Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μεσολόγγι - αδέσποτα ώρα μηδέν.

Αδέσποτα, ένα ευαίσθητο θέμα για όσους είναι πραγματικά φιλόζωοι* και με τις δυο έννοιες της λέξης. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για τις αβοήθητες ψυχές που ξαφνικά βρεθήκαν απροστάτευτες στον δρόμο όχι από το τέλος δηλαδή από τα αποτελέσματα που βλέπουμε...

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

21 Οκτ 2017

Γιατί κάποιοι αγαπούν τα ζώα και άλλοι όχι;


Τα κατοικίδια ζώα, από τον σκύλο και τη γάτα μέχρι και τα μικρά γουρούνια φαίνεται να γίνονται ολοένα και πιο δημοφιλή σε όλο τον κόσμο. Και όχι άδικα, καθώς έχει αποδειχτεί επιστημονικά ότι μπορούν να ανταποδώσουν την αγάπη που δέχονται από το αφεντικό τους. Άλλες φορές πάλι είναι η μόδα που μας επιτάσσει να έχουμε σκύλο ή γάτα στο σπίτι για να θεωρούμαστε αρεστοί. Ωστόσο, δεν είναι όλοι το ίδιο δεκτικοί στην ιδέα απόκτησης ενός κατοικίδιου. Και αυτό εξηγείται γονιδιακά σύμφωνα με τους επιστήμονες.
Πολλοί είναι αυτοί που λατρεύουν τα κατοικίδια, ενώ άλλοι απλά αδιαφορούν ή έχουν απέχθεια προς αυτά. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Είναι πολύ πιθανό, η ανάγκη της συντροφικότητας των ζώων να βρίσκεται χιλιάδες χρόνια πίσω και να έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξή μας. Αν όντως είναι έτσι, τότε η γενετική μπορεί να εξηγήσει γιατί σε μερικούς ανθρώπους δεν τους αρέσουν τα ζώα.
Στην Βρετανία περίπου τα μισά νοικοκυριά έχουν κάποιου είδους κατοικίδιο ζώο. Ειδικότερα περίπου δέκα εκατομμύρια από αυτά είναι σκύλοι και άλλα δέκα εκατομμύρια γάτες. Και φυσικά δεν είναι απλή απλή υπόθεση η συμβίωση με ένα ζώο. Απαιτεί άφθονο ελεύθερο χρόνο και χρήμα, καθώς η φροντίδα τους περιλαμβάνει μεγάλες βόλτες, παιχνίδι, φαγητό, φάρμακα, εμβόλια και πολλά άλλα.
Παρά την οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων, τα έξοδα για τα κατοικίδια παρέμειναν σχεδόν ανεπηρέαστα, γεγονός που δηλώνει ότι για τους περισσότερους φιλόζωους τα κατοικίδια δεν είναι μία πολυτέλεια αλλά μία βαθιά και ολοκληρωμένη αγάπη που αφορά ένα ακόμη μέλος της οικογένειας.

Υγεία και ζώα
Τον τελευταίο καιρό, έχει δοθεί πολύ προσοχή στην ιδέα ότι η κατοχή ενός σκύλου ή μιας γάτας, μπορεί να ωφελήσει την υγεία του ιδιοκτήτη με πολλούς τρόπους. Σύμφωνα με έρευνες ένα κατοικίδιο μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο καρδιακών νόσων, να καταπολεμήσει την μοναξιά και την κατάθλιψη και να μειώσει τα συμπτώματα της άνοιας και του Αλτσχάιμερ.
Παρόλο αυτά, υπάρχουν δύο προβλήματα με αυτούς τους ισχυρισμούς. Από τη μία έχουν βγει αντίστοιχες έρευνες που αποδεικνύουν ότι τα κατοικίδια δεν έχουν κανένα θετικό αντίκτυπο στην υγεία και από την άλλη οι ιδιοκτήτες των σκυλιών δε φαίνεται να ζουν περισσότερο απ΄ αυτούς που δεν έχουν ζώα.
Η έντονη επιθυμία να φέρνουμε ζώα στο σπίτι είναι τόσο διαδεδομένη που σίγουρα θα μπορούσαν κάποιοι να σκεφτούν ότι πρόκειται για ένα καθολικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο σε όλες τις κοινωνίες. Ακόμη και στη Δύση υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν αισθάνονται κοντά με τα ζώα είτε είναι κατοικίδια, είτε βρίσκονται στην άγρια φύση.
Πολλοί πιστεύουν ότι η αγάπη στα ζώα είναι κάτι που το μαθαίνουμε μέσα στην οικογένεια. Υπάρχουν πολλά παιδιά που μιμούνται τον τρόπο ζωής των γονιών τους με βάση τα βιώματα που έχουν. Παρόλο αυτά, πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι πιθανότατα αυτό να έχει και μία γενετική βάση. Μερικοί άνθρωποι, ανεξάρτητα από την ανατροφή τους, φαίνονται προδιατεθειμένοι να αναζητήσουν τη συντροφιά των ζώων περισσότερο από κάποιους άλλους.
Συνεπώς, τα γονίδια που δημιουργούν το αίσθημα της αγάπης για τα ζώα μπορεί να είναι μοναδικά γα τον κάθε άνθρωπο αλλά δεν είναι καθολικά. Άλλωστε δεν επηρεάζονται όλοι το ίδιο θετικά από το ενστικτώδες δέσιμο με ένα κατοικίδιο.
Το DNA των κατοικιδίων
Το DNA των σημερινών εξημερωμένων ζώων αποκαλύπτει ότι αποκόπηκαν από την άγρια φύση πριν από περίπου 5.000 με 15.000 χρόνια, στα τέλη της Παλαιολιθικής και στις αρχές της Νεολιθικής περιόδου. Ήταν η εποχή που ξεκίνησε και η εκτροφή των ζώων, αλλά δε μπορούμε να ξέρουμε πως επιτεύχθηκε, εφόσον τα πρώτα σκυλιά, οι γάτες, τα γουρούνια και οι αγελάδες, αντιμετωπίστηκαν σαν εμπόρευμα - προϊόν.
Εκείνη την εποχή, οι διαθέσιμες τεχνολογίες θα ήταν ανεπαρκείς για να αποτρέψουν την ανεπιθύμητη διασταύρωση των κατοικίδιων και άγριων ζώων, τα οποία αρχικά θα είχαν άμεση πρόσβαση το ένα στο άλλο. Με αυτόν τον τρόπο θα υπήρχε ”αλλοίωση” των γονιδίων και συνεπώς θα επιβραδυνόταν η περαιτέρω εξημέρωση και αντίστροφα. Επίσης, οι σκληρές περίοδοι πείνας, ανάγκασαν πολλές φορές τους ανθρώπους να σφάζουν τα ζώα με αποτέλεσμα να εμποδίζεται η εκτροφή και να εξαλείφονται τα “εξημερωμένα “ γονίδια.

Με την πάροδο των χρόνων κάποια ζώα άρχισαν να αντιμετωπίζονται σαν κατοικίδια, που σημαίνει ότι ο φυσικός περιορισμός στα σπίτια θα τα εμπόδιζε να ζευγαρώσουν με τα ζώα της άγριας φύσης. Απομονωμένα λοιπόν τα νέα ημι-εξημερωμένα ζώα θα μπορούσαν να εξελιχθούν μακριά από τους άγριους τρόπους των προγόνων τους και να γίνουν τα ζώα που γνωρίζουμε σήμερα.
Οι ειδικοί κατέληξαν ότι τα γονίδια που οδήγησαν αυτούς τους πρώτους αγρότες να αναλάβουν την ευθύνη μιας γάτας ή ενός σκύλου, είναι τα ίδια με εκείνα που έχουν οι άνθρωποι σήμερα. Αντίθετα τα άτομα που είχαν μία εμπάθεια για τα ζώα, ήταν αυτά που συνέχιζαν το κυνήγι με απώτερο σκοπό να του πάρουν το κρέας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι η αγάπη για τα κατοικίδια ζώα έχει επίσης άμεση σχέση με την ανάγκη του ανθρώπου να έρθει πιο κοντά στον φυσικό κόσμο. Ειδικότερα φαίνεται ότι οι άνθρωποι μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες. Αυτούς που που αγαπούν τα ζώα και το περιβάλλον και αυτούς που προτιμούν να μένουν μακριά από τα κατοικίδια και είναι ικανοποιημένοι από τη σημερινή αστικοποιημένη κοινωνία.
Συμπερασματικά λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι τα κατοικίδια ζώα μπορούν να μας βοηθήσουν να επανασυνδεθούμε με τον κόσμο της φύσης από τον οποίο ξεκίνησε η εξέλιξή μας.

To σκίτσο του Λατούφ για την υποκρισία του δυτικού κόσμου

http://im2.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2017/42/242161-screen_shot_2017-10-20_at_6.32.21_m.m..jpg

Και πάλι, η επιλεκτική ευαισθησία του δυτικού κόσμου»…
Ο Carlos Latuff αποτυπώνει σε σκίτσο τον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο η παγκόσμια κοινή γνώμη αντιδρά στα θύματα των τρομοκρατικών επιθέσεων.
Στη μία περίπτωση εκφράζει τη θλίψη της για τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Γαλλία με το σύνθημα «Je suis Paris!», που ταξίδεψε σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου και «έγραψε ιστορία» στα social media, ενώ, στη δεύτερη περίπτωση, με την εκατόμβη θυμάτων από την επίθεση στη Σομαλία, η παγκόσμια κοινή γνώμη ομολογεί με κυνισμό, χωρίς δάκρυα στα μάτια και με τα χέρια σταυρωμένα ότι «Έτσι είναι η ζωή».
Υπενθυμίζεται ότι περισσότεροι από 300 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε επίθεση στο Μογκαντίσου της Σομαλίας, το προηγούμενο Σάββατο.

Η παρακμή του παιχνιδιού και η σχέση της με την άνοδο των ψυχικών διαταραχών στα παιδιά


Από το Psychologynow.gr
Τα παιδιά και οι νέοι περισσότερο από κάθε άλλη εποχή σήμερα, παρουσιάζουν αυξανόμενα ποσοστά κατάθλιψης και άγχους, παρά την κοινωνική ευημερία. Μήπως κάνουμε κάτι λάθος;
Τα ποσοστά της κατάθλιψης και του άγχους μεταξύ των παιδιών και των νέων στο δυτικό πολιτισμό, αυξάνονται σταθερά τα τελευταία 50-70 χρόνια. Σήμερα, σε σύγκριση με μισό αιώνα πριν και σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, πέντε έως οκτώ φορές περισσότεροι φοιτητές και μαθητές γυμνασίου, πληρούν τα κριτήρια για τη διάγνωση της μείζονος κατάθλιψης και / ή της αγχώδους διαταραχής. Αυτή η αυξημένη ψυχοπαθολογία δεν είναι το αποτέλεσμα των αλλαγών των διαγνωστικών κριτηρίων αλλά παραμένει ακόμα και όταν οι μετρήσεις και τα κριτήρια είναι σταθερά.
Η πιο πρόσφατη απόδειξη για την απότομη διαγενεακή άνοδο της κατάθλιψης, του άγχους και άλλων ψυχικών διαταραχών, προέρχεται από μια μελέτη που μόλις κυκλοφόρησε από το Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο[1]. Η Twenge, βασική συγγραφέας της έρευνας και οι συνάδελφοί της, αξιοποιήσαν τα δεδομένα από τη χορήγηση του Πολυφασικού Ερωτηματολογίου Προσωπικότητας της Μιννεσότα – MMPI (ερωτηματολόγιο που χρησιμοποιείται για να αξιολογήσει ένα εύρος ψυχικών διαταραχών), το οποίο έχει δοθεί σε μεγάλα δείγματα φοιτητών σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1938 και της έκδοσης MMPI-A που χρησιμοποιείται στους νεότερους εφήβους και έχει δοθεί σε δείγματα των μαθητών του λυκείου από το 1951. Τα αποτελέσματα αυτά συμφωνούν με άλλες μελέτες, χρησιμοποιώντας μια ποικιλία δεικτών, που δείχνουν επίσης δραματικές αυξήσεις στο άγχος και την κατάθλιψη στα παιδιά καθώς και τους εφήβους και τους νέους ενήλικες κατά τα τελευταία πέντε ή περισσότερα χρόνια.
Θα θέλαμε να σκεφτούμε την ιστορία ως μία προοδευτική διαδικασία, αλλά εάν η πρόοδος μετράται από την ψυχική υγεία και την ευτυχία των νέων ανθρώπων, τότε πηγαίνουμε προς τα πίσω, τουλάχιστον στις αρχές της δεκαετίας του 1950.
Το ερώτημα που θέλω να θίξω εδώ, είναι γιατί συμβαίνει αυτό.
Η αυξημένη ψυχοπαθολογία φαίνεται να μην έχει σχέση με ρεαλιστικούς κινδύνους και αβεβαιότητες στον ευρύτερο κόσμο. Οι αλλαγές στην ψυχοπαθολογία δεν συσχετίζονται τόσο με οικονομικούς κύκλους, πολέμους ή οποιαδήποτε από τα άλλα είδη των παγκόσμιων γεγονότων τα οποία οι άνθρωποι συχνά υποστηρίζουν ότι επηρεάζουν τις νοητικές καταστάσεις των παιδιών. Τα ποσοστά άγχους και κατάθλιψης στα παιδιά και τους εφήβους, ήταν πολύ χαμηλότερα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, του Ψυχρού Πολέμου και της ταραχώδους δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του ’70, απ’ ό,τι είναι σήμερα. Οι αλλαγές φαίνεται να έχουν να κάνουν πολύ περισσότερο με τον τρόπο που οι νέοι βλέπουν τον κόσμο, από ό,τι με τον τρόπο που ο κόσμος πραγματικά είναι.
decline

Οι νέοι έχουν μειωμένη αίσθηση του προσωπικού ελέγχου απέναντι στη μοίρα τους
Ένα πράγμα που γνωρίζουμε για το άγχος και την κατάθλιψη είναι ότι συσχετίζονται σημαντικά με την αίσθηση του ελέγχου ή της έλλειψης ελέγχου των ανθρώπων επί τη δικής τους ζωής. Οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι είναι υπεύθυνοι για τη μοίρα τους, είναι λιγότερο πιθανό να έχουν άγχος ή κατάθλιψη από εκείνους που πιστεύουν ότι είναι θύματα των περιστάσεων πέρα ​​από τον έλεγχό τους.
Ίσως σκεφτείτε ότι η αίσθηση του προσωπικού ελέγχου θα ήταν αυξημένη κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών. Η πραγματική πρόοδος έχει σημειωθεί στην ικανότητά μας για την πρόληψη και τη θεραπεία ασθενειών˙ οι παλιές προκαταλήψεις που περιόριζαν τις επιλογές των ανθρώπων λόγω της φυλής, του φύλου ή του γενετήσιου προσανατολισμού έχουν μειωθεί και ο μέσος άνθρωπος είναι πλουσιότερος από ό, τι στο παρελθόν. Ωστόσο, τα στοιχεία δείχνουν ότι η πίστη των νέων στον έλεγχο επί του δικού τους πεπρωμένου, έχει μειωθεί κατακόρυφα κατά τη διάρκεια των δεκαετιών.
Η πρότυπη μέτρηση της αίσθησης του ελέγχου είναι ένα ερωτηματολόγιο που αναπτύχθηκε από τον Julien Rotter στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και ονομάζεται Εσωτερική-Εξωτερική Κλίμακα Πηγής Ελέγχου. Το ερωτηματολόγιο αποτελείται από 23 ζεύγη δηλώσεων. Η μια δήλωση σε κάθε ζεύγος αντιπροσωπεύει την πίστη σε μια εσωτερική πηγή ελέγχου (έλεγχος από το άτομο) και η άλλη αντιπροσωπεύει την πίστη σε μια εξωτερική πηγή ελέγχου (έλεγχος από τις περιστάσεις έξω από το άτομο). Το πρόσωπο που κάνει το τεστ πρέπει να αποφασίσει ποια δήλωση σε κάθε ζεύγος είναι πιο αληθινή. Ένα ζεύγος δηλώσεων, για παράδειγμα, είναι το ακόλουθο:
Α) Έχω διαπιστώσει ότι αυτό που πρόκειται να συμβεί, θα συμβεί.
Β) Η εμπιστοσύνη στην μοίρα, δεν έχει αποδειχθεί καλή επιλογή για μένα, όπως να πάρω μια απόφασης για να ακολουθήσω μια συγκεκριμένη πορεία.
Σε αυτήν την περίπτωση, η επιλογή (α) αντιπροσωπεύει μία εξωτερική πηγή ελέγχου και η (β) αντιπροσωπεύει μία εσωτερική πηγή ελέγχου.
Πολλές μελέτες κατά τη διάρκεια των ετών έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι που έχουν αυξημένες μετρήσεις προς την εσωτερική πηγή ελέγχου της κλίμακας Rotter, τα πάνε καλύτερα στη ζωή από ό,τι εκείνοι που κλίνουν προς την εξωτερική πηγή ελέγχου. [2] Έτσι, είναι πιο πιθανό να βρουν τις καλές θέσεις εργασίας που θέλουν, να φροντίζουν για την υγεία τους και να παίζουν ενεργό ρόλο στην κοινότητές τους και είναι λιγότερο πιθανό να έχουν άγχος ή κατάθλιψη.
Σε μια ερευνητική μελέτη που δημοσιεύθηκε πριν από λίγα χρόνια, η Twenge και οι συνεργάτες της ανέλυσαν τα αποτελέσματα πολλών προηγούμενων μελετών που χρησιμοποίησαν την Κλίμακα Rotter με νέους από το 1960 έως το 2002. [3] Διαπίστωσαν ότι κατά την περίοδο αυτή οι μέσες μετρήσεις για παιδιά ηλικίας 9 έως 14 ετών καθώς και για τους φοιτητές, μετατοπίστηκαν δραματικά μακριά από την εσωτερική πηγή ελέγχου προς την άκρη του εξωτερικού ελέγχου της κλίμακας. Στην πραγματικότητα, η μετατόπιση ήταν τόσο μεγάλη, ώστε το μέσο νεαρό άτομο το 2002 έκλινε περισσότερο στην εξωτερική πηγή ελέγχου από ό,τι το 80% των νέων στη δεκαετία του 1960. Η αύξηση της εξωτερικότητας στην κλίμακα Rotter κατά την περίοδο των 42 ετών, έδειξε την ίδια γραμμική τάση όπως και η αύξηση της κατάθλιψης και του άγχους.
Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι η άνοδος στην εξωτερική πηγή ελέγχου (με ταυτόχρονη μείωση της εσωτερικής πηγής ελέγχου) σχετίζεται αιτιολογικά με την αύξηση του άγχους και της κατάθλιψης. Όταν οι άνθρωποι πιστεύουν ότι έχουν ελάχιστο ή καθόλου έλεγχο πάνω στην τύχη τους, γίνονται ανήσυχοι: «Κάτι τρομερό μπορεί να συμβεί σε μένα ανά πάσα στιγμή και δεν θα μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό». Όταν το άγχος και η αίσθηση της αδυναμίας γίνονται πάρα πολύ έντονα, οι άνθρωποι γίνονται καταθλιπτικοί: «Δεν υπάρχει κανένα νόημα να προσπαθήσω, είμαι καταδικασμένος».

Στροφή προς τους εξωγενείς στόχους, μακριά από εσωτερικούς στόχους
Η θεωρία της Twenge είναι ότι οι διαγενεακές αυξήσεις άγχους και κατάθλιψης σχετίζονται με μια μετατόπιση από τους «εσωτερικούς» στόχους σε «εξωγενείς». [1] Οι εσωτερικοί στόχοι είναι αυτοί που αφορούν στην ανάπτυξη του ανθρώπου ως πρόσωπο, όπως να καταστήσει τον εαυτό του υπεύθυνο για τις επιλογές του και να αναπτύξει μία ουσιαστική φιλοσοφία στη ζωή. Οι εξωγενείς στόχοι, από την άλλη πλευρά, είναι εκείνοι που έχουν να κάνουν με υλικές ανταμοιβές και τις κρίσεις των άλλων ανθρώπων. Περιλαμβάνουν τους στόχους των υψηλών εισοδημάτων, το κοινωνικό προφίλ και την όμορφη εμφάνιση.
Η Twenge παραθέτει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι νέοι σήμερα είναι, κατά μέσο όρο, περισσότερο προσανατολισμένοι προς τους εξωγενείς στόχους και λιγότερο προσανατολισμένοι προς τους εσωτερικούς στόχους από ό,τι ήταν στο παρελθόν. Για παράδειγμα, μια ετήσια δημοσκόπηση σε πρωτοετείς φοιτητές δείχνει ότι, οι περισσότεροι φοιτητές σήμερα υποστηρίζουν ως πιο σημαντικό για αυτούς να «είναι εύποροι οικονομικά» από ό,τι «να αναπτύξουν μια ουσιαστική φιλοσοφία στη ζωή». Το αντίστροφο συνέβαινε στη δεκαετία του 1960 και του 1970. [4]
Η στροφή προς τους εξωγενείς στόχους θα μπορούσε κάλλιστα να σχετίζεται αιτιολογικά με τη στροφή προς μια εξωτερική πηγή ελέγχου. Έχουμε πολύ λιγότερο προσωπικό έλεγχο πάνω στην επίτευξη των εξωγενών στόχων από ό,τι των εσωτερικών. Μπορώ, μέσα από την προσωπική προσπάθεια, να βελτιώσω αρκετά τις ικανότητές μου, αλλά αυτό δεν εγγυάται ότι θα γίνω πλούσιος. Μπορώ, μέσα από πνευματικές πρακτικές ή φιλοσοφικές αναζητήσεις, να βρω τη δική μου αίσθηση του νοήματος στη ζωή, αλλά αυτό δεν εγγυάται ότι οι άνθρωποι θα με βρουν πιο ελκυστικό ή θα με επαινέσουν. Στο βαθμό που η συναισθηματική μου αίσθηση ικανοποίησης προέρχεται από την πρόοδο προς τους εσωτερικούς στόχους μπορώ να ελέγξω τη συναισθηματική ευημερία μου. Στο βαθμό που η ικανοποίηση μου προέρχεται από τις αποφάσεις και τις ανταμοιβές των άλλων, έχω πολύ λιγότερο έλεγχο πάνω στη συναισθηματική μου κατάσταση.
Η Twenge προτείνει ότι η μετατόπιση από εσωτερικούς σε εξωγενείς στόχους αντιπροσωπεύει μια γενική στροφή προς μια κουλτούρα του υλισμού, που μεταδίδεται μέσω της τηλεόρασης και άλλων μέσων μαζικής ενημέρωσης. Οι νέοι άνθρωποι εκτίθενται από τη γέννηση τους στις διαφημίσεις και τα άλλα μηνύματα που υποστηρίζουν ότι η ευτυχία εξαρτάται από την καλή εμφάνιση, την δημοσιότητα και τα υλικά αγαθά. Η εικασία μου είναι ότι η Twenge είναι τουλάχιστον εν μέρει σωστή για αυτό, αλλά εγώ θα προτείνω μια περαιτέρω αιτία, η οποία νομίζω ότι είναι ακόμη πιο σημαντική και βασική: Η υπόθεσή μου είναι ότι η διαγενεακή αύξηση προς την εξωτερικότητα, των εξωγενών στόχων, του άγχους και της κατάθλιψης προκαλούνται όλα σε μεγάλο βαθμό από τη μείωση, κατά την ίδια περίοδο, των ευκαιριών για ελεύθερο παιχνίδι και της αύξησης του χρόνου και του βάρους που δίνεται στην εκπαίδευση.

Πώς η μείωση του ελεύθερου παιχνιδιού έχει συμβάλει στην ύφεση της αίσθησης του ελέγχου και των εσωτερικών στόχων και στην άνοδο του άγχους και της κατάθλιψης
Η ελευθερία των παιδιών να παίξουν και να εξερευνήσουν από μόνα τους, ανεξάρτητα από την άμεση καθοδήγηση και την κατεύθυνση των ενηλίκων, έχει μειωθεί σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες. Το ελεύθερο παιχνίδι και η εξερεύνηση είναι, ιστορικά, ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά μαθαίνουν να λύνουν τα προβλήματά τους, να ελέγχουν τις ζωές τους, να αναπτύσσουν τα δικά τους συμφέροντα και να γίνουν υπεύθυνα για την επιδίωξη των δικών τους συμφερόντων. Στην πραγματικότητα, το παιχνίδι, εξ ορισμού, είναι δραστηριότητα που ελέγχεται και διευθύνεται από τους παίκτες και το παιχνίδι, εξ ορισμού, απευθύνεται προς τους εσωτερικούς και όχι τους εξωγενείς στόχους.
Στερώντας από τα παιδιά τις ευκαιρίες να παίξουν μόνα τους, μακριά από την άμεση εποπτεία και τον έλεγχο των ενηλίκων, τους στερούμε τις ευκαιρίες για να μάθουν πώς να παίρνουν τον έλεγχο της δικής τους ζωής.
Μπορεί να νομίζουμε ότι τα προστατεύουμε, αλλά στην πραγματικότητα μειώνουμε τη χαρά τους, μειώνοντας την αίσθηση του αυτο-ελέγχου, εμποδίζοντάς τα να ανακαλύψουν και να εξερευνήσουν πιθανότητες που θα τους ικανοποιούσαν και αυξάνοντας τις πιθανότητες να υποφέρουν από άγχος, κατάθλιψη και άλλες διαταραχές.

Πώς η καταναγκαστική εκπαίδευση στερεί από τους νέους τον προσωπικό ελέγχο και τους κατευθύνει προς τους εξωγενείς στόχους, προωθώντας το άγχος και την κατάθλιψη
Κατά την διάρκεια του ίδιου μισού αιώνα ή περισσότερο, όταν και το ελεύθερο παιχνίδι έχει μειωθεί, αυξάνονται συνεχώς οι ώρες του σχολείου και οι σχολικές δραστηριότητες (όπως τα μαθήματα εκτός σχολείου και τα σπορ που ελέγχονται από τους ενήλικες). Τα παιδιά σήμερα ξοδεύουν περισσότερες ώρες την ημέρα, ημέρες το χρόνο και χρόνια της ζωής τους στο σχολείο από ό,τι ποτέ πριν. Δίνεται περισσότερο βάρος από ποτέ στις εξετάσεις και στους βαθμούς. Έξω από το σχολείο, τα παιδιά περνούν περισσότερο χρόνο από ποτέ σε περιβάλλοντα στα οποία κατευθύνονται, προστατεύονται, τροφοδοτούνται, κατατάσονται, κρίνονται και επιβραβεύονται από τους ενήλικες. Σε όλα αυτά τα περιβάλλοντα οι ενήλικες έχουν τον έλεγχο, όχι τα παιδιά.
Στο σχολείο, τα παιδιά μαθαίνουν γρήγορα ότι δεν υπολογίζονται οι δικές τους επιλογές δραστηριοτήτων και οι δικές τους υπεύθυνες αποφάσεις. Αυτό που έχει σημασία είναι οι επιλογές και οι αποφάσεις των καθηγητών. Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι εντελώς προβλέψιμοι: μπορεί οι μαθητές να μελετούν σκληρά αλλά να πάρουν ένα άσχημο βαθμό επειδή δεν καταλάβαν τι ακριβώς ο ήθελε δάσκαλος να διαβάσουν ή δεν μάντεψαν σωστά τι ερωτήσεις θα έκανε. Στα μυαλά της μεγάλης πλειοψηφίας των μαθητών, ο στόχος δεν είναι η επάρκεια, αλλά οι καλοί βαθμοί. Με δεδομένη την επιλογή μεταξύ της πραγματικής μάθησης ενός θέματος και της αριστείας, η μεγάλη πλειοψηφία των μαθητών, χωρίς δισταγμό, θα επιλέξει το τελευταίο.
Αυτό είναι αλήθεια σε κάθε στάδιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας, τουλάχιστον μέχρι το επίπεδο των μεταπτυχιακών σπουδών. Αυτό δεν είναι σφάλμα των φοιτητών, αλλά δικό μας λάθος. Το έχουμε δημιουργήσει με αυτόν τον τρόπο. Το σύστημα του συνεχούς ελέγχου και της αξιολόγησης στο σχολείο, η οποία γίνεται όλο και πιο έντονη με κάθε χρόνο που περνάει, είναι ένα σύστημα που αντικαθιστά πολύ καθαρά τις εξωγενείς ανταμοιβές και τους στόχους για τους αντίστοιχους εσωτερικούς. Είναι σχεδόν σχεδιασμένο για να παράγει άγχος και κατάθλιψη. [5]
Το σχολείο είναι επίσης ένα μέρος όπου τα παιδιά έχουν ελάχιστη επιλογή σχετικά με ποια πρόσωπα μπορούν να σχετιστούν. Καθοδηγούνται να βρίσκονται σε χώρους που είναι γεμάτοι με άλλα παιδιά που δεν επέλεξαν και πρέπει να περάσουν ένα μεγάλο μέρος της κάθε σχολικής ημέρας εκεί. Στο ελεύθερο παιχνίδι, τα παιδιά που αισθάνονται παρενόχληση ή εκφοβισμό μπορούν να φύγουν και να βρούν άλλη ομάδα που είναι πιο συμβατή, όμως στο σχολείο δεν μπορούν. Αν οι νταήδες είναι άλλοι μαθητές ή καθηγητές (που είναι πάρα πολύ κοινό), το παιδί δεν έχει συνήθως καμία επιλογή παρά να αντιμετωπίζει καθημερινά τα εν λόγω πρόσωπα.
Τα αποτελέσματα είναι μερικές φορές καταστροφικά.
Πριν από μερικά χρόνια, ερευνητές διεξήγαγαν μια μελέτη για να μετρήσουν την ευτυχία και τη δυστυχία σε μαθητές των δημόσιων σχολείων [6]. Κάθε ένας από τους 828 συμμετέχοντες, προερχόμενοι από 33 διαφορετικά σχολεία σε 12 διαφορετικές κοινότητες σε ολόκληρη τη χώρα, φορούσε ένα ειδικό ρολόι για μια εβδομάδα, προγραμματισμένο να ειδοποιεί μέσω ενός σήματος σε τυχαίες χρονικές στιγμές από τις 07.30 το πρωί ως τις 22:30. Κάθε φορά που το σήμα ακουγόταν οι συμμετέχοντες συμπλήρωναν ένα ερωτηματολόγιο δείχνοντας πού ήταν, τι έκαναν, και πόσο ευτυχισμένοι ή δυστυχισμένοι ήταν εκείνη τη στιγμή.
Τα χαμηλότερα επίπεδα της ευτυχίας, με μεγάλη διαφορά (και αυτό δεν είναι έκπληξη) παρουσιάστηκαν όταν τα παιδιά ήταν στο σχολείο και τα υψηλότερα επίπεδα σημειώθηκαν όταν ήταν έξω από το σχολείο και συνομιλούσαν ή έπαιζαν με τους φίλους τους. Ο χρόνος που δαπανούσαν με τους γονείς παρουσιάστηκε στο μέσο του διαστήματος. Ο μέσος όρος της ευτυχίας αυξανόταν τα Σαββατοκύριακα, αλλά στη συνέχεια έπεφτε αργά την Κυριακή το απόγευμα μέχρι το βράδυ, εν αναμονή της ερχόμενης εβδομάδας.
Ως κοινωνία έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά πρέπει να περάσουν ένα μεγάλο διάστημα του χρόνου τους στο ίδιο περιβάλλον, στο οποίο δεν θέλουν να βρίσκονται. Το κόστος αυτής της πεποίθησης, όπως μετράται από την ευτυχία και την ψυχική υγεία των παιδιών μας, είναι τεράστιο.
Είναι ώρα να επανεξετάσουμε την εκπαίδευση.
Υπάρχει ένας άλλος τρόπος
Όποιος κοιτάζει με ειλικρίνεια τις εμπειρίες των μαθητών στο δημοκρατικό μοντέλο του σχολείου Sudbury, όπου επικρατεί η ελευθερία, το παιχνίδι και η αυτο-κατευθυνόμενη εξερεύνηση, ξέρει ότι υπάρχει και άλλος τρόπος. Δεν χρειάζεται να τρελαίνουμε τα παιδιά για να εκπαιδευθούν. Οι νέοι εκπαιδεύουν τους εαυτούς τους έχοντας ελευθερία και ευκαιρίες, χωρίς καταναγκασμό. Και το κάνουν με χαρά και κατά τη διαδικασία αυτή αναπτύσουν εσωτερικές αξίες, προσωπικό αυτο-έλεγχο και συναισθηματική ευεξία. Ίσως έφτασε η ώρα για την κοινωνία να αντικρίσει ειλικρινά την κατάσταση.
Βιβλιογραφία
  • [1] Twenge, J., et al., (2010). Birth cohort increases in psychopathology among young Americans, 1938-2007: A cross-temporal meta-analysis of the MMPI. In press, Clinical Psychology Review 30, 145-154.
  • [2] For references, see Twenge et al. (2004).
  • [3] Twenge, J. et al. (2004). Its beyond my control: A cross-temporal meta-analysis of increasing externality in locus of control, 1960-2002. Personality and Social Psychology Review, 8, 308-319.
  • [4] Pryor, J. H., et al. (2007). The American freshman: Forty-year trends, 1966-2006. Los Angeles: Higher Education Research Institute.
  • [5] Consistent with this claim is evidence that the more academically competitive the school, the greater is the incidence of student depression. Herman, K. C., et al. (2009). Childhood depression: Rethinking the role of school. Psychology in the Schools, 46, 433-446.
  • [6] Csikszentmihalyi, M., & Hunter, J. (2003). Happiness in everyday life: The uses of experience sampling. Journal of Happiness Studies, 4, 185-199.

Πηγή: psychologytoday.com

13 Οκτ 2017

Πώς η τεχνολογία έχει αλλάξει την ερωτική ζωή των εφήβων

O ψηφιακός κόσμος τα τελευταία χρόνια, φαίνεται να έχει επιφέρει σοβαρές αλλαγές σε κάποιες από τις διαχρονικές προκλήσεις των εφηβικών αναζητήσεων. Κι αν και κάποιοι γονείς διαθέτουν ευκολία στο να επικοινωνούν ανοιχτά με τους εφήβους γύρω από ερωτικά θέματα, κάποιοι άλλοι έχουν πραγματική δυσκολία, καθώς βρίσκουν τα θέματα αυτά αμήχανα για συζήτηση και τα αποφεύγουν.
Ανεξάρτητα από το πού βρίσκεστε στην επικοινωνία σας με τον έφηβο ή την έφηβη που έχετε στο σπίτι σας, όταν θα είστε έτοιμοι να μοιραστείτε κάποια πράγματα με το παιδί σας, θα πρέπει να γνωρίζετε ορισμένα από τα παρακάτω στοιχεία.
Η περιέργεια - για τα καλύτερα ή τα χειρότερα - ικανοποιείται πάντα στο διαδίκτυο
Οι νέοι ήταν πάντα περίεργοι γύρω από το σεξ. Όταν οι έφηβοι έχουν ερωτήσεις, το διαδίκτυο είναι συνήθως η πρώτη τους επιλογή για πληροφόρηση και μπορούν πραγματικά να την έχουν όποτε θέλουν, είτε είναι καλής ποιότητας, είτε κακής. Στο διαδίκτυο οι έφηβοι μπορούν να βρουν on line, πολύ ωμό σεξουαλικό περιεχόμενο - την πορνογραφία – η οποία αποτελεί «πεδίο έρευνας», το οποίο μπορεί να αποδειχθεί ανησυχητικό για την εφηβική ζωή. Για παράδειγμα, μια νέα επιστημονική μελέτη συνδέει την έκθεση στη σεξουαλική ωμότητα,  με αυξημένη τάση εμφάνισης και αποδοχής τόσο της ύπαρξης βίας, όσο και της σεξουαλικής βίας.
Σε μια θετική έκφανση αυτού του φαινομένου, οι έφηβοι μπορούν να απευθυνθούν στο διαδίκτυο για να πάρουν πληροφορίες σχετικά με τις σχέσεις των δύο φύλων και τη σεξουαλική τους υγεία. Πράγματι, άλλη πρόσφατη έρευνα, διαπίστωσε ότι τα ποσοστά γεννήσεων στην εφηβεία και των σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων μειώθηκαν σημαντικά στην Αμερική, καθώς βελτιώθηκε η πρόσβαση στο internet υψηλών ταχυτήτων.
Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η μείωση των γεννήσεων ανάμεσα σε έφηβους δεν συνδεόταν με αύξηση των αμβλώσεων κι αυτό φαίνεται ότι εξηγεί εν μέρει, όπως υποστηρίζουν, τη μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση των νέων στην αντισύλληψη, εξαιτίας της αυξημένης πρόσβασης στην πληροφορία.
Οι γονείς μπορούν να συζητήσουν με τα παιδιά τους για τα παραπάνω θέματα, τόσο για την πορνογραφία, όσο και για τις σοβαρές και αξιόπιστες πληροφορίες που μπορεί να βρει κάποιος στο διαδίκτυο.
Ενώ τα βιβλία για την υγιή σεξουαλικότητα μπορούν να χρησιμεύσουν ως άριστοι οδηγοί για τα παιδιά και τους προέφηβους, οι μεγαλύτεροι έφηβοι μπορούν να εκτιμήσουν (ή, έστω να ανεχθούν) από τους γονείς τους να προτείνουν online επιλογές, όπως το efiveia.gr,  το youth-health.gr και άλλα.
Το ραντεβού με τη βία μπορεί να είναι ψηφιακό
Οι γονείς θα πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο να μιλήσουν ευθέως με τους εφήβους για τις καταχρηστικές σχέσεις. Μια συζήτηση σχετικά με την ψηφιακή έκφανση της βίας, θα ήταν ένα χρήσιμο πεδίο έναρξης της συζήτησης. Σε μια πρόσφατη έρευνα, περισσότεροι από τους μισούς εφήβους (κορίτσια και αγόρια) είχαν εμπλακεί σε σχέση με κάποιον-α, που προσπάθησε να τους παρακολουθήσει ή να τους ελέγξει μέσω γραπτών μηνυμάτων, τόσο συχνά ή πιεστικά που έφερναν τον παραλήπτη σε δύσκολη θέση μέσω πίεσης για άμεσες απαντήσεις, ή απαιτώντας κωδικούς πρόσβασης, ή μέσω παρακολούθησης της κοινωνικής του δραστηριότητας.
Η ίδια έκθεση διαπίστωσε, επίσης, ότι σχεδόν οι μισοί έφηβοι είχαν συνάψει σχέση με κάποιον που χρησιμοποιούσε την τεχνολογία εναντίον τους, είτε για να διαδώσει φήμες, ή με σκοπό να στείλει ενοχλητικά ή αδιάκριτα μηνύματα, ή ακόμα και απειλητικά. Επίσης, το 1/3 από αυτούς, βίωσαν σεξουαλικό εξαναγκασμό μέσω των ψηφιακών μέσων: πιέστηκαν να κάνουν σεξ, έγιναν αποδέκτες ανεπιθύμητων σεξουαλικών φωτογραφιών ή κλήθηκαν να αποστείλουν δικές τους φωτογραφίες γυμνού περιεχομένου, ενώ κάποιοι έστειλαν φωτογραφίες τους σε άλλους, χωρίς την έγκρισή τους.
Μιλώντας με τους εφήβους σχετικά με αυτού του είδους τις καταναγκαστικές σχέσεις, θα πρέπει να τους εξηγήσουμε, ότι «το να θέλει κάποιος να ξέρει τι κάνεις όλη την ώρα, μπορεί σε κάνει να αισθάνεσαι καταπίεση», ενώ στην πραγματικότητα, οι υγιείς ρομαντικές σχέσεις βασίζονται στην εμπιστοσύνη και την υποστήριξη και όχι στον εκφοβισμό. Επιπλέον, μπορούμε να πούμε στον έφηβο, ότι είμαστε εδώ να τον βοηθήσουμε, αν αισθάνεται πίεση από κάποιον φίλο ή φίλη, τόσο online, όσο και σε προσωπική επαφή.
Οι έφηβοι ηρεμούν και αισθάνονται ασφάλεια όταν ένας ενήλικας τούς υπενθυμίζει ότι μπορεί να τούς βοηθήσει σε κάποιο πρόβλημά τους, που έχει να κάνει με την υγεία ή την ασφάλειά τους. Το «ηλεκτρονικό ραντεβού με τη βία» ανήκει σ' αυτήν την κατηγορία και δεν προκαλεί έκπληξη στους επιστήμονες το γεγονός ότι έχει συνδεθεί ευθέως σε ορισμένες μελέτες με τη σωματική και σεξουαλική θυματοποίηση, ιδιαίτερα κατά των νέων κοριτσιών.
Οι σχέσεις μπορούν να γίνουν, σχέσεις 24ωρης διάρκειας
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι υπάρχει κάτι που μπορεί να αυξήσει την ένταση της πρώτης αγάπης σε κάποιον έφηβο, αλλά η τεχνολογία φαίνεται ότι έχει τη δύναμη να το κάνει. Όταν οι έφηβοι βιώνουν το πρώτο τους ρομάντζο, είναι πραγματικά εκπληκτικό το πόσο με τη «βοήθεια» της τεχνολογίας, η ζωή τους μπορεί να καταληφθεί ολοκληρωτικά από αυτό.
Τα ζευγάρια των εφήβων ξυπνούν μαζί με ένα μήνυμα ή ένα τηλεφώνημα, επικοινωνούν στο δρόμο για το σχολείο, ανταλλάσσουν ερωτικά μηνύματα κατά τη διάρκεια της ημέρας, κάνουν live συνδέσεις μεταξύ τους κι αυτό μπορεί να συμβαίνει όλο το 24ωρο, ακόμη και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ίσως ποτέ μέχρι σήμερα, τα νέα ζευγάρια δεν ήταν τόσο πολύ «ενωμένα».
Οι περισσότεροι έφηβοι γενικά διατηρούν τις φιλίες και τις δραστηριότητές τους, ακόμη και όταν βιώνουν ένα “ψηφιακό» ειδύλλιο. Όμως, δεν το κάνουν όλοι. Επίσης, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε, τι μπορεί να σημαίνει για έναν έφηβο όταν τελειώσει μια τέτοια – πανταχού παρούσα - σχέση. Εκτός από την ερωτική απογοήτευση, θα κληθεί ξαφνικά να ανακαλύψει νέους τρόπους για να γεμίσει ένα τεράστιο χρονικό κενό, κατά τη διάρκεια της ημέρας του. Κάποιοι έφηβοι μπορεί να ανακάμψουν γρήγορα, όμως, οι γονείς θα πρέπει να είναι ενήμεροι για το μέγεθος της απώλειας που μπορεί να βιώνουν βραχυπρόθεσμα.
Η τεχνολογία προσθέτει νέα στοιχεία και δεδομένα, στο παλιό και παραδοσιακό ερωτικό εφηβικό παιχνίδι. Οι έφηβοι μας μπορεί να γνωρίζουν περισσότερα από εμάς για την τεχνολογία, αλλά εμείς γνωρίζουμε περισσότερα για τις σχέσεις. Ακόμη κι αν οι αγάπες τους δεν μοιάζουν με εκείνες που θυμόμαστε εμείς από την δική μας εφηβική ηλικία, οφείλουμε να βρούμε τρόπους να προσφέρουμε στους εφήβους μας, τη βοήθεια και την καθοδήγησή μας.
Πηγή: liberal.gr

Οι Γάλλοι μαζεύουν υπογραφές για να επιστρέψει στην Ελλάδα το κέρδος της ΕΚΤ από το χρέος της



MONEY GREECE
JacobH via Getty Images

«Επιστρέψτε τα χρήματα στους Έλληνες» είναι ο τίτλος αιτήματος του Πατρίκ Λε Γιαρίκ (Patrick le Hyaric), διευθυντή της εφημερίδας του Κομουνιστικού Κόμματος Γαλλίας, Humanite (Ουμανιτέ), για συλλογή υπογραφών μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας διαμεσολάβησης change.org.
Το αίτημα αφορά το κέρδος 7,8 δισ. ευρώ της ΕΚΤ περίοδο 2012-2016 από τις αγορές ελληνικών ομολόγων, όπως γνωστοποίησε ο Μάριο Ντράγκι, σε απαντητική επιστολή του στον ευρωβουλευτή της ΛΑΕ Νίκο Χουντή, που δημοσιεύτηκε την Τρίτη 10 Οκτωβρίου.
Με το σύνθημα «ας χτίσουμε μαζί ένα κίνημα για να απαιτήσουμε δικαιοσύνη», ο Πατρίκ Λε Γιαρίκ εξηγεί:
«Εδώ και χρόνια, ο ελληνικός λαός υφίσταται ανυπολόγιστες ταλαιπωρίες, προκειμένου να εξοφλήσει ένα χρέος για το οποίο δεν είναι κατ' ουδένα τρόπο υπεύθυνος. Την ίδια χρονική περίοδο, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ γεμίζουν τα ταμεία τους με τα χρήματα που συγκεντρώνονται από αυτό το χρέος.
Πράγματι, η ΕΚΤ κέρδισε 7,8 δισεκατομμύρια ευρώ χάρη στα επιτόκια των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου, ενώ και το ΔΝΤ έχει συσσωρεύσει έναν πακτωλό χρημάτων ύψους 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, χάρη στα δάνεια που έχει χορηγήσει στην Αθήνα.
Οι δύο παραπάνω θεσμοί συμφώνησαν, το 2013, σε ένα σύστημα αναδιανομής, ώστε τα χρήματα αυτά να επιστρέψουν στο ελληνικό κράτος.
Τούτο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Το 2015, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Β. Σόιμπλε κατάφερε με πολλαπλούς συνεργούς να σπάσει τη συμφωνία και μη ικανοποιημένος από την επιβολή της χειρίστης αιμορραγίας στους Έλληνες, αποφάσισε να κρατήσει το μερίδιό του από τα οικονομικά κέρδη που δημιουργήθηκαν από το χρέος, ως αντίποινα για την εκλογή του Αλέξη Τσίπρα, του οποίου εντολή ήταν η επαναδιαπραγμάτευση του ποσού του χρέους. Δυστυχώς, οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες -ανάμεσα στις οποίες και η Γαλλία- έχουν κάνει το ίδιο».
Και ο Πατρίκ Γιαρίκ κλείνει το αίτημά του καλώντας τη Γαλλία «να δώσει το παράδειγμα επιστρέφοντας όπως είχε δεσμευτεί», τα χρήματα στην Ελλάδα.
«Δεν μπορούμε να πλουτίζουμε σε βάρος των εταίρων μας που βρίσκονται σε δυσκολία» υπογραμμίζει. «Ζητάω από όλους τους ευρωπαϊκούς θεσμούς να αποφασίσουν υπέρ της επιστροφής αυτού του ποσού στην Ελλάδα. Οι πολίτες δεν μπορούν να δεχτούν αυτόν το σφετερισμό που δεν ευνοεί παρά τις τράπεζες και τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Ας χτίσουμε μαζί ένα κίνημα για να απαιτήσουμε τη δικαιοσύνη».
Το υπογεγραμμένο αίτημα θα παραδώσει ο Πατρίκ Λε Γιαρίκ στον Εμανουέλ Μακρόν, στον Γάλλο υπουργό Οικονομικών Μπρούνο Λεμέρ, στην Γερμανίδα καγκελάριο Άγγελα Μέρκελ και στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, στην ΕΚΤ, στο ΔΝΤ και στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.
Δείτε το αίτημα του Πατρίκ Λε Γιαρίκ στο change.org 

Στα χέρια, πλέον, του Δημάρχου Ι.Π.Μεσολογγίου η αποτροπή του εγκλήματος!

Φωτογραφία του χρήστη Λιμνοθάλλαζα.
Τη Δευτέρα, 9/10, επιδόθηκε στις υπηρεσίες του Δήμου Ι.Π.Μεσολογγίου αίτηση ακύρωσης της απόφασης της πολεοδομίας του Δήμου για την επανεκκίνηση των εργασιών στις 4 μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με καύση βιορευστών.
Σήμερα, Πέμπτη 12/10, τρεις μέρες μετά, σε παρέμβασή μας στο Δημαρχείο της πόλης επιβεβαιώσαμε την προκλητική αδιαφορία του Δήμου, η οποία θέτει άμεσα τον κίνδυνο να χαθεί η δυνατότητα παύσης εκ νέου των εργασιών. Η αίτηση αυτή αποτελεί μίας πρώτης τάξεως ευκαιρία για το Δήμαρχο να παύσει τις εργασίες κατασκευής των μονάδων, υλοποιώντας έμπρακτα τις δύο ομόφωνες αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου.
Απ’ όλα τα παραπάνω ανακύπτει ένα αμείλικτο ερώτημα:
Θέλει πραγματικά ο δήμαρχος να σταματήσει το έγκλημα που συντελείται στο Εθνικό Πάρκο Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου-Αιτωλικού;
Πρωτοβουλία Πολιτών Λιμνοθάλλαζα
limnothallaza.wordpress.com
limnothallaza@hotmail.com
facebook.com/limnothallaza

12 Οκτ 2017

Πωλούνται παιδιά

Επιμέλεια: Μαρία Τσολακίδη
Όταν δημοσιεύτηκε η φωτογραφία στο "The Vidette Messenger" του Valparaiso της Ιντιάνα ήταν 5 Αυγούστου 1948. Τα άλλα μέλη της οικογένειας των Chalifoux κατηγόρησαν τον Ray και την Lucille Chalifoux πως έγιναν δημοσιογραφικό θέμα απλά για τα χρήματα, αλλά οι μαρτυρίες των παιδιών που ανέμελα ποζάρουν στον φωτογραφικό φακό μαρτυρούν την αλήθεια. 
Το θέμα δημοσιεύτηκε αμέσως και σε όλες τις μεγάλες εφημερίδες της εποχής αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό να σταματήσει την πώληση των παιδιών. Τα επόμενα δυο χρόνια πουλήθηκαν όλα ακόμη και το αγέννητο που κυοφορούσε την συγκεκριμένη στιγμή η Lucille. Η φωτογραφία στο περιοδικό δεν ήταν ένα τρικ για να πουλήσει φύλλα.  
Η αλήθεια της τραγικής φωτογραφίας επιβεβαιώθηκε όταν πριν λίγα χρόνια τα αδέρφια που πουλήθηκαν προσπάθησαν να βρουν το ένα το άλλο. Στη φωτογραφία εκτός από την κυοφορούσα μητέρα που αποστρέφει το πρόσωπο από την κάμερα διακρίνονται, η Lana 6 ετών, η Rae 5 ετών στην επάνω σειρά, ενώ μπροστά τους είναι ο Milton, 4 ετών, και η Sue Ellen 2 ετών. 
Το 2013, η 70χρονη πλέον RaeAnn Mills συναντήθηκε για πρώτη φορά με την 67χρονη αδελφή Sue Ellen Chalifoux. Η τελευταία έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα και συναντήθηκε με την αδερφή της λίγο πριν πεθάνει. Η RaeAnn Mills ταξίδεψε με τον γιο της και συνάντησε την αδερφή της η οποία δεν μπορούσε πια να μιλήσει. Μόνο έγραφε. 
«Είναι μια από τις πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής μου» είπε στην αδερφή της ενώ εκείνη απάντησε γράφοντας «είναι υπέροχο. Σε αγαπώ». Όταν η RaeAnn τη ρώτησε για την βιολογική μητέρα τους, έγραψε: «Πρέπει να καεί στην κόλαση». 
Ο David McDaniel, ο οποίος ήταν στη μήτρα της μητέρας του τη στιγμή της φωτογραφίας, δεν γνώρισε ποτέ τη Sue Ellen, ούτε την μεγαλύτερη αδελφή τους Lana, που πέθανε πριν αρχίσουν να επανασυνδέονται τα αδέλφια. 
Σύμφωνα με την RaeAnn, ο David, πωλήθηκε για 2 δολάρια στους αγρότες John και Ruth Zoeteman στις 27 Αυγούστου 1950. Η RaeAnn θυμάται ότι ο αδελφός της Milton φώναζε κατά την διάρκεια της "συναλλαγής" που θα την αποχωριζόταν, οπότε το ζευγάρι τον πήρε κι αυτόν. Τα ονόματά τους άλλαξαν σε Beverly και Kenneth. Η νέα τους ζωή δεν έφερε τη σωτηρία αλλά μεγάλα βάσανα καθώς οι ώρες εργασίας ήταν ατελείωτες και το κρεβάτι τους ήταν στον αχυρώνα. Ο Μίλτον θυμάται ότι ο νέος πατέρας του τον φώναζε «σκλάβο» και ομολογεί πως δεν καταλάβαινε λόγω ηλικίας γιατί τον φωνάζει έτσι. 
Παρόλο που οι RaeAnn και Milton δεν υιοθετήθηκαν επίσημα από τους τυράννους θετούς γονείς τους, ο αδελφός τους David (γεννημένος ως Bedford Chalifoux) υιοθετήθηκε νόμιμα από τον Harry και την Luella McDaniel, που ζούσαν λίγα μίλια μακριά. Ο David, θυμάται να πηγαίνει με το ποδήλατό του για να δει τα αδέλφια του και να τα βοηθάει πριν γυρίσουν στο σπίτι. 
Η RaeAnn έφυγε από το σπίτι της στα 17, λίγο μετά από μια βίαια τραυματική εμπειρία. Ως νεαρή έφηβος απήχθη και βιάστηκε, με αποτέλεσμα να μείνει έγκυος. Την έκλεισαν σε σπίτι για έγκυες κοπέλες και πήρε πίσω το μωρό της όταν την βγήκε από το ίδρυμα. 
Ο Μίλτον μεγαλώνοντας άρχισε να αντιδρά στους ξυλοδαρμούς, στην πείνα και σε άλλες κακουχίες με βίαια οργή. Ένας δικαστής τον θεώρησε ως απειλή για την κοινωνία και τον έκλεισε πολλά χρόνια σε ψυχιατρικό νοσοκομείο. 
Η μητέρα τους, Lucille Chalifoux, αφού απαλλάχτηκε από τα παιδιά χώρισε, ξαναπαντρεύτηκε και γέννησε άλλες τέσσερις κόρες. Όταν τα πουλημένα της παιδιά τελικά ήρθαν να την δουν, περιέγραψε ότι αγνοούσε απόλυτα τα παιδιά που πούλησε και δεν εξέφρασε καμία λύπη για την πράξη της. 
Ο μόνος που την υπερασπίστηκε ήταν ο Μίλτον ο οποίος είπε: «Μόλις με είδε η μητέρα μου είπε "μοιάζεις με τον πατέρα σου". Δεν ζήτησε συγγνώμη. Ποιοι είμαστε να κρίνουμε; Είμαστε όλοι ανθρώπινα όντα. Όλοι κάνουμε λάθη. Μπορεί να σκεφτόταν εμάς τα παιδιά. Δεν ήθελε να πεθάνουμε». 

Μουσική παράδοση και «κουλτούρα»: ο Δημήτρης Μυστακίδης

Του Μιχάλη Καλούπη
Αυτό το κείμενο έχει αρχίσει να γράφεται εδώ και πολύ καιρό και είναι από αυτά που δε μπορούν να τελειώσουν εύκολα. Αφενός επειδή προσπαθώ να συγκροτήσω όλα αυτά που περιφέρονται μέσα στο μυαλό μου ώστε να αποδώσω σωστά το νόημά τους χωρίς να παρεξηγηθώ, κι αφετέρου επειδή μιλώντας -από θαυμασμό πάντα- για έναν άλλον άνθρωπο αυθαίρετα και χωρίς την επίσημη άδειά του, προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν πιο ευαίσθητος και δίκαιος μαζί του, περιγράφοντάς τον από τη δική μου οπτική.
Ο Δημήτρης Μυστακίδης είναι ένας βιρτουόζος της λαϊκής κιθάρας, κι αν ίσως ο όρος βιρτουόζος πέφτει βαρύς, ας χρησιμοποιήσω τον όρο λάτρης, γιατί από εκεί ξεκινάνε όλα -πώς θα υπηρετήσεις την τέχνη σου αν δεν είσαι παθιασμένος γι’αυτήν άλλωστε.
Αγαπάει τη μουσική, τη λαϊκή κιθάρα, την μελέτη και την ιστορία της, κι αυτό φαίνεται σε κάθε του έκφραση για αυτήν. Μιλάει με σεβασμό,τρυφερότητα και την υπηρετεί γεμάτος μεράκι.
Η τελευταία του ενέργεια είναι η προσπάθεια καθιέρωσης και  αναγνώρισης των λαϊκών οργάνων, πιο ειδικά η αναγνώριση της λαϊκής κιθάρας αρχικά, σαν άυλη πολιτιστική κληρονομιά της Unesco, εγχείρημα κολοσσιαίο αν σκεφτεί κανείς πως το ίδιο μας το κράτος ακόμα δεν έχει αναγνωρίσει επισήμως την πολιτισμική αξία της λαϊκής μουσικής και των οργάνων της, κάτι που θα έμοιαζε αυτονόητο για μία χώρα με μία τόσο ιδιαίτερη μουσική ιστορία,η οποία όμως απαξιώνεται από το πολιτικό σκηνικό και την ανάδειξή της επωμίζονται οι πραγματικοί πιστοί εραστές της.
Πέρα από αυτό το καλλιτεχνικό προφίλ του όμως, από τη δική μου ματιά θεωρώ πως είναι κι ένας εξαιρετικός άνθρωπος και θα επικεντρωθώ εκεί, αφού αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος του κειμένου.
Η συμβίωση του καλλιτέχνη και του ανθρώπου στο ίδιο σώμα.
Όσο καλός κι αν είναι κάποιος σε αυτό που κάνει, η υγιής αναγνώριση θα προκύψει από την ανθρώπινη πλευρά του, από την σεμνότητα και την δοτικότητα που χαρακτηρίζει τον κάθε καλλιτέχνη, από την αλληλεπίδραση και την όρεξη, κι ο Δημήτρης στα δικά μου μάτια τα εκπέμπει όλα αυτά.
Ξοδεύει από όσο γνωρίζω πολύ από τον χρόνο του σε σεμινάρια, σε στούντιο με κάθε λογής καλλιτέχνη, σε συναυλίες κυρίως με τους λεγόμενους «κουλτουριάρηδες» μουσικούς, όπως τους έχει χαρακτηρίσει η μάζα, μη μπορώντας να τους παρακολουθήσει.
Παράλληλα, τον έχω μαρτυρήσει να συμμετέχει σε δεκάδες συναυλίες αλληλεγγύης, να στέλνει μηνύματα ενότητας, έχω δει τους μαθητές του να μιλάνε γι’αυτόν και να στάζουν μέλι.
Σήμερα στο facebook λοιπόν, έπεσα πάνω σε μία φωτογραφία του από ένα σπίτι, πλάι πλάι με τη Ματούλα Ζαμάνη -μία ακόμα λεγόμενη «κουλτουριάρα»-, να παίζουν και να τραγουδούν σε έναν ξενώνα γεμάτο προσφυγόπουλα.
Αναρωτιέμαι λοιπόν εδώ και αρκετή ώρα, γιατί να μην ευσταθεί ο όρος της κουλτούρας στη μουσική και να κατακεραυνώνεται όποιος τον ασπάζεται.
Αναρωτιέμαι πού είναι όλος ο υπόλοιπος εμπορικός καλλιτεχνικός κόσμος της χώρας και ποιες είναι οι ανησυχίες τους.
Αναρωτιέμαι αν ζουν αυτοί οι υπόλοιποι «λαϊκοί» μουσικοί σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου τα καθημερινά προβλήματα και ανησυχίες του «λαού» είναι κάτι που δεν τους αφορά, αφού εκείνοι είναι κάτι άλλο, αναρωτιέμαι αν η μουσική που παλαιότερα έδινε φυσική υπόσταση στην ανθρώπινη αγωνία, τον πόνο, την χαρά, τον έρωτα, η μουσική που αισθητοποιούσε αυτά τα ακατανόητα συναισθήματα λειτουργώντας σαν πύλη που συνδέει τον εσωτερικό κόσμο με τον εξωτερικό έχει πεθάνει και έχουν απομείνει μόνο νότες αναίσθητες, ποτά, τσιγάρα και μεθύσια.
Πώς να μην διαχωρίζονται αυτές οι μουσικές σαν εκφράσεις τέχνης, όταν βλέπεις τους όρους να μπερδεύονται, όταν οι Μυστακίδηδες του κόσμου, οι οποίοι εκπροσωπούν κατά κύριο λόγο αυτό που -όντας διαφορετικό από το πλέον συνηθισμένο- βαφτίστηκε λανθασμένα ως η απόμακρη «έντεχνη κουλτούρα» ενώ στην πραγματικότητα είναι διατήρηση της παράδοσης που όλοι καμαρώνουν μα λίγοι σέβονται, όταν εκείνοι οι μουσικοί λοιπόν συμμετέχουν με μικρά λιθαράκια για ένα δικαιότερο και πιο τρυφερό κόσμο προσφέροντας ακόμα και μικρά πραγματάκια, έστω στιγμές διασκέδασης στους κατατρεγμένους, υψώνοντας ανάστημα, παίρνοντας θέση,
ενώ πολλοί βαφτισμένοι πλέον «λαϊκοί» τραγουδιάρηδες που καπιλεύονται τον όρο, έχουν αποκτήσει δημόσιο βήμα και επιρροή στη μάζα, καθισμένοι στους χλιδάτους καναπέδες τους, και κάθε φορά που ανοίγουν το στόμα προκαλείται μαζικός εμετός ρατσισμού, μισαλλοδοξίας, αμάθειας, υπεροψίας και ανεπαρκούς αντίληψης του κόσμου που κατοικούν, άνθρωποι αποκομμένοι από την καθημερινότητα, βολεμένοι σε μία δική τους φούσκα που προσπαθούν να απομυζήσουν όσα περισσότερα μπορούν μέχρι εκείνη να σκάσει και να τους επιστρέψει στην «απλή καθημερινή ζωή τους», αφού άξαφνα έχουν χρήσει τους εαυτούς τους για κάποιο απροσδιόριστο λόγο σαν κάτι διαφορετικό από το σύνολο, από τον «απλό άνθρωπο».
Πότε η μουσική έγινε μονάχα τρόπος ψυχαγωγίας και απομακρύνθηκε από τις ρίζες της, από την Τέχνη;
Πολλοί διαφωνούν για το τι ακριβώς είναι τέχνη και έτσι ο ακριβής ορισμός της είναι δύσκολος. Πόσο μάλλον για μία έκφραση της τέχνης όπως είναι η μουσική, η οποία είναι τόσο διαδεδομένη και κρίνεται σε τόσο υποκειμενική βάση. Ας μιλήσουμε όμως για την κουλτούρα της μουσικής.
Για να εξηγηθούμε, η «κουλτούρα» είναι δάνεια λέξη και προέρχεται από το γερμανικό kultur που εκφράζει την καλλιέργεια του πνεύματος, την παιδεία και δεν αναφέρομαι στο εκάστοτε είδος της μουσικής. Ποιο ανώτερο δείγμα παιδείας από ένα κάλεσμα για αλληλεγγύη, από μία κιθάρα περιτριγυρισμένη πιτσιρίκια, από δυο στίχους που μιλάνε για ένα καλύτερο και δικαιότερο αύριο, ή ακόμα περισσότερο που αναβιώνουν άλλες εποχές. Πόσο πιο ανθρώπινη είναι αυτή η πλευρά της μουσικής, πόσο πιο χρήσιμη, σε αντιδιαστολή με όλους εκείνους που μέσω της μουσικής δεν πήραν ποτέ θέση για μία ανθρώπινη αγωνία. Δεν μπαίνω στις φιλοσοφίες «πολέμου» του ενός είδους με το άλλο, έννοιες «ποιότητας» της ίδιας της μουσικής, γνωρίζοντας μάλιστα πως ο εν λόγω καλλιτέχνης έχει συνεργαστεί με μουσικούς από όλα τα στρατόπεδα, όμως νιώθω πως θα έπρεπε όταν βρίσκεται πάνω στη σκηνή κάθε καλλιτέχνης , η αύρα του χαρακτήρα του θα έπρεπε να μην είναι κάτι το ανούσιο και το προαιρετικό, αλλά μέρος της παράστασης.
Ο χαρακτήρας και το ήθος του καλλιτέχνη έχει τον τρόπο να χρωματίζει το έργο του. Πότε πάψαμε να κοιτάμε πίσω από τον «οργανοπαίχτη» ή τον «τραγουδιστή» για να διακρίνουμε τις αξίες του ανθρώπου, πότε ο βίος του καλλιτέχνη διαχωρίστηκε από το έργο του;
Κοινό χαρακτηριστικό όλων των εκπροσώπων αυτής της «εναλλακτικής» μουσικής σκηνής, όπως λανθασμένα βαφτίστηκε και πάλι, νομίζω πως είναι η σεμνότητα και αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά με την υπόλοιπη καλλιτεχνική κομπανία. Είναι φυσικά τραγικό και ακατανόητο το να θεωρείται πλέον μία ρεμπέτικη βραδιά ή ένα παραδοσιακό γλέντι «εναλλακτική» μουσική διασκέδαση, μιας και θα πίστευε κανείς πως η μουσική παράδοση θα ήταν ένα κοινό σημείο αναφοράς για όλους, αλλά αυτό δε συμβαίνει.  Αυτό είναι και το σημείο που η μουσική μέσω τέτοιων καλλιτεχνών επανέρχεται στη λαϊκή της βάση, στη βάση του ότι μπορώ να καθίσω να πιω ένα τσίπουρο με τον καλλιτέχνη και να μιλήσουμε για αυτό σαν φιλαράκια, να μου μεταδώσει το πάθος του, να είμαστε και οι δύο σε διαφορετικό βαθμό κάτω από την ομπρέλα της μουσικής και να αναγνωρίζουμε πως αυτή είναι πάνω από εμάς και μας φέρνει πιο κοντά. Αυτό το μικρό σκηνικό είναι και το αγκάθι της εμπορικής μουσικής. Επειδή σου δίδεται η εντύπωση πως δε μπορείς να επιτύχεις αυτή την ένωση με τον κυρίως κορμό αυτών που έχουν αρπάξει τον όρο «μουσική» στη σύγχρονη Ελλάδα και τον χρησιμοποιούν όπως θέλουν, που έχουν βρεθεί στην στρατόσφαιρα και η προσφορά τους μετράται σε selfies, προτεινόμενες δίαιτες και ρούχα που προμοτάρουν. Αυτή η ευτέλεια του όρου «μουσική» με εξοργίζει. Πώς δεν αντιλαμβάνεσαι πια την λαχτάρα για συνένωση και επικοινωνία απέναντι στην απόμακρη στάση του star system των πρωινάδικων, όλων αυτών που κλείνουν τα μάτια στις καθημερινές τοπικές και παγκόσμιες αγωνίες για να μας μιλήσουν περί ανέμων και υδάτων κι αν τους αρέσει να τρώνε φρυγανιές το πρωί ή γιαούρτι.
Πώς ταυτίζεται κανείς περισσότερο με αυτούς που ζουν τόσο διαφορετικά από τον ίδιο από ότι με εκείνους που κάθονται στο διπλανό τραπέζι μαζί του, όπως κάθισα κι εγώ με τον Δημήτρη και τον Φώτη και τον Μανώλη στην Ικαρία, σε ένα όμορφο γλέντι, αναρωτιέμαι.
Πώς να μην εκτιμήσει και να διαχωρίσει κανείς τους καλλιτέχνες εκείνους που σε τέτοιες εποχές δε μένουν αμέτοχοι αλλά παίρνουν θέση και στηρίζουν τον απλό άνθρωπο, που δεν διαχωρίζονται από αυτόν αλλά αποπνέουν μία συλλογικότητα, όπως έκανε η τέχνη σε όλη τη πορεία μας έως εδώ.
Μακρυά από τη μουσική, σε κάθε έκφραση τέχνης, καιρός να διαχωρίσουμε την ποιότητα της κάθε δήλωσης και κάθε πράξης του δημιουργού.
projectblackfish

12 Οκτώβρη: Η (ανολοκλήρωτη) Απελευθέρωση – του Νίκου Μπογιόπουλου


«Ώρα έντεκα π.μ. – Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΦΤΕΡΟΥΓΙΖΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΜΑΣ – Οι Γερμανοί εκκενώνουν οριστικά την πρωτεύουσα – Ο γερμανός διοικητής και όλο το στρατηγείο του Λυκαβηττού ανεχώρησαν – Η Αθήνα κηρύχτηκε ανοχύρωτη.
Πριν φύγουν και οι τελευταίοι Ούννοι ο λαός ξεχύθηκε με σημαίες και ζητωκραυγές στους δρόμους. Απ’ το Πανεπιστήμιο, απ’ τις Τράπεζες, απ’ όλα τα κέντρα οι τηλεβόες του ΕΛΑΣ σαλπίζουν το χαρμόσυνο μήνυμα. Οι συνοικίες σε παραλήρημα ενθουσιασμού ετοιμάζονται για το μεγάλο γιορτασμό. Στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη αντιπροσωπείες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κατέθεσαν στεφάνι. Έξαλλος από τον ενθουσιασμό ο συγκεντρωμένος κατά χιλιάδες λαός ζητωκραύγαζε. Δακρύζοντας οι πολίτες αγκάλιαζε ο ένας τον άλλο (…). Η γερμανική σημαία κατέβηκε απ’ την Ακρόπολη και τα τελευταία γερμανικά τμήματα έφυγαν το πρωί απ’ την Αθήνα» (Ριζοσπάστης, 12/10/1944).
Ήταν σαν σήμερα, ημέρα Πέμπτη και τότε, πριν από 73 χρόνια, όταν το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ και η ΕΠΟΝ απελευθέρωναν την Αθήνα από την μπότα του ναζί κατακτητή.
Ηταν  μια συγκλονιστική μέρα.
Την επομένη της  λαοπλημμύρας στην πρωτεύουσα το κλίμα της γιορτής της Απελευθέρωσης μεταφέρεται από τον Τύπο σε όλη την Ελλάδα. Υπό τον τίτλο «ΛΕΥΤΕΡΙΑ! ΛΕΥΤΕΡΙΑ! Η ΑΘΗΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ», ο «Ριζοσπάστης» γράφει:
«Χάθηκε το βρωμερό κουρέλι του φασισμού απ’ την Ακρόπολη. Τούτο το σύνθημα περίμενε η Αθήνα. Η μπαρουτοκαπνισμένη Αθήνα, που γνώρισε την πείνα και το βόλι του κατακτητή, το στιλέτο του προδότη, η αδάμαστη Αθήνα, που τρία χρόνια πάλεψε, ξεχύθηκε ζωντανή ανθρωποθάλασσα να διαλαλήσει τη Νίκη, να γιορτάσει τη Λευτεριά της. Πέντε λεφτά φτάσανε για να κολυμπήσει όλη η πόλη στο γαλάζιο. Για ν’ ανέβουν οι ΕΠΟΝίτες στα καμπαναριά και ν’ αντηχήσουν χαρούμενα οι καμπάνες. Διαδηλώσεις, που πρώτη φορά βλέπει η Αθήνα, ξεχύνονται από παντού. Από το Σύνταγμα ως την Ομόνοια ένα ρεύμα είναι ο κόσμος. Γελούν, δακρύζουν, αγκαλιάζονται. Λευ-τε-ρω-θή-κα-με ! Νι-κή-σα-με !
Και πάνω απ’ όλα, μια φωνή που αγκαλιάζει όλη την Αθήνα, που κλείνει όλους τους σκληρούς τρίχρονους αγώνες, όλη την πίστη στη λευτεριά, όλη τη χαρά της Νίκης:
Ε-Α-Μ ! Ε-Α-Μ ! (…). Ανεβασμένοι στ’ αυτοκίνητα, ρίχνουν οι ΕΑΜίτες τα συνθήματα, που τ’ αρπάζει με μια φωνή ο κόσμος και τα κάνει βουή και σάλπισμα για να φτάσουν απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας. Κανένα άσυλο στους προδότες! Λευτεριά – Λαοκρατία!(…) ΕΛΑΣίτες περνούν σ’ αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες. Ακράτητος ο κόσμος τους κυκλώνει: Ζήτω ο Λαϊκός Στρατός! Ζήτω ο Στρατός της Λευτεριάς μας! Το δίκοχο του ΕΛΑΣίτη, όπου εμφανιστεί, ξεσηκώνει θύελλα ενθουσιασμού. (…) το πένθιμο εμβατήριο αντηχεί από χιλιάδες στόματα που υπόσχονται πίστη στον αγώνα, το τελικό τσάκισμα του Φασισμού και τη Λαοκρατία (…)».
«Η Απελευθέρωση της Αθήνας», ξυλογραφία της Βάσως Κατράκη
     Ανάμεσα στα εκατομμύρια των πατριωτών που ξεχύθηκαν στους δρόμους και ζητωκραύγαζαν το θάνατο του αγκυλωτού του φασισμού, κάποιοι ισχυρίζονται ότι «ήταν και αυτοί εκεί». Είναι οι ίδιοι που προσπαθούν να κρύψουν την απουσία των προγόνων τους και τη δική τους πίσω από την «αθώα» φρασούλα: «Τότε όλοι οι Έλληνες ήταν μαζί»…. Όμως:
    1) Άλλο πράγμα ο ελληνικός λαός που πολεμούσε τους Γερμανούς στις πόλεις και στα βουνά, κι άλλο πράγμα εκείνοι που είχαν πάρει τον «πατριωτισμό» τους – μαζί με το χρυσό της χώρας – και τον είχαν φυγαδεύσει στα ασφαλέστατα «χαρακώματα» του Καΐρου και του Λονδίνου. 
    2) Άλλο πράγμα ο ελληνικός λαός που μαχόταν το ναζισμό διεκδικώντας για αντίτιμο μια Ελλάδα της λευτεριάς, της δημοκρατίας και της λαϊκής αναδημιουργίας, κι άλλο πράγμα εκείνοι που το 1944 έσπευδαν να συνταχθούν με τη «εξόριστη» βασιλική κυβέρνηση στην Αίγυπτο. Ήταν, μάλιστα, τόσο «διαθέσιμοι» στην υπηρεσία των Ανακτόρων, που για το λόγο αυτό «βραβεύονταν» με την ανάθεση ρόλου πρωθυπουργού της «κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητας».
    3) Άλλο πράγμα το ΕΑΜ κι άλλο εκείνοι που συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ, οι δοσίλογοι, οι ταγματασφαλίτες και οι γερμανοντυμένοι. Στους οποίους, αν και προδότες, οι του Καΐρου και του Λονδίνου, όταν επέστρεψαν, στο πλαίσιο της «εθνικής τους ενότητας», επιδαψίλευσαν τιμές και αξιώματα…
    4) Άλλο πράγμα αυτοί που πολεμούσαν και τραγουδούσαν «το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ τη πείνα, θα μας σώσει κι από τη σκλαβιά» κι άλλο πράγμα οι «παπατζήδες»που (στις 2-5-1944) σε ομιλία τους στην Αλεξάνδρεια, παρουσία των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, έκαναν λόγο για τη «βρωμιά του ΕΑΜ»!
    5) Άλλο πράγμα αυτοί που πολέμησαν τον Χίτλερ και με τα ίδια όπλα πολέμησαν τον Τσόρτσιλ και τον Βαν Φλιτ, κι άλλο εκείνοι που για να καταπνιγεί κάθε εγχείρημα λαϊκής κυριαρχίας στον τόπο τηλεγραφούσαν στον Τσόρτσιλ τα εξής:«Δύναμαι να σας διαβεβαιώσω ότι η σταθερότης της ελληνικής κυβερνήσεως θα διατηρηθεί πλήρως κατά τας επικείμενους κρίσιμους στιγμάς. Δεν γνωρίζω τους λόγους διά την απουσία της Βρετανίας. Μόνον η άμεσος παρουσία εντυπωσιακών βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα και ως τας τουρκικάς ακτάς θα ήτο δυνατό να μεταβάλει την κατάστασιν» (Γεώργιος Παπανδρέου, 22/9/1944, τηλεγράφημα προς τον Τσόρτσιλ).
     6) Άλλο πράγμα αυτοί που έδωσαν την ψυχή, την καρδιά και το αίμα τους για τη λευτεριά της Ελλάδας και για τη σωτηρία του λαού, κι άλλο οι μαυραγορίτες, τα κόμματά τους και οι εφημερίδες που έφταναν να δίνουν ακόμα και το παράγγελμα των εκτελεστικών αποσπασμάτων (!), αυτοί που κράδαιναν ενάντια στο μεγαλειώδες κίνημα της Αντίστασης τη «νομιμότητα» του κατακτητή και των ντόπιων οργάνων του και έγραφαν: «Καλώς συνετάγη ο νόμος που τιμωρεί με θάνατο τους Ελληνες υπηκόους όσοι μετέχουν σε πολεμικές εχθροπραξίες κατά των Γερμανών» («Καθημερινή», 1/6/1941).
    7) Άλλο πράγμα οι εκτελεσμένοι στον τοίχο της Καισαριανής κι άλλο πράγμα οι «Τσολάκογλου» και οι «Ραλληδες». Άλλο πράγμα ο Έκτωρ Τσιρονίκος, ο  δοσίλογος και συνεργάτης των Γερμανών επί Κατοχής. Ο αντιπρόεδρος στη γερμανοδιορισμένη «κυβέρνηση» του Ιωάννη Ράλλη, της κυβέρνησης δηλαδή των γερμανοτσολιάδων που ίδρυσε τα «Τάγματα Ασφαλείας». Κάτι τέτοιοι σαν τον Τσιρονίκο, με τέτοια «πατριωτική» προϋπηρεσία, είναι που απαρτίζουν τους «ήρωες» της Χρυσής Αυγής. Έτσι, στο περιοδικό της Χρυσής Αυγής, στη δεύτερη σελίδα, μέσα σε ειδικό πλαίσιο ώστε να τονίζεται ευδιάκριτα ο ναζισμός τους, δημοσιεύτηκε κείμενο (τεύχος Δεκέμβρη 1983) υπό τον τίτλο «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ», το οποίο καταλήγει ως εξής: «Γιατί ΕΜΕΙΣ, μόνο ΕΜΕΙΣ είμαστε ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, μελλοντικοί ανατροπείς της διαφθοράς, μελλοντικοί Δημιουργοί της Πολιτείας του Ήλιου, της Πολιτείας του Ελληνικού Μεγαλείου, της ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ».
Η υπογραφή του εν λόγω δημοσιεύματος (και μάλιστα με κεφαλαία γράμματα) είναι: «ΕΚΤΩΡ ΤΣΙΡΟΝΙΚΟΣ».
Να λοιπόν που η Ιστορία και η αλήθεια είναι πεισματάρικα πράγματα. Και επιμένουν: Όπως και σήμερα, έτσι και τότε, «μαζί» και «ενωμένος» στον αγώνα για την Απελευθέρωση και στη γιορτή για την Απελευθέρωση ήταν, πράγματι, ο ελληνικός λαός. Οι δοσίλογοι και οι πατριδοκάπηλοι ήταν – και θα είναι πάντα – στην άλλη μπάντα.
Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που στην Ελλάδα η 12η Οκτωβρίου, η ημέρα της Απελευθέρωσης της Αθήνας και της Ελλάδας – που έμελλε να μείνει μια ανολοκλήρωτη απελευθέρωση για τον λαό και τον τόπο – είναι μια «ξεχασμένη» επέτειος για την άρχουσα τάξη και το κράτος της.
Και έχουν απόλυτο δίκιο. Για ποιο πράγμα να γιορτάσουν αυτοί, άλλωστε; Τι να γιορτάσουν; Την απουσία τους από τον αγώνα του ελληνικού λαού για την λευτεριά του; Την προδοσία τους και τη συνεργασία τους με τον κατακτητή; Ή την κατοπινή τους πρόσδεση με τον ευρωατλαντισμό;

11 Οκτ 2017

Θεός, Χριστός και… χρυσαυγίτικος οχετός – του Νίκου Μπογιόπουλου

 Τι εκπροσωπούν οι χρυσαυγίτες στη Βουλή; Τι ενσαρκώνουν στην ελληνική κοινωνία; Κρατηθείτε: Την «του Χριστού την πίστη την αγία»! Έτσι είπαν τα ναζιστόμουτρα κατά τη διάρκεια της συζήτησης στο κοινοβούλιο για το νομοσχέδιο σχετικά με την διόρθωση φύλου.
    Αυτά τα… αγγελούδια, λοιπόν, πιάνοντας το νήμα των χουνταίων προπατόρων τους και παίζοντας το χαρτί του «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», μας δήλωσαν ότι εκείνο που έχουν αναλάβει να διαφυλάξουν και να διακονήσουν στον τόπο (στα διαλλείματα προφανώς των δολοφονιών, των πογκρόμ και των λιντσαρισμάτων που διαπράττουν), είναι την «του Χριστού την πίστη την αγία»…  Πάμε, τώρα, να δούμε την πραγματική πίστη αυτού του ναζιστικού οχετού:

    Στοιχείο πρώτο: Το χέβυ μέταλ συγκρότημα με το όνομα «Naer Mataron» είναι αυτό στο οποίο «τραγουδά» (για την ακρίβεια: ουρλιάζει) ο «καλλιτέχνης» με το όνομα «Καιάδας». Πρόκειται, φυσικά, για τον νυν βουλευτή της Χρυσής Αυγής, Γιώργο Γερμενή. Προσέξτε τώρα στίχους:
  • «Έστειλες τον μπάσταρδο τον γιο σου, τον γαμημένο Ιησού Χριστό»…
  • «Η χριστιανική εκκλησία βρομάει τη σαπίλα του Ιεχωβά»…
  • «Η φτήνια του υπανθρώπου του σταυρού»…
  • «Φλόγες που καίνε τον υιό του Θεού και τους Αγίους του»…
    Αυτά «τραγουδούσε» μεταξύ άλλων ο υπόδικος ναζί πριν αρχίσει να «κοσμεί» το κοινοβούλιο μαζί με τους ομοίους του.
    Αυτοί οι τύποι είναι που αγωνιούν για την… χριστιανοσύνη λόγω της έλευσης των προσφύγων στη χώρα μας, που θέλουν να καούν στα επίγεια καζάνια οι «αμαρτωλοί» ομοφυλόφιλοι και που λατρεύουν τον «αρχαιοελληνικό» (αυτό πως συμβιβάζεται με το «χριστιανικό» τους πνεύμα;) ναζιστικό χαιρετισμό.
    Στις τάξεις αυτών ανήκει ο «Καιάδας» που στο «άσμα» του ως άνω συγκροτήματος, με τίτλο «extremeunction» (σσ: είναι το ευχέλαιο που χορηγεί η Καθολική Εκκλησία στους ψυχορραγούντες) «έψελνε» τα εξής:
«(….) Για μισό εκατομμύριο χρόνια ο Θεός καθότανε και έβλεπε τον έναν να βγάζει το μάτι του αλλουνού
Και μόνο τότε είχε τη λαμπρή ιδέα να στείλει τον μπάσταρδο γιο του, τον γαμημένο Ιησού Χριστό
Αλλά τώρα θριαμβεύει ο Διάβολος
Θ’ αφήσουμε την εκκλησία να σαπίσει και θα σφάξουμε στην αγία τράπεζα τους ηλιθίους (…)
Θα εκδικηθούμε… διψάμε για αίμα!»…
     Ε, αυτοί οι θεομπαίχτες είναι, αυτά τα ναζιστικά αποβράσματα είναι, που ομιλούν περί «πατρίδας», «οικογένειας» και, φυσικά, περί «θρησκείας».
    Στοιχείο δεύτερο: Πέραν του «Καιάδα», έτερος «χριστιανός» στο ναζιστικό γκρουπ της Χρυσής Αυγής είναι ο Αρτέμης Ματθαιόπουλος. Ο πρώην βουλευτής χρυσαυγίτης. Χρυσαυγίτης σαν τον μαχαιροβγάλτη που δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα. Αλλά ο Ματθαιόπουλος είναι και μουσικός. Σαν τον Φύσσα. Μόνο που ο Φύσσας τραγουδούσε για τη ζωή, τον έρωτα και τη λεβεντιά. Ο χρυσαυγίτης του συγκροτήματος Pogrom (τι όνομα, έ;) εμπνέεται από άλλα θέματα. Του αρέσει να τραγουδάει για το Άουσβιτς. Ιδού οι στίχοι από το άσμα του συγκροτήματος, το εμπνευσμένο από το Αουσβιτς:
«Γαμώ τον Βίζενταλ, γαμώ την Άννα Φρανκ/ γαμιέται κι όλη η φυλή του Αβραάμ./ Τ’ αστέρι του Δαβίδ με κάνει να ξερνάω/ αχ, το Άουσβιτς, πόσο το αγαπάω!/ Ρε κωλοεβραίοι, δεν θα σας αφήσω/ στο τείχος των Δακρύων θα ’ρθω να κατουρήσω./ Juden Raus! Καίγομαι στο Άουσβιτς»…
    Αυτός ο ευγενής νέος «δεν είναι ναζιστής, δεν είναι εθνικοσοσιαλιστής». Τι είναι; «Χριστιανός»! Και που βρίσκει την «του Χριστού την πίστη την αγία»; Στο Αουσβιτς…

    Στοιχείο τρίτο: Ας επιστρέψουμε στον πρώτο «καλλιτέχνη» της παρέας. Στον «Καιάδα» (κατά κόσμον Γεώργιο Γερμενή). Αυτός ο τροβαδούρος της «του Χριστού της πίστης την αγία» εξέδωσε με το ναζιστοσυγκρότημά του νέο άλμπουμ τον Απρίλη του 2017. Το αποκάλυψε η «Realnews» (24/9/2017). Προσέξτε τώρα:
  • Ο τίτλος του άλμπουμ είναι «Lucitherion». Τουτέστιν: «Ύμνος στον Εωσφόρο».
  • Ανάμεσα στα «τραγούδια» του άλμπουμ βρίσκουμε εκείνο με τίτλο: «Σατανάς Προμηθέας».
  • Βρίσκουμε το άλλο με τίτλο «Άγιος ο Δράκοντας».
  • Το τρίτο που είναι αφιερωμένο στον Ρα (τον θεό των αρχαίων Αιγυπτίων).
  • Το επόμενο που εξυμνεί τον Σέραπις (υποχθόνιος θεός της αρχαιότητας στα πόδια του οποίου αποικονίζετο ο Κέρβερος και το φίδι)…
    Ως συνέχεια πάρτε μια βαθιά ανάσα. Ορίστε μια γεύση από την «του Χριστού την πίστη την αγία», όπως προκύπτει από την νέα δισκογραφική «δουλειά» του Γερμενή που αποκάλυψε η Realnews, για να έχετε μια ασφαλή εικόνα τι σημαίνει ναζιστική «χριστιανοσύνη», διανθισμένη με πεντάλφες και φλεγόμενους σταυρούς της Κου Κλουξ Κλαν:    
     Πριν κλείσουμε αυτή την αναφορά στην «χριστιανική» φύση των ναζιστών της Χρυσής Αυγής, ας μας επιτραπούν δυο επισημάνσεις.
    Επισήμανση 1η: Εμείς ούτε είμαστε ούτε παριστάνουμε τους θεοσεβούμενους. Είμαστε, όμως, ορκισμένοι εχθροί των θεομπαιχτών.
    Επισήμανση 2η: Ζητάμε συγγνώμη από τον αναγνώστη. Είτε πιστεύει, είτε δεν πιστεύει και σε όποιον Θεό πιστεύει. Το γνωρίζουμε ότι η φτήνια, η σαπίλα, η προστυχιά που προηγήθηκε προκαλεί εμετό. Αλλά είναι μια ακόμα αναγκαία δοκιμασία που πρέπει να υποστούμε ώστε να γνωστοποιηθεί όσο πιο πλατιά γίνεται το μέγεθος της μαυρίλας, του φαρισαϊσμού και της βρωμιάς αυτής της συμμορίας.

10 Οκτ 2017

Ναρκωτικά, όπλα, βιασμοί και 1550 συλλήψεις σε Λαγανά, Κάβο και Χερσόνησο Ηρακλείου


φωτό: imerazante.gr
Σε συνολικά 1.550 συλλήψεις για διάφορα αδικήματα και 3.103 προσαγωγές ατόμων προχώρησε η αστυνομία κατά τη διάρκεια της θερινής τουριστικής περιόδου στον Λαγανά Ζακύνθου, στον Κάβο Κέρκυρας και στη Χερσόνησο του Ηρακλείου Κρήτης.

Ειδικότερα, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η αστυνομία, συνελήφθησαν (179) για παρεμπόριο, (91) για παραβάσεις της νομοθεσίας για τα ναρκωτικά, (33) για νοθεία τροφίμων, (20) για παραβάσεις της νομοθεσίας για τα όπλα, (9) για συμμετοχή σε ανθρωποκτονία, (6) για βιασμό, (6) για παράβαση της νομοθεσίας για τους αλλοδαπούς και (1206) για παραβάσεις Κ.Ο.Κ., εγκλήσεις κλπ αδικήματα.

 

Επιπλέον, στο πλαίσιο των ειδικότερων δράσεων πραγματοποιήθηκαν συνολικά (3.103) έλεγχοι καταστημάτων, (31.537) ατόμων και (25.912) οχημάτων και βεβαιώθηκαν (6.604) τροχονομικές παραβάσεις και (934) παραβάσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος.

Συνολικά κατασχέθηκαν -μεταξύ άλλων-, περισσότερες από (23.300) αμπούλες και μπαλόνια αερίου (υποξειδίου του αζώτου- laughing gas ), περισσότερα από (30.650) είδη παρεμπορίου, περισσότερα από (1.275) γραμμάρια ηρωίνης, (1.231) ναρκωτικά δισκία, περίπου (2,5) κιλά κάνναβης και περίπου (50) γραμμάρια κοκαΐνης.

 

Αναλυτικότερα:

Στο Λαγανά Ζακύνθου

Πραγματοποιήθηκαν (10.317) έλεγχοι ατόμων, (1.453) προσαγωγές και συνελήφθησαν συνολικά (731) άτομα (526 ημεδαποί και 205 αλλοδαποί).

Πιο συγκεκριμένα:

(132) για παρεμπόριο,

(28) για παραβάσεις της νομοθεσίας για τα ναρκωτικά,

(24) για νοθεία τροφίμων,

(9) για συμμετοχή σε ανθρωποκτονία,

(7) για παραβάσεις της νομοθεσίας για τα όπλα,

(6) για βιασμό,

(3) για κλοπές και

(522) για παραβάσεις Κ.Ο.Κ., εγκλήσεις κλπ αδικήματα.

 

Ακόμη πραγματοποιήθηκαν (8.885) έλεγχοι οχημάτων και βεβαιώθηκαν (2.010) τροχονομικές παραβάσεις καθώς και (559) έλεγχοι καταστημάτων, όπου βεβαιώθηκαν (190) παραβάσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος, ενώ εκδόθηκαν και (32) αποφάσεις σφράγισης καταστημάτων.

Κατασχέθηκαν -μεταξύ άλλων- (8.624) αμπούλες αερίου (υποξειδίου του αζώτου- laughing gas), (8.446) μπαλόνια και (48) συσκευές απελευθέρωσης αερίου, (23.600) προϊόντα παρεμπορίου, (1.275) γραμμάρια ηρωίνης, (820) περίπου γραμμάρια κάνναβης, (991) ναρκωτικά δισκία, (143) αναβολικά χάπια καθώς και μικροποσότητες κοκαΐνης και MDMA.

Στον Κάβο Κέρκυρας

Πραγματοποιήθηκαν (2.282) έλεγχοι ατόμων, (689) προσαγωγές και συνελήφθησαν συνολικά (235) άτομα (157 ημεδαποί και 78 αλλοδαποί).

Ειδικότερα:

(44) για παρεμπόριο,

(28) για παραβάσεις της νομοθεσίας για τα ναρκωτικά,

(9) για νοθεία τροφίμων,

(6) για παραβάσεις της νομοθεσίας για τα όπλα,

(6) για παράβαση της νομοθεσίας για τους αλλοδαπούς και

(142) για παραβάσεις Κ.Ο.Κ., εγκλήσεις κλπ αδικήματα.

 

Ακόμη, πραγματοποιήθηκαν συνολικά (1.608) έλεγχοι οχημάτων και βεβαιώθηκαν (262) τροχονομικές παραβάσεις καθώς και (1.180) έλεγχοι καταστημάτων όπου βεβαιώθηκαν (277) παραβάσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος, ενώ εκδόθηκαν (29) αποφάσεις σφράγισης καταστημάτων.

Κατασχέθηκαν -μεταξύ άλλων- (3.077) αμπούλες αερίου (υποξειδίου του αζώτου- laughing gas ) και (3) προωθητήρες, (5.126) προϊόντα παρεμπορίου, (281) φιάλες αλκοολούχων ποτών, ποσότητες κοκαΐνης, άλλων ναρκωτικών ουσιών και χρηματικά ποσά.

Στη Χερσόνησο Ηρακλείου

Πραγματοποιήθηκαν (18.938) έλεγχοι ατόμων, (961) προσαγωγές και συνελήφθησαν συνολικά (584) άτομα (300 ημεδαποί και 284 αλλοδαποί).

Συγκεκριμένα:

(35) για ναρκωτικά,

(19) για μέθη,

(16) για καταδιωκτικά έγγραφα,

(7) για παραβάσεις της νομοθεσίας για τα όπλα,

(3) για παρεμπόριο,

(136) για στέρηση άδειας ικανότητας οδηγήσεως και

(368) για παραβάσεις Κ.Ο.Κ., εγκλήσεις κλπ αδικήματα.

 

Επίσης πραγματοποιήθηκαν συνολικά (15.419) έλεγχοι οχημάτων και βεβαιώθηκαν (4.332) τροχονομικές παραβάσεις καθώς και (1.885) έλεγχοι καταστημάτων όπου βεβαιώθηκαν (467) παραβάσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος.

Κατασχέθηκαν -μεταξύ άλλων- (3.166) αμπούλες και μπαλόνια αερίου (υποξειδίου του αζώτου- laughing gas), (1.946) προϊόντα παρεμπορίου, περισσότερα από (1.580) γραμμάρια κάνναβης, περισσότερα από (26) γραμμάρια κοκαΐνης, (240) ναρκωτικά δισκία, (3) πιστόλια, (301) φυσίγγια, δενδρύλλια κάνναβης καθώς και ποσότητα ηρωίνης.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι για όλη την τουριστική περίοδο στις συγκεκριμένες περιοχές διατέθηκαν συνολικά 5.463 αστυνομικοί και 2.446 οχήματα.

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More