Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μεσολόγγι - αδέσποτα ώρα μηδέν.

Αδέσποτα, ένα ευαίσθητο θέμα για όσους είναι πραγματικά φιλόζωοι* και με τις δυο έννοιες της λέξης. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για τις αβοήθητες ψυχές που ξαφνικά βρεθήκαν απροστάτευτες στον δρόμο όχι από το τέλος δηλαδή από τα αποτελέσματα που βλέπουμε...

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

13 Ιουλ 2020

Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών, το «υπουργείο Αποικιών» των ΗΠΑ


Η πρόσφατη επανεκλογή του γενικού γραμματέα του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών (ΟΑK) Λουίς Αλμάγρο παρατείνει το ψυχροπολεμικό κλίμα που έχει επικρατήσει στη Λατινική Αμερική τα τελευταία χρόνια. Από την πρώτη εκλογή του ως επικεφαλής του οργανισμού, το 2015, ο Ουρουγουανός πρώην υπουργός Εξωτερικών επιδιώκει με κάθε τρόπο να αναβιώσει την αμερικανική ηγεμονία στην περιοχή.

Ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών (OAK), ο οποίος ιδρύθηκε το 1948 στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, αποτελεί ένα από τα εργαλεία γεωπολιτικής προβολής της Ουάσιγκτον στην Λατινική Αμερική και στην Καραϊβική, τα κράτη της οποίας εντάχθηκαν στον οργανισμό, το ένα μετά το άλλο, μόλις απέκτησαν την ανεξαρτησία τους από τη δεκαετία του 1960 μέχρι τη δεκαετία του 1980. Ο Καναδάς έγινε μέλος του OAK μόλις το 1990 και συνήθως περιορίζεται στην παρουσίαση μιας μετριοπαθούς εκδοχής της γραμμής που προωθεί ο Λευκός Οίκος.

Παρ’ όλο που η Αριστερά, στην γραμμή που χάραξε ο Φιδέλ Κάστρο, αντιμετωπίζει τον οργανισμό ως το «υπουργείο Αποικιών των Ηνωμένων Πολιτειών»1, οι ελίτ της περιοχής τον σέβονται ως κάτι περίπου ιερό. Ο πρέσβης μιας χώρας της Λατινικής Αμερικής ή της Καραϊβικής στον OAK είναι από τους σημαντικότερους διπλωμάτες στη χώρα του. Όσο για τον Γενικό Γραμματέα του οργανισμού, ασκεί σημαντική επιρροή στον πολιτικό διάλογο στο εσωτερικό των κρατών-μελών –εκτός από τις ΗΠΑ, όπου είναι άγνωστος όσο και ο ίδιος ο οργανισμός, ακόμη και μεταξύ των πολιτικών ελίτ.

Ωστόσο, το Μόνιμο Συμβούλιο του ΟΑΚ εδρεύει σε ένα επιβλητικό κτίριο από μάρμαρο –δωρεά του Άντριου Κάρνεγκι, του μεγάλου βαρώνου της σιδηρουργίας, προς την τότε Παναμερικανική Ένωση (πρόγονο του ΟΑΚ)– λίγες εκατοντάδες μέτρα από τον Λευκό Οίκο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, οι Ηνωμένες Πολιτείες επανασχεδιάζουν το παγκόσμιο σύστημα πολυμερούς συνεργασίας: έτσι, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών θα έχει την έδρα του στη Νέα Υόρκη, ο ΟΑΚ στην Ουάσιγκτον. Οι ΗΠΑ επιθυμούν να διαμορφώσουν μια αποκεντρωμένη ηγεμονία, αλλά όχι σε σημείο ώστε να παραχωρήσουν την έδρα του οργανισμού σε κάποια περιφερειακή χώρα.

«Μην είστε ανόητος»

Στην αρχή, ο ΟΑΚ παίζει δευτερεύοντα ρόλο, στο περιθώριο μηχανισμών που είναι επικεντρωμένοι στην ασφάλεια, όπως ο Διαμερικανικός Οργανισμός Άμυνας (OID), ο οποίος ιδρύθηκε το 1942, και η Διαμερικανική Συνθήκη Αμοιβαίας Βοήθειας (γνωστή και με το όνομα «Σύμφωνο του Ρίο») του 1947. Το σύμφωνο αποτελεί μήνυμα προς τη Σοβιετική Ένωση: προβλέπει ότι επίθεση εναντίον οποιασδήποτε χώρας της αμερικανικής ηπείρου θα θεωρηθεί επίθεση προς όλες τις χώρες που το υπογράφουν.

Σταδιακά, ωστόσο, προτεραιότητα αποκτά η ανάπτυξη της «πολυμερούς διαμερικανικής συνεργασίας». Είναι ώρα να γίνει γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο η συναίνεση μεταξύ της Ουάσιγκτον και των λατινοαμερικανικών ελίτ στην κοινή απόρριψη του κομμουνισμού. Η Κούβα αποβάλλεται από τον ΟΑΚ το 1962, με απόφαση που υπογραμμίζει ότι «η προσχώρηση οποιουδήποτε κράτους-μέλους του ΟΑΚ στον μαρξισμό-λενινισμό είναι ασύμβατη με το διαμερικανικό σύστημα»2. Αντίθετα, καμία λατινοαμερικανική στρατιωτική δικτατορία δεν θα αποβληθεί από τον οργανισμό, παρά τις πολύ καλά τεκμηριωμένες καταγγελίες από τη Διαμερικανική Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (CIDH) για φρικαλεότητες που διέπραξαν αρκετές κυβερνήσεις κατά τη δεκαετία του 1970.

Συμβαίνει, ωστόσο, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής να συγκροτούν πλειοψηφίες στο Μόνιμο Συμβούλιο του οργανισμού προκειμένου να αντιταχθούν στις θέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών –όπως κατά τις θαλάσσιες διενέξεις ΗΠΑ-Περού και ΗΠΑ-Ισημερινού στα τέλη της δεκαετίας του 1960, κατά τον πόλεμο στις Μαλβίνες (νησιά Φόκλαντς) το 1982 ή κατά την αμερικανική επέμβαση στον Παναμά, το 1989-1990. Αλλά, ακόμη και στις περιπτώσεις αυτές, η Ουάσιγκτον αγνοεί τις αποφάσεις των κρατών-μελών του οργανισμού και δρα μονομερώς.

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου βυθίζει τον ΟΑΚ σε υπαρξιακή κρίση. Το κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 τον απελευθερώνει από την υποχρέωση σιωπής απέναντι στις δικτατορίες της περιοχής που του είχε επιβάλει η αμερικανική κηδεμονία. Όταν το σοβιετικό στρατόπεδο καταρρέει, ο οργανισμός επικεντρώνεται στην υπεράσπιση των κανόνων και των αξιών της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Ο ΟΑΚ αναβαπτίζεται, εστιάζοντας στον ρόλο του παρατηρητή εκλογικών διαδικασιών, με στόχο την εγγύηση της αξιοπιστίας τους. Η αποστολή αυτή, η οποία είχε ξεκινήσει στην Κόστα Ρίκα το 1962, θα αποτελέσει έναν από τους πυλώνες του οργανισμού στη νέα φάση. Ωστόσο, ένα τέτοιο φύλλο πορείας δεν αρκεί για να φέρει τον ΟΑΚ στο προσκήνιο. Εκείνη την εποχή, η Ουάσιγκτον επιδιώκει κυρίως να επιβάλει τη συναίνεσή της και τα προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής που κάτι τέτοιο συνεπάγεται. Στο συγκεκριμένο πεδίο, την προσοχή των Λατινοαμερικανών συγκεντρώνουν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), η Παγκόσμια Τράπεζα και η Διαμερικανική Τράπεζα Επενδύσεων (BID).

Ο ΟΑΚ δεν κατορθώνει να επιβληθεί ούτε ως επιδιαιτητής των διενέξεων ανάμεσα στις διάφορες χώρες της περιοχής, ιδιαίτερα όσον αφορά τα κατάλοιπα μετα-αποικιακών συνοριακών διαφορών. Η θέση του ΟΑΚ δεν μετρά το 1984 κατά την επίλυση της διένεξης του Μπιγκλ μεταξύ Χιλής και Αργεντινής ή το 1998 κατά τη διαπραγμάτευση της ειρηνευτικής συμφωνίας μεταξύ Ισημερινού και Περού.

Τη δεκαετία του 2000, με τον ερχομό της Αριστεράς στην εξουσία σε αρκετές χώρες της Λατινικής Αμερικής, περιορίζεται κάπως ο έλεγχος που ασκούν οι ΗΠΑ στο διαμερικανικό σύστημα. Το 2005, για πρώτη φορά στην ιστορία του ΟΑΚ, εκλέγεται –και, το 2010, επανεκλέγεται– Γενικός Γραμματέας χωρίς την υποστήριξη της Ουάσιγκτον. Το 2009, με απόφαση της γενικής συνέλευσης των υπουργών Εξωτερικών, κηρύσσεται άκυρη η αποβολή της Κούβας από τον οργανισμό. Η Αβάνα αναγνωρίζει τη χειρονομία, ταυτόχρονα όμως αποκλείει οποιοδήποτε ενδεχόμενο επιστροφής της στον οργανισμό.

Την ίδια χρονιά, το πραξικόπημα εναντίον του προέδρου της Ονδούρας Μανουέλ Σελάγια προκαλεί την αναστολή της συμμετοχής της χώρας στον ΟΑΚ –κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί. Μόνο η συμφωνία του 2011 που προβλέπει την επιστροφή του Σελάγια στην Τεγουσιγάλπα θα επιτρέψει στην Ονδούρα να συμμετάσχει ξανά στον οργανισμό. Οι προοδευτικές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής επωφελούνται από τη σχετικά συμπαγή παρουσία τους για να χειραφετηθούν από ορισμένες πτυχές του διαμερικανικού συστήματος. Έτσι, μετά την καταγγελία του συμφώνου του Ρίο από το Μεξικό το 2001, ακολουθούν, μεταξύ 2012 και 2014, η Νικαράγουα, η Βολιβία, η Βενεζουέλα και ο Ισημερινός.

Η λατινοαμερικανική Αριστερά, επιδιώκοντας να πάψει ο ΟΑΚ να αποτελεί εργαλείο της Ουάσιγκτον στη μάχη της κατά των κυβερνήσεων με αντι-ιμπεριαλιστικό προσανατολισμό, ποντάρει στη σύνδεση με την Καραϊβική. Κυρίως μέσω της υποστήριξης που παρέχει η Βενεζουέλα στο σύνολο των μικρών αυτών χωρών, τροφοδοτώντας τις με φθηνό πετρέλαιο κατά την περίοδο της μεγάλης ανόδου της τιμής του. Μια πλειοψηφία 14 ψήφων από τις χώρες της Κοινότητας της Καραϊβικής (CARICOM) στον ΟΑΚ συμβάλει στην απόκρουση των επιθέσεων των ΗΠΑ σε βάρος της Βενεζουέλας και των αριστερών κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής.

Ωστόσο, παρά τα θετικά βήματα, η καχυποψία απέναντι στον ΟΑΚ συνεχίζει να υποβόσκει στο στρατόπεδο των προοδευτικών της Λατινικής Αμερικής, που γνωρίζουν ότι οι μεταβολές του συσχετισμού δυνάμεων στο Μόνιμο Συμβούλιο του ΟΑΚ δεν αλλάζουν τα δομικά χαρακτηριστικά του και την υποταγή του στην Ουάσιγκτον. Ο ΟΑΚ, με κύριο χρηματοδότη τις Ηνωμένες Πολιτείες (καλύπτουν το 60% του ετήσιου προϋπολογισμού και το 100% του προϋπολογισμού ορισμένων οργάνων), διαθέτει μια γραφειοκρατία κυρίως λατινοαμερικανικής προέλευσης, η οποία όμως εδρεύει στην Ουάσιγκτον και επιδεικνύει τυφλή αφοσίωση στον οργανισμό. Ο οργανισμός, με τη σειρά του, ανταμείβει τους υπαλλήλους του, προσδίδοντάς τους επαγγελματικό κύρος.

Έτσι, οι αριστερές κυβερνήσεις αποφασίζουν να προωθήσουν ένα νέο περιφερειακό εγχείρημα. Η μοναδική πολιτική συγκυρία το 2008 ευνοεί την ίδρυση της Ένωσης Κρατών της Νότιας Αμερικής (UNASUR). Η UNASUR αποτελεί ένα φιλόδοξο στοίχημα. Προβλέπει, μεταξύ άλλων, πολιτική, οικονομική και αμυντική ολοκλήρωση, η οποία υπερβαίνει κατά πολύ τόσο τους στόχους άλλων μηχανισμών περιφερειακής ολοκλήρωσης όσο και το πεδίο δράσης του ΟΑΚ, ιδιαίτερα –αλλά όχι μόνο– στους τομείς της οικονομίας και της ανάπτυξης. Η UNASUR θα παρέμβει ιδιαίτερα σε εσωτερικές πολιτικές κρίσεις, όπως το 2008 στη Βολιβία, το 2010 στον Ισημερινό και, αργότερα, το 2012 στην Παραγουάη, αλλά και σε διεθνείς διενέξεις, όπως το 2010 μεταξύ Βενεζουέλας και Κολομβίας. Ο ΟΑΚ θα αποκλειστεί από όλες αυτές τις διαδικασίες μεσολάβησης και παρέμβασης.

Στη συνέχεια, γεννιέται η Κοινότητα Κρατών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής (CELAC), δηλαδή οι χώρες του δυτικού ημισφαιρίου, αλλά με την προσθήκη της Κούβας και χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Το μόρφωμα αυτό παγιώνεται και έτσι δημιουργείται ένα φόρουμ, οπωσδήποτε λιγότερο θεσμοποιημένο από την UNASUR και χωρίς ιδρυτική συνθήκη, αλλά προσανατολισμένο στον πολιτικό συντονισμό μεταξύ των χωρών της περιοχής και στις διεθνείς συνομιλίες. Θα υπάρξουν, άλλωστε, πολλές συνδιασκέψεις CELAC-Ευρωπαϊκής Ένωσης, CELAC-Κίνας, CELAC-Ρωσίας, CELAC-Ινδίας.

Το 2015, ο Λουίς Αλμάγρο, πολιτικός φίλος του πρόεδρου της Ουρουγουάης Χοσέ «Πέπε» Μουχίκα, μιας μορφής της λατινοαμερικανικής Αριστεράς, εκλέγεται στη θέση του γενικού γραμματέα του ΟΑΚ. Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ουρουγουάης, ο οποίος θα προταθεί από τον Μουχίκα και θα υποστηριχθεί από τις αριστερές κυβερνήσεις της περιοχής, υπόσχεται να συνεχίσει την ανεξάρτητη πορεία του προκατόχου του Χοσέ Μιγέλ Ινσούλσα. Όμως, το προοδευτικό κύμα εξαντλείται. Και ο Αλμάγρο προσαρμόζεται: αναδεικνύεται ταχύτατα σε καθοδηγητή μιας Δεξιάς που βρίσκεται σε ανασύνθεση και ενορχηστρώνει την επιστροφή του ΟΑΚ κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών… και, σύντομα, κάποιου Ντόναλντ Τραμπ.

Πολύ γρήγορα, το ενδιαφέρον του Αλμάγρο στρέφεται στη Βενεζουέλα. Παρέχοντας μαχητική υποστήριξη στην αντιπολίτευση, αντιτίθεται σε οποιαδήποτε προσπάθεια διαπραγμάτευσης. Στον πρώην πρωθυπουργό της Ισπανίας Χοσέ Λουίς Ροδρίγεθ Θαπατέρο, ο οποίος για τη Βενεζουέλα υποστηρίζει μια πολιτική λύση κατόπιν διαπραγματεύσεων, ο Αλμάγρο απαντά: «Μην είστε ανόητος»3. Ο Ουρουγουανός –όπως και η Ουάσιγκτον– έχει αποφασίσει ότι η μόνη δυνατή λύση συνδέεται με την αλλαγή καθεστώτος. Χαιρετίζει τις οικονομικές κυρώσεις που επιβάλλουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Όταν η προεδρία Τραμπ διευκρινίζει ότι «όλες οι επιλογές βρίσκονται στο τραπέζι», υπονοώντας ότι υπάρχει ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης, ο Αλμάγρο εγκρίνει την απειλή και προβάλλει το επιχείρημα μιας ανθρωπιστικής επέμβασης, γεγονός που τρομάζει ακόμα και λατινοαμερικανικές κυβερνήσεις της ομάδας της Λίμα, μιας συμμαχίας που είχε συγκροτηθεί με στόχο ακριβώς την απομόνωση της κυβέρνησης του Νικολάς Μαδούρο.

Ωστόσο, ο ενθουσιασμός του γενικού γραμματέα του ΟΑΚ για την υπεράσπιση της «δημοκρατίας» δεν φθάνει μέχρι τη Βραζιλία. Δεν τον συγκινεί ούτε η καθαίρεση της προέδρου Ντίλμα Ρούσεφ, αλλά ούτε και η φυλάκιση, χωρίς αποδείξεις, του Λουίς Ινάσιο «Λούλα» ντα Σίλβα, λόγω της οποίας ο πρώην πρόεδρος αποκλείεται από τις προεδρικές εκλογές του 2018. Οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την κυβέρνηση του Ζοβενέλ Μοΐζ στην Αϊτή, κατά τις διαδηλώσεις του 2018-2019, δεν προκαλούν την αντίδραση του Αλμάγρο. Όταν ο Αλμάγρο επισκέπτεται τον Ισημερινό, στα τέλη Οκτωβρίου του 2019, μετά τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στη σύγχρονη ιστορία της χώρας και ένα πρωτόγνωρο κύμα καταστολής, συγχαίρει τον πρόεδρο Λενίν Μορένο για τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε την κρίση, χωρίς να αναφέρει ότι η καταστολή προκάλεσε σημαντικό αριθμό θυμάτων. Κατά τον Αλμάγρο, ο Χιλιανός πρόεδρος Σεμπαστιάν Πινιέρα –υπεύθυνος και αυτός ενός κύματος βίαιης καταστολής σε βάρος των κοινωνικών κινημάτων– «υπερασπίστηκε αποτελεσματικά τη δημόσια τάξη, λαμβάνοντας ταυτόχρονα και ειδικά μέτρα για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»4. Όσο για την Κολομβία, ο Αλμάγρο δεν λέει ούτε λέξη για τις καθημερινές εξαφανίσεις συνδικαλιστών ή για την εγκατάλειψη της ειρηνευτικής διαδικασίας από την πλευρά της κυβέρνησης: ανησυχεί για τη βία των διαδηλωτών που απορρίπτουν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του προέδρου Ιβάν Ντούκε.

Επιστροφή στη δεκαετία του 1950

Στη Βολιβία όμως είναι που ο Αλμάγρο καταφέρνει το καίριο χτύπημά του. Τον Οκτώβριο του 2019, διεξάγονται προεδρικές εκλογές. Ο απερχόμενος πρόεδρος Έβο Μοράλες κερδίζει τις εκλογές από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 47,08% έναντι του κύριου αντιπάλου του Κάρλος Μέσα, ο οποίος υπολείπεται κατά περισσότερες από 10 ποσοστιαίες μονάδες (36,51%). Σύμφωνα με το σύνταγμα της Βολιβίας, όταν ένας υποψήφιος αποσπά ποσοστό μεγαλύτερο του 40% και η διαφορά του με τον δεύτερο υποψήφιο υπερβαίνει τις 10 ποσοστιαίες μονάδες, τότε εκλέγεται πρόεδρος από τον πρώτο γύρο. Όμως, το κλιμάκιο εκλογικών παρατηρητών του ΟΑΚ δυναμιτίζει τη διαδικασία με την ανακοίνωση των πρώτων αποτελεσμάτων, κάνοντας λόγο για «ανεξήγητη αλλαγή τάσης» (ανακοινωθέν της 21ης Οκτωβρίου 2019) κατά την καταμέτρηση των ψηφοδελτίων. Στην πραγματικότητα, όπως έχουν δείξει από τότε αρκετές στατιστικές μελέτες, η «αλλαγή τάσης» οφείλεται στην καθυστέρηση ενσωμάτωσης των αποτελεσμάτων από ορισμένες γεωγραφικές ζώνες που υποστηρίζουν συντριπτικά τον Μοράλες.

Τι σημασία έχει; Τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης αρχίζουν τις κραυγές περί νοθείας, η αντιπολίτευση ριζοσπαστικοποιείται, ο Μοράλες υποχρεώνεται να εγκαταλείψει τη χώρα κάτω από τις απειλές του στρατού. Ο ΟΑΚ δεν θα καταφέρει ποτέ να στοιχειοθετήσει τις κατηγορίες περί νοθείας, γεγονός που αποκαλύπτεται, μεταξύ άλλων, από ογκώδη έκθεση του Center for Economic and Policy Research (CEPR), με έδρα την Ουάσιγκτον5. Μερικές εβδομάδες μετά τα γεγονότα, η ντε φάκτο κυβέρνηση της Γιανίν Άνιες ανακοινώνει την υποστήριξή της στην προοπτική επανεκλογής του Αλμάγρο, ενός ανθρώπου που, σύμφωνα με τη νέα υπουργό Εξωτερικών της Βολιβίας Κάρεν Λόνγκαρικ, «έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην υπεράσπιση της δημοκρατίας στην περιοχή»6.

Η επανεκλογή Αλμάγρο σηματοδοτεί την οριστική επιστροφή σε έναν ΟΑΚ στην υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Εάν ο οργανισμός επεδίωκε να αναβαπτιστεί και να αντλήσει νομιμοποίηση ως εγγυητής της δημοκρατίας, το στοίχημά του απέτυχε. Με επικεφαλής τον Αλμάγρο, ο οργανισμός έχει γίνει ξανά συνώνυμο του «μονροϊσμού» –ο όρος παραπέμπει στο δόγμα του Αμερικανού προέδρου Τζέιμς Μόνροε, στα τέλη του 19ου αιώνα, σύμφωνα με το οποίο η Λατινική Αμερική αποτελεί την «πίσω αυλή» των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου η Ουάσιγκτον δεν θα ανεχθεί καμία εξωτερική ανάμειξη. Τον Ιανουάριο του 2020, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο θα χαιρετίσει την εξέλιξη ως «επιστροφή του ΟΑΚ στο πνεύμα των δεκαετιών του 1950 και του 1960».

  1. Ομιλία στις 4 Φεβρουαρίου 1962.
  2. 6η απόφαση της 8ης Διάσκεψης των υπουργών Εξωτερικών του ΟΑΚ στην Πούντα ντελ Έστε (Ουρουγουάη), 22-31 Ιανουαρίου 1962.
  3. EFE, Ουάσινγκτον, 21 Σεπτεμβρίου 2018.
  4. EFE, Σαντιάγο, Χιλή, 9 Ιανουαρίου 2020.
  5. Jake Johnston και David Rosnick, «Observing the observers: The OAS in the 2019 Bolivian elections», Center for Economic and Policy Research, Ουάσιγκτον, 10 Μαρτίου 2020.
  6. Alejandra Arredondo, «Bolivia apoya reelección de Almagro en la OEA», 23 Ιανουαρίου 2020.

Οι Έλληνες μένουν σπίτι το καλοκαίρι, όχι λόγω κοροναϊού αλλά επειδή λεφτά δεν υπάρχουν

Το 53% αγγίζει το ποσοστό των Ελλήνων που δεν θα πάνε διακοπές φέτος το καλοκαίρι, σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Αυτό δεν συμβαίνει λόγω φόβου για την πανδημία του κοροναϊού αλλά λόγο έλλειψης χρημάτων.

https://im2.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2020/28/321074-5088445.jpg

Κι αυτό γιατί το 66% δηλώνει έτοιμο να κάνει τελικά διακοπές αν λάβει τα vouchers, είτε μέσω του προγράμματος κοινωνικού τουρισμού του ΟΑΕΔ, είτε μέσω του «Τουρισμού Για Ολους». Ωστόσο, και πάλι ο ένας στους τέσσερις δεν είναι σίγουρος ότι θα καταφέρει να πάει διακοπές ακόμη και αν λάβει την επιδότηση. Όσοι δηλώνουν ότι δεν θα κάνουν διακοπές επικαλούνται πάντως ως βασική αιτία την έλλειψη χρημάτων κι όχι την πανδημία.

Πιο αισιόδοξη είναι η πιο πρόσφατη σφυγμομέτρηση της εταιρείας Pulse, μειώνοντας το ποσοστό όσων δεν θα πάνε καθόλου διακοπές στο 28%, ή 35% αν προσθέσουμε τους αναποφάσιστους. Πάντως ένα υψηλό ποσοστό των Ελλήνων που κυμαίνεται από το 44% ώς το 75% την τελευταία δεκαπενταετία, δεν κάνει καθόλου διακοπές το καλοκαίρι. Κοινός τόπος είναι η άσχημη οικονομική κατάσταση.

Χαρακτηριστικά:

2006

  • Το 44% των Ελλήνων δεν πάει διακοπές κυρίως λόγω οικονομικών

2014

  • Μόνο το 25% των Ελλήνων έχει δυνατότητα να κάνει διακοπές

2016

  • Πολυτέλεια είναι οι διακοπές για έναν στους τρεις Ευρωπαίους
  • Το 33% των νοικοκυριών σε κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δυσκολεύονται να πληρώσουν ένα επταήμερο ταξίδι
  • Το ποσοστό των Ελλήνων που αδυνατούν να πληρώσουν μία εβδομάδα διακοπών αυξάνεται από 51,2% το 2011 σε 53,6%

 

2018

  • Το 28,3% του ευρωπαϊκού πληθυσμού αδυνατεί να αντέξει οικονομικά μία εβδομάδα διακοπών ετησίως
  • Ο αντίστοιχος ελληνικός μέσος όρος είναι 51%, αυξημένος κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες από το 2013

2020

  • Πάνω από τους μισούς Έλληνες είτε δεν θα πάνε καθόλου διακοπές (19%), είτε δεν γνωρίζουν αν θα πάνε (34%). Όσοι δεν πάνε διακοπές είναι λόγω έλλειψης χρημάτων κατά 36%
  • Λόγω κορονοϊού κατά 32% και λόγω φόρτου εργασίας κατά 22%
  • Ένας στους τέσσερις Έλληνες αδυνατεί να αντεπεξέλθει στο κόστος διακοπών, με το 23% να σχεδιάζει μικρότερης διάρκειας διακοπές από τις περσινές

* Πηγές: Παν/μιο Μακεδονίας, Ιnterview, Eurostat, INKA

8 Ιουλ 2020

Η κυβέρνηση αποφασίζει αν θα συγκρουστεί με την Fraport

Διαβάζουμε τις τελευταίες ημέρες πως η κοινοπραξία της Fraport Greece (Fraport AG Frankfurt Airport Services Worldwide & Slentel Limited) έχει πραγματοποιήσει το τελευταίο δίμηνο αλλεπάλληλες συναντήσεις με στελέχη του υπουργείου Oικονομικών ακολουθώντας μία πολύ συγκεκριμένη στρατηγική στο πλαίσιο της «κατανομής κινδύνων», όπως αυτού της πανδημίας. Βάσει της σύμβασης παραχώρησης των περιφερειακών αεροδρομίων η Fraport Greece μπορεί να εξασφαλίσει κρατική στήριξη, σε μια περίοδο όπου η «μαύρη τρύπα» της εταιρίας χρηματοδοτείται με την ανάλωση κερδών των προηγούμενων τριών ετών, ενώ οι μέτοχοι δεν λαμβάνουν μερίσματα. Σύμφωνα με πηγές η Fraport Greece παρουσιάζει απώλειες κύκλου εργασιών της τάξεως των 175εκ, μόνον κατά το πρώτο εξάμηνο, με τις εκτιμήσεις να θέλουν το ποσό να ξεπερνά τα 200εκ. στο επτάμηνο.

Πριν δούμε τι προβλέπει η σύμβαση ανάμεσα στο Ελληνικό Δημόσιο και την Γερμανική εταιρία, αναφορικά με αποζημιώσεις σε περίπτωση μειωμένης απόδοσης των αεροδρομίων, ας θυμηθούμε πως η αμοιβή παραχώρησης των 14 περιφερειακών αεροδρομίων για 40 χρόνια, εκτός από την εφάπαξ καταβολή του 1,2δις και τις δεσμευτικές επενδύσεις ύψους 400εκ, προβλέπει επίσης την ετήσια καταβολή 22,9εκ. ως εγγυημένο καταβλητέο μίσθωμα και κυμαινόμενη μεταβλητή αμοιβή που υπολογίζεται κατ’ έτος στο 28,6% των μεικτών κερδών της εκμετάλλευσής τους.

Την ίδια στιγμή στις παραγράφους που αφορούν τις αποζημιώσεις καθίσταται σαφές πως υπάρχουν δύο λόγοι σχετικοί με την τρέχουσα κατάσταση, για τους οποίους το δημόσιο αποζημιώνει την γερμανική εταιρία:
το Γεγονός Ευθύνης Δημοσίου και το Παρατεταμένο Γεγονός Ανωτέρας Βίας.

Όπως βλέπουμε στην παράγραφο 30.4 η Fraport έχει την δυνατότητα να ισχυριστεί πως τα αεροδρόμια έκλεισαν με κρατική εντολή απαιτώντας αποζημίωση ίση με την διαφορά που προκύπτει από τον τζίρο της περιόδου και της πρόβλεψης βάσει του Οικονομικού Μοντέλου που συμφωνείται στην σύμβαση.

Την ίδια στιγμή βλέπουμε πως η συνθήκη της πανδημίας μπορεί να θεωρηθεί πως προβλέπεται στην παράγραφο 25.4, όπου και ορίζεται του τι σημαίνει Παρατεταμένο Γεγονός Ανωτέρας Βίας, καθώς ως τέτοιο θα θεωρηθεί.

 

Χωρίς να είναι διαθέσιμα τα παραρτήματα της σύμβασης έτσι ώστε να γνωρίζουμε τις Ελάχιστες Απαιτήσεις Ασφάλισης της Fraport Greece, όπως τίθενται στην παράγραφο 24 με παραπομπή στο παράρτημα 16, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι αν η εταιρία είχε υποχρέωση να ασφαλίσει τις υπηρεσίες της σε περίπτωση πανδημίας έτσι ώστε να ελεγχθεί βάσει της παραγράφου 25.4.1.

Εδώ η κυβέρνηση πρέπει να διαλέξει τον δρόμο της προάσπισης του δημόσιου συμφέροντος μη αναγνωρίζοντας ευθύνη για την περίοδο της πανδημίας εφόσον η παύση της λειτουργίας των αεροδρομίων έγινε για λόγους προάσπισης της δημόσιας υγείας. Το Ελληνικό Δημόσιο οφείλει να κινηθεί με πλήρη διαφάνεια και να μην ενδώσει σε πιέσεις ξένων αξιωματούχων ούτε σε εκβιασμούς της εταιρίας, η οποία έχει λάβει υπερεξουσίες από την σύμβαση που υπέγραψε στις 14 Δεκεμβρίου 2015 με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όπως προβλεπόταν δεσμευτικά από το τρίτο μνημόνιο της κυβέρνησης Σαμαρά.

ΠΟΥ-Covid-19: Η επιδημία επιταχύνεται


Η επι­δη­μία Covid-19 «επι­τα­χύ­νε­ται» και προ­κά­λε­σε 400.000 νέα κρού­σμα­τα κατά τη διάρ­κεια του Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κου που πέ­ρα­σε, προει­δο­ποί­η­σε σή­με­ρα ο γε­νι­κός διευ­θυ­ντής του Πα­γκό­σμιου Ορ­γα­νι­σμού Υγεί­ας (ΠΟΥ), επι­ση­μαί­νο­ντας πως δεν έχου­με φθά­σει ακόμη στην κο­ρύ­φω­ση.

«Αν και ο αριθ­μός των θα­νά­των μοιά­ζει να έχει στα­θε­ρο­ποι­η­θεί σε διε­θνές επί­πε­δο, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ορι­σμέ­νες χώρες έχουν κα­τα­γρά­ψει ση­μα­ντι­κή πρό­ο­δο στη μεί­ω­ση του αριθ­μού των θα­νά­των, ωστό­σο σε άλλες χώρες, οι θά­να­τοι συ­νε­χί­ζουν να αυ­ξά­νο­νται», είπε ο Τέ­ντρος Αντά­νομ Γκε­μπρε­γέ­σους.

Επι­πλέ­ον, ο Πα­γκό­σμιος Ορ­γα­νι­σμός Υγεί­ας πα­ρα­δέ­χθη­κε πως «προ­κύ­πτουν απο­δεί­ξεις» σχε­τι­κά με τη δια­σπο­ρά μέσω του αέρα του νέου κο­ρο­νοϊ­ού, αφό­του ομάδα επι­στη­μό­νων προ­έ­τρε­ψε τον Ορ­γα­νι­σμό να επι­και­ρο­ποι­ή­σει τις οδη­γί­ες του σχε­τι­κά με τον τρόπο που εξα­πλώ­νε­ται η νόσος.

Κατά τη διάρ­κεια ενη­μέ­ρω­σης στη Γε­νεύη, η επι­στή­μο­νας του ΠΟΥ Μπε­νέ­τα Αλε­γκράν­τζι είπε ότι ο ορ­γα­νι­σμός πι­στεύ­ει ότι «υπήρ­ξε ανοι­κτός στα στοι­χεία σχε­τι­κά με τους τρό­πους της δια­σπο­ράς» του νέου κο­ρο­νοϊ­ού.

Τα κρού­σμα­τα νέου κο­ρο­νοϊ­ού έφθα­σαν τα 5,9 εκα­τομμ­μύ­ρια στην αμε­ρι­κα­νι­κή ήπει­ρο

Η Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή και η Κα­ραϊ­βι­κή κα­τα­γρά­φουν το 50% των κρου­σμά­των COVID-19 στην αμε­ρι­κα­νι­κή ήπει­ρο και ο αριθ­μός των κα­τα­γε­γραμ­μέ­νων κρου­σμά­των συ­νε­χί­ζει να επι­τα­χύ­νε­ται, έχο­ντας ήδη φθά­σει τα 5,9 εκα­τομ­μύ­ρια στην Αμε­ρι­κή, είπε σή­με­ρα η πε­ρι­φε­ρεια­κή διευ­θύ­ντρια του Πα­γκό­σμιου Ορ­γα­νι­σμού Υγεί­ας Κα­ρί­σα Ετιέν.

«Πρό­κει­ται για μια παν­δη­μία συ­γκλο­νι­στι­κών ανα­λο­γιών και δεν έχου­με άλλη επι­λο­γή από το να συ­νε­χί­σου­με να βά­ζου­με όλη την ενέρ­γειά μας για να την θέ­σου­με υπό έλεγ­χο», επι­σή­μα­νε κατά τη διάρ­κεια δια­δι­κτυα­κής ενη­μέ­ρω­σης από την Ουά­σιγ­κτον με τους διευ­θυ­ντές της Πα­να­με­ρι­κα­νι­κής Ορ­γά­νω­σης Υγεί­ας (PAHO).

Η PAHO ευ­χή­θη­κε στον πρό­ε­δρο της Βρα­ζι­λί­ας Μπολ­σο­νά­ρου τα­χεία ανάρ­ρω­ση από τη νόσο COVID-19, με την οποία δια­γνώ­στηκε.

«Το μή­νυ­μα είναι ότι αυτός ο ιός είναι απρό­βλε­πτος και δεν σέ­βε­ται φυλές, τά­ξεις ή αν­θρώ­πους σε εξου­σία, παρά τα μέτρα ασφα­λεί­ας που πε­ρι­βάλ­λουν οποιον­δή­πο­τε πρό­ε­δρο», τό­νι­σε ο διευ­θυ­ντής της PAHO για τις λοι­μώ­δεις ασθέ­νειες Μάρ­κος Εσπι­νάλ.

Όσον αφορά τη Βρα­ζι­λία, το γε­γο­νός ότι ασθέ­νη­σε από τον νέο κο­ρο­νο­ϊό ο πρό­ε­δρος της χώρας θα πρέ­πει να εντεί­νει την ανά­γκη να ενι­σχυ­θεί η εφαρ­μο­γή των οδη­γιών σχε­τι­κά με τα μέτρα κοι­νω­νι­κής απο­στα­σιο­ποί­η­σης και τη χρήση μά­σκας, με στόχο την ανα­χαί­τι­ση της δια­σπο­ράς του νέου κο­ρο­νοϊ­ού, ση­μεί­ω­σε ο ίδιος.

Πριν από δύο μήνες, οι ΗΠΑ κα­τέ­γρα­φαν το 75% των κρου­σμά­των COVID-19 στην αμε­ρι­κα­νι­κή ήπει­ρο, υπο­γράμ­μι­σε η Κα­ρί­σα Ετιέν, προει­δο­ποιώ­ντας πως ο Πα­γκό­σμιος Ορ­γα­νι­σμός Υγεί­ας προ­βλέ­πει την επι­τά­χυν­ση των κρου­σμά­των σε διά­φο­ρες αμε­ρι­κα­νι­κές πο­λι­τεί­ες, το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της Κε­ντρι­κής Αμε­ρι­κής και της Νό­τιας Αμε­ρι­κής.

Πε­ρισ­σό­τε­ροι από 130.000 οι νε­κροί στις ΗΠΑ

Στις ΗΠΑ ξε­πε­ρά­στη­κε χθες Δευ­τέ­ρα το όριο των 130.000 θα­νά­των εξαι­τί­ας της παν­δη­μί­ας του κο­ρω­νοϊ­ού, ενώ η χώρα κα­τέ­γρα­ψε νέο εξαι­ρε­τι­κά ανη­συ­χη­τι­κό ημε­ρή­σιο απο­λο­γι­σμό νέων κρου­σμά­των μό­λυν­σης, που ανήλ­θαν σε σχε­δόν 55.000, σύμ­φω­να με τα δε­δο­μέ­να που συ­γκε­ντρώ­νει το πα­νε­πι­στή­μιο Τζονς Χόπ­κινς.

Το 24ωρο ως τις 20:30 χθες Δευ­τέ­ρα (το­πι­κή ώρα· 03:30 σή­με­ρα Τρίτη ώρα Ελ­λά­δας), κα­τα­γρά­φη­καν 54.999 νέα επι­βε­βαιω­μέ­να κρού­σμα­τα, σύμ­φω­να με την κα­τα­μέ­τρη­ση της σχο­λής αυτής ια­τρι­κής της Βαλ­τι­μό­ρης. Συ­νο­λι­κά, έχουν κα­τα­γρα­φεί 2,93 εκα­τομ­μύ­ρια κρού­σμα­τα μό­λυν­σης από τον SARS-CoV-2 αφό­του η παν­δη­μία άρ­χι­σε να εξα­πλώ­νε­ται στη χώρα.

Πα­ράλ­λη­λα, με 357 επι­πλέ­ον θα­νά­τους σε 24 ώρες, οι ΗΠΑ θρη­νούν πλέον 130.248 νε­κρούς εξαι­τί­ας του COVID-19.

Οι ΗΠΑ, η χώρα που έχει υπο­στεί — σε από­λυ­τους αριθ­μούς — μα­κράν το βα­ρύ­τε­ρο πλήγ­μα εξαι­τί­ας της παν­δη­μί­ας, τόσο ως προς τους θα­νά­τους όσο και ως προς τα κρού­σμα­τα μό­λυν­σης, γνω­ρί­ζουν από τον Ιού­νιο εκρη­κτι­κή αύ­ξη­ση των μο­λύν­σε­ων που ώθησε αρ­κε­τές πο­λι­τεί­ες να ανα­στεί­λουν τη δια­δι­κα­σία άρσης των μέ­τρων πε­ριο­ρι­σμού, με ορι­σμέ­νες να κά­νουν άλ­μα­τα προς τα πίσω και να κλεί­νουν τα μπαρ.

Ο ημε­ρή­σιος αριθ­μός των νέων κρου­σμά­των μό­λυν­σης έφθα­σε σε επί­πε­δο που απο­τε­λού­σε νέο θλι­βε­ρό ρεκόρ την Πα­ρα­σκευή, όταν ανήλ­θε σε 57.683.

Ενώ το όριο των 100.000 νε­κρών ξε­πε­ρά­στη­κε ήδη την 27η Μαΐου, ο Ρε­που­μπλι­κά­νος πρό­ε­δρος Ντό­ναλντ Τραμπ εκ­φρά­ζει τε­λευ­ταία ικα­νο­ποί­η­ση διότι οι ημε­ρή­σιοι απο­λο­γι­σμοί των θα­νά­των βρί­σκο­νται σε πτώση, πα­ρό­τι ει­δι­κοί προει­δο­ποιούν πως εν­δέ­χε­ται να ακο­λου­θή­σουν την ίδια τρο­χιά με την κα­μπύ­λη των νέων μο­λύν­σε­ων σε με­ρι­κές εβδο­μά­δες.

Μο­λα­ταύ­τα, το εν­δε­χό­με­νο να υπάρ­ξει εκ νέου ανα­στο­λή της οι­κο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας επ’ ου­δε­νί βρί­σκε­ται στην ημε­ρή­σια διά­τα­ξη της κυ­βέρ­νη­σής του, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο μετά τα κα­τα­στρο­φι­κά δε­δο­μέ­να για την απα­σχό­λη­ση που δη­μο­σιο­ποι­ή­θη­καν τον Μάρ­τιο και τον Απρί­λιο, εξαι­τί­ας των μέ­τρων πε­ριο­ρι­σμού.

Ο κυ­βερ­νή­της της Νέας Υόρ­κης Άντριου Κουό­μο κά­λε­σε τη Δευ­τέ­ρα τον πρό­ε­δρο Ντό­ναλντ Τραμπ να μην είναι ένας «συ­νω­μό­της» του κο­ρω­νοϊ­ού και να ανα­γνω­ρί­σει το «μεί­ζον πρό­βλη­μα» που εγεί­ρει ενώ ο αριθ­μός των κρου­σμά­των του ιού αυ­ξά­νε­ται ρα­γδαία σε δε­κά­δες πο­λι­τεί­ες των ΗΠΑ, καθώς κά­ποιες βιά­στη­καν να άρουν τους πε­ριο­ρι­σμούς.

«Οπότε, κύριε Πρό­ε­δρε, μην είστε ένας συ­νω­μό­της του Covid», δή­λω­σε ο Κουό­μο σε συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου. «Ανα­γνω­ρί­στε στον αμε­ρι­κα­νι­κό λαό ότι ο Covid υφί­στα­ται, είναι ένα με­γά­λο πρό­βλη­μα, αυτό πρό­κει­ται να συ­νε­χι­στεί έως ότου το πα­ρα­δε­χτού­με και κα­θέ­νας από εμάς ανα­λά­βει το ρόλο που του αντι­στοι­χεί».

Ο κυ­βερ­νή­της της Νέας Υόρ­κης είπε ότι ο Τραμπ «διευ­κο­λύ­νει» τον ιό αν δεν ανα­γνω­ρί­σει τη σο­βα­ρό­τη­τα της κα­τά­στα­σης και επέ­κρι­νε τις δη­λώ­σεις του Ρε­που­μπλι­κά­νου προ­έ­δρου ότι η άνο­δος των κρου­σμά­των στις ΗΠΑ οφεί­λε­ται σε αυ­ξη­μέ­να τεστ.

«Κα­τα­σκευά­ζει γε­γο­νό­τα. Σκαρ­φί­ζε­ται επι­στή­μη», τό­νι­σε, ανα­φε­ρό­με­νος σε πο­λυά­ριθ­μες προη­γού­με­νες δη­λώ­σεις του Τραμπ για τον ιό, όπως ότι αυτός θα εξα­φα­νι­ζό­ταν σαν θαύμα από την αύ­ξη­ση της θερ­μο­κρα­σί­ας τους κα­λο­και­ρι­νούς μήνες.

«Είπε όλα αυτά τα πράγ­μα­τα, κα­νέ­να από αυτά δεν ήταν αλή­θεια», συ­νέ­χι­σε ο Δη­μο­κρα­τι­κός κυ­βερ­νή­της. «Και τώρα έχου­με πρό­βλη­μα σε 38 πο­λι­τεί­ες, επει­δή κά­ποιοι τον πι­στεύ­ουν».

Βρα­ζι­λία: 620 νέοι θά­να­τοι και 20.229 νέα κρού­σμα­τα

Το υπουρ­γείο Υγεί­ας της Βρα­ζι­λί­ας ανα­κοί­νω­σε χθες Δευ­τέ­ρα ότι κα­τέ­γρα­ψε 620 νέους θα­νά­τους ασθε­νών εξαι­τί­ας του COVID-19 και 20.229 νέα επι­βε­βαιω­μέ­να κρού­σμα­τα μό­λυν­σης από τον SARS-CoV-2 το προη­γού­με­νο 24ωρο.

Πλέον στη χώρα της Λα­τι­νι­κής Αμε­ρι­κής ο απο­λο­γι­σμός της παν­δη­μί­ας του κο­ρω­νοϊ­ού ανέρ­χε­ται επι­σή­μως σε 65.487 νε­κρούς επί συ­νό­λου 1.623.284 αν­θρώ­πων που έχουν προ­σβλη­θεί.

Με­ξι­κό: 480 νέοι θά­να­τοι και 4.902 νέα κρού­σμα­τα

Το υπουρ­γείο Υγεί­ας του Με­ξι­κού ανα­κοί­νω­σε χθες Δευ­τέ­ρα ότι κα­τέ­γρα­ψε 480 νέους θα­νά­τους εξαι­τί­ας του COVID-19 και 4.902 νέα επι­βε­βαιω­μέ­να κρού­σμα­τα μό­λυν­σης από τον SARS-CoV-2 το προη­γού­με­νο 24ά­ω­ρο, με τον απο­λο­γι­σμό της παν­δη­μί­ας του κο­ρω­νοϊ­ού να δια­μορ­φώ­νε­ται έτσι σε του­λά­χι­στον 31.119 νε­κρούς επί συ­νό­λου 261.750 αν­θρώ­πων που έχουν προ­σβλη­θεί.

Ο Με­ξι­κα­νός υφυ­πουρ­γός Υγεί­ας Ούγκο Λό­πες-Γκα­τέλ έχει το­νί­σει επα­νει­λημ­μέ­να ότι οι πραγ­μα­τι­κοί αριθ­μοί των αν­θρώ­πων που έχουν μο­λυν­θεί από τον κο­ρω­νο­ϊό και αυτών οι οποί­οι έχουν υπο­κύ­ψει εξαι­τί­ας του οξέος συν­δρό­μου του ανα­πνευ­στι­κού που προ­κα­λεί είναι πι­θα­νόν πολύ υψη­λό­τε­ροι από αυ­τούς που κα­τα­γρά­φο­νται επί­ση­μα.

Αρ­γε­ντι­νή: Συ­νο­λι­κά 75 θά­να­τοι μόνο σε μία μέρα

Οι αρχές της Αρ­γε­ντι­νής ανα­κοί­νω­σαν ότι κα­τέ­γρα­ψαν χθες Δευ­τέ­ρα 75 θα­νά­τους εξαι­τί­ας της COVID-19. Συ­νο­λι­κά η παν­δη­μία, που εξα­πλώ­νε­ται στη χώρα της Λα­τι­νι­κής Αμε­ρι­κής, έχει στοι­χί­σει μέχρι σή­με­ρα τη ζωή σε 1.582 αν­θρώ­πους επί συ­νό­λου 80.434 κρου­σμά­των μό­λυν­σης από τον SARS-CoV-2.

Η πρω­τεύ­ου­σα Μπου­έ­νος Άιρες και η μη­τρο­πο­λι­τι­κή της πε­ρι­φέ­ρεια, όπου ζουν 14 εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι και συ­γκε­ντρώ­νε­ται πάνω από το 90% των μο­λύν­σε­ων, τέ­θη­κε εκ νέου υπό αυ­στη­ρό πε­ριο­ρι­σμό από την 1η ως τη 17η Ιου­λί­ου, στο πλαί­σιο της προ­σπά­θειας των αρχών να επι­βρα­δύ­νουν την εξά­πλω­ση του κο­ρω­νοϊ­ού.

Με βάση τα νε­ό­τε­ρα δε­δο­μέ­να για την επι­δη­μιο­λο­γι­κή κα­τά­στα­ση, συ­νο­λι­κά 676 ασθε­νείς νο­ση­λεύ­ο­νται σε μο­νά­δες εντα­τι­κής θε­ρα­πεί­ας (ΜΕΘ), δη­λα­δή αριθ­μός αυ­ξη­μέ­νος κατά 26% σε σύ­γκρι­ση με αυτόν που κα­τα­γρα­φό­ταν μία εβδο­μά­δα νω­ρί­τε­ρα.

Τα μέτρα πε­ριο­ρι­σμού που είχαν επι­βλη­θεί στην πρω­τεύ­ου­σα από την 20ή Μαρ­τί­ου είχαν αρ­χί­σει να χα­λα­ρώ­νουν προ­ο­δευ­τι­κά τις προη­γού­με­νες εβδο­μά­δες, ωστό­σο ο αριθ­μός των νέων κρου­σμά­των συ­νέ­χι­σε να αυ­ξά­νε­ται με ταχύ ρυθμό.

Ο πρό­ε­δρος Αλ­μπέρ­το Φερ­νά­ντες το­νί­ζει ότι οι ατέ­λειω­τες εβδο­μά­δες του πε­ριο­ρι­σμού «έσω­σαν ζωές» καθώς επέ­τρε­ψαν στο σύ­στη­μα υγεί­ας να εφο­δια­στεί και να προ­ε­τοι­μα­στεί.

Η παν­δη­μία έχει βαρύ αντί­κτυ­πο στην οι­κο­νο­μία της Αρ­γε­ντι­νής, καθώς βρί­σκε­ται ήδη σε ύφεση από το 2018.

Οκτώ νέα κρού­σμα­τα στην Κίνα

Η Εθνι­κή Επι­τρο­πή Υγεί­ας ανα­κοί­νω­σε σή­με­ρα ότι έως τα με­σά­νυ­χτα της Δευ­τέ­ρας ενη­με­ρώ­θη­κε για οκτώ νέα επι­βε­βαιω­μέ­να κρού­σμα­τα μό­λυν­σης από τον SARS-CoV-2 στην ηπει­ρω­τι­κή Κίνα, ένα­ντι τεσ­σά­ρων την προη­γου­μέ­νη. Όλα ήταν «ει­σα­γό­με­να», διευ­κρί­νι­σε η ίδια πηγή, ανα­φε­ρό­με­νη σε τα­ξι­διώ­τες από το εξω­τε­ρι­κό που δια­γνώ­στη­κε πως έχουν προ­σβλη­θεί αφού ει­σήλ­θαν στην κι­νε­ζι­κή επι­κρά­τεια. Στο Πε­κί­νο, δεν κα­τα­γρά­φη­κε κα­νέ­να νέο κρού­σμα εντό­πιας με­τά­δο­σης. Την προη­γου­μέ­νη, γι­νό­ταν λόγος για ένα κρού­σμα.

Δεν δια­πι­στώ­θη­κε κα­νέ­νας νέος θά­να­τος εξαι­τί­ας του COVID-19, σύμ­φω­να με την Εθνι­κή Επι­τρο­πή (το υπουρ­γείο) Υγεί­ας.

Εντο­πί­στη­καν 15 νέες πε­ρι­πτώ­σεις ασυμ­πτω­μα­τι­κών φο­ρέ­ων του κο­ρω­νοϊ­ού, ένα­ντι 11 μία ημέρα νω­ρί­τε­ρα, κατά την ίδια πηγή. Οι κι­νε­ζι­κές αρχές δεν χα­ρα­κτη­ρί­ζουν τους ασυμ­πτω­μα­τι­κούς φο­ρείς του SARS-CoV-2 επι­βε­βαιω­μέ­να κρού­σμα­τα εάν δεν ασθε­νή­σουν.

Επι­σή­μως, ο απο­λο­γι­σμός της παν­δη­μί­ας του κο­ρω­νοϊ­ού στη χώρα όπου ξέ­σπα­σε αρ­χι­κά στα τέλη του Δε­κεμ­βρί­ου ανέρ­χε­ται σε 4.634 νε­κρούς επί συ­νό­λου 83.565 αν­θρώ­πων που έχουν προ­σβλη­θεί.

Πε­ρισ­σό­τε­ρα από 30.000 τα κρού­σμα­τα στο Ισ­ρα­ήλ

Το υπουρ­γείο Υγεί­ας του Ισ­ρα­ήλ ανα­κοί­νω­σε χθες Δευ­τέ­ρα ότι κα­τέ­γρα­ψε 791 νέα κρού­σμα­τα μό­λυν­σης από τον SARS-CoV-2 σε 24 ώρες, εξέ­λι­ξη που αύ­ξη­σε το σύ­νο­λο των αν­θρώ­πων που έχουν προ­σβλη­θεί σε 30.749.

Σύμ­φω­να με την ίδια πηγή, άλλοι τρεις ασθε­νείς υπέ­κυ­ψαν στον COVID-19, με το σύ­νο­λο των θυ­μά­των της παν­δη­μί­ας να ανέρ­χε­ται πλέον σε 334, ενώ ο αριθ­μός των ασθε­νών που νο­ση­λεύ­ο­νται σε σο­βα­ρή ως κρί­σι­μη κα­τά­στα­ση αυ­ξή­θη­κε σε 88 από 86, από το σύ­νο­λο των 349 αν­θρώ­πων που έχουν ει­σα­χθεί στα νο­σο­κο­μεία. Ο αριθ­μός των λε­γό­με­νων ενερ­γών κρου­σμά­των έφθα­σε τα 12.359, αριθ­μό που απο­τε­λεί θλι­βε­ρό ρεκόρ.

Στον αντί­πο­δα, άλλοι 106 ασθε­νείς κρί­θη­κε ότι απο­θε­ρα­πεύ­θη­καν, με το σύ­νο­λο των αν­θρώ­πων που έχουν ιαθεί στο Ισ­ρα­ήλ να ανέρ­χε­ται σε 18.056.

Νω­ρί­τε­ρα χθες η κυ­βέρ­νη­ση του πρω­θυ­πουρ­γού Μπε­νια­μίν Νε­τα­νιά­χου ανα­κοί­νω­σε ότι επα­να­φέ­ρει σε ισχύ μέτρα που είχαν ήδη αρθεί για να αντι­με­τω­πι­στεί η εξά­πλω­ση της παν­δη­μί­ας: απο­φά­σι­σε να κλεί­σουν άμεσα μπαρ, νυ­κτε­ρι­νά κέ­ντρα, γυ­μνα­στή­ρια και αί­θου­σες εκ­δη­λώ­σε­ων, με­τέ­δω­σε το ισ­ραη­λι­νό ρα­διό­φω­νο. Απο­φα­σί­στη­κε επί­σης να κλεί­σουν οι πι­σί­νες και οι συ­ναυ­λί­ες και οι πο­λι­τι­στι­κές εκ­δη­λώ­σεις να ακυ­ρω­θούν. Τα εστια­τό­ρια δεν θα μπο­ρούν να υπο­δέ­χο­νται παρά έως 20 πε­λά­τες σε κλει­στές αί­θου­σες και άλ­λους 30 σε εξω­τε­ρι­κούς χώ­ρους. Στις συ­να­γω­γές, ο αριθ­μός των πι­στών απο­φα­σί­στη­κε να πε­ριο­ρι­στεί σε 19 το μέ­γι­στο. Στα λε­ω­φο­ρεία δεν θα μπο­ρούν να επι­βι­βά­ζο­νται πάνω από 20 επι­βά­τες.

Το­πο­θε­τού­με­νος κατά τη διάρ­κεια της δη­μό­σιας φάσης της συ­νε­δρί­α­σης του υπουρ­γι­κού του συμ­βου­λί­ου, ο Νε­τα­νιά­χου είπε ότι το Ισ­ρα­ήλ έπρε­πε να αντι­στρέ­ψει την πο­ρεία που έχει πάρει για να απο­φύ­γει την επι­βο­λή ευ­ρύ­τε­ρου lockdown το οποίο θα πα­ρέ­λυε την οι­κο­νο­μία, την ώρα που η ανερ­γία έχει ξε­πε­ρά­σει το 20%.

Η Τρά­πε­ζα του Ισ­ρα­ήλ, το κε­ντρι­κό πι­στω­τι­κό ίδρυ­μα της χώρας, προ­έ­βλε­ψε χθες ότι η ισ­ραη­λι­νή οι­κο­νο­μία θα συρ­ρι­κνω­θεί κατά 6%.

Μόλις το 37% των Ισ­ραη­λι­νών δη­λώ­νει ότι εμπι­στεύ­ε­ται τον τρόπο που η κυ­βέρ­νη­ση υπό τον Νε­τα­νιά­χου δια­χει­ρί­ζε­ται την κρίση που έχει προ­κα­λέ­σει η παν­δη­μία, ενώ το 59% δη­λώ­νει το αντί­θε­το, κα­τα­δει­κνύ­ει δη­μο­σκό­πη­ση που αναρ­τή­θη­κε χθες Δευ­τέ­ρα στον ει­δη­σε­ο­γρα­φι­κό ιστό­το­πο N12 News του δω­δέ­κα­του κα­να­λιού της ισ­ραη­λι­νής τη­λε­ό­ρα­σης.

79 νέοι θά­να­τοι και 969 νέα κρού­σμα­τα στην Αί­γυ­πτο

Το υπουρ­γείο Υγεί­ας της Αι­γύ­πτου ανα­κοί­νω­σε χθες Δευ­τέ­ρα ότι κα­τέ­γρα­ψε 79 νέους θα­νά­τους εξαι­τί­ας του COVID-19 και 969 νέα επι­βε­βαιω­μέ­να κρού­σμα­τα μό­λυν­σης από τον SARS-CoV-2 το προη­γού­με­νο 24ωρο, με τον αριθ­μό των αν­θρώ­πων που προ­σβάλ­λο­νται από τον κο­ρω­νο­ϊό να υπο­χω­ρεί κάτω από το όριο των χι­λί­ων ημε­ρη­σί­ως για πρώτη φορά από την 27η Μαΐου.

Επι­σή­μως, ο απο­λο­γι­σμός της παν­δη­μί­ας του κο­ρω­νοϊ­ού στην πο­λυ­πλη­θέ­στε­ρη αρα­βι­κή χώρα ανέρ­χε­ται σε 3.422 νε­κρούς επί συ­νό­λου 76.222 κρου­σμά­των μό­λυν­σης.

Το Κάιρο άνοι­ξε εκ νέου δη­μο­φι­λείς προ­ο­ρι­σμούς στους ξέ­νους του­ρί­στες την πε­ρα­σμέ­νη εβδο­μά­δα. Ο το­μέ­ας του του­ρι­σμού πα­ρέ­λυ­σε τον Μάρ­τιο, εξαι­τί­ας των μέ­τρων που επι­βλή­θη­καν προ­κει­μέ­νου να απο­τρα­πεί η εξά­πλω­ση της παν­δη­μί­ας.

Η Αί­γυ­πτος δεν συ­μπε­ρι­λή­φθη­κε στον αρ­χι­κό κα­τά­λο­γο των «ασφα­λών προ­ο­ρι­σμών» για τους τα­ξι­διώ­τες που κα­ταρ­τί­στη­κε από την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και ανα­κοι­νώ­θη­κε την πε­ρα­σμέ­νη εβδο­μά­δα.

Ο του­ρι­σμός ει­σφέ­ρει πε­ρί­που το 5% του ΑΕΠ της Αι­γύ­πτου, κατά στοι­χεία της κυ­βέρ­νη­σης. Ανα­λυ­τές το­πο­θε­τούν το μέ­γε­θος αυτό περί το 15%, καθώς συ­νυ­πο­λο­γί­ζουν τις θέ­σεις ερ­γα­σί­ας και τις υπη­ρε­σί­ες που συν­δέ­ο­νται έμ­με­σα μαζί του.

Στα 71 τα νέα κρού­σμα­τα στη Λιβύη

Το Εθνι­κό Κέ­ντρο Ελέγ­χου Ασθε­νειών της Λι­βύ­ης ανα­κοί­νω­σε σή­με­ρα ότι κα­τέ­γρα­ψε 71 νέα κρού­σμα­τα μό­λυν­σης από τον SARS-CoV-2, με το σύ­νο­λο των αν­θρώ­πων που έχει επι­βε­βαιω­θεί πως προ­σβλή­θη­καν να ανέρ­χε­ται πλέον σε 1.117.

Έως σή­με­ρα το Κέ­ντρο κα­τα­γρά­φει 34 θα­νά­τους εξαι­τί­ας του COVID-19. Στον αντί­πο­δα, 269 άν­θρω­ποι έχουν αναρ­ρώ­σει.

Χθες Δευ­τέ­ρα η διε­θνώς ανα­γνω­ρι­σμέ­νη κυ­βέρ­νη­ση πα­ρέ­τει­νε τα μέτρα πε­ριο­ρι­σμού για δέκα ημέ­ρες προ­κει­μέ­νου να απο­τρα­πεί η εξά­πλω­ση της παν­δη­μί­ας του κο­ρω­νοϊ­ού, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της απα­γό­ρευ­σης των δη­μό­σιων συ­να­θροί­σε­ων στις πε­ριο­χές οι οποί­ες τε­λούν υπό τον έλεγ­χό της.

Ινδία: Ξε­πέ­ρα­σαν τους 20.000 οι νε­κροί, σχε­δόν 720.000 κρού­σμα­τα

Στην Ινδία ξε­πε­ρά­στη­κε σή­με­ρα το όριο των 20.000 θα­νά­των εξαι­τί­ας της COVID-19, ενώ ο αριθ­μός των κρου­σμά­των μό­λυν­σης από τον SARS-CoV-2 συ­νε­χί­ζει να αυ­ξά­νε­ται με τα­χείς ρυθ­μούς και πλη­σιά­ζει πλέον τα 720.000 συ­νο­λι­κά, καθώς η χώρα της νό­τιας Ασίας συ­νε­χί­ζει να χα­λα­ρώ­νει τα μέτρα πε­ριο­ρι­σμού που επέ­βα­λε η κυ­βέρ­νη­ση του πρω­θυ­πουρ­γού Να­ρέ­ντρα Μόντι, εν μέσω των ολο­έ­να πιο δυ­σοί­ω­νων προ­βλέ­ψε­ων για την ιν­δι­κή οι­κο­νο­μία.

Οι θά­να­τοι και τα κρού­σμα­τα αυ­ξά­νο­νται με τους τα­χύ­τε­ρους ρυθ­μούς των τε­λευ­ταί­ων τριών μηνών καθώς οι αρχές αί­ρουν το lockdown στη γι­γα­ντιαία χώρα του 1,3 δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ου κα­τοί­κων, αφού τα μέτρα άφη­σαν εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες αν­θρώ­πους άνερ­γους και ανά­γκα­σαν εται­ρεί­ες να κλεί­σουν.

Το υπουρ­γείο Υγεί­ας της Ιν­δί­ας ανα­κοί­νω­σε σή­με­ρα ότι κα­τέ­γρα­ψε 467 θα­νά­τους εξαι­τί­ας της COVID-19 το προη­γού­με­νο 24ωρο, με το σύ­νο­λο των νε­κρών να ανέρ­χε­ται πλέον σε 20.160. Τα κρού­σμα­τα μό­λυν­σης από τον SARS-CoV-2 το ίδιο διά­στη­μα ανήλ­θαν σε 22.252, με το σύ­νο­λό τους να φθά­νει τα 719.665. Η Ινδία ξε­πέ­ρα­σε χθες Δευ­τέ­ρα τη Ρωσία και κα­τα­τάσ­σε­ται πλέον στην τρίτη θέση στον πλα­νή­τη ως προς τον αριθ­μό των κρου­σμά­των μό­λυν­σης, πίσω μόνο από τις ΗΠΑ και τη Βρα­ζι­λία.

Πά­ντως ο δεί­κτης θνη­τό­τη­τας πα­ρα­μέ­νει χα­μη­λός: είναι 0,15, ένα­ντι 3,97 στις ΗΠΑ και 6,65 στο Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο, κατά τους υπο­λο­γι­σμούς του πρα­κτο­ρεί­ου ει­δή­σε­ων Ρόι­τερς.

Γερ­μα­νία: 8 θά­να­τοι, 390 κρού­σμα­τα μό­λυν­σης σε 24 ώρες

Οκτώ ασθε­νείς υπέ­κυ­ψαν στην COVID-19 τις προη­γού­με­νες 24 ώρες στη Γερ­μα­νία, ενώ εντο­πί­στη­καν 390 επι­βε­βαιω­μέ­να κρού­σμα­τα μό­λυν­σης από τον SARS-CoV-2, με τον απο­λο­γι­σμό της παν­δη­μί­ας του κο­ρο­νοϊ­ού στην ισχυ­ρό­τε­ρη οι­κο­νο­μι­κή δύ­να­μη της ευ­ρω­ζώ­νης να ανέρ­χε­ται σε 9.024 νε­κρούς επί συ­νό­λου 196.944 αν­θρώ­πων που έχουν προ­σβλη­θεί, κατά τα δε­δο­μέ­να τα οποία συ­γκε­ντρώ­νει το Ιν­στι­τού­το Ρό­μπερτ Κοχ.

Αυ­στρα­λία: Κλεί­νουν τα σύ­νο­ρα Βι­κτώ­ριας-Νέ­ας Νό­τιας Ουα­λί­ας λόγω κο­ρω­νοϊ­ού

Εκα­το­ντά­δες αστυ­νο­μι­κοί και άν­δρες των αυ­στρα­λια­νών ένο­πλων δυ­νά­με­ων ανα­πτύσ­σο­νται για να επι­βά­λουν το κλεί­σι­μο των πο­λυά­σχο­λων συ­νό­ρων των δύο πο­λυ­πλη­θέ­στε­ρων πο­λι­τειών της Αυ­στρα­λί­ας, καθώς οι αρχές της μιας δυ­σκο­λεύ­ο­νται ολο­έ­να πε­ρισ­σό­τε­ρο να πε­ριο­ρί­σουν το πρό­σφα­το ξέ­σπα­σμα της παν­δη­μί­ας του κο­ρω­νοϊ­ού.

Τα σύ­νο­ρα της Νέας Νό­τιας Ουα­λί­ας με τη Βι­κτώ­ρια, που έχουν μήκος εκα­το­ντά­δων χι­λιο­μέ­τρων, θα κλεί­σουν για πρώτη φορά τα τε­λευ­ταία 100 χρό­νια.

Αυτό συμ­βαί­νει διότι η Πο­λι­τεία Βι­κτώ­ρια ανα­κοί­νω­σε σή­με­ρα νέο αριθ­μό κρου­σμά­των μό­λυν­σης. Συ­γκε­κρι­μέ­να 191 κρού­σμα­τα σε 24 ώρες. Χθες Δευ­τέ­ρα είχαν κα­τα­γρα­φεί 127.

Ο επι­κε­φα­λής της πο­λι­τεια­κής κυ­βέρ­νη­σης Ντά­νιελ Άντριους εξή­γη­σε πως κα­τα­γρά­φε­ται «πάρα πολύ υψη­λός αριθ­μός νέων κρου­σμά­των», ο οποί­ος συ­νε­πά­γε­ται πως ήταν από­λυ­τη ανά­γκη να λη­φθούν μέτρα.

Η απα­γό­ρευ­ση διέ­λευ­σης των συ­νό­ρων θα τεθεί σε εφαρ­μο­γή από τη νύχτα της Τρί­της προς Τε­τάρ­τη. Το μέτρο θα ισχύ­σει για έξι εβδο­μά­δες.

Όσοι επι­χει­ρή­σουν να πε­ρά­σουν τα σύ­νο­ρα χωρίς άδεια θα συλ­λαμ­βά­νο­νται και θα αντι­με­τω­πί­ζουν τον κίν­δυ­νο επι­βο­λής προ­στί­μου 11 χι­λιά­δων δο­λα­ρί­ων Αυ­στρα­λί­ας (6,8 χι­λιά­δων ευρώ) και ποι­νής φυ­λά­κι­σης έξι μηνών.

Ημε­ρή­σιες άδειες με­τα­κί­νη­σης προ­βλέ­πε­ται να χο­ρη­γού­νται σε αν­θρώ­πους που ζουν σε πα­ρα­με­θό­ριες πό­λεις και κοι­νό­τη­τες.

Ο Κέβιν Μακ, δή­μαρ­χος του Όλ­μπε­ρι, μιας πόλης που βρί­σκε­ται στην πλευ­ρά της Νέας Νό­τιας Ουα­λί­ας, επι­σή­μα­νε ότι, καθώς γί­νο­νται του­λά­χι­στον 50.000 δια­συ­νο­ρια­κές με­τα­κι­νή­σεις με αυ­το­κί­νη­τα την ημέρα, τα πράγ­μα­τα θα είναι «εφιαλ­τι­κά για όλους».

Το κλεί­σι­μο των συ­νό­ρων αναγ­γέλ­θη­κε τη Δευ­τέ­ρα ως αντί­δρα­ση στην έξαρ­ση της παν­δη­μί­ας του κο­ρω­νοϊ­ού στη Μελ­βούρ­νη, την πρω­τεύ­ου­σα της Βι­κτώ­ριας, η οποία ανά­γκα­σε τις αρχές να επα­να­φέ­ρουν σε ισχύ την ισχυ­ρή σύ­στα­ση για την τή­ρη­ση της κοι­νω­νι­κής από­στα­σης σε πάνω από 30 συ­νοι­κί­ες και να επι­βά­λουν lockdown σε εννέα πο­λυ­κα­τοι­κί­ες.

Στη Βι­κτώ­ρια ση­μειώ­θη­καν τα 191 από τα 199 κρού­σμα­τα μό­λυν­σης από τον SARS-CoV-2 που ανα­κοι­νώ­θη­καν σή­με­ρα. Πρό­κει­ται για τον υψη­λό­τε­ρο ημε­ρή­σιο απο­λο­γι­σμό από τις αρχές Απρι­λί­ου.

Συ­νο­λι­κά στην Αυ­στρα­λία, κα­τα­με­τρού­νται 8.800 κρού­σμα­τα μό­λυν­σης από τον κο­ρω­νο­ϊό και 106 θά­να­τοι εξαι­τί­ας της COVID-19. Οι αριθ­μοί αυτοί είναι μεν θε­α­μα­τι­κά χα­μη­λό­τε­ροι από ό,τι σε άλλες χώρες, αλλά το ξέ­σπα­σμα στη Μελ­βούρ­νη έχει θο­ρυ­βή­σει την το­πι­κή και την πο­λι­τεια­κή κυ­βέρ­νη­ση.

Για τις επι­χει­ρή­σεις στην πε­ριο­χή της με­θο­ρί­ου, που έκλει­σε για τε­λευ­ταία φορά κατά τη διάρ­κεια της παν­δη­μί­ας της ισπα­νι­κής γρί­πης, εν έτει 1919, οι επό­με­νες εβδο­μά­δες ανα­μέ­νο­νται εφιαλ­τι­κές. «Σχε­δόν το ένα τέ­ταρ­το των υπαλ­λή­λων μου, όπως κι εγώ, ζούμε στη Νέα Νότια Ουα­λία. Περ­νά­με, λοι­πόν, κα­θη­με­ρι­νά τα σύ­νο­ρα για να έρ­θου­με στη δου­λειά» εξη­γεί ο Πολ Άρμ­στρονγκ, ο οποί­ος διευ­θύ­νει πρα­τή­ριο καυ­σί­μων στην πα­ρα­με­θό­ρια πόλη Ουο­ντόν­γκα, στη Βι­κτώ­ρια. «Δεν ξέρω καν εάν θα μπο­ρούν να έρ­χο­νται» προ­σθέ­τει ο ίδιος.

5 Ιουλ 2020

Τι είν’ η παιδεία μας

 
Παντελής Μπουκάλας ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Καλλιτεχνικά μαθήματα; Καταργητέα. Μουσική; Εξοβελιστέα. Κοινωνιολογία; Απορριπτέα – δώστε της μια ωρίτσα να τελειώνουμε, πάρτε την από τη Φυσική. Ελεύθερο Σχέδιο; Εξοριστέο. Γραμμικό Σχέδιο; Περιττό. Σαρωτικά τα νέα ωρολόγια προγράμματα του Λυκείου, καταργούν χωρίς εξηγήσεις μαθήματα προφανούς χρησιμότητας. Αν, βέβαια, πρέπει να συνδέσουμε καλά και σώνει την παιδεία με τη χρησιμοθηρία.

Η εκπαίδευση, ναι, έτσι όπως την αντιλαμβανόμαστε και τη νομοθετούμε ανέκαθεν, είναι ένα κουτό, άτερπνο κυνήγι βαθμών: δεν διαβάζεις για να μάθεις, αλλά για να περάσεις το μάθημα, την τάξη, το γυμνάσιο. Εξού και η κυριαρχία της αποστήθισης ως μεθόδου επιτυχίας. Η παιδεία όμως αρχίζει εκεί ακριβώς όπου σταματάει η εκπαίδευση. Κι αν το σχολείο δεν είναι και τόπος παιδείας, καλλιέργειας, αγωγής (ο όρος χρησιμοποιείται εδώ με την ακριβώς αντίθετη σημασία από την παιδονομική με την οποία τη χρησιμοποιεί το κοσμιότατο υπουργείο), αν δεν σε βοηθάει να γίνεις άλλος άνθρωπος από αυτόν που προοικονομεί η τάξη σου, η καταγωγή, η οικογενειακή σου περιουσία ή παράδοση, τότε περιττεύει συνολικά. Ή τουλάχιστον περιττεύει στη δημόσια μορφή του.

Στην ουσία άλλωστε κάτι τέτοιο γίνεται. Με ποικίλους τρόπους, ήπιους ή βίαιους, το δημόσιο σχολείο αποδυναμώνεται. Υποβιβάζεται σε παραπαίδι, και σίγουρα δεν αρκούν τα λιγοστά Πρότυπα για να υποστηριχθεί ότι συμβαίνει το αντίθετο. Οι λυκειόπαιδες που περίμεναν πώς και πώς την ώρα του Σχεδίου για να δουλέψουν καθοδηγούμενοι από το ταλέντο τους, δεν περιμένουν πια. Αν μολαταύτα επιμένουν να δοκιμάσουν την τύχη τους στις πολυτεχνικές σχολές, πρέπει να πάνε σε ιδιωτικό ή να κάνουν φροντιστήριο επί τριετία. Διότι στις Πανελλαδικές θα εξεταστούν και στο Σχέδιο. Που όμως δεν θα το έχουν διδαχθεί, κι ας είναι προαπαιτούμενο. Εξοχη ιδέα.

Συν τοις άλλοις, τα νέα ωρολόγια προγράμματα αποστρατεύουν αιφνιδίως πολλούς ειδικευμένους εκπαιδευτικούς, που θα αδυνατούν πλέον να βρουν οργανική θέση. Αλλους πάλι, που βλέπουν να πετσοκόβονται οι ώρες διδασκαλίας του μαθήματός τους, τους μετατρέπουν σε νομάδες, αναγκάζοντάς τους να μετακινούνται ταχύτατα από γυμνασίου εις γυμνάσιον, για να καλύπτουν το υποχρεωτικό πεντάωρο. Και δεν έχουν δυστυχώς όλες οι πόλεις μας ωραίους ποδηλατόδρομους, όπως η Αθήνα, ώστε να πηγαίνουν ποδηλατώντας από το ένα σχολείο στο άλλο, μνημονεύοντας προς αυτοπαραμυθία το του Ανδρέα Εμπειρίκου: «Η ποίησις είναι ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου».

3 Ιουλ 2020

Αποζημίωση 175 εκατ. λόγω απώλειας τζίρου απαιτεί η Fraport!

Αλλεπάλληλες παρουσιάσεις σε υπηρεσίες του υπουργείου Oικονομικών έχει πραγματοποιήσει το τελευταίο δίμηνο σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες η Fraport Greece, η οποία, ακολουθεί μία πολύ συγκεκριμένη διαδικασία στο πλαίσιο της «κατανομής κινδύνων», όπως αυτού της πανδημίας, που προβλέπει η σύμβαση παραχώρησης προκειμένου να εξασφαλίσει κρατική στήριξη.

Και ενώ οι διεθνείς πτήσεις προς τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια που διαχειρίζεται επιτρέπονται και πάλι από σήμερα, οι εκτιμήσεις μιλούν για απώλειες κύκλου εργασιών της τάξεως των 175 εκατομμυρίων μόνον κατά το πρώτο εξάμηνο και ενδεχομένως άνω των 200 εκατ. στο επτάμηνο. Και όπως προκύπτει από τη σύμβαση παραχώρησης η Fraport Greece μπορεί να τα διεκδικήσει. Ομως η Fraport εμφανίζεται να επιδιώκει να βρεθεί μια κοινά αποδεκτή λύση χωρίς να χρειαστεί να προσφύγει στις πρόνοιες της διαιτησίας και των άλλων έννομων μέσων που προβλέπονται, σημειώνουν κύκλοι που γνωρίζουν λεπτομέρειες των σχετικών προσπαθειών. Ωστόσο, κάτι τέτοιο εκτιμάται πως θα είναι εξαιρετικά δύσκολο δεδομένου πως το Δημόσιο υποχρεούται να εξαντλήσει όλα τα έννομα περιθώρια που έχει για να μειώσει και να μεταθέσει πιθανή αποζημίωση.

Η απόλυτη κατάρρευση της επιβατικής κίνησης, με την παράλληλη διατήρηση των λειτουργικών εξόδων αφού τα αεροδρόμια όφειλαν να είναι πλήρως λειτουργικά και ασφαλή ακόμα και χωρίς επιβάτες, προκάλεσαν συντριπτικό χτύπημα στις οικονομικές τους επιδόσεις. Προς το παρόν αυτή η «μαύρη τρύπα» χρηματοδοτείται με την ανάλωση κερδών των προηγούμενων τριών ετών, ενώ οι μέτοχοι δεν λαμβάνουν μερίσματα.

Τα στοιχεία από την αεροπορική κίνηση του Απριλίου και του Μαΐου στα 14 περιφερειακά αεροδρόμια είναι συγκλονιστικά: η κίνηση των επιβατών μειώθηκε κατά 99,3% σε μόλις 10.000 άτομα από ενάμιση εκατομμύριο περίπου τον αντίστοιχο μήνα του 2019 τον Απρίλιο και κατά 98,4% τον Μάιο (23.146 από 1.437.682). Για ολόκληρο το πρώτο πεντάμηνο δηλαδή από την 1η Ιανουαρίου έως την 31η Μαΐου η μείωση της επιβατικής κίνησης είναι 84% (394.148 επιβάτες από 2.466.641) με τα αντίστοιχα ποσοστά για τον αριθμό των πτήσεων στο 99,9% για τις πτήσεις από το εξωτερικό και κατά 63,1% για αυτές από το εσωτερικό.

Σύμφωνα με τη μητρική Fraport AG, η θυγατρική της στην Ελλάδα παρουσίασε στους πρώτους έξι μήνες του 2019 έσοδα 206,2 εκατ. ευρώ, αυξημένα κατά 45,5% σε σχέση με το αντίστοιχο εξάμηνο του 2018. Παράλληλα, τα λειτουργικά κέρδη (EBITDA) διαμορφώθηκαν σε 46,8 εκατ., σημειώνοντας αύξηση κατά 13,3%. Τα καθαρά αποτελέσματα, ωστόσο, ήταν ζημίες, ύψους 19,2 εκατ. έναντι ζημίας 20,7 εκατ. που ήταν στο α΄ εξάμηνο του 2018. Οι ζημίες αποδόθηκαν στις υψηλές κεφαλαιουχικές δαπάνες που γίνονται στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού των 14 περιφερειακών αεροδρομίων της χώρας.

Η «κατανομή κινδύνων» που προβλέπει η σύμβαση παραχώρησης προκύπτει μέσα από τη σχετική αναφορά της σύμβασης σε γεγονότα ανωτέρας βίας. Πρόκειται για μια πολύ συγκεκριμένη διαδικασία που αποσκοπεί να βρεθεί μια κοινά αποδεκτή λύση που θα ρυθμίζει τις συνέπειες της πανδημίας COVID-19 στην εκτέλεση της σύμβασης. Με βάση τα όσα αυτή αναφέρει, γεγονός ανωτέρας βίας σημαίνει: (α) όλα εκείνα τα γεγονότα ή τα περιστατικά ή τις συνέπειές τους που δεν υπόκεινται στον έλεγχο ή την επιρροή των μερών και που δεν θα μπορούσαν να προβλεφθούν ή να αποτραπούν ή να παρεμποδιστούν ακόμα και αν τα μέρη είχαν επιδείξει ιδιαίτερη σύνεση και (β) κάθε συμβάν ή περιστατικό για την επέλευση του οποίου κανένα μέρος δεν είναι υπόλογο.

Πηγή: Ηλίας Μπέλλος, Καθημερινή

2 Ιουλ 2020

34ο Φεστιβάλ Αρχαίου Θεάτρου Οινιαδών

Τρίτη 28 Ιουλίου

(ώρα 21.15) «ΟΙΔΙΠΟΥΣ» - Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζάς

Πρωταγωνιστούν: Μιχάλης Σαράντης, Μαρία Κεχαγιόγλου, Κωνσταντλίνος Αβαρικιώτης


Σάββατο 8 Αυγούστου

(ώρα 21.15) Σοφοκλέους «ΑΝΤΙΓΟΝΗ» - Σκηνοθεσία Θέμης Μουμουλίδης

Πρωταγωνιστούν: Ιωάννα Παππά, Γιώργος Χρυσοστόμου, Λουκία Μιχαλοπούλου, Μάνος Καρατζογιάννης, Χριστίνα Χειλά Φαμέλη, Δημήτρης Σαμόλης


Δευτέρα 10 Αυγούστου

(ώρα 21.15) θεατρική παράσταση από το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας «Η ΓΚΟΛΦΩ» του Σπυρίδωνος Περισιάδη – Σκηνοθεσία Χρήστος Στρέπκος

Πρωταγωνιστούν: Μαρία Χρυσανθακοπούλου, Γιάννης Τσάκωνας, Βασίλης Κόκκαλης, Έφη Κιτσαντά.

Θύμιος Καρακατσάνης: «Η μόνη ελπίδα που υπάρχει είναι να ξυπνήσουν οι λαοί»

Υπήρξε αναμφισβήτητα ο κορυφαίος των κορυφαίων ερμηνευτών του Αριστοφάνη, κατά τον εικοστό αιώνα, ένα «σπανιότατο κράμα λαογέννητου κωμικού και παράλληλα δραματικού ταλέντου». Ο λόγος για τον αξέχαστο Θύμιο Καρακατσάνη που έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα, στις 30 του Ιούνη 2012.

Υπήρξε αναμφισβήτητα ο κορυφαίος των κορυφαίων ερμηνευτών του Αριστοφάνη, κατά τον εικοστό αιώνα, ένα «σπανιότατο κράμα λαογέννητου κωμικού και παράλληλα δραματικού ταλέντου». Ο λόγος για τον αξέχαστο Θύμιο Καρακατσάνη που έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα, στις 30 του Ιούνη 2012.

Ο Θύμιος Καρακατσάνης δεν αγκαλιάστηκε από το θεατρόφιλο κοινό, μόνο για την αστείρευτη πηγή που πρόσφερε απλόχερα το ταλέντο του. Τον χαρακτήριζαν ο σεβασμός, η αγάπη και η προσήλωση στην τέχνη του, η συνεχής και ακάματη δημιουργικότητα, η συνέπεια και η αλήθεια. Ήταν ντόμπρος και  δεν μάσαγε τα λόγια του, δεν χαριζόταν στις εξουσίες και στους υπηρέτες τους που συχνά πυκνά στάθηκαν εμπόδιο στο δρόμο του (και του επέφερε και το ανάλογο κόστος…). Μόνο τυχαίο δεν ήταν λοιπόν που τόσο αγαπήθηκε απ’ αυτούς που γέμιζαν τα θέατρα για να τον απολαύσουν, αλλά και κρέμονταν απ’ το στόμα του για ν’ ακούσουν τον κοφτερό «αριστοφανικό» σχολιασμό του για τα μικρά και μεγάλα καθημερινά, για τις αιτίες του σύγχρονου κακού, που είναι το σύστημα της εκμετάλλευσης, και για το δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από αυτό.

Σταχυολογήσαμε μερικά αποσπάσματα αυτού του λόγου. Από τρεις διαφορετικές συνεντεύξεις του Θύμιου Καρακατσάνη στην δημοσιογράφο Σοφία Αδαμίδου, για τον Ριζοσπάστη. Αν και πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε, οι αιτίες παραμένουν οι ίδιες και καθημερινά οξύνονται. Ίδιες παραμένουν και οι λύσεις. Και η ανάγκη να υιοθετηθούν από τους πολλούς, γίνεται ολοένα και πιο επιτακτική.

***

Θύμιος Καρακατσάνης: «Η μόνη ελπίδα που υπάρχει είναι να ξυπνήσουν οι λαοί»

Για να είναι κανείς συνεπής στη δουλειά του πρέπει να είναι και στη ζωή του

«Η τέχνη και η ζωή είναι το ίδιο πράγμα. Ο καλλιτέχνης, έλεγε ο Κουν, πρέπει να είναι καλόγερος. Δεν ξέρω πόσο καλόγερος ήταν ο ίδιος αλλά ξέρω ότι δε θα παρασυρόταν ποτέ από Σειρήνες. Το ξέρω αυτό. Εγώ λατρεύω τους ανθρώπους που είχαν μια θέση και μια στάση στα πράγματα. Όπως λατρεύω τον Μάνο Κατράκη και τον μνημονεύω σαν ένα ορόσημο της θεατρικής τέχνης, την οποία θεωρώ μέγιστο λειτούργημα. Θα μπορούσα πολύ εύκολα να κάνω λαϊκίστικα πράγματα γιατί έχω πολύ περισσότερα προσόντα από αυτούς που τα κάνουν. Θα μπορούσα να κάτσω πέντε ώρες πάνω στη σκηνή χωρίς κείμενο. Και αντέχω. Γιατί πρέπει να έχεις και πλήθος ιδεών, τις οποίες ιδέες κατέκτησα με αγώνα, με πολύ διάβασμα και με το να αναλύω και να ενδιαφέρομαι για το τι γίνεται στη χώρα μου».

Η μόνη ελπίδα που υπάρχει είναι να ξυπνήσουν οι λαοί

«Κι εδώ το ίδιο δε συμβαίνει; Όταν στην Αμερική βλέπουν ριάλιτι από τα δύο χρόνια τους έχουμε την αξίωση να σκεφτεί σωστά αυτός ο λαός; Δεν ξέρω πια για κανένα λαό. Ξέρω ότι οι λαοί υποφέρουν και δεν παίρνουν στα χέρια τους τις τύχες τους. Αυτό που ξέρω πάντως είναι ότι η μόνη ελπίδα που υπάρχει είναι να ξυπνήσουν οι λαοί. Μ’ αυτή την ελπίδα κοιμάμαι και ξυπνάω. Και κάθε πρωί αναρωτιέμαι, ξύπνησα;

― Δεν μπορεί να γίνει αυτό, όμως, με ένα θαύμα.

«Όχι βέβαια. Γι’ αυτό κάνω αυτό το λειτούργημα ανεβάζοντας έργα που αφυπνίζουν συνειδήσεις. Στο έργο αυτό λέω, «μην πιστεύετε στα μεγάλα λόγια, στους μεγάλους σταυρούς. Μην πιστεύετε στο προφίλ που τους φτιάχνουν οι ίματζ μέικερ. Πίσω από αυτό το προφίλ υπάρχει ένας βρώμικος, ανήθικος και επικίνδυνος άνθρωπος». Αυτό λέω με τους «Μικρούς φαρισαίους». Βέβαια, ο κόσμος γελάει πολύ. Άμα γελάει, όμως, να ξέρεις σκέφτεται και μ’ αυτή την ελπίδα πηγαίνω κάθε βράδυ στο θέατρο. Πιστεύω ότι κάποτε θα βγαίνουμε στους δρόμους για τα συμφέροντά μας. Πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή έχει φτιαχτεί ένας κλοιός που λίγο λίγο μας οδηγούν όπως τα άγρια θηρία στις παγίδες εκείνες που τα εγκλωβίζουν. Είναι ζούγκλα ο κόσμος. Κι εμείς άγρια ζώα που τα βάζουν στα κλουβιά. Τα κλουβιά είναι τα σπίτια μας, είναι οι πόλεις μας, η ανοχή μας, το άδειο μυαλό μας. Κι αυτό το άδειο μυαλό προσπαθώ μέσα από το θέατρο να μη μείνει άδειο και να αντιδράσει».(Κυριακή 28 Νοέμβρη 2004)

***

Θύμιος Καρακατσάνης: «Η μόνη ελπίδα που υπάρχει είναι να ξυπνήσουν οι λαοί»

Το θέατρο είναι υπόθεση λαού και πολιτικής πράξης

«Γιατί πιστεύω ότι το θέατρο είναι καθαρά πολιτική πράξη κι όποιος πιστεύει ότι το θέατρο είναι «φρου φρου κι αρώματα» είναι ή γελοίος ή τζάμπα επαναστάτης. Το θέατρο είναι καθαρά υπόθεση λαού και πολιτικής πράξης, όπως είναι και ο πολιτισμός. Το θέατρο είναι σχολειό λαού και αιχμή του δόρατος ο καλλιτέχνης».

Οι πόλεμοι γίνονται για τα συμφέροντα των ολίγων

«Οι πόλεμοι προδιαγράφονται πριν γίνουν και προετοιμάζονται και τηλεοπτικά. (…) Αλλού τον εμφανίζουν ως εμφύλιο πόλεμο, αλλού ως ανθρωπιστική παρέμβαση, κι αλλού ως πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία! Δεν ξέρω αν η τρομοκρατία έχει προκαλέσει τόσα θύματα, όσα οι πόλεμοι. Πάντως, όπως και να τους αποκαλούν, οι πόλεμοι αυτοί γίνονται για τα συμφέροντα των ολίγων και των πολεμοκάπηλων. Οπως λέει στην «Ειρήνη» και ο Αριστοφάνης, μόλις γίνεται ειρήνη τρελαίνονται. Αυτοί που φτιάχνουν τα σπαθιά, τα ακόντια, τις ασπίδες και πάνε να παρέμβουν και λένε «τι θα γίνουμε, χανόμαστε». Αυτά έλεγε ο Αριστοφάνης πριν 2.500 χρόνια, τα ίδια ισχύουν και σήμερα. Αυτοί οι άνθρωποι μόλις σταματήσει ο ένας πόλεμος ετοιμάζουν τον άλλο».

Τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα παρουσιάζουν στο λαό, είναι αλλιώς και μπορούμε να τα αλλάξουμε

«Τα συμφέροντα φτιάχνουν αιχμαλώτους, είτε δήθεν ελεύθερους, είτε σκοτωμένους. Πάντως, όλα γίνονται για τα συμφέροντα των ολίγων. Βλέπετε, για παράδειγμα, ότι υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις ενέργειας και δεν ασχολούνται… Ενώ ο πλανήτης φωνάζει. Πνιγόμαστε, θα χαθούμε. Για τις γενιές που έρχονται λυπάμαι πολύ. Γιατί το «παγκόσμιο πολιτιστικό καφρολογικό γίγνεσθαι» φτιάχνει πολίτες που «πέρα βρέχει». Κι εδώ πρέπει να παρεμβαίνουν οι προοδευτικοί άνθρωποι. Και προοδευτικός είναι αυτός που φροντίζει το παρόν. Γιατί το παρόν φτιάχνει το μέλλον. Ως καλλιτέχνες προοδευτικοί, λοιπόν, προσπαθούμε να πείσουμε τον κόσμο ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως του τα παρουσιάζουν, είναι αλλιώς και μπορούμε να τα αλλάξουμε.

― Και πώς αλλάζουν; θα ρωτούσε κάποιος.

«Με ενεργοποιημένο τον πολίτη και ενωμένο. Οι άνθρωποι μπερδεύονται. Η ουσία του πολιτικού γίγνεσθαι είναι η πολιτιστική μας παρουσία. Θυμόσαστε τον λαϊκό μας πολιτισμό που τον πήραν και τον εξευτελίσανε. Θυμάστε: Βάφτισαν πολιτιστικά κέντρα τα δήθεν λαϊκά κέντρα, αυτά που στην ουσία αλλιώς ονομάζονται. Τέτοιες διαστρεβλώσεις φτιάχνουν ένα λαό που δεν ξέρει τι του γίνεται. Σ’ αυτό αντιστεκόμαστε και στη ρήση των πολεμόχαρων που στην ουσία είναι αυτοί που θέλουν να εκμεταλλευτούν τις στιγμές για συμφέροντα ολίγων. Και απορώ πώς τόσοι πολλοί άνθρωποι βοηθάνε σ’ αυτό. Ενώ στην ουσία έχουν πολύ λίγοι συμφέρον, γι’ αυτούς τους λίγους δουλεύουν πολλοί και δεν το αντιλαμβάνονται».

― Δεν είναι μια αντίφαση αυτή;

«Ασφαλώς. Και αυτή η αντίφαση είναι που φτιάχνει την έννοια του δούλου. Να «σκίζεσαι» για τα συμφέροντα των ολίγων είναι πραγματική δουλεία. Αυτά όλα προσπαθούμε να τα δείξουμε μέσα από την παράστασή μας και ο κόσμος γελάει με τα χάλια μας. Και δε βγάζουμε κανέναν απ’ έξω, γιατί την ευθύνη την έχουμε όλοι. Όπως βλέπετε, ο φασισμός αναβιώνει, είτε ως έκφραση, είτε ως πράξη, το χειρότερο. Και το χειρότερο, γίνεται πολιτική πράξη. Σκεφτείτε ότι δημιουργείται τόσο μεγάλο θέμα για το αν ένας αριστούχος μαθητής από την Αλβανία θα σηκώσει την ελληνική σημαία, που ξεχνάει κανείς τι γιορτάζουμε εκείνη τη μέρα. Γιορτάζουμε την αντίδραση και την αντίσταση ενός έθνους απέναντι στο φασισμό. Και σήμερα ζητούμε φασιστικά να γίνονται διακρίσεις. Σ’ αυτή τη γιορτή έχει θέση οποιοσδήποτε θέλει να συμπράξει. Άλλωστε, ο ελληνισμός δεν ήταν μόνος από εθνογραφική άποψη. Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης ότι ως λαός έχουμε νιώσει την προσφυγιά. Υπήρξαν κύματα μεταναστών κι έχουμε νιώσει ως λαός την ξενοφοβία των δήθεν προοδευτικών Ευρωπαίων. Αυτοί κάνανε πολυπολιτισμικές κοινωνίες με γνώμονα πάντα το κέρδος και δυστυχώς πάει να γίνει και στη χώρα μας αυτό. Εγώ θα ήθελα μια κοινωνία πολυπολιτισμική με γνώμονα το συμφέρον του ανθρώπου».(Κυριακή 2 Νοέμβρη 2003)

***

Θύμιος Καρακατσάνης: «Η μόνη ελπίδα που υπάρχει είναι να ξυπνήσουν οι λαοί»

Δικαίωση μόνο από τους θεατές

«Ειλικρινά δε με ενδιαφέρει πόσο Ευρωπαίος είμαι. Μ’ ενδιαφέρει πόσο Έλληνας είμαι, με την ευρύτερη σημασία, όχι του γεωγραφικού χώρου, αλλά της πνευματικής ιδέας που είναι η Ελλάδα στο σύνολο του πολιτισμού της. Γι’ αυτό, αν θέλετε να ακριβολογούμε, από τα σπουδαιότερα πράγματα που έχουν γίνει τα χρόνια που είμαστε πάλι ελεύθεροι – εντός εισαγωγικών ελεύθεροι – είναι η αναβίωση του αρχαίου δράματος. Δεν μπορεί να τεθεί αν είσαι Ευρωπαίος, αν είσαι παγκοσμιοσυρόμενος, το θέμα είναι πόσο οι ηθικές αξίες που φέρουν αυτά τα κείμενα μεταφέρονται ή όχι ή αν γίνονται αστειάκια θεατρικά. Δεν αντιστρατεύομαι κάποιους άλλους συναδέλφους, απλά η πολιτεία είναι αναξιοκρατική. Επειδή θεωρώ τον εαυτό μου αδικημένο – πότε δεν έχω τιμηθεί για τις τόσες παραστάσεις μου που είχαν τεράστια επιτυχία – θα ήθελα πολύ να πω σ’ αυτούς που διαβάζουν τις γραμμές τις οποίες γράφετε για μένα ότι η μόνη δικαίωσή μου προέρχεται από αυτούς. Είμαι ευγνώμων για την πραγματική θεατρική μέθεξη που είχα μαζί τους». (Κυριακή 25 Ιούνη 2000)

***


Ο Θύμιος Καρακατσάνης γεννήθηκε στον Πειραιά, στις 8 του Δεκέμβρη 1940 και σπούδασε στο θέατρο Τέχνης, με το οποίο, στη συνέχεια, συνεργάστηκε ως βασικό στέλεχός του. Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση ήταν στο έργο Ηθυρίσα και ακολούθησαν: Ο επιστάτης, Ο δράκος, Η φαλακρή τραγουδίστρια, Το παιχνίδι της σφαγής, Αχ! Αυτά τα φαντάσματα, Ο Μπίντερμαν και οι εμπρηστές, Ο Θάνατος του Μαρά, Νταντάδες.

Συνεργάστηκε με το ελεύθερο θέατρο στις παραστάσεις: Φου, Δύο γάτοι ερωτιάρηδες του Γ. Λαζαρίδη. Με το Εθνικό θέατρο: Παντρολογήματα, Το φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο, Δικαίωση, Αίτηση σε γάμο. Στα Επιδαύρια: Κύκλωπας, Ειρήνη, Βάτραχοι, Θεσμοφοριάζουσες, και με το Κ.Θ.Β.Ε. στις Νεφέλες. Ακολούθησε η μεγάλη θεατρική επιτυχία του Επιθεωρητή και οι παραστάσεις: Τρία ψηλά καπέλα, Η χοντρή μου φίλη, Η γυναίκα στοιχειό και το Αρμένικο φεγγάρι.

Το 1978 δημιούργησε τη «Νέα Ελληνική Σκηνή» και παρουσίασε το έργο του Δ. Ψαθά Φον Δημητράκης και στη συνέχεια τις παραστάσεις: Ένας ήρως με παντούφλες, Ο χαρτοπαίκτης, Ο θάνατος του εμποράκου, Βασικά με λεν’ Θανάση, Ο επιστάτης, Έχω στόχο κύριε πρόεδρε, Βίδα, Στέλιος και Αίσχος. Ακολούθησαν οι φεστιβαλικές παραστάσεις Θεσμοφοριάζουσες, Βάτραχοι, Ειρήνη και Νεφέλες. Η πορεία της «Νέας Ελληνικής Σκηνής» συνεχίζεται με το Ξανά μαζί, Ηλικίες τον γελοίου, Ούρσουλα και Όρνιθες κ.ά. Ακολούθησε η παράσταση Η βασίλισσα της ομορφιάς και σκηνοθέτησε τα έργα: Κασπάρ, θεσμοφοριάζουσες, Φον Δημητράκης, Νεφέλες, Το ημερολόγιο ενός τρελού. Όρνιθες κ.ά. Ο καλός στρατιώτης Σβέικ και Μικροί Φαρισαίοι. Τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο είναι την περίοδο 2008 – 2010 στο Θάνατο του εμποράκου του Άρθουρ Μίλερ. Συμμετείχε στα μεγαλύτερα διεθνή φεστιβάλ. Έφυγε από τη ζωή στις 30 του Ιούνη 2012.

Αυτό είναι το παγκάκι με το οποίο «ζει» ένας άνεργος για ένα χρόνο

Μετά τις ζαρντινιέρες των 150χ50χ50 που κοστίζουν 550 ευρώ η μία, ο κ.Μπακογιάννης μας έβαλε και το παγκάκι με ζαρντινιέρα των 5.249,7 ευρώ!

Μάλιστα για να είναι «ασορτί» με την ζαρντινιέρα είναι και αυτό λαμαρινένιο ακριβώς στις προδιαγραφές της παραγγελίας και στα γούστα του “Μεγάλου Περιπάτου”…

Ο κ.Μπακογιάννης θα μας βάλει 5 τέτοια παγκάκια συνολικά. Το κόστος, τουτέστιν, για όλη αυτή την μαγεία ανέρχεται, λοιπόν, στα 26.248, 5 ευρώ…

Για να είμαστε όμως δίκαιοι με τον κ. Μπακογιάννη, η αρχική τιμή για το παγκάκι με ζαρντινιέρα, ήταν 5.700 ευρώ το κομμάτι. Αλλά ο δήμαρχος κατάφερε να εξασφαλίσει …«έκπτωση»

Για να καταλάβει κανείς την …«αξία» του συγκεκριμένου έργου σημειώστε το εξής: 

Το σύνολο των χρημάτων που λαμβάνει ένας άνεργος σε ετήσια βάση όταν λαμβάνει επίδομα ανεργίας είναι 5.400 ευρώ (πρόκειται για 13,5 επιδόματα Χ 400 ευρώ – Δίνεται ολόκληρο επίδομα τα Χριστούγεννα και μισό το Πάσχα). 

Με λίγα λόγια το παγκάκι είναι κατά κάτι φθηνότερο (περίπου 150 ευρώ) από το σύνολο των ετήσιου επιδόματος ανεργίας που χορηγεί σε κάθε άνεργο  ο ΟΑΕΔ.

Με αυτά τα 5.400 το χρόνο καλείται ο άνεργος να «ζήσει» πληρώνοντας όλες τις υποχρεώσεις του. Μόλις βέβαια παρέλθει το 12μηνο οι άνεργοι μάλλον… παύουν να είναι άνεργοι, καθώς δεν δικαιούνται επίδομα ανεργίας. Το παγκάκι, αντίθετα, παραμένει παγκάκι, που πάει να πει το θέλει και το βαψιματάκι του, και το ρετουσαρισματάκι του και ό,τι χρειαστεί, τέλος πάντων. 

Για όσους, πάντως, δεν αντιλαμβάνονται την «αξία» της …επένδυσης, τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους. Τα έβαλε ο αντιδήμαρχος Αθήνας, Βασίλης Αξιώτης, μιλώντας στο OPEN, όπου και εξήγησε γιατί το παγκάκι με ζαρντινιέρα είναι τόσο ακριβό. Δήλωσε :

«Αυτό το παγκάκι ζυγίζει, περίπου, 1,5 τόνο. Φυτεμένο είναι πάνω από 5 τόνους. Και είναι το κόστος σε συνδυασμό με τις μεγάλες κυκλικές ζαρντινιέρες. Έχει να κάνει με το βάρος του υλικού, είναι ανθεκτικές λαμαρίνες μεταλλικού και βαρέως τύπου, ηλεκτροστατικά δεμένες, με αντιγκράφιτι επίστρωση, για να μην μπορούν να γίνονται βοράς σε όποιον θέλει να βανδαλίσει»…

Η λαμαρίνα λοιπόν είναι και βαριά και ανθεκτική. Και όπως είναι γνωστό «ό,τι πληρώνεις, παίρνεις». Και ο δήμος Αθηναίων αντιπαθεί τις προχειρότητες. 

Υ.Γ: Πλέον με αγωνία περιμένουμε τους τετραπλούς φοίνικες που θα μπουν μέσα στις ζαρντινιέρες που περιβάλλονται από το παγκάκι και κοστίζουν 1.7οο ευρώ ο ένας!

Μια τυπική μέρα στο Δημαρχείο: Επαναλαμβανόμενη αγνόηση του Προέδρου της Κοινότητας Μεσολογγίου

Ξεκινώ κατευθείαν την παράθεση των γεγονότων. Χτες στις 10.00 το πρωί, απάντησα σε ένα τηλεφώνημα, που με καλούσε να βρεθούμε για να βάλω μια υπογραφή, ώστε να υπάρξει η δυνατότητα να εισπραχθούν κάποια χρήματα από τον Δήμο Μεσολογγίου. Μη γνωρίζοντας περί τίνος πρόκειται, έσπευσα στο Δημαρχείο.
Εκεί, βρέθηκα μπροστά σε έναν επαγγελματία ο οποίος για να πληρωθεί έπρεπε να πιστοποιήσω την εργασία του, υπογράφοντας ένα έντυπο.
Η εν λόγω εργασία αφορούσε τον καθαρισμό της παραλίας Τουρλίδας. Η ανάθεση έγινε με πρωτοβουλία της Δημοτικής αρχής και χωρίς να ενημερωθεί το Συμβούλιο Κοινότητας. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό και πιθανόν - δυστυχώς - ούτε η τελευταία. Όμως για την συγκεκριμένη εργασία, επειδή έγινε στα γεωγραφικά όρια της κοινότητας Μεσολογγίου, ο επαγγελματίας για να πληρωθεί χρειάζεται δύο υπογραφές, της Αντιδημάρχου Καθαριότητας και της Προέδρου της Κοινότητας (αντίστοιχα για τον καθαρισμό της παραλίας του Λούρου, από τον πρόεδρο της εκεί Κοινότητας).
Ως Πρόεδρος του Συμβουλίου ποτέ δεν ρωτήθηκα, ποτέ δεν ενημερώθηκα και ποτέ δεν κλήθηκα να διαπιστώσω την καλή εκτέλεση του έργου, κοινώς είχα πλήρη άγνοια, παρ’όλα αυτά μου ζητήθηκε να βάλω την υπογραφή μου για να πληρωθεί ο επαγγελματίας.
Τι έπρεπε να γίνει; Τα αυτονόητα. Να ενημερωθούμε, να κουβεντιάσουμε, να συνεργαστούμε, να παραβρεθούμε στις εργασίες και μετά να κληθούμε να υπογράψουμε. Οι επιλογές ήταν δύο: Να μην υπογράψω επειδή δεν τηρήθηκε το πρωτόκολλο ή να υπογράψω διότι ένας άνθρωπος δούλεψε επί κάποιες μέρες και εξαιτίας της έλλειψης οργάνωσης και συνεννόησης, δεν θα πληρωνόταν.
Ζήτησα λοιπόν να συναντηθώ με τον κ. Δήμαρχο, ο οποίος βρισκόταν στο γραφείο του εκείνη την ώρα, για να κουβεντιάσουμε το ζήτημα που προέκυψε. Εισέπραξα την άρνηση του και αντ' αυτού προσήλθε η κ. Αντιδήμαρχος Καθαριότητας, ζητώντας συγγνώμη για την παράλειψη. Καμία κουβέντα όμως για την επαναλαμβανόμενη αγνόηση των θεσμών της Προέδρου Κοινότητας και του Συμβουλίου Κοινότητας.
Βρέθηκα μπροστά σε ένα δίλημμα και μια κατάσταση ενάντια στον τρόπο που σκέφτομαι και λειτουργώ. Πήρα την απόφαση να υπογράψω, για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή είμαι ελεύθερος επαγγελματίας και γνωρίζω τι σημαίνει να μην πληρώνεσαι για μια υπογραφή η οποία δεν μπαίνει λόγω κακής οργάνωσης. Και δεύτερον επειδή πηγαίνω συχνά στη Τουρλίδα και τις μέρες των εργασιών όντως παρατηρούσα μια κινητικότητα, χωρίς βέβαια να έχω ενημερωθεί για το τι γίνεται και πως. Για ακόμη μια φορά, εκτός από την διαδικασία, παραβιάστηκε και η ουσία των αρμοδιοτήτων του Προέδρου της Κοινότητας. Σε μελλοντικές ενέργειες που δεν έχω λάβει εκ των προτέρων ενημέρωση και είναι προϋπόθεση η υπογραφή της Προέδρου Κοινότητας για τις πληρωμές, γνωστοποιώ ότι δεν προτίθεμαι να υπογράψω. Είναι πολιτική θέση αλλά πάνω από όλα προσωπική άποψη.



Όλγα Δασκαλή
Πρόεδρος Συμβουλίου Κοινότητας Μεσολογγίου

26 Ιουν 2020

Ο κίνδυνος της ερημοποίησης και της ξηρασίας: Το 30% της Ελλάδας απειλείται

Πάνω από 100 χώρες του κόσμου πλήττονται σοβαρά από την μετατροπή των εύφορων εδαφών σε έρημο, ενώ στην Ελλάδα το ένα τρίτο των εδαφών υπόκειται σε υψηλό δυνητικό κίνδυνο ερημοποίησης. Η ερημοποίηση είναι η υποβάθμιση της γης σε ξηρές, ημι-άνυδρες και ύφυγρες περιοχές. και προκαλείται κυρίως από ανθρώπινες δραστηριότητες και κλιματικές αλλαγές, ενώ δεν αναφέρεται στην επέκταση των υπαρχόντων ερήμων. Αυτό συμβαίνει επειδή τα ξηρά οικοσυστήματα, τα οποία καλύπτουν πάνω από το ένα τρίτο του κόσμου, είναι εξαιρετικά ευάλωτα σε υπερεκμετάλλευση και ακατάλληλη χρήση γης. Η φτώχεια, η πολιτική αστάθεια, η αποψίλωση των δασών, η υπερβόσκηση και οι κακές αρδευτικές πρακτικές μπορούν να υπονομεύσουν την παραγωγικότητα της γης.

https://im2.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2020/25/319446-droogte3.jpeg

Οι αριθμοί λένε πως έως το 2025 περισσότεροι από 1,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι θα έρθουν αντιμέτωποι με το πρόβλημα της παντελούς έλλειψης νερού, ενώ τα δυο τρίτα του πλανήτη θα ζουν με την αγωνία της εξάντλησης των αποθεμάτων. Επίσης, η ερημοποίηση θα προκαλέσει περισσότερους θανάτους από κάθε άλλη φυσική καταστροφή και εξαιτίας του φαινομένου περισσότεροι από 135 εκατομμύρια άνθρωποι θα υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Αν υπάρχει μια σημαντική διαφορά με το παρελθόν αυτή είναι η ταχύτητα με την οποία εκδηλώνεται το φαινόμενο. Και σε αυτή την ιλιγγιώδη ταχύτητα πρωτεύοντα ρόλο έχει ο άνθρωπος.

Η 17 Ιούνη έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα για την Καταπολέμηση της Ερημοποίησης και της Ξηρασίας με στόχο την προώθηση της ευαισθητοποίησης του κοινού σχετικά με τις διεθνείς προσπάθειες για την καταπολέμηση της απερήμωσης. Η μέρα είναι μια μοναδική στιγμή για να υπενθυμίσουμε σε όλους ότι η ουδετερότητα της υποβάθμισης της γης είναι εφικτή μέσω της επίλυσης προβλημάτων, της ισχυρής συμμετοχής της κοινότητας και της συνεργασίας σε όλα τα επίπεδα.

Ακόμη πιο συγκεκριμένα αυτές τις στιγμές, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η κατάσταση με τον COVID-19. Οι δράσεις που βασίζονται στη σαφή κατανόηση των δικαιωμάτων και των ευθυνών της διαχείρισης της γης μπορούν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της κατάρρευσης του COVID-19 αντιμετωπίζοντας έναν από τους πρωταρχικούς περιβαλλοντικούς μοχλούς των αναδυόμενων επιδημιών μολυσματικών ασθενειών. Ταυτόχρονα, η ενίσχυση της ανθεκτικότητας των συστημάτων τροφίμων και νερού, μπορεί να συμβάλλει στη μείωση των επιπτώσεων της πανδημίας στην παγκόσμια φτώχεια και την επισιτιστική ανασφάλεια.

Σήμερα, το σύνθημα «υγιής γη = υγιείς άνθρωποι», ενώ το θέμα της Παγκόσμιας Ημέρας για την Καταπολέμηση της Ερημοποίησης και της Ξηρασίας για το 2020 είναι «Τροφή, διατροφή, ίνα - Οι σχέσεις μεταξύ κατανάλωσης και Γης». Το φετινό μήνυμα επικεντρώνεται στην επισιτιστική ασφάλεια, καθώς εστιάζει στις σχέσεις γης, παραγωγής και κατανάλωσης και στα αειφορικά πρότυπα παραγωγής και κατανάλωσης.

Καθώς οι πληθυσμοί γίνονται μεγαλύτεροι, πλουσιότεροι και πιο αστικοί, υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ζήτηση για γη για παροχή τροφίμων, ζωοτροφών και ινών για ρούχα. Εν τω μεταξύ, η υγεία και η παραγωγικότητα της γης μειώνεται κι επιδεινώνεται από την κλιματική αλλαγή.

Για να έχει αρκετή παραγωγική γη για να καλύψει τις απαιτήσεις δέκα δισεκατομμυρίων ανθρώπων έως το 2050, ο τρόπος ζωής πρέπει να αλλάξει και τα άτομα να ενημερωθούν για τον τρόπο μείωσης των προσωπικών τους επιπτώσεων. Τα τρόφιμα, οι ζωοτροφές και οι ίνες πρέπει επίσης να ανταγωνίζονται τις αναπτυσσόμενες πόλεις και τη βιομηχανία καυσίμων. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι η γη μετατρέπεται και υποβαθμίζεται με μη βιώσιμους ρυθμούς, καταστρέφοντας την παραγωγή, τα οικοσυστήματα και τη βιοποικιλότητα


Παράλληλα, τα τρόφιμα, οι ζωοτροφές και οι ίνες συμβάλλουν στην κλιματική αλλαγή, με περίπου το ένα τέταρτο των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου να προέρχονται από τη γεωργία, τη δασοκομία και άλλες χρήσεις γης. Η παραγωγή ενδυμάτων και υποδημάτων προκαλεί το 8% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων θερμοκηπίου, ποσοστό που προβλέπεται να αυξηθεί σχεδόν 50% έως το 2030.

Με τις αλλαγές στη συμπεριφορά των καταναλωτών και των εταιρειών και την υιοθέτηση αποτελεσματικότερου σχεδιασμού και βιώσιμων πρακτικών, θα μπορούσε να υπάρχει αρκετή γη για να καλύψει τη ζήτηση. Εάν κάθε καταναλωτής αγοράσει προϊόντα που δεν υποβαθμίζουν τη γη, οι προμηθευτές θα μειώσουν τη ροή αυτών των προϊόντων και θα στείλουν ένα ισχυρό μήνυμα στους παραγωγούς και τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής.

Τι λένε οι αριθμοί

Υπολογίζεται ότι συνολικά 3.200.000.000 άνθρωποι επηρεάζονται από την υποβάθμιση της γης, ενώ το ⅓ των τροφίμων που παράγεται κάθε χρόνο χάνεται ή σπαταλάται, τη στιγμή που 821.000.000 ανθρωποι υποσιτίζονται.

Παγκοσμίως το 70% της γης φαίνεται να έχει επηρεαστεί από την ανθρώπινη δραστηριότητα και το 33% της γεωργικής γης υποβαθμίζεται. Την ίδια στιγμή 80% του συνόλου της γεωργικής γης χρησιμοποιείται για βοσκοτόπια και παραγωγή ζωοτροφών, ενώ 80 φορές περισσότερη γη απαιτεί η παραγωγή βοειού κρέατος στην Ευρώπη από ότι απαιτείται για την παραγωγή δημητριακών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η βιομηχανία της μόδας καταναλώνει 90 δισ. κυβικά μέτρα νερό ετησίως, ενώ το 5% όλων των εκπομπών αερίων προέρχεται εκεί. Και η ατομική ευθύνη παίζει τον ρόλο της σε αυτό, καθώς η ποσότητα των ρούχων που αγοράστηκαν ανά άτομο στην Ευρωπαϊκή Ένωση αυξήθηκε 40% σε λίγες μόνο δεκαετίες.

Τι συμβαίνει στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα εκτιμάται ότι το 34% των εδαφών της χώρας διατρέχει υψηλό, το 49% μέτριο και το 17% χαμηλό κίνδυνο ερημοποίησης. Η χώρα δοκιμάζεται συνεχώς από καταστροφικές πυρκαγιές, ανεξέλεγκτη οικοδομική δραστηριότητα, πλημμελή ορθολογική διαχείριση εδάφους και υδάτων, προώθηση βιομηχανικής κλίμακας ενεργειακών και τουριστικών υποδομών.

Η ανατολική Πελοπόννησος θεωρείται σήμερα υψηλού κινδύνου. Στο κόκκινο βρίσκονται ακόμη όλα τα νησιά του Αιγαίου, καθώς και τμήματα της Στερεάς Ελλάδας και της Εύβοιας, καθώς και της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας, της Θράκης, όπως και η Κεντρική και η Νοτιοανατολική Κρήτη.

Το Εθνικό Σχέδιο για την Καταπολέμηση της Ερημοποίησης (ΚΥΑ 99605/3719/2001) παραμένει τύπος κενός, χωρίς ουσιαστική εφαρμογή. Η εθνική και Κοινοτική περιβαλλοντική νομοθεσία εφαρμόζεται αποσπασματικά, ή παραβιάζεται κατάφορα. Ο πρόσφατος περιβαλλοντικός νόμος (4685/2020) δεν αναφέρεται καν στην υποβάθμιση γης/ερημοποίηση. Αντίθετα, επιτρέπει καταστροφικές δραστηριότητες ακόμα και σε προστατευόμενες περιοχές.

Μέχρι το 2050 η θερμοκρασία στην Ελλάδα θα μπορούσε να αυξηθεί κατά 2 βαθμούς Κελσίου με 18% λιγότερες βροχοπτώσεις. Οι περίοδοι ξηρασίας μπορεί να γίνουν πιο συχνές και πιο έντονες ενώ η “επαναφόρτιση” του υδροφόρου ορίζοντα, στον οποίο βασίζεται η Ελλάδα, θα συνεχίζει να μειώνεται.
Πρόβλημα ίσως να αντιμετωπίσει τα επόμενα 30 χρόνια και η Αθήνα, σύμφωνα με την αύξηση της ζήτησης να κινείται σε ρυθμούς 6% τον χρόνο όχι μόνο λόγω της αύξησης του πληθυσμού αλλά και λόγω της αύξησης των σπιτιών με “διψασμένους” κήπους.

Στο διεθνές το μαγαζί…

Πώς γίνεται μια τόσο αριστερή, ριζοσπαστική έως και κομμουνιστική (Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου) κυβέρνηση, σαν του ΣΥΡΙΖΑ, να έκανε πως δε βλέπει την κερδοσκοπία επιχειρηματιών και κρατικών λειτουργών, να στήνει παρακρατικά μαγαζάκια, να κατευθύνει την κατά τα άλλα ανεξάρτητη δικαιοσύνη;
http://www.katiousa.gr/wp-content/uploads/2020/06/corruption.jpg

«Στο Διεθνές το Μαγαζί πίναν παρέα δυο χαζοί και λέγαν τα δικά τους.
Λέγαν για τους πολιτικούς πως μοιάζουν σαν τους ποντικούς που τρώνε τα παιδιά τους.
Στο Διεθνές το Μαγαζί γίνανε φέσι οι χαζοί κι ελέγανε πως φτάνει,
πως κάθε πόλεμο στη γη τον κάνουν οι λαθρέμποροι και οι βιομηχάνοι.
Στο Διεθνές το Μαγαζί γελούσανε οι δυο χαζοί και λέγανε αστεία,
λέγαν πως ψέμα αν θες να πεις αν θέλεις να γελά κανείς λέγε Δημοκρατία.
(…)
Και ένας νέος μοναχός αφουγκραζόταν σκεφτικός παράμερα πιο πέρα
κι έλεγε να ‘τανε χαζοί όλοι οι άνθρωποι στη γη θα βλέπαμε άσπρη μέρα…»

Αυτά έλεγε ο Κώστας Χατζής, σε στίχους του Γιάννη Παπανικολόπουλου, πίσω το 1974. Ας δούμε τώρα τι έλεγε για ένα άλλο διεθνές μαγαζί ο τότε υπουργός και νυν βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, κύριος Νίκος Παππάς:

«…ο Παπαγγελόπουλος εντάξει, έχει τη δική του ατζέντα και αυτό το σημείο το δικό σου.. Μαθαίνω για ποιον είναι, αλλά το σημείο το δικό σου είναι που γίνεται το conflict… Ότι με τη δική του ατζέντα κάμπτει την ατζέντα του μαγαζιού. Εγώ δεν είμαι αφελής. Ξέρω, καταλαβαίνω, οσμίζομαι, μαθαίνω ότι κάποιοι βγάζουνε λεφτά. Λεφτά! Πολλά λεφτά, δε μιλάμε τώρα για… βγάζουνε λεφτά! Και αυτό μπορούμε να κάνουμε ότι δεν το είδαμε. Το no go είναι όταν η ατζέντα τους κάμπτει την ατζέντα του μαγαζιού. (…) Μεγάλε, εάν κρίνουμε ότι το μαγαζί το βοηθάς, μπορείς να είσαι εδώ και να κάνεις και το outsourcing το δικό σου ας πούμε. Ναι, αλλά, το να έρθεις και να βάλεις στο μαγαζί μας ατζέντα που δεν έχουμε επιλέξει, η οποία μας δημιουργεί και δυσκολίες, ε, όχι ρε! Κάτσε ρε!»

Το παραπάνω απόσπασμα αποτελεί τμήμα της απομαγνητοφώνησης του διαλόγου που είχαν οι κύριοι Παππάς και Μιωνή σε καφετέρια στην Κύπρο, στις 21 Μάη 2016. Ολόκληρη η συζήτηση έχει τεράστιο ενδιαφέρον και είναι πλήρως διαφωτιστική, κάνοντας ξεκάθαρη την ύπαρξη ενός ισχυρού παρακρατικού οργανισμού, τότε που κυβερνούσε η «Αριστερά», απόγονο του παρακράτους των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.

Ο κύριος Νίκος Παππάς, μέλος της ΚΕ και της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ, νυν βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ και της αξιωματικής αντιπολίτευσης της χώρας και τότε υπουργός Επικρατείας μιλάει με έναν μεγαλοεπιχειρηματία με αφορμή την υπόθεση Novartis και η συνομιλία τους αυτή μας δίνει εξαιρετικά ενδιαφέρουσες πληροφορίες και γεννά φλέγοντα ερωτήματα.

Πληροφορίες για το πώς βλέπουν το κράτος οι ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί, που έλαβαν την εντολή του λαού να κυβερνήσουν, φορώντας μάλιστα τον αριστερό, σοσιαλιστικό, ριζοσπαστικό έως και κομμουνιστικό μανδύα ή έστω μαντηλάκι στο πέτο (έτσι δεν είναι κύριε Κατρούγκαλε;). Ορίστε λοιπόν η οπτική τους. Το κράτος είναι το μαγαζί τους, έχει την ατζέντα του, η οποία συνυπάρχει με πολλές άλλες, όσο αυτές οι ατζέντες είναι παράλληλες και βοηθούν το μαγαζί τους. Ο καθένας μπορεί να βγάζει πολλά λεφτά -όπως λέει ο κύριος Παππάς- και κανείς δεν πρόκειται να τον ενοχλήσει, καθώς η «αριστερή» κυβέρνηση θα κάνει πως δεν το είδε. Εάν και εφόσον υπάρξει σημείο καμπής στις δύο ατζέντες, τότε και μόνον τότε θα επέμβει το κράτος στην κερδοσκοπία των υπολοίπων.

Η υπόθεση Novartis είναι διεθνής, πολύ παλιά και πολύ πλατιά, μα πάνω από όλα πολύ βρώμικη. Ήταν το περίφημο βέλος στη φαρέτρα του ΣΥΡΙΖΑ όταν κυβερνούσε, για να ροκανίσει το ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας και εν τέλει μεταλλάχθηκε σε μπούμερανγκ που γύρισε για να χτυπήσει το ΣΥΡΙΖΑ, με περισσότερη φόρα, καθώς η Νέα Δημοκρατία είχε τον τρόπο να τη ‘βγάλει καθαρή’. Ωστόσο δεν είναι αυτό το ζήτημα του άρθρου. Εξάλλου δεν τρέφουμε αυταπάτες πως θα πέσει ποτέ άπλετο φως στην υπόθεση αυτή, η οποία όσον αφορά στην Ελλάδα και κατά το (γαλάζιο) ήμισυ έχει μπει πλέον στο αρχείο.

Οι ερωτήσεις που προκύπτουν όμως από το διάλογο αυτό παραμένουν πολλές. Πρώτα και κύρια με ποιο δικαίωμα οι κρατικοί λειτουργοί, οι εντολοδόχοι και υπηρέτες του λαού της χώρας (αυτό έχουν ορκιστεί στο Σύνταγμα, να υπηρετούν το λαό και να υπερασπίζουν τα συμφέροντά του) καταχρώνται την εξουσία τους και μετατρέπουν το κράτος σε μαγαζί τους;

Η δεύτερη ερώτηση είναι τι είδους οικονομική ατζέντα έχει αυτό το μαγαζί που έστησαν και με ποιους συναλλάσσεται το μαγαζί για να πραγματοποιήσει την ατζέντα του; Επίσης με ποιο δικαίωμα κάθε κρατικός λειτουργός έχει τη δική του κερδοσκοπική ατζέντα, όπως αναφέρει ο κύριος Παππάς πως είχε ο κύριος Δημήτρης Παπαγγελόπουλος (ή Μίμης, ή Ρασπούτιν) τέως υπουργός δικαιοσύνης; Αλήθεια ποιος τον αποκαλούσε Μιμάκο και Ρασπούτιν; Α, ναι σωστά, η Ράικου και ο Σαμαράς.

Η τρίτη ερώτηση είναι πώς δύναται ο υπουργός να συνομιλεί με επιχειρηματίες, σε άτυπες προσωπικές συναντήσεις που οργανώθηκαν από ξένους πρωθυπουργούς (βλέπε «Μπίμπι»  ή Μπέντζαμιν Νετανιάχου) και που αφορούν μεταξύ άλλων στο σχεδιασμό γεωστρατηγικών και πολιτικών συνεργασιών με άλλες χώρες, το Ισραήλ στην προκειμένη, όπως εύστοχα σχολίασε σήμερα και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Νίκος Καραθανασόπουλος; Τι από όλα αυτά γνώριζε ο «Αλέξης» και τότε πρωθυπουργός της χώρας και τι ακριβώς θα έλεγε ο κύριος Τσίπρας στην επικεφαλής της Εισαγγελίας Διαφθοράς, κα Ελένη Τουλουπάκη, όταν την καλούσε στο γραφείο του κατόπιν παραινέσεως του κυρίου Παππά; Τι πρέπει να υποθέσουμε εδώ, ότι θα της ζητούσε να θάψει στοιχεία και αποδείξεις ή να βάλει ολόκληρες δικογραφίες στο αρχείο; Απλώς αναρωτιέμαι, σύμφωνα με αυτά που διαβάσαμε και ακούσαμε από τη συνομιλία των κυρίων Παππά και Μιωνή. Τις απαντήσεις θα τις δώσει ο εισαγγελέας που διέταξε σήμερα την προκαταρκτική εξέταση.

Και τέλος, η τέταρτη ερώτηση και πιο ρητορική, είναι πώς γίνεται μια τόσο αριστερή, ριζοσπαστική έως και κομμουνιστική (Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου) κυβέρνηση να κάνει πως δε βλέπει την κερδοσκοπία επιχειρηματιών και κρατικών λειτουργών, να στήνει παρακρατικά μαγαζάκια, να κατευθύνει την κατά τα άλλα ανεξάρτητη δικαιοσύνη; Πού τα είδατε γραμμένα αυτά κύριε Παππά και κύριε Τσίπρα, εσείς ω όψιμοι Κομμουνισταί, στον «Ανηφορικό Δρόμο» του Άρη Βελουχιώτη που διαβάζατε κάποτε στα κυβερνητικά έδρανα; Αυτά περιγράφει κύριε Τσίπρα ο Λένιν στο «Κράτος και Επανάσταση» (εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή), ή μήπως δεν προλάβατε να το διαβάσετε όλο, όταν ξεσηκώνατε τσιτάτα για την ομιλία του Βίτσα στη Βουλή, στη συζήτηση για τη συμφωνία των Πρεσπών;

Και για να τελειώνουμε, μπορείτε να αλληλοφαγωθείτε όσο θέλετε με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, μέχρι τη στιγμή της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης, στην οποία θα ‘αναγκαστείτε’ να συγκυβερνήσετε, διότι απλά είστε ίδιοι και απαράλλακτοι, άλλωστε για τα δικά σας φαγοπότια, μίλησε σε ένα άλλο Συμπόσιο ο Πλάτωνας: «Όμοιος ομοίω αεί πελάζει…»

Και μιας που πιάσαμε τα κλισέ και τα τσιτάτα ας θυμηθούμε κι αυτό: Έξι κόμματα, δύο πολιτικές. Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στην κάλπη, σκεφτείτε ποια πολιτική προτιμάτε, τη διεφθαρμένη, παρακρατική πολιτική που εξυπηρετεί το διεθνές κεφάλαιο, ή το ΚΚΕ, τη μόνη πολιτική δύναμη που υπερασπίζεται τα συμφέροντα του λαού, τα δικά σας!

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More