Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μεσολόγγι - αδέσποτα ώρα μηδέν.

Αδέσποτα, ένα ευαίσθητο θέμα για όσους είναι πραγματικά φιλόζωοι* και με τις δυο έννοιες της λέξης. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για τις αβοήθητες ψυχές που ξαφνικά βρεθήκαν απροστάτευτες στον δρόμο όχι από το τέλος δηλαδή από τα αποτελέσματα που βλέπουμε...

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

10 Δεκ 2017

Γιατί τα πολλά παιχνίδια καταπνίγουν τη δημιουργικότητα των παιδιών


Νέα μελέτη προτείνει να δίνουμε στα παιδιά λιγότερα παιχνίδια, καθώς με αυτόν τον τρόπο έχουν τη δυνατότητα να εστιάζουν καλύτερα και να γίνονται περισσότερο δημιουργικά. Επιβεβαιώνεται αυτό που κάθε γονιός υποψιάζεται, ότι δηλαδή, τα παιδιά διασκεδάζουν πιο εύκολα με τα πολλά παιχνίδια, αλλά δεν απολαμβάνουν την ποιότητα του παιχνιδιού;
Η μελέτη, που διεξήχθη από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Τολέδο στο Οχάιο των ΗΠΑ, αφορούσε συνολικά 36 μικρά παιδιά τα οποία προσκλήθηκαν να παίξουν σε ένα δωμάτιο για 30 λεπτά, με 4 και 16 παιχνίδια.
Όπως γράφει το sputniknews.com, αναλύοντας  στη συνέχεια τη συμπεριφορά τους, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα παιδιά ήταν πολύ πιο δημιουργικά όταν τους έδιναν λιγότερα παιχνίδια.
Τα παιδιά με τα λιγότερα παιχνίδια έπαιξαν τουλάχιστον δύο φορές με κάθε παιχνίδι, βρίσκοντας περισσότερες χρήσεις και την ίδια στιγμή επεκτείνοντας την ώρα του παιχνιδιού. Στην αντίθετη περίπτωση, τα πολλά παιχνίδια ήταν σαν να «παρεμβαίνουν» στη διάρκεια και στο βάθος του παιχνιδιού.
«Όταν το περιβάλλον ενός παιδιού είναι εφοδιασμένο με λιγότερα παιχνίδια, τα παιδιά αφιερώνουν πολύ περισσότερο χρόνο σε ένα και μόνο παιχνίδι, γεγονός που επιτρέπει καλύτερη εστίαση στην εξερεύνηση και σε ένα περισσότερο δημιουργικό παιχνίδι», ανέφεραν οι ερευνητές.

Παρότι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα λιγότερα παιχνίδια «προωθούν την ανάπτυξη και το υγιές παιχνίδι», δεν προτείνουν στους γονείς και σε όσους αναλαμβάνουν για κάποιες ώρες της ημέρας τη φροντίδα των παιδιών (νηπιαγωγούς, γιαγιάδες, νταντάδες) να πετάξουν τα δεκάδες παιχνίδια -από τα πιο δημιουργικά μέχρι τα απλά gadgets- στα σκουπίδια.
«Μία σύσταση μπορεί να είναι η επιλογή λιγότερων παιχνιδιών στο περιβάλλον που βρίσκεται το παιδί», αναφέρει η μελέτη. «Όταν η πλειοψηφία των παιχνιδιών είναι κάπου αποθηκευμένη και το παιδί ασχολείται με λιγότερα παιχνίδια έχει την ευκαιρία να καινοτομήσει χωρίς να αποσπάται η προσοχή του».
Επιπλέον, η πρόταση για λιγότερα παιχνίδια αφορά στη δυνατότητα να καλλιεργήσουν τα παιδιά στα πρώτα στάδια της ανάπτυξης τους υψηλότερο επίπεδο συγκέντρωσης.
The Toy-free Nursery
Δεν είναι η πρώτη φορά που διατυπώνεται μία τέτοια άποψη.
Στη δεκαετία του 1990, δύο Γερμανοί ερευνητές, οι Elke Schubert και Rainer Strick -για την ακρίβεια, υπάλληλοι της διεύθυνσης Δημόσιας Υγείας, που δούλευαν με ενήλικες οι οποίοι παρουσίαζαν διάφορες μορφές εθισμού- έκαναν το εξής πείραμα: Πήραν τα παιχνίδια από έναν παιδικό σταθμό του Μονάχου για τρεις μήνες -από μολύβια, χαρτιά, χρώματα, βιβλία, μέχρι τουβλάκια για κατασκευές- αφήνοντας μόνο τα τραπεζάκια, τις καρέκλες τους και μερικές κουβέρτες.
Μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες, τα παιδιά αναπροσαρμόστηκαν και το παιχνίδι τους έγινε πολύ πιο δημιουργικό και κοινωνικό. Στη συνέχεια, δημοσίευσαν τα ευρήματά του πειράματος τους σε ένα βιβλίο με τίτλο «The Free-free Baby Nursery».
Σημείο εκκίνησης του πειράματος ήταν η ανησυχία για τις εθιστικές συνήθειες που αρχίζουν στην παιδική ηλικία. Οι δύο ερευνητές ήθελαν να δείξουν ότι τα παιδιά μπορούν να παίξουν χαρούμενα και δημιουργικά όταν δεν «πνίγονται» από τα παιχνίδια τους. Και το πέτυχαν.
Το πείραμα ενέπνευσε παιδικούς σταθμούς που ενέταξαν στο πρόγραμμα τους το τρίμηνο project. Όπως έλεγε εκπαιδευτικός σε παιδικό σταθμό του Μονάχου: «Στους τρεις αυτούς μήνες προσφέρουμε στο παιδί χώρο και χρόνο για να γνωρίσει τον εαυτό του και επειδή τα παιδιά δεν κατευθύνονται από δασκάλους ή παιχνίδια, βρίσκουν νέους τρόπους για να οργανώσουν την ημέρα τους με τον δικό τους τρόπο».
«Η μέρα των παιδιών είναι σκοπίμως αδόμητη καθώς μία από τις βασικές θέσεις του project είναι ότι τα παιδιά περνούν πάρα πολύ χρόνο πηγαίνοντας από τη μια δραστηριότητα στην άλλη και καταλήγουν με ‘μειωμένο ζωτικό χώρο’. Τα παιδιά ενθαρρύνονται να κάνουν ό, τι θέλουν, με τον δικό τους τρόπο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ενθαρρύνονται το 'θάρρος και η φαντασία', ποιότητες, που τόσο τα παιδιά όσο και οι ενήλικες, χρειαζόμαστε για την ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης».

Ο ψυχολόγος Oliver James, συγγραφέας του βιβλίου «Love Bombing», πιστεύει ότι τα παιδιά δεν χρειάζονται μια τεράστια «πανοπλία» παιχνιδιών. «Τα περισσότερα παιδιά χρειάζονται ένα μεταβατικό αντικείμενο», έλεγε στο BBC. «Το πρώτο τους αρκουδάκι που παίρνουν παντού. Όλα τα άλλα είναι μια ανάγκη που δημιουργεί η κοινωνία».
Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και ο Joshua Becker, συγγραφέας του βιβλίου «ClutterFree with Kids», ο οποίος γράφει ότι τα παιδιά ευδοκιμούν περισσότερο όταν τους δίνουμε λιγότερα παιχνίδια.
«Σπανίως ένα παιδί εκτιμά πλήρως το παιχνίδι που είναι μπροστά του όταν κάπου εκεί γύρω ξέρει ότι υπάρχουν αμέτρητες επιλογές», γράφει ο Becker. «Τα λιγότερα παιχνίδια ‘αναγκάζουν’ τα παιδιά να γίνουν επινοητικά επιλύοντας προβλήματα μόνο με τα ‘υλικά’ που έχουν στα χέρια τους. Και η επινοητικότητα είναι ένα δώρο με απεριόριστες δυνατότητες».
Όπως γράφει η Telegraph, οι Βρετανοί ξοδεύουν περισσότερα από 3 δισ. λίρες τον χρόνο στα παιχνίδια.
Σύμφωνα ωστόσο, με έρευνες το παιδί μίας μέσης οικογένειας έχει συνολικά 238 παιχνίδια, αλλά οι γονείς πιστεύουν ότι σε καθημερινή βάση παίζει με τα μόλις 12 «αγαπημένα» του (τα οποία αποτελούν το 5% των παιχνιδιών του).
Στο Μουσείο Παιδικής Ηλικίας V & A του Λονδίνου, η Catherine Howell βρίσκεται μπροστά από μια συλλογή που περιλαμβάνει ένα 400 ετών κουνιστό αλογάκι και το γνωστό παιχνίδι Buzz Lightyear. Όπως λέει, τα παιδιά σήμερα έχουν πολύ περισσότερα παιχνίδια από οποιαδήποτε προηγούμενη γενιά.

Γεράσιμος Στεφανάτος: Στη θέση του Οιδίπποδα, βασιλεύει πλέον ο Νάρκισσος

http://im1.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2017/49/246842-chagall-gallery-0215.jpg  Ποιος ο στόχος και το νόημα της ψυχανάλυσης σήμερα, σε μια εποχή κρίσης, ειδικά στην Ελλάδα, που η κατανάλωση ψυχότροπων φαρμάκων είναι η μεγαλύτερη στην Ευρώπη;

Ο ψυχίατρος, ψυχαναλυτής και συγγραφέας, Γεράσιμος Στεφανάτος, μέλος της γαλλικής ψυχαναλυτικής εταιρείας Quatrieme Groupe O.P.L.F, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη και το Tvxs.gr, επισημαίνοντας, μεταξύ άλλων, πως: «Τίποτα δεν εγγυάται ότι ο έλεγχος που επιτελείται στις ατομικές και συλλογικές ορμές, μπορεί να υποσχεθεί και την πρόοδο των κοινωνιών. Ο πολιτισμός, δεν είναι work in progress, γι’ αυτό οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να ανατραπεί»,

Όπως και ότι: «Η γενικότερη κατάσταση -κρίσης- που παρατηρούμε σε διεθνές επίπεδο, και όχι μόνο στη χώρα μας, οδηγεί σε νέες μορφές έκφρασης των διαφόρων ψυχοπαθολογιών του ανθρώπινου υποκειμένου. Δηλαδή, παρατηρούμε νέες μορφές παθολογίας που, αν αναφερθούμε στις κλασσικές φιγούρες της μυθολογίας μας, στη θέση του Οιδίπποδα, βασιλεύει πλέον ο Νάρκισσος».

Ποιο το νόημα της ψυχανάλυσης στη σημερινή εποχή της κρίσης;

Στο κοινωνικό πεδίο αντιλαμβανόμαστε μια δυσφορία στον πολιτισμό, όπως είναι ο τίτλος του περίφημου βιβλίου του Φρόυντ, «Ο πολιτισμός ως πηγή δυστυχίας», που παίρνει πλέον νέες μορφές, μέσα από:
·         στην καταστρεπτικότητα και το μίσος που βλέπουμε να κυριαρχούν στις σύγχρονες κοινωνίες,
·         στα διάφορα γεγονότα της καθημερινής ζωής που διαβάζουμε στις εφημερίδες,
·         στην άνοδο του ρατσισμού,
·         στους περίεργους πολέμους που δεν είναι όπως παλιά, όπως π.χ. ο οικονομικός πόλεμος,
·         στις μορφές περιθωριοποίησης, φτωχοποίησης των ανθρώπων, σε όλες τις χώρες της Ευρώπης (και μη μιλήσουμε για τις χώρες του Τρίτου κόσμου που είναι τραγικά τα πράγματα),
·         στην έλλειψη στόχων – ιδανικών που συναντάμε στους νέους,
·         ή σε συγκεχυμένες, ακόμη, καταστάσεις που δεν μπορούμε να «διαβάσουμε» άμεσα, μας φαίνονται ανεξήγητες. Δηλαδή, κάποιες νέες μορφές δυσφορίας στον πολιτισμό που ο Φρόυντ δεν περιέγραψε, γιατί δεν υπήρχαν στην εποχή του.

Βεβαίως, ο Φρόυντ, γράφει ότι κάθε άνθρωπος είναι δυνητικά εχθρός του πολιτισμού. Θέλοντας να πει ότι, το τίμημα που οφείλει ο άνθρωπος να καταβάλλει για να ελέγξει τις ατομικές και συλλογικές ορμές, είναι τεράστιο, και κατά συνέπεια, ενώ θα ήθελε τον πολιτισμό, συγχρόνως τον αντιπαλεύει. Είναι σαν να λέει «ναι» στον πολιτισμό εξωτερικά και εσωτερικά να λέει «όχι».

Οπότε, τίποτα δεν εγγυάται ότι ο έλεγχος που επιτελείται στις ατομικές και συλλογικές ορμές, μπορεί να υποσχεθεί και την πρόοδο των κοινωνιών. Ο πολιτισμός, δεν είναι work in progress, γι’ αυτό οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να ανατραπεί.


Τώρα, αυτή η γενικότερη κατάσταση -κρίσης- που παρατηρούμε σε διεθνές επίπεδο, και όχι μόνο στη χώρα μας, οδηγεί σε νέες μορφές έκφρασης των διαφόρων ψυχοπαθολογιών του ανθρώπινου υποκειμένου. Δηλαδή, παρατηρούμε νέες μορφές παθολογίας που, αν αναφερθούμε στις κλασσικές φιγούρες της μυθολογίας μας, στη θέση του Οιδίπποδα, βασιλεύει πλέον ο Νάρκισσος.

Εννοώ, ότι το Οιδιππόδειο σύμπλεγμα είναι ένα πλέγμα επιθυμιών αλλά και απαγορεύσεων που δομεί το υποκείμενο. Ενώ, ο ναρκισσισμός, είναι το κλείσιμο του υποκειμένου στον εαυτό του, και η αδυναμία να δεχτεί τους αυτοπεριορισμούς που δημιουργούν την επιθυμία. Στο κοινωνικό επίπεδο εκφράζεται με ένα κλείσιμο σε πεποιθήσεις οι οποίες μπορεί να γίνουν και νοσηρές.

Εκεί, βλέπουμε κάποιες νέες μορφές ψυχοπαθολογίας που εκφράζονται κυρίως στο σώμα, με εξαρτήσεις, είτε από ουσίες, είτε από το σεξ, είτε από τις παθολογικές ανθρώπινες σχέσεις, αντί της δυνατότητας να συνευρεθεί κανείς αποδεχόμενος την ετερότητα του άλλου.

Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθεται κατ’ επέκταση, θα ήταν: Πώς μπορεί ο σύγχρονος ψυχαναλυτής να υποδεχτεί αυτές τις νέες μορφές αιτημάτων; Τροποποιούν τη βασική δομή της ψυχαναλυτικής θεωρίας, ή όχι;

Υπάρχουν πολλές απαντήσεις. Η άποψή μου είναι, ότι η φροϋδική θεωρία πρέπει να διατηρηθεί στη βάση της, διότι μόνο με αυτήν ως κεντρική αναφορά μπορούμε να κατανοήσουμε και τις νέες μορφές παθολογιών. Έχοντας, δηλαδή, κάτι σταθερό, μπορούμε να αναγνωρίσουμε το καινούργιο και να προσαρμοστούμε ως προς τις απαντήσεις που δίνει.

Μια δεύτερη σειρά σκέψεων θα ήταν ότι ο σύγχρονος άνθρωπος μοιάζει, πάλι σε αναφορά με τους περιορισμούς και τις επιθυμίες του οιδιπποδείου, να ξεφεύγει από αυτό το σχήμα:

·         να μη δέχεται το άγχος (το άγχος είναι συστατικό της ανθρώπινης ύπαρξης),
·         να μη δέχεται τους αυτοπεριορισμούς,
·         να θέλει την ικανοποίηση της επιθυμίας του με κάθε κόστος,
·         και στις πιο απλές εκδοχές, για να κατανικήσει το άγχος, να καταφεύγει στην αλόγιστη χρήση ψυχοφαρμάκων. Το άγχος μπορεί να είναι, είτε δημιουργικό, είτε παθολογικό, αλλά εν πάση περιπτώσει το άγχος είναι κάτι προς εξέταση.

Τα φάρμακα, είναι αδιαμφισβήτητα πολλές φορές απαραίτητα, αλλά η αλόγιστη χρήση τους είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και δυστυχώς η χρήση αυτή ευνοείται και από τους ασθενείς και από τους ψυχιάτρους.

Δηλαδή, αντί το άγχος να γίνεται αντικείμενο επεξεργασίας, με προσπάθεια μετατροπής του «κατακλυσμιαίου» –παθολογικού- άγχους, σε άγχος εντασσόμενο στην ανθρώπινη συνθήκη με δυνατότητες δημιουργικών διεξόδων, αντ’ αυτού το φάρμακο «βουλώνει», κατά κάποιον τρόπο, κλείνει το ρήγμα που θα μας πήγαινε ενδεχομένως σε κάτι άλλο, σε μια σημασία, σε ένα συναίσθημα, και σε τελευταία ανάλυση, σε ένα τραύμα που προϋπήρχε, αλλά μπορούμε εκ νέου να το επεξεργαστούμε.

Αντί να αφεθεί ελεύθερη αυτή η δίοδος προς το εσωτερικό της ψυχής, έρχονται τα ηρεμιστικά –που στη χώρα μας, έχουμε τις μεγαλύτερες καταναλώσεις στην Ευρώπη- να «ηρεμήσουν» -ειρωνικά το λέω, προφανώς- να κλείσουν, δηλαδή, τη δυνατότητα αναζήτησης της αλήθειας για τον άνθρωπο.

Ασχολούνται, μόνο με την καταστολή του συμπτώματος, δηλαδή, χωρίς να φτάνουν σε αυτό που το προκαλεί; (όπως συμβαίνει, συνήθως, και για τα κοινωνικά προβλήματα)

Ο Φρόυντ, λέει, ότι το σύμπτωμα τη στιγμή που εκδηλώνεται, αποτελεί πολλές φορές, το πιο ζωντανό σημείο του ψυχισμού. Δηλαδή, πολλές φορές ο άνθρωπος κατά βάθος εκφράζεται από το σύμπτωμά του. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα τον αφήσουμε να υποφέρει, αλλά δε θα του στερήσουμε, πάση θυσία, το νόημα που εμπεριέχει το σύμπτωμά του, όπως ακριβώς είπατε.

Και ποιος είναι, λοιπόν, ο στόχος της ψυχανάλυσης, σήμερα;

Ο στόχος της ψυχανάλυσης για τον Φρόυντ, είναι η περίφημη φράση του: «Εκεί που ήταν Αυτό, εγώ πρέπει να γίνω». Όπου, το Αυτό, είναι εν ολίγοις το ασυνείδητο, το ενορμητικό στοιχείο, που σημαίνει ότι το Εγώ του ανθρώπου, οφείλει να το λάβει σοβαρά υπόψη.

Κάτι που προφανώς δε σημαίνει ότι θα εξαφανιστούν οι ορμές, γιατί τότε το ανθρώπινο υποκείμενο θα γινόταν ρομπότ. Σημαίνει οτι το υποκείμενο μέσω της ψυχανάλυσης, θα αποκτήσει γνώση του ενορμητικού του κόσμου -του ασυνειδήτου του , το οποίο ποτέ δεν εξαντλείται- και αυτή η γνώση(που είναι συγχρόνως αποδοχή μιας αδυναμίας, ικανοποίησης επιθυμιών, κυριαρχίας επί του εαυτού), συνιστά συγχρόνως, μια δύναμη.

Σε αυτό το σημείο, γίνεται μία μετατροπή της σχέσης μεταξύ συνειδητού και ασυνειδήτου, μια βαθύτερη αλλαγή της προσωπικότητας, που οδηγεί σε θεραπευτικά αποτελέσματα.

Και ποια τα αποτελέσματα της ψυχανάλυσης;

Κατ’ αρχάς, τα θεραπευτικά αποτελέσματα στην ψυχανάλυση δεν μετριούνται, (όπως μας προτείνουν οι διάφορες τεχνοκρατικές μέθοδοι στατιστικού τύπου, που έχουν ισχύ σε άλλους τομείς). Η ψυχανάλυση έχει δικούς της κώδικες, τους οποίους αναγνωρίζει και ο άνθρωπος που είναι σε ψυχανάλυση και ο αναλυτής.

Τώρα, η αποτελεσματικότητα των θεραπειών είναι ένα μεγάλο ζήτημα, γιατί βοηθούντος του συντηρητισμού των σύγχρονων κοινωνιών, ζητάμε όλα να γίνονται γρήγορα και αποτελεσματικά.

Κατά το περίφημο, time is money (ο χρόνος είναι χρήμα), μοιάζει να ζητούνται πλέον απτά και γρήγορα αποτελέσματα, που σίγουρα δεν προσφέρει η ψυχανάλυση.

Απ’ την άλλη, μια τέτοια αποτελεσματικότητα, είναι ψευδής, υπό την έννοια ότι έχουμε επανεμφάνιση του συμπτώματος με άλλη μορφή, και όχι μία βαθύτερη αλλαγή της προσωπικότητας.

Πόσο σημαντικό είναι το γνωστικό πεδίο της ψυχανάλυσης, για τον άνθρωπο;

Η γνώση είναι κάτι το οποίο πάντα ανοίγει ορίζοντες, ωστόσο, σε σχέση με τη διεξαγωγή μιας ψυχανάλυσης η ακαδημαϊκή ή εκλαϊκευμένη ψυχολογική γνώση δεν βοηθά ιδιαιτέρως. Αντιστρόφως μπορεί να αποτελέσει και μια άμυνα. Για παράδειγμα όλοι μιλάνε γενικώς για το «οιδιπόδειο σύμπλεγμα», όταν όμως πρόκειται για  την προσωπική ασυνείδητη οιδιπόδεια προβληματική τους, στο πλαίσιο μιας ψυχανάλυσης , τότε τα πράγματα αλλάζουν και εμφανίζονται συχνά αξεπέραστες άμυνες.

Όσον αφορά βέβαια το επιστημονικό γνωστικό πεδίο της ψυχανάλυσης, ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση, και για τους άλλους κλάδους. Δηλαδή, κατά πόσο η έννοια του ασυνειδήτου μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν εργαλείο έρευνας για τις άλλες επιστήμες του ανθρώπου. Πράγμα το οποίο συνήθως δεν το βλέπουμε να συμβαίνει.

Μιλάτε για τη διεπιστημονικότητα, και για το πώς οι διάφορες επιστήμες συνθέτουν γνώση και εμπειρία και από τις άλλες επιστήμες;

Ναι, ακριβώς. Και εκεί τίθεται περισσότερο το ζήτημα της γνώσης, που μου θέσατε, και βεβαίως και στον άνθρωπο με την έννοια ότι του δίνει ιδέες, του ανοίγει ορίζοντες.

Επανερχόμενος στο ζήτημα των αντιστάσεων απέναντι στον εσωτερικό – ενορμητικό κόσμο και στο ασυνείδητο, οφείλουμε θα έλεγα μια στάση ταπεινότητας που πρώτος υπέδειξε, και επωμίστηκε, ο Φρόυντ ως επιστήμονας, ως ψυχαναλυτής και ως άνθρωπος, μιλώντας ο ίδιος για τα όνειρά του. Ένα μεγάλο μέρος των ονείρων, που αναφέρονται στην «Ερμηνεία των Ονείρων», είναι όνειρα του ίδιου του Φρόυντ, στο πλαίσιο της αυτό-ανάλυσής του.

Η ψυχανάλυση, βασίζεται στην αφήγηση των αναλυόμενων. Πόσο σημαντικό είναι το να αφηγούνται τη ζωή τους οι άνθρωποι, στο πλαίσιο μιας ανάλυσης, αλλά και γενικά;

Για τη δυνατότητα του ανθρώπου να μιλήσει για την ιστορία του, για το παρελθόν του, και σε τελευταία ανάλυση να κατασκευάσει ένα παρελθόν για τον εαυτό του. Εδώ ανοίγει μια άλλη μεγάλη συζήτηση. Συμφωνώ ότι είναι αναγκαίες αυτές οι αφηγήσεις, στο τέλος-τέλος μάς το επαληθεύει η ανάγνωση των μεγάλων κλασσικών μυθιστορημάτων, όπως του Μπαλζάκ ή του Ντοστογιέφσκι, που τώρα πια δεν υπάρχουν γιατί οι τρόποι αφήγησης έχουν αλλάξει, αλλά αυτό είναι και θέμα που αφορά την λογοτεχνία.

Το ζήτημα όμως της αφήγησης στο ατομικό, στο προσωπικό πεδίο που κυρίως μας ενδιαφέρει αποκτά μια διπλή σημασία: Από τη μία απαιτείται για τη συγκρότηση του υποκειμένου να κατασκευάσει ένα παρελθόν και μία ιστορία, από την άλλη θα πρέπει να ξεχωρίσουμε τη συνειδητή ιστορία των γεγονότων της ζωής, από την ψυχική τους εγγραφή.

Ένας που συνέδεσε και τα δύο ήταν ο Προυστ, στο «Αναζητώντας το χαμένο χρόνο», αυτό το κλασσικό μυθιστόρημα που σημάδεψε την ιστορία της  λογοτεχνικής και ψυχικής έκφρασης ενός αυτο-βιογραφούμενου υποκειμένου.

Εν κατακλείδι, σε μία ψυχανάλυση, έχουμε ανάγκη τη συμβαντολογική αφήγηση(την αφήγηση δηλαδή των συμβάντων, των γεγονότων), η οποία θα χρησιμεύσει σα βάση για να κατασκευαστεί η ασυνείδητη εκδοχή της ιστορίας του υποκειμένου..

Και πόσο σημαντικά είναι τα όνειρα στην ψυχανάλυση;

Αυτή η ερώτηση ανοίγει άλλο ζήτημα, που δεν περίμενε, βέβαια, εμάς για να συζητηθεί. Ο διάλογος έχει αρχίσει από την αρχαιότητα. Ο Φρόυντ στο πρώτο μέρος από την «Ερμηνεία των ονείρων», αναφέρεται στους αρχαίους πως ερμήνευαν τα όνειρα, στη συνέχεια τι έγινε με τους ονειροκρίτες. Θέλω να πώ ότι ο άνθρωπος έχει πάντα την ανάγκη να αναζητήσει νόημα μέσα από διάφορα ψυχικά μορφώματα που εμφανίζονται, όπως είναι κατεξοχήν τα όνειρα.

Είναι γνωστό αυτό που έλεγε ο Φρόυντ, ότι τα όνειρα αποτελούν τη βασιλική οδός προς το ασυνείδητο. Σ’ αυτό μπορούμε να προσθέσουμε ότι τα όνειρα μάς φέρνουν σε επαφή με τον εσωτερικό μας κόσμο και μας εμπλουτίζουν. Πολλές φορές σε διάφορες θεραπείες, όταν εμφανίζονται όνειρα –ανεξαρτήτως του περιεχομένου τους- είναι ένα καλό σημάδι, γιατί δείχνουν ότι το υποκείμενο τρόπον τινά αυτό-θεραπεύεται. Στρέφει δηλαδή την προσοχή του στον εσωτερικό του κόσμο, στρέφει το βλέμμα του, στο εσωτερικό της ψυχής, γεγονός που αποτελεί φροντίδα εαυτού.

Τι θα λέγατε για τη δεοντολογία, ή αλλιώς για την ηθική της ψυχανάλυσης, και για όσους ασκούν το επάγγελμα του ψυχαναλυτή, σε ότι αφορά την συνεχή εποπτεία τους, κλπ;

Με την έννοια της ηθικής βέβαια και όχι της ηθικολογίας. Με την έννοια της ηθικής της ψυχανάλυσης που επιβάλλει διάφορους κανόνες και τόσο για τον αναλυόμενο, όσο και για τον αναλυτή. Ο Φρόυντ έθεσε την προϋπόθεση του ελεύθερου συνειρμού για την διεξαγωγή μιας ψυχανάλυσης, αλλά κυρίως έθεσε για τον αναλυτή την απαίτηση της αποχής και της ουδετερότητας. Δηλαδή, σε μια ψυχανάλυση, να μη δοθεί η δυνατότητα άμεσης ενορμητικής ικανοποίησης, ούτε για το αναλυτή ούτε όμως και για τον αναλυόμενο.

Η ψυχανάλυση είναι μια δραστηριότητα μετουσιωτική η οποία στο πλαίσιο της επιτρέπει, ακριβώς, να έχουμε πρόσβαση στον ενορμητικό κόσμο, μόνον υπό όρους και προυποθέσεις. Που σημαίνει, ότι ο ψυχαναλυτής χρειάζεται-απαιτείται για την άσκηση του επαγγέλματός του, μία διαρκής αυτοανάλυση του ίδιου, σαν προέκταση της ατομικής του ψυχανάλυσης . Αυτό  του επιτρέπει να συνεχίζει να βρίσκεται στην ψυχαναλυτική πολυθρόνα, το υπογραμμίζω, ως ψυχαναλυτής.
*Ο Γεράσιμος Στεφανάτος είναι ψυχίατρος, ψυχαναλυτής, μέλος της γαλλικής ψυχαναλυτικής εταιρείας Quatrieme Groupe O.P.L.F. Σπούδασε και εργάστηκε στο Παρίσι· Ancient Attache des Hopitaux  Psychiatriques, ασχολήθηκε με τη θεσμική και την ατομική ψυχοθεραπεία των ψυχώσεων και ήταν υπεύθυνος κλινικής διδασκαλίας στην Ιατρική Σχολή Lariboisiere-Saint Louis του Πανεπιστημίου Paris VIΙ . Από το 1989 ασκεί ιδιωτικά την ψυχανάλυση στην Αθήνα. Διετέλεσε Διευθυντής του Τμήματος Ψυχιατρικής Εφήβων και Νέων του ΠΝΑ Γ. Γεννηματάς και ίδρυσε την Εταιρεία Ψυχαναλυτικής Μελέτης της Εφηβείας Ένηβος. Συνεργάστηκε με το Ευρωπαϊκό Κέντρο Μετάφρασης, Λογοτεχνίας και Επιστημών του Ανθρώπου (ΕΚΕΜΕΛ) και δίδαξε στο Τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της ΑΣΚΤ. Συνιδρυτής του περιοδικού Εκ των υστέρων,  μέλος του  comite de lecture του ψυχαναλυτικού περιοδικού Topique  και της Revue française  de psychanalyse , διευθύνει στις εκδόσεις της Εστίας τη σειρά Ψυχαναλυτικά.  Τελευταίο  βιβλίο του Κατασκευές της ψυχανάλυσης, κατασκευή του ψυχαναλυτή,  Εστία-2016.

Ελληνικά νοσοκομεία ΑΕ: Μετά την υποχρηματοδότηση, το σύστημα DRG’s

Γράφει ο Γιώργος Βήχας
Στις 14 Νοεμβρίου έγινε μία ενδιαφέρουσα εκδήλωση στο Αμβούργο, στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο UKE, με πρωτοβουλία του συλλόγου φοιτητών της Ιατρικής. Για πρώτη φορά συζητήσαμε με Γερμανούς συναδέλφους για τα συστήματα υγείας σε Ελλάδα και Γερμανία περιγράφοντας τα προβλήματα των δύο συστημάτων, που σε πολλές περιπτώσεις είναι κοινά, εστιάζοντας στις επιπτώσεις τόσο στους ασθενείς όσο και στους εργαζομένους στο σύστημα υγείας και των δύο χωρών.
Την εκδήλωση που διήρκεσε τρείς ώρες την παρακολούθησαν με μεγάλο ενδιαφέρον φοιτητές της Ιατρικής αλλά και άλλων σχολών, καθώς και πολλοί γιατροί. Το ενδιαφέρον και κυρίως η αγωνία για τις πολιτικές που εφαρμόζονται τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γερμανία, σε ότι αφορά το σύστημα υγείας, εκφράστηκε από το ακροατήριο στην πολύωρη και ενδιαφέρουσα συζήτηση που ακολούθησε μετά τις ομιλίες.
Για μας ήταν μια ακόμη ευκαιρία να αναφερθούμε στα νέα στατιστικά στοιχεία καθώς και στη φθίνουσα πορεία των προϋπολογισμών σε ό,τι αφορά την υγεία. Πιο συγκεκριμένα αναφερθήκαμε στη συνεχιζόμενη αύξηση της βρεφικής θνησιμότητας, από 4,0 το 2015 στο 4,2 το 2016 ( στις 1000 γεννήσεις), στη συνεχιζόμενη αύξηση των θανάτων στο γενικό πληθυσμό, στην αύξηση της νοσηρότητας κτλ. Όλα αυτά βέβαια εξαιτίας της συνεχιζόμενης υποχρηματοδότησης, καθώς και της συνεχιζόμενης λιτότητας, που δυστυχώς όπως είδαμε και στο νέο προϋπολογισμό για το 2018 θα συνεχιστεί. Μείον 373 εκατομ. για τα νοσοκομεία, μείον 214 εκατ για τον ΕΟΠΥΥ σε σχέση με το 2016.
Το ενδιαφέρον όμως αυτή τη φορά εστιάστηκε στην ενημέρωση μας από τους Γερμανούς συναδέλφους σχετικά με το σύστημα αξιολόγησης και χρηματοδότησης των νοσοκομείων το σύστημα DRG’s. Ένα σύστημα που θα εφαρμοστεί πλήρως και στη χώρα μας από τις αρχές του 2018.
Για να δούμε τι είναι αυτό το σύστημα και πότε πρωτοψηφίστηκε.
Το 2014 επί κυβερνήσεως Σαμαρά μετά από απαίτηση των δανειστών δημιουργείται η εταιρεία ΕΣΑΝ Α.Ε. ο ρόλος της οποίας ήταν να αναλάβει τη χρηματοδότηση των νοσοκομείων μέσω ενός συστήματος αξιολόγησης του  DRG. Ο ΣΥΡΙΖΑ πριν εκλεγεί στην κυβέρνηση, είχε δεσμευτεί ότι θα την καταργήσει, δεδομένου ότι είχε προκαλέσει και πολλές αντιδράσεις στους εργαζόμενους των νοσοκομείων αφού ήταν μία ιδιωτική εταιρεία που θα ήλεγχε τα δεδομένα των δημοσίων νοσοκομείων. Τελικώς η σημερινή κυβέρνηση απλά της άλλαξε όνομα και την έκανε ΚΕ.ΤΕ.Κ.Ν.Υ. Α.Ε. (ΚΕντρο ΤΕκμηρίωσης και Κοστολόγησης Νοσοκομειακών Υπηρεσιών). Η ΚΕ.ΤΕ.Κ.Ν.Υ. Α.Ε αναλαμβάνει την καταγραφή όλων των δεδομένων των ασθενών που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία, ώστε να δημιουργηθούν οι απαραίτητοι φάκελοι με τα ιστορικά τους. Έτσι θα είναι δυνατή η ταξινόμηση των ασθενών σε διαγνωστικές ομάδες της Ελληνικής έκδοσης Gr-DRG, που αποτελεί έναν συντελεστή κóστους για διαγνωστικές κατηγορίες ώστε αντίστοιχα να προκύπτουν και τα νοσήλια στα νοσοκομεία.
Ο Γερμανός καθηγητής Όστεντορφ αναφέρθηκε εκτενώς σε αυτό το σύστημα και στις επιπτώσεις του στο Γερμανικό σύστημα υγείας. Πριν τις ομιλίες τον ρώτησα ποια είναι η άποψη του για αυτό το σύστημα εξηγώντας του πως σε λίγους μήνες αρχίζει η εφαρμογή του και στην Ελλάδα. Με κοίταξε και μου απάντησε με μία λέξη: ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ! Την ίδια λέξη χρησιμοποίησε τόσο αυτός όσο και άλλοι Γερμανοί συνάδελφοι κατά τη διάρκεια των ομιλιών τους για το DRG, και αναφέρθηκαν σε συγκεκριμένες επιπτώσεις.
  • Αύξηση των μετεγχειρητικών επιπλοκών ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ σε ασθενείς που εξήλθαν πρόωρα από το νοσοκομείο μετά την χειρουργική επέμβαση. Για αυτό αυτά τα εξιτήρια τα ονομάζουν «αιματηρά εξιτήρια». Ο λόγος της πρόωρης εξόδου των ασθενών είναι προφανής. Αύξηση των κερδών από τη μείωση του χρόνου νοσηλείας και την εισαγωγή νέων περιστατικών. Αυτό καταγράφηκε σε μεγάλη έρευνα που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στη Γερμανία.
  • Όλοι οι Γερμανοί συνάδελφοι αναφέρθηκαν σε αύξηση τα τελευταία χρόνια των συγκεκριμένων ιατρικών πράξεων που γίνονται χωρίς να υπάρχει αντικειμενικά ιατρικός λόγος. Πράξεις όπως αγγειοπλαστικές με stend, εμφύτευση μόνιμου βηματοδότη, χειρουργεία με υλικά που κοστίζουν. Ο λόγος και πάλι προφανής. Αύξηση των κερδών των νοσοκομείων.
  • Επιδείνωση στις συνθήκες εργασίας ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού. Όπως χαρακτηριστικά ανάφεραν οι συνάδελφοι Γερμανοί, «έχουμε μετατραπεί σε μηχανές που δουλεύουν ασταμάτητα και η ιατρική μας σκέψη έχει αντικατασταθεί από την οικονομική. Δεν σκεπτόμαστε ως γιατροί αλλά ως επιχειρηματίες». Αυτές οι εξοντωτικές συνθήκες εργασίας έχουν αναγκάσει πολλούς Γερμανούς γιατρούς τα τελευταία χρόνια να μεταναστεύσουν στις Σκανδιναβικές χώρες !
Δυστυχώς αυτό το σύστημα θα αρχίζει να εφαρμόζεται και στην Ελλάδα από τις αρχές του 2018.
Θα αρχίσει να εφαρμόζεται μετά από απαίτηση των δανειστών σε ένα σύστημα υγείας που είναι υπό κατάρρευση, σε μία χώρα που βιώνει τα τελευταία επτά χρόνια δραματικές επιπτώσεις από τη συνεχή λιτότητα.
Η εφαρμογή αυτού του συστήματος θα σηματοδοτήσει τη μετατροπή των νοσοκομείων σε επιχειρήσεις, θα μειώσει ακόμη περισσότερο τη ποιότητα των ιατρικών υπηρεσιών και θα διώξει στο εξωτερικό και όσους γιατρούς έχουν απομείνει στη χώρα μας.
Δυστυχώς σε όλη την Ευρώπη βλέπουμε σήμερα να εφαρμόζονται πολιτικές, είτε με μνημόνια είτε χωρίς μνημόνια, που στόχο έχουν να μετατρέψουν την Υγεία από ιερό και αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε πολίτη, σε αγαθό πολυτελείας για τους λίγους που κατέχουν το πλούτο. Είναι χρέος μας να αντισταθούμε σε αυτές τις πολιτικές, και να  αφυπνίσουμε τη κοινωνία για τις επιπτώσεις αυτών των πολιτικών. Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρώπη.

Και το ρεμπέτικο στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά της Unesco!

Στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας της UNESCO συμπεριλαμβάνεται πλέον και το ρεμπέτικο τραγούδι, μετά την σχετική απόφαση της Διακυβερνητικής Επιτροπή της Σύμβασης για τη Διαφύλαξη της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς στην 12η ετήσια συνεδρίασή της, που πραγματοποιήθηκε στην Ν. Κορέα από τις 4 έως τις 9 Δεκέμβρη.
Το Ρεμπέτικο είναι το 5ο στοιχείο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς που εγγράφει η Ελλάδα στον σχετικό Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο. Έχουν προηγηθεί η Μεσογειακή Δίαιτα (από κοινού με την Ιταλία, Ισπανία, Μαρόκο, Πορτογαλία, Κύπρο, Κροατία), η Παραδοσιακή Μαστιχοκαλλιέργεια στη Χίο, η Τηνιακή Μαρμαροτεχνία, καθώς και το εθιμικό δρώμενο των Μωμόγερων. Φάκελο υποψηφιότητας για εγγραφή στον ίδιο κατάλογο της UNESCO έχει υποβάλει η Ελλάδα (από κοινού με τις Γαλλία, Ελβετία, Ισπανία, Ιταλία, Κροατία, Κύπρο, Σλοβενία) για την Τέχνη της Ξερολιθιάς. Ο φάκελος υποψηφιότητας πρόκειται να αξιολογηθεί από τις αρμόδιες επιτροπές της UNESCO το φθινόπωρο του 2018.

«Γεια σας παίδες!»

Με αφορμή την απόφαση της UNESCO, ο Γιώργος Μηλιώνης έγραψε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ για το ρεμπέτικο:
Γεννήθηκε στις πολιτείες της ασφάλτου και στα λασπωμένα σοκάκια των λαϊκών συνοικιών από λείψανα θρύλων, από θραύσματα λέξεων που πλάστηκαν στις αμμουδιές του Ομήρου και σε χιονισμένες βουνοκορφές, ισορρόπησε χωρίς δίχτυ με το στόμα της αβύσσου ανοιχτό κάτωθέ του περπατώντας πάνω στην τρίχα ενός πινέλου που κράτησαν ο Θεόφιλος και ο Εγγονόπουλος, «ιστορήθηκε» ψηλά στον Μυστρά από τον Κόντογλου στα μάτια της στρατιάς των αλαφροΐσκιωτων που ήταν οι τελευταίοι στρατιώτες του Κωνσταντίνου Παλαιολογου, επικεφαλής εκείνης της στρατιάς των ανωνύμων αγίων του λαού που αγιάζουν στα πάθη και στη μάχη...
Κουβαλώντας, χωρίς να το υποψιάζεται καν, την γλωσσική «μνήμη» από τον «Χιώτη τον τυφλό τραγουδιστή» ως τις Ωδές του Κάλβου, αποτύπωσε τον κόσμο σχεδόν αποκλειστικά με εικόνες, αγκαλιάζοντας τον όπως είναι και μεταπλάθοντάς τον με τα όνειρα και τις πίκρες του, τις προσδοκίες του και τις διαψεύσεις του...
Έφτασε ως εδώ με την ψυχή στο στόμα, στα μάτια αντιφέγγιζε η φωτιά που έκαψε τα πάντα, πάνω στο στήθος ένα μαντήλι με λίγο χώμα από την Αιολική Γη του Βενέζη για να φυτέψει με το χέρι σημαδεμένο για πάντα με το νούμερο 31328 ένα βασιλικό, ένα γεράνι, λίγη μυρωδιά και λίγο χρώμα σε ένα γκαζοτενεκέ, μην αλλιωτέψει η ψυχή του μέσα στη μαυρίλα...
Με το σαντούρι και το βιολί του έμενε το κερί της ελπίδας αναμμένο και γινόταν τα βράδια καράβι η παράγκα ναυπηγημένο με νότες από τους ευφυείς μάστορες της προσφυγιάς...
Και όταν όλοι οι δρόμοι έκλεισαν έβαλε τα μαύρα στιβάλια τα «βαριά» και τα μαύρα ρούχα του Μάρκου και με το τρίχορδο στο χέρι αντίκριζε κάθε μέρα τον κόσμο των ξεριζωμένων, των κατατρεγμένων, των κολασμένων, των δυνατών, αλλά και των άβουλων και μοιραίων.
Μέσα σε εκείνο το καλούπι πλάστηκε κι όλα ετούτα τα 'κανε τραγούδι, ανάγλυφο μιας τέχνης ταπεινής μέσα στην μεγαλοσύνη της γιατί ήταν όσο ακριβώς χρειαζόταν. Ήταν και οι καιροί που δεν σήκωναν φτιασιδώματα, ούτε και υπεκφυγές, οι άνθρωποι έπρεπε να ζήσουν και για να γίνει αυτό χρειάζονταν και το τραγούδι, το δικό τους τραγούδι...
Με τις νότες και τους στίχους του, από το «τη Υπερμάχω» ως τα «μαύρα μάτια, μαύρα φρύδια...» έφτιαξε ανθοδέσμες και τις πρόσφερε στα κορίτσια, με τις νότες και τους στίχους του ένωσε τον κόσμο της δουλειάς γιατί «ξεκλείδωσε» την ψυχή του, «σιδερωμένο» από πάθη και παθήματα, έβγαλε τη γλώσσα στους «ατσαλάκωτους», σαν χορός σε αρχαία τραγωδία υπενθύμισε άγραφους νόμους αξιοπρέπειας, απέναντι στην μικροαστική περιέργεια καθιέρωσε την δική του μυστική «γλώσσα» τις δικές του αυστηρές τελετουργίες, απλόχερο με τους σεμνούς και αγνούς, σκληρό απέναντι στους ασεβείς...
Λοιδορήθηκε, περιφρονήθηκε, κυνηγήθηκε, κάηκε στη φωτιά των παθών, αναβάτης που προσπάθησε να καβαλικέψει το αδάμαστο άτι του Ίμερου...
Πρόλαβε όμως να σπείρει την απέθαντη γενιά του παρότι ήξερε πως θα το «αρωματίσουν», θα το μεταλλάξουν, θα το στύψουν, όπως ήξερε και ότι θα το σεβαστούν. Εξακολουθεί να επιβάλλει και να απαιτεί σεβασμό, όπως του ταιριάζει, γιατί συντρόφεψε ανθρώπους που μόχθησαν, που χόρεψαν, που έκαναν όνειρα.
Κι όχι μόνο. Επιβάλλει και απαιτεί σεβασμό γιατί εξακολουθεί κυρίως να είναι εκείνη η μυστική και μυστηριώδης σπίθα, αυτός ο πειρατής όλων των καιρών, η υπενθύμιση μιας αρχέγονης μνήμης, ο εντός μας ποταμός που αναπάντεχα βγαίνει στην επιφάνεια και ύστερα πάλι χάνεται, για μια στιγμή ίσως, αλλά αρκετή για να μαγέψει έναν Σκαλκώτα, για να το σιγοτραγουδά μια Κάλλας τόσο μόνη μες την φοβερή ερημία του πλήθους που την αποθέωνε...
Είναι αυτό που πάντα θα ξεφεύγει από τα ημερολόγια και τις μελέτες, αυτό που δεν χωράει πουθενά, που δεν αντέχει τις τσιρίδες και τα «σόου», είναι ο μάγκας που απεχθάνεται τη «μαγκιά» το τραγούδι που προτιμά να μην ακούγεται από το να ποδοπατιέται...
Μας βρίσκει εκεί που δεν το περιμένουμε, είναι η σκιά των πριν από μας, η σκιά που αφήνουμε εμείς στο πέρασμά μας και που πάνω της χωρίς να το ξέρουν ακόμα θα ακουμπήσουν οι επόμενοι...
Είναι αυτή η μυστική και μυστηριώδης σπίθα που μπορεί να «πειράξει», να αγγίξει την πιο βαθιά κρυμμένη χορδή της ψυχής, εκείνη την χορδή που ο ήχος της ακούστηκε σαν παράπονο παιδιού από τον Μάρκο: «Δεν εγεννήθηκα κακός...».
Την ήξερε καλά αυτή την χορδή, και ο ίδιος και όλοι εκείνοι οι «παίδες εν καμίνω».
Και σήμερα που θα μάθαιναν ότι αποτελούν τμήμα της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας τι θα έκαναν;
Θα έδιναν τον λόγο στον Μάρκο με τα μαύρα ρούχα του, τα μαύρα στιβάλια του και το μπουζούκι του κι ενώ θα κούρδιζαν, εκείνος θα χαιρετούσε την ανθρωπότητα με τρεις λέξεις: «Γεια σας παίδες!». Γι΄ αυτό ήταν πατριάρχης του Ρεμπέτικου...

Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι: ‘Ο Μέγας Ιεροεξεταστής’


Του Σίμου Ανδρονίδη
«Δεν ξέρω πια τη νύχτα φοβερή ανωνυμία θανάτου Στο μυχό της ψυχής μου αράζει στόλος άστρων. Έσπερε φρουρέ για να λάμπεις πλάι στο ουρανί Αεράκι ενός νησιού που με ονειρεύεται Ν’ αναγγέλλω την αυγή από τα ψηλά του βράχια Τα δυο μάτια μου αγκαλιά σε πλέουνε με το άστρο Της σωστής μου καρδιάς: Δεν ξέρω πια τη νύχτα» (Οδυσσέας Ελύτης, ‘Ήλιος ο Πρώτος’).
Ο ‘Μέγας Ιεροεξεταστής’ του Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι (στη ‘ρέουσα’ λογοτεχνική μετάφραση του Άρη Αλεξάνδρου), ένα κομβικό επεισόδιο-τμήματα των ‘Αδελφών Καραμάζοφ’, προσλαμβάνει έκκεντρες δυναμικές, φέρει το βάθος του Ντοστογιεφσκικού στοχασμού, προσίδια ‘αυτονομείται’ για να επιστρέψει και πάλι στο κυρίως κειμενικό ‘σώμα’.
Ο Ντοστογιέφσκι τοποθετεί την δράση στη  Σεβίλλη της ‘Ιεράς Εξέτασης’: ο Χριστός που έχει κατέβει στη γη, άνθρωπος μέσα στους ανθρώπους, χάνεται μέσα στο πλήθος για να εντοπίσει διαμέσου  της γλώσσας της αντιστροφής της κίνησης, της αναστάσιμης προσδοκίας και ευχής..  Βλέποντας την ελπίδα που ενσκήπτει, την πληθυντικότητα του ανώνυμου πλήθους που στρέφεται και αναζητεί το όνομα, το θαύμα που διευρύνεται και επιτελείται, ο Μέγας Ιεροεξεταστής της πόλης που τον έχει αναγνωρίσει από το  διατάζει την σύλληψη του..
Και εντός του κελιού, εκκινεί το ‘παίγνιο’ της απόφανσης & της σιωπής, της γλώσσας που σταματά μπροστά στα θαύματα. Στο συμβάν της συνάντησης, της παρουσίας και της δυνατότητας αποτροπής από τον Μέγα Ιεροεξεταστή, ο Φιόντορ Μιχαήλοβιτς προσδιορίζει τις πλαισιώσεις της θρησκευτικής-χριστιανικής ‘απολύτρωσης’ και ‘εξιλέωσης’, διερωτάται για την ευρύτητα, για τις αποτυπώσεις της ανθρώπινης ύπαρξης, για τις προσλήψεις στις οποίες προβαίνει η κρατική εξουσία, αντιστρέφοντας τους όρους και τοποθετώντας σε ρόλο αμείλικτου κριτή τον Μέγα  Ιεροεξεταστή της Σεβίλλης.
Και πλέον, ο Ιεροεξεταστής σπεύδει να δικάσει και να καταδικάσει μοναδικά, ΄διαμελίζοντας’, ‘θρυμματίζοντας’ την γλώσσα σε ιστορικές στιγμές, σε προβολές πάνω στους όρους της ελεύθερης βούλησης, της επιθυμίας και της συγκέντρωσης δυνάμεων για το διάστικτο μεγαλείο..
Οι κατηγορίες εντείνονται, ο ιδιαίτερος ‘εναγόμενος’ σωπαίνει & η Ντοστογιεφσκική λογοτεχνική δυναμική ανασύρεται από τους ‘τόπους’ της αγωνιώδους διερώτησης και κατεύθυνσης, από τους ‘τόπους’ της Ρωσικής θέλησης, της Ρωσικότητας που ‘ποθεί’ την ίδια και την ‘άλλη’ γνώση, φέροντας παράλληλα τον κάθε λόγο ξεχωριστά και μαζί..
Και φθάνει η στιγμή της κρίσης, της αξίωσης στη διάρκεια και στα βάθη της ανθρώπινης ιστορίας: «Διορθώσαμε το έργο σου και το θεμελιώσαμε στο θαύμα, στο μυστήριο και στο κύρος»,[1] αναφέρει ο Μέγας Ιεροεξεταστής με την ”σοφία’ της παρατηρητικότητας, της βέβαιης γνώσης για την ανθρώπινη νυκτωδία.. Η κάθε λέξη που δεν προφέρει ο Χριστός εκλαμβάνεται σαν ‘θρασύτατη’ επίθεση, σαν ομολογία και ήττας του Ιεροεξεταστή.
Ο επιθετικός λόγος ‘συσπάται’ διαρκώς, αποκαλύπτοντας τα περιώνυμα λάθη και τις προσδιορισμένες και ομολογημένες, από τον Μεγάλο Ιεροεξεταστή, μείζονες παραλείψεις της χριστιανικής διδασκαλίας, της διδασκαλίας του Χριστού.. Και ο Χριστός μένει σιωπηλός στο ‘αιματηρό παίγνιο θύτη και θύματος’, με μία ιδιαίτερη όσο και ‘αόριστη’ αμφισημία που αναφέρει την στιγμή του πρωτεϊκού μαρτυρίου, της καρτερικής αναμονής και αδυναμίας: ‘δεν είμαι εδώ για εσένα’. ‘Τώρα’.
Αλλά για την θρηνώδη βουή του πλήθους.. Η σιωπή που συναρθρώνει και εγκολπώνεται τις ίδιες τις προσίδιες αντιθέσεις, εξαγριώνει τον Ιεροεξεταστή, νοηματοδοτώντας παράλληλα την Ντοστογιεφσκική μετάβαση στο σημαίνον της ανθρώπινης αμαρτίας..
Ο Ρώσος συγγραφέας ‘βυθίζεται’ στους δείκτες της παρουσίας του θρησκευτικού πιστεύω, συγκροτεί το προσωπείο ενός Μεγάλου Ιεροεξεταστή ο οποίος, εναλλάσσεται μεταξύ εκφραστικότητας και επάλληλων αποκαλύψεων, εξουσιαστικής δύναμης-δυναμικής και γνώσης, θέτοντας στο επίκεντρο την ίδια την επίγνωση: την ώρα που κηρύττεις την χριστιανική πραγμάτωση, την ίδια ώρα αυτή δύναται να καταπέσει..
Η κάθε λέξη του ‘ποθεί’ το ιδιαίτερα ‘ανίερο’, το εξουσιαστικά  ‘ανοίκειο’ ενώπιον του θεϊκού, τη ν εξέγερση απέναντι σε όλους και στο τίποτα, κοινοποιώντας την ίδια & την άλλη πρόθεση. ‘Είμαστε αυτό που είμαστε χάρη και παρά σε εσένα’..
Η Ντοστογιεφσκική λογοθετικότητα αναδεικνύει τους όρους της εξουσιαστικής πρόσληψης της θρησκευτικής πίστης ή της μετουσίωσης της σε κρατική-πολιτική εξουσία χάρη και σε αυτήν ακριβώς την πίστη, ανάγει την ίδια την πίστη σε ιδανικό ‘λάφυρο’ ανά τους αιώνες, απο-καλύπτει τα διάφορα, τα επάλληλα υποστρώματα που διαμεσολαβούν και αποκρύπτουν το καθάριο χριστιανικό νόημα, λειτουργεί όχι ως δύσκολος πολέμιος της προόδου της επιστήμης και του ορθολογισμού, αλλά ως προδρομικός δείκτης της ‘τεχνο-ηθικής’, εξεγειρόμενος  συνάμα εναντίον των συμβάσεων: εντός της λέξης, η ίδια η καθαρότητα της..
‘Διεισδυτικός’, ετερο-αναφορικός, επιχειρεί την άρθρωση του πολιτικού εντός ενός συγκεκριμένου αξιακού κώδικα, επιτελεί και επι-φέρει τις προβολές-αναπαραστάσεις του, συγκεκριμενοποιεί το πρόταγμα, την διχογνωμία, την εξέγερση: ποια δύνανται να είναι τα όρια μεταξύ ‘πνεύματος’ της  Δικαιοσύνης και δίκαιης, ατομικής, ηθικής πράξης; ποιος συνιστά την ‘ενσάρκωση’ της; ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής ή ο γήινος Ιησούς; Που ενσκήπτει το πολιτικό εντός των συμβολισμών του προτεταμένου δάχτυλου; Καθίσταται η πολιτική εξουσία η νέα καθοδηγητική αρχή; Ο ‘Θεός’ πάνω στο θρόνο των νορμών;  Αποτελεί η χριστιανική θρησκεία μία ‘μύηση’ στο όνομα και στη χάρη του; Πως λειτουργεί το ανθρώπινο υποκείμενο ενώπιον της επινόησης;  Πως αρθρώνεται η ιδέα-ιδεολογία της υπεροχής;
Ο Φιόντορ Μιχαήλοβιτς   δεν ανακαλύπτει εκ νέου την χριστιανική θρησκεία αλλά ομνύει στο σάρκινο πνεύμα της, σε μία Ρωσικότητα, ή σε μία Ρώσικη (και ευρύτερα)  λαϊκότητα του 19ου αιώνα  η οποία δύναται να εκβάλλει στο μέσον: ποια είναι η ‘βασιλική οδός’ για την αμαρτία’; για την ίδια την δυνατότητα της ‘απολύτρωσης στο ‘τώρα’; Τι σημαίνει ένα πρόσωπο δίχως αίμα; Διαμέσου του επεισοδίου του ‘Μέγα Ιεροεξεταστή’, διαμέσου του ίδιου του Ιεροεξεταστή, αναπλαισιώνει: το ίδιο το πλήθος στο οποίο κηρύττεις την ‘αλήθεια’, μπορεί να τραφεί από την σάρκα σου’..
Πέρα από τις τυπολογίες και τις αναγωγές, ο συγγραφέας ‘καταβυθίζεται’, προσφέρει το σώμα, αναζητεί την δυνατότητα ‘απο-λύτρωσης’ στο ‘σπασμό, σημασιοδοτώντας μία δεύτερη συνάντηση, αυτήν την φορά την συνάντηση των δύο αδελφών Καραμάζοφ, του Ιβάν που έχει μόλις διηγηθεί την ιστορία και του Αλιόσα, εκεί όπου όλη η οικογενειακή γενεαλογία, όλη η ορμή μίας ιστορίας ουσιώδους μαρτυρίας & επίγνωσης, η τραγωδία δίχως νικητές και χαμένους, υποκρύπτεται και φανερώνεται σε μία φράση: «Υπάρχει μια δύναμη που όλα μπορεί να τ’ αντέξει! πρόφερε με μια ψυχρή ειρωνεία ο Ιβάν. Ποια δύναμη; Η δύναμη των Καραμάζοβ… η δύναμη της ποταπότητας των Καραμάζοβ».[2]
Μαζί με τον Μέγα Ιεροεξεταστή και τον Ιησού, μέσα στο κελί της φυλακής, μέσα στα ανθρώπινα πάθη και δοκιμές, η μυστηριώδης δύναμη των Καραμάζοφ να  ‘εγγίζουν’ το αυτεξούσιο & την αξιοπρέπεια..
Η Ντοστογιεφσκική γραφή προχωρεί προς την κατεύθυνση της ‘μάχης’, της δια-πάλης για το οικείο και το ανοίκειο, μετουσιώνοντας τα πρόσωπα που συμμετέχουν στην αφήγηση, στο ‘παίγνιο’ του Μεγάλου Ιεροεξεταστή σε ιστορία & σε ιδιαίτερη ατομική ιστορία: διαμέσου αυτού του δικτυωτού πεδίου, ο Φιόντορ Μιχαήλοβιτς σπεύδει να αισθανθεί και να βιώσει, να φέρει το ίδιον βίωμα, την ‘αυτεπάγγελτη’ κατηγορία σε επίπεδο αναφοράς, εκτατικής αναφοράς..
Για τον συγγραφέα, Θεός καθίσταται η λέξη που προφέρεται δύσκολα, που δια-κρατείται εντόνως την στιγμή της συνάντησης του Μεγάλου Ιεροεξεταστή με τον Ιησού, στο κελί της φυλακής..
Εκεί, στο κελί της φυλακής, η λέξη Θεός, φέρει, από την μία πλευρά τις σημάνσεις της προσίδιας δυνατότητας, από την άλλη, της παράταιρης, με τον χώρο, σιωπής. Μίας σιωπής που ανα-καλεί την επιστροφή, την παρουσία μέσα στο πλήθος, την αναπαραγωγή του προτάγματος: ‘είμαι εδώ και για τον φόβο’.
Στο επεισόδιο του ‘Μεγάλου Ιεροεξεταστή’, ο Ντοστογιέφσκι μετατοπίζει διαρκώς τα όρια της ευθύνης, επαναπροσδιορίζει τις εκφάνσεις της εξαγοράς και της χρηστικότητας, βιώνει τις ελλειπτικές όψεις της θρησκείας & της χριστιανικής θρησκείας, φέροντας την τσαρική Ρωσία που παλινδρομεί μεταξύ θρησκευτικής-χριστιανικής ‘αγιότητας-ιερότητας’ και Δυτικής ‘προόδου-εξιδανίκευσης’..
Η Ρωσία, από την εποχή των Ναπολεόντειων Πολέμων και της Ναπολεόντειας-Γαλλικής εισβολής στη χώρα (που τόσο αδρά σκιαγραφεί ο Λέων Τολστόι στο ‘Πόλεμος και Ειρήνη’), έως την κατάργηση της δουλοπαροικίας, από την εποχή του επάλληλου Τσαρισμού έως την εποχή της Οκτωβριανής επανάστασης του 1917, καθίσταται ‘πεδίο’, τόπος που συμπυκνώνει τις εγκάρσιες τομές και ρήξεις που προσδιόρισαν, συνέθεσαν και ανασυνέθεσαν την ίδια την έννοια-εννοιολόγηση της νεωτερικότητας.. Με έναν σχεδόν Ριτσικό τρόπο βιώματος, ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι ‘προφέρει’ την ορμή και την ‘θύελλα’, συγκροτώντας τον ‘Μεγάλο Ιεροεξεταστή’, το υποκείμενο που, με συγκρουσιακή δυναμική, πρωτίστως, στοχεύει, ανακρίνει και επιρρίπτει ευθύνες στην κάθε είδους αφέλεια, στην οριακή ‘αδυναμία’ του ιερού..
Και στο μέσον του επεισοδίου, ενσκήπτει η λαϊκότητα στην οποία και απευθύνεται ο Ντοστογιέφσκι.. Μία λαϊκότητα που νοηματοδοτεί και νοηματοδοτείται διαμέσου του ‘επώδυνου’ δρόμου, της πρωταρχικής γραφής: ποιο είναι το δικό της κύρος;..
Τι δύναται να σημάνει, ποια είναι η αθεμιτουργία που αναφέρει ο Ντοστογιέφσκι; η ‘εδαφοποίηση’ και η οικειοποίηση των συμβολισμών για την δόμηση & την διάχυση ενός μιμητικού διδακτισμού’, που, ‘μυώντας’ στις παραδόσεις, τις καθιστά, συνηχήσεις του ‘τώρα’.. Εντός της δεύτερης παράστασης, ο Ντοστογιέφσκι εντυπώνει την φωνή του πλήθους, την υποστασιοποίηση της δεύτερης παρουσίας, της ταπεινής παρουσίας, της φοράς της δοκιμασίας, σε μία λέξη, σε ένα πρωτοφανέρωτο βλέμμα, σε μία πρακτική..
Στις αναπλαισιώσεις του χριστιανικού θαύματος, του χριστιανικού φανερωμένου μυστικισμού, η ‘μύηση’ στη δυνατότητα της επιστροφής, εκεί όπου ο σιωπηλός Ιησούς, την ώρα της κρίσης, λειτουργεί σαν να προφέρει τους στίχους από το ‘Ψαλτήριον’ του Βασιλιά Δαυίδ: «Τας οδούς σου, Κύριε, γνώρισον μοι, και τας τρίβους σου δίδαξον με».[3]
Ο Ντοστογιέφσκι προσδιορίζει το πεδίο της σύγκρουσης, συνδιαλέγεται με την ανθρώπινη ματαιοδοξία, δια-κρατεί τους πρωταρχικούς συμβολισμούς του ‘αίματος’, νοηματοδοτεί μία θρησκευτικότητα η οποία εκπίπτει στο τραγικά ανθρώπινο..
Και η στοχαστική-λογοτεχνική του ‘έγνοια’ δύναται να είναι και η απόδοση, οι αναπαραστάσεις στις οποίες προβαίνει η εκάστοτε εξουσία.. Που ενσκήπτει η δια-πάλη αν όχι στην απουσία της ‘προσαρμόσιμης’ λέξης;
Ο Ρώσος συγγραφέας ανα-καλεί τους προσίδιους όρους της διαμόρφωσης μίας κουλτούρας που αποκτά έκκεντρη δυναμική: ο Φιόντορ Μιχαήλοβιτς, μη λαμβάνοντας προφυλάξεις, τίθεται ενώπιον του κόσμου, εκεί όπου με τον ‘Μέγα Ιεροεξεταστή’, διαπερνά τις απολήξεις του τυπολογικού δυϊσμού μεταξύ τελετουργίας του καλού και του περιώνυμου κακού, ζώντας, βιώνοντας τον ‘πειρασμό’ της διαρκούς μετωνυμίας, της προσβολής & της προβολής θέσεων, ριζοσπαστικοποιώντας την γραφή έως το πεδίο της κατάκτησης: διότι η δική του λογοτεχνικότητα, όπως εκφράζεται και σε αυτό το τμήμα των ‘Αδελφών Καραμάζοφ’, συνιστά μία ιδιαίτερη κατάκτηση..
Την κατάκτηση του δικαιώματος στο να ακουστεί, να περιβάλλει, να δια-ρρήξει τις εκφάνσεις της λαμπρότητας, μόνος, ενώπιον του πλήθους..
Με τον Μεγάλο Ιεροεξεταστή, τον επιβλητικό, τον αυστηρό και αποφασιστικό παράλληλα, ενώπιον της πολιτικής ηθικής, της διαχείρισης και του προσδιορισμού του ρόλου του ατόμου/ατομικότητας, ενώπιον της δικαιολογητικής βίας & της πολιτικής εξουσίας.. Ο Ντοστογιέφσκι διερωτάται για το περιεχόμενο της αμαρτίας, για την ίδια παρουσία του θείου στην καθημερινότητα.
[1] Βλέπε σχετικά, Ντοστογιέβσκη Φιόντορ, ‘Ο Μέγας Ιεροεξεταστής’, Μετάφραση από τα Ρωσικά: Αλεξάνδρου Άρης, Πρόλογος: Lawrence D.H., Μετάφραση-Πρόλογος-Επίμετρο: Μπλάνας Γιώργος, Εκδόσεις Γκοβόστη, Αθήνα, 2015, σελ. 50.
[2] Βλέπε σχετικά, Ντοστογιέβσκη Φιόντορ, ‘Ο Μέγας Ιεροεξεταστής…ό.π., σελ. 62.
[3] ‘Κάθισμα Τέταρτον/ Ψαλμός ΚΔ’. 24. Τω Δαυίδ’, ‘Ψαλτήριον Δαυίδ του Προφήτου και Βασιλέως Μετά των Ωδών’, Βενετία, 1879.

9 Δεκ 2017

Φτου σας! – του Νίκου Μπογιόπουλου

     Oι αναρτήσεις, τα ρεπορτάζ, οι εκπομπές μας, όπως μια σειρά ρεπορτάζ συναδέλφων, συνέβαλαν – με πρώτο και κύριο τον αγώνα κάθε Τετάρτη στα Ειρηνοδικεία – στην ανάδειξη του μέγα προβλήματος των πλειστηριασμών. 
    Τα στοιχεία που δημοσιοποιήσαμε αποκαλύπτουν και καταγράφουν όλη την ψευδολογία της κυβέρνησης γύρω από ένα ζήτημα που αποτελεί βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας.
    Εξαιτίας, δε, της απήχησης που είχαν, ενόχλησαν τους κυβερνώντες. Αυτός είναι ο λόγος που υπουργοί, έντυπα λιβανιστήρια τους, δημοσιογραφικοί συνοδοιπόροι και διαδικτυακά καρακόλια της «πρώτης φορά αριστεράς», θορυβημένοι από την απήχηση  των δημοσιεύσεων, επιστράτευσαν εναντίον μας καταιγιστικούς γκαιμπελισμούς. 
    Προσέξτε: Επιδόθηκαν όχι σε (ευπρόσδεκτη) κριτική, όχι σε στοιχειοθετημένη αμφισβήτηση, αλλά στην ατιμία αστήρικτων χαρακτηρισμών και επιθέσεων. Πρακτική που οι ίδιοι την έχουν βαφτίσει ως πρακτική «δολοφονίας χαρακτήρα». 
    Έτσι είδαμε τους σημαιοφόρους του μεγαλύτερου fake news που κυκλοφορεί αυτά τα χρόνια στη χώρα να κατηγορούν για  fake news ποιους; Εμάς!
    Είδαμε τους διακινητές του αδιανόητου ψέματος ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι «αριστερή» (!!!) κυβέρνηση – αυτό είναι το μεγαλύτερο fake news στον τόπο – να κατηγορούν εμάς για πρακτικές και κολεγιές με εκείνα τα συγκροτήματα για λογαριασμό των οποίων οι κυβερνώντες φτιάχνουν τα Μνημόνια, αλλά τα έχουν χαλάσει μαζί τους μόνο σε ένα: Στο ποιος θα κρατάει την κουτάλα! 
    Αυτοί μας κατηγορούν. Αυτοί οι θρασύτατοι ψεύτες είναι που μας κατηγορούν σαν… ψεύτες! Άλλοι ευθέως κι άλλοι εμμέσως. Σχεδόν το απολαμβάνουμε, δεδομένου ότι είναι οι ίδιοι που όταν γράφουμε και μιλάμε για τους άλλους, τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ κοκ, τότε μας θεωρούν και σοβαρούς και αξιόπιστους και έγκριτους, αναδημοσιεύοντας και επικαλούμενοι τα γραπτά και τα λεγόμενά μας.
    Αλλά όταν αποκαλύπτουμε τη γύμνια τη δική τους και των φίλων τους, και ειδικά στα ζητήματα που η γύμνια μετατρέπεται σε κοινωνικό έγκλημα, τότε τι κάνουν: είτε παρακάμπτουν τα στοιχεία, είτε τα παραποιούν, είτε τα αποσιωπούν, είτε δικολαβικά και «εξυπνακίστικα» αντιστρέφουν το περιεχόμενό τους. Και ως δια μαγείας, τότε – όπως βάζουν τα καρακόλια τους να λένε – γινόμαστε «αναξιόπιστοι»…
    Λοιπόν, ας το επαναλάβουμε:  Θα συνεχίσουμε να είμαστε ό,τι είμαστε.  Με δικό μας εφόδιο, απέναντι στα ψέματά τους, τα στοιχεία (όλα κατατεθειμένα και στον ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟ και στην εκπομπή στον Real -ηχητικό εδώ).  Θα παραμείνουμε ό,τι είμαστε με εφόδιο, απέναντι στις σοφιστείες τους, τα έγγραφα και τις αποδείξεις. Με εφόδιο, απέναντι στο εφήμερο του ψεύδους και της συκοφαντίας των προπαγανδιστικών μηχανισμών τους, την ζώσα πραγματικότητα και την αντοχή της αλήθειας στο χρόνο.
    Αλλά, βασικά, με ένα και κύριο εφόδιο: Την απόφασή μας να μπορούμε να κυκλοφορούμε με καθαρό πρόσωπο στον κόσμο. Την αυτονόητη, δηλαδή, και καθόλου «ηρωική» απόφαση που απορρέει από την ιδιότητα του τίμιου κομμουνιστή δημοσιογράφου, να μην προσφέρεται και να μην προστίθεται ποτέ – και για όσο διατηρεί τα λογικά του – στην πασαρέλα  με τους ξεπουλημένους.
     Αυτοί κάνουν πράξη την εβραϊκή παροιμία: «Ένα ψέμα είναι ένα ψέμα. Δυο ψέματα είναι δυο ψέματα. Τρία ψέματα είναι πολιτική».
    Αναμηρυκάζουν το ψεύδος ότι  «προστατεύουν» τη λαϊκή κατοικία. Αλλά στην Ελλάδα λόγω κυβερνώντων σαν κι αυτούς που μας «προστατεύουν», έχουμε:
  • Τράπεζες, τρόικα και κυβέρνηση έχουν συμφωνήσει είσπραξη 40 δισ. ευρώ από τα «κόκκινα δάνεια» με πλειστηριασμούς 50.000 κατοικιών την επόμενη διετία.
  • Περί τις 700.000 οικογένειες ζουν με «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια τα οποία προ κρίσης, το 2009, δεν εξυπηρετούντο κατά 6% ενώ σήμερα το ποσοστό μη εξυπηρέτησης λόγω των πολιτικών των ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ έχει ανέλθει στο 45%.
  • Αν εξαιρέσει κανείς τις 140.000 αιτήσεις υπαγωγής στο νόμο Κατσέλη (που αφενός θα επανεξεταστούν, αφετέρου λήγει το 2018 ) πάνω από 500.000 οικογένειες ήδη ζουν με την ανασφάλεια του πλειστηριασμού και της πρώτης κατοικίας τους καθώς ο νόμος Σταθάκη λήγει σε 20 μέρες και κανένας νόμος δεν υπάρχει που να απαγορεύει σε τράπεζες και «κοράκια» – όπου περνούν πλέον και τα ενήμερα και τα «κόκκινα» δάνεια – να τους ξεσπιτώσουν.
  • Δίπλα στα παραπάνω προσθέστε α) τα 4,267 εκ. ΑΦΜ που έχουν χρέη στην Εφορία, β) τα 1,724 εκατομμύρια Έλληνες που επειδή αδυνατούν να ανταπεξέλθουν βαφτίζονται «μπαταχτσήδες» και διατρέχουν άμεσα τον κίνδυνο κατάσχεσης των περιουσιακών τους στοιχείων (μεταξύ αυτών και των κατοικιών τους), γ) τους 990 χιλιάδες στους οποίους ήδη έχουν επιβληθεί μέτρα κατάσχεσης σε λογαριασμούς.
  • Αυτή είναι η αλήθεια για την «προστασία της λαϊκής κατοικίας». Αλήθεια που καταγράφεται κάθε Τετάρτη στα Ειρηνοδικεία. Αλλά η κυβέρνηση βάζει μπροστά τις… βίλες – «δέντρο» για να κρύψει με την προπαγάνδα της το έγκλημα – «δάσος» κατά των σπιτιών του κοσμάκη και μιλά για «συμφωνίες κυρίων» (τι «αριστερό»!) με τους τραπεζίτες…
   Τούτη την ώρα, όποιος σέβεται τον εαυτό του και τους συνανθρώπους του, δίνει τη μάχη για πλήρη, απόλυτη, χωρίς όρους και προϋποθέσεις προστασία δια νόμου της κατοικίας του λαού, και όχι τη μάχη των ευφημισμών και του εξωραϊσμού της πολιτικής της (εκάστοτε) κυβέρνησης.
    Όμως οι άθλιοι τι κάνουν; Οταν αποκαλύπτεις κατασχέσεις για πλειστηριασμούς από τις Εφορίες σου λένε: «Μα δεν το παίρνει η τράπεζα, το παίρνει η Εφορία»! Δηλαδή, καμώνονται  «ενοχλημένοι» μόνο όταν παίρνει σπίτια η τράπεζα, όταν τα παίρνει η Εφορία τα θεωρουν καλοφάγωτα!
   Έφτασαν στο σημείο – οι ίδιοι που μιλάνε για fake news – να τους τρίβεις στα μούτρα τα στοιχεία κι αυτοί να ανοίγουν ομπρέλα και να συνεχίζουν τον γκεμπελισμό χωρίς να τρέχει τίποτα!
 Επανερχόμαστε, συνεπώς.
    Έγγραφο 3: «Η τιμή πρώτης προσφοράς για την έναρξη του ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥ του παραπάνω κατασχεθέντος ακινήτου ορίζεται στο ποσό των ΕΥΡΩ: (16.000) και (…) κατά τον χρόνο έκδοσης του προγράμματος ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥ…»
    Ρωτάμε: Αυτό τι είναι κύριε Πολάκη, κύριε Βερναρδάκη, κύριε Αλεξιάδη, κύριοι του TVXs; Πλειστηριασμός ή συνταγή για ΣΥΡΙΖΟσουπα;
    Καταλήγουμε: Προς όσα καρακόλια πουλάνε δικολαβισμό και βαφτίζουν τα κατασχετήρια – πλειστηριασμούς σαν…»τυπικά εξώδικα», δίπλα στα 7 (επτά) έγγραφα και την έκθεση της ΑΑΔΕ που προσκομίσαμε, αρθρα 23,25,26,27, (http://www.imerodromos.gr/pros-kyvernwntes-korakia-ke-tivexesious-klakadorous-tou-nikou-bogiopoulou/) απευθυνόμαστε με το τελευταίο μας επιχείρημα.
    Και το τελευταίο μας επιχείρημα είναι αυτό: Φτου σας!

5 Δεκ 2017

Η διεθνής δικαιοσύνη δεν φτάνει μέχρι την Συρία

By and
Ενώ ο όγδοος γύρος για το μέλλον της Συρίας ξεκίνησε τελικά στη Γενεύη στις 28 Νοεμβρίου, οι πιστές στον Μπασάρ Αλ-Άσαντ δυνάμεις επωφελούνται από την κατάπαυση του πυρός που συνήψαν με τη μη τζιχαντιστική αντιπολίτευση ώστε να ανακαταλάβουν περιοχές ελεγχόμενες από το Ισλαμικό Κράτος. Όμως, η προοπτική για μια ανθεκτική ειρήνευση φαίνεται σχεδόν εξίσου απομακρυσμένη με εκείνη για δικαστικές ετυμηγορίες επί των εγκλημάτων που έχουν διαπραχθεί εδώ και έξι χρόνια.
«Έχω απογοητευτεί, τα παρατάω! (…) Δεν μπορώ πλέον να συμμετέχω σε αυτή την επιτροπή που δεν κάνει απολύτως τίποτα» (1). Τον περασμένο Αύγουστο, η Κάρλα ντελ Πόντε ανακοίνωσε την αποχώρησή της από την εξεταστική επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τη Συρία. Η πρώην εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ΙCTY), του οποίου ο απολογισμός είχε αμφισβητηθεί έντονα, κλείνει με θόρυβο την πόρτα στην επιτροπή που δημιουργήθηκε στις 23 Αυγούστου του 2011, θεωρώντας ότι έχει μετατραπεί σε «άλλοθι». Κατηγορεί την κυβέρνηση της Συρίας για «τρομερά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» και ταυτόχρονα θεωρεί ότι η αντιπολίτευση της Συρίας «δεν αποτελείται πλέον παρά από εξτρεμιστές και τρομοκράτες». Τρεις εβδομάδες αργότερα, θα ζητήσει τη δημιουργία ενός διεθνούς δικαστηρίου για τη Συρία.
Αν και ισοδυναμεί με ομολογία αδυναμίας, η παραίτηση, η οποία έλαβε δημοσιότητα στα μέσα ενημέρωσης, υπενθύμισε τη δικαστική ατιμωρησία που απολαμβάνει η κυβέρνηση της Συρίας. Παρ’ όλο που εγκλήματα και φρικαλεότητες διεπράχθησαν από όλα τα αντιμαχόμενα μέρη, και κυρίως τις ένοπλες ισλαμιστικές ομάδες, το καθεστώς κατηγορείται ότι ευθύνεται για τον θάνατο ενός πολύ μεγάλου αριθμού αμάχων. Σύμφωνα με το Συριακό Δίκτυο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, μια μη κυβερνητική οργάνωση που ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2011 από τον Σύριο ακτιβιστή Φαντέλ Αμπντούλ Γκανί (2), μέλος της Διεθνούς Συμμαχίας για την «Ευθύνη του Προστατεύειν», στο καθεστώς θα μπορούσαν να αποδοθούν πάνω από το 90% των θανάτων μεταξύ του Μαρτίου 2011 και 2017. Αυτή η αμφιλεγόμενη αρχή της ευθύνης της προστασίας (3), στην οποία έγινε πρώτη φορά αναφορά κατά την Παγκόσμια Διάσκεψη Κορυφής του ΟΗΕ το 2005, ορίζει ότι το κράτος είναι πρωταρχικά υπεύθυνο για την προστασία του άμαχου πληθυσμού ενάντια στις γενοκτονίες και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, και ότι η «διεθνής κοινότητα» οφείλει να χρησιμοποιεί όλα τα κατάλληλα μέσα για την προστασία αυτών των αμάχων, συμπεριλαμβανομένης της προσφυγής σε ένοπλη δράση, στο πλαίσιο ενός ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.
Το καθεστώς του Μπασάρ Αλ-Άσαντ υπόκειται ούτως ή άλλως σε κυρώσεις από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών. Περισσότερα από 250 επιφανή πρόσωπα από τη Συρία παραμένουν υπό καθεστώς απαγόρευσης εισόδου σε ευρωπαϊκά και αμερικανικά εδάφη, ενώ έχει επιβληθεί και πάγωμα στα περιουσιακά στοιχεία τους, απαγόρευση που θα ισχύει τουλάχιστον έως τον Ιούνιο του 2018. Οι κυρώσεις αφορούν επίσης εξήντα επτά κρατικούς ή κυβερνητικούς οργανισμούς, ανάμεσά τους και η Κεντρική Τράπεζα της Συρίας. Επιπλέον, έχει επιβληθεί εμπάργκο στο πετρέλαιο και περιορισμοί σε ορισμένες κατηγορίες επενδύσεων και εξαγωγών. Ωστόσο, καμία διεθνής δικαστική πρωτοβουλία δεν έχει αναληφθεί ώς τώρα κατά των πολιτικών υπευθύνων.
Παρ’ όλα αυτά, τα αποδεικτικά στοιχεία δεν απουσιάζουν. Από την έναρξη της λαϊκής εξέγερσης του Μαρτίου 2011, το Κέντρο Τεκμηρίωσης Παραβιάσεων (VDC) και το Συριακό Κέντρο για τα ΜΜΕ και την Ελευθερία της Έκφρασης (SCM), που ιδρύθηκαν αντίστοιχα από τους δικηγόρους και ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα Ραζάν Ζαϊτουνέχ και Μαζέν Νταρβίς, έχουν ενημερώσει τη διεθνή κοινή γνώμη για τα βασανιστήρια και τις εξαφανίσεις αντιφρονούντων στα μυστικά κέντρα κράτησης του συριακού καθεστώτος. Κάτοχος του βραβείου Ζαχάρωφ 2011 για την ελευθερία της σκέψης, η Ραζάν Ζαϊτουνέχ απήχθη τον Δεκέμβριο του 2013 στο ανατολικό Γκούτα μαζί με άλλα τρία μέλη του Κέντρου Τεκμηρίωσης. Τα δίκτυα της αντιπολίτευσης κατηγορούν τον Στρατό του Ισλάμ, που ήλεγχε την περιοχή τη συγκεκριμένη περίοδο, ως υπεύθυνο για την εξαφάνισή τους. Από την πλευρά του, ο Μαζέν Νταρβίς και δεκατρείς από τους συναδέλφους του συνελήφθησαν και βασανίστηκαν από τις υπηρεσίες πληροφοριών της Συρίας. Η απελευθέρωσή του έγινε στις 10 Αυγούστου 2015, έτος κατά το οποίο του απονεμήθηκε το διεθνές βραβείο Ελευθερίας του Τύπου της Ουνέσκο. «Οι εξαφανίσεις αντιφρονούντων οργανώθηκαν από την κυβέρνηση προκειμένου να κάνουν την αντιπολίτευση να σιωπήσει και να διασπείρουν τον φόβο μεταξύ των οικείων των διαδηλωτών», κατήγγειλε από την πλευρά του το Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (4).
Την ίδια χρονιά, ο Σέζαρ, ψευδώνυμο που χρησιμοποίησε ένας πρώην φωτογράφος της συριακής στρατιωτικής αστυνομίας, δραπετεύει από τη χώρα με 53.275 φωτογραφικές λήψεις, οι οποίες μπορούν να αποτελέσουν τεκμήρια για την ύπαρξη βασανιστηρίων και μαζικών εκτελέσεων στις φυλακές της Συρίας. Η σχολαστική μελέτη των φωτογραφιών επέτρεψε στην οργάνωση Human Rights Watch (HRW) να ταυτοποιήσει 6.786 άτομα που πέθαναν ενόσω βρίσκονταν υπό κράτηση (5). «Πρόκειται για αυθεντικές και συντριπτικές αποδείξεις εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας», σύμφωνα με τον Ναντίμ Χουρί, επικεφαλής του γραφείου Μέσης Ανατολής της μη κυβερνητικής οργάνωσης. Τον Φεβρουάριο του 2017, η Διεθνής Αμνηστία εκτιμά ότι ένας αριθμός μεταξύ 5.000 και 13.000 κρατουμένων απαγχονίστηκαν στην κεντρική φυλακή της Σαϊντνάγια (6).
Η καθηγήτρια Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, Μπεθ Βαν Σάακ, αποσαφηνίζει το παράδοξο της μη δίωξης: «Ακόμη και όταν μιλάμε για προφανή εγκλήματα πολέμου, δεν είναι πάντα εύκολο να βρεθεί το δικαστήριο όπου θα μπορούσε να ασκηθεί η δίωξη». Τον Μάιο του 2014, η Ρωσία και η Κίνα έθεσαν βέτο στο σχέδιο ψηφίσματος των Ηνωμένων Εθνών που υπέβαλαν η Γαλλία και η Λιθουανία για παραπομπή στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ICC) για τα σοβαρά εγκλήματα που έχουν διαπράξει όλα τα μέρη της σύγκρουσης στη Συρία. Καθώς η Συρία δεν ανήκει στην ομάδα των 124 κρατών που έχουν επικυρώσει τη Συνθήκη της Ρώμης για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (7), μόνο ένα ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ μπορεί να επιτρέψει στο Δικαστήριο να ασκήσει τη δικαιοδοσία του στο έδαφος της Συρίας (8).
Απέναντι σε αυτό το μπλοκάρισμα και εν τη απουσία ενός ειδικού, κατά περίπτωση δικαστηρίου, η τελευταία εναλλακτική απέναντι στην ατιμωρησία είναι η αρχή της «οικουμενικής δικαιοδοσίας», η οποία επιτρέπει σε ένα εθνικό δικαστήριο τη δίωξη των υπευθύνων για σοβαρές παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου διαπραχθείσες σε άλλη χώρα. «Η περίπτωση της Συρίας θα μπορούσε να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι η αρχή αυτή δεν αποτελεί εφεδρική λύση, αλλά μια άλλη, συμπληρωματική πτυχή του διεθνούς ποινικού συστήματος», εξηγεί ο Ζοέλ Ούμπρεχτ, υπεύθυνος του προγράμματος διεθνούς ποινικής δικαιοσύνης στο γαλλικό Ινστιτούτο Ανωτέρων Μελετών για τη Δικαιοσύνη.
Αυτός είναι και ο στόχος της Επιτροπής για τη Διεθνή Δικαιοσύνη και Λογοδοσία (CIJA), που ιδρύθηκε το 2012 από τον Γουΐλιαμ Γουάιλι, πρώην μέλος της Εισαγγελίας τόσο του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία όσο και του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, και τον Στίβεν Ραπ, πρώην Ειδικού Πρεσβευτή των ΗΠΑ για Ζητήματα Εγκλημάτων Πολέμου –μια θέση ευθύνης αρκετά παράδοξη, από τη στιγμή που η Ουάσινγκτον απαγορεύει να διώκονται οι υπήκοοι της στο εξωτερικό με αυτές τις κατηγορίες. O Γουίλιαμ Γουάιλι μας εξηγεί ότι, χάρη σε πενήντα ερευνητές τοποθετημένους στη Συρία και σε γειτονικές χώρες, «η CIJA κατάφερε να φέρει στην επιφάνεια 700.000 επίσημα συριακά έγγραφα, που αποδεικνύουν την ύπαρξη μιας αλυσίδας λήψης αποφάσεων που φτάνει ώς τους επικεφαλής του συριακού κράτους και αφορά τη χρήση συστηματικών βασανιστηρίων στις φυλακές». Εκτός από τους δικούς της ερευνητές, η CIJA έχει εκπαιδεύσει εκατοντάδες άτομα στις τεχνικές έρευνας για εγκλήματα πολέμου. Με αυτά τα αποδεικτικά στοιχεία που έχουν συλλεχθεί επί τόπου, η Επιτροπή, που λαμβάνει χρηματοδότηση από τη Δύση (9) και η έδρα της οποίας παραμένει μυστική για λόγους ασφαλείας, συνδράμει ήδη τα εθνικά δικαστήρια στις έρευνές τους. «Συνεργαζόμαστε με δώδεκα κράτη στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, τα οποία, σύμφωνα με την αρχή της οικουμενικής δικαιοδοσίας, μπορούν να φέρουν ενώπιον της δικαιοσύνης για εγκλήματα πολέμου ή για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κάθε ύποπτο που βρίσκεται στην επικράτειά τους. Το 2016, λάβαμε από αυτά τα κράτη έναν κατάλογο 409 υπόπτων, και εμείς καταρτίσαμε φακέλους με στοιχεία ώστε να ασκηθεί δίωξη», αποσαφηνίζει ο Γ. Γουάιλι.
Τα πρώτα αποτελέσματα προέρχονται από τη Γαλλία. Τον Οκτώβριο του 2016, με τη βοήθεια της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (FIDH), ο Γαλλο-σύριος Ομπέιντα Νταμπάχ παρουσιάστηκε στα γραφεία της αρμόδιας εισαγγελίας του Παρισιού για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και για εγκλήματα πολέμου. Ο αδελφός και ο ανιψιός του 64χρονου αυτού μηχανικού συνελήφθησαν τον Νοέμβριο του 2013 και μεταφέρθηκαν στο κέντρο κράτησης του Μεζέχ, γνωστό ως ένα από τα πιο θανατηφόρα του καθεστώτος της Συρίας. Μην έχοντας λάβει νέα τους από τη στιγμή που εξαφανίστηκαν, ο κ. Νταμπάχ αναγνώρισε τελικά το άψυχο πρόσωπο του αδελφού του στις φωτογραφίες του Σέζαρ. H δικηγόρος του FIDH Κλεμάνς Μπεκτάρτ τονίζει τη σημασία αυτής της υπόθεσης: «Μέχρι στιγμής, η οικουμενική δικαιοδοσία είχε χρησιμοποιηθεί προκειμένου να διωχθούν για τρομοκρατία πρώην μέλη ανταρτικών ομάδων και τζιχαντιστών. Δεν είχε κινηθεί καμία διαδικασία με στόχο το συριακό καθεστώς, παρά τα συντριπτικά αποδεικτικά στοιχεία για τα εγκλήματα που αυτό έχει διαπράξει».

Δικαστική καταγγελία σε ισπανικό έδαφος
Τον Μάρτιο του 2017, η πρώτη καταγγελία με στόχο αξιωματούχους του συριακού καθεστώτος κατατέθηκε στην Ισπανία. Στα γραφεία Μαδρίτης της διεθνούς δικηγορικής οργάνωσης «Γκουέρνικα 37», η δικηγόρος Μάιτε Παρέχο ανατρέχει στα βασικά σημεία της υπόθεσης. «Η CIJA είχε εντοπίσει ένα θύμα ισπανικής υπηκοότητας. Ακολούθησαν οκτώ μήνες καλά εδραιωμένης έρευνας έως την υποβολή της καταγγελίας», εξηγεί. Η ενάγουσα, μια Σύρια που έχει αποκτήσει την ισπανική υπηκοότητα, είναι η αδελφή του Αμπντελμουμέν Αλ-Χατζ Χάμντο, επαγγελματία οδηγού, τον οποίο εντόπισε στις σκληρές φωτογραφίες του Σέζαρ. Το σκελετωμένο πτώμα του κειτόταν εκεί, στο πάτωμα του κέντρου κράτησης 248. Την ίδια στιγμή στη Γερμανία, ο δικηγόρος και πρώην κρατούμενος Μαζέν Νταρβίς και έξι ακόμη Σύριοι, θύματα βασανιστηρίων, υπέβαλαν μήνυση κατά έξι αξιωματούχων του συριακού καθεστώτος.
Όσον αφορά την ένοπλη αντιπολίτευση, η πρώτη δίκη για εγκλήματα πολέμου πραγματοποιήθηκε στη Σουηδία τον Φεβρουάριο του 2015 και κατέληξε στην καταδίκη ενός πρόσφυγα, του Μοχάναντ Ντρούμπι, πρώην μέλους του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, σε οκτώ χρόνια φυλάκισης. Τον Φεβρουάριο του 2017, ο Χαϊσάμ Ομάρ Σακχάν, πρώην αντάρτης μαχητής και αιτών άσυλο στη Σουηδία, καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία επτά Σύριων στρατιωτών στο Ιντλίμπ.
Τέλος, μετά τις ωμότητες που διεπράχθησαν εναντίον της μειονότητας των Γεζίντι από το Ισλαμικό Κράτος στο Σιντζάρ, την ιρακινή επαρχία στα σύνορα με τη Συρία, οι ερευνητές της CIJA έχουν επίσης καταφέρει να αναγνωρίσουν σαράντα εννέα κατόχους σκλάβων Γεζίντι και τριάντα τέσσερεις αξιωματούχους του Ισλαμικού Κράτους (10). Η Εξεταστική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τη Συρία θεωρεί ότι το Ισλαμικό Κράτος διέπραξε γενοκτονία ενάντια στους Γεζίντι. Τον Φεβρουάριο του 2016, η οργάνωση Συντονισμός των Εκτεθειμένων σε Κίνδυνο Χριστιανών της Ανατολής (Chredo) υπέβαλε καταγγελία κατά αγνώστων ενώπιον του εισαγγελέα του Παρισίου, κατηγορώντας το Ισλαμικό Κράτος για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας απέναντι στις χριστιανικές μειονότητες του Ιράκ και της Συρίας.
Προκειμένου να υποστηρίξει αυτές τις πρωτοβουλίες, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών σύστησε τον Δεκέμβριο του 2016 έναν «διεθνή, αμερόληπτο και ανεξάρτητο μηχανισμό, επιφορτισμένο με τη διευκόλυνση των ερευνών για τις πιο σοβαρές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου που διαπράχθηκαν στην Αραβική Δημοκρατία της Συρίας μετά τον Μάρτιο του 2011 και την παροχή συνδρομής προκειμένου να λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη οι υπεύθυνοι» (11). Η Γαλλίδα δικαστής Κατρίν Μαρσί-Ουχέλ, πρώην επικεφαλής νομική σύμβουλος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία και του Τμήματος Εφέσεων του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για τη Ρουάντα, διορίστηκε επικεφαλής του μηχανισμού αυτού στις αρχές Ιουλίου. Σχεδόν ταυτόχρονα, η Ύπατη Εκπρόσωπος Εξωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Φεντερίκα Μογκερίνι, δήλωσε ότι η Ευρώπη θα χρηματοδοτήσει τον μηχανισμό με ποσό ύψους 1,5 εκατομμυρίων ευρώ: «Η δικαιοσύνη απέναντι στα θύματα αποτελεί το κλειδί για μια αποτελεσματική διαδικασία συμφιλίωσης στη Συρία, που θα περιλαμβάνει όλες τις πλευρές. Για αυτόν τον λόγο, οι υπεύθυνοι των εγκλημάτων πολέμου πρέπει να διωχθούν δικαστικά το συντομότερο δυνατόν», υπογράμμισε.
Τις παραμονές των νέων ειρηνευτικών συνομιλιών που είχαν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν τον Οκτώβριο στη Γενεύη, ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για τη Συρία, Στέφαν ντε Μίστουρα, κάλεσε την αντιπολίτευση «να είναι αρκετά ρεαλίστρια ώστε να συνειδητοποιήσει ότι δεν κέρδισε τον πόλεμο». Από την πλευρά του, ο Ρόμπερτ Φορντ, πρώην πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στη Συρία, εκτιμά ότι «ο Αλ-Άσαντ νίκησε και θα παραμείνει στην εξουσία. Και ίσως να μην λογοδοτήσει ποτέ στη δικαιοσύνη» (12). «Έχουμε μακρύ δρόμο μπροστά μας μέχρι να φτάσει η ώρα των δικαστηρίων», υπενθυμίζει η Κλεμάνς Μπεκτάρτ, ενώ ο Ομπέιντα Νταμπάχ εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι, παρά τη δική του μαρτυρία πέρυσι ενώπιον του παρισινού δικαστηρίου, «δεν έχει συμβεί τίποτα, είμαστε ακόμη στο σημείο μηδέν» (13). Στην Ισπανία, ο δικαστής Ελόι Βελάσκο δήλωσε τελικά τον περασμένο Ιούλιο αναρμόδιος να επιληφθεί της καταγγελίας της Γκουέρνικα 37 και οι δικηγόροι της οργάνωσης προετοιμάζονται ήδη για την άσκηση έφεσης.

  1. «Blick», Ζυρίχη, 6 Αυγούστου 2017.
  2. www.whoiskillingciviliansinsyria.org
  3. Βλ. Anne-Cécile Robert, «Origines et vicissitudes du “droit” d’ingérence», «Le Monde diplomatique», Μάιος 2011.
  4. Εξεταστική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τη Συρία, «Without a trace: Enforced disappearances in Syria», 19 Δεκεμβρίου 2013.
  5. Human Rights Watch, «If the dead could speak: Mass deaths and torture in Syria’s detention facilities», 16 Δεκεμβρίου 2015.
  6. Διεθνής Αμνηστία, «Abattoir humain. Pendaisons de masse et extermination à la prison de Saidnaya en Syrie», 7 Φεβρουαρίου 2017.
  7. H Συρία είναι μία από τις 32 χώρες που έχουν υπογράψει τη συνθήκη αλλά δεν την έχoυν επικυρώσει, όπως και οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και το Ισραήλ. Άλλες χώρες, όπως η Σαουδική Αραβία, η Κίνα, η Τουρκία και η Ινδονησία δεν την έχουν καν υπογράψει.
  8. Το Δικαστήριο μπορεί επίσης να έχει δικαιοδοσία εάν ο εγκληματίας και το θύμα είναι πολίτες χώρας που έχει υπογράψει τη συνθήκη του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.
  9. Ηνωμένο Βασίλειο, Δανία, Καναδάς, Ευρωπαϊκή Ένωση, Γερμανία και Νορβηγία.
  10. Συνέντευξη με τον Γουΐλιαμ Γουάιλι, BBC, 3 Αυγούστου 2016.
  11. «Η Γενική Συνέλευση δημιουργεί έναν διεθνή μηχανισμό, επιφορτισμένο με τη διευκόλυνση των ερευνών για τις πιο σοβαρές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου στον πόλεμο της Συρίας», ανακοίνωση της 21 Δεκεμβρίου 2016, www.un.org
  12. «The National», Αμπού Ντάμπι, 28 Αυγούστου 2017.
  13. Luc Mathieu, «Franco-Syriens disparus en 2013: une famille en quête de réponses», «Libération», Παρίσι, 7 Αυγούστου 2017.

4 Δεκ 2017

Το κρασί χαλαρώνει, ενώ το ουίσκι, η βότκα και το gin αυξάνουν την αυτοπεποίθηση και την επιθετικότητα

Το κάθε αλκοολούχο ποτό δημιουργεί διαφορετικά συναισθήματα σύμφωνα με μεγάλη βρετανική έρευνα. 
Συγκεκριμένα, το κόκκινο κρασί φαίνεται πως χαλαρώνει όσους το πίνουν ενώ παράλληλα τους κάνει να νιώθουν περισσότερο κουρασμένοι και ευάλωτοι.
Αυτό συμβαίνει γιατί το κόκκινο κρασί περιέχει υψηλά ποσοστά μελατονίνης, της ορμόνης δηλαδή που υπενθυμίζει στον εγκέφαλο ότι είναι ώρα για ύπνο.
Περίπου το 60% των καταναλωτών νιώθουν έντονη υπνηλία μετά από λίγα ποτήρια κρασί.
Παρόμοια επίδραση έχει και η μπύρα, η οποία βρίσκεται στη δεύτερη θέση μετά το κόκκινο κρασί ως χαλαρωτικό ποτό.
Αυτό ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι η μπύρα είναι πλούσια σε υδατάνθρακες, οι οποίοι προκαλούν υπνηλία. Μια επιπλέον ιδιότητα της μπύρα, είναι ότι ανεβάζει και την αυτοπεποίθηση,ίσως επειδή το αλκοόλ κάνει την χαλαρωτική δουλειά του.
Όσον αφορά τα βαριά αλκοολούχα ποτά, όπως η βότκα ή το ουίσκι, αποδείχθηκε ότι αυξάνουν την επιθετικότητα και την ανησυχία. Παράλληλα, περισσότεροι από τους μισούς καταναλωτές νιώθουν άρρωστοι, ενώ είναι πιο πιθανό να ξεσπάσουν σε κλάματα μετά την υπερβολική κατανάλωσή τους.
Tα βαριά ποτά όμως, μας κάνουν να νιώθουμε περισσότερο σέξι.
Νιώθουμε πιο ενεργητικοί και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Μάλιστα, η επίδραση είναι μεγαλύτερη στους νέους, οι οποίοι μετά από λίγα μόνο σφηνάκια, νιώθουν γεμάτοι ενέργεια.
Παρ’ όλα αυτά, η διαφορετική επίδραση στη ψυχική κατάσταση του καταναλωτή, ίσως εξαρτάται από το γεγονός ότι το κάθε ποτό καταναλώνεται και σε διαφορετικές περιστάσεις.
Για παράδειγμα, το κρασί συνήθως συνοδεύει το φαγητό ή μια ήρεμη βόλτα, και ως αποτέλεσμα ενισχύει αυτή την ηρεμία.
Αντίθετα, τα βαριά ποτά καταναλώνονται κυρίως σε νυχτερινά μαγαζιά και κλαμπ που σκοπός είναι να αυξηθεί η διάθεση και η ενέργεια, ώστε να αντέξουν το ξενύχτι.
Tα βαριά αλκοολούχα ποτά, όπως η βότκα ή το ουίσκι αυξάνουν την επιθετικότητα και την ανησυχία, αλλά μας κάνουν να νιώθουμε και περισσότερο σέξι.
Παρ’ όλα αυτά, τα αποτελέσματα δεν ήταν ίδια για όλους. Συγκεκριμένα, οι γυναίκες ένιωθαν παρόμοια συναισθήματα με την κατανάλωση όλων των ποτών, ενώ οι άνδρες ήταν περισσότερο επιθετικοί. Εκείνοι που είχαν μια τάση στον αλκοολισμό, ένιωθαν κατά 5 φορές μεγαλύτερη ενέργεια και νευρικότητα μετά την κατανάλωση οποιοδήποτε ποτού, σε αντίθεση με τους υπολοίπους.
Οι ερευνητές πιστεύουν ότι τα αποτελέσματα της έρευνας θα βοηθήσουν στην κατανόηση του εθισμού στο αλκοόλ και κατ’ επέκταση στην αντιμετώπισή του.
«Υπάρχουν πολλές διαφημίσεις που δείχνουν ότι τα θετικά συναισθήματα που κάποιος μπορεί να αναζητά, μπορεί να τα βρει στο αλκοόλ. Αλλά εμείς σκεφτήκαμε ότι είναι σημαντικό να καταλάβουμε και τα αρνητικά συναισθήματα που προκαλούν» ανέφερε η επικεφαλής της έρευνας Alisha Davies.
Η κατανόηση των συναισθημάτων που προκαλεί το κάθε ποτό μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση του αλκοολισμού και της κατάχρησης του οινοπνεύματος. Το ποτό μειώνει την ικανότητα του καταναλωτή να καταστείλει τα παρορμητικά του συναισθήματα ή να καταλάβει τις συνέπειες των πράξεών του.
«Για αιώνες το ρούμι, το τζιν, η βότκα και άλλα βαριά ποτά έχουν συνδεθεί με την βιαιότητα. Αυτή η έρευνα αποδεικνύει ότι αυτά τα ποτά είναι πιο πιθανό να προκαλέσουν επιθετικά συναισθήματα από κάθε άλλο ποτό», εξήγησε ο καθηγητής Mark Bellis.
Στην έρευνα συμμετείχαν 30.000 νέοι ηλικίας 18-34 από 21 διαφορετικές χώρες.

Πίσω από τα σκάνδαλα παρενόχλησης, ένα άλλο βρόμικο μυστικό: Η πορνογραφία

Μετά το σκάνδαλο που ξέσπασε στο Χόλιγουντ με τον γνωστό παραγωγό Χάρβεϊ Γουάινσταϊν, κάθε νέα αποκάλυψη προσθέτει στη συζήτηση για το πώς μπορούμε ή πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη σεξουαλική παρενόχληση και τη σεξουαλική βία. Και όμως λίγοι συσχετίζουν το φαινόμενο της παρενόχλησης με την πορνογραφία ενώ κανείς δεν αναγνωρίζει ότι η κατανάλωση πορνογραφίας είναι μια κρίση της δημόσιας υγείας.
Όπως αναφέρει και το δημοσίευμα των Los Angeles Times, το 1969, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε την καταδίκη του Ρόμπερτ Στάνλεϊ, ενός ανθρώπου από την Τζόρτζια που κατηγορούνταν για κατοχή πορνογραφικού υλικού,   με το σκεπτικό ότι «ένα κράτος δεν έχει καμία δουλειά να ελέγχει σε έναν άνθρωπο, που κάθεται στο σπίτι του, ποια βιβλία μπορεί να διαβάσει ή ποιες ταινίες μπορεί να παρακολουθήσει».
Είτε θεωρείται ηθικό, είτε όχι, το γεγονός είναι ότι στους ανθρώπους αρέσει το πορνό. Και το ιντερνέτ έχει διευκολύνει αρκετά αν θέλει κανείς να πάρει μια δόση σεξ. Ο σεξολόγος Alvin Cooper PhD, σημείωσε τρεις παράγοντες που προσφέρει το internet ώστε να έχουμε στη διάθεσή μας κάθε είδους σεξουαλικό περιεχόμενο: την προσβασιμότητα, την προσιτότητα και την ανωνυμία.
Πορνό, ντοπαμίνη και εγκέφαλος
Ο Χιού Χέφνερ, ο ιδρυτής του Playboy που πέθανε τον Σεπτέμβριο, έπεισε γενιές νεαρών ανδρών ότι η ιδανική γυναίκα έχει μεγάλα στήθη και υπάρχει για την ευχαρίστησή τους. Ήταν ο διάσημος δάσκαλος της πορνογραφίας. Σύμφωνα με τη Mary Anne Layden, διευθύντρια του Προγράμματος Σεξουαλικής Κακοποίησης και Ψυχοπαθολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας, το πορνό είναι ένας ιδιαίτερα αποτελεσματικός δάσκαλος, ακριβώς επειδή η μάθηση είναι πιο μόνιμη και αποτελεσματική όταν το συμπαθητικό νευρικό σύστημα (τμήμα του αυτόνομου νευρικού συστήματος που διανέμεται σε διάφορα όργανα και ρυθμίζει τις λειτουργίες του) προκαλείται, όταν αυτό που διδάσκεται ενισχύεται μέσω βιολογικών ανταμοιβών και όταν βλέπουμε πρότυπα ρόλων που εκτελούν τη συμπεριφορά. Το πορνό κάνει ακριβώς όλα αυτά τα πράγματα, διεγείρει τους θεατές και απελευθερώνει ντοπαμίνη, έναν ζωτικής σημασίας νευροδιαβιβαστή στον εγκέφαλο που εξυπηρετεί σε λειτουργίες όπως, η εκούσια κίνηση, το κίνητρο, η ανταμοιβή, η τιμωρία, και η μάθηση.
Ο Gordon S. Bruin (M.A., L.P.C) υποστηρίζει ότι ο εθισμός στην πορνογραφία είναι μια εγκεφαλική ασθένεια: «Μέχρι το ευρύ κοινό να γίνει περισσότερο ενημερωμένο για την πραγματικότητα του πώς η πορνογραφία επηρεάζει τον ανθρώπινο εγκέφαλο, αυτή θα συνεχίσει να εκλαμβάνεται ως μια ηθική αδυναμία ή μια απλή μορφή ψυχαγωγίας. Ως επαγγελματίας σύμβουλος, ο οποίος έχω εργαστεί στον τομέα των εθισμών για πάνω από 20 χρόνια θέλω να καταστήσω σαφές ότι ο εθισμός στην πορνογραφία είναι ένας χημικός εθισμός. Ο εθισμός στην πορνογραφία είναι πολύ δύσκολο να θεραπευτεί, επειδή χτυπά τον πυρήνα της ανθρωπότητας. Το ενδιαφέρον για τη σεξουαλικότητα είναι μια πρωταρχική κινητήρια δύναμη στον άνθρωπο. Είναι ευχάριστο από σχεδιασμού του και απαραίτητο για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως ανθρώπινη φυλή. Εάν ποτέ έπρεπε να βρεθεί το τέλειο ναρκωτικό αυτό θα ήταν η πορνογραφία. Η πορνογραφία είναι «το τέλειο δηλητήριο του εγκεφάλου».

Μια μελέτη του 2014 που εξέτασε τη λειτουργία του εγκεφάλου των ανδρών διαπίστωσε ότι όταν παρακολουθούσαν πορνογραφικά βίντεο, η εγκεφαλική τους δραστηριότητα αντικατόπτριζε κατά κάποιο τρόπο αυτή των τοξικομανών. Μια άλλη μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2017 διαπίστωσε ότι οι εγκέφαλοι των καταναλωτών πορνογραφίας αντικατοπτρίζουν νευρικές και συμπεριφορικές αλλαγές «παρόμοιες με αυτές που παρατηρούνται στις ουσίες και στα τυχερά παιχνίδια».
Αν η εμμονική χρήση πορνό δεν αποτελεί μια υπερσεξουαλική διαταραχή, τότε μήπως μπορεί να θεωρηθεί μια εξάρτηση , σαν την εξάρτηση από τις ουσίες ή το αλκοόλ; Αυτό ακριβώς ερευνά η Valerie Voon MD, PhD, νευροψυχίατρος στο University of Cambridge.  Μέσω της απεικόνισης του εγκεφάλου συστηματικών χρηστών πορνό με την τεχνική MRI και ενόσω παρακολουθούν ερωτικές σκηνές, εξετάζει εάν επιδεικνύουν μοτίβα εγκεφαλικής δραστηριότητας παρόμοια με αυτά των ουσιοεξαρτημένων τη στιγμή που κοιτούν ποτήρια μπύρας ή σύνεργα για την παρασκευή ναρκωτικών.
Μέχρι στιγμής, ο εγκέφαλος ενός ψυχαναγκαστικού χρήστη πορνό μοιάζει με τον εγκέφαλο ενός αλκοολικού που βλέπει μια διαφήμιση για ένα ποτό, αναφέρει η Voon σε ένα αγγλικό ντοκιμαντέρ του 2013, που λέγεται «Πορνό στον Εγκέφαλο».
Η βία και η δημόσια υγεία
Στατιστικά στοιχεία από τη δημοφιλή ιστοσελίδα Pornhub επιβεβαιώνουν τις έρευνες για την εξάρτηση. Οι επισκέπτες της ιστοσελίδας πέρυσι διαβίβασαν 99 gigabytes βίντεο κάθε δευτερόλεπτο και παρακολούθησαν σχεδόν 92 δισ. βίντεο συνολικά, αφιερώνοντας 4,6 δισεκατομμύρια ώρες πορνό. Σύμφωνα με την εταιρεία Alexa, η Pornhub κατατάσσεται μπροστά από το Google και το Netflix στο χρόνο που κάθε επισκέπτης ξοδεύει στην ιστοσελίδα.
Η επιστημονική κοινότητα τελευταία κρούει των κώδωνα του κινδύνου γι’ αυτήν τη «νέα ασθένεια» που δημιουργείται από την παρακολούθηση πορνογραφίας και είναι άκρως εθιστική και επικίνδυνη.

Τα επίσημα στατιστικά στοιχεία δείχνουν πώς η πορνογραφία έχει λάβει διαστάσεις επιδημίας:
Πορνογραφικοί Ιστότοποι: 4.2 εκατομμύρια (12% των συνολικών ιστότοπων)
Πορνογραφικές Ιστοσελίδες: 420 εκατομμύρια
Καθημερινές πορνογραφικές αναζητήσεις μέσω μηχανών αναζήτησης: 68 εκατομμύρια (25% των συνολικών αναζητήσεων)
Διαδικτυακοί χρήστες που βλέπουν πορνό: 42.7%
Παγκόσμιοι επισκέπτες σε πορνογραφικούς ιστότοπους: 72 εκατομμύρια μηνιαίως

Τι άλλο μας διδάσκει το πορνό; Μια ανάλυση της βιβλιογραφίας για τη σεξουαλική βία και την πορνογραφία στο τέλος του 2015 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «η πολλή χρήση της πορνογραφίας παραμορφώνει την αντίληψη των χρηστών για το φυσιολογικό στο σεξ και παρεμβαίνει στις σχέσεις» και πως «η κατανάλωση πορνογραφίας συνδέεται με αυξημένη πιθανότητα χρήσης ή απειλής δύναμης για απόκτηση σεξ».
Η σύνδεση της σεξουαλικής βίας με το πορνό είναι εν μέρει κυκλική: έχουμε πρόβλημα σεξουαλικής βίας διότι έχουμε πρόβλημα πορνογραφίας και αντίστροφα. Αλλά μελέτες δείχνουν ότι το πορνό έρχεται συχνά πρώτο: Το 2009, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η έκθεση σε σεξουαλικά μέσα αύξησε τη σεξουαλική επιθετικότητα στη νεολαία ενώ τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι το πορνό είναι εθιστικό.
Δεν έχει νόημα να βάλουμε ετικέτες σε συνήθειες που έχουν να κάνουν με το πορνό. Η κατανόηση του αιτίου τέτοιων συμπεριφορών είναι ένα απαραίτητο βήμα προς το σχεδιασμό αποτελεσματικών θεραπειών για τους ανθρώπους που δεν μπορούν να ελέγξουν την ορμή αυτή.
Λίγοι είναι οι ερευνητές εκείνοι που εργάζονται για να καλύψουν το κενό αυτό της γνώσης, αλλά δεν είναι εύκολο να ασχολείται κανείς με αυτό το πεδίο έρευνας. “Η πορνογραφία αποτελεί ένα πολιτικοποιημένο και ευαίσθητο κεφάλαιο. Είναι δύσκολο να βρεθεί χρηματοδότηση για την έρευνα γύρω από τη σεξουαλική συμπεριφορά γενικότερα, εκτός και αν πρόκειται για σεξουαλικώς μεταδιδόμενες ασθένειες.
Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τους κινδύνους της πορνογραφίας, όπως αντιμετωπίζουμε τους κινδύνους από άλλες μάστιγες για τη δημόσια υγεία, όπως το κάπνισμα ή τον ιό HIV; Αυτό πάντως προτείνει ο Zac Crippen, επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας.
Για παράδειγμα στην Αμερική, ο καπνιστής που θέλει να απεξαρτητοποιηθεί μπορεί να βρει εκατοντάδες χρήσιμους πόρους με την επίσκεψη στο SmokeFree.gov. Το HIV.gov και το MentalHealth.gov επίσης, που διευθύνονται από το υπουργείο Υγείας, προωθούν παρομοίως πρωτοβουλίες για τη σεξουαλική και ψυχική υγεία για τους πολίτες. Ένα «NoPorn.gov» θα μπορούσε να εκπαιδεύσει τους ανθρώπους σχετικά με τη σύνδεση της πορνογραφίας με τη σεξουαλική βία και την τάση της να βλάπτει τις σχέσεις, καθώς και τη σύνδεση των καταναλωτών πορνό με τους ψυχολόγους που μπορούν να βοηθήσουν να τερματιστεί η συνήθεια της πορνογραφίας.
Ήδη, η ομάδα Reddit αφιερωμένη στην απεξάρτηση της πορνο-κατανάλωσης έχει 263.000 μέλη ενώ η σχετική οργάνωση Fight the New Drug έφτασε σε περισσότερους από μισό εκατομμύριο ανθρώπους μέλη.
Το σκεπτικό για τον Ρόμπερτ Στάνλεϊ, βασίστηκε στον κίνδυνο της κυβερνητικής εισβολής στα υπνοδωμάτιά μας: «Η συνταγματική κληρονομιά μας επαναστατεί στη σκέψη να δοθεί στην κυβέρνηση η εξουσία να ελέγχει τα μυαλά των ανθρώπων» είπαν οι νομικοί. Αλλά σε μια εποχή που το διαδίκτυο μπορεί να εισβάλει σε κάθε ιδιωτικό χρόνο και χώρο, ίσως να δίνουμε εξουσία στο πορνό για να ελέγχει το μυαλό μας. Αυτό είναι εξίσου επικίνδυνο, λέει ο Zac Crippen, επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας.

3 Δεκ 2017

Τελεσίδικη καταδίκη για το πρωτοπαλίκαρο του Μιχαλολιάκου


Tου Γιάννη Μπασκάκη
Τελεσiδικα καταδικάστηκε χθες ο στενός συνεργάτης του Μιχαλολιάκου και του Κασιδιάρη, Μιχάλης Γιαννόγκωνας, για την επίθεση τάγματος εφόδου της ναζιστικής οργάνωσης σε βάρος μελών του ΣΕΚ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Πετρούπολη, τον Οκτώβριο του 2011.
Ειδικότερα, το μεσημέρι της 8/10/2011 οι χρυσαυγίτες επιτέθηκαν με ρόπαλα και κράνη στα μέλη του ΣΕΚ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που μοίραζαν έντυπο υλικό, χτυπώντας την τότε δημοτική σύμβουλο Πετρούπολης, Κατερίνα Πατρικίου, και έναν μαθητή, ενώ έσπασαν το τραπεζάκι με τις αφίσες και το έντυπο υλικό, βρίζοντας και χαιρετώντας ναζιστικά.
Για την επίθεση αυτή το Β’ Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών καταδίκασε τον Γιαννόγκωνα για το αδίκημα της διατάραξης κοινής ειρήνης από κοινού με τέλεση βιαιοπραγιών, διατηρώντας την πρωτόδικη ποινή των δύο ετών με αναστολή.
Στο δικαστήριο ο κατηγορούμενος, κατά τη γνωστή τακτική της ηγεσίας της οργάνωσης, εκπροσωπήθηκε μόνο από συνήγορο, χωρίς να εμφανιστεί ο ίδιος.
Ο Γιαννόγκωνας (δεξιά) στο πλευρό του Κασιδιάρη | 

Το παρελθόν και το παρόν του

Υπενθυμίζουμε ότι ο Γιαννόγκωνας δεν είναι κάποιο τυχαίο στέλεχος της Χρυσής Αυγής.
Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της οργάνωσης και υποψήφιος βουλευτής της και είναι αυτός που τον Ιανουάριο του 2014, υπό το βάρος της ποινικής δίωξης κατά της Χρυσής Αυγής, επελέγη από την ηγεσία για να καταθέσει στον Αρειο Πάγο τον «εναλλακτικό» τίτλο «Εθνική Αυγή».
O Γιαννόγκωνας (δεξιά) με τον Λαγό (Ιανουάριος 2013) | 
Μόλις πριν από μερικές μέρες (15/11/2017), ο Γιαννόγκωνας συνόδευε τον αρχηγό του Ν. Μιχαλολιάκο στην προσπάθειά του να εκμεταλλευτεί την τραγωδία στη Μάνδρα και βέβαια είναι ο ίδιος που σηκώνει τη σημαία της Βέρμαχτ στο γνωστό βίντεο που αποκάλυψε η «Εφ.Συν.».
Ο Γιαννόγκωνας σηκώνει τη σημαία της Βέρμαχτ στη ναζιστική συναυλία που διοργάνωσε η Χρυσή Αυγή το 2005, παρουσία του Μιχαλολιάκου και του στενού του ηγετικού πυρήνα, την οποία έχει αποκαλύψει η «Εφ.Συν.» | 
Στο βίντεο, δηλαδή, από τη ναζιστική συναυλία που διοργάνωσε η Χρυσή Αυγή το 2005 παρουσία του Μιχαλολιάκου και σύσσωμου του στενού ηγετικού πυρήνα, για να τραγουδήσουν μαζί με Γερμανούς νεοναζί, καλεσμένους τους, τον ύμνο της ναζιστικής Γερμανίας (Deutschland Über Alles/Υπεράνω όλων η Γερμανία).
efsyn.gr

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More