Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μεσολόγγι - αδέσποτα ώρα μηδέν.

Αδέσποτα, ένα ευαίσθητο θέμα για όσους είναι πραγματικά φιλόζωοι* και με τις δυο έννοιες της λέξης. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για τις αβοήθητες ψυχές που ξαφνικά βρεθήκαν απροστάτευτες στον δρόμο όχι από το τέλος δηλαδή από τα αποτελέσματα που βλέπουμε...

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

31 Μαρ 2020

Η κυβέρνηση απαλλάσσει καναλάρχες από δόση 21 εκ ευρω για τις άδειες

Την εξαίρεση των ιδιοκτητών καναλιών από την υποχρέωση καταβολής της ετήσιας δόσης ύψους 3,5 εκατ. ευρώ για τις τηλεοπτικές άδειες ανακοίνωσε η κυβέρνηση μέσω Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, η οποία εκδόθηκε τη Δευτέρα.
https://im1.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2020/14/313969-mikrofono.jpg
«Η πρώτη δόση καταβάλλεται εντός δεκαπέντε (15) ημερών από την ανακήρυξη του υπερθεματιστή σύμφωνα με την παρ. 2 του άρθρου 13 του ν. 4339/2015, καθεμία δε από τις επόμενες δόσεις καταβάλλεται μέχρι τις 15 Οκτωβρίου κάθε ημερολογιακού έτους, εξαιρουμένου του ημερολογιακού έτους 2020, εντός του οποίου δεν καταβάλλεται οιαδήποτε δόση» προβλέπεται στην ΠΝΠ, ενώ δεν διευκρινίζεται τι θα συμβεί στο άμεσο μέλλον . «Το υπολειπόμενο, κατά την ημερομηνία έναρξης ισχύος της παρούσας, ποσό τιμήματος κάθε άδειας καταβάλλεται από τον υπερθεματιστή σε ισόποσες δόσεις» προστίθεται στο ίδιο άρθρο.
Επιπλέον, η ΠΝΠ ορίζει ότι οι ιδιοκτήτες των έξι ιδιωτικών καναλιών «δεν πρόκειται να καταβάλουν οιαδήποτε δόση τιμήματος άδειας εντός του ημερολογιακού έτους 2020, το ποσό των πενήντα χιλιάδων (50.000) ευρώ για κάθε άδεια που δεν θα αποδοθεί στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (Ε.Σ.Ρ.), θα επιμερισθεί αναλογικά στις επόμενες ετήσιες δόσεις που θα καταβάλλει έκαστος υπερθεματιστής και θα προσαυξάνει αναλογικά το ετησίως αποδιδόμενο στο Ε.Σ.Ρ. ποσό των πενήντα χιλιάδων (50.000) ευρώ».
Με δεδομένο πάντως ότι πρόκειται για έξι κανάλια, το συνολικό ποσό που θα λείψει από τα κρατικά ταμεία είναι 21 εκατ. ευρώ. Δεν είναι σαφές επίσης το αν αυτή η δόση διαγράφεται ή αναβάλλεται, ή αναστέλλεται και θα επιμεριστεί στις επόμενες, από το 2021 δηλαδή και εάν δεν υπάρξει κάποια νεότερη ρύθμιση. Το συγκεκριμένο ερώτημα απηύθυνε στον κυβερνητικό εκπρόσωπο και ο Τομεάρχης Ψηφιακής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, Μάριος Κάτσης:

Μια νύχτα στην Ακρόπολη… (με αφορμή τον θάνατο του Μαν.Γλέζου)

(αναδημοσίευση)
Μια νύχτα στην Ακρόπολη…
Τη νύχτα της 30ης προς 31η Μάη του 1941, μέσα στη βαθιά Κατοχή, πριν από ακριβώς 78 χρόνια, ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας κατεβάζουν τη μισητή σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό από την Ακρόπολη.
Ανάμεσα στις άλλες μαρτυρίες για τα γεγονότα εκείνης της βραδιάς, συγκλονιστική είναι η περιγραφή του ίδιου του Λάκη Σάντα, αυτού του σεμνού αγωνιστή, στο βιβλίο του «Μια νύχτα στην Ακρόπολη…» (εκδόσεις «Βιβλιόραμα»).
Ποιός Έλληνας δεν είναι περήφανος για εκείνη την πράξη;
 
Ναι, αλλά τότε υπήρχαν και εκείνοι που έλεγαν αυτά:
«Δεν είναι δυνατόν να ήσαν άνθρωποι με σώας τας φρένας αυτοί που υπεξήρεσαν εν ώρα νυκτός, την Γερμανικήν σημαίαν, η οποία εκυμάτιζεν, επί της Ακροπόλεως, παραπλεύρως της Εθνικής μας Σημαίας. (…) Διότι μόνον παράφρονες ή όργανα ξένης προπαγάνδας ημπορούσαν να διαπράξουν μιαν τόσο επαίσχυντο (…) πράξιν (…). Το Ελληνικό Έθνος υπεδέχθη την σημαίαν του Νέου Ράιχ, που εδημιούργησεν η μεγαλοφυής διάνοια του Αδόλφου Χίλτερ, ως σημαίαν ενός υπό πάσαν έποψιν μεγάλου και ανέκαθεν φίλου προς την Ελλάδα λαού, ως εν σύμβολον αποκαταστάσεως μιας ειρηνικής περιόδου, ως εν σύμβολον δικαιοσύνης (…) και πολιτισμού. Και είναι βέβαιον ότι αν οι δράσται του εγκλήματος της, περιήρχοντο εις χείρας του ελληνικού λαού, θα λυντσάροντο από αυτόν τον ίδιον ως εχθροί της πατρίδος μας».
(Η εφημερίδα «Βραδυνή» της 1ης Ιουνίου 1941 καταγγέλλει σαν «παράφρονες ή όργανα ξένης προπαγάνδας» αυτούς που κατέβασαν την χιτλερική σημαία η οποία αξίζει «την προσήκουσαν τιμήν και τον ειλικρινή σεβασμόν»)…
Μέσα στη ναζιστική σκλαβιά ορθώθηκε το ανάστημα του αδούλωτου λαού για την αποτίναξη του φασιστικού ζυγού, για την εθνική απελευθέρωση και την αναδημιουργία της Ελλάδας.
Ο λαός ακολούθησε το δικό του μεγαλειώδη δρόμο, τον αγώνα της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης, όπως τον είχε περιγράψει ήδη από την έναρξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου – μέσα από τα μπουντρούμια της Ασφάλειας – ο Νίκος Ζαχαριάδης στο ιστορικό του πρώτο γράμμα της 31 Οκτώβρη 1940 («Το ΚΚΕ- Επίσημα Κείμενα», εκδόσεις Σ.Ε., τόμος 5ος, σελ. 9- 10 και Νίκος Ζαχαριάδης: «Ιστορικά Διλήμματα- Ιστορικές Απαντήσεις- Άπαντα τα δημοσιευμένα 1940- 1945», εκδόσεις Καστανιώτη, Πετρόπουλος – Χατζηδημητράκος, Αθήνα 2011, σελ. 31):
«Προς το λαό της Ελλάδας
Ο φασισμός του Μουσσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι έλληνες παλαίβουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλεύει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.
Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα (…)»
Και το γράμμα του Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ κατέληγε:
«Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση και από κάθε εκμετάλλευση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.
Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας».
Ο λαός μας, αρνούμενος την καταχνιά της κατοχής που πλάκωσε τη χώρα τον Απρίλη του ’41, πιάνοντας το νήμα του ‘21, απειθαρχώντας στα κελεύσματα της συνθηκολόγησης, χωρίς να διαπραγματευτεί τίποτα από την τιμή και την Ιστορία του, τράβηξε το δρόμο του μεγαλείου και της θυσίας, όπως ακριβώς περιγραφόταν σε εκείνο το πανό του ΕΑΜ:
«Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα»
Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι υπήρχαν και εκείνοι οι προσκυνημένοι, τα ελληνόφωνα όργανα του κατακτητή, τα φασιστικά Τάγματα Ασφαλείας και της θηριωδίας, προς τα οποία επιδαψίλευαν δάφνες ο Χίτλερ και ο Χίμλερ:
Το κατέβασμα του αγκυλωτού από την Ακρόπολη ήταν και είναι πράξη υψιστου συμβολισμού. Ημέρα μνήμης και τιμής για τους πραγματικούς πατριώτες, τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού που έδωσαν τον αγώνα για το ψωμί, την τιμή και τη λευτεριά. Και ο όρκος τους ήταν αυτός:
«Εγώ, παιδί του Ελληνικού Λαού, ορκίζομαι ν’ αγωνιστώ πιστά στις τάξεις του ΕΛΑΣ για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του Λαού μας, κι ακόμα, να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιός του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά και την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω εάν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δεν γίνει ο Λαός νοικοκύρης στον τόπο του» (Ο Όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας του ΕΛΑΣ στη Ρούμελη που έγραψε ο Άρης Βελουχιώτης και δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά).
Αλλά και τότε δεν έλειψαν εκείνοι που βρέθηκαν απέναντι στον ελληνικό λαό. Εκείνοι που βγήκαν από τις τάξεις του φασιστικού και δολοφονικού μεταξικού καθεστώτος, από τις τάξεις εκείνων που διόρισαν πρωθυπουργό τον Μεταξά το 1936, τους απόντες από το μεγαλειώδες «Όχι» του ελληνικού λαού στα βουνά, στις πόλεις και τα χωριά. Υπήρχαν οι δοσίλογοι και οι μαυραγορίτες, οι γερμανοτσολιάδες και οι ταγματασφαλίτες.
Αυτοί που όταν ο ελληνικός λαός πολεμούσε και απελευθέρωνε τη χώρα από τους κατακτητές, εκείνοι έδιναν τον παρακάτω όρκο:
«Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως ΕΙΣ ΤΑΣ ΔΙΑΤΑΓΑΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ. Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθεισομένας μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς, ότι διά μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεών μου, τας οποίας διά του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθή ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ» (Ο Όρκος των Ταγμάτων Ασφαλείας)…
Η τιμή, λοιπόν, για εκείνους που ‘έδωσαν τη ζωή τους για την τιμή και την λευτεριά αυτού του τόπου, πάει χέρι – χέρι με την αιώνια καταισχύνη που θα κουβαλάνε όσοι πρόδωσαν κι όσοι προσπαθούν να κρύψουν την απουσία των προγόνων τους και τη δική τους πίσω από την «αθώα» φρασούλα: «Τότε όλοι οι Έλληνες ήταν “ένα”»….
Ε, όχι βέβαια!
  • Ο ελληνικός λαός που πολεμούσε τους Γερμανούς στις πόλεις και στα βουνά, σε σχέση με τους άλλους, εκέινους που είχαν πάρει τον «πατριωτισμό» τους – μαζί με το χρυσό της χώρας – και τον είχαν φυγαδεύσει στα ασφαλέστατα «χαρακώματα» του Καΐρου και του Λονδίνου, δεν είναι «ένα», είναι «δυο – και μάλιστα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους – πράγματα».
  • Ήταν άλλο πράγμα το ΕΑΜ κι άλλο εκείνοι που συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ, οι δοσίλογοι,οι ταγματασφαλίτες και οι γερμανοντυμένοι. Στους οποίους, αν και προδότες, οι του Καΐρου και του Λονδίνου, όταν επέστρεψαν, στο πλαίσιο της «εθνικής τους ενότητας», επιδαψίλευσαν τιμές και αξιώματα..
  • Άλλο πράγμα οι εκτελεσμένοι στον τοίχο της Καισαριανής κι άλλο πράγμα οι «Τσολάκογλου» και οι «Ραλληδες». Άλλο πράγμα ο Έκτωρ Τσιρονίκος, ο δωσίλογος και συνεργάτης των Γερμανών επί Κατοχής. Ο αντιπρόεδρος στη γερμανοδιορισμένη «κυβέρνηση» του Ιωάννη Ράλλη, της κυβέρνησης δηλαδή των γερμανοτσολιάδων που ίδρυσε τα «Τάγματα Ασφαλείας». Κάτι τέτοιοι σαν τον Τσιρονίκο, με τέτοια «πατριωτική» προϋπηρεσία, είναι που απαρτίζουν τους «ήρωες» της Χρυσής Αυγής. Έτσι, στο περιοδικό της Χρυσής Αυγής, στη δεύτερη σελίδα, μέσα σε ειδικό πλαίσιο ώστε να τονίζεται ευδιάκριτα ο ναζισμός τους, δημοσιεύτηκε κείμενο (τεύχος Δεκέμβρη 1983) υπό τον τίτλο «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ», το οποίο καταλήγει ως εξής: «Γιατί ΕΜΕΙΣ, μόνο ΕΜΕΙΣ είμαστε ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, μελλοντικοί ανατροπείς της διαφθοράς, μελλοντικοί Δημιουργοί της Πολιτείας του Ήλιου, της Πολιτείας του Ελληνικού Μεγαλείου, της ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ». Η υπογραφή του εν λόγω δημοσιεύματος (και μάλιστα με κεφαλαία γράμματα) είναι: «ΕΚΤΩΡ ΤΣΙΡΟΝΙΚΟΣ».
Άλλο πράγμα αυτοί που έδωσαν την ψυχή, την καρδιά και το αίμα τους για τη λευτεριά της Ελλάδας και για τη σωτηρία του λαού, κι άλλο οι μαυραγορίτες, τα κόμματά τους και οι εφημερίδες που έφταναν να δίνουν ακόμα και το παράγγελμα των εκτελεστικών αποσπασμάτων (!), αυτοί που κράδαιναν ενάντια στο μεγαλειώδες κίνημα της Αντίστασης τη «νομιμότητα» του κατακτητή και των ντόπιων οργάνων του και έγραφαν:
«Καλώς συνετάγη ο νόμος που τιμωρεί με θάνατο τους Έλληνες υπηκόους όσοι μετέχουν σε πολεμικές εχθροπραξίες κατά των Γερμανών» («Καθημερινή», 1/6/1941).
  • Άλλο πράγμα ήταν αυτοί που πολεμούσαν και τραγουδούσαν «το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ τη πείνα, θα μας σώσει κι από τη σκλαβιά» κι άλλο πράγμα οι «παπατζήδες» που (στις 2-5-1944) σε ομιλία τους στην Αλεξάνδρεια, παρουσία των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, έκαναν λόγο για τη «βρωμιά του ΕΑΜ»!
  • Άλλο πράγμα ήταν αυτοί που πολέμησαν τον Χίτλερ και με τα ίδια όπλα πολέμησαν τον Τσόρτσιλ και τον Βαν Φλιτ, κι άλλο εκείνοι που για να καταπνιγεί κάθε εγχείρημα λαϊκής κυριαρχίας στον τόπο ζητούσαν «εντυπωσιακή» ιμπεριαλιστική επέμβαση ξένων δυνάμεων στην Ελλάδα και τηλεγραφούσαν (Γεώργιος Παπανδρέου, 22/9/1944), στον Τσόρτσιλ τα εξής:
«Δύναμαι να σας διαβεβαιώσω ότι η σταθερότης της ελληνικής κυβερνήσεως θα διατηρηθεί πλήρως κατά τας επικείμενους κρίσιμους στιγμάς. Δεν γνωρίζω τους λόγους διά την απουσία της Βρετανίας. Μόνον η άμεσος παρουσία εντυπωσιακών βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα και ως τας τουρκικάς ακτάς θα ήτο δυνατό να μεταβάλει την κατάστασιν» (Γ. Παπανδρέου: «Κείμενα», τόμος Β’ «Η απελευθέρωσις της Ελλάδος», εκδόσεις «Μπίρης», σελ. 147, Γ.Πετρόπουλος, Ριζοσπάστης, 1/12/2002).
  • Άλλο πράγμα ήταν να κατεβάζεις την ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη κι άλλο πράγμα να εξεγείρεσαι εναντίον «της αντεθνικής ταύτης ενεργείας» («Αθηναϊκά Νέα», 2/6/1941)
Να λοιπόν που η Ιστορία και η αλήθεια είναι πεισματάρικα πράγματα. Και επιμένουν: Όπως και σήμερα, έτσι και τότε, «μαζί» και «ενωμένος» ήταν, πράγματι, ο ελληνικός λαός. Οι δοσίλογοι και οι πατριδοκάπηλοι ήταν – και θα είναι πάντα – στην άλλη μπάντα.
Πηγή: “Μια νύχτα στην Ακρόπολη…”, Ημεροδρόμος 30/5/2019

30 Μαρ 2020

Κοινωνικό κράτος: Από τον μαρασμό στην εσπευσμένη παλινόρθωση;

Και τι μπορεί να σημαίνει εξελιγμένος καπιταλισμός με μία γενίκευση του κράτους πρόνοιας, όπως πιστεύουν οι σοσιαλδημοκράτες; Μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή η γενίκευση του κράτους πρόνοιας; Μήπως μέχρι τον κομμουνισμό;» (Βασίλης Ραφαηλίδης)
Κοινωνικό κράτος: Από τον μαρασμό στην εσπευσμένη παλινόρθωση ...
Πριν από δέκα χρόνια, τέτοια περίπου περίοδο, επικρατούσε μεγάλη αναστάτωση στη χώρα μας με αφορμή τα μέτρα που μας καλούσαν να θεσπίσουμε για να «ξεπεράσουμε» την οικονομική κρίση. Μειώσεις σε μισθούς και σε συντάξεις, αυξήσεις ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, απολύσεις, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας και πολλά άλλα μέτρα λιτότητας που θα εξυγίαιναν τάχα την οικονομία μας, σύμφωνα με τους ενορχηστρωτές τους.
Παράλληλα, ήταν μια περίοδος που ξεκίνησαν συζητήσεις για τον αχαλίνωτο ρόλο των αγορών, για την ανεξέλεγκτη στροφή φιλελευθεροποίησης που είχαν πάρει οι δυτικές κοινωνίες και τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε όλο αυτό. Yπήρξαν φωνές – ακόμη και συντηρητικές – που μιλούσαν για το «έλλειμμα δημοκρατίας και αλληλεγγύης» που υπήρχε – και υπάρχει – στα Ευρωπαϊκά όργανα.
Δέκα χρόνια μετά, ύστερα από τεράστιες θυσίες του ελληνικού λαού, έπειτα από μία δεκαετία που λίγοι κατάφεραν να την ξεπεράσουν αλώβητοι, μοιάζουμε να βρισκόμαστε εκ νέου στο σημείο μηδέν, με αφορμή αυτή τη φορά μια πανδημία, που ενδεχομένως, όπως όλα μέχρι τώρα συνομολογούν, είναι ικανή να πυροδοτήσει μια καινούργια κρίση – πιθανότατα χειρότερη και από αυτή που βιώσαμε.
Την ίδια στιγμή, όλο και περισσότεροι είναι αυτοί που δυσφορούν με τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για παράδειγμα, ο Πρόεδρος της Σερβίας, Αλεξάνταρ Βούτσιτς, δήλωσε πως «δεν υπάρχει ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Αυτό ήταν ένα παραμύθι», ενώ στην Ιταλία ήδη δημιουργείται κλίμα υπέρ της αποχώρησης, με τον πρωθυπουγό της, Τζουζέπε Κόντε, να βρίσκει στην πρόσφατη τηλε-Σύνοδο Κορυφής «απαράδεκτες και απογοητευτικές» τις προτάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για μία τόσο κρίσιμη κατάσταση.
Το ερώτημα που γεννιέται εύλογα, λοιπόν, είναι γιατί μέσα στην προηγούμενη δεκαετία, όπου απέτυχαν με πάταγο οι πολιτικές της λιτότητας και η στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης με ακόμη περισσότερο φιλελευθερισμό, δεν αλλάξαμε ρότα, δεν είπαμε «ως εδώ» και δεν κάναμε μεταβολή στον τρόπο δόμησης των σύγχρονων κοινωνιών και του κράτους, αλλά αφήσαμε την οικονομία της αγοράς να διεισδύσει ακόμα πιο βαθιά στην οργάνωση και τη λειτουργία των βασικών δραστηριοτήτων της καθημερινότητας.
Ίσως αισθανθήκαμε αδύναμοι να αντιδράσουμε, ανίκανοι να επιβάλλουμε τις δικές μας προτεραιότητες και ανάγκες ή να βρεθήκαμε μπερδεμένοι από όλα όσα σάρωναν ξαφνικά τις ζωές μας. Όπως και να έχει, το αποτέλεσμα σήμερα είναι το ίδιο: είμαστε ανοχύρωτοι απέναντι στη νέα κρίση που έρχεται.
«Σοφία, ανδρεία, φρονιμάδα και δικαιοσύνη» είναι οι τέσσερις αρετές, που σύμφωνα με τον Πλάτωνα («Πολιτεία», Μετάφραση Ν. Μ. Σκουτερόπουλος, Εκδόσεις Πόλις, 2002, σελ. 283) πρέπει να αποτελούν τον θεμέλιο λίθο πάνω στον οποίο οφείλει να οικοδομείται μια κοινωνία και ένα κράτος. Για να οικοδομηθούν, όμως, πρέπει πρώτα απ’ όλα να υπάρχουν.
Ελπίζουμε πως η δοκιμασία που περνάμε σήμερα θα μας οπλίσει με τα απαραίτητα εργαλεία για να μπορέσουμε αφενός να επανακαθορίσουμε τις σταθερές μας πάνω σε στέρεες βάσεις και αφετέρου να συλλογιστούμε για την οργάνωση της κοινωνίας που έχουμε ανάγκη.

Μάθαμε (και σήμερα) τι έχει μέσα το κεφάλι ενός ναζί

Σήμερα, 30 Μαρτίου 2020, έφυγε από τη ζωή ο Μανώλης Γλέζος. Στις 30 Μαρτίου 1952 εκτελέστηκε ο Νίκος Μπελογιάννης.
Στο κεφάλι ενός ναζί ο συνδυασμός των ημερομηνιών είχε αυτό το αποτέλεσμα: 
 
Στις φωτογραφίες παρακάτω:
  • Ο ναζί με τη σβάστικα στο χέρι και πίσω του τον Χίτλερ.
  • Ο ναζί με τη σβάστικα στο στήθος την ώρα που μάθαινε παιδάκια να χαιρετάνε ναζιστικά.
  • Απόσπασμα από το «αντίγραφον επιστολής στην γαλλική που δόθηκε στον υπασπιστή του Leon Degrelle κύριον Van Leeuw στην Μαδρίτη στις 24/7/1989». Ο Ντεγκρέλ ήταν επικεφαλής των Βαλονικών Ες-Ες. Αυτός που υπογράφει την επιστολή είναι ο ναζί υπαρχηγός της Χρυσής Αυγής, Χρήστος Παππάς (περισσότερα εδώ).
Αυτό το ναζίδι, λοιπόν, σήμερα έκανε την ανάρτηση που βλέπετε.
Συμπέρασμα, χωρίς πολλά – πολλά: Μάθαμε (και σήμερα) τι έχει μέσα το κεφάλι ενός ναζί.
Υ.Γ: Ο Χρήστος Παππάς είναι ναζί κανονικός και υπάρχουν αμέτρητες αποδείξεις γι’ αυτό. Παρ’ όλα αυτά στη δίκη της Χρυσής Αυγής επικαλέστηκε «τουριστικό» και «αποκριάτικο» ναζισμό (Οκτώβριος 2019). Διαβάστε τα αποσπάσματα παρακάτω, για να γίνει αντιληπτό για μια ακόμα φορά ότι – εκτός πολλών άλλων – ναζί σημαίνει και θρασύδειλο ανθρωπάριο.  
Πρ: Κάποιο άλλο κείμενο, έγγραφο, ο όρκος;
Παππάς: Τι λέτε όρκο; Ένα κείμενο προσωπικό που τότε, από καιρό, 21 ετών, το είδα πάλι όταν έγινε έρευνα.
Πρ: Χειρόγραφο είναι. Γραμμένο από εσάς.
Παππάς: Ναι, είναι χειρόγραφο.
Πρ: Αναφέρεται σε αρχές του εθνικοσοσιαλισμού.
Παππάς: Ναι, ξέρω ποιο λέτε, μου το διάβασε ο κ. Γεωργουλέας, αφορά ιδεολογικές αναζητήσες 20χρονου, δεν με εκφράζει.
Πρ: Τότε σας εξέφραζε;
Παππάς: Πολλά με εξέφραζαν.
Πρ: Τι έχει αλλάξει από τότε;
Παππάς: Όλοι εξελίσσονται κα πρόεδρε.
Πρ: Όχι όλοι, άλλοι εξελίσσονται, άλλοι όχι.
Πρ: H ΧΑ έχει σχέση με εθνικοσοσιαλισμό;
Παππάς: Όχι, η ιδεολογία μας είναι ο λαϊκός εθνικισμός, αυτό ξεκαθαρίστηκε πολύ πριν, είναι απόφαση του συνεδρίου του 1992 και με αυτήν την απόφαση…
Πρ: Θα το αποδοκιμάζατε; Ακούσαμε τον Παναγιώταρο χθες να λέει «όταν το βλέπαμε τους λέγαμε κάτω το χέρι».
Παππάς: Αν οι χαιρετισμοί προέρχονται από καθεστώς Μεταξά ή άλλα ευρωπαϊκά καθεστώτα, δεν είναι σωστό, το αποδοκιμάζω.
Πρ: Έχουμε δει και δικές σας φωτό.
Παππάς: Θέλω να ξεκαθαρίσω. Φωτό, κείμενα εν είδει ημερολογίου, άρθρα ή ό,τι άλλο αφορά δεκαετίες πίσω, δηλαδή μιλάμε για μέσα ’80, δεν με αφορούν, είναι κείμενα, όπως είχα πει στη Βουλή και αποτέλεσε αιτία παρεξήγησης απ τον κο Τατσόπουλο. Τότε του είπα ότι «πραγματικά σ’ ευχαριστώ», με πολιτική ειρωνεία, διότι μου θύμισε κάποιο κείμενο της νιότης. Αν είναι να δικαστώ για φωτογραφίες… Πιστεύω ότι το φρόνημα δεν διώκεται ποινικά. Είναι προσωπικές φωτό. Δεν επιχείρησα να τις δημοσιοποιήσω και δυστυχώς δεν τις είχα διαγράψει.
Πρ: Θα σας μιλήσω για μια πρόσφατη του 2009, που εμφανίζεστε εσείς στον τάφο του Μουσολίνι με τον σχετικό χαιρετισμό.
Παππάς: Μετά τον θάνατο του Ι. Μεταξά το 1941, οι στρατιώτες Έλληνες και πολίτες, χαιρετούσαν με αυτόν τον χαιρετισμό. Είναι τουριστική διέλευση και δεν πήγα μόνο εκεί, πέρασα όλη την Ιταλία, από Φλωρεντία, κάτω, πέρασα όλο τον Βορρά.
Εισ: Μια φωτο με το παιδί σας;
Παππάς: Βεβαίως είναι προσωπικό μου δεδομένο, ήταν το Τριώδιο, πλάκα κάναμε, κατηγορούμαι γι’ αυτό;

29 Μαρ 2020

Τοποθέτηση και ερωτήσεις του δημοτικού συμβούλου Δ.Κοτσόργιου για το φλέγον θεμα της Μαρίνας!

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ Κ. ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ
Κύριε Δημαρχε Κωστα Λύρο

Φημίζεσθε για την μυστικοπάθεια σας, όμως η σιγή ασυρμάτου που εφαρμόζετε στα θέματα του Λιμενικού Ταμείου και ειδικότερα στο μείζον θέμα της Μαρίνας είναι ύποπτη.
Με αφορμή λοιπόν την από 28.3.2020 δημοσίευση – απάντηση σας στην δημοσίευση του πρώην Δήμαρχου κ. Καραπάνου σας παρακαλώ να επικεντρωθείτε στην ουσία του προβλήματος της Μαρίνας και όχι στο πόσα χρήματα πήρε ο Καραπάνος και οι πέριξ αυτού από την Μαρίνα. Διότι το πόσα χρήματα πήρανε είναι κομμάτι του συνολου και όχι το συνολον. Αν θέλατε να τον ελέγξετε θα ελέγχατε την Μαρίνα που ειχατε δικαιωμα κ. Λύρο και παρ’ όλ’ αυτά δεν το κάνατε ή το κάνατε και κανένας δεν γνωρίζει. Μήπως πρέπει να απευθυνθώ στον άμισθο οικονομικό σας σύμβουλο και κουμπάρο σας κ. Δανιήλ;

Θα γίνω λοιπόν συγκεκριμένος και σας ερωτώ κ. Λύρο.
Γιατί επιλέξατε τον Ολλανδό μέτοχο ως διευθύνοντα σύμβουλο της Μαρίνας, δηλαδή κουμάνταδόρο στο συρτάρι της εταιρείας όταν κατηγορείτε τον κ. Καραπάνο ότι επέλεξε και συνεργάσθηκε για χρόνια με τον Ολλανδό μέτοχο; Αν ο κ. Καραπάνος κάλυπτε τον Ολλανδό μέτοχο, εσείς κ. Λύρο νομιμοποιείτε τον κ. Καραπάνο μεσω της ψήφου σας με την επανεκλογή του Ολλανδού μετόχου στο τιμόνι της εταιρείας; Κατηγορείτε τον κ. Καραπάνο και κάνετε τα ίδια; Κοροιδευεται τον εαυτο σας αν νομίζετε ότι απευθύνεσθε σε βλάκες. 

Έχετε κάνει ουσιαστικό οικονομικό έλεγχο στην Μαρίνα πριν εκλέξετε τον Ολλανδό μέτοχο πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της Μαρίνας; Είχατε ενημέρωση από τον ορκωτό λογιστή που επιλέξατε ο ίδιος για να ελέγξει την Μαρίνα πριν επιλέξετε και εσείς όπως και ο κ. Καραπάνος τον Ολλανδό μέτοχο κουμάντο στην Μαρίνα; Γιατί κατηγορείτε τον κ. Καραπάνο όταν και εσείς κάνετε τα ίδια;
Μήπως και εσείς κ. Λύρο και ο κ. Καραπάνος έχετε κοινό παρονομαστή τον δημοτικό σύμβουλο κ. Παπαδόπουλο Παν. ο οποίος κ. Παπαδόπουλος όταν ήταν πρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου το 2012 - 2013 επίσης υποστήριξε και επέλεξε για κουμάντο στην Μαρίνα τον Ολλανδό μέτοχο; Ποια η σχέση των τριών σας; Ερωτώ διότι μέχρι σήμερα δεν διαπίστωσα καυγά μεταξύ σας για το θέμα της Μαρίνας. Μήπως είναι άλλος o κοινός παρονομαστής πίσω και από τους τρείς σας κ.κ. Λύρο, Καραπάνο και Παπαδόπουλε; Ερωτώ διότι το αποτέλεσμα μετά το 2012 που σταμάτησαν τα έργα είναι το ίδιο. Επενδυτική απραξία εις βάρος του τόπου!
Σας προτείνω λοιπόν κ.κ. Λύρο, Καραπάνο και Παπαδόπουλε, ως αιρετοι της αυτοδιοικησης να εξηγήσετε τους λόγους της υποστήριξη σας εν λευκώ στον Ολλανδό μέτοχο. Και λέω εν λευκώ διότι ποτέ δεν έμαθε το Λιμενικό Ταμείο αλλα και κανεις αλλος την διαχειριστική τακτική του Ολλανδού μετόχου. Το Λιμενικό Ταμείο με προέδρους εσάς ή τους απεσταλμένους σας πήγαινε στην Μαρίνα για να εκλέξει τον Ολλανδό μέτοχο κουμανταδόρο και αν ναι πότε τον έλεγχε; η μηπως τον έλεγχε και
συμφωνούσε με τα χρέη που δημιουργούσε προς ζημία του μετόχου Λιμενικό Ταμείο; Και αν τον έλεγξε γιατί δεν γνωρίζει κανείς μας το παραμικρό; Τι παραλάβατε κ. Λύρο όταν εκλεγήκατε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Μαρίνας; Μιλησατε για μια χρεοκοπημενη εταιρια στην ανακοινωση σας ποιος την χρεωκοπησε ;Και αν την ευθυνη γι αυτο την φερει αυτος που ηταν μεχρι προτεινος κουμαντο της εταιριας γιατι εσεις κυριε Λυρο τον ξαναψηφισατε παλι για διευθυνοντα συμβουλο και επι πλεον και για προεδρο της μαρινας ;;; 

Ως προς το ασήμαντο γεγονός της ανάθεσης σε δικηγόρο των Πατρών, για το οποίο δήθεν ανοίξατε καυγά, κ.κ. Λύρο και Καραπάνο, ειδικός στο εμπορικό δίκαιο σας υπενθυμίζω αν και το γνωρίζετε, υπάρχει έγκριτη δικηγόρος με μεταπτυχιακό στο ΕΚΠΑ και με έδρα το Μεσολόγγι. 

Κύριε Λύρο, πριν το στομα σας τρεξει του μυαλου σας και πριν κανετε ανακοινωσεις ελέγξτε γιατί η Μαρίνα χρωστάει κάμποσα εκατομμύρια; που τα χρωστάει; και ποιος δημιούργησε το χρέος; Δεν το γνωρίζει το Λιμενικό Ταμείο και την ευθύνη έχετε εσείς που είστε προεδρος στο Δ.Λ.Τ και στην διοίκηση της Μαρίνας χωρίς να έχετε κάνει έλεγχο, ή μηπως έχετε κάνει και δεν μας εχετε ενημερώσατε, για τα χρέη της όπως και ο κ. Καραπάνος ο οποίος συμμετείχε στην διοίκηση της Μαρίνας προσωπικά ή με συνεργάτες του όταν αυτά δημιουργήθηκαν;Είναι επιεικώς ύποπτο να ζητάτε κ. Λύρο κατά καιρούς την επαναδημοπράτηση της Μαρίνας δίδοντας στην ουσία άφεση σε όσους δημιούργησαν χρέος εκατομμυρίων ζημιώνοντας και το Λιμενικό Ταμείο. Ανοίγετε δήθεν καυγά για 1.500 Ευρώ που θα πάρει ο δικηγόρος των Πατρών για την γνωμοδότηση που θα κάνει για την Μαρίνα και αφήνετε ανέλεκτα μερικά εκατομύρια; Μήπως θέλετε να καλύψετε τον κ. Καραπάνο; 

Είμαι παρών να υποστηρίξω κάθε σωστη σας θεση ..
Μέχρι τότε, και εσείς κ. Λύρο και ο κ. Παπαδόπουλος μην κατηγορειτε τον κ. Καραπάνο. Ζητήστε του συγνώμη διότι η πολιτική σας στην Μαρίνα ταυτιζεται απολυτρα
Δημ. Κοτσόργιος
Δημοτικός Σύμβουλος

Όλοι σας δημιουργήσατε και συντηρείτε αποικιοκρατικό καθεστώς στην Πόλη της Ελευθερίας και της θυσιας 

Περμενω την δημόσια απάντησή σας. 




Υ.Γ.
1. Η παρούσα δημόσια επιστολή απευθύνετε και σε όλους τους Δημοτικούς Συμβούλους προς γνώση.
2. Επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε είναι να εισαχθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο το θέμα της Μαρίνας όπως επαννηλημένα ζήτησα και ο κ. Λύρος ακόμη αρνηται να το κανει ..



28 Μαρ 2020

Από πού έρχονται οι κορονοϊοί;

Ακόμα και στον 21ο αιώνα, οι παλιές «θεραπείες» θεωρούνται από τις αρχές ως το καλύτερο μέσο για να καταπολεμηθεί η επιδημία που οφείλεται στον κορονοϊό: εκατοντάδες εκατομμύρια άτομα υφίστανται περιορισμούς στις μετακινήσεις τους. Μήπως όμως έχει φθάσει η στιγμή να αναρωτηθούμε γιατί πανδημίες διαδέχονται η μια την άλλη με ολοένα ταχύτερο ρυθμό;
Ήταν άραγε ένας παγκολίνος; Μια νυχτερίδα; Ή μήπως ένα φίδι, όπως ακούστηκε αρχικά, για να διαψευστεί στη συνέχεια η είδηση; Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα αγώνα δρόμου για να ενοχοποιηθεί το άγριο ζώο που ευθύνεται για αυτόν τον κορονοϊό, ο οποίος επισήμως αποκαλείται SARS-CoV-2 και έχει πιάσει στην παγίδα του COVID-19, της ασθένειας που προκαλεί, αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια άτομα, σε καραντίνα ή πίσω από ζώνες υγειονομικού περιορισμού. Όσο κι αν η διαλεύκανση αυτού του μυστηρίου αποτελεί ζήτημα πρωταρχικής σημασίας, παρόμοιες υποθέσεις μάς εμποδίζουν να δούμε ότι η ολοένα πιο ευάλωτη θέση μας απέναντι στις πανδημίες έχει μια πολύ βαθύτερη αιτία: την εντεινόμενη καταστροφή των ενδιαιτημάτων της άγριας ζωής.
Από το 1940, εκατοντάδες παθογόνα μικρόβια έχουν κάνει την εμφάνιση ή την επανεμφάνισή τους σε περιοχές όπου, μερικές φορές, δεν είχαν ποτέ παρατηρηθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις του Ιού της Ανθρώπινης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας (HIV), του Έμπολα στη Δυτική Αφρική ή του Ζίκα στην αφρικανική ήπειρο. Η πλειονότητά τους (60%) είναι ζωικής προέλευσης. Ορισμένοι ιοί προέρχονται από οικόσιτα ή εκτρεφόμενα ζώα, όμως οι περισσότεροι (πάνω από τα δύο τρίτα) μεταδόθηκαν από άγρια ζώα.
Ωστόσο, τα ζώα δεν φέρουν την παραμικρή ευθύνη. Παρ’ όλα τα άρθρα που, με τη βοήθεια πλήθους φωτογραφιών, υποδεικνύουν ως αφετηρία των καταστροφικών επιδημιών την άγρια πανίδα (1), είναι λάθος να πιστεύουμε ότι τα ζώα είναι σε μεγάλο βαθμό προσβεβλημένα από θανατηφόρους παθογόνους οργανισμούς έτοιμους να μας μολύνουν. Στην πραγματικότητα, η πλειονότητα των μικροβίων ζει μέσα στον οργανισμό των ζώων χωρίς να τους προξενούν το παραμικρό κακό. Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού: με την ξέφρενη αποδάσωση, αστικοποίηση και εκβιομηχάνιση, προσφέραμε στα μικρόβια τον τρόπο να φτάσουν μέχρι το ανθρώπινο σώμα και να προσαρμοστούν σε αυτό.
Η καταστροφή των οικοτόπων απειλεί με εξαφάνιση μεγάλο αριθμό ειδών (2), στα οποία περιλαμβάνονται και ορισμένα φαρμακευτικά φυτά και ζώα στα οποία ανέκαθεν στηριζόταν η φαρμακοποιία μας. Όσο για τα είδη που επιβιώνουν, η μόνη τους επιλογή είναι να αρκεστούν στα περιορισμένα απομεινάρια των οικοτόπων που τους αφήνουν οι ανθρώπινες δραστηριότητες. Το αποτέλεσμα είναι ότι αυξάνεται η πιθανότητα στενών και επαναλαμβανόμενων επαφών με τον άνθρωπο, οι οποίες επιτρέπουν στα μικρόβια να εισχωρήσουν στο σώμα μας και, από ακίνδυνοι οργανισμοί, να μετατραπούν σε φονικούς παθογόνους οργανισμούς.
Ο Έμπολα αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση. Μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε το 2017 αποκάλυψε ότι οι εμφανίσεις αυτού του ιού, του οποίου η προέλευση εντοπίστηκε σε διάφορα είδη νυχτερίδας, είναι συχνότερες στις ζώνες της Κεντρικής και της Δυτικής Αφρικής που έχουν πρόσφατα υποστεί αποψίλωση των δασών τους. Όταν καταστρέφουμε τα δάση τους, υποχρεώνουμε τις νυχτερίδες να φωλιάσουν στα δέντρα των κήπων και των αγροκτημάτων μας. Από εκεί και πέρα, είναι εύκολο να φανταστούμε τη συνέχεια: ένας άνθρωπος απορροφά το σάλιο μιας νυχτερίδας τρώγοντας ένα φρούτο που έχει καλυφθεί με αυτό. Ή, στην προσπάθειά του να κυνηγήσει και να σκοτώσει την ενοχλητική επισκέπτρια, εκτίθεται σε μικρόβια που έχουν βρει καταφύγιο μέσα στους ιστούς της νυχτερίδας. Με αυτόν τον τρόπο ένα πλήθος ιών, των οποίων οι νυχτερίδες είναι ξενιστές, αλλά παραμένουν αβλαβείς για τις ίδιες, κατορθώνουν να διεισδύσουν στους ανθρώπινους πληθυσμούς. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Έμπολα, αλλά και του Νίπα (κυρίως στη Μαλαισία ή στο Μπαγκλαντές) ή του Μάρμπουργκ (αποκλειστικά στην Ανατολική Αφρική). Το φαινόμενο αποκαλείται «διάβαση του φραγμού των ειδών». Αν συμβεί συχνά, μπορεί να επιτρέψει στα μικρόβια ζωικής προέλευσης να προσαρμοστούν στους οργανισμούς μας και να εξελιχθούν, μέχρι του σημείου της μετατροπής τους σε παθογόνα.
Το ίδιο ισχύει και για τις ασθένειες που μεταδίδονται από τα κουνούπια, καθώς αποδείχθηκε ο συσχετισμός της αποψίλωσης των δασών με την εμφάνιση επιδημιών (3) –απλώς εδώ αφορά λιγότερο την απώλεια των οικοτόπων και περισσότερο τον μετασχηματισμό τους. Μαζί με τα δέντρα του δάσους, εξαφανίζονται οι ρίζες και το στρώμα των ξερών φύλλων. Το νερό ρέει ευκολότερα σε αυτό το έδαφος, απογυμνωμένο πλέον και εκτεθειμένο στον ήλιο, σχηματίζοντας γούρνες οι οποίες ευνοούν την αναπαραγωγή κουνουπιών που είναι φορείς της ελονοσίας. Σύμφωνα με μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε δώδεκα χώρες, οι πληθυσμοί των ειδών των κουνουπιών που είναι φορείς παθογόνων για τον άνθρωπο οργανισμών είναι διπλάσιοι στις αποδασωμένες ζώνες σε σχέση με τα άθικτα δάση.
Κίνδυνοι της βιομηχανικής κτηνοτροφίας
Η καταστροφή των ενδιαιτημάτων έχει επίσης επιπτώσεις λόγω των αλλαγών που προκαλούνται στον αριθμό των ατόμων ενός είδους, κάτι που μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο της μετάδοσης ενός παθογόνου οργανισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: ο ιός του Δυτικού Νείλου, ο οποίος μεταφέρεται από τα αποδημητικά πτηνά. Στην Βόρεια Αμερική, οι πληθυσμοί των πουλιών έχουν μειωθεί περισσότερο από 25% την τελευταία πεντηκονταετία, τόσο λόγω της απώλειας των οικοτόπων τους όσο και για διάφορους άλλους λόγους (4). Ωστόσο, αυτές οι αιτίες δεν πλήττουν όλα τα είδη πουλιών με τον ίδιο τρόπο. Τα πουλιά που με συγκεκριμένα ενδιαιτήματα, όπως η τσικλιτάρα και οι ραλλίδες (φαλαρίδες), επλήγησαν σκληρότερα από εκείνα που μπορούν να ζήσουν σε πολλά ενδιαιτήματα, όπως για παράδειγμα οι κοκκινολαίμηδες και τα κοράκια. Ενώ όμως τα πρώτα δεν είναι καλοί ξενιστές του ιού του Δυτικού Νείλου, τα δεύτερα αποδεικνύονται εξαιρετικοί. Εξ ου και η αυξημένη παρουσία του ιού ανάμεσα στα οικόσιτα πτηνά της περιοχής και η αυξημένη πιθανότητα να δούμε ένα κουνούπι να τσιμπάει ένα μολυσμένο πουλί και στη συνέχεια έναν άνθρωπο (5).
Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και στην περίπτωση των ασθενειών που μεταδίδονται από τα τσιμπούρια. Καθώς η ανάπτυξη των αστικών κέντρων ροκανίζει τα δάση της Βορειοανατολικής Αμερικής, εκδιώκονται ζώα όπως το οπόσσουμ, τα οποία συμβάλλουν στον περιορισμό των πληθυσμών των τσιμπουριών. Αντίθετα, από την εξέλιξη ευνοούνται είδη πολύ λιγότερο αποτελεσματικά ως προς αυτό το ζήτημα, όπως το ελάφι και ο ποντικός Peromuscus leucopus (6). Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα να εξαπλώνονται ευκολότερα οι ασθένειες που μεταδίδονται από τα τσιμπούρια. Σε αυτές συγκαταλέγεται η Νόσος του Λάιμ, που έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της το 1975 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας εικοσαετίας αναγνωρίστηκαν επτά νέοι παθογόνοι οργανισμοί που μεταδίδονται από τα τσιμπούρια (7).
Οι κίνδυνοι ανάδυσης ασθενειών δεν εντείνονται μόνο από την απώλεια των οικοτόπων, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο τους αντικαθιστούμε. Για να ικανοποιήσει την ακόρεστη σαρκοφάγο όρεξή του, ο άνθρωπος αποψίλωσε μια έκταση ίση με την αφρικανική ήπειρο (8), προκειμένου να εκθρέψει ζώα που προορίζονται για σφαγή. Ορισμένα από αυτά τα ζώα καταλήγουν στα κυκλώματα του παράνομου εμπορίου ή πωλούνται σε παζάρια ζώων (wet markets). Εκεί, είδη που σίγουρα δεν θα είχαν συναντηθεί ποτέ μέσα στη φύση, βρίσκονται σε διπλανά κλουβιά και τα μικρόβια μπορούν άνετα να περάσουν από το ένα ζώο στο άλλο. Σε αυτόν τον τύπο ανάπτυξης, ο οποίος ήδη δημιούργησε την περίοδο 2002-2003 τον κορονοϊό που ήταν υπεύθυνος για το Σοβαρό Οξύ Αναπνευστικό Σύνδρομο (SARS), ενδέχεται να βρίσκεται η ρίζα του άγνωστου κορονοϊού που μας πολιορκεί σήμερα.
Ωστόσο, πολύ περισσότερα είναι τα ζώα που εξελίσσονται μέσα στο σύστημα βιομηχανικής κτηνοτροφίας μας. Εκατοντάδες χιλιάδες ζώα στοιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο περιμένοντας να οδηγηθούν στο σφαγείο: ιδού οι ιδανικές συνθήκες για τη μετάλλαξη των μικροβίων σε θανάσιμους παθογόνους οργανισμούς. Για παράδειγμα, οι ιοί της γρίπης των πτηνών, των οποίων ξενιστές ήταν υδρόβια πουλιά, έκαναν θραύση στα πτηνοτροφεία όπου βρισκόταν φυλακισμένος τεράστιος αριθμός κοτόπουλων: εκεί μεταλλάχτηκαν και απέκτησαν περισσότερη λοιμογόνο δύναμη. Πρόκειται για μια διαδικασία τόσο προβλέψιμη, ώστε να είναι να δυνατόν να αναπαραχθεί σε εργαστηριακές συνθήκες. Ένα από τα στελέχη αυτού του ιού, ο Η5Ν1, μπορεί να μεταδοθεί στον άνθρωπο και σκοτώνει περισσότερα από τα μισά άτομα που έχουν μολυνθεί από αυτόν. Το 2014, στην Βόρεια Αμερική, αναγκάστηκαν να θανατώσουν δεκάδες εκατομμύρια πουλερικά για να ανακόψουν την εξάπλωση ενός άλλου στελέχους του ιού (9).
Τα βουνά περιττωμάτων που παράγονται από τα ζώα εκτροφής προσφέρουν στα μικρόβια ζωικής προέλευσης ακόμα περισσότερες ευκαιρίες να μολύνουν τους ανθρώπινους πληθυσμούς. Δεδομένου ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα κτηνοτροφικά απόβλητα από όσα μπορεί να απορροφήσει η γεωργική γη υπό μορφή λιπάσματος, καταλήγουν συχνά να αποθηκεύονται σε μεγάλες μη στεγανές τάφρους, το ιδανικό καταφύγιο για το κολοβακτηρίδιο Escherichia coli. Περισσότερα από τα μισά ζώα που είναι εσώκλειστα στις αμερικανικές μονάδες πάχυνσης είναι φορείς του, αλλά το βακτήριο είναι αβλαβές για αυτά (10). Αντίθετα, το Ε. coli προκαλεί στον άνθρωπο αιμορραγικές διάρροιες και πυρετό, ενώ μπορεί να επιφέρει οξεία νεφρική ανεπάρκεια. Και, καθώς δεν είναι σπάνιο να διαχέονται ζωικά περιττώματα στο νερό ή στα τρόφιμά μας, κάθε χρόνο μολύνονται 90.000 Αμερικανοί.
Παρ’ όλο που επιταχύνεται η μετάλλαξη των ζωικών μικροβίων σε παθογόνους για τον άνθρωπο οργανισμούς, δεν πρόκειται για νέο φαινόμενο. Η εμφάνισή του χρονολογείται από τη νεολιθική εποχή, όταν το ανθρώπινο ον άρχισε να καταστρέφει τους οικοτόπους της άγριας ζωής για να επεκτείνει την καλλιεργήσιμη γη του, αλλά και να εξημερώνει ζώα για να τα μετατρέψει σε υποζύγια. Σε αντάλλαγμα, τα ζώα μάς προσέφεραν μερικά δηλητηριασμένα δώρα: η ιλαρά και η φυματίωση προέρχονται από τις αγελάδες, ο κοκίτης από τα γουρούνια και η γρίπη από τις πάπιες.
Η διαδικασία συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια του ευρωπαϊκού αποικιακού επεκτατισμού. Στο Κονγκό, οι σιδηροδρομικές γραμμές και οι πόλεις που κατασκεύασαν οι Βέλγοι άποικοι επέτρεψαν σε έναν λεντοϊό, με ξενιστές τους μακάκους πιθήκους της περιοχής, να τελειοποιήσει την προσαρμογή του στο ανθρώπινο σώμα. Στη Βεγγάλη, οι Βρετανοί καταπάτησαν τους τεράστιους υγροτόπους των Σάνταρμπανς για να αναπτύξουν την ρυζοκαλλιέργεια, εκθέτοντας τους κατοίκους των περιοχών αυτών στα υδρόβια βακτήρια που υπήρχαν σε εκείνα τα υφάλμυρα νερά. Οι πανδημίες που προκλήθηκαν από την αποικιακή εισβολή εξακολουθούν να εμφανίζονται και σήμερα. Ο λεντοϊός των μακάκων μετατράπηκε στον HIV, ενώ το υδρόβιο βακτήριο των Σάνταρμπανς, γνωστό πλέον ως χολέρα, έχει ήδη προκαλέσει επτά πανδημίες μέχρι σήμερα, με την πλέον πρόσφατη να έχει εκδηλωθεί στην Αϊτή.
Ευτυχώς, όπως δεν υπήρξαμε παθητικά θύματα αυτής της διαδικασίας, έχουμε και τη δυνατότητα να πράξουμε πολλά προκειμένου να περιορίσουμε τον κίνδυνο εμφάνισης των μικροβίων. Μπορούμε να προστατέψουμε τους οικοτόπους της άγριας ζωής, ώστε τα ζώα να κρατούν τα μικρόβιά τους αντί να μας τα μεταδίδουν, όπως επιδιώκει το κίνημα One Health (11).
Μπορούμε να οργανώσουμε μια στενή επιτήρηση των χώρων όπου τα ζωικά μικρόβια είναι πιο πιθανό να μεταλλαχθούν σε παθογόνους οργανισμούς για τον άνθρωπο, και να επιχειρήσουμε να εξουδετερώσουμε όσα εμφανίζουν τάσεις προσαρμογής στον ανθρώπινο οργανισμό, προτού προλάβουν να πυροδοτήσουν πανδημίες. Αυτό ακριβώς επιδιώκουν εδώ και δέκα χρόνια οι ερευνητές του προγράμματος Predict, το οποίο χρηματοδοτείται από την Αμερικανική Υπηρεσία για τη Διεθνή Ανάπτυξη (USAID). Έχουν ήδη εντοπίσει πάνω από 900 νέους ιούς συνδεόμενους με την επέκταση του ανθρώπινου αποτυπώματος πάνω στον πλανήτη. Ανάμεσά τους, άγνωστα έως τώρα στελέχη κορονοϊού παρόμοια με εκείνα του SARS (12).
Σήμερα, μας παραμονεύει μια νέα πανδημία –και όχι μόνον αυτή του COVID-19. Στις ΗΠΑ, οι προσπάθειες της κυβέρνησης Τραμπ να απαλλάξει την εξορυκτική βιομηχανία, αλλά και το σύνολο των βιομηχανικών δραστηριοτήτων, από οποιοδήποτε ρυθμιστικό πλαίσιο θα οδηγήσει στην απώλεια οικοτόπων, ευνοώντας τη μεταφορά μικροβίων από τα ζώα στους ανθρώπους. Ταυτόχρονα, η αμερικανική κυβέρνηση θέτει σε κίνδυνο τη δυνατότητα εντοπισμού του επόμενου επικίνδυνου μικροβίου πριν αυτό εξαπλωθεί: τον Οκτώβριο του 2019, αποφάσισε να θέσει τέλος στο πρόγραμμα Predict. Επιπλέον, στις αρχές Φεβρουαρίου του 2020, ανακοίνωσε την πρόθεσή της να μειώσει κατά 53% τη συνεισφορά της στον προϋπολογισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ).
Όπως δήλωσε ο επιδημιολόγος Λάρυ Μπρίλιαντ, «οι εμφανίσεις ιών είναι αναπόφευκτες, όχι όμως και οι επιδημίες». Ωστόσο, δεν θα απαλλαγούμε από αυτές παρά μόνο αν επιδείξουμε τόσο μεγάλη αποφασιστικότητα για να αλλάξουμε πολιτική όση επιδείξαμε για να διαταράξουμε τη φύση και τη ζωή των ζώων.

1) Kai Kupferschmidt, «This bat species may be the source of the Ebola epidemic that killed more than 11.000 people in West Africa», «Science Magazine», Ουάσιγκτον-Κέιμπριτζ, 24 Ιανουαρίου 2019.
2) Jonathan Watts, «Habitat loss threatens all our futures, world leaders warned», «The Guardian», Λονδίνο, 17 Νοεμβρίου 2018.
3) Katarina Zimmer, «Deforestation tied to changes in disease dynamics», «The Scientist», Νέα Υόρκη, 29 Ιανουαρίου 2019.
4) Carl Zimmer, «Birds are vanishing from North America», «The New York Times», 19 Σεπτεμβρίου 2019.
5) Birdlife International, «Diversity of birds buffer against West Nile virus», Science Daily, 6 Μαρτίου 2009, www.sciencedaily.com
6) (Σ.τ.Μ.) Θεωρείται δε ως ένας από τους κυριότερους φορείς μετάδοσης ασθενειών που μεταφέρουν τα τσιμπούρια, καθώς έχουν μετρηθεί έως και 270 τσιμπούρια πάνω σε αυτά τα ζώα μεγέθους 15-20 εκατ.
7) «Lyme and other tickborne diseases increasing», Centers for disease Control and Prevention, 22 Απριλίου 2019, www.cdc.gov
8) George Monbiot, «There’s a population crisis all right. But probably not the one you think», «The Guardian», 19 Νοεμβρίου 2015.
9) «What you get when you mix chickens, China and climate change», «The New York Times», 5 Φεβρουαρίου 2016. Στη Γαλλία, η γρίπη των πτηνών έπληξε τα πτηνοτροφεία τον χειμώνα 2015-2016 και το Υπουργείο Γεωργίας εκτιμά ότι τον φετινό χειμώνα υφίσταται κίνδυνος για τα πουλερικά που προέρχονται από την Πολωνία.
10) Christina Venegas-Vargas και άλλοι, «Factors associated with Shiga toxin-producing Escherichia coli shedding by dairy and beef cattle», «Applied and Environmental Microbiology», τ. 82, αρ. 16, Ουάσιγκτον, Αύγουστος 2016.
11) Predict Consortium, «One Health action», EcoHealth Alliance, Νέα Υόρκη, Οκτώβριος 2016.
12) «What we’ve found», One Health Institute, https://ohi.ucdavis.edu

Αρχική Edito Θεματολογία Αφιερώματα Τελεία gr Podcasts Η ψύχωση της γρίπης, καθρέφτης της κοινωνίας μας

Τον Σεπτέμβριο του 2009, η ελληνική έκδοση της «Le Monde diplomatique» δημοσίευσε ένα άρθρο του διευθυντή ερευνών στο CNRS, Ντενίς Ντυκλό, για την γρίπη που τότε «τρομοκρατούσε» τον κόσμο. Όπως και στο άρθρο της Σόνια Σαχ, το βάρος πέφτει στην καταστροφή των οικοτόπων, στην εντατική κτηνοτροφία, στην παγκοσμιοποίηση. Ανεξάρτητα με το για ποιον ιό πρόκειται, τόσο τα αίτια όσο και οι τρόποι αντιμετώπισής του παραμένουν τα ίδια -και όσο εθελοτυφλούμε τόσο θα εμφανίζονται νέοι.
ΒΚ
[από το αρχείο της “Le Monde diplomatique”, Μάιος 2011]
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), οι χώρες του Βορείου Ημισφαιρίου παρήγγειλαν στις φαρμακοβιομηχανίες περισσότερες από ένα δισεκατομμύριο δόσεις εμβολίου εναντίον της γρίπης τύπου Α (Η1Ν1) (1). Όμως, αυτές οι εταιρίες μπορούν να προμηθεύσουν στις αρχές του φθινοπώρου μονάχα μια μικρή ποσότητα. Τη στιγμή που οι βιομηχανικές χώρες πολλαπλασιάζουν τα προληπτικά μέτρα τα οποία ενδέχεται να περιορίσουν τις οικονομικές και τις υγειονομικές επιπτώσεις ενός ιού ο οποίος, όσο κι αν είναι εξαιρετικά μεταδοτικός, είναι –μέχρι αυτή τη στιγμή- ελάχιστα παθογόνος, έχουν αρχίσει να ακούγονται φωνές που καταγγέλλουν την υπέρμετρη σημασία και προβολή που δίνεται σε αυτό το ζήτημα από τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο, είναι αδύνατον να αντιμετωπίσουμε έναν κίνδυνο όπως θα κάναμε στην περίπτωση μιας αντικειμενικής πραγματικότητας. Οι «μεγάλοι φόβοι» (η τεχνολογία, ο ξένος, ο τρομοκράτης, η ασθένεια…) πολλαπλασιάζονται και, μερικές φορές, υποδαυλίζονται από εκείνους που προσπαθούν να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Γιατί όντως, το άγχος αποτελεί μια πραγματική αγορά, από τις υπηρεσίες ασφαλείας ως τις φαρμακοβιομηχανίες. Κατά βάθος, ο πανικός που προκαλεί η γρίπη αποτελεί ένα καθρέφτη που μας δείχνει την εικόνα των κοινωνιών μας. Σε αυτόν καθρεφτίζονται τα συμφέροντα, οι φαντασιώσεις και η σκιά μιας σκοταδιστικής οπισθοδρόμησης η οποία αποδίδει στους επιστήμονες σατανικά σχέδια. Έτσι, όλα περιστρέφονται γύρω από το ακόλουθο ερώτημα: πως μπορούμε να περιορίσουμε τον κίνδυνο όσο το δυνατόν πιο κοντά στην πηγή του, για να αποφύγουμε να πνιγούμε μέσα σε ένα μόνιμο άγχος;
Πριν από είκοσι έξι χρόνια έκανε την εμφάνισή της μια νέα πανδημία, πρωτοφανής για τον άνθρωπο: το AIDS. Από εκείνη την εποχή, σημειώθηκαν τουλάχιστον τέσσερις μεγάλοι συναγερμοί, ο τελευταίος αφορούσε την γρίπη που αποκλήθηκε «τύπου Α» (Η1Ν1) (1). Οι συγκεκριμένες παθολογίες παρουσιάζουν αρκετά κοινά σημεία: οφείλονται, είτε σε άγνωστους έως τώρα φορείς (όπως ο ιός HIV που προκαλεί το AIDS ή η πρωτεΐνη πρίον στην οποία οφείλεται η σπογγώδης εγκεφαλοπάθεια των βοοειδών, η «ασθένεια των τρελών αγελάδων»), είτε σε αναπάντεχες μεταλλάξεις γνωστών ιών, οι οποίοι προέρχονται από επιζωοτίες (εξάπλωση ζωικών ασθενειών) και οφείλονται στην υπερπήδηση του ανοσοποιητικού φραγμού που προστατεύει τα είδη και στο γεγονός ότι μεταδίδονται από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Βέβαια, παρουσιάζουν και σημαντικές διαφορές: από το 1983, το AIDS έχει σκοτώσει 25 εκατομμύρια άτομα (τα δύο τρίτα των θανάτων σημειώθηκαν στην Υποσαχάρια Αφρική). Συγκριτικά, η ανθρώπινη παραλλαγή της σπογγώδους εγκεφαλοπάθειας των βοοειδών (2) έχει προκαλέσει από το 1996 214 θανάτους (από τους οποίους οι 168 στο Ηνωμένο Βασίλειο). Μεταξύ 2003 και 2009, το οξύ αναπνευστικό σύνδρομο (SARS) προκάλεσε 916 θανάτους (στην πλειονότητά τους στην Νοτιοανατολική Ασία), ενώ μέχρι τα τέλη του 2008 η γρίπη των πουλερικών αποδείχθηκε μοιραία για 248 άτομα (το 80% των θυμάτων προερχόταν και πάλι από τη Νοτιοανατολική Ασία).
Όσον αφορά την γρίπη τύπου Α, η οποία σήμερα έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον πλανήτη και η οποία προέρχεται από τους χοίρους, όπως και όλες οι πανδημίες γρίπης στο παρελθόν, της αποδίδονται «μονάχα» 1.250 θάνατοι (και μάλιστα χωρίς αυτή η διάγνωση να είναι βέβαια) σε διάστημα οκτώ μηνών· ο αριθμός είναι μικρότερος από τον ετήσιο μέσο των θυμάτων της κοινής, εποχικής γρίπης (300.000 θάνατοι σε ολόκληρο τον κόσμο). Βέβαια, το γεγονός αυτό δεν μας επιτρέπει να προβλέψουμε την θνητότητά της τον χειμώνα, καθώς ο ιός της γρίπης είναι ανθεκτικός στις χαμηλές θερμοκρασίες.
Έτσι, περάσαμε από έναν κίνδυνο ο οποίος αποδείχθηκε μαζικός και μόνιμος, σε δυνητικούς κινδύνους, διαρκώς επανερχόμενους αλλά φαινομενικά ασθενείς. Μάλιστα, αυτή η ανατροπή αντιμετωπίστηκε από την κοινή γνώμη με πολύ διαφορετικό τρόπο: στην περίπτωση του AIDS και της σπογγώδους εγκεφαλοπάθειας, σε πολλές χώρες προκάλεσε ανησυχία επειδή οι αρχές και όλοι οι εμπλεκόμενοι υποτίμησαν τους κινδύνους, απέκρυψαν την πραγματικότητα και προσπάθησαν να καθυστερήσουν όσο περισσότερο μπορούσαν την αποκάλυψη ενός σκανδάλου στο οποίο είχαν εμπλακεί σημαντικές προσωπικότητες (3).
Αντίθετα, στην περίπτωση του SARS, της γρίπης των πουλερικών και της γρίπης τύπου Α, παρατηρήθηκε μάλλον το αντίθετο φαινόμενο: υποπτεύονται τους υγειονομικούς θεσμούς και τις αρχές για κινδυνολογία. Τους κατηγορούν ότι χρησιμοποιούν κάθε ευκαιρία για να αποσπάσουν την προσοχή της κοινής γνώμης από την οικονομική κρίση και για να αποδείξουν ότι διαθέτουν ικανότητα παρέμβασης, ότι λαμβάνουν δυσανάλογα σοβαρά μέτρα πρόληψης σε σχέση με τον πραγματικό κίνδυνο, και ότι –όπως καταγγέλλει εδώ και πολλά χρόνια ο Ρονί Μπρομάν (4)- προετοιμάζουν το πλαίσιο για μια παγκόσμια διαχείριση της υγείας η οποία θα είναι ταυτόχρονα εμπορευματοποιημένη, αυταρχική και υγιεινιστική, κυρίως μέσα από την προώθηση αμφιλεγόμενων εκστρατειών υποχρεωτικού εμβολιασμού στις φτωχές χώρες.
Συνεπώς, η συγκεκριμένη περίοδος φαίνεται να είναι η πλέον ενδεδειγμένη για να αποφύγουμε να βυθιστούμε στο άγχος (χωρίς ωστόσο να υποτιμούμε τα διακυβεύματά της) και για να επιχειρήσουμε να διαχωρίσουμε τις φαντασιώσεις από τον υπαρκτό κίνδυνο.
Είναι γεγονός ότι αυξάνεται ο κίνδυνος να εμφανιστούν νέες επιδημίες: σύμφωνα με τον ΠΟΥ, από το 1967, έχουν ανακαλυφθεί τριάντα εννέα παθογόνοι οργανισμοί. Επιπλέον, παρατηρείται μια ταχύτατη αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού (μέσα σε δέκα χρόνια, προστέθηκε σχεδόν ένα δισεκατομμύριο) και, κυρίως, μια πρωτοφανής συσσώρευση πληθυσμού στα αστικά κέντρα: σχεδόν τέσσερα δισεκατομμύρια άτομα (περισσότερο από το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού), το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει στις μεγάλες πόλεις. Ακόμα, μεγάλο μέρος του αστικού πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας (ένα δισεκατομμύριο ζει σε τρώγλες, 862 εκατομμύρια υπέφεραν από πείνα το 2008 (5), ενώ στη διατροφή δύο δισεκατομμυρίων παρατηρείται έλλειψη πρωτεϊνών και ιχνοστοιχείων).
Τα μέσα επικοινωνίας και τα εμπορικά δίκτυα έχουν αναπτυχθεί σημαντικά, με αποτέλεσμα να αυξάνεται και η εξάπλωση των φορέων των ασθενειών (τα κουνούπια είναι καλοί πελάτες των αεροπορικών εταιριών), αλλά και να αυξάνονται ταυτόχρονα οι δυνατότητες για μια αποτελεσματική αντίδραση. Για παράδειγμα, ήδη από το 1918, είναι πολύ πιθανό ότι την γρίπη που ονομάστηκε «ισπανική» την μετέφερε στις Ηνωμένες Πολιτείες από την… Κίνα ένα τάγμα του αμερικανικού στρατού. Χάρη στα πλοία, τα τρένα και τα λεωφορεία, εξαπλώθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσα σε δεκαπέντε ημέρες, Χρειάστηκαν δε μόλις δύο μήνες για να εξαπλωθεί η ασθένεια στα πεδία των μαχών του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τελικά, προκάλεσε το θάνατο 30 εκατομμυρίων ατόμων (ίσως και περισσότερων), από τους οποίους οι μισοί ήταν Ινδοί και Κινέζοι.
Ωστόσο, δεν θα πρέπει να βυθιστούμε στην απαισιοδοξία. Όπως παρατηρεί ο ιστορικός της ιατρικής Πατρίκ Ζίλμπερμαν, «διαθέτουμε επιστημονικές γνώσεις για τους ιούς, καθώς και αντιικά φάρμακα και εμβόλια. Τα αντιβιοτικά μας επιτρέπουν να αντιμετωπίζουμε τις υπερλοιμώξεις. Επιπλέον, υπάρχει και η επιδημιολογική επιτήρηση που δρομολογήθηκε το 1995 και τα σχέδια αντίδρασης στην περίπτωση που ξεσπάσει κάποια επιδημία, χωρίς να ξεχνάμε βέβαια ότι αυτά δεν είναι τέλεια» (6). Αντίθετα απ’ ό,τι συνέβαινε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, σήμερα, παρά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, δεν παρατηρούνται πλέον οι συνεχείς λιμοκτονίες και η εξάντληση του πληθυσμού που προκαλούσαν οι μεγάλοι πόλεμοι, με αποτέλεσμα να είναι περισσότερο δύσκολο για μια λοίμωξη να καταβάλλει το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Επιπλέον –παρά τις σημαντικές ανισότητες που παρατηρούνται- η πλειοψηφία των κατοίκων του πλανήτη έχει πρόσβαση στο τρεχούμενο νερό. Μια ιστορική αναδρομή μας δείχνει ότι η σφοδρότητα των μεγάλων επιδημιών πανούκλας οι οποίες στα μέσα του 14ου αιώνα προκάλεσαν περισσότερους από 50 εκατομμύρια νεκρούς, οφείλονταν σε ένα σύνολο παραγόντων που επιδείνωναν την κατάσταση: εξάπλωση των ζώων που ήταν φορείς της ασθένειας (ποντίκια) η οποία οφείλονταν σε μια «ανθρώπινη πολιτική» (εξόντωση των γατών επειδή θεωρούνταν διαβολικά ζώα!), δημογραφικές πιέσεις, συγκέντρωση του πληθυσμού στις πόλεις, κακή κατάσταση της υγείας του πληθυσμού η οποία οφείλονταν στην εξαθλίωση, γενικευμένες και παρατεταμένες πολεμικές συρράξεις, κλπ.
Η ασθένεια, ακολουθώντας τη λογική που διέπει κάθε ζωντανό οργανισμό, κατόρθωσε να προσαρμοστεί στην εποχή της τεχνολογίας. Η αποτελεσματικότητα των μηχανισμών της φυσικής επιλογής που λειτουργούν από το απώτατο παρελθόν της ζωής στον πλανήτη, λειτουργεί εις βάρος μας, παρακάμπτοντας τα αντιβιοτικά και τα διάφορα άλλα επιτεύγματα της ιατρικής προόδου: στις Ηνωμένες Πολιτείες ένας χρυσίζων σταφυλόκοκκος στους δύο δεν υποχωρεί πλέον με τη χορήγηση ερυθρομυκίνης, μετικυλίνης, πενικιλίνης ή τετρακυκλίνης, στη Γαλλία, τα μισά κρούσματα πνευμονιόκοκκου είναι ανθεκτικά στην πενικιλίνη, κοκ (7). Το φαινόμενο καθιστά περισσότερο αβέβαια την αντιμετώπιση των παθήσεων που εκδηλώνονται στους ασθενείς μετά την προσβολή τους από τον ιό της γρίπης και εξηγεί εν μέρει τις σημαντικές διαφορές της «θνητότητας» του Η1Ν1 που παρατηρούνται από χώρα σε χώρα.
Συνεπώς, για να εξηγηθεί το γεγονός ότι οι ανθρώπινες στρατηγικές για την εξάλειψη των ασθενειών βρέθηκαν –απρόσμενα- αντιμέτωπες με τους μηχανισμούς προσαρμογής που έχουν αναπτύξει τα βακτήρια και οι ιοί εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια (8), δεν χρειάζεται να καταφύγουμε σε καμία θεωρία συνομωσίας (όπως για παράδειγμα εκείνη που καταλογίζει δολοφονικές προθέσεις στους θεσμούς που ευνοούν και οργανώνουν τους εμβολιασμούς). Μονάχα πρόσφατα τέθηκε κάποιος φραγμός –κι αυτός συχνά πολύ πιο θεωρητικός παρά πραγματικός- στην «πείνα» της κοινής γνώμης για αντιβιοτικά, στην οποία συνέβαλαν πολύ συχνά στο παρελθόν οι ίδιοι οι γιατροί. Για να συνειδητοποιήσουμε την αναγκαιότητα να δημιουργηθούν πολύ πιο εξειδικευμένες μορφές δράσης κατά των παθογόνων οργανισμών, χρειάστηκε να βρεθούμε αντιμέτωποι με την αύξηση της αντίστασής τους στις θεραπείες. Τώρα, έχει έρθει η σειρά του ανθρώπου να αντιμετωπίσει την πρόκληση, είτε με την επιστροφή στον εμβολιασμό (ο οποίος δεν επηρεάζεται από την αντίσταση των παθογόνων οργανισμών καθώς αυτός ενισχύει την άμυνα του οργανισμού), είτε με το πέρασμα σε θεραπείες που στηρίζονται στη γενετική.

Αδυναμία αντιμετώπισης του προβλήματος στη ρίζα του
Όσον αφορά τη γρίπη (η οποία αποτελεί αντικείμενο επιτήρησης του ΠΟΥ από την εποχή της ίδρυσής του), η συλλογιστική που οδήγησε στη δημιουργία –αποτελεσματικών σε μεγάλο βαθμό- εμβολίων έχει λάβει υπόψη την ικανότητά της να μεταλλάσσεται. Έτσι, πολλοί αξιόπιστοι ειδικοί όπως ο Ρόμπερτ Ουέμπστερ, ο Καβαόκα Γιοσιχίρο, ο Αλμπερτ Οστερχάους, ο Κλοντ Χανούν ή ο Ντέσμοντ Ο’ Τουλ (9) θεωρούν ότι ο πραγματικός κίνδυνος των μορφών γρίπης που βγαίνουν από το «ασιατικό χωνευτήρι» (μια μεγάλη περιοχή του πλανήτη όπου ένας πυκνός αγροτικός πληθυσμός κατοικεί υπερβολικά κοντά σε μονάδες πτηνοτροφείων και χοιροτροφείων) έγκειται στο ενδεχόμενο του συνδυασμού των γενετικών χαρακτηριστικών του Η1Ν1 (υψηλή μολυσματικότητα, χαμηλή θνησιμότητα) και του Η5Ν1 (χαμηλή μολυσματικότητα, υψηλή θνησιμότητα). Η πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο είναι μικρή, ωστόσο, σε αυτήν την περίπτωση υπάρχει ο κίνδυνος (χωρίς όμως αυτό να είναι και βέβαιο) να υπάρξει συνδυασμός χαρακτηριστικών που θα οδηγήσει σε μια ιδιαίτερα υψηλή θνησιμότητα για πολύ μεγάλο αριθμό ατόμων, ιδιαίτερα στους πληθυσμούς της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Συνεπώς, μπορούμε να κατανοήσουμε την ολοένα μεγαλύτερη ανησυχία, τόσο των κρατών που το πρωταρχικό τους καθήκον είναι η προστασία του πληθυσμού τους, όσο και των διεθνών θεσμών που ανησυχούν για την ταχύτατη κυκλοφορία των ασθενειών (ανά πάσα στιγμή, πετάνε 5.000 αεροσκάφη που πραγματοποιούν διεθνείς πτήσεις, εκατοντάδες εκατομμυρίων παιδιά συνωστίζονται στα σχολεία κλπ).
Όμως, στο εξής, για να είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε μια επιδημία που οφείλεται σε κάποιο βακτήριο, σε μια γρίπη ή σε μια καταρροή που έχει λάβει επικίνδυνες διαστάσεις, θα πρέπει χωρίς αμφιβολία να θεσπιστεί ένα σύνολο περιορισμών: καραντίνες και κλείσιμο συνόρων, απαγορεύσεις συνάθροισης, «κατ’ οίκον περιορισμός», υποχρεωτική χορήγηση θεραπείας, κλπ. Στη Δύση, οι πληθυσμοί έχουν ξεσυνηθίσει πλέον τα μαζικά καταναγκαστικά μέτρα και έχουν την τάση να εκλαμβάνουν κάθε μέτρο που ρυθμίζει συλλογικά τις ατομικές συμπεριφορές ως προσβολή των ατομικών τους ελευθεριών.
Υπάρχει και μια άλλη διάσταση του προβλήματος: απ’ ό,τι φαίνεται, οι κυβερνήσεις έχουν περιορισμένες δυνατότητες να επιβραδύνουν ορισμένες καταστάσεις που ευνοούν την ανάδυση των νέων ασθενειών, ενώ έχουν περισσότερες δυνατότητες να παρέμβουν εκ των υστέρων, πραγματοποιώντας ελέγχους και εμβολιασμούς, είτε σε εθελοντική, είτε σε υποχρεωτική βάση. Η σχετική ανικανότητά τους να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα στη ρίζα του δεν είναι σημερινό φαινόμενο: οι ευρωπαϊκές ή οι αμερικανικές αρχές δεν ήταν σε θέση να ελέγξουν όλες τις παραμέτρους των τεχνικών με τις οποίες παράγονταν προϊόντα αίματος για τις μεταγγίσεις, με αποτέλεσμα –όπως γνωρίζουμε σήμερα- αυτά να συμβάλλουν στην εξάπλωση του AIDS. Εξάλλου, αποδείχτηκαν εξίσου αναποτελεσματικές στο ζήτημα της χρησιμοποίησης ως ζωοτροφών αλεύρων ζωικής προέλευσης: η κατανάλωσή τους από τα βοοειδή είχε ως αποτέλεσμα να περάσει μέσα στον οργανισμό τους το πρίον το οποίο πιθανότατα προερχόταν από άλλα είδη ζώων.
Και οι τρεις τελευταίοι μεγάλοι υγειονομικοί συναγερμοί συνοδεύτηκαν από κατηγορίες για το ρόλο που διαδραμάτισε η ανάπτυξη της υπερεντατικής, βιομηχανικού τύπου πτηνοτροφίας και χοιροτροφίας τόσο στην Κίνα, στο Μεξικό ή στην Μαλαισία, όσο και σε μερικές αποκαλούμενες «ανεπτυγμένες χώρες», η οποία ωστόσο δεν σημαδεύτηκε από τις ανάλογες πρακτικές προφύλαξης (10). Όμως, ο οργανισμός του χοίρου (ή του αγριόχοιρου, του οποίου οι πληθυσμοί αυξάνονται ραγδαία σε χώρες όπως η Γαλλία) διαθέτει υποδοχείς οι οποίοι μπορούν να συλλάβουν τους ανθρώπινους ιούς, καθώς κι εκείνους των πτηνών, με αποτέλεσμα να μπορεί να χρησιμεύσει ως το χωνευτήρι όπου θα συνδυαστούν και οι δύο: οι πανδημίες γρίπης που οφείλονταν σε μετάλλαξη της γρίπης των πτηνών του 1957 (A/H2N2) και του 1968 (A/H3N2) προκάλεσαν 1.500.000 νεκρούς (εκ των οποίων 32.000 στη Γαλλία, χωρίς να προκληθεί ιδιαίτερος σάλος, αν και επρόκειτο για αριθμό διπλάσιο από εκείνον που προκάλεσε ο καύσωνας του 2003 (11), που θεωρήθηκε εθνική συμφορά). Επιπλέον, είναι πολύ πιθανό ότι το χαμηλό επίπεδο της γενικής πρόληψης και οι μεγαλύτερες πιέσεις που δημιουργεί η συμπεριφορά του κοινού, διευκολύνθηκαν από τον φιλελευθερισμό και τις αντιλήψεις για λιγότερο κράτος που κυριάρχησαν σε ολόκληρο τον κόσμο από την δεκαετία του 1980.
Ο καθηγητής Μαρκ Ζαντιλινί, ειδικός στις λοιμώδεις ασθένειες και μέλος της Ιατρικής Ακαδημίας εκφράζει την αγανάκτησή του: «Η βαρύτητα που αποδίδεται στην γρίπη τύπου Α αποτελεί απρέπεια αν συγκριθεί με τη συνολική υγειονομική κατάσταση σε ολόκληρο τον κόσμο. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια πανδημία απρέπειας. Όταν εξετάζω την κατάσταση που επικρατεί στην πλανήτη, ντρέπομαι βλέποντας όλα όσα επιχειρούνται για να αποφύγουμε αυτή τη γρίπη για την οποία γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα (12)», τη στιγμή που η ελονοσία σκοτώνει ένα εκατομμύριο άτομα «μέσα στη σχεδόν γενικευμένη αδιαφορία». Για να μην ξεχνάμε και ασθένειες όπως ο διαβήτης, ένας μείζων κίνδυνος τον οποίο σχεδόν αγνοεί το ευρύ κοινό: προκαλεί τέσσερα εκατομμύρια θανάτους το χρόνο, και η θνητότητά του, η οποία αποδίδεται κατά κύριο λόγο στο «σύγχρονο» τρόπο ζωής, αυξάνεται διαρκώς.
Βέβαια, όλες οι παθολογίες δεν προκαλούν τις ίδιες φοβίες, ούτε και όλοι οι πληθυσμοί υφίστανται τις ίδιες συνέπειες. Γιατί η γρίπη των πουλερικών και των χοίρων προκάλεσε το αυξημένο ενδιαφέρον των υγειονομικών αρχών, τη στιγμή που η απλή γαστρεντερίτιδα (είτε αυτή οφείλεται σε ιό, είτε σε βακτήριο) σκοτώνει κάθε χρόνο περισσότερα από 1.000.000 παιδιά και 600.000 ενηλίκους στις φτωχές χώρες χωρίς να συγκινεί ιδιαίτερα τους λάτρεις της μεγάλης ανατριχίλας; Αν και στη Γαλλία αυτή η ασθένεια είναι σχετικά ελαφράς μορφής, έχει ξεπεράσει τα όρια της επιδημίας, ορισμένες μορφές της προκαλούνται από ανθεκτικά βακτήρια, ενώ άλλες από ιούς που θα μπορούσαν να υποστούν μετάλλαξη…
Η προσφυγή στον επιστημονικό λόγο και στην πολιτική υπευθυνότητα για να κινητοποιηθούν ακόμα αποτελεσματικότερα οι πληθυσμοί για την αντιμετώπιση κινδύνων οι οποίοι δεν έχουν εκδηλωθεί ακόμα και παραμένουν στο επίπεδο του πιθανού, εγκυμονεί αρνητικές συνέπειες. Η επανάληψη αυτού του λόγου από όλα τα «μέσα διαπαιδαγώγησης» της κοινής γνώμης καταλήγει να συνδυαστεί με ένα σύνολο άλλων παραγόντων που επιτείνουν το άγχος, με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε συμπεριφορές καθαρής παράνοιας. Στην εκτροπή συμβάλλουν και όσοι επωφελούνται από την εξέλιξη : «Βοήθεια, έφτασε η γρίπη!» κραύγαζε το «Santé Magazine» στις 12 Δεκεμβρίου του 2008, ενώ η διαφημιστική εκστρατεία στο Διαδίκτυο μιας εταιρίας που παράγει μάσκες επικεντρωνόταν στο παρακάτω σύνθημα: «Μην περιμένετε να είναι πλέον πολύ αργά!»
Όμως, όταν επικεντρώνεται σε υπερβολικό βαθμό η προσοχή σε κινδύνους που παρουσιάζονται ως πραγματική Αποκάλυψη, εντείνονται οι ανησυχίες όσων είναι πιο επιρρεπείς στη χειραγώγηση (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα φοβούνται περισσότερο την γρίπη Α απ’ ότι τα στελέχη επιχειρήσεων) (13). Έτσι, πολλαπλασιάζονται οι κάθε είδους επιχειρηματολογίες που αποσκοπούν στην πρόκληση πανικού. Στην εξάπλωσή τους συμβάλλουν (περισσότερο ή λιγότερο ανοιχτά) διάφορες σεκταριστικές ομάδες που σπεύδουν να κατηγορήσουν τους «κυρίαρχους του κόσμου» ότι επιδιώκουν να μας μεταδώσουν ασθένειες με το πρόσχημα ότι μας παρέχουν θεραπεία (14). Έτσι, στην ιστοσελίδα Solari.com, η Κάθριν Οστιν Φιτς, (Υφυπουργός Κατοικίας στην πρώτη κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους) προβλέπει ότι η γρίπη και τα αντιγριπικά εμβόλια θα χρησιμοποιηθούν για την μείωση του πληθυσμού της Γης, ο οποίος είναι στο εξής «εκτός ελέγχου», και θεωρεί αυτήν την προοπτική θλιβερή και φρικτή (15).
Ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, ο εμβολιασμός –τόσο ο υποχρεωτικός, όσο και ο προαιρετικός- πυροδότησε μεγάλα κύματα φόβου στα λαϊκά στρώματα. Αν και δεν χωρεί αμφιβολία ότι ο εμβολιασμός έσωσε εκατομμύρια ζωές, είχε επίσης και ιατρογενείς (16) επιπτώσεις, όπως εξάλλου και κάθε θεραπευτική αγωγή. Όμως, αυτές οι επιπτώσεις πυροδότησαν κάθε φορά πραγματικά κύματα τρόμου. Σήμερα, όλα αυτά τείνουν να συνδυάζονται με τη συνολική πολιτισμική απόρριψη των συλλογικών παρεμβάσεων πάνω στο ανθρώπινο σώμα: έτσι, η εμφύτευση μικροτσίπ κάτω από το δέρμα μας έχει αναχθεί σε πραγματικό «σημάδι του διαβόλου», παρά το γεγονός ότι πρόκειται για σπάνια κι αποδοκιμαζόμενη πρακτική (17). Αυτό δεν εμποδίζει τη συστηματική εμφάνιση στο διαδίκτυο του αμαλγάματος της άρνησης του εμβολιασμού και της εμφύτευσης μικροτσίπ, η οποία παίρνει τη μορφή της έξαλλης αντίδρασης ενάντια σε μια δαιμονική «παγκόσμια κυβέρνηση» η οποία υποτίθεται ότι επιθυμεί να μειώσει τον πληθυσμό του πλανήτη και να υποδουλώσει τους επιζώντες, συχνά συσχετίζεται με την Αποκάλυψη της Βίβλου (18).
Και στις δύο περιπτώσεις, το κομβικό σημείο της φαντασίωσης συνίσταται στη διαπέραση του φραγμού που αποτελεί η επιδερμίδα μας (ενώ το αντιβιοτικό –ίσως επειδή χορηγείται δια της στοματικής οδού- δεν προκαλεί παρόμοιες αντιδράσεις). Σαν η ανακάλυψη από τον Λουί Παστέρ της κατάστασής μας ως είδος που υπόκειται στην μόλυνση να ήταν ακόμα πιο ανυπόφορη καθώς επιβεβαιωνόταν από μια κοινωνία που επέτρεπε στον εαυτό της να χορηγήσει «βίαια» παθογόνους οργανισμούς στο σώμα του καθενός.
Σε τελική ανάλυση, ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι πάντοτε εκείνος τον οποίο φανταζόμαστε. Ένας πολύ σημαντικός κίνδυνος μπορεί να συνίσταται στην εκτροπή των κοινωνιών μας προς μια παρανοϊκή αναζήτηση της ασφάλειας, καθώς προηγουμένως θα έχει καταστεί αδύνατη η εφαρμογή οποιασδήποτε λογικής πολιτικής για την υγείας που θα έχει τη συναίνεση του πληθυσμού. Το γενικευμένο κλίμα δυσπιστίας εξηγεί εν μέρει τις δυσκολίες με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη η ειλικρινής ενημέρωση για όλα όσα πραγματικά συνεπάγεται μια επιδημία ή για την υγειονομική πολιτική. Ταυτόχρονα, το πρόβλημα επιδεινώνεται από το γεγονός ότι οι δυσκολίες τροφοδοτούν με τη σειρά τους τις πλέον παράλογες φήμες. Πόσο μάλλον που το αλληλένδετο των ζητημάτων της δημόσιας υγείας, των κοινωνικών και των οικονομικών πολιτικών, ή ακόμα και των στρατηγικών και των γεωπολιτικών διακυβευμάτων, ευνοεί τις αυταρχικές μεθοδεύσεις και την προσφυγή στη μυστικότητα.
Για όλους αυτούς τους λόγους, είναι επείγον να δώσουμε στον πληθυσμό όλα τα μέσα που απαιτούνται για να διαμορφώσει τη γνώμη του πάνω σε σοβαρές βάσεις, κατανοώντας ταυτόχρονα τις αγωνίες του και τα συναισθήματά του, τα οποία δεν είναι ποτέ αναίτια. Γιατί, όσο κι αν έχουν δίκιο όσοι προτείνουν τη γρήγορη κι υποχρεωτική εφαρμογή όλων όσων προστάζει η επιστήμη, δεν μπορούν να αρνηθούν ότι οι φαντασιώσεις εμπεριέχουν και κάποια δόση αλήθειας. Όσο η ανθρώπινη κοινωνία θα συμπεριφέρεται ως ένας ενιαίος χώρος για την ανάπτυξη επιδημιών των οποίων ο αριθμός θα αυξάνεται, τόσο θα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την ανάδυση μιας εξουσίας η οποία ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί το ανθρώπινο είδος: μιας οικουμενικής βιοεξουσίας, με την στενή έννοια του όρου που είχε διατυπώσει ο Μισέλ Φουκό (19).
Στο εξής, θα πρέπει να συνηθίσουμε να συνυπάρχουμε με την παρακάτω άλυτη αντίφαση: θα αποδεχθούμε την βιολογική μας κατάσταση, ενώ ταυτόχρονα θα απαιτούμε να μας σέβονται ως πολιτικά υποκείμενα και ως άτομα, ως το ξεχωριστό ανθρώπινο ον που είναι ο καθένας μας. Η αναγκαιότητα να υπάρξουν συμβιβασμοί ανάμεσα σε αυτές τις δύο αντικρουόμενες όψεις θα μας αναγκάσει να ανεχτούμε ορισμένες συνέπειες, οι οποίες σε ορισμένες περιπτώσεις θα αποβούν θανάσιμες. Για παράδειγμα, μπορούμε να αποφασίσουμε ως λαοί ότι προτιμάμε ένα ορισμένο επίπεδο νεκρών από τροχαία ατυχήματα, απορρίπτοντας την εγκατάσταση στα οχήματά μας ηλεκτρονικών συστημάτων με τα οποία θα παρακολουθείται εάν τηρούμε τον ΚΟΚ. Ή να αποφασίσουμε να αψηφήσουμε την τάδε επιδημία χειμερινής γρίπης αντί να εμβολιαστούμε υποχρεωτικά.
Ωστόσο, θα ήταν κρίμα, σχεδόν ηλίθιο, εάν –όπως συμβαίνει στη Νιγηρία- βρισκόμασταν αντιμέτωποι με την ραγδαία επανεμφάνιση της πολιομυελίτιδας στα παιδιά, μόνο και μόνο επειδή αναπτύχθηκε μια παρανοϊκή δυσπιστία απέναντι στους «εμβολιαστές δηλητηριαστές» (20). Εξάλλου, θα ήταν εξίσου ελάχιστα λογικό να περιμένουμε παθητικά να συμβεί το ενδεχόμενο «πάντρεμα» των ιών Η5Ν1και Η1Ν1, με κίνδυνο να θεριστεί ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού μας που βρίσκεται στο άνθος της ηλικίας του. Αντίθετα, θα μπορούσε να αναγνωριστεί το δικαίωμα της αμφισβήτησης του υποχρεωτικού χαρακτήρα του εμβολιασμού στις περιπτώσεις των παθολογιών για τις οποίες οι γνώσεις μας είναι ακόμα ατελείς ή των τεχνικών που αμφισβητούνται από τους ειδικούς.
Τέλος, όσον αφορά τις καταγγελίες ότι υπάρχει πρόθεση χειραγώγησης των ιών για να καταστούν ακόμα περισσότερο θανατηφόροι (για παράδειγμα στο πλαίσιο της κρατικής ή της «ιδιωτικής» «βιοτρομοκρατίας»), θα πρέπει καταρχάς να τονίσουμε τον παράλογο χαρακτήρα τους: όχι ότι είναι αδύνατον από τεχνική άποψη να πραγματοποιηθεί σε ένα εργαστήριο ο συνδυασμός παθογόνων ιών (εξάλλου αυτό γίνεται καθημερινά για θεραπευτικούς ή πειραματικούς λόγους)· απλούστατα, παρόμοιοι χειρισμοί έχουν ελάχιστες πιθανότητες να αποδειχθούν αποτελεσματικότεροι από τις διαδικασίες της φυσικής μετάλλαξης.
Εξάλλου, συνήθως, η εξάπλωση τροποποιημένων οργανισμών που οφείλεται σε ατύχημα «σβήνει» όταν αυτοί βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα περιβάλλον το οποίο είναι σχεδόν πάντα δυσμενές γι’ αυτούς. Επιπλέον, για να γίνει δυνατόν να παρασκευαστεί η ασθένεια η οποία ταιριάζει απόλυτα με τα συμφέροντα της τάδε ή της δείνα ομάδας ή κράτους τρομοκράτη, θα πρέπει να υπάρξει ένας αριθμός αποτυχημένων πειραμάτων που θα έχουν πραγματοποιηθεί σε φυσική κλίμακα: φυσικά, κάτι τέτοιο θα τραβούσε την προσοχή όλων των μυστικών υπηρεσιών του πλανήτη!
Με λίγα λόγια, εάν επιθυμούμε το μεγαλύτερο δυνατό κακό για τους συνανθρώπους μας, θα ήταν καλύτερα να αφήσουμε τη φύση να εργαστεί ελεύθερα μέσα σε ένα περιβάλλον υπερπληθυσμού, και να εγκαταλείψουμε την ιδέα να επιδιδόμαστε σε τυχοδιωκτικές ενέργειες. Το να αποδίδουμε στα στελέχη των κρατικών υπηρεσιών και των διεθνών οργανισμών σκοτεινές –ή και εγκληματικές- προθέσεις (ότι είναι συνεργοί των φαρμακευτικών εταιριών ή ότι σχεδιάζουν μια γενοκτονία σε παγκόσμιο επίπεδο για να εξοντώσουν ένα μέρος του πληθυσμού που «πλεονάζει») αποτελεί, όχι μόνον έναν απόλυτο παραλογισμό, αλλά και μια υποδαύλιση μίσους, αν όχι έκκληση για λιντσάρισμα. Η πλειονότητα των γιατρών, των ερευνητών και των υπαλλήλων των υπηρεσιών υγείας που εργάζονται στον δύσκολο τομέα των σύγχρονων ασθενειών είναι αφοσιωμένοι στην προστασία της υγείας του πληθυσμού και στην σωτηρία του και τιμούν το επάγγελμα που εξασκούν. Γνωρίζουν δε ότι, όταν ο πληθυσμός καταλαμβάνεται από ανορθολογικούς φόβους, είναι οι πρώτοι των οποίων κινδυνεύει η ασφάλεια.

Η φαντασίωση μιας δημογραφικής εκκαθάρισης
Συνεπώς, θα ήταν λάθος να προσεγγίσουμε τις φαντασιώσεις μονάχα ως φόβους πίσω από τους οποίους κρύβονται χρήσιμες αμφιβολίες, θεμιτοί φόβοι ή δικαιολογημένα αισθήματα πικρίας. Θα πρέπει επίσης να τις αντιμετωπίζουμε μερικές φορές και ως ανομολόγητες επιθυμίες οι οποίες με περισσή ευκολία αποδίδονται στον «εχθρό». Από αυτή την άποψη, είναι χαρακτηριστική η στάση ορισμένων μπλογκ, στα οποία καταδικάζεται με αγανάκτηση μια υποθετική πρόθεση γενοκτονίας του «δημογραφικού πλεονάσματος» (21). Σε αυτή την περίπτωση, πρόκειται λιγότερο για μια προοπτική που δημιουργεί τρόμο και περισσότερο για μια ιδιαίτερα διαδεδομένη επιθυμία, η οποία ωστόσο μεταμφιέζεται και αποδίδεται με υποκριτικό τρόπο σε ένα μυθικό κακοποιό πρόσωπο. Ας δεχτούμε, έστω και για μια στιγμή, παραθέτοντας τον Κλοντ Λεβί-Στρος ότι αυτή η επιθυμία αναβλύζει «σαν μολυσμένο νερό από τα βάθη μιας ανθρωπότητας η οποία έχει κορεστεί από τον ίδιο της τον αριθμό και από την ολοένα μεγαλύτερη πολυπλοκότητα των προβλημάτων. Μας δίνει την εντύπωση ότι η επιδερμίδα της έχει ερεθιστεί από τις υλικές και πνευματικές ανταλλαγές, οι οποίες εντείνονται από την ένταση των επικοινωνιών» (22). Μπορούμε ωστόσο να φανταστούμε ότι θα μπορούσαν κάποιοι να φτάσουν στο σημείο να επιθυμούν μια «δημογραφική εκκαθάριση», η οποία θα έδινε επιτέλους λύση στην ατελείωτη οικονομική κρίση, και η οποία μάλιστα θα ήταν ακόμα περισσότερο ευκταία καθώς θα προέκυπτε με φυσικό τρόπο, από μια «γερή γρίπη»;
Προβάλλονται ήδη ορισμένα επιχειρήματα γι’ αυτήν την άποψη: η σύγχρονη δημοκρατική Αγγλία, η «Μητέρα των Κοινοβουλίων» γεννήθηκε όντως από τις κοινωνικές συνθήκες οι οποίες βελτιώθηκαν σημαντικά μετά από την επιδημία της Μεγάλης Πανούκλας του 1350 (άνοδος του μισθού των επιζώντων, υποχώρηση της δουλοπαροικίας, μείωση της έγγειας προσόδου, κλπ). Ωστόσο, ακόμα κι αν δεν επικεντρωθούμε στον απάνθρωπο κυνισμό της, η συγκεκριμένη συλλογιστική πάσχει σε αρκετά σημεία: μια απότομη μείωση του πληθυσμού θα επιδείνωνε τη σημερινή οικονομική κρίση, θα προκαλούσε μεγάλη πτώση της παραγωγής, της απασχόλησης και των εισοδημάτων και θα επέβαλε τη δημιουργία αυταρχικών καθεστώτων. Θα ήταν παράλογο να αποδίδουμε αυτόν τον στόχο στα «καπιταλιστικά καθάρματα» τα οποία, αντίθετα, έχουν ανάγκη να τρέφονται διαρκώς με κάθε είδους οικονομική μεγέθυνση και να αποβλέπουν σε ολοένα μεγαλύτερη «ανάκαμψη».
Όμως, η επιθυμία για μια «σωτήρια» ασθένεια δεν εμφανίζεται ποτέ με το πραγματικό της πρόσωπο. Αντίθετα, αποδοκιμάζεται με μια ιερή φρίκη και αποδίδεται σε μια καρικατούρα της διεθνούς ελίτ ή των «Illuminati», αυτών των νέων τεράτων, αυτών των νέων φανταστικών serial killer της παγκοσμιοποιημένης ιστορίας. Έτσι, στις 8 Απριλίου του 2009, η Αυστριακή δημοσιογράφος Τζέιν Μπουργκμάιστερ κατέθεσε μήνυση στην Εισαγγελία της Βιέννης εναντίον των εταιριών Baxter AG, Baxter International και Avir Green Hills Biotechnology AG «επειδή, από τον Δεκέμβριο του 2008 ως τον Φεβρουάριο του 2009, δημιούργησαν, παρασκεύασαν και διέσπειραν στην αυστριακή επικράτεια ένα βιολογικό όπλο μαζικής καταστροφής για να προξενήσουν μια παγκόσμια πανδημία γρίπης των πουλερικών και για να αποκομίσουν κέρδος από αυτήν την πανδημία, παραβιάζοντας τη νομοθεσία για το οργανωμένο έγκλημα και τη γενοκτονία». Στη συνέχεια δήλωσε ότι άσκησε δίωξη εναντίον ορισμένων υπευθύνων διεθνών οργανισμών και πολιτικών ηγετών, αλλά και εναντίον των «Illuminati» και της Λέσχης Bilderberg (23) «επειδή συναινούν εν γνώσει τους σε μια εκστρατεία εμβολιασμού η οποία στην πραγματικότητα επιτρέπει τη μόλυνση των λαών με ένα “μείγμα” ιών που προέρχονται από τον χοίρο και τα πτηνά, επιδιώκοντας το θάνατο μεγάλου αριθμού ατόμων» (24).
Η ταχύτητα με την οποία εξαπλώνονται στο διαδίκτυο οι πιο τρελές κι ανυπόστατες φήμες οι οποίες κατηγορούν τους πάντες, από τον ΠΟΥ ως τον Μπάρακ Ομπάμα κι από τον Ντέιβιντ Ροκφέλερ ως τον Τζορτζ Σόρος πυροδοτεί την θανατερή επιθυμία που ελλοχεύει σήμερα μέσα σε κάθε άτομο που ζει σε αυτήν την καταπιεστική, επικίνδυνη, αποπροσανατολισμένη και γεμάτη αβεβαιότητα παγκόσμια κοινωνία. Επίσης, αποτελεί την ιστορική συνέχεια των φαινόμενων δημαγωγικής κινητοποίησης του παρελθόντος (τα οποία, ήδη από εκείνη την εποχή, συνδέονταν με τις επιδημίες, καθώς έριχναν την ευθύνη γι’ αυτές στους ξένους ή στους Εβραίους) και μας δίνει άλλο ένα παράδειγμα –αυτήν τη φορά στην κλίμακα του διαδικτύου- για την ικανότητα των κλασικών μέσων ενημέρωσης να ωθούν την κοινή γνώμη στον ενθουσιασμό ή στη δυσπιστία.
Όπως μας υπενθυμίζει ο Πασκάλ Φρουασάρ (25) όσον αφορά τις συνωμοσιολογικές θεωρίες, το «δικαίωμα στην αμφιβολία» είναι κάτι το σημαντικό, ακόμα και το «υγιές». Ωστόσο, όταν μετατρέπεται σε υποχρέωση του είναι κανείς τρομοκρατημένος, τότε περνάμε σε μια εντελώς διαφορετική λογική, εκείνη που χαρακτήριζε τις σκοτεινότερες εποχές της ιστορίας μας.

  1. (Σ.τ.Μ): Η αιμαγλουτινίνη (ΗΑ), πρωτεΐνη του ιού της γρίπης στα πτηνά, επιτρέπει την σύνδεσή του με το κύτταρο το οποίο έχει βάλει στόχο. Υπάρχουν 16 τύποι: Η1 έως Η16. Η νευραμινιδάση (ΝΑ) αριθμεί 9 τύπους αλλά μόνο ο Ν1 και ο Ν2 είναι παθογόνοι για τον άνθρωπο. Υπάρχουν 49 πιθανοί συνδυασμοί των ΗΑ και ΝΑ αλλά μόνο 6 είναι παθογόνοι: Η1Ν1, Η1Ν2, Η2Ν1, Η2Ν2, Η3Ν1 και Η3Ν2.
  2. Η οποία συγγενεύει με την ασθένεια Creutzfeld-Jakob.
  3. Στη Γαλλία, με το «σκάνδαλο του μολυσμένου αίματος», αποκαλύφθηκε ότι, την περίοδο 1984-1985, οι υπηρεσίες που ήταν αρμόδιες για την μετάγγιση αίματος είχαν διανείμει σε αιμοφιλικούς προϊόντα μολυσμένα με τον ιό HIV, τη στιγμή που υπήρχαν ήδη τρόποι εντοπισμού των μολυσμένων παρτίδων αίματος. Ο Λοράν Φαμπιούς (πρωθυπουργός εκείνη την εποχή) και η Ζεορζίνα Ντιφουά (Υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων) αθωώθηκαν το 1999 από την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια. Και σε άλλες χώρες –και ιδίως στην Κίνα- ξέσπασαν σκάνδαλα λόγω της μαζικής μόλυνσης του πληθυσμού.
  4. Πρόεδρος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα Γαλλίας την περίοδο 1982-1994. Βλέπε «Mission civilisatrice, ingérence humanitaire», «Le Monde diplomatique», Σεπτέμβριος 2005.
  5. Λόγος του Ζακ Ντιούφ, γενικού διευθυντή του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO) στην παγκόσμια διάσκεψη για τη διατροφή, στις 3 Ιουνίου του 2008.
  6. «Grippe: 2009 n’est pas 1918», συζήτηση με τον Patrick Zylbermann, «Le Monde», 9 Μαΐου 2009, https://www.lemonde.fr/planete/article/2009/05/08/patrick-zylberman-grippe-2009-n-est-pas-1918_1190560_3244.html
  7. Πηγές: National Nosocomial Infections Surveillance System (NNIS, τμήμα του Centers for Disease Control της Ατλάντα), έκθεση της Κοινοβουλευτικής Υπηρεσίας για την αξιολόγηση των πολιτικών υγείας (Opeps), Παρίσι, 2006, έκθεση Raisin (Δίκτυο συναγερμού, έρευνας και επιτήρησης των νοσοκομειακών λοιμώξεων), Άγιος Μαυρίκιος, 2006.
  8. Σήμερα, παρατηρείται η ανάπτυξη αντίστασης στο Tamiflu, ένα φάρμακο που περιορίζει αποτελεσματικά την εξάπλωση του ιού της γρίπης. Εξάλλου, το 2003, μια ολλανδική έρευνα σε 5.500 άτομα που είχαν μολυνθεί από τον HIV απέδειξε ότι εμφανίζονταν αντιστάσεις σε κάθε κατηγορία θεραπείας προτού καν αυτή εφαρμοστεί: ορισμένοι ήταν φορείς στελεχών του ιού τα οποία ήταν ήδη ανθεκτικά.
  9. Αντίστοιχα, συνεργάτης του ΠΟΥ ειδικός στο ζήτημα της μετάδοσης της γρίπης από τα ζώα στον άνθρωπο (Webster), ιολόγος στο πανεπιστήμιο του Γουισκόνσιν (Kawaoka), διευθυντής του Ινστιτούτου Erasmus στο Ρότερνταμ ο οποίος απέδειξε, ήδη από το 1997 ότι ο H5N1 μπορούσε να μεταδοθεί στον άνθρωπο (Osterhaus), δημιουργός στη Γαλλία, των περιφερειακών ομάδων παρατήρησης της γρίπης (GROG) οι οποίες αποτέλεσαν αντικείμενο μίμησης σε μεγάλο βαθμό (Hannoun), βιολόγος στο πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ (O’Toole).
  10. Κάθε πράξη η οποία προλαμβάνει την εμφάνιση μιας παθολογίας. Για παράδειγμα, το σωστό πλύσιμο των χεριών επέτρεψε να μειωθούν στο ήμισυ οι λοιμώξεις που μεταδίδονται μέσα στα νοσοκομεία.
  11. Σύμφωνα με τον επιδημιολόγο Antoine Flahaut, («Libération», 7 Δεκεμβρίου 2005).
  12. «Le Monde», 6 Αυγούστου
  13. Δημοσκόπηση της εταιρίας IFOP που δημοσιεύτηκε στην «Dimanche Ouest France» (αναφέρεται και από το «L’Express», Παρίσι, 1η Αυγούστου 2009).
  14. Μια θεματολογία που προβάλλεται κυρίως από την ιστοσελίδα www.spreadthetruth.fr και αναμεταδίδεται από πολλούς άλλους.
  15. Ωστόσο, υποστηρίζει επίσης ότι μια σταθεροποιημένη παγκόσμια οικονομία προϋποθέτει τη μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού στα 500.000.000 άτομα!
  16. Παθολογία η οποία δημιουργείται από μια ιατρική δραστηριότητα.
  17. Το μικροτσίπ που εμφυτεύεται κάτω από το δέρμα θα μπορούσε –σύμφωνα με τους υποστηρικτές του- να αποδειχθεί χρήσιμο σε περίπτωση επείγουσας εισαγωγής στο νοσοκομείο καθώς θα αναφέρει την ταυτότητα του ατόμου, το ιατρικό ιστορικό του, τις αλλεργίες από τις οποίες πάσχει, τα φάρμακα που λαμβάνει, κλπ.
  18. Βλέπε τις ιστοσελίδες spreadthetruth.fr, singularityhub.com. Υπάρχει επίσης ένας ολόκληρος γαλαξίας από tags (λέξεις κλειδιά) που συνδέουν αυτή τη θεματολογία με τη «συνωμοσία της 11ης Σεπτεμβρίου», με κατηγορίες εναντίον «εγκληματιών» ηγετών ή εναντίον του Ισραήλ, κλπ.
  19. Michel Foucault, Ιστορία της σεξουαλικότητας: Η δίψα της γνώσης, Αθήνα, Κέδρος, 1978.
  20. Βέβαια, η θεωρία της μετάδοσης του ιού του AIDS στον άνθρωπο κατά τη δημιουργία εμβολίων για την πολιομυελίτιδα στο Κονγκό αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης (η οποία δεν έχει λήξει) ανάμεσα στον Βρετανό δημοσιογράφο Edward Hooper και στην πλειονότητα των ειδικών.
  21. Ιστοσελίδες mondialisation.ca, Spread the Truth, Eva R-Sistons, solari κλπ.
  22. Κλοντ Λεβί-Στρος, Θλιβεροί Τροπικοί, Εκδόσεις Χατζηνικολή, 2007.
  23. Η Λέσχη Bilderberg είναι ένα δίκτυο άσκησης επιρροής στο οποίο συμμετέχουν προσωπικότητες από όλες τις χώρες (άτομα με εξέχουσα θέση στην πολιτική, την οικονομία, τα μέσα ενημέρωσης, τις ένοπλες δυνάμεις ή τις μυστικές υπηρεσίες, καθώς και ορισμένοι επιστήμονες και πανεπιστημιακοί).
  24. Φήμη η οποία διαδίδεται κυρίως από την Barbara Minton, «Journalist files charges against WHO and UN for bioterrorism and intent to commit mass murder», 8 Ιουλίου 2009.
  25. Καθηγητής και ερευνητής στο πανεπιστήμιο Paris-VIII, συγγραφέας του «La Rumeur. Histoire et fantasmes», Belin, Παρίσι, 2002.

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More