Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μεσολόγγι - αδέσποτα ώρα μηδέν.

Αδέσποτα, ένα ευαίσθητο θέμα για όσους είναι πραγματικά φιλόζωοι* και με τις δυο έννοιες της λέξης. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για τις αβοήθητες ψυχές που ξαφνικά βρεθήκαν απροστάτευτες στον δρόμο όχι από το τέλος δηλαδή από τα αποτελέσματα που βλέπουμε...

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

23 Φεβ 2017

«Ξετσιπωσιά»; Όχι, καλέ, μια απλή δερματίτιδα…



Πριν από 25 τόσα χρόνια, επί Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, η μαθηματική αποτύπωση της κοροϊδίας ήταν εκείνο το απίθανο 0+0 ίσον… 14%!
Σήμερα, σε συνθήκες… «Αριστεράς», ο πασοκισμός, αυτό το αειθαλές μοντέλο παραποίησης της αλήθειας – είτε κυβερνούν οι μεν, είτε κυβερνούν οι δε – εκφράζεται έτσι: Σας αυξάνουμε τους φόρους (κι άλλο), σας μειώνουμε τις συντάξεις (κι άλλο), αλλά το αποτέλεσμα θα είναι… «δημοσιονομικά ουδέτερο»!
Οι κύριοι της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, αυτοί που έκαναν τις «κόκκινες γραμμές» τους ροζ κομφετί κορδελίτσες για το καρναβάλι, έβαλαν την κατ΄αρχήν υπογραφή τους σε ένα ακόμα πακέτο κοινωνικής ανθρωποφαγίας και πάνε να το περάσουν κλίνοντας σε όλες τις πτώσεις την λέξη «αντισταθμίσματα».
Αλήθεια, ποιο είναι το «αντιστάθμισμα» στη βαρβαρότητα; Τι λέει το «αριστερό» εγχειρίδιο του Τσακαλώτου; Τι λέει ο καθρέφτης του κ.Τσίπρα; Ο ίδιος καθρέφτης μέσα από το οποίο μας ζήτησε ο υπουργός του, ο κ.Νίκος Παππάς, να δούμε τα πράγματα;…
Κι αφού ό,τι κάνουν θα είναι «δημοσιονομικά ουδέτερο», αφού όπως λένε «για κάθε ένα ευρώ που θα παίρνουν, ένα ευρώ θα δίνουν», τότε γιατί το κάνουν; Για να κινείται το χρήμα;
Οι πάντες αντιλαμβάνονται. Όντως. Ένα θα παίρνουν κι ένα θα δίνουν. Το ερώτημα είναι από ποιους θα παίρνουν και σε ποιους θα δίνουν. Αλλά αυτό το ερώτημα έχει απαντηθεί. Εφτά χρόνια τώρα.
Για μια ακόμα φορά βαφτίζουν το κρέας – ψάρι. Και τον δεσπότη – Παναγιώτη. Ωστόσο, και παρότι ακολουθούν την πεπατημένη όλων των προηγούμενων, θα πρέπει να τους αναγνωρίσουμε ότι έχουν προσθέσει νέα «ποιοτικά» στοιχεία στο σπορ της πολιτικής απάτης και στην ορολογία της πολιτικής εξαπάτησης. Θυμίζουμε:
«Πρόγραμμα γέφυρα»: Έτσι αποκάλεσαν από την έναρξη της διακυβέρνησής τους, την πρώτη τους υπογραφή κάτω από τα προηγούμενα Μνημόνια (που θα τα «έσκιζαν) με την οποία άνοιγαν τον δρόμο για το τρίτο.
«Δημιουργική ασάφεια»: Έτσι αποκάλεσαν την πορεία της καταστροφικής σαφήνειας, όταν πια μας ξεφούρνισαν πόσο καλό ήταν το «70% του Μνημονίου» (που θα το «έσκιζαν») και ξεκίνησαν να διακηρύττουν την αξία του «λιτού βίου». Έπειτα ήρθαν τα… γεμιστά της κυρίας Φωτίου.
«Έντιμος συμβιβασμός»: Έτσι αποκάλεσαν την διαδικασία των περίφημων «17 ωρών» της «αριστερής» τους διαπραγμάτευσης, αφού είχαν πια ξεπουλήσει και το δημοψήφισμα, αποδεικνύοντας πως όταν η πολιτική αναισχυντία φτάσει στον κατήφορο τότε δεν υπάρχει πάτος.
«Πρόγραμμα»: Έτσι βάφτισαν την τρίτη Μνημονιάρα. Ένα Μνημόνια «να», με το συμπάθιο. Αλλά γι΄ αυτούς δεν ήταν Μνημόνιο. Ήταν «πρόγραμμα»…
«Αντίμετρα»: Είναι η νέα τους εφεύρεση. Ναι, λένε, θα επιβάλουμε νέα μέτρα (αυτά που δεν θα επέβαλαν), αλλά θα τα αντισταθμίσουμε με… «αντίμετρα»! Σαν τους κονκισταδόρες. Έκλεβαν, αλλά έδιναν «αντίμετρα». Μοίραζαν καθρεφτάκια.
Φυσικά ενδιάμεσα στις παραπάνω κεντρικές «ομορφιές», είχαμε και έχουμε πλήθος ορεκτικών:
Κάνανε την τρόικα (που θα την έδιωχναν) «θεσμούς». Κάνανε το 99ετές (!) ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας «αξιοποίηση». Κάνανε το φιλοδώρημα των 300 ευρώ στους συνταξιούχους «13η σύνταξη»! Την κωλοτούμπα την κάνανε «ρεαλισμό». Και «αντίσταση»!
Είναι προφανές ότι δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από την πάγια τακτική των προηγούμενων που επί 40 χρόνια την λιτότητα την βάφτιζαν… «σταθεροποίηση». Την αποστέρηση του λαού από εισοδήματα… «διόρθωση». Την ισοπέδωση… «ανάπτυξη». Την καταστροφή… «σωτηρία».
Το μόνο που απομένει πια στο πλαίσιο της χυδαίας προπαγάνδας τους είναι να εμφανιστούν ενώπιον των «ιθαγενών» και να ορίσουν με νέο τρόπο το νόημα και της λέξης «ξετσιπωσιά».
Διότι αν το να μειώνεις το αφορολόγητο (κι άλλο), το να μειώνεις τις συντάξεις (κι άλλο), το να σακατεύεις τις εργασιακές σχέσεις (κι άλλο) είναι κατιτίς το «δημοσιονομικά ουδέτερο», ε τότε και η «ξετσιπωσιά» δεν είναι έλλειψη φιλότιμου, ντροπής και συστολής. Μια απλή δερματίτιδα θα είναι…
Πηγή: enikos.gr

22 Φεβ 2017

Μια παρέα παιδιών ενώνει όλη την Ελλάδα! Let’s do it Greece!


 

Το Μεγάλο μας όνειρο, στις 2 Απριλίου όλη η Ελλάδα μια μεγάλη εθελοντική οικογένεια!
Το 2012, μια παρέα φίλων οραματίστηκε να ενώσει ολόκληρη τη χώρα με ένα φιλόδοξο όραμα για το περιβάλλον. Στο πέρασμα των τελευταίων 5 χρόνων, χιλιάδες εθελοντές ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα, ενώνοντας τις δυνάμεις τους σε ένα ετήσιο ραντεβού με το σεβασμό και την προστασία του περιβάλλοντος στο επίκεντρο.

Κάπως έτσι γεννήθηκε η εθελοντική εκστρατεία Let’s Do It Greece, που φέτος έχει προγραμματιστεί για την Κυριακή 2 Απριλίου 2017.
Στόχος, οι χιλιάδες πολίτες που μοιράζονται το όραμα μιας καθαρής Ελλάδας, να συντονιστούμε σε ολόκληρη τη χώρα, ομορφαίνοντας 1.500 σημεία μέσα σε 1 μέρα!

Η προσπάθεια αυτή ξεκίνησε από νέα παιδιά προερχόμενα από περιβαλλοντικές ομάδες σχολείων. Νέους που ονειρεύονται να ενώσουν όλη την Ελλάδα για έναν κοινό σκοπό, αναδεικνύοντας το καλό πρόσωπο της πατρίδας μας. Στα μάτια αυτών των νέων, το Let’s do it Greece είναι μια ευκαιρία να ενώσουμε την ελληνική κοινωνία εμπνέοντας χιλιάδες πολίτες και ενισχύοντας την κουλτούρα του εθελοντισμού στην Ελλάδα. Όπως μας λένε: «Μέσα από την κοινή μας προσπάθεια επιθυμούμε να χτίζουμε δυνατές σχέσεις εμπιστοσύνης ανάμεσα σε όλους μας, ως ενεργοί πολίτες που βοηθάμε ο ένας τον άλλο και όλη την κοινωνία ταυτόχρονα, και αυτό να λειτουργεί πολλαπλασιαστικά σε όλη την Ελλάδα».

Για την Κυριακή 2 Απριλίου, έχουν ήδη δηλώσει συμμετοχή και υποστήριξη εκατοντάδες φορείς σε όλη την Ελλάδα. Ανάμεσά τους, εθελοντικές ομάδες, σύλλογοι πολιτιστικοί, εξωραϊστικοί, περιβαλλοντικοί, ποδηλατικοί, σπηλαιολογικοί, καταδυτικοί, αθλητικά σωματεία, φορείς πολιτικής προστασίας, το σύνολο των μεγάλων περιβαλλοντικών οργανώσεων, Περιφέρειες και Περιφερειακές Ενότητες, Δήμοι σε όλη τη χώρα, φορείς διαχείρισης προστατευόμενων περιοχών, τουριστικοί φορείς, εταιρείες, ιδιώτες, μουσεία, πανεπιστήμια, σχολεία, το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων, το Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού, ενώ με έγκριση από το Υπουργείο Παιδείας, θα υλοποιηθεί και φέτος η «Σχολική Εβδομάδα Εθελοντισμού Let’s do it Greece 2017» σε όλα τα σχολεία της χώρας, με κορύφωση την ημέρα της πανελλήνιας δράσης.

Ο μεγάλος στόχος για τις 2 Απριλίου είναι να ενωθούμε με 3.000 φορείς Πανελλαδικά, πραγματοποιώντας εθελοντικές δράσεις καθαρισμού, εξωραϊσμού και αισθητικής αναβάθμισης σε κάθε γωνιά της χώρας. Όλοι εμείς, στις 2 Απριλίου, θα φωνάξουμε δυνατά σε όλη την Ελλάδα “Let’s do it Greece”!
Μπες στο www.letsdoitgreece.org, δήλωσε κι εσύ συμμετοχή στη Μεγάλη Εθελοντική Οικογένεια του Let’s do it Greece, και γίνε η αλλαγή που περιμένεις!



21 Φεβ 2017

Σχεδόν 1,4 εκατομμύρια παιδιά κινδυνεύουν να πεθάνουν από την πείνα σε 4 χώρες, σύμφωνα με την Unicef


UNICEF CHILDREN

Σχεδόν 1,4 εκατομμύρια παιδιά κινδυνεύουν να πεθάνουν φέτος από την πείνα στην Νιγηρία, στη Σομαλία, στο Νότιο Σουδάν και στην Υεμένη, σύμφωνα με την Unicef.
Στην Υεμένη, όπου μαίνεται εμφύλιος πόλεμος εδώ και σχεδόν δύο χρόνια, 462.000 παιδιά υποφέρουν από σοβαρό υποσιτισμό, όπως 450.000 άλλα στο βορειοανατολικό τμήμα της Νιγηρίας όπου δραστηριοποιείται η ισλαμιστική οργάνωση Μπόκο Χαράμ.
Το Fews Net, το δίκτυο συστημάτων πρόωρου συναγερμού κατά της πείνας, επισημαίνει εξάλλου ότι οι πιο απομακρυσμένες περιοχές της πολιτείας Μπόρνο στη Νιγηρία έχουν ήδη πληγεί από λιμό από τις αρχές του περασμένου έτους.
Η κατάσταση αυτή θα επιδεινωθεί, υπογραμμίζει την ίδια ώρα η Unicef, καθώς είναι αδύνατο οι οργανώσεις αρωγής να αποκτήσουν πρόσβαση στα θύματα.
Παράλληλα 185.000 παιδιά βρίσκονται στα πρόθυρα της πείνας στην Σομαλία λόγω της ξηρασίας, ενώ αναμένεται ότι ο αριθμός τους θα ανέλθει σε περίπου 270.000 σε μερικούς μήνες, προειδοποιεί επίσης η Unicef.
Την ίδια ώρα στο Νότιο Σουδάν, περισσότερα από 270.000 παιδιά υποφέρουν από υποσιτισμό, ενώ ήδη πλήττονται από λιμό ορισμένες περιοχές της πολιτείας Γιούνιτι, όπου ζουν 20.000 παιδιά, στο βόρειο τμήμα της χώρας.
Ο διευθυντής της Unicef Άντονι Λέικ απηύθυνε έκκληση να υπάρξει γρήγορα κάποια κινητοποίηση. "Μπορούμε ακόμη να σώσουμε πολλές ζωές", είπε.

Μπορεί το ψυχικό τραύμα να μεταβιβαστεί από το γονέα στο παιδί;

Πρόσφατες μελέτες σχετικά με την επιστήμη των διαγενεακών τραυμάτων – για παράδειγμα μεταξύ επιζώντων του Ολοκαυτώματος και των παιδιών τους – έχουν ως εύρημα ότι το τραύμα μπορεί να μεταβιβαστεί μεταξύ των γενεών. Η θεωρία της επιγενετικής κληρονομικότητας υποστηρίζει ότι οι περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορεί να επηρεάσουν τα γονίδια των μελλοντικών γενεών. Χημικά στοιχεία προσκολλώνται στο DNA μας, ενεργοποιώντας και απενεργοποιώντας τα γονίδιά μας. Μια ερευνητική ομάδα του νοσοκομείου Mount Sinai της Νέας Υόρκης με επικεφαλής την Rachel Yehuda,  κορυφαίας ειδικού στο πεδίο του μετα-τραυματικού στρες και της επιγενετικής, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ορισμένα από αυτά τα χημικά στοιχεία θα μπορούσαν να μεταβιβαστούν από γενιά σε γενιά. Όταν η Yehuda μελέτησε μητέρες που ήταν έγκυες και παρούσες στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου κατά τη διάρκεια της 11ης Σεμπτεμβρίου, ανακάλυψε ότι οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις θα μπορούσαν να αφήσουν ακόμη και «αποτύπωμα» στη μήτρα.

Ωστόσο υπάρχει ένα πλεονέκτημα. «Η ιδέα ότι μπορούμε να μεταμορφωθούμε από το περιβάλλον, μας δίνει ισχυρά εργαλεία για την ανάπτυξη ανθεκτικότητας», σημειώνει η Yehuda. Η πλαστικότητα των γονιδίων στρέφεται προς τη δυνατότητα μελλοντικού μετασχηματισμού – αν και πώς γίνεται αυτό ακριβώς, δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί. Εν τω μεταξύ, η ΜΚΟ Canadian Roots Exchange, προωθεί τις πολιτιστικές ανταλλαγές και τον διάλογο μεταξύ των αυτοχθόνων νέων και μαθητών του γυμνασίου για την προώθηση της κατανόησης και της συμφιλίωσης. Η Khmer Girls in Action, μια γυναικεία ομάδα στο Long Beach της Καλιφόρνια, καταπολεμά την «ιστορική λήθη» της γενοκτονίας της Καμπότζης τη δεκαετία του 1980. Με τη δημιουργία ασφαλών χώρων για τις γυναίκες να θρηνούν και να παρηγορούνται μεταξύ τους, οργανώνοντας δημόσιες ομιλίες για την αντιμετώπιση της τραγωδίας, η συλλογική θεραπεία τίθεται σε ισχύ.

Έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι οι επιζώντες των οικιστικών σχολείων του Καναδά (στρατόπεδα συγκέντρωσης των αυτόχθονων του Καναδά) δεν μπορούν απλά να «ξεπεράσουν» την εμπειρία – επειδή είναι στα γονίδιά τους. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 έως και το 1970, περίπου το ένα τρίτο όλων των αυτοχθόνων παιδιών (πάνω από 150.000 παιδιά) απομακρύνθηκαν από τις οικογένειές τους και υποβλήθηκαν σε συνθήκες καταπίεσης, καταναγκαστικής εργασίας και απομόνωσης. Πολλοί επιζώντες ανέφεραν σεξουαλική και σωματική κακοποίηση. Τουλάχιστον 4.000 παιδιά έχασαν τη ζωή τους. Το πρόγραμμα, που υπολόγιζε να εξοντώσει την ταυτότητα του γηγενούς πληθυσμού, θεωρείται πλέον ευρέως ως πολιτιστική γενοκτονία. Οι επιζώντες από τα σχολεία φέρουν τραύματα που μπορεί να χρειαστούν ακόμη και ολόκληρες γενεές για να θεραπευτούν, έχοντας την τάση να εκδηλώνουν μετα-τραυματικό στρες, κατάχρηση ουσιών και βία. «Δεν είμαστε στατικοί, είμαστε δυναμικοί», αναφέρει η Yehuda. «Αντιδρούμε με τρόπους που δημιουργούν κληροδοτήματα που ζουν πέρα από τη δική μας ζωή.»

Η Επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης του Καναδά τεκμηριώνει την εμπειρία των οικιστικών σχολείων για πάνω από  6.000 αυτόχθονες γυναίκες και άνδρες. Για τον Ry Moran, διευθυντή του Εθνικού Κέντρου για την Αλήθεια και τη Συμφιλίωση, η έκθεση της TRC (The Truth and Reconciliation Commission) επαναπροσδιορίζει τη διαδρομή για βήματα μπροστά, αρχίζοντας με την εκ νέου ιθαγενοποίηση των προγραμμάτων σπουδών. Το Πανεπιστήμιο του Winnipeg έχει καταστήσει υποχρεωτική για τους μαθητές την παρακολούθηση τριών ωρών σχετικά με τον αυτόχθονα πολιτισμό, ενώ το Lakehead University, στο Θάντερ Μπέι του Οντάριο, απαιτεί από τους μαθητές να εγγραφούν σε τουλάχιστον ένα μάθημα με 50% περιεχόμενο σχετικό με τους αυτόχθονες.  Το Brock University, στο St. Catharines του Οντάριο, έχει διορίσει έναν αυτόχθονα ως καγκελάριο, και το Πανεπιστήμιο της Regina τροποποίησε το στρατηγικό του σχέδιο ώστε να ενσωματώσει την ιθαγενοποίηση και να καθιερώσει ένα  γνωμοδοτικό συμβούλιο αυτοχθόνων.
Επηρεασμένη από την απόφαση της μεταπολεμικής Γερμανίας να μην ισοπεδώσει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η έκθεση TRC συνιστά τη διατήρηση των οικιστικών σχολείων, προκειμένου να διατηρήσει τη γενοκτονία στη μνήμη. Η χρηματοδότηση για προγράμματα συλλογικής θεραπείας, κέντρα νεότητας της κοινότητας και παροχές για την ψυχική υγεία των αυτοχθόνων σφράγισαν τα επίσημα αιτήματα.
94352_gettyimages81532622
«Μια συγγνώμη για το τραύμα»: Ο πρώην πρωθυπουργός του Καναδά Stephen Harper παρουσιάζει μια Δήλωση Συγγνώμης  προς την Crystal Merasty, μια επιζούσα οικιστικού σχολείου. Πηγή φωτογραφίας: Mike Carroccetto / Getty Images

Άλλες χώρες με ιστορικό καταπίεσης μπορούν να μάθουν από τις προσπάθειες του Καναδά για την ανοικοδόμηση στον απόηχο των τραυματικών γεγονότων, λένε οι ειδικοί. «Έχουμε δει διάφορες ομάδες σε διαφορετικές συνθήκες να δουλεύουν καλά. Μπρορούν να γίνουν πράγματα για να επέλθει αλλαγή», δήλωσε ο Hymie Anisman, Καναδός πρόεδρος της έρευνας της συμπεριφοράς των νευροεπιστημών. Στην Καμπότζη, υπάρχουν μνημεία, κέντρα τεκμηρίωσης και δικαστήρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά μια επιτροπή αλήθειας και ένας διεθνής εορτασμός μπορεί να είναι αναγκαία ως επόμενα βήματα για τη συμφιλίωση.

Οι Αφρο-Αμερικανοί συνεχίζουν να υποφέρουν από υπολειμματικό τραύμα από την τρομακτική κληρονομιά της δουλείας, τις πληγές από την εποχή των νόμων του Jim Crow (πολιτειακοί και τοπικοί νόμοι επιβολής του φυλετικού διαχωρισμού στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες), τα λιντσαρίσματα και τις μαζικές φυλακίσεις, που επηρεάζουν βιολογικά την ψυχική και συναισθηματική τους ευημερία. Για να σπάσει ο κύκλος, ορισμένοι υποστηρίζουν, ότι αυτό θα πρέπει να αναγνωριστεί και να υπάρξει πλήρης συμφιλίωση – ίσως μέσω αποζημιώσεων στους Μαύρους Αμερικανούς –  για να αρχίσει η διαδικασία επούλωσης.

Ανθεκτικές, χωρίς αποκλεισμούς πολιτικές είναι ζωτικής σημασίας για αυτή την τεράστια και πολύπλοκη πρόκληση – μόνο καλές προθέσεις υπάρχουν  μέχρι τώρα. Ένας εκπρόσωπος του Indigenous and Northern Affairs του Καναδά δήλωσε ότι «εργάζονται, σε συνεργασία με τις αυτόχθονες κοινότητες, για την πλήρη εφαρμογή των συστάσεων της Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης». Αλλά αν η ιστορία αποτελεί ένδειξη, οι αυτόχθονες λαοί δικαιούνται να είναι επιφυλακτικοί. Η προσέγγιση της Αυστραλίας για τη συμφιλίωση με τις «Κλεμμένες Γενιές» των αυτόχθονων είναι ένα σαφές παράδειγμα αποτυχίας, που χρησιμεύει ως υπενθύμιση ότι οι πολιτικές υποσχέσεις συχνά δεν κρατιούνται. Και, τον Απρίλιο, κηρύχθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης η απομακρυσμένη βόρεια περιοχή του Οντάριο, Attawapiskat. Έντεκα άνθρωποι είχαν αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν μέσα σε μια νύχτα, μετά από περισσότερες από 100 απόπειρες αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια των προηγούμενων οκτώ μηνών.



Μέσα στο σκοτάδι, η ακτιβίστρια του Attawapiskat, Jackie Hookimaw «διαβλέπει» ανθεκτικότητα και αντοχή: «Βλέπω την ελπίδα. Η νεολαία μας είπε «ως εδώ!!,  δεν θέλουμε να πεθαίνουμε πια.» Σε δύο ημέρες και 31 μίλια, η νεολαία της περιοχής πραγματοποίησε μία θεραπευτική βόλτα κατά μήκος του ποταμού, όπου οι πρόγονοί τους κάποτε κατέβαιναν με κανό. Μετασχηματίζονταν εγκαινιάζοντας μια εποχή μετα-τραυματικής ανάπτυξης.
Πηγή: ozy.com
Απόδοση στα ελληνικά: Τομπέα Ελένη
socialpolicy.gr

Η τέχνη της ηδονής | Louis Aragon, 1921

Louis Aragon, manuscrit d’Anicet ou le panorama 
''Η αίσθηση που σε ζωντανεύει, που σε συνεπαίρνει, που σε κυριεύει, χωρίς να μπορείς να την καθορίσεις, λέγεται desir στα γαλλικά, μια λέξη που η λατινική της μετάφραση είναι ακριβώς η λέξη έρωτας. Με τον πολυμήχανο αυτόν τρόπο, οι Αρχαίοι υπογράμμιζαν ότι η κίνηση εκείνη είναι που κάνει την ομορφιά τούτου του πάθους. Ο πόθος δεν είναι παρά η προσμονή της ηδονής, συνοδευόμενη απο την προκαταβολική αναπαράσταση του αντικείμενου της παραφοράς μας. Μόνο η δική του δύναμη είναι απεριόριστη, και όχι η δύναμη του έρωτα.

Μεταμορφώνει, κατά το κέφι του, τις ατέλειες σε ομορφιές, ερμηνεύει τα δεδομένα των αισθήσεων σύμφωνα με την ιδανική εικόνα που έχουμε σχηματίσει, έτσι που την πετυχαίνουμε πάντα χωρίς να αστοχούμε, σβήνει μέσα μας όσες έγνοιες είναι ξένες προς την ιδέα που μας κατέχει, και απλοποιεί την υπερβολικά περίπλοκη εκείνη ψυχολογία, που στέκεται εμπόδιο στο μεγαλείο των πράξεων μας. Έτσι, με μια διπλή ενέργεια, που το αποτέλεσμα της άφευκτα αναβλύζει, ο πόθος μεταμορφώνει τον κόσμο κι εμάς τους ίδιους, ομορφαίνοντας τους με την ίδια ορμή χωρίς να επεκταθώ ιδιαίτερα σε λεπτομέρειες που δύσκολα μπορούν να έρθουν στο φως.''

 Ανισέ ή το ΠανόραμαLouis Aragon, 1921
μτφ Γιώργος Σπανός

http://monsieurcocosse.blogspot.gr

Το ΔΝΤ έκανε «λάθος»!


Θα ήταν από τα διασκεδαστικά παραμύθια της μνημονιακής εφταετίας, αν δεν ήταν εξοργιστικό: Το ΔΝΤ έκανε «λάθος», τάχα, στις εκτιμήσεις του για την Ελλάδα. Ε, τότε θα έκανε… «λάθος» και όταν ισοπέδωσε τις Φιλιππίνες. Όταν κατέστρεψε τη Χιλή. Όταν λεηλάτησε Αργεντινή και Βενεζουέλα. Όταν καταβαράθρωσε την Βραζιλία. Όταν σάρωσε τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.
Η τελευταία αποκαλυπτική ψηφίδα για το ρόλο του ΔΝΤ ήρθε με την δημοσιοποίηση της επιστολής Μπλανσάρ προς τους υπεύθυνους του ΔΝΤ, όπου (στις 4/5/2010) παραδεχόταν ότι το πρώτο κιόλας Μνημόνιο συνιστούσε καταστροφή για την Ελλάδα. Δηλαδή: Μια μέρα  μετά την ψήφιση του Μνημονίου στην Αθήνα (3/5/2010) ο τότε επικεφαλής των οικονομολόγων του ΔΝΤ ομολογούσε (εμπιστευτικά…) αυτό που όλοι γνωρίζαμε: Ότι αυτό το πράγμα δεν βγαίνει.
Ερώτηση: Κι αφού το ήξεραν ότι «δεν έβγαινε» γιατί το επέβαλαν; Απάντηση: Κανένα «λάθος» δεν έκανε ποτέ το ΔΝΤ. Αντιθέτως κάνει πολύ καλά τη δουλειά του. Για λογαριασμό των αφεντικών του. Και των συνεργατών του. Όπως η ΕΕ. Διότι το ΔΝΤ δεν είναι ο ταπεινός «οικονομικοτεχνικός σύμβουλος», ούτε ο «ακριβοδίκαιος» δανειστής. Ένα πολιτικό εργαλείο είναι. Με το οποίο οι ισχυροί, εντός και εκτός των χωρών στις οποίες αποβιβάζεται, μετακυλύουν τα βάρη της κρίσης που οι ίδιοι προκαλούν στις πλάτες των ανίσχυρων και πίνουν το αίμα των αδυνάμων. Γι’ αυτό έχει «τακιμιάσει» με το ομοούσιων συμφερόντων έτερο πολιτικό εργαλείο. Αυτό που ακούει στο όνομα  Ευρωπαϊκή Ένωση.
Πηγή:Εφημερίδα Real News 19/2/2017

Η αληθινή πατρίδα των Ναζί


Γράφει ο Ανανίας Ραφτόπουλος – Καπουρκατσίδης

Θα παρατηρήσει κανείς ότι το άρθρο αυτό έχει (σχεδόν) τον ίδιο τίτλο με την «άποψη» στο οπισθόφυλλο της Εφ. Συν. της 13ης Φεβρουαρίου. Το γεγονός δεν αποτελεί έλλειψη έμπνευσης ή φαντασίας αλλά εκούσια ενέργεια, μιας και το παρόν κείμενο στοχεύει στην ανάδειξη της αληθινής πατρίδας των νέο-ναζί χρυσαυγιτών αλλά και του πολιτικού αυτού φαινομένου εν γένει.
Στην Εφ. Συν. δηλώνεται ότι η πατρίδα των ναζί είναι η Γερμανία του Γ’ Ράιχ και όχι η αρχαία Ελλάδα, όπως ευαγγελίζονται. Η άποψη αυτή στηρίζεται σε οπτικό υλικό το οποίο καταγράφει τα μέλη της ΧΑ να τραγουδούν ύμνους, συνθήματα και τραγούδια της Βέρμαχτ και των Ες Ες. Αυτοί οι αληθινοί πατριώτες, οι υμνητές των αρετών της αρχαίας Σπάρτης, οι φύλακες της καθαρότητας της εδώ και δύο χιλιετίες αμόλυντης φυλής, που μας λένε τόσο καιρό ψέματα, σήμερα ξεγυμνώνονται και δείχνουν τις πραγματικές τους ρίζες.
Σαφώς, η αγάπη των νέο-ναζί για το Γ’ Ράιχ ήταν και είναι γνωστή. Οι συμπάθειες στο πρόσωπο του Χίτλερ, ο άκρατος αντισημιτισμός, ο εθνικισμός και ο συνεπαγόμενος ρατσισμός προς κάθε τι διαφορετικό μας φέρνουν στο μυαλό πολύ πιο έντονα την ναζιστική Γερμανία, παρά κάποια αρχαιοελληνική εικόνα (όπως θα ήταν ίσως καλύτερο σύμφωνα με την αριστερή εφημερίδα;). Η ΧΑ δεν τείνει απλώς προς την ναζιστική ιδεολογία αλλά ταυτίζεται με αυτήν εξ ολοκλήρου. Κανείς δεν πέφτει από τα σύννεφα, συνεπώς, από τις οπτικοακουστικές «αποκαλύψεις» της Εφ. Συν.
Βέβαια, η αντίληψη ότι η αληθινή πατρίδα των ναζί δεν είναι η Ελλάδα αλλά η ναζιστική Γερμανία, όσο προφανής κι αν είναι, δημιουργεί και πάλι προβλήματα.
Το πρώτο πρόβλημα είναι το εξής: αν πατρίδα τους ήταν όντως η Ελλάδα θα ήταν καλύτερα; Πράγματι, η παραπάνω απορία δημιουργείται εύκολα καθώς, από την διατύπωση και της Εφ. Συν. και ενός σημαντικού μέρους της κοινωνίας, η ΧΑ με αυτές τις πρακτικές συμπεριφέρεται προσβλητικά στο ελληνικό έθνος και στα σύμβολά του, τη σημαία για παράδειγμα, που τραγουδώντας την χαρακτηρίζουν «κουρέλι που πρέπει να καεί» στον βωμό του Γ’ Ράιχ. Με τον τρόπο αυτό, λοιπόν, καταδικάζεται, πρώτα-πρώτα, η νέο-ναζιστική οργάνωση όχι για την βία και την ρητορική μίσους, αλλά για την ασέβειά της προς το ελληνικό έθνος που θα έπρεπε να είναι η πατρίδα των μελών της.
Το δεύτερο πρόβλημα βρίσκεται στο άλλο σκέλος της αντίληψης, στην ίδια την αναζήτηση μιας πατρίδας με τους όρους που αυτή πραγματοποιείται. Η προσπάθεια αυτή πιθανώς να έχει στόχο την αιτιολόγηση των συμπεριφορών, των λόγων ή και της ίδιας της ύπαρξης του νέο-ναζιστικού κόμματος και της ιδεολογίας του. Με την τοποθέτηση όμως της ΧΑ στη ναζιστική Γερμανία δεν μπορεί να εξηγηθούν παρά μόνο κάποιες συμβολικές ενέργειες των ατόμων που την απαρτίζουν αλλά και οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται ώστε να πετύχουν τους στόχους τους. Οι στόχοι αυτοί, η προέλευσή τους αλλά και η ουσία της ύπαρξής του ίδιου του κόμματος δεν μπορούν να προκύψουν όμως από εθνικιστικές ταυτίσεις, οι οποίες μάλιστα αποτελούν, στην προκειμένη, ναζιστική πρακτική.
Για να λυθούν τα παραπάνω προβλήματα είναι απαραίτητη μία συνολική αλλαγή της αντίληψης περί προέλευσης και πατρίδας. Η προσπάθεια οφείλει να εμβαθύνει σε κοινωνικές και οικονομικές αιτίες του φαινομένου, που δεν περιορίζονται στα στενά χωρικά όρια ενός έθνους ή κράτους, αλλά βρίσκονται ριζωμένες στην ίδια την πραγματικότητα, ως αντικειμενικές και δεδομένες συνθήκες.  Η ίδια η φύση του εγχειρήματος το καθιστά δύσκολο και χρονοβόρο, αδύνατο να περιγραφεί επαρκώς σε μία στήλη εφημερίδας ή ένα διαδικτυακό άρθρο. Εάν θα μπορούσε να συνοψισθεί σε δύο παραγράφους τότε αυτές θα προσπαθούσαν να ρίξουν φως σε δύο επιμέρους πτυχές του, μια κοινωνικο-πολιτική και μία οικονομική, με έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά η τελευταία.
Στην πρώτη τοποθετείται ο εθνικισμός. Για την ακρίβεια, πρόκειται για μία στενή και κλειστή αντίληψη του έθνους, του οποίου το σκληρό περίβλημα εμποδίζει την εισχώρηση σε αυτό άλλων, «ξένων» στοιχείων. Η αναγωγή των εθνών σε μία διαχρονικά αναπόδραστη πραγματικότητα, η παγίωση των εθνών-κρατών, η προσήλωση στα οποία έχει αποδειχθεί εξαιρετικά επικίνδυνη, αποτελεί μία βαθιά ρίζα, η οποία στηρίζει το δέντρο του νέο-ναζισμού. Ο ρατσισμός και ο αντισημιτισμός αποτελούν τριχίδια της ρίζας αυτής. Από την μία, είναι θέσφατο ότι σε ένα ομοιογενές, κλειστό έθνος, ο διαφορετικός, ο ξένος, ο άλλος θα αποτελεί πηγή φόβου, θα αντιμετωπίζεται ως εισβολέας, παρείσακτος, ως απειλή. Από την άλλη, η μόνη προσήλωση των εβραίων για τους νέο-ναζί είναι στο χρήμα, δεν είναι πατριώτες, δεν ανήκουν στο έθνος. Όλα αυτά είναι διάχυτα στην ιστορική αλλά και την σύγχρονη εμπειρία, στον πολιτικό λόγο αλλά και στις πρακτικές των νέο-ναζί της ΧΑ. Η εναντίωση τους σε κάθε άνθρωπο, διαφορετικό από ένα φαντασιακό ελληνικό πρότυπο, στους πρόσφυγες πολέμου και στους μετανάστες από την Μέση Ανατολή, αλλά και η αντισημιτική ρητορική τους συνηγορούν στην αλήθεια των παραπάνω.
Η δεύτερη, οικονομική πηγή του φαινομένου είναι ο καπιταλισμός και οι κρίσεις τις οποίες αναπόφευκτα εμφανίζει κατά καιρούς. Όπως και κατά την Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930, έτσι και στην σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση ο φασισμός και ο ναζισμός κάνουν την εμφάνισή τους ως εναλλακτικές διαχείρισης και ενίσχυσης της παρακμάζουσας κρατικής δομής, κάτω από μία «χαρισματική» ηγεσία και για να επιτευχθεί ευημερία. Η ιστορική πραγματικότητα δεν ήταν ακριβώς αυτή. Ο ναζισμός γεννιέται για να χρησιμοποιηθεί από τις παραδοσιακές ελίτ και το πολύ μεγάλο κεφάλαιο ως σωματοφύλακας στην υπηρεσία τους απέναντι στην απειλή της αριστεράς. Μελετώντας κανείς την πορεία και τα χαρακτηριστικά των ακροδεξιών κινημάτων του 20ου αιώνα, τα φασιστικά και ναζιστικά κινήματα της Ιταλίας και της Γερμανίας, την δικτατορία του Ι. Μεταξά, την χούντα των συνταγματαρχών, την άνοδο της ΧΑ, τον Ντόναλντ Τραμπ παρατηρεί αρκετές ομοιότητες. Κυριότερη όλων είναι η προσήλωση των καθεστώτων στην υπηρεσία του μεγάλου κεφαλαίου. Το τελευταίο, σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις έμεινε είτε αλώβητο είτε και ευνοημένο ενώ ταυτόχρονα τα χαμηλότερα στρώματα γνώρισαν πρωτογενείς καταστάσεις καταναγκαστικής εργασία, πενιχρών μισθοδοσιών και καταστολής των κινητοποιήσεων τους.
Καταλήγοντας, στη θέση της αναζήτησης μιας πατρίδας για τους ναζί θα ήταν σκόπιμο να τοποθετηθεί η ανάδειξη της ρίζας του φαινομένου διαχρονικά. Οι επιμέρους πτυχές, τα τριχίδια των ριζών και οι συνέπειές τους μπορούν να εξηγήσουν σε πολύ μεγαλύτερο βάθος την ύπαρξή και τους στόχους του ναζισμού και του νέου ναζισμού, σε αντίθεση με την ανάδειξη της Γερμανικής πατρίδας που περιορίζεται σε πιο συμβολικές ενέργειες. Έτσι, η αληθινή πατρίδα των ναζί δεν προσδιορίζεται χωρικά, ούτε χρονικά, αλλά τοποθετείται σε δύο περίπλοκες πραγματικότητες που ξεπερνούν τον χώρο και τον χρόνο: στο έθνος και στον καπιταλισμό.
Πρώτη δημοσίευση: tetartopress.gr

20 Φεβ 2017

Οι ψυχολογικές επιπτώσεις της κρίσης

Της δρος Πηνελόπης Λουκά
Όχι μόνο οικονομικά αλλά και ψυχικά κοστίζει η συνεχομένη οικονομική ύφεση στην χώρα μας, καθώς όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας κατευθύνονται στο ντιβάνι του ψυχολόγου. Πως ξεπερνάμε την κρίση πανικού και γενικότερα, όλες τις ψυχολογικές επιπτώσεις της κρίσης;

Οι επιπτώσεις της οικονομικής ύφεσης μπορεί να χωριστούν σε δυο επίπεδα: μακρο-κοινωνικά, που αφορούν την οικονομική κατάσταση της χώρας, και μικρο-κοινωνικά, που αφορούν τον πολίτη.
Τα πρώτα σημάδια του ψυχολογικού αντίκτυπου της ύφεσης για πολλούς έχουν ήδη γίνει εμφανή. Αρχικά, στο άκουσμα της πιθανότητας της οικονομικής ύφεσης στη χώρα μας, γνωρίζοντας και την πορεία άλλων χωρών σε παρόμοια θέση, τα πρώιμα συναισθήματα άρνησης, άγχους και ανασφάλειας, έδωσαν τη θέση τους σε συναισθήματα θυμού και φόβου. Θυμού ως προς αυτούς που συντελέσαν στην τωρινή κατάσταση και φόβου καθώς αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε την επερχομένη αλλαγή του τρόπου ζωής μας.
Μειώσεις μισθών/συντάξεων, απώλεια εργασίας, αυξήσεις τιμών κάποιων αγαθών πρώτης ανάγκης, είναι όλα αποτελέσματα του οικονομικού και κατά συνεπεία ψυχικού και ψυχολογικού κόστους της ύφεσης. Η οικονομική αστάθεια σε προσωπικό επίπεδο μπορεί να επιφέρει προβλήματα στις σχέσεις, δυσλειτουργικό χειρισμό καταστάσεων και συναισθημάτων και άλλες διαταραχές, όπως κρίσεις πανικού και κατάθλιψη.
Σαν κατάθλιψη

Η οικονομική κρίση αναμφίβολα, επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων και όχι άδικα καθώς φαίνεται να υπάρχουν επιπτώσεις σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης υπόστασης.

Πολλές φορές τον τελευταίο χρόνο συχνά ακούγεται από ειδικούς και μη, ότι οι Έλληνες βιώνουν ένα είδος κατάθλιψης. Παρ’ ότι με τον όρο κατάθλιψη κλινικά εννοούμε κάτι πολύ διαφορετικό, στον ελληνικό πληθυσμό στοιχεία της συναισθηματικής διαταραχής καθρεπτίζονται στην ελληνική πραγματικότητα.

Στενάχωρα συναισθήματα λύπης, αλλά και σκέψεις απόγνωσης για το μέλλον είναι αυτά που βιώνουν άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο.

Στο σημείο αυτό, πρέπει να σημειωθεί με ποιον συγκεκριμένα τρόπο βιώνουν οι άνθρωποι την οικονομική κρίση. Η οικονομική κρίση ως γεγονός που μας απασχολεί ιδιαίτερα πυροδοτεί- ενεργοποιεί αυτόματα αρνητικές σκέψεις τύπου: θα καταστραφούμε (καταστροφοποίηση των πάντων, μεγιστοποίηση αρνητικών γεγονότων, ελαχιστοποίηση θετικών) που έχουν άμεσα αντίκτυπο στο συναίσθημά μας (λύπη, άγχος, κατάθλιψη), στη συμπεριφορά μας (κοινωνική απόσυρση, διενέξεις στο οικογενειακό και επαγγελματικό περιβάλλον) και πληθώρα σωματικών συνεπειών (καρδιαγγειακά, εφύδρωση, ένταση σωματική, αυπνίες).
Φαύλος κύκλος

Αυτό που μπορεί να παρατηρηθεί είναι ότι εάν με κάποιον τρόπο επέμβουμε στον δυσλειτουργικό τρόπο σκέψης, θα έσπαγε και ο φαύλος κύκλος που μας κάνει δυσλειτουργικούς στην καθημερινότητά μας.

Σε όλη την ζωή του το άτομο μπορεί να βιώσει πολλά αρνητικά ή άσχημα γεγονότα. Είναι δεδομένο λοιπόν ότι είτε αυτό ονομάζεται οικονομική κρίση είτε κατάθλιψη είτε οτιδήποτε άλλο μας στεναχωρεί ή μας αγχώνει θα υπάρχει πάντα στην ζωή μας. Άρα όπως έλεγε και ο Αρχαίος Στωικός φιλόσοφος Επίκτητος δεν είναι τα πράγματα που μας ταράζουν αλλά το πώς εμείς τα ερμηνεύουμε ή τα μεταφράζουμε.
Σύμφωνα με το σκεπτικό που διατυπώθηκε οριοθετήθηκε η διαπίστωση ότι εάν σκεφτούμε λειτουργικά ή διαφορετικά απ ότι συνήθως πράττουμε (εναλλακτικά) και βρούμε μικρές καθημερινές λύσεις τότε ως επακόλουθο, θα μετατραπούν τα αρνητικά συναισθήματα σε θετικά και οι συμπεριφορές που μας κάνουν δυσλειτουργικούς σε ευέλικτα σχήματα και τρόπους αντιμετώπισης της καθημερινότητας.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, αν όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας καταφεύγουν στον ψυχολόγο, για λόγους τους λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω (αρνητική διάθεση συμπτώματα κατάθλιψης, αρνητική σκέψη με προκαταλήψεις, μειωμένη γνωστική ικανότητα και επίλυση προβλημάτων, ανεβασμένα επίπεδα άγχους με προεκτάσεις στην ποιότητα των σχέσεων και στην υγεία).
Ο ψυχολόγος δεν μπορεί να μας δώσει τη λύση, αλλά μπορεί να μας βοηθήσει να χειριζόμαστε τις καταστάσεις και τα προβλήματα που μας απασχολούν ώστε να γίνουμε περισσότερο λειτουργικοί. Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές και να έχουμε στο μυαλό μας ότι δεν μπορούμε να ελέγχουμε τα πάντα γύρω μας, μπορούμε όμως να βασιστούμε στις δεξιότητες και στις δυνάμεις μας.
Η Πηνελόπη Λουκά είναι διδάκτωρ Κοινωνικής Ψυχολογίας & Ψυχολογίας της Υγείας από το Πανεπιστήμιο του Westeminster (UK) και επικεφαλής της Σχολής Κοινωνικών & Ανθρωπιστικών Επιστημών του Mediterranean College

Παλιά και νέα βιομηχανία αιτήσεων ΟΣΔΕ

Ένας πραγματικός επικοινωνιακός βομβαρδισμός συντελείται το τελευταίο διάστημα με συνεχείς καταγγελίες, ανακοινώσεις, άρθρα και συνεντεύξεις, που αφορούν τη διαδικασία συλλογής των αιτήσεων ΟΣΔΕ των παραγωγών από πλευράς της «Νέας ΠΑΣΕΓΕΣ».
Παλιά και νέα βιομηχανία αιτήσεων ΟΣΔΕ
Από την Παλιά στη Νέα ΠΑΣΕΓΕΣ και οι σκοπιμότητες μιας ένωσης
Η ένταση και η συχνότητα των δημόσιων παρεμβάσεων από μόνη της προδίδει ότι κάτι σημαντικό διακυβεύεται  στο χώρο των αγροτο-συνεταιριστών, προφανώς και δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδήμων στον αγροτικό χώρο για να το αντιληφθεί.
Εκ πρώτης όψεως, όμως, δεν είναι καθόλου προφανές για ποιο λόγο η διαδικασία υποβολής των αιτήσεων ενίσχυσης των παραγωγών αποτελεί το σημαντικότερο, αν όχι το μοναδικό μέχρι στιγμής, πεδίο παρέμβασης της νεοσύστατης οργάνωσης. Από όλα τα θέματα που ταλανίζουν τον αγροτικό χώρο, γιατί προτεραιότητα μίας συνεταιριστικής οργάνωσης αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο οι παραγωγοί υποβάλουν τις αιτήσεις τους;
Η απάντηση σε αυτό το εύλογο ερώτημα προκύπτει αβίαστα από την αναδρομή των πρακτικών της υπό εκκαθάριση Παλαιάς ΠΑΣΕΓΕΣ και τη σύνδεσή της με τη Νέα.

Η συνεταιριστική διάσταση του ΟΣΔΕ

Η υποβολή της Ενιαίας Αίτησης Ενίσχυσης (ΕΑΕ) γίνεται κάθε έτος και αποτελεί προϋπόθεση για όλους τους αγρότες που επιδοτούνται από τον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το λεγόμενο «ΟΣΔΕ» αποτελεί ακρωνύμιο του Ολοκληρωμένου Συστήματος Διαχείρισης & Ελέγχου, το οποίο ελέγχει όλη τη διαδικασία υποβολής. Η διαδικασία υποβολής και το αντίστοιχο σύστημα ελέγχου μετεξελίχθηκαν σημαντικά με τα χρόνια, ακολουθώντας τόσο τις αλλαγές πολιτικής της ΕΕ στον χώρο των επιδοτήσεων όσο και τις εξελίξεις της τεχνολογίας.
Σταδιακά, μέσα στα τελευταία είκοσι και πλέον έτη, το βάρος της αγροτικής πολιτικής μετατοπίστηκε από την ενίσχυση με βάση τις παραγόμενες ποσότητες σε αυτές με βάση τις καλλιεργούμενες εκτάσεις. Η μεταβολή αυτή στην πολιτική των ενισχύσεων, γιγάντωσε την ανάγκη εισαγωγής τεχνολογιών αιχμής στο σύστημα ελέγχου (ΟΣΔΕ), ώστε να διασφαλίζεται ότι τα χρήματα των Ευρωπαίων πολιτών θα δίνονται σύμφωνα με τους κανονισμούς και θα ελαχιστοποιούνται οι πρακτικές παρανομίας και απάτης που ταλάνισαν τον χώρο για δεκαετίες.
Σταδιακά, λοιπόν, οι αιτήσεις των παραγωγών έγιναν πιο περίπλοκες, καθώς απαιτείται η ακριβής ψηφιοποίηση των καλλιεργούμενων εκτάσεών τους και η υποβολή σειράς δικαιολογητικών εγγράφων στο σύστημα του ΟΣΔΕ.
Με δεδομένη τη δυσκολία των παραγωγών να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της συμπλήρωσης και υποβολής των αιτήσεών τους, οι τοπικοί αγροτικοί συνεταιρισμοί αποτέλεσαν, από τα πρώτα χρόνια, την προφανή επιλογή για την υποβοήθηση των αγροτών.
Η ΠΑΣΕΓΕΣ, λοιπόν, ως φορέας-ομπρέλα των πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων συνεταιριστικών οργανώσεων, ανέλαβε εξ’ αρχής τον συντονιστικό ρόλο στη διαδικασία και –με διαδοχικές συμφωνίες με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου αρχικά και με τη διοίκηση του ΟΠΕΚΕΠΕ στη συνέχεια– εξασφάλισε για είκοσι, σχεδόν, χρόνια την αποκλειστικότητα στην παροχή αυτής της υπηρεσίας προς τους παραγωγούς-δικαιούχους των ενισχύσεων. Με αυτόν τον τρόπο, οι Συνεταιρισμοί εξασφάλισαν ένα πολύτιμο ετήσιο εισόδημα, που βοήθησε πολλούς από αυτούς στην προσπάθειά τους να εκσυγχρονιστούν και να επιζήσουν.
Η παρακμή της ΠΑΣΕΓΕΣ και συνολικά του συνεταιριστικού κινήματος προφανώς και δεν μπορούν να εξηγηθούν στο πλαίσιο του ΟΣΔΕ, είναι, όμως, αδιαμφισβήτητο ότι η ηγεσία της επένδυε την ύπαρξή της όλο και περισσότερο σε αυτό, καθώς έφθινε η παραγωγική δυναμική των μελών της. Καθώς έχανε τα ερείσματά της στους υγιείς και δυναμικούς συνεταιρισμούς, γαντζωνόταν από τη διαχείριση του ΟΣΔΕ για να εξασφαλίσει τη δική της ύπαρξη. Πρακτικές διανομής περιοχών ευθύνης ΟΣΔΕ σε ημετέρους και λογικές ανοχής απέναντι σε φαινόμενα ανομίας και εκμετάλλευσης των παραγωγών άνοιξαν την όρεξη και ενίσχυσαν συνεταιρισμούς-αρπακτικά, που είδαν στο ΟΣΔΕ την ευκαιρία τους.
Η αναθεώρηση του πλαισίου το 2014, με την υιοθέτηση του μοντέλου πιστοποίησης των φορέων και την εισαγωγή του ανταγωνισμού των ιδιωτών, φάνηκε να δημιουργεί ένα νέο περιβάλλον τόσο στη συλλογή των αιτήσεων όσο και στην οργανωτική δομή των συνεταιρισμών που παρέχουν υπηρεσίες ΟΣΔΕ, οι περισσότεροι εκ των οποίων εντάχθηκαν στο εταιρικό σχήμα της GAIA ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ, η οποία και ανέλαβε συντονιστικό ρόλο.
Ούτε τρία χρόνια δεν κράτησε όμως η κοινή πορεία, και η πρόσφατη δημιουργία της Νέας ΠΑΣΕΓΕΣ φέρεται να πυροδότησε τη διαμάχη. Προφανώς και η υπό σύσταση οργάνωση, απαλλαγμένη από τα χρέη της υπό εκκαθάριση ΠΑΣΕΓΕΣ, διεκδικεί θεσμικό ρόλο στο έργο και εγκαλεί, πρακτικά, την ηγεσία του ΥΠΑΑΤ και τη διοίκηση του ΟΠΕΚΕΠΕ για «εκχώρηση του έργου» σε ιδιώτες, και συγκεκριμένα στην εταιρεία GAIA ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ και καλεί τους 90 συνεταιρισμούς που συμμετέχουν στο σχήμα της σε «επανάσταση».

Επιχείρηση «Θυγατρικές»

Ο βαθμός αλήθειας των καταγγελιών μένει να φανεί, ο βαθμός αξιοπιστίας, όμως, των καταγγελλόντων στον συνεταιριστικό χώρο είναι εξαιρετικά χαμηλός. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αντιφατικών πρακτικών φαίνεται να αποτελεί η διοίκηση της Ένωσης Αγρινίου. Την ίδια ώρα, που ο πρόεδρός της υπερασπίζεται με σθένος τον «συνεταιριστικό χαρακτήρα» και το «κοινωνικό πρόσημο» της Οργάνωσής του, η Ένωση Αγρινίου αποτελεί μία πραγματική βιομηχανία παραγωγής ΟΣΔΕ σε όλη την Ελλάδα.
Από μία απλή έρευνα, φαίνεται ότι η Ένωση Αγρινίου δημιούργησε έξι (6) νέες θυγατρικές εταιρείες, μέσα σε διάστημα δεκαπέντε ημερών, σε έξι διαφορετικούς νομούς, με στόχο να πιστοποιηθεί για το έργο του ΟΣΔΕ. Αυτό δεν είναι νέο φαινόμενο, πάντως, καθώς ο συγκεκριμένος φορέας έχει μακρά ιστορία «επιθετικών ενεργειών» απέναντι σε άλλους συνεταιρισμούς, από την εποχή που τις περιοχές μοίραζε η ΠΑΣΕΓΕΣ, ενώ κάποιες από αυτές προσπάθησε να τις «κληροδοτήσει» και στο νέο καθεστώς.
Προφανώς και δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό, σε μία ελεύθερη αγορά η κάθε επιχείρηση να επιλέγει τους επιχειρηματικούς της στόχους. Είναι, όμως, από τη συνεταιριστική σκοπιά, εξαιρετικά αντιφατικό (πιθανότατα και φαιδρό) ένας συνεταιρισμός από το Αγρίνιο να προσπαθεί να «κανιβαλίσει» έναν άλλον στην Ευρυτανία ή να προσπαθεί να φτάσει από την Κρήτη έως τη Ροδόπη και από την Κορινθία έως την Κοζάνη για να υποβάλει αιτήσεις ΟΣΔΕ.

Το στοίχημα

Για τους συνεταιριστές, το ΟΣΔΕ μοιάζει να αποτελεί ευχή και κατάρα. Η επιστροφή στο παρελθόν δεν φαίνεται να είναι, πάντως, στις προθέσεις ούτε της πολιτικής ηγεσίας ούτε, όμως, και στο μυαλό της πλειοψηφίας των συνεταιριστών. Οι εποχές του προστατευτισμού και των κομματικών παραγόντων έχει περάσει ανεπιστρεπτί και όποιος δεν θέλει να το αντιληφθεί απλώς δίνει μάχες οπισθοφυλακής.
Πιθανώς η συζήτηση για την αναγκαιότητα να διατηρηθεί η «συνεταιριστική» λογική στο ΟΣΔΕ ως μία ενίσχυση των εσόδων των συνεταιρισμών να συνεχιστεί, πιθανότατα η λογική της «αγοράς» να επικρατήσει. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η επιβίωση και επιτυχία των συνεταιρισμών δεν θα κριθεί από το ΟΣΔΕ, αλλά από την ικανότητά τους να αναπτύξουν υγιείς παραγωγικές δραστηριότητες. Η βιομηχανία του ΟΣΔΕ πέθανε…

 http://www.ypaithros.gr

18 Φεβ 2017

Η Χρυσή Αυγή; Όχι, καλέ, η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»!



Κείμενο πρώτο: «Η λογική λέει ότι το να τιμάται από το Κοινοβούλιο μας Χώρας ένας καταδικασμένος για κατασκοπεία εναντίον της Πατρίδος του αποτελεί όχι απλώς μη υπαρκτό φαινόμενο αλλά μακάβρια φαντασίωση προσβολής της Ιστορικής Μνήμης». Κείμενο δεύτερο: «Η Βουλή, πληροφορούμαι, ετοιμάζεται να τιμήσει τη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη (…).Ωστόσο, ο Μπελογιάννης καταδικάστηκε για κατασκοπεία εις βάρος της πατρίδας του (…) η καταδίκη του ήταν δίκαια και εξακολουθεί να ισχύει. Δεν είναι παράλογο η Βουλή να τιμά έναν καταδικασθέντα για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας του;». Βρείτε τις διαφορές…
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:
Η Βουλή με απόφαση του πρόεδρου της θα τιμήσει, όπως γράφεται, τη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη με αφορμή την συμπλήρωση 65 χρόνων από την εκτέλεσή του, στις 30 Μάρτη 1952
Σημείωση: τώρα το πώς «κολλάει» να τιμάει τον Μπελογιάννη μια κυβέρνηση που επιδίδεται σε ταξίδια νομιμοποίησης των ναζί στην Ουκρανία και κάνει στους Αμερικάνους – που εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη – κωλοτούμπες, όπως εκείνες του Τσίπρα κατά την επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα, είναι κάτι που έχει πολλές εξηγήσεις. Η πιο αθώα εκ των οποίων είναι πως «ό,τι δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια»…
Ας δούμε τη συνέχεια:
Με αφορμή την είδηση, τα χιτλεροειδή της Χρυσής Αυγής αφήνιασαν:
«Η λογική λέει ότι το να τιμάται από το Κοινοβούλιο μας Χώρας ένας καταδικασμένος για κατασκοπεία εναντίον της Πατρίδος του αποτελεί όχι απλώς μη υπαρκτό φαινόμενο αλλά μακάβρια φαντασίωση προσβολής της Ιστορικής Μνήμης».
Αυτά γράφουν – με τα μακάβρια «ελληνικά» τους – για τον «σοβιετικό κατάσκοπο» Μπελογιάννη τα ουγκανόφωνα ναζιστόμουτρα (Πέμπτη 9/2/2017, ). Λογικό. Τι ναζιστόμουτρα θα ήταν, άλλωστε.
Και τότε ποιος έρχεται προς συνδρομή των «πατριωτών» (Μιχαλολιάκος, Κασιδιάρης, Καιάδας, Παναγιώταρος και όλα τα ναζιστάκια που τα είδαμε να διασκεδάζουν στα ναζιστικά πάρτι τους στο βίντεο που δημοσιοποίησε η Εφημερίδα των Συντακτών); Μα το… «συνταγματικό τόξο». Αυτό που έχει εισηγηθεί και τη θεωρία της «σοβαρής Χρυσής Αυγής».
Θαυμάστε, λοιπόν, τι έγραψε στην «Καθημερινή» ο συντάκτης της Στέφανος Κασιμάτης, ακολουθώντας τρεις μέρες αργότερα τους χρυσαυγίτες (Κυριακή 12/2/2017):
«Αξίζει την τιμή;
Η Βουλή, πληροφορούμαι, ετοιμάζεται να τιμήσει τη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη. Μάλλον από λεπτότητα στη μνήμη του νεκρού (διότι ο Μπελογιάννης αγωνιζόταν για να καταργήσει τη Βουλή…), η εκδήλωση δεν θα γίνει στο γνωστό κτίριο που δεσπόζει της πλατείας Συντάγματος, αλλά στην Αμαλιάδα, τόπο καταγωγής του Μπελογιάννη. Ωστόσο, ο Μπελογιάννης καταδικάστηκε για κατασκοπεία εις βάρος της πατρίδας του και εξ όσων γνωρίζω δεν έχει υπάρξει ποτέ αναθεώρηση της δίκης. Μπορεί, λοιπόν, η θανατική ποινή που του επιβλήθηκε τότε να ήταν σκληρή και, ενδεχομένως, άδικη· όμως η καταδίκη του ήταν δίκαια και εξακολουθεί να ισχύει. Δεν είναι παράλογο η Βουλή να τιμά έναν καταδικασθέντα για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας του;»
                                                   
Περιττό φυσικά να πούμε ότι μετά από αυτό το κείμενο του Κασιμάτη και της «Καθημερινής» οι Χρυσαυγίτες επανήλθαν επιδαψιλεύοντας δάφνες στον Κασιμάτη, τον οποίο και επαινούν αποδίδοντάς του ναζιστικές τιμές καθώς – όπως γράφουν – λέει τα «αυτονόητα» για τον «κατάσκοπο» Μπελογιάννη
Ας πάμε λίγο πιο πίσω τώρα. Έτσι για να δούμε πως στρώθηκε το έδαφος του χρυσαυγιτισμού:
  • Ήταν η «Καθημερινή» που στο αφιέρωμά της για τον φασίστα Μεταξά έγραφε ήδη από τις 4/8/2007 (ανήμερα, δηλαδή, της κήρυξης της δικτατορίας της «4ης Αυγούστου») ότι η διακυβέρνηση Μεταξά πορεύτηκε με «χαρακτηριστικά φιλολαϊκού» καθεστώτος…
  • Ήταν, επίσης, η «Καθημερινή» που στις 16/09/12 (σσ: τώρα πρόσφατα, δηλαδή…) που φιλοξενούσε άρθρο με τίτλο «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία», όπου ο συντάκτης (ποιος άλλος; Ο Κασιμάτης) τόνιζε με πάθος:
«Όσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Χρυσή Αυγή – και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς: αυτό το καρκίνωμα της Μεταπολίτευσης (…).
Ανεχόμαστε στελέχη ή ακόμη και βουλευτές του ΚΚΕ ή του ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπίζονται καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων από λαθρομετανάστες, να εμποδίζουν τη λειτουργία επιχειρήσεων που υφίστανται νομίμως (π.χ., το χρυσωρυχείο στην Χαλκιδική), να επιβάλουν με το ξύλο την υποχρέωση της απεργίας σε ανθρώπους που θέλουν να δουλέψουν (…). Και αν ως τώρα ήταν ο φόβος που συγκρατούσε τους πολιτικούς, ας είναι καλά τα «λεβεντόπαιδα με τις μαύρες μπλούζες» και τα καμώματά τους, που δίνουν την ευκαιρία στον αστικό πολιτικό κόσμο να υπερβεί το δέος της εξ αριστερών «ιεράς αγανακτήσεως» και να αποδείξει ότι η δημοκρατία μπορεί να υπερισχύσει εκείνων που επιβάλλουν τη βία, είτε μαύρη είτε κόκκινη (…).
Αν ο Σαμαράς εννοεί αυτά που έλεγε προεκλογικά, αν ο Βενιζέλος καταλαβαίνει ότι μόνον ως αστική σοσιαλδημοκρατία μπορεί να έχει μέλλον το ΠΑΣΟΚ και αν ο Κουβέλης πιστεύει στη διαφορά της δημοκρατικής Αριστεράς από την Αριστερά της βίας, ιδού η ευκαιρία κύριοι! Η Χρυσή Αυγή, χωρίς να το καταλαβαίνει, ανοίγει τον δρόμο για την επιβολή της νομιμότητας προς κάθε πλευρά: κουκουέδες, συριζαίους, χρυσαυγίτες – όλοι τους βλάπτουν τη δημοκρατία εξίσου. Πρόκειται για ευκαιρία, την οποία η κυβέρνηση πρέπει να αξιοποιήσει (…)».
«Όσοι πιστεύουν στη δημοκρατία», λοιπόν, όπως ο Κασιμάτης, μας το είχαν πει εδώ και 5 χρόνια: «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία»…
«Όσοι πιστεύουν στη δημοκρατία», όπως ο Κασιμάτης και η «Καθημερινή», μας τα είχαν πει εδώ και 10 χρόνια. Τι δημοκρατία; Ε, να, σαν εκείνη του «φιλολαϊκού» καθεστώτος Μεταξά…
«Οσοι πιστεύουν στη δημοκρατία», όπως ο Κασιμάτης και η «Καθημερινή», πως είναι δυνατόν να διαφωνήσουν με τη Χρυσή Αυγή για τον «κατάσκοπο» Μπελογιάννη. «Δίκαια» η καταδίκη του, μας λέει ο Κασιμάτης…
Ορισμένες σκέψεις:
Πρώτο: Όταν η αντιδραστική θεωρία περί «άκρων», περί «μαύρης και κόκκινης βίας», η επιστροφή της ασφαλίτικης (ή ασφΑΛΗΤΙΚΗΣ;) αναγόρευσης της κομμουνιστικής δράσης σε «κατασκοπία» αποκτά τόσο αναβαθμισμένη θέση στις σελίδες ενός παραδοσιακού οργάνου του αστικού κόσμου, όπως η «Καθημερινή», σημαίνει ότι η «μαυρίλα» κατέχει κεντρική θέση – με ό,τι αυτό συνεπάγεται και κυοφορεί – στο προπαγανδιστικό οπλοστάσιο του κράτους των κεφαλαιοκρατών, της λιτότητας, της καταστολής και των Μνημονίων.
Δεύτερο: Στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της δεν έχουμε να κάνουμε με μια λαθεμένη εκδοχή κάποιας αφηρημένης και γενικής καταδίκης της βίας, που σε άλλες περιπτώσεις θα μπορούσε να εκληφθεί και ως μια ευγενική αλλά ουτοπική ουμανιστική στάση. Στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της, το θέμα δεν είναι να επαναλάβεις ότι, για παράδειγμα, η βία της Επανάστασης του ’21, η βία της Αντίστασης εναντίον των ναζί στην Κατοχή, η βίαιη κατάληψη των Βερσαλιών, η μάχη του Στάλινγκραντ από την πλευρά των αμυνόμενων, η αιματοβαμμένη πάλη για το 8ωρο, ήταν ιστορικά αναγκαίες και δικαιωμένες μορφές πάλης.
Στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της έχουμε μια «μαύρη», διεστραμμένη και χυδαία επιχείρηση διαστρέβλωσης, παραχάραξης και παραποίησης. Εχουμε, στην πιο «κίτρινη» εκδοχή της, την επιδίωξη οι λαϊκοί, μαζικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες που αντιτίθενται στην πολιτική της πλουτοκρατίας (και επειδή ακριβώς αντιτίθενται στην πλουτοκρατία), να ταυτιστούν, να συκοφαντηθούν και να εξομοιωθούν με τον ναζισμό (τον βγαλμένο από τα πολιτικά σπλάχνα της πλουτοκρατίας), ωσάν να έχουν ή να είχαν ποτέ οποιαδήποτε σχέση (!) με τις τραμπούκικες ναζιστικές συμμορίες της ρατσιστικής, της φυλετικής, της μισαλλόδοξης, της φασιστικής βίας και τρομοκρατίας.
Τρίτο: Η «πρόοδος» της «Καθημερινής» και του συντάκτη της είναι εμφανής: Προ 5ετίας ήθελαν να διαχυθεί στην κοινή συνείδηση το σχήμα πως «η ναζιστική και χρυσαυγίτικη βία οφείλεται στην αριστερή και κουκουέδικη βία»
(σσ: Αυτό δεν είναι καινούριο. Αν ξύσει κανείς τη σκουριά αυτής της πολυκαιρισμένης προστυχιάς θα θυμηθεί, για παράδειγμα, τη θεωρία της εποχής των γερμανοτσολιάδων. Τότε που οι «Τσολάκογλου» κατηγορούσαν το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ επειδή έκαναν Αντίσταση. Τότε που οι «Τσολάκογλου» ζητούσαν να σταματήσει η Αντίσταση, αφού, όπως έλεγαν, προκαλούσε – η Αντίσταση – τα αντίποινα των Γερμανών, δηλαδή τις θηριωδίες των ναζί. Θηριωδίες για τις οποίες, σύμφωνα με τους «Τσολάκογλου», υπεύθυνοι δεν ήταν οι Γερμανοί ναζί, αλλά το ΕΑΜ και το ΚΚΕ, επειδή έκαναν Αντίσταση…).
Σήμερα, 5 χρόνια μετά, δεν έχουν λόγο να κρύβονται πίσω από την Χρυσή Αυγή. Σήμερα, κάποιοι απ’ αυτούς, για να πουν τις βρωμιές της τάξης τους, της αστικής τάξης, παρατάσσονται δίπλα ακριβώς στη Χρυσή Αυγή, και – ειδικά όταν μιλούν για τους κομμουνιστές – λένε ό,τι και η Χρυσή Αυγή. Άλλωστε και οι χρυσαυγίτες των ταγμάτων εφόδου και ο χρυσαυγιτισμός με… πολιτικά, την ίδια τάξη υπηρετούν.     
***
Τέτοιου είδους κείμενα σαν το τελευταίο της «Καθημερινής» που μέμφεται τη Βουλή «να τιμά έναν καταδικασθέντα για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας του» δεν αποκαλύπτουν την ποιότητα του συντάκτη της.
Βασικά, εκείνο που αναδεικνύουν είναι το είδος της κληρονομιάς που κουβαλάει η άρχουσα τάξη αυτής της χώρας, όπως και την κληρονομιά των εντύπων που απηχούν προνομιακά, όπως η «Καθημερινή», τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης.
Ειδικότερα και σε ό,τι έχει να κάνει με την κληρονομιά της «Καθημερινής»,
  • της «Καθημερινής που σήμερα ξανακαταδικάζει τον Μπελογιάννη σαν «κατάσκοπο»,
  • της «Καθημερινής» που πριν 5 χρόνια διαλαλούσε «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία»,
  • της «Καθημερινής» που πριν 10 χρόνια στο αφιέρωμά της για τον φασίστα Μεταξά έγραφε ότι η διακυβέρνηση Μεταξά πορεύτηκε με «χαρακτηριστικά φιλολαϊκού» καθεστώτος,
θα περιοριστούμε να υπενθυμίσουμε τι υποστήριζε η «Καθημερινή» επί εποχής Βλάχου, στις 29 Απρίλη 1941.
 Δυο μέρες, λοιπόν, αφότου οι ιδεολογικοί και πολιτικοί πρόγονοι της «Χρυσής Αυγής», τα γερμανικά «Βάφεν Ες Ες», είχαν μπει στην Αθήνα,
η «Καθημερινή» έγραφε:
«Ο αθηναϊκός λαός αντιμετωπίζει τα γεγονότα με σταθεράν πεποίθησιν ότι όλα βαίνουν προς το καλύτερον, ότι λήξαντος του πολέμου, διά την Ελλάδα τουλάχιστον, ανοίγεται η περίοδος της ειρήνης και της εντός των πλαισίων της ειρήνης αυτής παραγωγικής δραστηριότητος. Η θέλησις των Ελλήνων, όπως εντός του ειρηνικού πλαισίου, το οποίο εξασφαλίζει εις αυτούς ο τερματισμός του πολέμου, αναπτύξουν όλας των τας ικανότητας και όλας των τας πρωτοβουλίας, θα δώση ασφαλώς αφορμήν διά να εκδηλωθούν όλαι εκείναι αι κεκρυμμέναι αρεταί της φυλής μας, αι οποίαι είτε εξ αδιαφορίας, είτε εξ αισθημάτων ηλαττωμένης αλληλεγγύης δεν είχον ανέλθει εις την επιφάνειαν τους τελευταίους καιρούς. Αι γερμανικαί αρχαί εμφορούμεναι από τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού, τας αρετάς και τα προτερήματα του οποίου δεν ήργησαν να γνωρίσουν, θα τον συντρέξουν -περί τούτου δεν υπάρχει αμφιβολία- εις πάσαν θετικήν και οικοδομητικήν του προσπάθειαν».
Αυτά γράφονταν τότε. Από την «Καθημερινή».
Σε μια περίοδο, δηλαδή, που ο «χρυσαυγιτισμός» δεν είχε ανάγκη, όπως σήμερα, να κυκλοφορεί… με πολιτικά.
Ήταν τότε που οι «κατάσκοποι» σαν τον Μπελογιάννη πολεμούσαν τους ναζί κατακτητές. Αλλά η «Καθημερινή» (δεν έγραφε τότε ο Κασιμάτης) διακήρυτταν ότι οι Γερμανοί ναζί «είναι φίλοι μας»…  
Πηγή: thepressproject.gr – «Καθημερινή» – Χρυσή Αυγή: Συζεύγνυνται κατά του «κατασκόπου» Μπελογιάννη.
To κολάζ στην κεντρική φωτογραφία είναι από τo revoltanergosafragos.blogspot.gr

16 Φεβ 2017

Από τις Ghost Towns στις Ghost Countries – Η παράνοια της παραμονής μας στο Ευρώ


Οικονομολόγος Ph.D
πρ. Διευθύνων Σύμβουλος ΟΛΠ
Τον 19ο αιώνα στην Αμερικανική Δύση υπήρξαν πόλεις φαντάσματα. Θα τις έχετε δει αυτές τις πόλεις, στον κινηματογράφο, σε έργα εποχής. Υπήρχαν κτίρια, σπίτια, εγκαταστάσεις, δρόμοι εγκαταλειμμένα και καθόλου ανθρώπινη ζωή. Ο αέρας καθώς φυσούσε παρέσυρε, μέσα στη σκόνη που σήκωνε, ξερούς θάμνους και ένα τόνο ζωής έδιναν τα μαυροπούλια που πετούσαν πάνω από τα έρημα ανθρώπινα έργα.
Αυτές οι πόλεις φαντάσματα ήσαν αποτέλεσμα ενός διαρκούς ελλείμματος στο εμπόριο αυτών των πόλεων, με την υπόλοιπη αμερικανική οικονομία.

Ας έχουμε κατά νου ότι τότε η αμερικανική ολοκλήρωση στο δημοσιονομικό και στο νομισματικό πεδίο δεν είχε επιτευχθεί πλήρως, πράγμα που έγινε πολύ αργότερα, το 1913 με την ίδρυση της Κεντρικής Τράπεζας και ολοκληρώθηκε μετά από τον Πρόεδρο Ρούζβελτ (1933).
Για λόγους απλοποίησης ας υποθέσουμε ότι έχουμε δυο Πολιτείες την Α και την Β. Η Α εισάγει από την Β προϊόντα. Και οι δυο πολιτείες έχουν το ίδιο νόμισμα. Για να εισάγει η πολιτεία Α, προφανώς είχε στην διάθεση της χρηματικά αποθεματικά που με αυτά πλήρωνε τις εισαγωγές της από των πολιτεία Β. Αν δεν είχε χρήματα τότε δανειζόταν από τις τράπεζες της πολιτείας Β που είχαν πλεόνασμα. Αν όμως η κατάσταση αυτή συνεχιζόταν, δηλαδή το έλλειμμα επέμενε να υφίσταται απτόητο, τότε η πολιτεία Α θα βρισκόταν σε κατάσταση έλλειψης ρευστότητας, με αποτέλεσμα να έχει αύξηση της ανεργίας και ύφεση. Με άλλα λόγια η πολιτεία Α θα περιέπιπτε σε φτώχεια.
Ακριβώς κάπως έτσι στην Δύση, τον 19ο αιώνα, δημιουργήθηκαν οι πόλεις φαντάσματα. Ήταν αποτέλεσμα ενός επιμένοντος εμπορικού ελλείμματος, μεταξύ μιας τοπικής κοινωνίας με την υπόλοιπη οικονομία. Αλλά δεν σταματά εδώ η ιστορία. Η δημιουργία των πόλεων ‘φαντασμάτων’ επηρέαζε και την οικονομία της Β πολιτείας αφού πια δεν εξήγε ένα μέρος της παραγωγικής της ικανότητας που παράμενε αδρανής.
Σύμφωνα όμως με την κρατούσα θεωρία αυτό το φαινόμενο ήταν αδύνατον να παρουσιαστεί -και ας παρουσιάστηκε και ας είναι πάντα παρόν- γιατί υπάρχει ο κλασσικός νόμος του σχετικού πλεονεκτήματος. Σύμφωνα με αυτόν τον νόμο αποκλείεται το εμπορικό έλλειμμα να είναι μόνιμο, και έτσι μια πόλη να γίνει φάντασμα.
Κάθε περιοχή έχει κάποια παραγωγή για την οποία θα έχει ένα σχετικό πλεονέκτημα που θα εμποδίσει αυτή την εξέλιξη. Σε αυτόν τον νόμο και σε κάποιες άλλες υποθέσεις στηρίζεται η θεωρία των μνημονιακών για το ελεύθερο εμπόριο που ποτέ δεν δημιουργεί μόνιμο εμπορικό έλλειμμα. Αυτός είναι ένας θεωρητικός ισχυρισμός που θεωρητικά και πρακτικά εύκολα ανατρέπεται.
Η πραγματική ζωή όμως έχει αποδείξει ακριβώς το αντίθετο. Απλό παράδειγμα η σημερινή Αμερική. Μετά από 100 χρόνια δημοσιονομικής και νομισματικής ενοποίησης η ανάπτυξη μεταξύ των 52 Πολιτειών είναι άνιση. Άλλο Νέα Υόρκη, άλλο Τεννεσύ. Η πραγματικότητα συνθλίβει τις μπαρούφες του νεοφιλελευθερισμού.
Η άρση της ανισότητας σε μεγάλο βαθμό επιτυγχάνεται από την ύπαρξη της Ουάσιγκτον και του ενοποιημένου τραπεζικού συστήματος, αλλά ποτέ η πλήρης ισότητα δεν επιτυγχάνεται. Η Κεντρική Τράπεζα δημιουργεί επιπρόσθετα αποθεματικά και τα προωθεί στις λιγότερες ανεπτυγμένος Πολιτείες. Η Κεντρική Κυβέρνηση μέσω της αναδιανομής των φορολογικών εσόδων και κυρίως μέσω των επενδύσεων υποστηρίζει αυτές τις Πολιτείες.
Το αποτέλεσμα είναι ότι όλες οι Πολιτείες να διατηρούν και το εισόδημα τους υψηλό και την απασχόληση σε υψηλά επίπεδα και το εμπόριο μεταξύ τους να είναι αμοιβαία κερδοφόρο. Όλα τα παραπάνω μπορούν επιτευχθούν ακριβώς γιατί υπάρχει Κεντρική Κυβέρνηση, κοινή Δημοσιονομική Πολιτική και Κεντρική Τράπεζα. Όλων ο στόχος είναι η πλήρης απασχόληση. Αυτά αποτελούν έναν θρίαμβο της Κεϋνσιανής λογικής.
Ας πάμε τώρα στα καθ’ ημάς. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει το κοινό νόμισμα το Ευρώ. Δεν υπάρχει όμως υπερεθνική Κεντρική Κυβέρνηση που να μπορεί να ασκεί δημοσιονομική πολιτική δηλαδή να σπρώχνει επενδυτικούς πόρους από τις χώρες με πλεόνασμα στις χώρες με ελλείμματα. Η Κεντρική Τράπεζα έχει ως μοναδικό στόχο την τιθάσευση του πληθωρισμού, την διατήρηση της αξίας του ευρώ, έστω και αν η ανεργία έχει φτάσει στο 30% (τι ανοησία Θεέ μου), και όχι να δημιουργεί επιπρόσθετες πιστώσεις για επενδύσεις. Στα μυαλά των ανθρώπων που διοικούν ισχύει ακόμα το δόγμα του σχετικού πλεονεκτήματος, το δόγμα της σπανιότητας των πόρων, το δόγμα ότι η προσφορά δημιουργεί την ζήτηση και το δόγμα ότι το χρήμα είναι δεδομένο.
Τα παραπάνω φτιάχνουν τις ικανές και αναγκαίες συνθήκες για να δημιουργηθούν όχι πια Ghost Τowns αλλά Ghost Countries. Στον πραγματικό κόσμο εάν οι πολιτικές ρευστότητας και της αναπλήρωσης των δεν μπορούν να ασκηθούν, τότε η φτώχεια και η βαθειά ύφεση θα πλήξει τις πιο αδύνατες χώρες και αργά αλλά σίγουρα και τις πλεονασματικές. Ήδη η ύφεση απλώνεται σε όλη την Ευρώπη. Η ύφεση του Νότου προφανώς δεν είναι θέμα αρετής. Είναι θέμα έλλειψης ρευστότητας για επενδύσεις. Ή αλλιώς οι αποταμιεύσεις του βορρά είναι μεγαλύτερες από τις επενδυτικές δαπάνες.
Στη Χώρα μας, επειδή είχε υπερβολικό δημόσιο χρέος, έλλειψη διεθνών επενδύσεων, ελάχιστες εξαγωγές, δομές καθόλου ευέλικτες, της επεβλήθη ένα φριχτό πρόγραμμα λιτότητας που την οδηγεί καθημερινά σε εξαθλίωση. Πιθανότατα αυτό το πρόγραμμα να ισορροπήσει την οικονομία με ανεργία 35-40% δεδομένου ότι η χώρα έχει αποαγροτοποιηθεί, έχει αποβιομηχανοποιηθεί και οι υπηρεσίες που προσφέρει ανταγωνιστικά πόρρω απέχουν από τις αντίστοιχες των Ευρωπαίων.
Το πρόγραμμα που επεβλήθη, είχε σαν στόχο πρωταρχικό να περισώσει το Τραπεζικό Σύστημα της ΕΕ, που αυτό αποτελεί την αιτία της κρίσης, παρά την Ελληνική Οικονομία. Καθώς το πρόγραμμα εξελίσσεται κατανοούν ότι όσα δάνεισαν δεν είναι δυνατόν να τα πάρουν πίσω. Τώρα αλληλοκατηγορούνται ΕΕ και ΔΝΤ γι αυτό τον λόγο και όχι για τους Έλληνες ανέργους.
Δεδομένης αυτής της συμπεριφοράς και του σημερινού οικονομικού περιβάλλοντος όπου στην ΕΕ δεν υπάρχει μηχανισμός ανακύκλησης των εμπορικών περισσευμάτων, ούτε και κοινή δημοσιονομική πολιτική το να παραμένουμε εναγκαλισμένοι με τα αλλά ευρωπαϊκά έθνη, χωρίς να κάνουμε τίποτα μέσα στην ΕΕ, μάλλον αποτελεί λάθος μας.
Θαρραλέα θα πρέπει να συζητήσουμε για μια Νέα Πολιτική που θα μας οδηγήσει στο Νέο Εθνικό Νόμισμα. Το πρόβλημα είναι δικό μας. Αυτοί θέλουν να μας αρμέξουν χωρίς να μας σώσουν.
Όπως τόνισε ο Κέϋνς ‘Το πρόβλημα της διατήρησης της ισορροπίας στο ισοζύγιο πληρωμών μεταξύ χωρών, δεν επιλύθηκε ποτέ… και η αποτυχία να λυθεί αυτό το πρόβλημα, υπήρξε η μεγαλύτερη αίτια εξαθλίωσης, κοινωνικής δυσαρέσκειας και ακόμα αιτία πολέμων και επαναστάσεων, επειδή υποτίθεται ότι υπάρχει κάποιος ευέλικτος αυτόματος μηχανισμός προσαρμογής, ο όποιος ωθεί τα πράγματα προς την ισορροπία, αρκεί να εμπιστευτούμε την μη παρέμβαση (laissez faire), που δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα δόγμα αυταπάτης, που δεν λαμβάνει οπ’ όψη την ιστορική εμπειρία αλλά και που δεν έχει κάποια ισχυρή θεωρία να στηριχτεί’2.
Αυτή όμως η αυταπάτη ως πολιτική ασκείται πάνω μας σήμερα με απτά αποτελέσματα. Είναι δυνατόν τις αυταπάτες ορισμένων να τις αφήνουμε να εφαρμόζονται και το πολιτικό προσωπικό να μην αντιδρά; Εκτός αν αποφασίσαμε να γίνουμε Ghost Country
Πηγή: freepen.gr

Τα έχουν υπογράψει όλα!


Στις 5 Δεκέμβρη 2016 συνεδρίασε το Eurogroup. Οι αποφάσεις του, όπως θυμόμαστε όλοι, πανηγυρίστηκαν έξαλλα από την κυβέρνηση. Ας δούμε, λοιπόν, τι έλεγαν εκέινες οι αποφάσεις:
«Το Eurogroup σημειώνει πως η συμφωνία σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων πρέπει να περιλαμβάνει μέτρα για την επίτευξη του συμφωνημένου δημοσιονομικού στόχου για το 2018 (πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ), καθώς και μεταρρυθμίσεις για την ενίσχυση της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας σε όρους κόστους, συμπεριλαμβανομένων περαιτέρω ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων για την αγορά εργασίας (…)».
Και αμέσως παρακάτω: «To Εurogroup υπενθύμισε ότι ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ που θα επιτευχθεί το 2018 πρέπει να διατηρηθεί σε μεσοπρόθεσμο διάστημα».
Συμπέρασμα: Η κυβέρνηση έχει αποδεχτεί, έχει συναποφασίσει, έχει συνυπογράψει και έχει πανηγυρίσει (!) την πολιτική των πλεονασμάτων 3,5% και για μετά το 2018 – και μάλιστα για «μακροπρόθεσμο διάστημα». Την πολιτική, δηλαδή, της λιτότητας, των μέτρων διαρκούς λεηλασίας του λαού και των Μνημονόων, όπως κι αν αυτή μεταβαπτιστεί.
Και τώρα που έρχεται η στιγμή για την εφαρμογή της πολιτικής της, τι κάνει; Ερχεται στο εσωτερικό και παίζει επικοινωνιακό παιχνίδι. Οτι τάχα «αντιστέκεται». Οτι «διαπραγματεύεται ηρωικά». Πουλάει «κολοκοτρωνέικη» δήθεν «αντίσταση». Η οποία, μετά και την απαραίτητη κινδυνολογία για να μειωθούν οι κοινωνικές διαμαρτυρίες, καταλήγει εκέι που κατέληγαν τα ανάλογα τερτίπια και των προηγούμενων «σωτήρων»: Στους… «έντιμους συμβιβασμούς».
Γνωστό το παραμύθι. Αλλά παρότι γνωστό και επαναλαμβανόμενο, ευτό δεν το κάνει λιγότερο κουραστικό και αχρείο.
Πηγή: enikos.gr

14 Φεβ 2017

Ντοστογιέφσκι: Το κυριότερο είναι να μη λέτε ψέματα στον ίδιο σας τον εαυτό

Αυτός που λέει ψέματα στον εαυτό του και πιστεύει στο ίδιο του το ψέμα, φτάνει στο σημείο να μη βλέπει καμιά αλήθεια ούτε μέσα του ούτε και στους άλλους. Κι έτσι χάνει κάθε εκτίμηση για τους άλλους και κάθε αυτοεκτίμηση.
lie-love

Μην εκτιμώντας κανέναν, παύει να αγαπάει. Και μην έχοντας την αγάπη, αρχίζει να παρασέρνεται από τα πάθη και την ακολασία για να απασχοληθεί και να διασκεδάσει. Έτσι φτάνει στην απόλυτη κτηνωδία, και όλα αυτά επειδή λέει συνεχώς ψέματα στους άλλους και στον εαυτό του»
«Η ενεργός αγάπη είναι κάτι πολύ πιο σκληρό και φοβερό από την αγάπη που περιορίζεται στα όνειρα. Η ονειροπόλα αγάπη διψάει για σύντομα κατορθώματα, ζητάει μια γρήγορη ικανοποίηση και το γενικό θαυμασμό. Σε τέτοιες περιπτώσεις μερικοί φτάνουν πραγματικά να θυσιάσουν και τη ζωή τους ακόμα, αρκεί να μην περιμένουν πολύ, μα να πραγματοποιηθεί γρήγορα τ’ όνειρό τους. Και να’ ναι σα μια θεατρική παράσταση που να τη βλέπουν όλοι και να τη χειροκροτούν.
Μα η ενεργός αγάπη χρειάζεται δουλειά κι επίμονη αυτοκυριαρχία και για μερικούς είναι ίσως-ίσως ολόκληρη επιστήμη. Μα σας προλέγω πως ακόμα και τη στιγμή που θα δείτε με φρίκη πως παρ’ όλες σας τις προσπάθειες όχι μονάχα δεν πλησιάσατε τον σκοπό σας, μα αντίθετα ξεφύγατε απ’ αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα ‘χετε φτάσει στο σκοπό».

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι, Αδελφοί Καραμάζοφ, εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία

Ασφάλεια – Ανασφάλεια


erich-fromm
Είναι μεγάλος πειρασμός να μην προχωρούμε, να μένουμε εκεί που βρισκόμαστε, να πισωδρομούμε, με άλλα λόγια να βασιζόμαστε σ’ αυτά που έχουμε, γιατί ο,τι έχουμε, το γνωρίζουμε.

 Μπορούμε να στηριχτούμε σ’ αυτό, να αισθανθούμε ασφαλείς μέσα του. Φοβόμαστε, κι έτσι αποφεύγουμε να κάνουμε ένα βήμα προς το άγνωστο, το αβέβαιο. Γιατί πραγματικά, αν το βήμα μπορεί να μη μας φανεί ριψοκίνδυνο αφού το κάνουμε, πριν το κάνουμε οι προοπτικές μας φαίνονται πολύ ριψοκίνδυνες, και κατά συνέπεια τρομακτικές.

 Μόνο το παλιό, το δοκιμασμένο δίνει την αίσθηση της ασφάλειας· ή έτσι τουλάχιστο φαίνεται. Κάθε καινούργιο βήμα έχει μέσα του τον κίνδυνο της αποτυχίας, και αυτός είναι ένας από τους λόγους που οι άνθρωποι φοβούνται τόσο πολύ την ελευθερία. Βέβαια, σε κάθε στάδιο της ζωής μας το παλιό και το συνηθισμένο είναι διαφορετικά. Όταν είμαστε βρέφη, έχουμε μόνο το σώμα μας και το στήθος της μητέρας μας (αρχικά μη διαφοροποιημένα).

 Έπειτα αρχίζουμε να προσανατολιζόμαστε προς τον κόσμο, ξεκινώντας τη διαδικασία που χρειάζεται για να βρούμε μια θέση και για τον εαυτό μας μέσα σ’ αυτόν. Αρχίζουμε να θέλουμε να έχουμε πράγματα· έχουμε τη μητέρα μας, τον πατέρα, τ’ αδέρφια, τα παιχνίδια. Αργότερα, αποκτάμε γνώσεις, δουλειά, κοινωνική θέση, σύζυγο, παιδιά, και τότε έχουμε ένα είδος μετα-ζωής, όταν πια αποκτάμε ένα τάφο, μια ασφάλεια ζωής και κάνουμε τη «διαθήκη» μας. Παρόλη όμως την ασφάλεια του έχει, οι άνθρωποι συνήθως θαυμάζουν εκείνους που ανοίγουν καινούργια μονοπάτια, που έχουν το κουράγιο να προχωρούν. Στη μυθο- λογία, αυτός ο τρόπος ύπαρξης αντιπροσωπεύεται συμβολικά από τον ήρωα.

 Ήρωες είναι εκείνοι που έχουν το θάρρος ν’ αφήσουν ο,τι έχουν —τη γη τους, την οικογένεια τους, την περιουσία τους — και να φύγουν, όχι χωρίς φόβο αλλά και χωρίς να υποκύπτουν στο φόβο τους. Στη βουδιστική παράδοση, ο Βούδας είναι ο ήρωας που αφήνει όλη του την περιουσία, όλη τη σιγουριά που υπάρχει στην ινδουιστική θεολογία –τη θέση του, την οικογένεια του — και προχωράει σε μια ζωή πέρα από δεσμεύσεις. Ο Αβραάμ και ο Μωυσής είναι ήρωες στην εβραϊκή παράδοση

. Ο Χριστιανός ήρωας είναι ο Ιησούς, που δεν είχε τίποτα και — στα μάτια του κόσμου — δεν ήταν τίποτα. Η δράση του όμως βγαίνει μέσα από την πληρότητα που του δίνει η αγάπη του για όλα τα ανθρώπινα πλάσματα. Οι Έλληνες έχουν κοσμικούς ήρωες, που σκοπός τους είναι η ικανοποίηση της αλαζονείας τους, η κυριαρχία. Παρόλα αυτά, όμοια με τους πνευματικούς ήρωες, ο Ηρακλής και ο Οδυσσέας προχωρούν χωρίς να δειλιάζουν μπροστά στους κινδύνους που τους περιμένουν.

 Οι ήρωες των παραμυθιών λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο: φεύγουν, τραβάνε μπροστά και υπομένουν την ανασφάλεια. Θαυμάζουμε αυτούς τους ήρωες, γιατί βαθιά μέσα μας αισθανόμαστε ότι θα θέλαμε να είμαστε σαν κι αυτούς – αν βέβαια μπορούσαμε. Αλλά με το φόβο που έχουμε, πιστεύουμε ότι δε μπορούμε να γίνουμε έτσι, μόνο οι ήρωες μπορούν. Οι ήρωες γίνονται είδωλα. Προβάλλουμε σ’ αυτούς τη δική μας ικανότητα κίνησης, και μετά μένουμε εκεί που ήμασταν —«γιατί δεν είμαστε ήρωες».
Όλη αυτή η ανάλυση ίσως φαίνεται να υπονοεί ότι το να είσαι ήρωας είναι επιθυμητό, είναι όμως ταυτόχρονα ανόητο και ενάντια στο συμφέρον σου. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα.

Τα άτομα τα επιφυλακτικά, τα κτητικά άτομα απολαμβάνουν την ασφάλεια, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ ανασφαλή. Εξαρτιόνται από αυτά που έχουν: χρήματα, κύρος, το εγώ τους — δηλαδή από πράγματα που είναι έξω απ’ αυτούς. Τι θα γίνουν όμως αν χάσουν ο,τι έχουν; Γιατί, πραγματικά, οτιδήποτε κι αν έχει κανείς μπορεί να χαθεί. Είναι πιθανό ότι η περιουσία μπορεί να χαθεί -και μαζί της τόσο η θέση όσο και οι φίλοι — και σε κάθε στιγμή ο καθένας μπορεί, και αργά ή γρήγορα θα υποχρεωθεί, να χάσει τη ζωή του. Αν είμαι ο,τι έχω κι αν ό,τι έχω χαθεί, τότε ποιος είμαι; Τίποτ’ άλλο, από μια νικημένη, άδεια, αξιολύπητη μαρτυρία ενός λαθεμένου τρόπου ζωής.

 Επειδή μπορεί να χάσω ο,τι έχω, είμαι αναγκαστικά συνεχώς ανήσυχος ότι θα χάσω αυτά που έχω. Φοβάμαι τους κλέφτες, τις οικονομικές αλλαγές, τις επαναστάσεις, τις αρρώστιες, το θάνατο · φοβάμαι ακόμα την αγάπη, την ελευθερία, την ανάπτυξη, την αλλαγή, το άγνωστο. Έτσι είμαι συνέχεια ανήσυχος, υποφέροντας από χρόνια υποχονδρία, που δε συνεπάγεται μόνο την απώλεια της υγείας μου αλλά και οποιουδήποτε άλλου αποκτήματος μου. Γίνομαι άνθρωπος αμυντικός, σκληρός, καχύποπτος, μοναχικός, που παρασύρομαι από την ανάγκη να έχω όλο και περισσότερα για να νιώθω μεγαλύτερη ασφάλεια.

 Ο Ίψεν έχει δώσει μια ωραία περιγραφή αυτού του εγωκεντρικού ανθρώπου στον Πέερ Γκύντ.

 Ο ήρωας είναι γεμάτος μόνο από τον εαυτό του. Μέσα στον απέραντο εγωισμό του πιστεύει ότι αυτός είναι ο εαυτός του, γιατί αυτός είναι ένα «σύμπλεγμα από επιθυμίες». Στο τέλος της ζωής του αναγνωρίζει, ότι, επειδή όλη του η ύπαρξη ήταν χτισμένη πάνω στην ιδιοκτησία του, δεν κατάφερε ποτέ να είναι ο εαυτός του. Ένιωθε ότι ήταν ένα κρεμμύδι χωρίς ψίχα, ένας μισοτελειωμένος άνθρωπος που ποτέ δεν υπήρξε ο εαυτός του. Η αγωνία και η ανασφάλεια που προκαλείται από τον κίνδυνο να χάσει κανείς ό,τι έχει, δεν υπάρχει στους ανθρώπους που προσπαθούν να είναι.

 Αν είμαι αυτός που είμαι και όχι αυτό που έχω, τότε κανένας δε μπορεί να μου στερήσει ή να με απειλήσει για την ασφάλεια και την αίσθηση της ταυτότητας μου. Το κέντρο μου είναι μέσα μου, η δυνατότητα μου να υπάρχω και να εκφράζω τις βασικές μου δυνάμεις είναι κομμάτι της δομής του χαρακτήρα μου και εξαρτάται από εμένα. Αυτό βέβαια αληθεύει σε φυσιολογικές συνθήκες ζωής, όχι σε περιπτώσεις αρρώστιας, αναπηρίας, βασανισμού ή άλλες συνθήκες ισχυρών εξωτερικών περιορισμών. Ενώ το έχει βασίζεται σε κάποιο πράγμα που φθείρεται με τη χρήση, το είναι αναπτύσσεται με την εξάσκηση. (Η «φλεγόμενη βάτος» που δεν καίγεται είναι ο βιβλικός συμβολισμός γι’ αυτό το παράδοξο). Οι δυνάμεις της λογικής, της αγάπης, της καλλιτεχνικής και πνευματικής δημιουργίας, όλες οι βασικές δυνάμεις αναπτύσσονται μέσα από τη διαδικασία της έκφρασης τους. Ο,τι ξοδεύεται δεν πάει χαμένο, αντίθετα ο,τι φυλάγεται είναι χαμένο.

 Όταν προσπαθώ να είμαι, ή μόνη απειλή για την ασφάλεια μου βρίσκεται μέσα μου: στην έλλειψη πίστης στη ζωή και στις δημιουργικές μου ικανότητες, στις τάσεις πισωδρόμησης, στην εσωτερική μαλθακότητα και στην προθυμία ν’ αφήσω τους άλλους ν’ αναλάβουν τη ζωή μου. Αλλά αυτοί οι κίνδυνοι εξαφανίζονται, δεν είναι συστατικά του είναι, ενώ ο κίνδυνος της απώλειας είναι έμφυτος στο έχει.

Erich Fromm, Να έχεις ή να είσαι; (εκδ. Μπουκουμάνη) – (Απόσπασμα από το κεφάλαιο VI, Άλλες Απόψεις του Έχει και του Είναι.)

Κώστας Βάρναλης: Ο ποιητής της εργατιάς


Στις 14 Φεβρουαρίου του 1883, γεννήθηκε στη Βουλγαρία ο Κώστας Βάρναλης, Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και μεταφραστής. Ήταν αγαπημένος «δάσκαλος» για μία ολόκληρη γενιά προοδευτικών ανθρώπων και λογοτεχνών, ενώ για την τέχνη του τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης του Λένιν το 1959.
Ο Κώστας Βάρναλης γεννήθηκε στον Πύργο (Μπουργκάς) της Βουλγαρίας, όπου βίωσε το κλίμα του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897. Έδειξε σε νεαρή ηλικία την κλίση του προς τα γράμματα, καθώς τελειώνοντας τις σπουδές του στο Ελληνικό Σχολείο ήρθε στην Ελλάδα, όπου φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έλαβε μέρος στη διαμάχη για το Γλωσσικό Ζήτημα ως υποστηρικτής των δημοτικιστών.
Εργάστηκε για χρόνια ως καθηγητής στη δημόσια μέση εκπαίδευση σε Βουλγαρία και Ελλάδα και το 1919 έλαβε υποτροφία για μετεκπαίδευση στο Παρίσι. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γαλλία παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, φιλολογίας, κοινωνιολογίας και αισθητικής, ενώ ήρθε σε επαφή με τα προοδευτικά ιδεολογικά ρεύματα του μαρξισμού και του διαλεκτικού υλισμού και τον επαναστατικό αέρα του μεσοπολέμου.


Οι αριστερές ιδέες έγιναν έκδηλες στην ποίησή του, κάτι που αργότερα του κόστισε τη δουλειά του στο δημόσιο, απ’ όπου τον απέλυσε η δικτατορία του Πάγκαλου το 1925. Χωρίς προοπτική ακαδημαϊκής καριέρας στρέφεται στη δημοσιογραφία, μελετώντας παράλληλα όλα τα φιλοσοφικά ρεύματα και μεταφράζοντας έργα της κλασικής ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας (Αριστοφάνης, Ευριπίδης, Μολιέρος κ.α.).
Βέβαια είχε κάνει την εμφάνισή του στα γράμματα πολύ νωρίτερα, το 1905 με την έκδοση της πρώτης του ποιητικής συλλογής «Κηρήθρες». Το 1907 συμμετείχε στην ίδρυση του ποιητικού περιοδικού Ηγησώ. Από τα πιο σημαντικά έργα του είναι «Το φως που καίει» (το οποίο εξέδωσε το 1922 στην Αλεξάνδρεια, με το ψευδώνυμο Δήμος Τανάλιας), η συλλογή αφηγημάτων «Ο λαός των μουνούχων» (1923), το κριτικό δοκίμιο «Ο Σολωμός χωρίς μεταφυσική» (1925), το ποιητικό «Σκλάβοι πολιορκημένοι» (1927), το αφηγηματικό «Η αληθινή απολογία του Σωκράτη» (1931) κ.α. Τη διετία 1956-1958 κυκλοφόρησαν τα άπαντά του σε τρεις τόμους και έκτοτε η παραγωγή του περιορίστηκε στο ελάχιστο.


Ο Κώστας Βάρναλης θεωρείται μοναδικός κοινωνικός ποιητής και συγγραφέας: πουθενά στο έργο του δεν υπάρχουν τα ίχνη ενός διανοουμενισμού, πού συχνά συναντάται σε ανάλογες περιπτώσεις. Το ισχυρό ταλέντο του μετέβαλλε σε καθαρή «λαϊκή» τέχνη και σπαρταριστό υλικό οποιαδήποτε ιδέα ή ιδεολογία βρισκόταν στην αφετηρία της δημιουργίας του, μιλώντας στις καρδιές και των πιο απλών «προλεταρίων». Η ασυμβίβαστα κοινωνική στρατευμένη τέχνη του ήταν ο λόγος που τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης του Λένιν το 1959.
Έγραφε στη δημοτική, με καλά επιμελημένη μορφή και πλαστικότητα στην έκφραση. Το έργο του χαρακτηρίζεται από θερμή λυρική φαντασία και σατιρική διάθεση με ενδιαφέρον για τον σύγχρονο άνθρωπο. Η ποίηση του, ιδιαίτερα, χαρακτηρίζεται από έντονο «διονυσιασμό», παιχνιδιάρικη διάθεση και βαθύ μουσικό αίσθημα που συνδυάζεται άριστα με τη σάτιρα.

Παντρεύτηκε την ποιήτρια Δώρα Μοάτσου το 1929, ενώ πέθανε το 1974 πλήρης ημερών και έχοντας δρέψει τις δάφνες του, που δεν ήταν άλλες από την αγάπη του λαού. Αξίζει να σημειωθεί η καλλιτεχνική σημασία των μεταφράσεων του του Αριστοφάνους, με τον όποιο τον συνέδεε μια πηγαία αγάπη προς τις άσεμνολογίες ή, όπως ο ίδιος έλεγε, τις ελευθεροστομίες.


Δείτε επίσης: Ο Κ.Βάρναλης απαγγέλει το τελευταίο του ποίημα

Δεν θα περάσει ο ναζισμός – Ο λαός μαζί με τον Κώστα Πελετίδη


«…συνεχίζουμε δυνατά, όλοι μαζί, για να πετύχουμε στο τέλος αυτό το οποίο θέλουμε όλοι. Μια κοινωνία στην οποία θα λειτουργούμε όπως πρέπει και όπως γνωρίζουμε. Χωρίς να έχουμε Καλάβρυτα, χωρίς να έχουμε Δίστομο…».
Με αυτά τα λόγια ο Κώστας Πελετίδης απευθύνθηκε στη μεγάλη συγκέντρωση συμπαράστασης στα Δικαστήρια της Πάτρας.  
Οι εικόνες και τα αμέτρητα μηνύματα και ψηφίσματα συμπαράστασης απ’ όλη την Ελλάδα είναι η καλύτερη απάντηση στους ναζί. Ο Κώστας Πελετίδης δικάζεται για παράβαση καθήκοντος, επειδή (το 2015 μπροστά στις βουλευτικές εκλογές), μετά από ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, δεν διευκόλυνε τη δράση της ναζιστικής εγκληματικής Χρυσής Αυγής. Παλιότερα υπήρξε άρνηση δοθούν στοιχεία στους ναζί για τα μικρά προσφυγόπουλα που φιλοξενούνται στους παιδικούς σταθμούς. 
Η προσέλευση του κόσμου δείχνει πως «το θέμα δεν είναι πως σήμερα δικάζεται ο δήμαρχος Πατρών, σήμερα δικάζεται το σύνολο του πατραϊκού λαού, το οποίο δεν θέλει να έχουμε εγκληματικές, ναζιστικές οργανώσεις που έχει ζήσει η ανθρωπότητα την παρουσία τους». Στην ερώτηση «τι περιμένετε από το δικαστήριο» απάντησε:  «Το καθήκον του, το οποίο είναι να σταθεί με τον ελληνικό λαό, με τον πατραϊκό λαό, με τις αξίες τις πανανθρώπινες».
Η δίκη του δημάρχου Κώστα Πελετίδη διεκόπη και θα συνεχιστεί στις 23 Φεβρουαρίου.



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: EUROKINISSI

13 Φεβ 2017

Αϊτή: Η απάτη της ανθρωπιστικής δράσης

 By Frédéric Thomas and Βασίλης Παπακριβόπουλος (μετάφραση)

Τον Οκτώβριο, μία εβδομάδα μετά το πέρασμα του τυφώνα Μάθιου, είχαν καταμετρηθεί σχεδόν πεντακόσιοι νεκροί: ο τυφώνας προκάλεσε πολύ περισσότερες ζημιές στην Αϊτή σε σχέση με τις υπόλοιπες περιοχές απ’ όπου πέρασε. Είναι, άραγε, καταδικασμένη η φτωχότερη χώρα της Καραϊβικής να ξανακυλάει ασταμάτητα στην εξαθλίωση, παρ’ όλη τη βοήθεια που έχει δεχτεί; Στην πραγματικότητα όμως, τα αναπτυξιακά προγράμματα που υιοθετήθηκαν μετά τις προηγούμενες καταστροφές οδήγησαν τη χώρα σε αδιέξοδο.

Έντεκα η ώρα. Οι εργάτριες του Factory 4 και οι λιγοστοί άντρες συνάδελφοί τους σταματούν τη δουλειά και σκορπίζουν κάτω από τον καυτό, βαρύ σαν μολύβι ήλιο. Οι περισσότερες φορούν ακόμα την ποδιά και τον σκούφο που επιβάλλει ο κανονισμός. Όσες δεν μπαίνουν στο εστιατόριο του εργοστασίου, προσπαθούν να βρουν κάποια σκιά για να καθίσουν να γευματίσουν. Κάπου σαράντα Αϊτινές με άδεια εισόδου στον περίβολο των εγκαταστάσεων σηκώθηκαν ακόμα νωρίτερα και από τις εργάτριες για να ετοιμάσουν φαγητά που θα πουλήσουν προς 50 γκουρντ (0,70 ευρώ) το πιάτο. Όπως και οι υπόλοιποι συνάδελφοί του, ο Τζόνυ θα τα εξοφλήσει όλα μαζί σε λίγες ημέρες, όταν θα του έχουν πληρώσει τον διμηνιαίο μισθό του.

Εδώ δουλεύει μόλις δεκαπέντε ημέρες. Επέστρεψε στην Αϊτή μετά από δεκαεννιά χρόνια στη Δομινικανή Δημοκρατία «εξαιτίας των προβλημάτων ’κει κάτω…». Πράγματι, τον Σεπτέμβριο του 2013, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Δομινικανής Δημοκρατίας αφαίρεσε την υπηκοότητα από 100-120.000 κατοίκους αϊτινής καταγωγής, πυροδοτώντας μαζικές απελάσεις και ρατσιστικές εντάσεις. Κάθε μέρα πλην Κυριακής, ο Τζόνυ ξεκινάει από το Καπ-Αϊσιέν: εγερτήριο πριν από τις πέντε, επιστροφή μετά τις έξι το απόγευμα, αμοιβή με το βασικό ημερομίσθιο, 300 γκουρντ (λίγο περισσότερο από 4 ευρώ). Δύσκολα τα πράγματα; Γι’ αυτόν, τα πάντα είναι σχετικά: η ανεργία πλησιάζει το 60%. Περισσότεροι από 9.000 εργάτες (τα δύο τρίτα γυναίκες) μοχθούν στο Βιομηχανικό Πάρκο του Καρακόλ (PIC), που σύντομα θα γιορτάσει τα τέσσερα χρόνια λειτουργίας του.




Η άμεση ανθρωπιστική βοήθεια για την ανακούφιση των θυμάτων του τυφώνα Μάθιου δεν άρκεσε. Τα αναπτυξιακά προγράμματα που έχουν θεσπιστεί δεν βοηθούν την έξοδο από την εξαθλίωση (φωτ.: By Official U.S. Navy Page from United States of America Capt. Tyler Hopkins/U.S. Navy).


Στις 12 Ιανουαρίου του 2010, ένας σεισμός με ένταση 7 βαθμών έπληξε την Αϊτή, αφήνοντας πίσω του περισσότερους από 200.000 νεκρούς και 1,5 εκατομμύριο άστεγους (1). Η παγκόσμια κινητοποίηση αλληλεγγύης εξαιτίας της υπερπροβολής από τα μέσα ενημέρωσης μεταφράστηκε σε ένα κύμα ανθρωπιστικής βοήθειας, που μετέτρεψε την Αϊτή σε «Δημοκρατία των ΜΚΟ» (2). Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της προαναγγελθείσας βοήθειας ύψους 10 δισ. δολαρίων (7,2 δισ. ευρώ) δεν έφτασε ποτέ στη χώρα: στην πραγματικότητα περιλάμβανε δάνεια, ποσά που είχαν ήδη εγκριθεί, διαγραφή παλαιότερων χρεών και υποσχέσεις για δωρεές (που δεν τηρήθηκαν πάντα). Η βοήθεια μεταμορφώθηκε σε κομμάτι της αγοράς.



Μετατροπή της καταστροφής σε «ευκαιρία»

Στις αρχές Οκτωβρίου του 2016, ο τυφώνας Μάθιου έπληξε την Αϊτή. Είχαν προηγηθεί οι τυφώνες Ζαν (2004), Γκούσταβ, Χάνα και Άικ (2008) και Σάντυ (2012). Σύμφωνα με μια έκθεση του ΟΗΕ που δημοσιεύθηκε στις 13 Οκτωβρίου, στην Αϊτή από το 1995 έχουν χάσει τη ζωή τους 230.000 άτομα εξαιτίας των φυσικών καταστροφών. Ακόμα μία φορά εκφράζονται ανησυχίες σχετικά με την αναζωπύρωση της χολέρας, τη διατροφική επισφάλεια, την πρόσβαση σε πόσιμο νερό και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Οι εικόνες του κατακλυσμού βρίσκονται στα πρωτοσέλιδα των μέσων ενημέρωσης, η διεθνής βοήθεια καταφθάνει και τα στελέχη των ανθρωπιστικών οργανώσεων δηλώνουν ότι έχουν αποκομίσει διδάγματα από το φιάσκο του 2010. Τι είδους διδάγματα όμως;

Το PIC εγκαινιάστηκε με πολλές φανφάρες στις 22 Οκτωβρίου 2012, παρουσία του ζεύγους Κλίντον, του τότε Αϊτινού προέδρου και του προκατόχου του (Μισέλ Μαρτελύ και Ρενέ Πρεβάλ αντίστοιχα). Ενσαρκώνει τη σύγκλιση της ανθρωπιστικής βοήθειας και του νεοφιλελευθερισμού, συνοψισμένη στα σλόγκαν του βιομηχανικού πάρκου: «Να ξαναχτίσουμε καλύτερα» και «Η Αϊτή είναι ανοιχτή στην επιχειρηματικότητα». Εδώ, ένας από τους εκμισθωτές κατέχει προνομιακή θέση: η S&H Global, θυγατρική της νοτιοκορεατικής πολυεθνικής Sae-A, ηγετικής εταιρείας στον κλάδο παραγωγής ρούχων για γνωστές μάρκες (WalMart, Target, Gap…). Έχει εξασφαλίσει πρόσβαση στην αμερικανική αγορά χάρη στο νόμο Hope/Help (Ελπίδα/Βοήθεια), που αναγνωρίζει προνομιακό καθεστώς για τα προϊόντα κλωστοϋφαντουργίας που παράγονται στην Αϊτή.

To PIC χτίστηκε υπό την επίβλεψη του αϊτινού κράτους σε χρόνο ρεκόρ (10 μήνες) και χρηματοδοτήθηκε με περισσότερα από 300 εκατομμύρια δολάρια από την αμερικανική κυβέρνηση και από τη Διαμερικανική Τράπεζα Ανάπτυξης (IDB). Υποτίθεται ότι θα συμβάλει στην αποκέντρωση, θα δημιουργήσει δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας και θα μετατρέψει την ανθρωπιστική καταστροφή του 2010 σε «ευκαιρία». Όμως, είχε ήδη κατασκευαστεί πριν από τον σεισμό: αποτελεί την πλέον ορατή και προωθημένη αιχμή του δόρατος μιας συνολικής στρατηγικής, προσανατολισμένης στον βόρειο-βορειοανατολικό οικονομικό διάδρομο της χώρας. Ο χωροταξικός σχεδιασμός εκτείνεται από το Καπ-Αϊσιέν έως τα σύνορα με τη Δομινικανή Δημοκρατία. Σκοπός του: να διασφαλίσει τον συντονισμό των τουριστικών και των εξορυκτικών προγραμμάτων με τις ελεύθερες οικονομικές ζώνες. Και το PIC διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά μιας τέτοιας ζώνης, ξεκινώντας με τα φορολογικά, νομικά και εμπορικά προνόμια.

Οφείλουμε να αναγγείλουμε τον σκοπό της επίσκεψής μας στον ένοπλο φύλακα που επιτηρεί την είσοδο του «Χωριού της Διαφοράς», όπως το έχουν ονομάσει: «Θέλουμε να δούμε την Σέρλεϋ, την ένοικο του Ρ46.» Τα σπιτάκια των εργαζομένων, βαμμένα σε παστέλ χρώματα (ροζ, γαλάζιο και πράσινο), είναι χτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο, σε μικρά οικοδομικά τετράγωνα με στενούς δρόμους, δημιουργώντας ένα αποστειρωμένο σύμπαν εγκλεισμού, που φέρνει στον νου την αγχωτική ατμόσφαιρα της βρετανικής τηλεοπτικής σειράς The Prisoner. Η ιδέα της USAID (Αμερικανική Υπηρεσία για τη Διεθνή Ανάπτυξη), που επέβλεψε την κατασκευή του οικισμού, ήταν να παρέχει στέγη στα θύματα του σεισμού του 2010, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα στο PIC εργατικό δυναμικό με άμεση πρόσβαση. Με λίγα λόγια, μ’ έναν σμπάρο, δύο τρυγόνια… Κατά την ανέγερση όμως των 900 περίπου κατοικιών σημειώθηκαν καθυστερήσεις, κακοτεχνίες και υπερβάσεις κόστους. Κι αν ο οικισμός διαθέτει σχολείο, χρηματοδοτούμενο από την S&H Global, δεν υπάρχουν ούτε καταστήματα ούτε κέντρο υγείας ούτε παιδική χαρά…

Το PIC υιοθετεί τη λογική των αναπτυξιακών σχεδίων που επιβάλλονται στην Αϊτή εδώ και σαράντα χρόνια: δημιουργία ολοένα περισσότερων ελεύθερων οικονομικών ζωνών προκειμένου να ευνοηθούν οι «μοχλοί της ανάπτυξης», όπως ο τουρισμός, ο εξορυκτικός τομέας και η βιομηχανία του φασόν. Πρόκειται για μια στρατηγική «εν μέρει» αποτελεσματική, όπως παραδέχεται ο Ζιλ Νταμαί, στέλεχος της IDB που εργάζεται στη χώρα. Ο Λιστ Κουίτελ, εκτελεστικός διευθυντής του PIC, συμμερίζεται αυτή την άποψη, υπογραμμίζοντας παράλληλα τις 9.000 θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν και την παροχή ρεύματος σε μειωμένη τιμή χάρη στη μονάδα ηλεκτροπαραγωγής του PIC. «Το πάρκο θα δημιουργήσει έμμεσες θέσεις εργασίας, θα αυξήσει την αγοραστική δύναμη, θα επιτρέψει το άνοιγμα μικρομάγαζων που δεν μπορούσαν να υπάρξουν προηγουμένως. Η φυσική εξέλιξη είναι –σε δέκα με είκοσι χρόνια– η κοινωνία να εξελιχθεί προς την παροχή υπηρεσιών, όταν ο κόσμος θα έχει κάνει περισσότερες σπουδές…».

Κανένας από τους δύο συνομιλητές μας δεν εξιδανικεύει το μοντέλο της φασόν υπεργολαβίας. Ο Νταμαί αναγνωρίζει ότι «τα βιομηχανικά πάρκα αποτελούν απλούστατα θύλακες», προσθέτοντας ότι πρόκειται για ένα «αναγκαίο» στάδιο: «Το ζητούμενο είναι να περάσουμε από μια βιομηχανία βάσης, όπου απαιτούνται μόνο φθηνοί χειρώνακτες, σε μια βιομηχανία συναρμολόγησης, με μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία, με υψηλότερη ενσωμάτωση τεχνογνωσίας, ώστε στη συνέχεια να περάσουμε στην παροχή υπηρεσιών». Ωστόσο, μια ματιά στα περίχωρα αρκεί ώστε να αμφιβάλλουμε για την πιθανότητα ολοκλήρωσης αυτού του «ενάρετου κύκλου».



«Αφεντικά εδώ είναι οι Κορεάτες»

Με 8.000 εργαζόμενους, η S&H Global είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εργοδότης στον κλωστοϋφαντουργικό τομέα της χώρας. Η νοτιοκορεάτικη πολυεθνική έχει δεσμευτεί να δημιουργήσει συν τω χρόνω 20.000 θέσεις εργασίας και η κυβέρνηση Μαρτελύ έχει εξαγγείλει ότι το PIC θα απασχολήσει συνολικά όχι λιγότερα από 65.000 άτομα. Όμως, οι μελέτες σχετικά με τις ελεύθερες ζώνες έχουν την τάση να υπερεκτιμούν τις δημιουργούμενες θέσεις εργασίας και δεν συνεκτιμούν σχεδόν ποτέ την επισφάλειά τους. Πόσο μάλλον που οι αριθμοί του PIC στηρίζονται σε μια απλή προβολή με βάση… το διαθέσιμο εμβαδό του βιομηχανικού πάρκου και των εργαζόμενων που θα είχε τη δυνατότητα να φιλοξενήσει. Επιπλέον, ο κατώτατος μισθός –στην πράξη, πρόκειται μάλλον για τον ανώτατο…– είναι τόσο χαμηλός που μόλις και μετά βίας επιτρέπει την επιβίωση. Με πληθωρισμό γύρω στο 15% και διαρκή υποτίμηση του γκουρντ απέναντι στο δολάριο (-40% μεταξύ Απριλίου 2015 και Σεπτεμβρίου 2016), η αγοραστική δύναμη εξανεμίζεται ταχύτατα σε μια χώρα που εισάγει το 60% των τροφίμων που καταναλώνει.

«Εσύ, ο λευκός! Τι θα κάνεις μ’ όλα αυτά; Θα τα πεις;», ρωτάει επιθετικά η Ροζ-Μυρλάντ. Συνηθισμένοι να βλέπουν να παρελαύνουν από μπροστά τους κάθε λογής διεθνείς αξιωματούχοι, σύμβουλοι και εμπειρογνώμονες –των οποίων τα πτυχία και οι αμοιβές συνήθως είναι εξίσου εντυπωσιακά με την άγνοια και την ανικανότητά τους– οι Αϊτινοί έχουν μάθει να είναι επιφυλακτικοί. Τα μέλη του Batay Ouvriye –ενός από τα δύο συνδικάτα που δραστηριοποιούνται στο PIC, με 3.000 εγγεγραμμένους–, στην πλειονότητά τους νέοι και μαχητικοί, ελπίζουν να μείνουν εδώ μονάχα όσο είναι αναγκαίο για να ξαναρχίσουν σπουδές ή να βρουν μια «κανονική» δουλειά. Σήμερα, επιστρέφουν από μια διαδήλωση όπου απαίτησαν κατώτατο ημερομίσθιο 500 γκουρντ για την υφαντουργία (ενδίδοντας στις πιέσεις, η κυβέρνηση τον αύξησε από 240 σε 300 γκουρντ).

Εντός των τειχών του πάρκου, η ιεραρχία αντιστοιχεί στον διεθνή καταμερισμό εργασίας: στην κορυφή οι Κορεάτες, έναν όροφο παρακάτω τα διοικητικά στελέχη, προερχόμενα από την Κεντρική Αμερική και τη Δομινικανή Δημοκρατία και, στη βάση, Αϊτινοί μαύροι ανειδίκευτοι εργάτες. «Οι Κορεάτες είναι πολύ σκληροί. Είναι τα αφεντικά εδώ». Η Σέρλεϋ προσθέτει: «Όλο “Σιωπή!” και “Όχι κυρία!”. Δεν σε ακούνε. Και όταν σου βάζουν τις φωνές, πρέπει να σωπάσεις. Δεν μπορείς να απαντήσεις».

12:55 μ.μ. Η Σέρλεϋ, η Ροζ-Μυρλάντ, η Αζεμάρ και οι υπόλοιπες σηκώνονται, προσπαθούν να διώξουν την κούραση που παραλύει τα μέλη τους και κατευθύνονται ξανά προς το Factory 1. Στα υπόλοιπα εργαστήρια έχουν ήδη πιάσει δουλειά. Πρέπει να αντέξουν άλλες τρεις ώρες. Ή και περισσότερες, αν προκύψουν «έξτρα», που δύσκολα μπορείς να αρνηθείς (με την υπερωρία να πληρώνεται 45 γκουρντ την ώρα). Κι ύστερα, το ασφυκτικά γεμάτο λεωφορείο της επιστροφής… Κι αύριο πάλι τα ίδια, για όσον καιρό οι Αϊτινοί δεν θα κατορθώνουν να εξαλείψουν τα εμπόδια που τους εμποδίζουν να «ξεριζώσουν την εξαθλίωση και να φυτέψουν μια νέα ζωή (4)».



Βλ. Maurice Lemoine, «Haïti, doublement maudite», «Le Monde diplomatique», Ιανουάριος 2010.
Βλ. Céline Raffalli, «Αϊτή: Διαμελισμός από τους ευεργέτες», «Le Monde diplomatique – ελληνική έκδοση», 23 Ιουνίου 2013 (http://archives.monde-diplomatique.gr/spip.php?article433).
H Χίλαρι Κλίντον ως Υπουργός Εξωτερικών και ο σύζυγός της Μπιλ ως ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ. Το Ίδρυμα Κλίντον διαδραματίζει σημαντικό (και αμφιλεγόμενο) ρόλο στην Αϊτή.
Jacques Roumain, «Gouverneurs de la rosée», Zulma, Παρίσι, 2013.

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More