Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μεσολόγγι - αδέσποτα ώρα μηδέν.

Αδέσποτα, ένα ευαίσθητο θέμα για όσους είναι πραγματικά φιλόζωοι* και με τις δυο έννοιες της λέξης. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για τις αβοήθητες ψυχές που ξαφνικά βρεθήκαν απροστάτευτες στον δρόμο όχι από το τέλος δηλαδή από τα αποτελέσματα που βλέπουμε...

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

25 Απρ 2018

P. Neruda, «Είμαστε Πολλοί»


Από τα πολλά άτομα τα οποία είμαι, από τα οποία είμαστε,
Δεν μπορώ να κατασταλάξω σε ένα μόνο.
Έχουν χαθεί για μένα υπό την κάλυψη της ένδυσης
Έχουν αναχωρήσει για μια άλλη πόλη.
Όταν τα πάντα φαίνεται να έχουν καθοριστεί
για να με αναδείξουν ως νοήμων άνθρωπο,
ο ανόητος που κρατώ μέσα μου κρυμμένο
αναλαμβάνει να μιλήσει για εμένα.
Σε άλλες περιπτώσεις, λαγοκοιμάμαι ανάμεσα
σε ανθρώπους με κάποια διάκριση,
και όταν καλώ τον θαρραλέο εαυτό μου,
ένας δειλός εντελώς άγνωστος σε μένα
τρέχει να καλύψει τον σκελετό μου
με χίλιες καλές δικαιολογίες.
Όταν ένα αξιοπρεπές σπίτι τυλιχτεί στις φλόγες,
αντί να καλέσω τον πυροσβέστη,
ένας εμπρηστής εμφανίζεται στη σκηνή,
και αυτός είναι εγώ. Δεν υπάρχει τίποτα που μπορώ να κάνω.
Τι πρέπει να κάνω για να ξεχωρίσω τον εαυτό μου;
Πώς μπορώ να συμμαζέψω τον εαυτό μου;
Όλα τα βιβλία που διάβασα
είναι γεμάτα εκθαμβωτικές ηρωικές μορφές,
γεμάτες αυτοπεποίθηση.
Πεθάνω με φθόνο για αυτές·
και, σε ταινίες όπου σφαίρες πετούν στον άνεμο,
Ζηλεύω τους καουμπόηδες,
θαυμάζοντας ακόμη και τα άλογα.
Αλλά όταν καλώ το τολμηρό μου είναι,
έρχεται ο παλιός τεμπέλης εαυτός,
και έτσι ποτέ δεν ξέρω ποιος είμαι ακριβώς,
ούτε πόσοι είμαι, ούτε πόσοι θα είμαστε.
Θα ήθελα να είμαι σε θέση να αγγίξω ένα κουδούνι
και να προσκαλέσω τον πραγματικό εαυτό μου,
γιατί αν χρειάζομαι τον πραγματικό εαυτό μου,
δεν πρέπει να εξαφανιστώ.
Ενώ γράφω, βρίσκομαι μακριά·
και όταν γυρίσω, έχω ήδη φύγει.
Θα ήθελα να δω αν το ίδιο συμβαίνει και
σε άλλους ανθρώπους όσο και σε μένα,
για να δούμε αν υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι όσοι εγώ είμαι,
και αν μοιάζουν στον εαυτό τους με τον ίδιο τρόπο.
Και όταν σιγουρευτώ,
μαθαίνω τόσο ωραία πράγματα
που, όταν προσπαθώ να εξηγήσω τα προβλήματα μου,
θα μιλάω για γεωγραφία.

P. Neruda, Είμαστε Πολλοί

Γενοκτονία των Αρμενίων: Η ματωμένη «αυγή» των νεότουρκων


Η Γενοκτονία των Αρμενίων θεωρείται η πρώτη μαζική εθνοτική σφαγή, με ανάλογα χαρακτηριστικά, του 20ού αιώνα και, ως τέτοια, εκλαμβάνεται από τους ιστορικούς ως ένα είδος αιματηρού «προοίμιου» του Ολοκαυτώματος των Εβραίων και των άλλων ναζιστικών εθνοτικών εγκλημάτων των ναζί, όπως εκείνα εναντίον των Σλάβων και των Ρομά. Πολύ περισσότερο που η Γενοκτονία των Αρμενίων έχει, όπως θα τεκμηριωθεί στην συνέχεια, μια ιδιαίτερα μακρά γερμανική πτυχή.
Ο ματωμένος πρόλογος
Οι Αρμένιοι Χριστιανοί ήταν μία από τις σημαντικότερες εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ιδιαίτερα καλλιεργημένος λαός, με εμπορική δεινότητα και πλούσιες παραδόσεις, οι Αρμένιοι διακρίνονταν, επιπλέον και από ανυπότακτο πνεύμα. Αυτό τους στοίχισε πολλές χιλιάδες νεκρούς πριν την αυγή ακόμα του 20ού αιώνα.
Στα τέλη της 10ετίας του 1880, η αρμένικη πνευματική και πολιτική πρωτοπορία οργανώθηκε, διεκδικώντας αυτονομία, γεγονός που αύξησε τις αμφιβολίες των οθωμανικών αρχών για την αφοσίωση ευρέων στρωμάτων του αρμενικού πληθυσμού που ζούσαν στην αυτοκρατορία.
Στις 17 Οκτωβρίου του 1895, Αρμένιοι επαναστάτες κατέλαβαν την Εθνική Τράπεζα στην Κωνσταντινούπολη, έπιασαν ομήρους και απαίτησαν ευρεία γεωγραφική και πολιτική αυτονομία του αρμένικου πληθυσμού. Αν και με την μεσολάβηση της Γαλλίας το συμβάν αυτό τέλειωσε αναίμακτα και ειρηνικά, ωστόσο, οι Οθωμανοί προχώρησαν σε σειρά πογκρόμ εναντίον των Αρμενίων. Υπολογίζεται ότι μέχρι και το 1896, είχαν δολοφονηθεί όχι λιγότεροι από 80.000 Αρμένιοι.
Η Γενοκτονία
Συμβολική μέρα της Γενοκτονίας των Αρμενίων θεωρείται η 24η Απριλίου του 1915, όταν ξεκίνησε πογκρόμ εναντίον της Αρμένικης κοινότητας της Κωνσταντινούπολης από τους Νεότουρκους, στο οποίο λιντσαρίστηκαν εκατοντάδες άνθρωποι.

Το κίνημα των Νεότουρκων, το οποίο είχε αρχικά χαρακτηριστικά προοδευτικής επανάστασης, ξεσπά το 1908, στα γεωπολιτικά και ιστορικά σπαράγματα  της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ξεκίνησε ως κινηματική έκφραση αστικού εκσυγχρονισμού, προβάλλοντας μια σειρά αιτημάτων για μεταρρυθμίσεις και περιορισμό της απολυταρχίας, με αποτέλεσμα να συμπαρασύρει μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης και των φτωχών αγροτών. Αλλά το πραγματικό πρόσωπο του νέου καθεστώτος που εγκαθίδρυσαν δεν άργησε να φανεί. Ως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις, ξεκίνησαν με την άγρια καταστολή των εργατικών και αγροτικών κινητοποιήσεων που διεκδίκησαν την επέκταση των κοινωνικών αλλαγών και προς τα κατώτερα λαϊκά στρώματα. Μετά ήρθε η σειρά των εθνικών μειονοτήτων. «Ζυμώνοντας» τον «παντουρκισμό» ως κυρίαρχο μοτίβο της πολιτικής τους, οι Νεότουρκοι έδωσαν ειδικό βάρος στην καλλιέργεια και έμφαση μιας τουρκικής εθνικής ταυτότητας, κηρύσσοντας μεν επισήμως την τυπική ισότητα για όλους - ανεξαρτήτως εθνότητας - μπροστά στο νόμο, στην ουσία όμως αρνούμενοι πως υπάρχει εθνικό ζήτημα στην Τουρκία, επιδιώκοντας σε μια πορεία να αφομοιώσουν με τη βία τις μειονότητες. Ουσιαστικά, η τουρκική αστική τάξη διεκδικούσε το έθνος - κράτος της.
Και το διεκδικούσε με αίμα.
Ο βίαιος εκτουρκισμός των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατίας κλιμακώθηκε με το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, σε μια προσπάθεια των Νεότουρκων να «τσιμεντάρουν» την εξουσία τους. ‘Ετσι, αν και η απόφαση για εκτοπισμό των Αρμενίων από την ανατολική Τουρκία (σσ. ή δυτική Αρμενία όπως θεωρείται σήμερα από το Ερεβάν) λήφθηκε ήδη από το 1911, ωστόσο, οι Νεότουρκοι χρησιμοποίησαν ως αφορμή τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως βολική δικαιολογία για την εφαρμογή της.

Υπολογίζεται ότι κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ζούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία περισσότεροι από δύο εκατομμύρια Αρμένιοι. Από αυτούς, δυτικές και αρμενικές πηγές υποστηρίζουν ότι σφαγιάστηκε το 1,5 εκατομμύριο. Τουρκικές πηγές κάνουν λόγο για 600.000 έως 800.000 νεκρούς.
Με εντολές της κεντρικής κυβέρνησης στην Κωνσταντινούπολη, οι περιφερειακές αρχές, με την συνενοχή και συμμετοχή παρακρατικών ένοπλων ομάδων, αλλά και, σε ορισμένες περιπτώσεις, του τοπικού πληθυσμού, οι οθωμανικοί κατασταλτικοί μηχανισμοί πραγματοποίησαν μαζικές εκτελέσεις και απελάσεις. Οι ένοπλοι των στρατιωτικών σωμάτων και των υπηρεσιών ασφαλείας, καθώς και οι υποστηρικτές τους, εξόντωσαν την πλειοψηφία των Αρμένιων ανδρών σε ηλικία εργασίας, καθώς και χιλιάδες γυναίκες και παιδιά.
Κατά τη διάρκεια του εκτοπισμού των επιζώντων μέσα από την έρημο, δίχως τροφή και νερό, ηλικιωμένοι, γυναίκες και παιδιά έγιναν στόχοι επιθέσεων και λιντσαρίσματος από τις τοπικές αρχές, από συμμορίες νομάδων, αλλά και από ομάδες κατά τα άλλα «ευυπόληπτων πολιτών». Κατά τη διάρκεια αυτών των επιθέσεων και ληστειών των λιγοστών υπαρχόντων των εκτοπισμένων, έλαβαν χώρα και εξευτελισμοί, όπως για παράδειγμα το ξεγύμνωμα των θυμάτων, αδιακρίτως φύλου και η «εξέταση» των σωματικών κοιλοτήτων, βιασμοί, απαγωγή νέων γυναικών και των κοριτσιών, εκβιασμοί, βασανιστήρια και δολοφονίες.

Εκατοντάδες χιλιάδες Αρμένιοι πέθαναν χωρίς να φτάσουν ποτέ στα νεοτουρκικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Εκτός από τις δολοφονίες και τις απαγωγές, κάποιοι αυτοκτόνησαν, ενώ ένας τεράστιος αριθμός πέθαναν από την πείνα, την αφυδάτωση, την έκθεση στις σκληρές καιρικές συνθήκες και τις ασθένειες. Ελάχιστοι ήταν οι Τούρκοι από τον απλό λαό που τόλμησαν να αψηφήσουν τις διαταγές και να βοηθήσουν όπως μπορούσαν τα θύματα.
Ανεξάρτητα, πάντως, από τους αριθμούς - αν και κρίνοντας από αυτά που συνέβησαν η πραγματικότητα έρχεται σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς της τουρκικής ιστοριογραφίας - το βέβαιο είναι, πως, η σφαγή αυτή πληροί κάθε λέξη του ορισμού της Γενοκτονίας, όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 2 της Σύμβασης για την Πρόληψη και Καταστολή Εγκλημάτων Γενοκτονίας: «Οποιαδήποτε από τις παρακάτω πράξεις με στόχο τον μερικό ή ολικό αφανισμό μιας φυλετικής, εθνικής ή θρησκευτικής ομάδας, όπως:
  • Θανάτωση των μελών της ομάδας
  • Πρόκληση σοβαρής σωματικής ή ψυχικής βλάβης σε μέλη της ομάδας
  • Σκόπιμη επιβολή συνθηκών ζωής με στόχο το φυσικό αφανισμό, ολικό ή μερικό, μελών της ομάδας
  • Επιβολή μέτρων που αποσκοπούν στην παρεμπόδιση γεννήσεων εντός της ομάδας
  • Δια της βίας μεταφορά ανήλικων μελών της ομάδας σε κάποια άλλη».
Η μετ' εμποδίων αναγνώριση
Το θέμα είναι ότι υπάρχει ένα «παραθυράκι», πίσω από ο οποίο κρύβεται η σύγχρονη Τουρκία για να εξακολουθεί να αρνείται την Γενοκτονία των Αρμενίων, κουνώντας μάλιστα και το δάχτυλο(!) στις χώρες που την αναγνωρίζουν επίσημα. Το «παραθυράκι» αυτό είναι ότι όρος «Γενοκτονία» χρησιμοποιείται μόνο όταν οι παραπάνω πράξεις αποτελούν πρωταρχικό στόχο και πυρήνα λήψης της πολιτικής απόφασης. Όταν ο πρωταρχικός στόχος είναι διαφορετικός τα παραπάνω προκύπτουν σαν αποτέλεσμα άσκησης πολιτικής και τότε ο όρος «Γενοκτονία» αμφισβητείται.

Μέχρι στιγμής, οι χώρες που έχουν αναγνωρίσει επίσημα την γενοκτονία των Αρμενίων είναι: Αργεντινή, Βέλγιο, Καναδάς, Χιλή, Κύπρος, Ελλάδα, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Λιθουανία, Λίβανος, Ολλανδία (μαζί με των Ελλήνων και των Ασσυρίων), Πολωνία, Ρωσία, Σλοβακία, Σουηδία (μαζί με των Ελλήνων και των Ασσυρίων), Ελβετία, Ουρουγουάη, Βατικανό, Βενεζουέλα, Αρμενία, Αυστρία (μαζί με των Ελλήνων και των Ασσυρίων), Βολιβία, Τσεχία, Συρία, Ιράν.
Τη Γενοκτονία των Αρμενίων έχουν αναγνωρίσει, επίσης, οι 48 από τις 50 πολιτείες των ΗΠΑ, τέσσερις περιοχές της Ισπανίας (Βασκωνία, Καταλονία, Βαλεαρίδες Νήσοι, Ναβάρα), η Σκωτία, η Ουαλία και η Βόρειος Ιρλανδία από τη Μεγάλη Βρετανία και δύο Πολιτείες της Αυστραλίας (Νέα Νότιος Ουαλία και Νότια Αυστραλία.
Η γερμανική πτυχή
‘Οπως αναφέρθηκε εισαγωγικά, η Γενοκτονία των Αρμενίων έχει μια ιδιαίτερα μακρά και ενδιαφέρουσα γερμανική πτυχή. Ήδη, τον Ιανουάριο του 1916, η ημερήσια διάταξη του γερμανικού κοινοβουλίου περιείχε μια ερώτηση σχετικά με τη Γενοκτονία των Αρμενίων.
Ένα μήνα νωρίτερα, ο σοσιαλιστής βουλευτής - και μετέπειτα ιδρυτής του γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος και εκ των ηγετών της Γερμανικής Επανάστασης των Σπαρτακιστών του 1919 μαζί με την Ρόζα Λούξεμπουργκ - Καρλ Λίμπκνεχτ, υπέβαλε γραπτή ερώτηση προς τον Γερμανό καγκελάριο, στην οποία ανέφερε ότι οι Αρμένιοι είχαν «σφαγιασθεί κατά εκατοντάδες χιλιάδες»: Θα έκανε η Γερμανία κάτι για τους επιζώντες Αρμένιους τώρα;
Η ερώτηση του Λίμπκνεχτ ήταν η πρώτη πολιτική τοποθέτηση υπέρ των Αρμενίων σε κοινοβούλιο στην ιστορία. Παρόμοιο αίτημα είχε φτάσει στα χέρια του καγκελάριου από τις Καθολικές και Προτεσταντικές Εκκλησίες της Γερμανίας λίγες μέρες νωρίτερα. Ο καγκελάριος απάντησε ότι η Γερμανία «θα εξασφαλίσει ότι κανείς δεν θα υποστεί διώξεις για θρησκευτικούς λόγους». Φυσικά, τόσο η τότε πολιτική σκηνή της Γερμανίας, όσο οι Εκκλησίες και ο Λίμπκνεχτ γνώριζαν ότι αυτή η απάντηση ήταν μια επίφαση και μια απόλυτη απόρριψη του αιτήματος.
Όταν η ερώτηση του Λίμπκνεχτ τελικά απαντήθηκε στο κοινοβούλιο, μετατράπηκε σε μια μάλλον ντροπιαστική παράσταση των Γερμανών βουλευτών. Έχοντας λάβει ακόμη μια αόριστη απάντηση, ο Λίμπκνεχτ επέμεινε ότι οι μαρτυρίες και τα ντοκουμέντα συνηγορούν στο ότι πρόκειται για «εξόντωση των Αρμενίων», εισπράττοντας ειρωνικά γέλια και χλευασμούς.
Και όμως, πίσω από τις κλειστές πόρτες, το κυρίαρχο γερμανικό πολιτικό σύστημα γνώριζε ότι ο Λίμπκνεχτ είχε δίκιο. Από το Μάϊο του 1915 οι Γερμανοί διπλωμάτες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία βομβάρδισαν την Πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης και το Βερολίνο με αναφορές για γενοκτονία σε εξέλιξη. Πολλοί από αυτούς τους διπλωμάτες ζήτησαν από τους προϊσταμένους τους να παρέμβουν υπέρ των Αρμενίων για να σταματήσει η γενοκτονία. Μάταια.
Μετά το τέλος του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών δημοσίευσε ένα μέρος αυτής της διπλωματικής αλληλογραφίας σχετικά με τους Αρμένιους για να το χρησιμοποιήσει υπέρ της ηττημένης Γερμανίας κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την ειρηνευτική συνθήκη του Παρισιού. Αυτή η απόπειρα απέτυχε, επειδή ακριβώς η ίδια η Γερμανία τεκμηρίωσε ότι ήξερε τι συνέβαινε αλλά δεν έκανε τίποτα για να το αποτρέψει, αντίθετα επέτρεψε στην οθωμανική ηγεσία να πραγματοποιήσει την Γενοκτονία.
Αν και η δημοσιοποίηση αυτής της αλληλογραφίας δεν βοήθησε την γερμανική επιχειρηματολογία, ωστόσο προκάλεσε μια έντονη συζήτηση στην γερμανική κοινωνία κατά τον μεσοπόλεμο περί του μαζικού φόνου ενός έθνους, με τους ναζί να δικαιολογούν απολύτως την σφαγή των Αρμενίων.

Όταν λοιπόν περίπου εκατό χρόνια αργότερα, το 2016, η Γερμανία αναγνώρισε την Γενοκτονία των Αρμενίων, ουσιαστικά, το γερμανικό κοινοβούλιο όχι μόνο συζήτησε και πήρε θέση για την ιστορία μιας άλλης χώρας, αλλά έκανε και μια δήλωση σχετικά με τη δική του «αρμενική» ιστορία.

Τα πρόσωπα του Άουσβιτς: Η φρίκη του Χίτλερ με χρώμα [ΦΩΤΟ]


Οι απίστευτες φρικαλεότητες που έγιναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Αδόλφου Χίτλερ είναι γνωστές, αλλά ένα νέο φωτογραφικό πρότζεκτ ρίχνει φως στους ανθρώπους που βρίσκονταν πίσω από τις κλειδωμένες πόρτες του Άουσβιτς.https://im1.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2018/17/259558-screen_shot_2018-04-24_at_8.jpg
Η φωτογράφος Marina Amaral έχει ξεκινήσει ένα έργο για να φέρει τις μνήμες του Ολοκαυτώματος στο παρόν. Τα «πρόσωπα του Άουσβιτς», όπως είναι ο τίτλος του πρότζεκτ της, βλέπουν τους φυλακισμένους του στρατοπέδου συγκέντρωσης να επιστρέφουν με εντυπωσιακά χρώματα. Το ασπρόμαυρο μένει πίσω και οι άνθρωποι «ζωντανεύουν» στο σήμερα.
«Η μεγαλύτερη πρόκληση αυτού του έργου είναι να προσθέσουμε χρώματα στις εικόνες που σέβονται την ιστορική τους αξία καθώς και τα θύματα. Για αυτό, το Μουσείο του Άουσβιτς με βοηθά στη διαδικασία, στέλνοντας μου όλες τις απαραίτητες πληροφορίες ώστε οι φωτογραφίες να αποκατασταθούν με ακρίβεια και τα κείμενα που τα συνοδεύουν να έχουν μόνο αληθινές και σωστές πληροφορίες», δήλωσε η Amaral στο RT.
Όλα ξεκίνησαν το 2016 όταν η Amaral χρησιμοποίησε τον ψηφιακό χρωματισμό για να χρωματίσει την εικόνα μιας 14χρονης κρατούμενης του Άουσβιτς. Η Czesława Kwoka πέθανε στο στρατόπεδο το 1943. «Κοιτάζοντας κατ’ ευθείαν στην κάμερα, τα μάτια της λένε μια ιστορία φόβου και φρίκης που λίγοι από εμάς, στη σύγχρονη εποχή, μπορούν να καταλάβουν ή να συσχετίσουν. Η έκφραση στο πρόσωπο της με ακολουθεί από την πρώτη φορά που την είδα», έγραψε η Amaral στην ιστοσελίδα της.


Ο πρώτος ψηφιακός χρωματισμός έγινε από την Amaral στο Μουσείο του Άουσβιτς τον Μάρτιο και από εκεί γεννήθηκε η ιδέα για τα «πρόσωπα του Άουσβιτς». Η Amaral απέκτησε πρόσβαση σε 40.000 παρόμοιες φωτογραφίες κρατουμένων για να τις χρωματίσει μαζί με μια ομάδα ερευνητών.
Τώρα, η Amaral θα εργαστεί για μια ευρύτερη συλλογή σχετικά με τα θυμάτων του Άουσβιτς. Στόχος του έργου είναι να ζωντανέψουν ξανά οι ιστορίες αυτών των βασανισμένων ανθρώπων και προσελκύσουν νέες και μελλοντικές γενιές.
Ο δημοσιογράφος Seamus Bellamy εργάζεται στο πρότζεκτ για να βοηθήσει στην καταγραφή των ιστοριών. «Οι δεξιότητες της Marina στον χρωματισμό των φωτογραφιών δίνουν νέα ζωή στις εικόνες των κρατουμένων του Άουσβιτς. Είναι καθήκον μου να αντλήσω πληροφορίες από τα λιγοστά αρχεία  που υπάρχουν σε κάθε έναν από τους φυλακισμένους, να πω την ιστορία τους. Η αφήγηση αυτών των ιστοριών είναι μια τεράστια ευθύνη», δήλωσε στην RT.


Ο Salomon Honig είναι ένας άλλος κρατούμενος που εμφανίζεται στα «πρόσωπα του Άουσβιτς». Ένας Πολωνός Εβραίος που στάλθηκε στο Άουσβιτς το 1942 και σκοτώθηκε 13 ημέρες αργότερα. Η Deliana Rademakers παρουσιάζεται επίσης στη συλλογή. Ήταν Μάρτυρας του Ιεχωβά και ήταν κρατούμενη στην Ολλανδία πριν αποσταλεί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ravensbruck στη Γερμανία και στη συνέχεια στο Άουσβιτς.


Οι εικόνες των Kwoka, Honig και Rademakers έχουν ένα μελαγχολικό αέρα, δεδομένης της γνώσης μας για τη μοίρα τους. Ωστόσο, δεν είχαν όλα τα πρόσωπα που παρουσιάζονται στο πρότζεκτ άσχημο τέλος. Η Janina Nowak από την Πολωνία στάλθηκε στο Άουσβιτς τον Ιούνιο του 1942 και ήταν η πρώτη γυναίκα που κατάφερε να δραπετεύσει.


Σημειώνεται, ότι οι φωτογραφίες λήφθηκαν στο Άουσβιτς μεταξύ 1941-1943 και αντιπροσωπεύουν μόνο το 10% των φυλακισμένων στα στρατόπεδα θανάτου. Τα «πρόσωπα του Άουσβιτς» σε έγχρωμες φωτογραφίες θα ολοκληρωθούν σύντομα και θα παρουσιαστούν σε μια νέα ιστοσελίδα. «Για μένα, είναι μια μεγάλη πρόκληση, αλλά είναι επίσης και μεγάλη μου τιμή να ρίξω φως στις θλιβερές ιστορίες όλων εκείνων των ανθρώπων μέσα από τη δουλειά μου», πρόσθεσε η Amaral.

Μνημόνια: Αν-έξοδος εμπαιγμός! (του Νίκου Μπογιόπουλου)


   Αυτοί μου μας έβαλαν και  μας κρατούν στα Μνημόνια τσακώνονται μεταξύ τους για το αν η «έξοδος» από αυτά θα είναι «καθαρή» ή όχι. Βέβαια γνωρίζουν ότι η «έξοδος» – για την οποία αυτοί μιλούν – δεν θα είναι ούτε «καθαρή», ούτε «βρώμικη». Γιατί πολύ απλά δεν πρόκειται να υπάρξει.
    Εξηγούμαστε: Όπως κι αν βαφτίζουν την ακολουθούμενη πολιτική, ο όρος «Μνημόνιο» σημαίνει καθεστώς δημοσιονομικής λιτότητας, καθεστώς εκποίησης του δημόσιου πλούτου, καθεστώς εποπτείας της χώρας.
Παρά τα παχιά λόγια, λοιπόν, ισχύουν τα εξής:
    α) Οσον αφορά την λιτότητα, έχουν υπογράψει αυτή να διατηρηθεί μέχρι το 2060 (!) μέσω των εξωφρενικών και ματωμένων πλεονασμάτων,
    β) όσον αφορά την εκποίηση, έχουν υπογράψει να διατηρηθεί μέχρι το 2114 (!) μέσω της ύπαρξης του «Υπερταμείου» ξεπουλήματος για 99 χρόνια,
    γ) όσον αφορά την επιτροπεία και την επιτήρηση, έχουν συμφωνήσει (Κανονισμός της ΕΕ «αριθ. 472 της 21ης Μαΐου 2013») να διατηρηθεί για πολλές δεκαετίες και σίγουρα όχι πριν να «εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής» της Ελλάδας από τους τοκογλύφους – δανειστές της.
    «Κατάργηση», δε, των Μνημονίων σημαίνει:
    Πρώτον, ακύρωση των εκατοντάδων νόμων και των 30.000 μνημονιακών εφαρμοστικών ρυθμίσεων που έχουν επιβληθεί. Μπορούν να μας πουν μια που – πραγματικά – θα καταργήσουν;
    Δεύτερον, σημαίνει επιστροφή όσων κλάπηκαν από το λαό αυτά τα χρόνια. Από πότε συνιστούν «επιστροφή» και «έξοδο» οι νέες μειώσεις σε συντάξεις και η νέα αύξηση φόρων μέσω του αφορολόγητου, που ήδη έχουν ψηφίσει να εφαρμόσουν αμέσως μετά την… «έξοδο» από το Μνημόνιο; 
 Πηγή: Εφημερίδα Realnews 22/4/2018

23 Απρ 2018

Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ: Το προφίλ του νέου προέδρου της Κούβας


Αναλαμβάνει η νέα φρουρά

Ο δεύτερος τη τάξει στην ιεραρχία της κυβέρνησης της Κούβας, ο Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ, ορίστηκε την Τετάρτη μοναδικός υποψήφιος για τη διαδοχή του Ραούλ Κάστρο στην προεδρία. Η αποχώρηση του τελευταίου, από το ανώτατο αξίωμα, θα σηματοδοτήσει το προαναγγελθέν χρόνια πριν (από τον ίδιο τον Ραούλ) τέλος της διακυβέρνησης της χώρας από τους αδελφούς Κάστρο, η οποία κράτησε έξι δεκαετίες.
«Εξ ονόματος της Εθνικής Επιτροπής Υποψηφιοτήτων, έχω το καθήκον και την τιμή να σας προτείνω ως πρόεδρο του Συμβουλίου του κράτους και των υπουργών της Δημοκρατίας της Κούβας τον σύντροφο Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ Μπερμούντες», δήλωσε ενώπιον της εθνοσυνέλευσης της Κούβας η Χισέλα Ντουάρτε, η πρόεδρος της Επιτροπής αυτής.
Ο επίσημος διορισμός του Ντίας-Κανέλ και των 31 μελών του Συμβουλίου του Κράτους αναμένεται να επικυρωθεί σήμερα, την ημέρα που συμπληρώνεται η 57η επέτειος από τη νίκη των κουβανικών δυνάμεων στον Κόλπο των Χοίρων, όπου είχαν εισβάλει αντικαστρικοί με την υποστήριξη της CIA το 1961.
Οι υποψηφιότητες τέθηκαν σε ψηφοφορία την Τετάρτη, για το αποτέλεσμα πάντως δεν υπάρχει κάποια αμφιβολία, καθώς η εθνοσυνέλευση ουδέποτε αμφισβήτησε τις προτάσεις της Επιτροπής.
Νωρίτερα την Τετάρτη, ο απερχόμενος πρόεδρος και ο διάδοχός του εμφανίστηκαν χαμογελαστοί στην έναρξη των εργασιών της Εθνοσυνέλευσης, που αναδείχθηκε με την ψηφοφορία του Μαρτίου. Ο Ραούλ Κάστρο αγκάλιασε τον διάδοχό του όταν ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του, υπό τις παρατεταμένες επευφημίες των μελών του σώματος.

Αποκαθιστώντας τις σχέσεις με τις ΗΠΑ

Μετά την επανάσταση του 1959, η εξουσία στην Κούβα δεν μεταβιβάστηκε παρά μόνο μία φορά: το 2006, όταν ο Φιδέλ Κάστρο, αντιμέτωπος με σοβαρά προβλήματα υγείας, παρέδωσε τη σκυτάλη στον μικρότερο αδελφό του, έπειτα από 40 και πλέον χρόνια.
Αφού ανέλαβε την εξουσία, ο Ραούλ Κάστρο άρχισε μια διαδικασία μεταρρυθμίσεων που θεωρούνταν απαραίτητες από πολλούς, όπως το άνοιγμα της οικονομίας στις ιδιωτικές μικρές επιχειρήσεις, ενώ στο παρασκήνιο ενορχήστρωνε την επαναπροσέγγιση με τις ΗΠΑ, τον ψυχροπολεμικό εχθρό υπ’ αριθμόν ένα για την Αβάνα.
Το 2015, η προσπάθεια καρποφόρησε, όταν οι δύο χώρες ανακοίνωσαν προς κατάπληξη αρκετών την αποκατάσταση των διπλωματικών τους σχέσεων. Την επόμενη χρονιά, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα έκανε μια ιστορική επίσκεψη στη νήσο. Αλλά με την έλευση του στον Λευκό Οίκο, ο ρεπουμπλικάνος Ντόναλντ Τραμπ τράβηξε χειρόφρενο σε αυτή τη διαδικασία εξομάλυνσης.
Ο Φιδέλ Κάστρο απεβίωσε το 2016, στα 90 του χρόνια. Είναι η σειρά του Ραούλ, 86 ετών, να παραχωρήσει τη θέση του, αυτή τη φορά σε έναν εκπρόσωπο της νέας γενιάς των πολιτικών της Κούβας.

Το προφίλ του “νούμερο δύο” της κυβέρνησης

Νούμερο δύο της κυβέρνησης στην Αβάνα από το 2013, ο Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ είναι ένας άνθρωπος του κομματικού μηχανισμού που προετοιμάστηκε μεθοδικά για υψηλότερα αξιώματα. Εκπροσωπούσε τακτικά την κυβέρνησή του στο εξωτερικό, ενώ οι εμφανίσεις του στα μέσα ενημέρωσης σταδιακά γίνονταν συχνότερες.
Υποστηρικτής της ανάπτυξης του Διαδικτύου στην Κούβα, προβάλλει εικόνα εκσυγχρονιστή, μολονότι κάνει οικονομία στις δηλώσεις. Θεωρείται πάντως καθαρό πως είναι απόλυτα αδιάλλακτος απέναντι στους αντικαθεστωτικούς ή τους διπλωμάτες που επικρίνουν το πολιτικό σύστημα της Κούβας.
Αφού επιβεβαιωθεί ο διορισμός του, ο ηλεκτρολόγος μηχανικός που γεννήθηκε μετά την επανάσταση θα αποπειραθεί να εδραιώσει την εξουσία του και να συνεχίσει τον «εκσυγχρονισμό» του οικονομικού μοντέλου της κουβανικής οικονομίας, το έναυσμα του οποίου έδωσε ο μικρότερος Κάστρο.
Δύσκολα καθήκοντα για έναν πολιτικό με προφίλ διακριτικό, ο οποίος αναρριχήθηκε στον μηχανισμό αργά και στη σκιά.
Για πρώτη φορά, πρόεδρος της Κούβας θα αναλάβει κάποιος που δεν ήταν ανάμεσα στους ηγέτες της επανάστασης του 1959, δεν θα φοράει στρατιωτική στολή, ούτε θα είναι ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Αλλά μπορεί να υπολογίζει στη στήριξη του Ραούλ Κάστρο, ο οποίος θα παραμείνει επικεφαλής του μοναδικού κόμματος μέχρι το 2021. Από αυτή τη θέση, θα συνεχίσει να κινητοποιεί την παλιά φρουρά, τα στελέχη που αποκαλούνται μονολεκτικά οι «ιστορικοί», και στην πλειονότητά τους αντιμετωπίζουν με βαθιά επιφύλαξη τις πιο φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις.
Ο Ντίας-Κανέλ μπορεί ακόμη να υπολογίζει στην υποστήριξη του δικού του μελλοντικού υπ’ αριθμόν δύο, του Σαλβαδόρ Βαλντές Μέσα. Ο συνδικαλιστής, έμπειρο στέλεχος του κόμματος, 72 ετών, προτάθηκε για τη θέση του πρώτου αντιπροέδρου, το αξίωμα που κατείχε μέχρι την Τετάρτη ο διάδοχος του Ραούλ Κάστρο. Θα γίνει ο πρώτος Αφροκουβανός που θα καταλάβει τόσο υψηλό αξίωμα στη νήσο μετά την επανάσταση.
Απολύτως τίποτα σε αυτή τη διαδικασία μεταβίβασης της εξουσίας δεν είναι προϊόν «αυτοσχεδιασμού», αντιθέτως «τα πάντα είναι πολύ καλά μελετημένα» και βασίστηκαν στην «εμπειρία» της μεταβίβασής της από τον Φιδέλ στον Ραούλ, έκρινε ο Αρτούρο Λόπες-Λέβι, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Τέξας, ειδικός για την Κούβα.
Ο Ραούλ Κάστρο θα είναι σε αυτή τη διαδικασία ο παράγοντας «που θα σταθεροποιεί», αυτός που θα επιλύει τις όποιες «δυνητικές τριβές ανάμεσα στις ηγετικές μορφές» του κομματικού μηχανισμού και της κυβέρνησης, συμπλήρωσε.
Άλλη μια ένδειξη πως η μετάβαση έχει τη σφραγίδα της συνέχειας: πρόεδρος της εθνοσυνέλευσης εξελέγη ο Εστέμπαν Λάσο, 74 ετών.
Από την άλλη, δύο από τους «ιστορικούς», ο Ραμόν Ματσάδο Βεντούρα (87 ετών) και ο Άλβαρο Λόπες Μιέρα (76) αποχωρούν από το Συμβούλιο του Κράτους. Αντιθέτως, άλλα ιστορικά στελέχη, όπως ο Ραμίρο Βαλντές (85 ετών), ο Γκιγιέρμο Γκαρσία (90) ή ο Λεοπόλδο Σίντρα Φρίας (76) θα παραμείνουν στο κορυφαίο όργανο της εκτελεστικής εξουσίας στην Κούβα, μόλις 13 από τα συνολικά 31 μέλη του οποίου θα αλλάξουν.
Ο Ντίας-Κανέλ δεν έχει παρουσιάσει κάποιο πρόγραμμα, αφού απλά θα ακολουθήσει τις «κατευθυντήριες γραμμές» που ενέκρινε το κόμμα και το κοινοβούλιο και ορίζουν τις πολιτικές και οικονομικές κατευθύνσεις ως το 2030.
Για πολλούς παρατηρητές πάντως, ο νέος πρόεδρος της Κούβας θα βρεθεί αντιμέτωπος με μεγάλες προκλήσεις, πάνω από όλα στο πεδίο της οικονομίας, όπου καλείται να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις για να τονωθεί η ανάπτυξη, που συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια βρίσκεται σε τέλμα (+1,6% του ΑΕΠ το 2017) και να μειώσει την εξάρτηση από τις εισαγωγές πετρελαίου και τη βοήθεια της Βενεζουέλας, μιας χώρας που αποτελεί καίριας σημασίας σύμμαχο της Αβάνας, αλλά είναι εξασθενημένη από τη βαθιά οικονομική κρίση που την πλήττει.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

22 Απρ 2018

Κώστας Γαβράς: Οι πρόσφυγες δεν είναι εισβολείς, είναι θαρραλέοι άνθρωποι

Πενήντα ένα χρόνια μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος στην Ελλάδα, ο Κώστας Γαβράς μιλά στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων για τα γεγονότα της εποχής εκείνης: «Ήταν μία στρατιωτική δικτατορία υπερβολικά βίαιη, υπερβολικά ορατή», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Μιλά όμως και για το σήμερα και τη «δικτατορία των τραπεζών και του χρήματος. Τα τανκς είναι πλέον περιττά. Και πολύ πιο δύσκολο το να τα καταπολεμήσει κανείς», σημειώνει μιλώντας στο Πρακτορείο με τη χαρακτηριστική του «ματιά».http://www.athensvoice.gr/sites/default/files/styles/full-container/public/article/2018/04/21/kostas-gavras.jpg?itok=_UgmvTJK
Ενώ για τις προσφυγικές ροές σημειώνει στη συνέντευξή του στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων: «Δεν πρόκειται για εισβολείς, αλλά για θαρραλέους ανθρώπους που, με ρίσκο την ίδια τους τη ζωή, διασχίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα θάλασσας και στεριάς για να εξασφαλίσουν ένα στοιχειώδες μέλλον. Και αυτή η τάση θα συνεχίσει να κλιμακώνεται», εκτιμά.
Την ίδια ώρα αναφέρεται και στην την τύχη του κινηματογράφου στη χώρα μας και πώς οι προτάσεις που είχε καταθέσει παλαιότερα, στην τότε κυβέρνηση, θάφτηκαν, όπως ο ίδιος χαρακτηριστικά λέει.
Στο άλλο τρέχον θέμα, αυτό της αξιοποίησης αρχαιολογικών χώρων από τον κινηματογράφο, ο Κ. Γαβράς καταθέτει την άποψή του: «Η αρχαιολογική κληρονομιά ανήκει στην Ελλάδα, αλλά ανήκει επίσης στον κόσμο όλο. Νομίζω ότι επιβάλλεται μία ελεύθερη πρόσβαση όσον αφορά την προβολή τους με τον όρο ότι θα εγγυάται την ηθική τους υπόσταση και ότι θα έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα προς αποφυγήν φθορών των μνημείων».
Αφορμή για όλα τα παραπάνω ήταν η εκδήλωση την περασμένη Τετάρτη το απόγευμα στο βιβλιοπωλείο Librairie Kléber στο Στρασβούργο. Εκεί όπου σε μία αίθουσα πλημμυρισμένη από κόσμο, ο διεθνούς φήμης σκηνοθέτης κινηματογράφου παρουσίασε το βιβλίο-αυτοβιογραφία του «Va où il est impossible d'aller» (Πήγαινε εκεί όπου είναι αδύνατον να πας) που θα κυκλοφορήσει στη Ελλάδα από τις εκδόσεις Gutenberg το φθινόπωρο του 2018.
Μαζί του ήταν η γυναίκα του και παραγωγός του, Michelle Ray-Gavras, καθώς στα απομνημονεύματά του αναφέρεται τόσο στην καλλιτεχνική του πορεία από τον ερχομό του στη Γαλλία και μετά, αλλά και στη προσωπική του ζωή και την σχέση του με την σύντροφό του εδώ και 50 χρόνια.

19 Απρ 2018

Κάρολος Δαρβίνος: Το «ζώο» μέσα στον άνθρωπο

Ήταν ο άνθρωπος που ανέδειξε τη... μη καταγωγή από τον Αδάμ και την Εύα. Ένας αγνωστικιστής και όχι αθεϊστής επιστήμονας, όπως ήθελε να χαρακτηρίζει τον εαυτό του, που δεν δίστασε να ορίσει την Εκκλησία ως στρατηγική επιβίωσης μιας φυλής. Αν αναζητούμε την πρώτη -επιστημονικά τεκμηριωμένη- απενοχοποίηση των ανθρωπίνων ενστίκτων ο Κάρολος Δαρβίνος είναι σίγουρα αυτό που ψάχνουμε.
Γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου του 1809, στο Shrewsbury του Ηνωμένου Βασιλείου. Ήταν το πέμπτο παιδί ενός γιατρού της υψηλής κοινωνίας της Αγγλίας Ροβέρτο Δαρβίνου και της Σουζάνα, η οποία πέθανε όταν ο Κάρολος Δαρβίνος ήταν οχτώ ετών. Τελείωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση ως εσώκλειστος μαθητής. Το 1825 ο Δαρβίνος πηγαίνει στο Εδιμβούργο με σκοπό την προετοιμασία του για την ιατρική σχολή, κάτι που τελικά δεν κατόρθωσε καθώς δεν άντεχε να αντικρίζει το αίμα.https://im1.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2016/06/54335-darwin.jpg
Τελικά το 1827 ο πατέρας του τον έστειλε στο Κέιμπριτζ να σπουδάσει "τέχνη" (Bachelor of Arts) στο Christ' s College με σκοπό να μπορέσει να γίνει αργότερα κληρικός. Ο Δαρβίνος δεν ήταν ποτέ πρότυπο φοιτητή. Καθ' όλη τη διάρκεια των σπουδών του ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την εντομολογία, την βοτανολογία και ήταν συλλέκτης σκαθαριών. Το περίφημο ερευνητικό ταξίδι με το Beagle, στο οποίο ο Δαρβίνος μαζί με τον αγαπημένο του καθηγητή Χένσλοου θα μελετούσαν τις ακτές της Νότιας Αμερικής ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1831 και διήρκεσε πέντε χρόνια.
Ο Δαρβίνος ήρθε σε επαφή και εξέτασε απολιθώματα, ζώντες οργανισμούς καθώς και ιθαγενείς λαούς αλλά και αποίκους. Η εμπειρία του από το ταξίδι αυτό αποτέλεσε τη βάση για τη συγγραφή του μεγαλύτερου έργου του, την Καταγωγή των ειδών. Ήταν ήδη διάσημος στους επιστημονικούς κύκλους όταν επέστρεψε το 1836. Συνεργαζόμενος στη συνέχεια με άλλους επιστήμονες, οι σημειώσεις και τα δείγματα διαφόρων ζώων που είχε φέρει ταξινομήθηκαν. Το 1838 φαίνεται πως ο Δαρβίνος αρχίζει να σκέφτεται το ενδεχόμενο του γάμου.
Είχε ήδη αρχίσει να υποφέρει από ταχυπαλμίες και προβλήματα στο στομάχι του. Χαρακτηριστικό του χαρακτήρα του είναι το γεγονός ότι έγραψε έναν κατάλογο με τα υπέρ και τα κατά του γάμου. Στα πλεονεκτήματα έγραψε ότι θα έχει έναν φίλο στα γεράματα καλύτερο από σκύλο ενώ στα μειονεκτήματα ότι θα είναι φοβερό χάσιμο χρόνου και χρημάτων. Τελικά παντρεύεται το 1839 την ξαδέλφη του Έμμα Γουέτζουντ. Απέκτησε δέκα παιδιά εκ των οποίων τα τρία πέθαναν σε πολύ μικρή ηλικία.
Το γεγονός ότι μερικά παιδιά του ήταν ασθενικά και αδύναμα τον έκανε να σκεφτεί το ενδεχόμενο η αιτία να είναι η συγγένεια που είχε με τη σύζυγό του. Από αυτές τις σκέψεις ανέπτυξε την γενετική διασταύρωση. Είχε εξελιχθεί πλέον σε γνωστό γεωλόγο όταν η θεωρία της φυσικής επιλογής το 1839 είχε προχωρήσει αρκετά αλλά δίσταζε να ρισκάρει την φήμη του σε περίπτωση αντίδρασης της Εκκλησίας. Συν τοις άλλοις η υγεία του είχε αρχίσει να χειροτερεύει. Τελικά η θεωρία δημοσιεύεται το 1859 πυροδοτώντας σειρά αντιδράσεων όπως ήταν αναμενόμενο.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αν και ήταν πολύ καταβεβλημένος από την ασθένειά του ο Δαρβίνος εκπόνησε δύο σημαντικά έργα, το Η καταγωγή του ανθρώπου και η σεξουαλική επιλογή το 1871 και το Η έκφραση των συναισθημάτων στον άνθρωπο και στα ζώα το 1872.
Στο πρώτο παρουσιάζεται η ιδέα της σεξουαλικής επιλογής σε πλήρη ανάπτυξη και εξηγούνται μέσω αυτής η εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού, οι διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους, στις φυλές και σε ορισμένα πουλιά. Στο δεύτερο υποστηρίζεται η συνέχεια της ανθρώπινης ψυχολογίας από την συμπεριφορά των ζώων ενώ αναπτύσσεται η άποψη -που αργότερα θα επηρεάσει την εξελικτική ψυχολογία- ότι ο ανθρώπινος νους είναι αποτέλεσμα της φυσικής και σεξουαλική επιλογής.
Στις 19 Απριλίου του 1882 ο Δαρβίνος αφήνει την τελευταία του πνοή στο Κεντ της Αγγλίας. Ο τάφος του βρίσκεται στο Αβαείο του Γουέστμινστερ.

Η Εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων: Το απόλυτο φιάσκο των ΗΠΑ

https://im2.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2016/16/35691-cubaii.jpg 
Μετά τη νίκη των επαναστατών στην Κούβα το 1959 και τη φυγή του αμερικανοθρεμμένου δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα, οι ΗΠΑ είχαν ένα και μόνο στόχο, την ανατροπή της επαναστατικής ηγεσίας του Φιντέλ Κάστρο, καθώς σε καμία περίπτωση δεν μπορούσαν να δεχτούν την ύπαρξη μιας κομμουνιστικής χώρας στο μαλακό τους υπογάστριο. Στις 17 Απριλίου του 1961 ξεκινάει η «Εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων», η ενορχηστρωμένη από τις ΗΠΑ επιχείρηση για την ισοπέδωση των επαναστατών. Μόλις 72 ώρες αργότερα, στις 19 Απριλίου του 1961, η εισβολή αναδεικνύεται σε απόλυτο φιάσκο με νίκη του κουβανικού λαού και της επαναστατικής κυβέρνησης.
Η Εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων, ήταν μια επιχείρηση η οποία προετοιμαζόταν από τη CIA ήδη ένα χρόνο πριν την εκλογή του John Kennedy στην προεδρία της Αμερικής. Το σχέδιο το οποίο ενέκρινε το Μάρτιο του 1960 ο τότε πρόεδρος Eisenhower είχε ως εξής: μια δύναμη Κουβανών αντεπαναστατών θα χρηματοδοτηθεί, θα εξοπλιστεί και θα γυμναστεί από Αμερικανούς στρατιωτικούς σε ένα μυστικό στρατόπεδο στη Γουατεμάλα με σκοπό να εισβάλει στην Κούβα. Όπερ και εγένετο ένα χρόνο αργότερα, στις 17 Απριλίου του 1961. Ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, παρά τις δημόσιες διαψεύσεις ακόμη και μερικές ημέρες πριν από την επίθεση, ενημερώθηκε για το σχέδιο εισβολής μετά την εκλογή του στα τέλη του 1960, πείστηκε και έδωσε τη συγκατάθεσή του. Εξάλλου οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες εκτιμούσαν πως η επιχείρηση θα ολοκληρωνόταν θριαμβευτικά και με συνοπτικές διαδικασίες.

Της εισβολής προηγούνται μια σειρά σαμποτάζ, όπως η καταστροφή του εργοστασίου ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας, και στη συνέχεια, στις 15 του μήνα, αμερικανικά βομβαρδιστικά, μεταμφιεσμένα σε κουβανέζικα, βομβαρδίζουν τα αεροδρόμια της Κούβας. «Κουβανοί, η νίκη ζυγώνει! Ένας απελευθερωτικός στρατός βρίσκεται στην Κούβα για να αγωνιστεί μαζί σας ενάντια στην κομμουνιστική τυραννία του Φιντέλ Κάστρο, αυτού του ανισόρροπου! Πολεμήστε τους φιντελιστές, το γενικό ξεσήκωμα άρχισε!», εκπέμπει εκείνη τη μέρα ο σταθμός των αντεπαναστατών έξω από τη χώρα και 1.500 εξ αυτών αποβιβάζονται πάνοπλοι στον Κόλπο των Χοίρων.


Η κυβέρνηση Castro μοιράζει όπλα στο λαό ο οποίος έχει συσπειρωθεί εναντίον των εισβολέων. “Πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτή τη στιγμή είμαστε σε πόλεμο, στον ψυχρό πόλεμο όπως τον αποκαλούν, έναν πόλεμο χωρίς πρώτη γραμμή, χωρίς συνεχείς βομβαρδισμούς, αλλά όπου οι δύο εχθροί – αυτός ο μικρός πρωταθλητής της Καραϊβικής και η μεγάλη, ιμπεριαλιστική ύαινα – είναι πρόσωπο με πρόσωπο και γνωρίζουν ότι ένας απ’ τους δυο θα πεθάνει στη μάχη”, δηλώνει χαρακτηριστικά και ο Che Guevara, εμψυχώνοντας τους.




Μέσα σε μόλις 72 ώρες, στις 19 του μήνα, λήγουν όλες οι μάχες, με τις πανίσχυρες ΗΠΑ να έχουν ηττηθεί κατά κράτος. Ο επαναστατικός στρατός του Castro συλλαμβάνει, επίσης, τους 1.200 από τους 1.500 κουβανούς φυγάδες οι οποίοι είχαν αποβιβαστεί στο νησί. Λίγους μήνες αργότερα, ο διευθυντής της CIA, Allen Dulles, όπως και όλοι όσοι είχαν βοηθήσει στην οργάνωση της επιχείρησης απομακρύνονται με συνοπτικές διαδικασίες.


Η Εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων έμεινε στην ιστορία ως μια από τις μεγαλύτερες αποτυχίες των ΗΠΑ, καθώς τα αποτελέσματα ήταν εκ διαμέτρου αντίθετα από τις προσδοκίες. Ο κουβανικός λαός όχι μόνο δεν ξεσηκώθηκε υποστηρίζοντας τους αντεπαναστάτες, αλλά αντίθετα συσπειρώθηκε γύρω από την επαναστατική ηγεσία του Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος ισχυροποιήθηκε εντός και εκτός της χώρας. Σοβιετική Ένωση και Κίνα ενίσχυσαν τους δεσμούς τους με την Κούβα, ενώ στη Λατινική Αμερική φούντωσε το αντιαμερικανικό κίνημα. Την ίδια στιγμή στις ΗΠΑ αναζητούσαν τους υπεύθυνους για την επιχείρηση που έμεινε στην ιστορία ως το απόλυτο φιάσκο.

Πέτρο, συγγνώμη! – του Νίκου Μπογιόπουλου

    Επιτρέψτε μου μια ομολογία. Είναι η ώρα της αυτοκριτικής. Και ταυτόχρονα της συγγνώμης.
    Θέλω να ζητήσω συγγνώμη από τον κ.Πέτρο Κωστόπουλο. Του ζητώ συγγνώμη διότι παρά τις πραγματικά φιλότιμες προσπάθειές του να με «ξεβλαχέψει», όπως σεμνά δήλωσε προχτές, με δική μου υπαιτιότητα δεν τα κατάφερε.
    Όλη η ευθύνη βαραίνει εμένα. Αποκλειστικά εμένα και κανέναν άλλον. Αποδείχτηκα ανεπίδεκτος «ξεβλαχέματος» παρά τους τόσους και τόσους κώλους που μου πρόσφερε ο κ.Κωστόπουλος μέσα από τα περιοδικά του για να βγάλω την τσίμπλα και για να δω με άλλο μάτι τον κόσμο.
    Ίσως σε αυτή την αδυναμία μου να επέδρασε το γεγονός ότι τον καιρό εκείνο, των Κλικ, των μικ και των ψιτ, διατηρούσα την άποψη πως η ανθρωπότητα είχε βρει, ήδη, τον τρόπο να αναπαράγεται.
    Ότι τον είχε βρει πολύ πολύ πριν από την ανακάλυψη του κ.Κωστόπουλου ότι μπορεί κανείς να πουλάει μούρη μέσω μιας εκδοτικής και υβριδικού τύπου φλωροκουτσαβακίστικης δραστηριότητας του τύπου «το νινί μου φλόγες βγάζει, λες να είναι πετρογκάζι;»…
    Είχα, δηλαδή, την –  βλαχαδερή – άποψη ότι η ανθρωπότητα γενικώς και η Ελλάδα ειδικώς είχε ήδη εμπεδωμένη γνώση για το τι κρύβεται στα σκέλια της, πολύ πολύ πριν ο κ.Κωστόπουλος φωτίσει με τον ιλουστρασιόν ευρωπαϊσμό του τόσο την βουβωνική χώρα των αγορακίων, όσο και την καλλίπυγο φύση των κοριτσακίων.
    Αυτός ο δογματισμός της βλαχομπίχλας με έκανε ανεπίδεκτο του «ξεβλαχέματος» που τόσο απλόχερα μου πρόσφερε ο κ.Κωστόπουλος.
    Μάλιστα, μετά την τελευταία του δήλωση, διαπιστώνω ότι  με έκανε και δύστροπο στις προσπάθειες ευγενικών και προχώ ανθρώπων να με βγάλουν από την βλαχιά μου.
    Τόσο δύστροπο που ακόμα πιάνω τον εαυτό μου καμιά φορά, όποτε συναντώ τέτοιους αναμορφωτές της ύπαρξής μου, να πέφτω θύμα  της χωριάτικης καταγωγής μου και να σκέφτομαι φωναχτά:
   «Α ίσα πέρα, ωρέ ζαγάρι».   

17 Απρ 2018

Συρία: Μπροστά στις πολεμικές επιθέσεις του ιμπεριαλισμού δεν υπάρχει η πολυτέλεια της «ουδετερότητας»

Σημ. (δική μας): Ένα άρθρο του Θύμιου Παπανικολάου που τα λέει όλα! Ένα ηχηρό χαστούκι στην ιμπεριαλιστική «αριστερά» που ακόμη και σε χθεσινό της «κοινό αντιπολεμικό» κάλεσμα δεν τους επέτρεψαν οι πρεσβείες να γράψουν τη λέξη «Συρία». Πως δηλαδή ιμπεριαλιστική επίθεση δέχεται η Συρία του Άσαντ… και την κυβέρνησής του. Αλλά κι ένα ηχηρό χαστούκι στο ΚΚΕ που διαδήλωσε μαζικά, αλλά γενικά εναντίον των «ιμπεριαλισμών» κι αντίθετα με ΟΛΑ τα αδελφά του Κομμουνιστικά Κόμματα -πρωτίστως το αδελφό του Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας που συμμετέχει στην κυβέρνηση Άσαντ-… οι ισαποστάκηδες είναι εργαλείο του υπερεθνικού κεφαλαίου!

 

Οι σημερινοί νικητές!
Του Θύμιου Παπανικολάου
 
Οι δυνάμεις του 4ου Ράιχ, δηλαδή του πλανητικού ιμπεριαλισμού (ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία…) κτυπούν με πυραύλους τη Συρία, σκορπώντας την καταστροφή και το θάνατο, αλλά και ανοίγοντας τις πύλες της πολεμικής κολάσεως στον πλανήτη…
ΚΑΙ κάποιοι, που αυτοχαρακτηρίζονται αριστεροί, «αναπαύονται» στο έδαφος της ουδετερότητας: Στο δόλιο τέχνασμα των
«ίσων αποστάσεων»!!!

Το ιδεολογικό θεμέλιο αυτής της δολιότητας είναι οι «ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις», ανάμεσα στις ΗΠΑ και τους ιμπεριαλισμούς της Δύσης με τον «ιμπεριαλισμό» της Ρωσίας…
Σημείωση: Υπάρχουν και κάποιοι τόσο υστερικοί εναντίον της Ρωσίας που τη θεωρούν και πιο …επικίνδυνη από το 4ο Ράιχ…
Εδώ συστηματικά, σταθερά και επί χρόνια η ιμπεριαλιστική θηριωδία της Δύσης βομβαρδίζει ανελέητα τη Συρία και άλλες χώρες, στήνει προβοκάτσιες και αποτεφρώνει λαούς και τα υποπροϊόντα του σταλινισμού κλείνουν τα μάτια σ’ αυτές τις πολεμικές στρατηγικές του ΥΠΕΡ-εθνικού ιμπεριαλισμού (Νέα Τάξη), και καλύπτουν αυτήν την περίεργη και πολύ ύποπτη τύφλα τους με το δόγμα των «ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων»…
Πάνε να αφανίσουν, από κοινού, ΟΛΕΣ οι πολεμικές μηχανές του 4ου Ράιχ, τα έθνη και τους λαούς της Μέσης Ανατολής και όλοι αυτοί οι προφήτες των «ίσων αποστάσεων» («ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις») ΕΞΙΣΩΝΟΥΝ το θύμα με το θύτη, τη Συρία με τον ΥΠΕΡ-εθνικό ιμπεριαλισμό, τις ΗΠΑ με τη Ρωσία, τον επιτιθέμενο με τον αμυνόμενο…
Με το δόλιο τέχνασμα των «ίσων αποστάσεων» (της εξίσωσης, δηλαδή του ΥΠΕΡ-ΕΘΝΙΚΟΥ ιμπεριαλισμού με τη Ρωσία), ουσιαστικά εξωραΐζουμε το κτηνώδες ΕΓΚΛΗΜΑ που διαπράττεται, επί χρόνια, σε βάρος της Συρίας, από την πλανητική κακουργία του ιμπεριαλισμού.
Πρακτικά μια τέτοια στάση αποβαίνει ΥΠΕΡ της βαρβαρότητας και κτηνωδίας της Δύσης (του υπέρ-εθνικού ιμπεριαλισμού)…
Μια τέτοια στάση «αμεροληψίας» («ίσων αποστάσεων») είναι σκανδαλωδώς μεροληπτική ΥΠΕΡ της ΥΠΕΡ-εθνικής ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας και των δημίων της ανθρωπότητας…
Όσοι εξισώνουν, με οποιοδήποτε πρόσχημα, την ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ενός λαού με τη θηριώδη ιμπεριαλιστική επίθεση του ΑΦΑΝΙΣΜΟΥ του, βρίσκονται από την πλευρά των δυνάμεων του ολέθρου και της καταστροφής…
Η θέση είναι μία: Στήριξη άνευ όρων, και χωρίς περιστροφές και δόλιες «ουδετερότητες», της Συρίας, από τις εισβολές της πλανητικής κακουργίας του 4ου Ράιχ…
Περιοδικό «Ρεσάλτο»

Ένα άγαλμα με ιστορία: Ναγκασάκι – Χιροσίμα – «Δόγμα Τρούμαν» – Ναπάλμ


Με αφορμή την επίθεση με χημικά και χειροβομβίδες κρότου λάμψης που εξαπέλυσαν τα ΜΑΤ εναντίον φοιτητών, μαθητών, σπουδαστών και εργαζομένων  (και τις προσαγωγές που μετατράπηκαν σε συλλήψεις με βαρύ κατηγορητήριο ) για να προστατέψουν το άγαλμα του Τρούμαν, ας θυμηθούμε λίγο ποιος ήταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Χάρυ Τρούμαν.  
Πριν ξεκινήσουμε να σημειώσουμε πως δεν είναι η πρώτη… περιπέτεια του συγκεκριμένου αγάλματος. Πάρα πολλές φορές έχει αντιμετωπιστεί ως σύμβολο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού σε αντιπολεμικές και άλλες εκδηλώσεις. Χαρακτηριστικό είναι, δε, πως την περίοδο που είχε έρθει ο Μπιλ Κλίντον στην Ελλάδα, λίγους μήνες μετά την έναρξη των βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία, το 1999, οι αρμόδιοι έσπευσαν να το επανατοποθετήσουν. Στη συνέχεια ακολούθησαν κι άλλες αντιδράσεις, όπως το 2007 και το 2013. Πάντως, καμία κυβέρνηση δεν έχει δείξει τόσο… ζήλο για το συγκεκριμένο άγαλμα όπως η «αριστερή» κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα. 
Ας επανέλθουμε, όμως, στον Χάρυ Τρούμαν
Πρόκειται για τον καλό αυτό άνθρωπο που στη θητεία του έγινε ένα από τις μεγαλύτερες καταστροφές του περασμένου αιώνα.  Χρησιμοποιήθηκε η ατομική βόμβα ως όπλο και σκορπίστηκε ο θάνατος και ο όλεθρος στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι (Αύγουστος 1945). 
Είναι ο ίδιος καλός αυτός κύριο που έστειλε το 1948 τον Βαν Φλιτ για να «εποπτεύσει» την εφαρμογή του «Δόγματος» του, του «Δόγματος Τρούμαν».
Αρκεί να υπενθυμίσουμε εκείνη τη φράση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου προς το Βαν Φλιτ:
«Στρατηγέ, ιδού ο στρατό σας»
Με αυτόν τον τρόπο θα καταλάβουμε πως «βοήθησαν» οι ΗΠΑ του Τρούμαν, χρησιμοποιώντας τις ναπάλμ στον ελληνικό εμφύλιο, ενάντια στους αντάρτες του ΔΣΕ, στο Γράμμο. 
Ακολουθεί απόσπασμα από την ομιλίας (12 Μαρτίου 1947) του Τρούμαν στο Κογκρέσο, που αποτέλεσε το «Δόγμα Τρούμαν»: 
«Πιστεύω ότι η πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών οφείλει να είναι η υποστήριξις των ανθισταμένων εις την υποδούλωσιν ελευθέρων λαών. Εάν η Ελλάς ήθελεν περιέλθει υπό τον έλεγχον ενόπλου τινός μειοψηφίας, σύγχυσις και ανωμαλία θα ηδύνατο να εξαπλωθούν ευχερώς εις ολόκληρον τη Μέσην Ανατολήν. Ετι μάλλον ο αφανισμός της Ελλάδος ως ανεξαρτήτου κράτους, θα είχεν βαθείαν επίδρασιν εφ’ όλων των ευρωπαϊκών χωρών, ων οι λαοί αγωνίζονται, αντιμετωπίζοντες μεγάλας αντιξοότητας, προς διατήρησιν της ελευθερίας και ανεξαρτησίας των, καθ’ ον χρόνον επανορθώνουν τας εκ του πολέμου καταστροφάς. Αν παραλείψωμεν να βοηθήσωμεν την Ελλάδα κατά την κρίσιμον ταύτην στιγμήν, βαρύταται θα είναι αι συνέπειαι τόσον διά την Δύσιν όσο και διά την Ανατολήν. Οφείλομεν να αναλάβωμεν άμεσον και αποτελεσματικήν δράσιν…».
Μετά την εξαγγελία του, χαράσσοντας  τις κατευθύνσεις της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ όλα ήταν έτοιμα για την επίσημη έναρξη της αμερικανικής επέμβασης.
Το «Δόγμα Τρούμαν» καταγγέλθηκε από το ΚΚΕ, από την πρώτη στιγμή, καλώντας το λαό να υπερασπίσει την εθνική του ανεξαρτησία. Δεξιά και Κέντρο αποδέχθηκαν την ωμή επέμβαση.
Η συνέχεια γνωστή. Στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, η κυβέρνηση των ΗΠΑ με το «Δόγμα Τρούμαν», έθεσε υπό την προστασία της τα αντιδραστικά καθεστώτα της Αθήνας και της Αγκυρας. Ζήτησε την έγκριση από τα νομοθετικά σώματα των ΗΠΑ, για την παροχή «βοήθειας» ύψους 400 εκατομμυρίων δολαρίων.
Ο Τρούμαν, με την εξαγγελία του «Δόγματος» διακήρυξε τους στόχους του αμερικανικού ιμπεριαλισμού για την Ελλάδα και δεν άργησε να εφαρμοστεί.
Από τις 24 Μαΐου 1947 άρχισαν να έρχονται οι πρώτοι Αμερικανοί αξιωματικοί του στρατού και του ναυτικού. Αποστολή ο ανεφοδιασμός του κυβερνητικού στρατού και την εκπαίδευσή του στο χειρισμό και στη συντήρηση του αμερικανικού υλικού. Στις τις 22 του ίδιου μήνα τα αντιπροσωπευτικά σώματα των ΗΠΑ ψήφισαν νόμο, που προέβλεπε τη χορήγηση στην Ελλάδα και στην Τουρκία 400 εκατομμυρίων δολαρίων. Στις 20 Ιουνίου 1947 υπογράφτηκε η ελληνοαμερικανική συμφωνία με την οποία έμπαινε σε εφαρμογή ο νόμος αυτός. 
Το «Δόγμα Τρούμαν» και στη συνέχεια το σχέδιο Μάρσαλ, ήταν «πακέτα» που βοήθησαν την άρχουσα τάξη της χώρας να «στεριώσει» το σύστημα της στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, για να «χρυσώσει» το κεφάλαιο της χώρας και να στραφεί με κάθε τρόπο ενάντια στο λαό αυτής της χώρας
Διαβάστε τι πραγματικά ήταν αυτή η περίφημη «αμερικανική βοήθεια» και σε ποιους πήγε ΕΔΩ (Σχέδιο Μάρσαλ: 70 χρόνια… «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»! – του Νίκου Μπογιόπουλου)

15 Απρ 2018

O Blues Φυσσαρμονικίστας walter Βaumgartner Εμφανίζεται στο Μεσολόγγι

Ο Διεθνούς Φήμης Blues Φυσσαρμονικίστας walt Βaumgartner Εμφανίζεται
στο Μεσολόγγι και τον Συνοδεύουν οι Blues Bash.
Με Απειρες Συναυλίες και Εμφανίσεις στο Ενεργητικό του και το πρόσφατο (Swiss Blues Award 2016)
o Καταξιωμένος Walter παρέα με την Εκρηκτική Rhythm and Blues Μπάντα του Δικού μας Σπύρου Μπάρλα (Blues Bash)
εμφανίζονται στις 21 Απριλιου και μεταμορφώνουν τον Πεζόδρομο Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι
σαν την αγορά της οδού Μάξγουελ του Σικάγο κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’50.

walter Βaumgartner - Φυσαρμόνικα Φωνή
Σπύρος Μπάρλας - Φυσαρμόνικα Φωνή
Σταύρος Παναγιωτόπουλος - Κιθάρες
Μάκης Φεγγούλης -Τύμπανα
Νίκος Ζαρκαλής - Ηλεκτρικό Μπάσο


https://www.walterbaumgartner.ch/

https://www.facebook.com/Blues-Bash-522660874521962/



Σαββάτο 21 Απριλίου 2018
Πεζόδρομος Λορδου Βύρωνα
Μεσολόγγι
21:30


Links
https://www.walterbaumgartner.ch/
https://www.facebook.com/Blues-Bash-522660874521962/

H ψυχική ανθεκτικότητα και ο ρόλος των παραμυθιών στη διαμόρφωση της

https://www.psychologynow.gr

παραμύθια του παιδιού «Οτιδήποτε βλέπεις μπορεί να γίνει ένα παραμύθι και μπορείς να βγάλεις μια ιστορία από οτιδήποτε αγγίξεις». (Χανς Κρίστιαν Άντερσεν)

Με τον όρο Ψυχική Ανθεκτικότητα εννοούμε την ικανότητα του ατόμου να προσαρμόζεται με επιτυχία στην αντιμετώπιση κοινωνικών δυσκολιών ή γενικά πολύ απαιτητικών ή και επικίνδυνων συνθηκών (Pecillo, 2016). Όταν ένας άνθρωπος βομβαρδίζεται καθημερινά από στρες, αυτό διαταράσσει την εσωτερική και εξωτερική του αίσθηση  ισορροπίας, παρουσιάζοντάς του παράλληλα προκλήσεις αλλά και ευκαιρίες ζωής. Η Ψυχική Ανθεκτικότητα είναι η ικανότητα να επανέρχεται κάποιος από μια αρνητική εμπειρία χωρίς μεγάλες αλλαγές στη λειτουργικότητάς του.
Η παιδική ψυχική ανθεκτικότητα  αναφέρεται στα παιδιά που τα καταφέρνουν καλύτερα απ’το αναμενόμενο, ενώ έχουν ένα ιστορικό ζωής που περιλαμβάνει δύσκολες ή επικίνδυνες εμπειρίες. Σύμφωνα με τον Masten (2001) δεν υφίσταται ο όρος «άφθαρτο παιδί» που ξεπερνά οποιοδήποτε εμπόδιο και επικινδυνότητα που αντιμετωπίζει στη ζωή του. Η ψυχική ανθεκτικότητα είναι το αποτέλεσμα ενός τεράστιου αριθμού αναπτυξιακών διαδικασιών, που έχει επιτρέψει σε παιδιά που αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις να συνεχίζουν να αναπτύσσονται κανονικά ενώ άλλα παιδιά δεν μπορούν (Yatesetal., 2003).
Μέσα απ’την προσπάθεια των ερευνητών να κατανοήσουν το πώς καταφέρνουν τόσα παιδιά να ανταποκριθούν σε αντίξοοες συνθήκες συνειδητοποίησαν ότι υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που βοηθούν στην ανάπτυξη και διατήρηση της ψυχικής ανθεκτικότητας (Fredrickson & Branigan, 2005):
  • Η ικανότητα να κάνει κάποιος ρεαλιστικά σχέδια και να είναι ικανός να κάνει τα απαραίτητα βήματα για να φτάσει σε αυτά
  • Να έχει μια θετική εικόνα για τον εαυτό του και αυτοπεποίθηση για τις ικανότητές του
  • Επικοινωνιακές δεξιότητες και ικανότητα επίλυσης προβλημάτων
  • Ικανότητα να διαχειρίζεται κάποιος παρορμήσεις και συναισθήματα
Οι παραπάνω παράγοντες ευνοούνται μέσα από τα διάφορα συστήματα στα οποία ανήκει ένα μέσο παιδί, όπως το σχολείο που ενισχύει όχι μόνο τις γνωστικές αλλά και τις κοινωνικές δεξιότητες των μαθητών και η οικογένεια που μπορεί και προάγει την τρυφερότητα, την ασφάλεια και την ώθηση των ατομικών προσδοκιών στα μέλη της (Garmezy, 1974.Wangetal., 1994).
Τα παιδιά όμως καθώς μεγαλώνουν καλούνται να βιώσουν και πολλές αρνητικές εμπειρίες, έτσι τόσο οι γονείς όσο και οι εκπαιδευτικοί πρέπει να βρουν υγιείς τρόπους ώστε τα παιδιά να μπορούν να αντιμετωπίσουν δυσκολίες, προκλήσεις αλλά και κινδύνους  στην κοινωνία. Στο σημείο αυτό αναρωτιόμαστε κατά πόσο τα παραμύθια μπορούν να αποτελέσουν το εργαλείο εκείνο που μπορεί να συμβάλει στην  ενίσχυση της παιδικής ψυχικής ανθεκτικότητας.
Η Dr. Teresa Graham μέσα από το άρθρο της «DO YOU WANT YOUR CHILD TO BE RESILIENT?» (2005) απευθυνόμενη στους γονείς τους καλούσε να αναρωτηθούν κατά πόσο γνωρίζουν τα οφέλη των παραμυθιών που διαβάζουν στα παιδιά τους ειδικά σε συναισθηματικό επίπεδο. Όπως χαρακτηριστικά τονίζει η ψυχολόγος και αρθρογράφος, κάθε παραμύθι έχει ένα πολύ συγκεκριμένο μοτίβο: τον αθώο και συνήθως νεαρό πρωταγωνιστή και τους «κακούς» που του δημιουργούν προβλήματα και πολλές αντιξοότητες σε σημείο που να τον κάνουν να υποφέρει (π.χ. Σταχτοπούτα, Χιονάτη κ.α.), ώσπου κάποια στιγμή κάτι γίνεται και ο πρωταγωνιστής σώζεται. Το κεντρικό μήνυμα απ’αυτές τις ιστορίες είναι ότι μπορεί κάποιος  να βιώσει φρικτές εμπειρίες, όμως υπάρχει η δυνατότητα να ξεφύγει και να ζήσει τελικά μια όμορφη και λειτουργική ζωή. Για την επίτευξη του τελευταίου χρειάζεται η ψυχική ανθεκτικότητα.
Τα παραμύθια δείχνουν ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά αποτελείται από πολλές συγκρούσεις και έχουν σκοπό τη διδαχή. Το παιδί ακούγοντας  την ιστορία αναμένεται να επεξεργαστεί συνειδητά ή ασυνείδητα τα σύμβολα ενός παραμυθιού και έτσι να του δοθεί το κίνητρο μέσα από έναν ευχάριστο τρόπο να αναμένει να αντιμετωπίσει διάφορες προκλήσεις στη ζωή του (Danilewitz, 1991). Η ουσία του να αφηγείται ένας γονιός παραμύθια στο παιδί του έγκειται στη σημασία της αλληλεπίδρασης και του διαλόγου που αναπτύσσεται μεταξύ τους. Στη συνέχεια το παιδί αλληλεπιδρά με το ίδιο το παραμύθι και τα νοήματά του και μέσω αυτής της διαδικασίας αρχίζει και διαχειρίζεται διάφορα αναπτυξιακά θέματα και προβληματισμούς. Η κάθε ιστορία λειτουργεί σαν αντικείμενο εναπόθεσης των συναισθημάτων κάθε παιδιού.
Σύμφωνα με τον Bettelheim (1988) το περιεχόμενο της ιστορίας που επιλέγει ένα παιδί δεν αντανακλά την εξωτερική του πραγματικότητα αλλά τα εσωτερικά του προβλήματα, τα οποία φαίνονται μη κατανοητά, άρα και δύσκολα προς επίλυση. Το παραμύθι βοηθά το παιδί να εξωτερικεύσει τις εσωτερικές του συγκρούσεις και να προσπαθήσει να τις επεξεργαστεί. Τα παιδιά αναζητούν λύσεις για να επιλύσουν τα εσωτερικά τους προβλήματα. Τα παραμύθια βοηθούν το παιδί στην προσπάθεια να λύσουν αυτά τα προβλήματα, δίνοντάς τους τόσο μαγικές όσο και αληθινές απαντήσεις που τους μαθαίνει πώς να ελέγχουν τις συγκρούσεις στον πραγματικό κόσμο.
Σε κάθε παραμύθι το καλό και το κακό παρουσιάζεται μέσω χαρακτήρων και προσώπων και η αντιπαλότητά τους είναι που διαμορφώνει το ηθικό δίλημμα και ότι χρειάζεται προσπάθεια για να λυθεί. Τα παραμύθια εμπεριέχουν επίσης το βίωμα της εγκατάλειψης και τρόπους που ο κάθε ήρωας αμύνεται εναντίον της και τη ξεπερνάει (Bettelheim, 1988). Το γεγονός όμως ότι το καλό πάντα νικάει στο τέλος δεν είναι αυτό που προωθεί την ηθική, αλλά το γεγονός ότι το παιδί ταυτίζεται με τον ήρωα και τις προσπάθειες που κάνει να ανταπεξέλθει των δυσκολιών.
Το μήνυμα κάθε παραμυθιού στα παιδιά είναι ότι η πάλη έναντι των αντιξοοτήτων της ζωής είναι αναπόφευκτη, είναι μέρος της ίδιας της ύπαρξής μας, όμως κάποιος μπορεί να διαχειριστεί τα εμπόδια και να βγει νικητής στο τέλος. Τα παραμύθια αντιμετωπίζουν το υπαρξιακό άγχος και τα διλήμματα αρκετά σοβαρά. Η ανάγκη να αγαπάς και να αγαπιέσαι,  ο φόβος ότι κάποιος θεωρεί τον εαυτό του χωρίς αξία, η αγάπη για τη ζωή και ο θάνατος είναι κάποιο βασικοί θεματικοί άξονες των παραμυθιών.
Απ’ την άλλη κάποια παραμύθια δεν έχουν στόχο να προωθήσουν στα παιδιά τη σημασία των καλών και λανθασμένων επιλογών αλλά να τους δώσουν ελπίδα ότι ακόμα και ο πιο αδύναμος μπορεί να τα καταφέρει, ότι ακόμα και ένα παιδί έχει δύναμη. Συχνά στα παραμύθια το να διώχνουν κάποιον χαρακτήρα απ’το σπίτι αντιπροσωπεύει την ανάγκη να ανακαλύψει κάποιος τον εαυτό του γιατί η συνειδητοποίηση του εαυτού χρειάζεται τον αποχωρισμό του περιοριστικού περιβάλλοντος του σπιτιού. Αυτό δείχνει στο παιδί ότι παρόλο που το να φύγει απ’το σπίτι αποτελεί επιθυμία δεν γίνεται με βιαστικό τρόπο, είναι ένα ταξίδι της ψυχής το οποίο αποτελεί μια διαδικασία και όχι ένα γεγονός. Αυτά τα παραμύθια προσανατολίζονται προς το μέλλον καθώς το παιδί θα φτάσει στην πλήρη ενσωμάτωση της προσωπικότητάς του όταν θα είναι πιο ώριμο.
Σύμφωνα με τον Danilewitz, το παιδί εξάγει διαφορετικές ερμηνείες για το ίδιο παραμύθι, οι οποίες βασίζονται στα ενδιαφέροντα και στις ανάγκες της εκάστοτε χρονικής στιγμής. Κάθε φορά που δίνεται στο παιδί μια αφορμή για να ξαναδιαβάσει το κάθε παραμύθι εκείνο είτε επεξεργάζεται περισσότερο γνωστά του νοήματα είτε τα αντικαθιστά με νέα. Μόνο με το επαναλαμβανόμενο άκουσμα ενός παραμυθιού και με το να δίνεται επαρκής χρόνος για να το κατανοήσει, το παιδί μπορεί να επωφεληθεί  πλήρως απ’αυτό που έχει να του προσφέρει το παραμύθι σχετικά με την κατανόηση του εαυτού του και του κόσμου γύρω του.
Μόνο τότε η ελεύθερη συσχέτιση των παιδιών με το παραμύθι θα παράξει ένα πιο προσωπικό μήνυμα για αυτά και επίσης θα τα βοηθήσει να αντιμετωπίσουν τους δικούς του προβληματισμούς. Τα παιδιά εσωτερικεύουν τις προκλήσεις των ιστοριών και οι εμπειρίες τους στην πραγματική ζωή μπερδεύονται με τα ζητήματα που διαπραγματεύεται ένα παραμύθι. Το παιδί  ενσωματώνει απ’τα παραμύθια τις καταστάσεις, τα συναισθήματα, τις εμπειρίες που ταιριάζουν με το εκάστοτε αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκονται.
Ένα παραμύθι είναι ικανό να βοηθήσει το παιδί να καταλάβει ότι άνθρωποι κάθε ηλικίας και καταγωγής έχουν παρόμοια συναισθήματα και σκέψεις με εκείνο. Επίσης το παραμύθι ενθαρρύνει το παιδί να διευρύνει τους ορίζοντές του και να αντιμετωπίσει κάθε πρόκληση με επιτυχία. Οι συσχετίσεις του παιδιού με το παραμύθι χρειάζονται για να πάρει η ιστορία μια πιο προσωπική σημασία. Το παιδί αισθάνεται ποιο απ’τα πολλά παραμύθια είναι αληθινό για την εσωτερική του κατάσταση που βιώνει τη δεδομένη χρονική στιγμή (την οποία δεν μπορεί να διαχειριστεί μόνος του) και επίσης αισθάνεται πού η ιστορία μπορεί να το βοηθήσει να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα. Επίσης οι χαρακτήρες δίνουν μια ξεκάθαρη μορφή σε έναν εσωτερικό διάλογο που το παιδί λαμβάνει υπόψιν όταν καλείται να πάρει μια απόφαση σχετικά με το πρόβλημα που αντιμετωπίζει (Bettelheim, 1988, σελ. 91).
Οι σκέψεις του παιδιού δεν ακολουθούν τη λογική ενός ενήλικα. Οι σκέψεις του είναι κυρίως φαντασιώσεις και για να οδηγηθεί σε επίλυση των προβλημάτων του, το παιδί κατασκευάζει μια φαντασίωση γύρω απ’τα προβλήματα και παίζει με τα στοιχεία της φαντασίωσης στο μυαλό του. Αυτό είναι απλά μια επεξεργασία της πραγματικότητας. Τα παιδιά που διαβάζουν παραμύθια πιστεύουν σ’αυτό το μαγικό κόσμο. Όταν η ιστορία τελειώσει και το παιδί παύει να είναι απορροφημένο απ’την πλοκή, μπορεί να αναγνωρίσει ότι κάποια σημεία αντανακλούν την πραγματικότητα όμως άλλα είναι καθαρή φαντασία. 
Τα παραμύθια απευθύνονται σ’αυτό που ονομάζει ο Bettelheim «τα ψυχολογικά προβλήματα του να μεγαλώνεις»: προβλήματα όπως αδελφική αντιπαλότητα, μεταμόρφωση, το να εξετάζονται οι ικανότητές σου, απαγορευμένοι καρποί, αίσθηση καταπίεσης, αδυναμία, και το να μαθαίνεις να αναγνωρίζεις αυτούς που θα εύχονταν να είναι κάποιος άρρωστος, όπως και φόβοι εγκατάλειψης, το να μην εισπράττεις αγάπη, και ο θάνατος.
Σύμφωνα με τον Bettelheim με το να κάνουν προβολή του εαυτού τους σε φανταστικούς χαρακτήρες, τα παιδιά δουλεύουν με πραγματικούς φόβους και εσωτερικές συγκρούσεις σε ένα φανταστικό επίπεδο. Στο πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του Bettelheim, ο τυπικός διαχωρισμός στα παραμύθια της μητέρας σε καλή (συνήθως νεκρή) μητέρα και στην διαβολικά κακή μητριά, επιτρέπει στα παιδιά να νιώσουν θυμό για τις μικρές αδικίες που τα ίδια βιώνουν στα χέρια των μητέρων τους χωρίς να απειλείται αυτή η σχέση. Όταν επιχειρούμε να κρύψουμε τις άσχημες πλευρές τις ζωής, τα παιδιά μένουν με το συναίσθημα ότι από μόνα τους έχουν καταστροφικές παρορμήσεις. Όταν διαβάζουμε στα παιδιά τα παραμύθια, σιωπηλά επιβεβαιώνουμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και επικυρώνουμε την ένταση που προκύπτει στον εσωτερικό τους κόσμο.
Γνωστά παραμύθια όπως η Σταχτοπούτα και η Χιονάτη ή ακόμα και σύγχρονα όπως ο HarryPotter όχι μόνο παρουσιάζουν υπαρξιακούς προβληματισμούς στα παιδιά αλλά τους δίνουν το έναυσμα να επεξεργαστούν και να αντιμετωπίσουν τις προσωπικές προκλήσεις της ζωής τους, καθώς ταυτίζονται με τον εκάστοτε φανταστικό ήρωα. Ένα παραμύθι δεν θα λύσει σαφώς τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένα παιδί, όμως θα του δώσει μια νέα οπτική στον προβληματισμό του και μία διέξοδο στο υπαρξιακό του άγχος. Μέσα απ’το παραμύθι ένα παιδί συνειδητοποιεί ότι δεν είναι παγκόσμια πρωτοτυπία το βίωμά του, αλλά υπάρχουν και άλλοι παγκοσμίως που έχουν βρεθεί σε αντίστοιχη δύσκολη θέση και βρήκαν τρόπο να διαχειριστούν τη δυσκολία και να την αντιμετωπίσουν.
Τα παραμύθια μπορούν λοιπόν να αξιοποιηθούν περισσότερο τόσο από τους γονείς όσο και από ανθρώπους που δουλεύουν με παιδιά, ως εργαλεία ενίσχυσης, καλλιέργειας, ερμηνείας και εξωτερίκευσης δεξιοτήτων, συναισθημάτων και προβληματισμών που αντιμετωπίζει ένα παιδί ή ένας έφηβος σε κάθε αναπτυξιακό στάδιο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
  • Bettelheim, B. (1988). The uses of enchantment: the meaning and importance of fairy tales. Harmondsworth: Penguin Books.
  • Danilewitz, D. (1991). Once upon a time..... The meaning and importance of fairy tales. Early Child Development and Care,75(1), 87-98. doi:10.1080/0300443910750104
  • Graham, T. (2015). DO YOU WANT YOUR CHILD TO BE RESILIENT? https://www.teresagraham.ie/single-post/2015/10/29/DO-YOU-WANT-YOUR-CHILD-TO-BE-RESILIENT#!
  • Garmezy, N. (1974, August) The study of children at risk: New perspectives for developmental psychopathology.
  • Fredrickson &Branigan, (2005). "Positive emotions broaden the scope of attention and thought-action repertoires". Cognition & Emotion. 19 (3): 313–332. PMC 3156609 . PMID 21852891. doi:10.1080/02699930441000238
  • Masten, A. S. (1989). "Resilience in development: Implications of the study of successful adaptation for developmental psychopathology". In D. Cicchetti (Ed.), The emergence of a discipline: Rochester symposium on developmental psychopathology (Vol. 1, pp. 261–294). Hillsdale, NJ: Erlbaum, ISBN 0805805532.
  • Masten, A. S.; Best, K. M.; Garmezy, N. (1990). "Resilience and development: Contributions from the study of children who overcome adversity". Development and Psychopathology. 2 (4): 425–444. doi:10.1017/S0954579400005812.
  • Masten, A. S. (2001). "Ordinary magic: Resilience processes in development". American Psychologist. 56 (3): 227–238. PMID 11315249. doi:10.1037/0003-066X.56.3.227.
  • Yates, T. M., Egeland, B., &Sroufe, L. A. (2003). "Rethinking resilience: A developmental process perspective", pp. 234–256 in S. S. Luthar (Ed.), Resilience and vulnerability: Adaptation in the context of childhood adversities. New York: Cambridge University Press, ISBN 0521001617.

Και η Σούδα, κύριε Αλέξη; – του Νίκου Μπογιόπουλου

   Ο ένας είναι ο «αγγελικός» Τραμπ που μοιάζει διαβολικός, αλλά «ό,τι κάνει το κάνει για καλό»…

   Ο άλλος είναι ο λιμοκοντόρος που μας τον έφερε εδώ πέρσι για να βγάζει επί… Μακρόν δεκάρικους από την Πνύκα (!) περί δημοκρατίας και ειρήνης… 

   Οι τρίτοι, αυτοί που πανηγυρίζουν σαν ύαινες για το μακελειό, είναι εκείνοι με τους οποίους ανακοινώθηκε μόλις χτες (!) και μάλιστα από το Τελ Αβιβ, πρόγραμμα συνεκπαίδευσης για αεροσκάφη,  ελικόπτερα και ειδικών δυνάμεων μεταξύ ελληνικού και ισραηλινού στρατού…

   Οσο για τη Σούδα, εκεί – όπως είχε πει στον Λευκό Οίκο – «γίνεται σημαντική δουλειά, που μπορεί και πρέπει να αναβαθμιστεί»!
   Ε, κύριε Αλέξη;  
   Συμπέρασμα: Λαικός συναγερμός ενάντια στον πόλεμο, τους ιμπεριαλιστές, την κτηνωδία τους. Κλείσιμο της Σούδας και όλων των αμερικανοΝΑΤΟικών βάσεων στην Ελλάδα. Επιστροφή όλων των Ελλήνων φαντάρων από τις ΝΑΤΟικές αποστολές, κανένας Ελληνας στρατιώτης έξω από τα σύνορα της χώρας. Αποδέσμευση της πατρίδας μας από τις δολοφονικές «συμμαχίες» του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

13 Απρ 2018

Χρυσή Αυγή: Μαχαιρώματα και μπραβιλίκια με… αυτοκόλλητα του Χίτλερ (4 αποκαλυπτικά ηχητικά)



«Μαχαίρια και αυτοκόλλητα με τον Χίτλερ, μαχαιρώματα και εκφοβισμός ανήλικων μαθητών που «αντιδρούσαν» στην παρουσία και εγκληματική δράση της ναζιστικής οργάνωσης, μπραβιλίκια και προστασία, τάγματα εφόδου και ξυλοδαρμοί, είναι μερικά μόνο από τα «επιτεύγματα» της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, όπως αποκαλύπτονται από τους διαλόγους που καταγράφονται σε τηλεφωνικές συνομιλίες (από άρση τηλεφωνικού απορρήτου) του στρατολογητή του Ρουπακιά, χρυσαυγίτη Νικόλαου Αποστόλου (υπεύθυνου των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής του Πειραιά), ο οποίος είναι κατηγορούμενος στη Δίκη της Χρυσής Αυγής».
Τα παραπάνω σημειώνονται σε δημοσίευμα του 902.gr  όπου παρουσιάζονται 4 αποκαλυπτικά ηχητικά για το ναζιστικό εγκληματικό χαρακτήρα της Χρυσής Αυγής. Αναδημοσιεύουμε αποσπάσματα του ρεπορτάζ και τα 4 ηχητικά. 
***
Στο πρώτο ηχητικό ο χρυσαυγίτης μιλά «για μαχαίρωμα μαθητή και εκφοβισμούς μαθητών» δικαιολογώντας τις πράξεις. Πρόκειται και «για την περίπτωση του μαχαιρώματος μαθητή σε σχολείο στο Π. Φάληρο το 2013».
***
Στο δεύτερο ηχητικό «τον ακούμε στις συνομιλίες του να ζητάει από τη συνομιλήτριά του να καταστρέψει φωτογραφίες από επιθέσεις που έχει πραγματοποιήσει η Χρυσή Αυγή, καθώς και να ζητήσει από τη μητέρα του να καταστρέψει αυτοκόλλητα με τον Χίτλερ και άλλα παρόμοια υλικά. Παράλληλα, τον ακούμε μαζί με τον συνομιλητή του να επιδιώκουν τη συμμετοχή τους σε νέες επιθέσεις ταγμάτων εφόδου, να επιχαίρουν για τα κατορθώματά τους σε βάρος μεταναστών κ.λπ.»
***
Στο τρίτο ηχητικό αποκαλύπτονται «κι άλλες «δουλειές» της Χρυσής Αυγής όπως πως ήταν «νονοί» σε βραδινά κέντρα Ελλήνων και πουλούσαν προστασία και σε αλλοδαπούς«Είμαστε μια ομάδα καλή, 15 άτομα, και λέω τι το κάνουμε, πού το πάμε(…) μάλλον θα δουλέψουμε στο Caramela», λέει ο χρυσαυγίτης Αποστόλου. Σε άλλο σημείο λέει χαρακτηριστικά: «Σου ‘χει κάνει αίτημα φιλίας ένας Δημήτρης, μποξέρ, δέξου τον είναι απ’ τη φρουρά του αρχηγού και ρωτάει αν πλακώνεις και τέτοια»».
***
Στο τέταρτο ηχητικό περιέχονται «απειλές σε πρώην μέλη της εγκληματικής οργάνωσης για να μη μιλήσουν». Μάλιστα, «χαρακτηριστική είναι συνομιλία του εν λόγω χρυσαυγίτη όσον αφορά στην αναζήτηση εκείνου ή εκείνων που έχουν μιλήσει για την εγκληματική οργάνωση και τη δράση της στις Αρχές. Μάλιστα, ο Ν. Αποστόλου, αφού λέει ότι τους έχει πάρει όλους τηλέφωνο και δηλώνει βέβαιος ότι κάποιος θα μιλήσει, καθώς «όταν τρως ξύλο θα μιλήσεις, τι θα κάνεις;», δηλώνει κιόλας ότι όλο αυτό συμβαίνει ύστερα από το «ok» του «αρχηγού», δηλαδή του Ν. Μιχαλολιάκου, αρκεί να πηγαίνει μόνος του ο Αποστόλου για να «μη μαθευτεί»». 
***
Ακούστε επίσης, ηχητικό (εδώ)- το οποίο επίσης αναδημοσιεύσαμε από τον 902.gr – από τις αποκαλυπτικές τηλεφωνικές συνομιλίες (από άρση τηλεφωνικού απορρήτου) του στρατολογητή του Ρουπακιά, χρυσαυγίτη Νικόλαου Αποστόλου, υπεύθυνου των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής του Πειραιά, όπου αποκαλύπτεται ότι ο Παύλος Φύσσας ήταν στοχοποιημένος από τη ναζιστική εγκληματική Χρυσή Αυγή.

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More