλονίζοντας την παγκόσμια κοινή γνώμη. «Δεν γνωρίζω τίποτα για το Βιετνάμ και δεν έχω τίποτα να χωρίσω με τους Βιετκόνγκ. Δεν θα βρεθώ 10.000 μίλια μακριά για να σκοτώσω άλλους φτωχούς ανθρώπους που δεν είναι εχθροί μου. Οι εχθροί της χώρας μου είναι εδώ. Τουλάχιστον, αυτοί δεν με φωνάζουν βρωμο-νέγρο», δήλωνε τότε. «Τα έθνη πολέμησαν για να αλλάξουν τους χάρτες, αλλά τους χάρτες άλλαξαν οι πόλεμοι της φτώχειας», είχε σημειώσει σε συνέντευξη του.
«Είμαι η Αμερική. Είμαι η πλευρά που δεν αναγνωρίζεις. Αλλά συνηθίστε με. Μαύρος, σίγουρος, αναιδής. Το όνομά μου, όχι το δικό σας. Η θρησκεία μου, όχι η δική σας. Οι στόχοι μου, οι δικοί μου. Συνηθίστε με», είχε δηλώσει για όσους είχαν εναντιωθεί στην απόφαση του. Όμως, όπως πίστευε «η θέληση πρέπει να είναι πιο δυνατή από την ικανότητα» κι έτσι με πάθος συνέχιζε να υποστηρίζει τις επιλογές του.
Πέραν από πρωταθλητής της πυγμαχίας ο Μοχάμεντ Αλί είχε αναδειχτεί και πρωταθλητής στην κούρσα για την ανεύρεση του νοήματος της ζωής. «Αυτός που δεν είναι αρκετά θαρραλέος και δεν παίρνει ρίσκα, δεν θα εκπληρώσει τίποτα στη ζωή του», έλεγε και υπογράμμιζε ότι «το ''αδύνατον'' είναι μία λέξη που λένε μικροί άνδρες που το βρίσκουν πιο εύκολο να ζουν στον κόσμο που τους δίνεται παρά να εξερευνήσουν τη δύναμη που έχουν να τον αλλάξουν. Το αδύνατον δεν είναι γεγονός. Είναι άποψη. Είναι προσωρινό. Τίποτα δεν είναι αδύνατο».
«Μην μετράς τις μέρες, κάνε τις μέρες να μετρούν», ήταν η συμβουλή που έδινε στους νεότερους που τον αγαπούσαν σαν Θεό και έδινε μια ευχή: «Εύχομαι οι άνθρωποι να αγαπούσαν όλους τους άλλους όπως αγαπούν εμένα. Θα ήταν καλύτερος ο κόσμος».

«Εγώ, έτσι και τρούπωσα…, τρούπωσα»!

    Πως το έλεγε ο Αριστοτέλης, που ήτανε και δάσκαλος του Μεγαλέξανδρου, και των οποίων είμεθα και γνήσιοι απόγονοι; Ο άνθρωπος – έλεγε – είναι ζώον πολιτικόν. Πολιτικόν. Ζώον…
    Μετά το κερασάκι της ανωτέρω αρχαιομάθειας ας πάμε στα νέα ελληνικά, κι ας δούμε μια φρέσκια φωτογραφία της πολιτικής μας ζωής: 
– Ο κ.Φωκάς εξελέγη σε αυτή τη Βουλή με την Ένωση Κεντρώων. Τώρα, πλέον, όμως, παρότι με άλλες ψήφους εξελέγη, είναι στους ΑΝΕΛ.
– Ο κ.Θεοχάρης εξελέγη με το Ποτάμι. Τώρα, όμως, έπαψε να είναι Ποτάμι, πράγμα για το οποίο τον ψήφισαν όσοι τον ψήφισαν, κι έγινε ΝΔ. Παρεμπιπτόντως, όσο ήταν Ποτάμι ήταν με τις Πρέσπες. Τώρα που έγινε ΝΔ καταψηφίζει τις Πρέσπες.
– Ο κ.Δανέλλης ξεκίνησε να είναι ΣΥΝ. Μετά πέρασε στο ΠΑΣΟΚ. Σε αυτή τη Βουλή εξελέγη με το Ποτάμι. Τώρα δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στον ΣΥΡΙΖΑ.
– Η κυρία Κουντουρα ήταν ΝΔ. Σε αυτή τη Βουλή εξελέγη με τους ΑΝΕΛ. Τώρα είναι ΣΥΡΙΖΑ. Οσο ήταν ΑΝΕΛ και δεν ήταν υπουργός δεν συμφωνούσε με την συμφωνία των Πρεσπών. Τώρα που είναι υπουργός και δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στον ΣΥΡΙΖΑ συμφωνεί με την συμφωνία των Πρεσπών.
– Ο κ.Ζουράρις εξελέγη με τους ΑΝΕΛ. Δίνει, όμως, ψήφο εμπιστοσύνης στον ΣΥΡΙΖΑ. Ταυτόχρονα, όμως, παραμένει στην ΚΟ των ΑΝΕΛ.
– Η κυρία Παπακώστα εξελέγη με τη ΝΔ. Τώρα, όμως, είναι υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ. Όταν ήταν ΝΔ δεν μας είχε πει τι λέει για τα περί την ΠΓΔΜ. Τώρα – ως υπουργός στην κυβέρηση άλλου κόμματος από εκέινο με το οποίο εξελέγη – μας λέει. Είναι με την συμφωνία των Πρεσπών.
– Ο κ.Σαρίδης. Αυτός εξελέγη με τους Κεντρώους. Αλλά μετά ψήφισε τον προυπολογισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Προς δόξαν, όμως, και του ιδίου, και του ΣΥΡΙΖΑ και του αρχιλεβέντη αρχηγού του, του Λεβέντη, παραμένει στην ΚΟ των Κεντρώων.
– Ο κ.Τατσόπουλος. Ηταν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά έγινε Ποτάμι. Τώρα έγινε ΝΔ. Στην παρούσα φάση δεν θα μας απασχολήσει ούτε με την ψήφο εμπιστοσύνης, ούτε με την συμφωνία των Πρεσπών αφού δεν είναι βουλευτής. Θα μας απασχολήσει σε επόμενη – ενδεχομένως – φάση όπως και την υπόλοιπη μισή Αθήνα.
– Ο κ.Παπαχριστόπουλος. Αυτός παλιά ήταν ΠΑΣΟΚ. Στη Βουλή εξελέξη με τους ΑΝΕΛ. Τώρα ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά παραμένει στην ΚΟ των ΑΝΕΛ.
– Ο κ.Ψαριανός ήταν ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα είναι Ποτάμι. Αύριο μας είναι αδιάφορο τι θα είναι.
– Η κυρία Μάρκου εξελέγη με το Ποτάμι. Τώρα, όμως, άλλαξε και παρότι την ψήφισαν για άλλο κόμμα εκείνη είναι με τη ΝΔ.
– Ο κ.Καρράς. Αυτός ήταν Κεντρώος. Τώρα έγινε ΠΑΣΟΚ.
– Ο κ.Φωτήλας εξελέγη με το Ποτάμι. Παραμένει βουλευτής αλλά σε άλλο κόμμα. Στη ΝΔ.   
– Η κυρία Μεγαλοοικονόμου ήταν Κεντρώα. Τώρα δεν είναι κεντρώα. Τώρα είναι ΣΥΡΙΖΑ.
(σσ: στο ανωτέρω δείγμα, εκτός και διαφόρων άλλων, δεν ασχολούμαστε με τα πήγαινε – έλα των ναζιστόμουτρων που εξελέγησαν στη Βουλή με τη Χρυσή Αυγή διότι, πολύ απλά, είναι ναζιστόμουτρα).
    Και ποιο είναι, τώρα, το συμπέρασμα; Μα τα συμπεράσματα είναι πολλά. Και προδήλως όχι μονοσήμαντα δεδομένου ότι μια «φωτογραφία» όπως η προηγούμενη έχει το μειονέκτημα να παρουσιάζει ένα γεγονός «στατικά». Ως εκ τούτο επαφίεται στον αναγνώστη, τελικά, να αξιολογήσει την πλήρη κίνηση των πραγμάτων. Και να εκτιμήσει ο ίδιος: Ποιο συμπέρασμα εξάγεται από την αξιολόγηση των πολιτικών μας πραγμάτων; Κρίνοντας, φυσικά, κατά περίπτωση. Κατά εποχή. Κατά πρόσωπο. Εμείς, απλώς, παραθέτουμε δυο από αυτά: 
    Συμπέρασμα 1ο: Από τη μια υπάρχει η πολιτική ως υψηλού επιπέδου έκφραση της ανιδιοτελούς ενασχόλησης με τα κοινά. Η πολιτική που χαρακτηρίζεται από συνέπεια και εντιμότητα. Εντιμότητα (ακόμα κι όταν τα πράγματα αλλάζουν, ή εσύ αλλάζεις) απέναντι σε αυτούς που σου έδωσαν την εμπιστοσύνη τους.
    Συμπέρασμα 2ο: Από την άλλη υπάρχει η πολιτική ως κατάντημα. Τότε έχουμε να κάνουμε με εκείνη την πολιτική-ευθεία αντανάκλαση της σήψης όσων την υπηρετούν, την θωπεύουν, την αποδέχονται. Πρόκειται για την πολιτική–καθρέφτη της ιταμότητας του τρόπου που οι καταντημένοι την «ασκούν». Άλλως πως, εδώ έχουμε να κάνουμε με την πολιτική που η έκπτωση των ταγών της συνιστά εκδήλωση σε προσωπικό και κομματικό επίπεδο του ίδιου του σάπιου περιεχομένου της.
    Σε αυτή την περίπτωση το συμπέρασμα θα μπορούσε να διατυπωθεί κι έτσι: «Εγώ, ήτανε να τρουπώσω! Έτσι και τρούπωσα…, τρούπωσα!» (αυτή, δε, η διατύπωση, στην αυθεντική της μορφή, ανήκει ως γνωστόν σε εκείνη την παλιά ελληνική ταινία και στον Κώστα Βουτσά)… 

14 Ιαν 2019

Η μάστιγα της οθόνης: 500 παιδιά στο Παίδων για απεξάρτηση (vid)

Συγκλονίζουν οι αριθμοί που καταγράφουν τον εθισμό των παιδιών στις δραστηριότητες που σχετίζονται με τα social media και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια
Η Ιλια Θεοτοκά, κλινική ψυχολόγος-θεραπεύτρια του Αιγινήτειου Νοσοκομείου μιλάει στο Open TV και μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι φαίνεται... «Το πρόβλημα είναι οι δραστηριότητες στο μέσο, όχι το μέσο καθ’ αυτό. Κατά βάση τα social media και τα παιχνίδια είναι αυτά που προκαλούν εθισμό, γιατί υπάρχει η άμεση ικανοποίηση, όπως π.χ. τα likes.Η μάστιγα της οθόνης: 500 παιδιά στο Παίδων για απεξάρτηση (vid)
Μια συμπεριφορά που ικανοποιείται, τείνει να επαναλαμβάνεται. Ενεργοποιείται η ντοπαμίνη στον εγκέφαλο. Το ίδιο ισχύει και με τις χημικές ουσίες. Υπάρχουν και οι συμπεριφορικές εξαρτήσεις, που είναι ο τζόγος και η εξάρτηση από το διαδίκτυο που έχουν τα ίδια συμπτώματα στέρησης.
Υπάρχουν συμπτώματα, όταν το παιδί δεν υπακούει σ’ αυτό που λένε. Όταν δεν βάλεις όρια από νωρίς, είναι δύσκολο να πειθαρχήσουν μετά τα παιδιά. Οι γονείς δεν βάζουν όριο στα παιδιά γιατί νιώθουν ενοχές. Σε κάθε ηλικία υπάρχει διαφορετικό όριο, αν μιλάμε για ηλικίες 4-5 ετών, που χρησιμοποιεί το tablet του γονιού του.
Ακόμα κι αν δεν πάρει tablet στα 5, σημασία έχουν οι χρόνοι. Η αμερικανική παιδιατρική εταιρία έχει ορίσει τους χρόνους που θα πρέπει τα παιδιά να είναι μπροστά από μία οθόνη. Το θέμα είναι ότι ο γονιός πρέπει να ορίσει στο παιδί, χρόνο καθημερινά, μία ώρα την ημέρα, 2 ώρες το σαββατοκύριακο το πολύ. Οι γονείς πρέπει να εκπαιδευτούν. Το ότι δεν μπορούν οι γονείς να βάλουν όρια, είναι θέμα δικό τους.
Η εφηβεία είναι αργά να βάλεις όρια. Τα βάζεις από νωρίς και τα τηρείς. Τα όρια κάνουν τα παιδιά πιο ευτυχισμένα και πιο υγιή».


Ο Μανώλης Παπασάββας, διοικητής του Παίδων Αγία Σοφία-Αγλαΐα Κυριακού, μίλησε για το πρόβλημα που αντιμετωπίζεται σε ειδική μονάδα του νοσοκομείου. «Από το 2007 ξεκίνησε η μονάδα. Πάνω από 500 έφηβοι έχουν προσέλθει στην μονάδα. Γίνεται εξατομικευμένη προσέγγιση σχετικά με την προβληματική χρήση του διαδικτύου. Μας έρχονται παιδιά από 3-4 ετών μέχρι την ηλικία των 16 ετών.
Πρόσφατη έρευνα έχει δείξει ότι σε παιδιά ηλικίας 5-12 το 78% χρησιμοποιεί το ίντερνετ, ενώ το ποσοστό πηγαίνει στο 90% σε ηλικίες παιδιών 10-12 ετών. Τα παιδιά έχουν εθιστεί στη χρήση διαδικτύου, παίζουν παιχνίδια ως το ξημέρωμα, ζουν απομονωμένα, κλείνονται στον εαυτό τους, δεν έχουν φίλους, παρουσιάζουν φοβίες...».
Ο κ. Παπασάββας κάνει έκκληση στους γονείς «...με το που διαπιστώσουν ότι τα παιδιά χρησιμοποιούν πολλές ώρες το ίντερνετ, να καλέσουν αμέσως βοήθεια. Να μας καλέσουν, παρέχουμε συμβουλευτικές προτάσεις».

Κούβα 2019: Οικονομικές προκλήσεις

cuba11
Ο προϋπολογισμός του νησιού της επανάστασης ήταν πάντα και εξακολουθεί να είναι και για το 2019 κοινωνικού χαρακτήρα. Υποστηρίζει τις βασικές υπηρεσίες για το λαό, τις κοινωνικές πολιτικές, την άμυνα της χώρας και την εσωτερική τάξη, καθώς και τα ολοκληρωμένα προγράμματα ανάπτυξης των επαρχιών και των δήμων. Αποτελείται από τον κεντρικό προϋπολογισμό, τον προϋπολογισμό κοινωνικής ασφάλισης και τους τοπικούς προϋπολογισμούς. Για τη χρονιά που έρχεται και πάλι τα κονδύλια για την Υγεία και την Εκπαίδευση απορροφούν πάνω από το μισό (51%) του συνόλου των δαπανών.
Σε εμάς αντίθετα σύμφωνα με την Ναυτεμπορική προβλέπεται για μια ακόμη χρονιά (όπως και σε όλη την ΕΕμείωση στα κονδύλια για εκπαίδευση και υγεία (για την εκπαίδευση ως ποσοστό του ΑΕΠ από το 4% το 2018, στο 3,8% για το 2019 και για την υγεία, 4,8% το 2019 από 4,9% το 2018) και επίσης στις συντάξεις |> βλ ΠρωτοΘΕΜΑ <| από 29 δισ. το 2017, μειώθηκαν σε 28,8 δισ. το 2018 και θα μειωθούν σε 28,5 δισ. το 2019, ενώ με στοιχεία της Eurostat το 2015 ήταν 17,8% του ΑΕΠ  (δηλ 195,5 Χ 17,8%= 34,8 δισ.) -περισσότερα στοιχεία στο Ριζοσπάστη |>[1]<| & |>[2]<|
Ξαναγυρνώντας στην Κούβα, σύμφωνα με το υπουργείο οικονομικών
Ο σχεδιασμός έγινε, λαμβάνοντας υπόψη μια ισορροπία εσόδων-δαπανών, τη σωστή / συνδυασμένη ομαδοποίηση |> ΣΣ «καθολικό» <| του προϋπολογισμού, μακροοικονομικούς δείκτες, τη νομισματική ισορροπία, τη στήριξη σε επίπεδο οικονομικής δραστηριότητας, τις εγκριμένες πολιτικές αποφάσεις γενικά για τη χώρα και φυσικά τη γνώμη των εμπειρογνωμόνων.

Προσεγγίσεις & προτεραιότητες

Κατά τον Alejandro Gil Fernández υπουργό Οικονομίας και Σχεδιασμού, προβλέπεται ρυθμός +1,5% κατ’ ελάχιστο, από  ίδιους πόρους και επενδύοντας στην ανάπτυξη, χωρίς αύξηση του χρέους, ώστε να δημιουργηθούν προϋποθέσεις για ακόμη καλύτερα αποτελέσματα στα επόμενα χρόνια.
Ο Gil παρουσίασε τους κύριους στόχους του σχεδιασμού για το 2019, που τον περιέγραψε ως 100% «ρεαλιστικό» και «αναπτυξιακό» (είχε επιτευχθεί και τη χρονιά που πέρασε) ως εξής:
1. Βασική αρχή ότι τα έξοδα προσαρμόζονται στους διαθέσιμους πόρους και ότι, με τη σειρά τους, εγγυώνται βελτίωση και ανάπτυξη, ενισχύοντας τη χρήση εσωτερικών αποθεματικών χωρίς να αυξάνεται το εξωτερικό χρέος της χώρας.
2. Εξασφάλιση αποτελεσματικής επενδυτικής διαδικασίας, που θα υποστηρίζει τα προγράμματα προτεραιότητας, χωρίς να υπερβαίνει τους διαθέσιμους πόρους.
3Αύξηση των εσόδων από τις εξαγωγές και εγγύηση έγκαιρης είσπραξης.
4Ενίσχυση της εθνικής βιομηχανίας, με στόχο την υποκατάσταση των εισαγωγών, επιδιώκοντας μεγαλύτερη χρήση των παραγωγικών δυνατοτήτων που υπάρχουν στη χώρα.
5. Επίτευξη μεγαλύτερων επιπέδων διασύνδεσης της οικονομίας γενικά, κυρίως των εξαγωγικών μεγεθών και τη στροφή των ξένων επενδύσεων στην εθνική βιομηχανία.
6. Εγγύηση των τομέων δραστηριότητας που θα αναζωογονούν την ανάπτυξη.
Εγγύηση προσφοράς (διάθεσηςτων βασικών προϊόντων άμεσης προτεραιότητας, με έμφαση στη λιανική πλατειάς λαϊκής κατανάλωσης
cuba14
Αναφορικά με τις (τρεις) προτεραιότητες στις οποίες στηρίζεται η οικονομική στρατηγική της χώρας, επέμεινε ότι δεν είναι αρκετή η απλή προσαρμογή των δαπανών με τους διαθέσιμους πόρους, αλλά αποτελεί πολυσύνθετη πρόκληση, γιατί -εκτός από το «να πάρει τα πάνω της» η οικονομία είναι απαραίτητο να μην μειωθούν οι επενδύσεις σε αναπτυξιακή κατεύθυνση, και μάλιστα να διασφαλιστεί αυτές αποσβεννύονται μέσω των δικών του αποδόσεων, χωρίς επιδότηση.
Σχετικά με την ανάγκη αύξησης των εσόδων από τις εξαγωγές, ο Gil εξήγησε ότι «οι διαθέσιμοι πόροι του πλάνου έχουν δύο πηγές: τις εισροές που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τόσο στις εξαγωγές, όσο και στη ντόπια αγορά και από την άλλη τα δάνεια. Το πρώτο, δικό μας είναι, το κάνουμε ότι θέλουμε αλλά το δεύτερο, αν και μπορεί βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα να χρησιμοποιηθεί για ανάπτυξη, μακροπρόθεσμα πρέπει να επιστραφεί».
Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο να επιτευχθεί σταδιακή και σταθερή ανάπτυξη των εξαγωγών, ώστε να μην επιδιώκεται η επίλυση των προβλημάτων της οικονομίας της χώρας με εξωτερικές πιστώσεις. Σημείωσε επίσης ότι δεν μπορείς να εξάγεις μόνο και να μην πληρώνεις, τη στιγμή που η χώρα έχει εκκρεμείς λογαριασμούς (ΣΣ. |>εννοεί τις τρίτες χώρες, τα δάνεια -τραπεζικά και μη κλπ.)
cuba13
Οι άξονες της δουλειάς μας για το επόμενο έτος:
1Αύξηση και διαφοροποίηση των εξαγωγών.
2Αποτελεσματικότητα της επενδυτικής διαδικασίας και συμμετοχή των άμεσων ξένων επενδύσεων.
3Συνολική ανάλυση των εισαγωγών και εκτέλεσης των πιστώσεων.
4Αντικατάσταση των εισαγωγών με μεγαλύτερη συμμετοχή της εθνικής Βιομηχανίας.
5Διαχείριση των εισπρακτέων λογαριασμών στο εξωτερικό. Πηγή εισοδήματος που πρέπει να ενισχυθεί.
6Διαχείριση αποθεμάτων.
Ο Gil Fernandez εξήγησε ότι τα αποθέματα αντιπροσωπεύουν περίπου το 25% του ΑΕγχΠ της χώρας. Ως εκ τούτου, μέχρι το 2019, προτείνεται να μειωθεί κατά 2% αυτός ο δείκτης, που θα δώσει 400.000.000$ στην εθνική οικονομία.
Σ’ ό,τι αφορά τα κύρια θέματα που εισάγονται στον κρατικό προϋπολογισμό για το έτος 2019, η υπουργός οικονομικών και τιμών, Lina Olinda Pedraza Rodríguez, |> ΣΣ κατέχει αυτή τη θέση τα 10 τελευταία χρόνια <|, ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να εφαρμόσει στις επαρχίες της Artemisa, Mayabeque και Matanzas κίνητρα για τις περιοχές που χαρακτηρίζονται  Ociosidad de Tierra όπως ήδη έγινε στις επαρχίες Pinar del Río και Cienfuegos. που αποτελούν σοβαρό πρόβλημα |>ΣΣ “Ociosidad de Tierra”: απομακρυσμένες ακαλλιέργητες / χέρσες αγροτικές εκτάσεις, πολλές φορές χωρίς δρόμους και άρδευση, παρουσία και του μολυσματικού -επεμβατικού μη ενδημικού φυτού «marabú», άρα καθόλου «ελκυστικές», κατά δήλωση του υπουργού γεωργίας -σύμφωνα με την Granma που φτάνουν σε όλο το νησί τις 865.000 εκτάρια<|
Επίσης  δήλωσε πως «φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων θα εισπράττεται πλέον από τους αθλητές με συμβόλαια  στο εξωτερικό και από τους ναυτικούς και το λοιπό προσωπικό που εργάζονται σε σκάφη  με ξένη σημαία. Θα αυξήσει επίσης τα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού για να χρηματοδοτηθούν δαπάνες προβλεπόμενες από τον προϋπολογισμό για  δραστηριότητας αναβάθμισης στις επαρχίες GranmaSantiago de Cuba και Guantánamo»
Η Lina Pedraza πληροφόρησε ότι μέχρι το έτος 2019 το ακαθάριστο εισόδημα θα πρέπει να φθάσει τα 60.020.000.000 πέσος, πράγμα που αντιπροσωπεύει αύξηση 4% σε σχέση με το 2018 (85% κρατικός τομέας), επαναβεβαιώνοντας την αποτελεσματικότητα του φορολογικού συστήματος και τονίζοντας πως το 74% των εσόδων θα είναι από φόρους, τέλη και εισφορές. Πρόσθεσε ότι η αύξηση του εισοδήματος βασίζεται στην αρχή της ανάδειξης “αποθεμάτων αποτελεσματικότητας στην οικονομία, μεγιστοποιώντας την πειθαρχία στην έγκαιρη καταβολή των φόρων με την ελαχιστοποίηση της φοροδιαφυγής”. Θα υπάρξουν -ανακοινώθηκε στην Εθνοσυνέλευση και 250.000.000 pesos επιστροφές και η συμβολή των κερδών των επιχειρήσεων θα είναι 21%, (πάνω από 12 δισ. pesos), ενώ οι φόροι επί των πωλήσεων αγαθών και υπηρεσιών αναμένεται να αυξηθούν κατά 1,3%.
Υπάρχουν και έσοδα «Εδαφικής Συνεισφοράς για την Τοπική Ανάπτυξη»  |>Contribución Territorial para el Desarrollo Local<| ανέρχονται σε 1.358 εκατομμύρια pesos, με ρυθμό αύξησης 15%. Η διαχείριση και η εφαρμογή αυτών των χρηματοδοτικών πόρων θα διατηρηθεί, λαμβάνοντας υπόψη το 50% για τη στήριξη των αποφάσεων των τοπικών κυβερνήσεων, με εξαίρεση την Αβάνα και την Isla de la Juventud, όπου προβλέπεται να είναι ως100%
Η Υπουργός Οικονομικών και Τιμών εξήγησε στην εκτενή έκθεσή της ότι η συμβολή των μορφών μη κρατικής διαχείρισης αυξάνεται κατά 16% και συμμετέχει στο 13% των συνολικών εσόδων.
Βασικά σημεία του σχεδίου του κρατικού προϋπολογισμού για το 2019:
  • Το ακαθάριστο εισόδημα αυξήθηκε κατά 4% σε σύγκριση με το 2018.
  • Το φορολογικό σύστημα συμβάλλει στο 74% του εισοδήματος του προϋπολογισμού, λόγω της εφαρμογής φόρων και εισφορών.
  • Οι μορφές μη κρατικής διαχείρισης συμμετέχουν στο 13% του συνολικού εισοδήματος.
  • Η συμβολή στην τοπική ανάπτυξη παρουσιάζεται αυξημένη .
  • Οι προϋπολογισθείσες δαπάνες αυξάνονται κατά 2% σε σχέση με το 2018
  • Η Υγεία και η Εκπαίδευση αντιπροσωπεύουν το 51% των προϋπολογιζόμενων δαπανών
  • Το εισόδημα για κάθε 1 peso των δαπανών είναι 0,82 σεντς, υψηλότερο από το 2018.
  • Οι δαπάνες πρέπει να μειωθούν λίγο (κατά 0,7%), γεγονός που, σε συνδυασμό με την αύξηση των εσόδων, θα οδηγήσει σε μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος κατά 31,2%,.
cuba13

Κάποια πρώτα σύντομα συμπεράσματα

cuba15
1) Καταρχήν ας αφήσουμε τους απόλυτους αριθμούς -αν και έχουν κι αυτοί την αξία τους… στους οικονομολόγους και να σταθούμε στα ποσοστά [%]. Αυτό όχι για να αποφύγουμε συγκρίσεις, αλλά ακριβώς για το αντίθετο, που έχει να κάνει με τα παρακάτω:
α)  Το πέσο (CuP) είναι το «εθνικό νόμισμα» ένα από τα δύο «Pesos” -τα νομίσματα που επίσημα χρησιμοποιούνται στην Κούβα: το 2ο είναι το «CuC» – Peso Cubano Convertible το λεγόμενο «μετατρέψιμο πέσο» ή «σκληρό πέσο», που θα το καταργούσαν (υπάρχει σχετική απόφαση), αλλά ακόμη δεν έγινε αυτό και σήμερα ισχύει η αναλογία 25 CuP ανά CuC.  Οι περισσότεροι εργαζόμενοι (που δουλεύουν στο κράτος -στο δημόσιο) πληρώνονται σε CuP, αλλά μερικοί (σε «ειδικές» επιχειρήσεις σε μετατρέψιμα πέσος. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις, αναλόγως… αλλά βασικά σε CuC. Καταστήματα βασικών είδών (πχ. φρούτα και τα λαχανικά) δέχονται γενικά μόνο το «κανονικό» πέσο και τα λεγόμενα «Dollar shops», τα «καταστήματα $» πωλούν τα υπόλοιπα…  Αυτά ξεκίνησαν Το κουβανικό πέσο είναι το νόμιμο νόμισμα της Δημοκρατίας της Κούβας που χρησιμοποιείται από την πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας. όλα αυτά ξεκίνησαν με την «Ειδική Περίοδο» (El período especial -1990 …)
β) Μετά τις ανατροπές στην ΕΣΣΔ και στην Ανατολική Ευρώπη, η Κούβα έμεινε σχεδόν εξ ολοκλήρου μόνη της και εξαναγκάστηκε από τα πράγματα να πάρει τις δύσκολες αποφάσεις της «Ειδικής Περιόδου», που ο λαός στήριξε στη μεγάλη του πλειοψηφία, αλλά η κουβανική οικονομία -πολύ πιο ευάλωτη από σήμερα, κρεμόταν σε μια κλωστή. Είχε χάσει τους βασικούς οικονομικούς εταίρους της καθώς και τον κύριο εγγυητή της, κατά της επιθετικότητας των ΗΠΑ, τη Σοβιετική Ένωση. Σε κάθε περίπτωση η Κούβα σήμερα βρίσκεται σε πολύ καλύτερη θέση από ό,τι το 1991 και το Κράτος εξασφαλίζει δωρεάν τα βασικά αγαθά για την διαβίωση του λαού.
γ) Η κυβέρνηση –μέσω στρατηγικού σχεδιασμούπροσπαθεί να προσελκύσει ξένα κεφάλαια για έργα και όχι μόνο, που κυμαίνονται από ξενοδοχεία μέχρι τη ζώνη ειδικής ανάπτυξης Mariel (ZEDM). Η κυβέρνηση σκοπεύει να μετατρέψει το λιμάνι της Mariel, σε μικρή απόσταση από τη δυτική πλευρά της Αβάνας, σε έναν σημαντικό βιομηχανικό κόμβο όπου οι ξένες εταιρείες μπορούν να δημιουργήσουν εργοστάσια με όρους που δεν επιτρέπονται για ξένες επιχειρήσεις αλλού στην Κούβα. Τα δυνητικά οφέλη περιλαμβάνουν φόρους στις επιχειρήσεις που λειτουργούν στο ZEDM, οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντική ροή εσόδων, καθώς και σχετικά υψηλούς μισθούς (σε σύγκριση με την κυβερνητική απασχόληση). Μέχρι στιγμής, εταιρείες από την Ισπανία, τη Γαλλία, τη Βραζιλία, το Μεξικό και τη Νότια Κορέα έχουν ήδη δηλώσει συμμετοχή στο ZEDM, αν και το ποσό που επενδύεται παραμένει κάτω από τους δηλωμένους στόχους της κυβέρνησης της Κούβας.
δ) Η εξασφάλιση της καθημερινότητας και η παροχή στέγης για όλους τους πολίτες αποτελούν σημαντικές κατακτήσεις της Επανάστασηςωστόσο, στην παρούσα φάση, η αδυναμία για έναν υψηλότερο μισθό στους εργαζόμενους, υπονομεύει ορισμένα από τα ιστορικά επιτεύγματα της Επανάστασης, μεταξύ αυτών το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης και την καθολική δωρεάν εκπαίδευση (που -παρά τις συνεχείς αυξήσεις είναι κάτω από το υψηλά επίπεδα της 10ετίας του ’70-’80 πριν τις ανατροπές (που για την Κούβα είχαν ξεκινήσει -«ευτυχώς» πιο πριν, από τον καιρό της περεστρόικα).
ε)  Αν πάμε λίγο σ’ αυτό που λέμε «καλάθι της νοικοκυράς» και υπολογίσουμε το μηνιαίο κόστος για μια ελληνική λαϊκή οικογένεια θα μας προκύψει χαλαρά το κόστος τουλάχιστον 2 μισθών των 500€ …αν μάλιστα πάμε, με τα επίσημα στατιστικά του CNN η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη το 48% του πληθυσμού, 5.100.000 ζούν κάτω από το όριο της φτώχειας, που είναι 382 ευρώ τον μήνα. Και από αυτό το 48% υπάρχουν 1,5 εκατομμύρια άτομα που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, δηλαδή κάτω από 182 ευρώ τον μήνα. Αντίθετα στην Κούβα σχολεία , νοσοκομεία , είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης κλπ είναι δωρεάν για το σύνολο του πληθυσμού, ανεξάρτητα αν δουλεύει ή όχι, σπουδάζει ή είναι συνταξιούχος και πχ. δεν υπάρχουν ένσημα, βιβλιάριο υγείας κλπ, αλλά η πρόσβαση στις δομές και τις υπηρεσίας, είναι άμεση (γίνεται χωρίς διατυπώσεις με την ταυτότητα) και επιπλέον, υπάρχει ένα περίεργο «οικογενειακό βιβλιάριο», σαν το βιβλιάριο του ΙΚΑ, η διάσημη Libreta de Abastecimiento (τετράδιο), που μ’ αυτό, κάθε οικογένεια προμηθεύεται δωρεάν από τα αντίστοιχα κρατικά καταστήματα, μια ποσότητα βασικών τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης, αντίστοιχη του αριθμού των μελών της οικογένειας. Η libreta υπάρχει από τα πρώτα χρόνια της επανάστασης και έλυσε το πρόβλημα της δίκαιης διανομής βασικών ειδών, με τρόπο μοναδικό στον κόσμο, χωρίς την μεσολάβηση χρήματος (η αξία των ειδών της libreta, θα μπορούσε να συγκριθεί, κατ αντιστοιχία, με το ύψος του δικού μας επιδόματος ανεργίας. Όλα τα παραπάνω φυσικά δε σημαίνουν ότι η Κούβα είναι o παράδεισος των υλικών απολαβών, αντίθετα έχει προβλήματα, που εύκολα διαπιστώνει κανείς, κυρίως από τον ανοιχτό-δημοκρατικό τρόπο που συζητιούνται παντού (στο δρόμο, στον τύπο, στην τηλεόραση) αλλά κυρίως από τον μαζικό – μαχητικό τρόπο που τα παλεύουν. Με βάση όλα αυτά λοιπόν, υπολογίστε εσείς, φίλοι, τον κουβανικό μισθό, το “καλάθι της νοικοκυράς”, τον κουβανικό «πλούτο» και την κουβανική «φτώχεια».
cuba16
cuba17
cuba18

Η άποψή μας

1) Ήδη σε πρόσφατο σημείωμα, αλλά και σε προηγούμενα |>(1)<|, |>(2)<| κλπ. έχουμε σημειώσει κάποια υπαρκτά προβλήματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στη σύγχρονη Κούβα και τις ανησυχίες που αυτά προκαλούν στους απανταχού κομουνιστές και «ονειροπόλους» μιας νέας ανώτερης κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
2) Οι οικονομικές επιλογές που καθορίζουν και τις πολιτικές -στα πλαίσια της διαλεκτικής σχέσης βάση / εποικοδόμημα, φυσικά δεν αποτελούν σχεδιασμούς επί χάρτου μετράει και η «λογιστική πλευρά» -…«δει δε χρημάτων ώ άνδρες Αθηναίοι» (κλπ.) Από την άποψη αυτή δε θα διαφωνήσουμε με τον υπουργό οικονομίας και σχεδιασμού όταν μιλάει για «ενίσχυση της εθνικής βιομηχανίας», «με στόχο την υποκατάσταση των εισαγωγών», «επενδυτική διαδικασία με  προγράμματα προτεραιότητας», «μεγαλύτερη χρήση των παραγωγικών δυνατοτήτων που υπάρχουν στη χώρα»«εγγύηση προσφοράς (διάθεσης) των βασικών προϊόντων άμεσης προτεραιότητας, με έμφαση στη λιανική πλατειάς λαϊκής κατανάλωσης», «στροφή των ξένων επενδύσεων στην εθνική βιομηχανία» κλπ όμως
3) Σχετικά με τα κίνητρα πχ. για τις περιοχές που χαρακτηρίζονται  Ociosidad de Tierra  (εξηγήσαμε παραπάνω περί τίνος ακριβώς πρόκειται) και που ανέρχονται σε πάνω από 8.500.000 στρέμματα (σχεδόν η μισή Πελοπόννησος), γιατί εγκαταλείφθηκαν; και γιατί δε στάθηκε δυνατή η αναβάθμιση, μέσω του δημόσιου, αλλά αυτό μπορεί να το κάνει ο ιδιώτης;
4) Επειδή μας έχει καεί η γούνα από την «ανάπτυξη» τις «δραστηριότητες που αναζωογονούν την ανάπτυξη», που χρησιμοποιεί και ο κος υπουργός πρέπει να βάλουμε το καίριο ερώτημα «ανάπτυξη για ποιον»; και με τι όρους; Φυσικά, ειδικά τώρα που ο συσχετισμός δύναμης είναι συντριπτικά σε βάρος μας, δεν αγοράζεις τσάμπα -και ειδικά αν είσαι Κούβα, πιθανά χρειάζεται και να «ακροβατήσεις». Υπάρχουν καλές προθέσεις; Αναμφισβήτητα ναι!, αλλά και πάλι η πρόθεση έχει να κάνει με το ζητούμενο. Το πρόβλημα με το διπλό νόμισμα (με ό,τι αυτό σημαίνει -μαύρη αγορά κλπ) παραμένει, παρά το ότι -υποτίθεται, θα ήταν λυμένο πολύ πριν τη συνταγματική μεταρρύθμιση. Και οι ανταλλαγές γίνονται σε σκληρό νόμισμα. Επομένως η «πανάκεια» του ιδιωτικού τομέα (και φυσικά δε μιλάμε για το ιδιωτικό ψιλικατζίδικο ή παγωτατζίδικο, αλλά για τη «μη κρατική διαχείριση, ~>13% του εισοδήματος…) προς το παρόν δεν έλυσε ουσιαστικά ζητήματα. Το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 4% σε σύγκριση με πέρσι, αλλά το ποσό αυτό δεν κατανεμήθηκε 100% σε κοινωνικές δράσεις. Ακόμη και η φορολογία του απλού κόσμου αλλάζει σιγά-σιγά προς το χειρότερο βλ |>ecured.cu<|
5) Σε κάθε περίπτωση, με την ολοκλήρωση της συνταγματικής μεταρρύθμισης, θα ξεκαθαρίσουν παραπέρα κάποια πράγματα -οψόμεθα!, ευχόμενοι, μέρες που είναι ότι καλύτερο
Deseos de Año Nuevo en Cuba socialista… ¡Año 60 de la revolución!
Γιορταστική ατμόσφαιρα και πολλή μουσική: Στις 31, οι κουβανέζικες γειτονιές συναγωνίζονται η μια την άλλη  βάζοντας τη μουσική της δυνατότερα και όσοι ζουν χωριστά και μακριά μαζεύονται για να απολαύσουν μια νύχτα μαζί (τρώνε πρώτα τα εγγόνια, τα ανίψια,  τα παιδιά του σπιτιού και των γειτόνων και μόνο τότε αρχίζει η υπόλοιπη οικογένεια).
La quema del muñecón (το κάψιμο της κούκλας): είναι μια τελετή όλης σχεδόν της λατινικής Αμερικής, με παγανιστικές ρίζες που «ξεφορτώνεται» το παλιό για να γιορτάσει τη γέννηση του νέου. Η κούκλα έχει συνήθως το όνομα της κακιάς μιας σαπουνόπερας με φορέματα που υποδηλώνουν τη χώρα προέλευσης (πχ ΗΠΑ) .
Φαί με τυπικά πιάτα: δεν πίνουν σαμπάνια, αλλά sidra -κάτι σαν μηλίτη, κουβανέζικο ρούμι, μπύρα, μέχρι και βότκα (αψέντι να ‘ναι κι ότι να ‘ναι) και από φαί ποτέ γαλοπούλα κλπ. μόνο τοπικά προϊόντα.
Οι πιστεύοντας έχουν τις δικές τους τελετουργίες εξαγνισμού για τον καινούργιο χρόνο: άλλος αδειάζει ένα κουβά με νερό έξω από το παράθυρο ή στο δρόμο, άλλος διαλογίζεται, άλλος πίνει μια γουλιά στην υγεία των αγίων και δεν είναι λίγοι έχουν τη δική τους μέθοδο για να διώξουν το κακό.
(και φυσικά)
Αφίσες στο χώρο δουλειάς, μαζώξεις παντού, με επαναστατικά συνθήματα και εικόνες του Φιντέλ και του Ραούλ, του Τσε και του Καμίλο
atexnos.gr

Ανακοίνωση αστυνομικών κατά Χρυσής Αυγής


Επίθεση κατά του αρχιναζί Νίκου Μιχαλολιάκου εξαπέλυσαν αστυνομικοί απαντώντας στις ύβρεις και τη χυδαιότητα του αρχηγού της συμμορίας της χρυσής αυγής.
Το ναζιστής Μιχαλολιάκος αποκάλεσε τους αστυνομικούς «κρατικά σκουλήκια» σε εκδήλωση στο Άργος επειδή δεν επιτέθηκαν εναντίον διαδηλωτών που πραγματοποιούσαν αντισυγκέντρωση κατά της χρυσαυγιτών.
Σε ανακοίνωση της Ένωσης Αξιωματικών Αττικής αναφέρεται ότι ο Μιχαλολιάκος δηλώνουν ότι έχουν «καμία σχέση με αυτό που θα ήθελαν οι φασίστες της χρυσής αυγής» και προσθέτουν ότι: «Οι ύβρεις του Μιχαλολιάκου και των ομοίων του περιποιούν τιμή για τον Έλληνα Αστυνομικό», καταλήγει η ανακοίνωση.
Ολόκληρη η ανακοίνωση της Ένωσης Αξιωματικών Αττικής 
“Η χρυσή αυγή και ο αρχηγός της Μιχαλολιάκος για ακόμη μια φορά έδειξαν στην Ελληνική κοινωνία και τους Πολίτες του Άργους,την φασιστική νοοτροπία από την οποία διαπνέονται και τις φασιστικές πρακτικές που εφαρμόζουν.Όντας ανεπιθύμητοι στην πόλη του Άργους,αυτός και οι ομοιδεάτες του,έτυχαν ανάλογης υποδοχής από τους Πολίτες,οι οποίοι σε μεγάλη αντιφασιστική συγκέντρωση εξέφρασαν την διαμαρτυρία τους για την παρουσία τους στην πόλη.Ο Μιχαλολιάκος εμφανώς εκνευρισμένος από την υποδοχή των Πολιτών,καθύβρισε τους Αστυνομικούς που βρίσκονταν στον χώρο σε διατεταγμένη υπηρεσία,αποκαλώντας τους «κρατικά σκυλιά».Προφανώς έχοντας στο μυαλό του τον χωροφύλακα φόβητρο και μια αστυνομία αντιδημοκρατική, επιθυμούσε διακαώς να επέμβουν οι συνάδελφοι και να καταστείλουν την αντιφασιστική συγκέντρωση των Πολιτών. Για κακή του τύχη η σημερινή αστυνομία και ο Έλληνας Αστυνομικός εμφορείται από δημοκρατικά ιδεώδη και δεν έχει καμία σχέση με αυτό που θα ήθελαν οι φασίστες της χρυσής αυγής. Οι ύβρεις του Μιχαλολιάκου και των ομοίων του περιποιούν τιμή για τον Έλληνα Αστυνομικό.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
ΒΡΑΝΤΖΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΚΑΝΕΛΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ”

10 Ιαν 2019

Αυξήσεις στα διόδια: Το πάρτι κερδών των εργολάβων συνεχίζεται…


Αυξήσεις στα διόδια με το «καλημέρα» του νέου έτους επέβαλαν οι επιχειρηματικοί όμιλοι που διαχειρίζονται τις εθνικές οδούς όλης της χώρας, επικαλούμενοι τις αυξήσεις στον… «τιμάριθμο» και επί της ουσίας ασκώντας το δικαίωμα που τους παρέχουν όλες οι μέχρι σήμερα αστικές κυβερνήσεις, μέσω των σχετικών συμβάσεων παραχώρησης, να διατηρούν αλώβητα τα κέρδη τους.
Οι νέες αυξήσεις στα διόδια, που τίθενται σε ισχύ ήδη από απόψε τα μεσάνυχτα, κατά μέσο όρο κυμαίνονται στα 0,10 – 0,15 ευρώ, ανά σταθμό, μέχρι και 1 ευρώ για τα λεωφορεία στη γέφυρα του Ρίου, αυξάνοντας έτσι το κόστος μετακινήσεων ανά την Επικράτεια, όπως επίσης σταδιακά και το κόστος διαφόρων ειδών λαϊκής κατανάλωσης, αφού οι αυξήσεις διοδίων και για τα φορτηγά που μεταφέρουν προϊόντα θα μετακυλιστούν τελικά στο λαό.
Πολύ μεγαλύτερες θα είναι οι αυξήσεις στην Εγνατία Οδό, που προσωρινά έχουν «παγώσει», αφού η κυβέρνηση αναμένει την επίσημη έγκριση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία ενόψει ιδιωτικοποίησης του αυτοκινητόδρομου εξετάζει εάν τα κόμιστρα που έχουν επιβληθεί εξασφαλίζουν σταθερή κερδοφορία στον όμιλο που θα αναλάβει τη διαχείρισή του.
Υπενθυμίζουμε ότι σύμφωνα με τον κυβερνητικό σχεδιασμό, στον σταθμό των Μαλγάρων, το κόμιστρο θα εκτοξευθεί, από τα 1,20 ευρώ που είναι σήμερα, στα 3 ευρώ και θα εγκατασταθούν τέσσερις νέοι στην Παμβώτιδα με χρέωση 1,20 ευρώ, στους Ευζώνους με χρέωση 1,80 ευρώ, στη Μέστη με 1,70 ευρώ και με 2,10 ευρώ στην Ιεροπηγή. Συνολικά οι νέοι σταθμοί μετωπικοί και πλευρικοί που θα εγκατασταθούν στην Εγνατία φτάνουν τους 43, για να καταστεί ο αυτοκινητόδρομος πιο… «ελκυστικός» στους μελλοντικούς «διαχειριστές» του.
Οι παραπάνω αυξήσεις έρχονται παράλληλα με τις πρόσφατες ανακοινώσεις του υπουργού Υποδομών Χρ. Σπίρτζη για την παροχή επιπλέον «ρευστού» στους μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους, για την υλοποίηση του Νότιου Τμήματος του Αυτοκινητόδρομου Κεντρικής Ελλάδας Ε-65, την προώθηση υλοποίησης του αυτοκινητόδρομου Πατρών – Πύργου, αλλά και την επικείμενη ολοκλήρωση της Β’ φάσης του διαγωνισμού για την υλοποίηση του Ηλεκτρονικού Συστήματος Διοδίων.
Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι για το Νότιο Τμήμα του Ε-65, όπως ανακοίνωσε ο αρμόδιος υπουργός Χρ. Σπίρτζης, θα δοθούν στον κατασκευαστή συνολικά 305 εκατ. ευρώ, ενώ σε εξέλιξη βρίσκονται οι επαφές με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων για τη χρηματοδότηση του Βόρειου Τμήματος του Ε-65 από τα Τρίκαλα μέχρι την Εγνατία Οδό, το κόστος του οποίου αλλά και οι όροι χρηματοδότησης δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί. Τα δύο αυτά τμήματα του αυτοκινητόδρομου θα ενωθούν με τον κεντρικό άξονα Ξυνιάδα – Τρίκαλα μήκους 79 χιλιομέτρων, ο οποίος έχει δοθεί στην κυκλοφορία από το 2017.
Σύμφωνα με την πρόσφατη ενημέρωση του Χρ. Σπίρτζη στη Βουλή, για το συγκεκριμένο τμήμα του αυτοκινητόδρομου το ελληνικό Δημόσιο κατέβαλε αποζημίωση στον κατασκευαστή ύψους 50 εκατ. ευρώ, επιπλέον 10 εκατ. ως δημόσια «δαπάνη αποκατάστασης καθυστέρησης», ενώ ακόμη 7,5 εκατ. ευρώ έλαβε ως αποζημίωση ο παραχωρησιούχος, η κοινοπραξία εταιρειών δηλαδή η οποία έχει αναλάβει την εκμετάλλευση του έργου.
Σύμφωνα λοιπόν με τα παραπάνω, οι επιχειρηματικοί όμιλοι θα λάβουν 372,5 εκατ. ευρώ, τα οποία έρχονται να προστεθούν στα σχεδόν 500 εκατ. ευρώ, που επίσης κατέβαλε το ελληνικό Δημόσιο στα τέλη του 2016 στους ομίλους για την επανεκκίνηση των έργων στους τέσσερις μεγάλους αυτοκινητόδρομους. Και όλα αυτά ενώ ακόμη ο αρμόδιος υπουργός Υποδομών όπως και συνολικά η κυβέρνηση προβάλλουν το επιχείρημα ότι δήθεν μετά από «σκληρή διαπραγμάτευση» με τράπεζες και κατασκευαστές, περιορίστηκαν οι απαιτήσεις τους για την επανεκκίνηση των έργων και υπήρξε εξοικονόμηση υπέρ του Δημοσίου.
Επιπλέον, η κυβέρνηση σπεύδει να εξασφαλίσει εγγυημένα κέρδη για τους ομίλους από την είσπραξη των διοδίων, προωθώντας τον διαγωνισμό για το «Σύστημα Ηλεκτρονικών Αναλογικών Διοδίων», στο δεύτερο και τελικό του στάδιο. Πρόκειται για την εγκατάσταση ενός ηλεκτρονικού συστήματος «αναλογικής χρέωσης» διελεύσεων, με τη χρήση δορυφορικής τεχνολογίας και οπτική αναγνώριση των οχημάτων που διέρχονται από τους σταθμούς των διοδίων για όλους τους αυτοκινητόδρομους της χώρας. Στο διαγωνισμό συμμετέχουν ως επικεφαλής των επενδυτικών σχημάτων η «Ιntrasoft Ιnternational SA», με έδρα το Λουξεμβούργο, η αυστριακή «Strabag AG», η γαλλική «Vinci Highways», ο όμιλος «Μυτιληναίος ΑΕ» και ο όμιλος ΟΤΕ.
Πακτωλός κονδυλίων για τους ομίλους
Αξίζει ωστόσο να θυμίσουμε τι έχουν εισπράξει μέχρι σήμερα οι όμιλοι για τους μεγάλους αυτοκινητοδρόμους και συγκεκριμένα:
Για την Ιόνια Οδό – που την εκμεταλλεύεται η «Νέα Οδός», κοινοπραξία της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ και των ισπανικών συμφερόντων «Ferrovial» και ACS – το κόστος ξεπέρασε τα 1,2 δισ. ευρώ και από αυτά περίπου 200 εκατ. φαίνεται να είναι τα ίδια κεφάλαια που κατέβαλε η εταιρεία. Το υπόλοιπο ποσό καλύφθηκε με την απευθείας συμμετοχή του Δημοσίου, ύψους 330 εκατ. ευρώ, δάνεια με εγγύηση του Δημοσίου και έσοδα από τα διόδια για το διάστημα 2008 – 2015.
Ανάλογη είναι η εικόνα και για το τμήμα Μαλιακός – Κλειδί, που περιλαμβάνει τις σήραγγες Τεμπών. Το αρχικό κόστος του έργου ανέρχεται σε 1,3 δισ. ευρώ, εκ των οποίων ίδια κεφάλαια της παραχωρησιούχου («Hochtief», AKTΩΡ, J&P ΑΒΑΞ, VINCI κ.ά.) ανέρχονται σε 121 εκατ. ευρώ, η κρατική ενίσχυση στα 296 εκατ. ευρώ, ο δανεισμός με την εγγύηση του Δημοσίου στα 583 εκατ. ευρώ και τα έσοδα από διόδια στα 300 εκατ. ευρώ.
Τέλος, το συνολικό κατασκευαστικό κόστος για τον οδικό άξονα Κόρινθος – Πάτρα έχει αναληφθεί από την «Ολυμπία Οδό» (VINCI, «Hochtief», J&P ΑΒΑΞ, ΑΚΤΩΡ, ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ) και ανέρχεται σε 1,834 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα ίδια κεφάλαια κάλυψαν το 9% του κόστους, το υπόλοιπο 39% καλύφθηκε από κρατικά και κοινοτικά κονδύλια, το 29% από δάνεια με την εγγύηση του Δημοσίου και το 23% από τα έσοδα των διοδίων για το διάστημα 2008 – 2015.
Στα παραπάνω ποσά δεν περιλαμβάνονται μια σειρά άλλες «κρυφές» χρεώσεις, όπως τα κόστη απαλλοτριώσεων που περιλαμβάνονται στις συμβατικές υποχρεώσεις του Δημοσίου προς τους παραχωρησιούχους, ούτε επίσης έχει γίνει γνωστό τι ποσά καρπώθηκαν οι όμιλοι την περίοδο 2011 – 2015, που εισέπρατταν διόδια όταν οι εργασίες είχαν σταματήσει εντελώς και οι παρατημένοι δρόμοι ήταν «καρμανιόλες» για τους οδηγούς.
Πηγή: Εφημερίδα «Ριζοσπάστης»

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More