Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μεσολόγγι - αδέσποτα ώρα μηδέν.

Αδέσποτα, ένα ευαίσθητο θέμα για όσους είναι πραγματικά φιλόζωοι* και με τις δυο έννοιες της λέξης. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για τις αβοήθητες ψυχές που ξαφνικά βρεθήκαν απροστάτευτες στον δρόμο όχι από το τέλος δηλαδή από τα αποτελέσματα που βλέπουμε...

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

9 Αυγ 2014

Η κυρίαρχη ελίτ έτοιμη να σπάσει το "κοινωνικό συμβόλαιο"

Η υπερ-αυτοματοποίηση θα επιτρέψει στους υπερ-πλούσιους να "ξεφορτωθούν" τους υπόλοιπους
του system failure
Με το τέλος της Γαλλικής επανάστασης και την έλευση της νέας μορφής της αστικής δημοκρατίας - αστικού κράτους, η κυρίαρχη τάξη ήταν υποχρεωμένη να συνάψει το λεγόμενο "κοινωνικό συμβόλαιο" με την πλειοψηφία. Από τη στιγμή που η κυρίαρχη αστική τάξη πήρε την εξουσία από την Φεουδαρχία και την Μοναρχία, έπρεπε με κάποιο τρόπο να προστατέψει τα μέσα παραγωγής και το εργατικό δυναμικό.
Έτσι, η δημιουργία της εθνικής συνείδησης σε κάθε έθνος-κράτος, ήταν απαραίτητη ώστε να διατηρηθεί η συνοχή της πλειοψηφίας και να ιδρυθούν εθνικοί στρατοί που θα προστάτευαν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Ως αντάλλαγμα, η κυρίαρχη αστική τάξη έδωσε το λεγόμενο κοινωνικό κράτος, εργατικά δικαιώματα κ.λ.π., μέσω του έθνους-κράτους ως φορέα και εγγυητή για όλα αυτά τα προνόμια προς την μεσαία και κατώτερη τάξη.
Από τότε, η πλειοψηφία κατάφερε να κατακτήσει αρκετά προνόμια, μέσα από πολλές μάχες. Με την αυγή του 20ου αιώνα, η τεχνολογική πρόοδος έφερε την μαζική παραγωγή. Οι Δυτικές κοινωνίες εθίστηκαν βαθμιαία στον καταναλωτισμό και κυριάρχησε σταδιακά μια κουλτούρα ακραίου ατομικισμού έως και σήμερα.
Αυτό συνέβη, επειδή οι εταιρίες έπρεπε να βρουν καταναλωτές για τα προϊόντα τους και έτσι, γεννήθηκε ο άνθρωπος-καταναλωτής ή "homo consumericus", μέσα από τις θεωρίες του Φρόυντ, τις οποίες εκμεταλλεύτηκε ο ανιψιός του και πατέρας των Δημοσίων Σχέσεων, Έντουαρντ Μπερνέζ. Ωστόσο, η κυρίαρχη τάξη, ακόμα χρειαζόταν τα εργατικά χέρια και έτσι, το κοινωνικό συμβόλαιο παρέμεινε ενεργό, πάντα με το έθνος-κράτος ως εγγυητή.
Ο πόλεμος έχει αρχίσει
Τώρα όμως τα πράγματα φαίνεται ότι αλλάζουν δραματικά. Η υπερ-αυτοματοποίηση είναι το κλειδί για την κυρίαρχη τάξη ώστε να σπάσει το κοινωνικό συμβόλαιο, ακριβώς επειδή δεν χρειάζεται πλέον το ανθρώπινο εργατικό δυναμικό. Η κουλτούρα του ακραίου ατομικισμού εξυπηρετεί τέλεια αυτό το σενάριο, επειδή για δεκαετίες, ολόκληρες γενιές έμαθαν να μεγαλώνουν μόνο για να καταναλώνουν και να προστατεύουν τα ατομικά δικαιώματα, χωρίς να νοιάζονται για τους άλλους (αυτή είναι φυσικά η γενική εικόνα, υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις). Το "φούσκωμα" της μεσαίας τάξης που βασίστηκε σε αυτή τη μονοδιάστατη κουλτούρα, κατέστρεψε κάθε ταξική συνείδηση, εξέθρεψε "απολιτίκ" γενιές και τώρα χρησιμοποιείται ως εργαλείο που πυροδοτεί αντικρουόμενα συμφέροντα μέσα στην συρρικνούμενη μεσαία τάξη, πάντα σε οικονομικό επίπεδο.
Ο πόλεμος έχει αρχίσει. Η προπαγάνδα των συστημικών ΜΜΕ έχει εξαπολυθεί σε πλήρη ισχύ. Στις ΗΠΑ, τα συστημικά ΜΜΕ δαιμονοποιούν τους φτωχούς, υποστηρίζοντας ότι πρέπει να αρχίσουν να πληρώνουν φόρους, ενώ ταυτόχρονα, υποστηρίζουν τις φοροαπαλλαγές για τους πλουσιότερους και όλα αυτά τη στιγμή που όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι η ψαλίδα μεταξύ φτωχών και πλουσίων συνεχώς μεγαλώνει.
Δεν είναι φυσικά θέμα χρημάτων. Είναι επειδή το έθνος-κράτος πρέπει να διαλυθεί ως ο στοιχειώδης μηχανισμός που απαιτείται για την προστασία των δικαιωμάτων της πλειοψηφίας. Μέχρι τότε, το κράτος θα χρησιμοποιηθεί ως διανεμητής ενός ελάχιστου επιδόματος στις στρατιές των ανέργων, έτσι ώστε οι μεγάλες τράπεζες και εταιρίες να μην απειληθούν από ξαφνικές, μαζικές και ανεξέλεγκτες εξεγέρσεις από τις μάζες των απελπισμένων.
Η αρπαγή γης/φυσικών πόρων και τα δύο μεγάλα εμπόδια
Έχοντας εξασφαλίσει το νέο εργατικό δυναμικό μέσω πλήρως αυτοματοποιημένων μηχανών, αυτό που έμεινε τώρα για την κυρίαρχη ελίτ, είναι να καταλάβει όλους τους φυσικούς πόρους. Μεγάλες εταιρίες αρπάζουν τεράστιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις, ειδικότερα στις αναπτυσσόμενες χώρες, με σκοπό να ελέγξουν την παραγωγή τροφής.
Κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου σε πολλές περιοχές του πλανήτη ελέγχονται από μεγάλες ιδιωτικές εταιρίες, αλλά υπάρχουν δύο μεγάλα εμπόδια για να ξεπεραστούν: η Ρωσία και η Κίνα.
Ο νέος ψυχρός πόλεμος που έχει ήδη αρχίσει με την κρίση στην Ουκρανία, δεν έχει να κάνει μόνο με τους φυσικούς πόρους της τεράστιας Ρωσικής επικράτειας. Έχει να κάνει και με το μοντέλο που οι Δυτικοί πλουτοκράτες θέλουν να επιβάλλουν και που στην τελευταία του φάση, απαιτεί την απουσία του έθνους-κράτους. Πιθανώς οι διάφορες δεξαμενές σκέψεις που ελέγχουν, να εκτίμησαν λανθασμένα ότι η Ρωσία είχε περάσει οριστικά στη νεοφιλελεύθερη φάση και θα ήταν ένας εύκολος στόχος, αλλά ο Πούτιν τους έκανε κυριολεκτικά να τρέχουν.
Αυτό που βλέπουμε τώρα, είναι μια αδυσώπητη μάχη με το χρόνο. Από τη μια, η Ρωσία και η Κίνα, μαζί με τα υπόλοιπα μέλη των BRICS (Βραζιλία, Ν.Αφρική, Ινδία), προσπαθούν να απεμπλακούν από το δολάριο και να δημιουργήσουν το δικό τους νομισματικό σύστημα, ώστε να είναι απόλυτα ανεξάρτητες, από την άλλη, οι νεοσυντηρητικές μαριονέτες των τραπεζών και των εταιριών στις ΗΠΑ βρίσκονται σε πανικό και προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν μια αφορμή για να ωθήσουν τη Ρωσία σε πόλεμο και να ανακόψουν έτσι την απειλή για τα σχέδιά τους. Έτσι εξηγείται, σε μεγάλο βαθμό, η αγωνία τους να σύρουν τη Ρωσία σε ένα θερμό επεισόδιο.
Ιδιωτικοί στρατοί και πεδία δοκιμών για ρομπότ που θα προστατεύουν ρομπότ
Παρατηρούμε μια άνοδο των ιδιωτικών στρατών που δρουν σε διάφορα πεδία μαχών, όπως στην Ουκρανία, ακριβώς επειδή η απουσία των εθνών-κρατών και των εθνικών στρατών, θα επιβάλλει την επικράτησή τους ως μέσο για την προστασία των φυσικών πόρων και των νέων μέσων παραγωγής για την κυρίαρχη ελίτ.
Αλλά όταν η πολεμική βιομηχανία αυτοματοποιήσει πλήρως τα νέα οπλικά συστήματα, οι ιδιωτικοί στρατοί θα χρησιμεύουν μόνο ως υποστήριξη των πλήρως αυτοματοποιημένων πολεμικών μηχανών. Βλέπουμε ήδη τα πεδία δοκιμών των οπλικών συστημάτων του μέλλοντος˙ τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) στο Αφγανιστάν, Ιράκ και αλλού.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι πολεμικές βιομηχανίες, κατασκευάζουν και επιδεικνύουν διάφορα οπλικά συστήματα που σχεδιάζονται για να χρησιμοποιηθούν μέσα σε αστικά κέντρα για την καταστολή πιθανών εξεγέρσεων. Δεν θα υπάρχει "εξωτερικός εχθρός" στο μέλλον. Η απειλή για το κυρίαρχο σύστημα θα έρχεται από το εσωτερικό, από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Στρατιώτες-ρομπότ θα προστατεύουν εργάτες-ρομπότ και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ο καθένας θα προσπαθεί μόνος του να επιβιώσει. Η ανθρώπινη ζωή θα χάσει κάθε αξία. Μιλάμε δηλαδή για την επιστροφή στην απόλυτη βαρβαρότητα. Πολλοί πιστεύουν ακόμα στο μύθο της ελεύθερης αγοράς. Έχουν στο μυαλό τους μια ιδανική κατάσταση, όπου ο καθένας θα είναι απαλλαγμένος από την καταπίεση του κράτους και η ελεύθερη αγορά θα οδηγήσει τις κοινωνίες και τα άτομα σε μια ισορροπία και μια ευημερία. Είναι απλά μια αυταπάτη επειδή στην πραγματικότητα το παιχνίδι είναι πιο στημένο από ποτέ. Δεν μιλάμε για καπιταλισμό, ούτε καν για νεοφιλελευθερισμό. Μιλάμε για την νέα, παγκόσμια και βάναυση φεουδαρχία!
 
 http://failedevolution.blogspot.gr

8 Αυγ 2014

Η διχασμένη ελληνική ταυτότητα και το πρόβλημα του εθνικισμού

nazi-gnomes_1134291cΟ εθνικός προβληματισμός είναι ένας προβληματισμός ταυτότητας: αρκεί ν’ ασχοληθεί κανείς σοβαρά μ’ αυτή την ψυχαναλυτική κατηγορία για να κατανοήσει ορισμένα πράγματα που δημιουργούν απορίες και οδηγούν σε παράδοξα και αδιέξοδα. Μια «διαταραγμένη» ταυτότητα (αμυντικά σύνδρομα, «συμπλέγματα», απολογητική στάση, επιθετικότητα, αποκλεισμός του άλλου, σύγκριση μαζί του κτλ.) υποδηλώνει μια διαταραγμένη σχέση των εν λόγω υποκειμένων με την πραγματικότητα και με το λόγο.
Από την άλλη, όμως, δεν μπορεί να υπάρξει μια «τέλεια», «ομαλή» ταυτότητα. Η «ταυτότητα» είναι πάντα ένα «σύμπτωμα», μια προβληματική, πολυστρωματική έννοια που δεν υπάρχει από μόνη της αλλά μόνο μέσα από τη δομική της αντίθεση με την έννοια του επιθυμείν. Αυτή η διαφορά μπορεί να γίνει ωστόσο κατανοητή μόνο μέσα από την αντίθεση, ανάμεσα στη γλώσσα και στο ναρκισσισμό.
Βασίλης Γεροντάκος
Βασίλης Γεροντάκος
Για να λύσει κανείς το πρόβλημα της ταυτότητας πρέπει να ξεπεράσει ορισμένες αυταπάτες, η απώλεια των οποίων του προξενεί αρχικά άγχος. Πρέπει να δεχθεί να έχει μια κάποια ταυτότητα ως ένα ομιλούν και επιθυμούν υποκείμενο (κάτι που δεν υπάρχει στα ζώα), δηλαδή ως ένα υποκείμενο που έχει πρόσβαση στο λέγειν και στον ορθό Λόγο, μέσω των οποίων έχει και την ικανότητα της διαμεσολάβησης και του συμ-βιβασμού με τον Άλλον. Επίσης, πρέπει να αποδεχθεί μια συγκεκριμένη έννοια Νόμου και της κανονιστικότητας, που θέτει περιορισμούς στις άκρατες απαιτήσεις του «εγώ» (τη «θέληση για εξουσία»). Η ταυτότητα και το επιθυμείν είναι οι δύο δομικές συνιστώσες του ανθρώπινου ψυχισμού σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Δεν υπάρχει όμως καμιά συλλογική («οργανική») ψυχή, παρά μόνο συμβολικά περιεχόμενα που αναμεταδίδονται γλωσσικά μέσω της παράδοσης και της ιστορίας. Ο προβληματισμός της ταυτότητας εκτονώνεται, όταν το υποκείμενο στρέφει το κύριο ενδιαφέρον του όχι προς την ταυτότητά (του) αλλά προς τις επιθυμίες του (τα «ενδιαφέροντά» του –όχι απλά τα (φαντασιακά) «συμφέροντά» του). Είναι σημαντικό δε να συγκρατήσει κανείς τη διαφορά ανάμεσα στο επιθυμείν και στο ταυτίζεσθαι, κάτι που τόσο η ψυχολογία του Εγώ όσο και η κοινωνική ψυχολογία δεν κάνουν.
Κατόπιν τούτου, είναι εύκολο να διαπιστωθεί ότι η συλλογική (εθνική) ταυτότητα δεν μπορεί να κατανοηθεί οντολογικά και ουσιοκρατικά. Η εκάστοτε εθνική ταυτότητα δεν αποτελεί μια «ουσία» αιώνια και αναλλοίωτη. Δεν υπάρχει μια τελεολογία της εθνικής ταυτότητας ούτε μια συνέχεια και ομοιογένεια ενός «πεπρωμένου της φυλής» που την «οδηγεί» μέσα από τις περιπέτειες της ιστορίας. Στην εθνική ταυτότητα δεν υπάρχει ούτε ένα καθαρό υπόστρωμα αίματος , ούτε η αποκλειστικότητα μιας γης ούτε μιας αναλλοίωτη (καθαρή) γλώσσα. Αντίθετα, τα πάντα είναι ρευστά και συν-τίθενται και αποσυντίθενται μέσα από την τυχαιότητα και τις συγκυρίες της ιστορίας (τους αγώνες εξουσίας, συμφερόντων αλλά και ιδεών και ενδιαφερόντων). Η τυχαιότητα αυτή δεν σημαίνει κάτι το τυχάρπαστο, αλλά φέρει τη σφραγίδα της τραγικότητας, της εμφάνισης και εξαφάνισης ανεπανάληπτων ευκαιριών και καταστροφών. Έχει τον αμείλικτο χαρακτήρα της αναγκαιότητας, της παραδοχής του δεδομένου, όχι μοιρολατρικά αλλά με πραγματισμό και ρεαλισμό. Προπαντός, ανοίγει το δρόμο για το μέλλον, τις ανοιχτές δυνατότητες για κάτι Νέο, διαφορετικό, που δεν ξαναγυρίζει στα φαντάσματα του παρελθόντος, είτε αυτά είναι ένδοξα είτε είναι λυπηρά.
Είναι σαφές ότι ο εθνικισμός αποτελεί την έκδηλη, φαντασιακή έξαρση κάθε εθνικής ταυτότητας, την αποτυχία της να δεχθεί με ευέλικτο τρόπο την έλλειψη και τη συμβολική φύση των ανθρώπινων πραγμάτων. Ο εθνικισμός ενέχει πάντα ρατσιστικά και αντισημιτικά στοιχεία και προωθεί αυταρχικές και πολεμικές λύσεις .  Στηρίζεται ιδιαίτερα στο λαϊκισμό και απορρίπτει την έννοια του (καθολικού) Νόμου, έτσι όπως τον σκιαγραφήσαμε πιο πάνω. Για τους αυταρχικούς, συντηρητικούς, όπως και για τους εθνικιστές συγγραφείς, η έννοια του Νόμου ανάγεται αποκλειστικά και μόνο σε συσχετισμούς δυνάμεων κυριαρχίας, στη διαφορά  φίλου-εχθρού (πολέμιου) και στην απόρριψη της καθολικόηττας του λέγειν.
Η άποψη αυτή διαπιστώνει με εμπειριστικό τρόπο την ύπαρξη ακραίων, βίαιων αντιπαραθέσεων μέσα και έξω από τα σύνορα των κρατών-εθνών, και βγάζει με κυνικό τρόπο το συμπέρασμα ότι ο «νόμος της ζούγκλας», δηλαδή του ισχυρότερου (που είναι το αντίθετο του «συμβολικού» Νόμου), «εξηγεί» τα πολιτικά και πολιτισμικά φαινόμενα. Η αντίθετη άποψη δέχεται από τη μια την ύπαρξη βίαιων αντιθέσεων και σχέσεων κυριαρχίας, χωρίς από την άλλη να τις υποστασιοποιεί, αλλά διατηρεί την ένταση ανάμεσα σ’ αυτές και τις εξίσου υπαρκτές και δρώσες αντίρροπες δυνάμεις για επιβολή μιας έννομης τάξης, που δεν σημαίνει την κατάργηση κάθε εξουσίας ή ανισότητας. Αποτελεί δε σόφισμα, αν ταυτίσει κανείς ποιοτικά τον ωμό πόλεμο για επικράτηση ειδικών συμφερόντων με την επιβολή μιας έννομης τάξης σύμφωνα με τις καθολικές αρχές των Δικαιωμάτων του ανθρώπου, του πολίτη και των μειονοτήτων.
Θάνος Λίποβατς, «Ψυχανάλυση – Φιλοσοφία – Πολιτική Κουλτούρα, διαπλεκόμενα κείμενα», εκδόσεις Πλέθρον
Πηγήhttp://omada-aerostato.com

Ο Marx στο ... Buenos Aires



Η στάση πληρωμών που επέλεξε η κυβέρνηση της Αργεντινής, αν αποδεικνύει κάτι, είναι ότι ακόμη και μέσα στα ασφυκτικά όρια του “καπιταλιστικού κανόνα” ,υφίστανται ισχνά περιθώρια ελιγμών, ακόμα και για μια κυβέρνηση όπως της Κίρσνερ, που δεν είναι δα και επαναστατική. Περιθώρια ελιγμών, ωστόσο, που προσκρούουν στα όρια του πεπερασμένου ορίζοντα που ιχνογραφείται, από τον μη αναστρέψιμο χαρακτήρα, της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης.


Καθώς η αμέσως επόμενη πρόκληση ενός κράτους, που αρνείται την απόλυτη υποταγή στους κανόνες του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, είναι η επιλογή του δρόμου που θα πορευτεί τόσο σε κοινωνικό και πολιτικό αλλά κυρίως σε οικονομικό επίπεδο. Η εμμονή στον δρόμο που οδηγεί αέναα, στην χρεοκοπία, στην ύφεση και στην φτώχεια, σχετικά σύντομα θα επαναφέρει το δίλημμα, αποπληρωμή των χρεών ή χρεοκοπία. Ακριβώς γιατί πρόκειται για ένα δίλημμα, που είναι άρρηκτα συνυφασμένο, με τα γενεσιουργά αίτια, πρόκλησης της καπιταλιστικής κρίσης.




Συνεπώς κάθε κράτος που επιλέγει συγκυριακά την ανυπακοή στον “Χρηματοπιστωτικό Λεβιάθαν”, θα αναγκαστεί από τις συνθήκες, είτε ιστορικά και στρατηγικά, να αρνηθεί τον καπιταλιστικό one way road, είτε σε μια καμπή των κοινωνικών εξελίξεων, να υποταχθεί ολοκληρωτικά και συντριπτικά στην κυριαρχία ενός συστήματος, που σε μια πρότερη κατάσταση είχε αμφισβητήσει.

 
Ολόκληρος ο πλανήτης στροβιλίζεται στην άβυσσο μιας καπιταλιστικής κρίσης, που επιστρέφει οξύτερη, χλευάζοντας τους αδαείς οικονομικά και γεωπολιτικά, που εκτιμούν ότι η ανάπτυξη βρίσκεται προ των πυλών. Καθώς η ίδια η ανισομετρία, του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος, είναι που προκαλεί υπαναχώρηση των συμπτωμάτων της κρίσης σε ένα σημείο του πλανήτη, και την ταυτόχρονη επιδείνωση της, σε ένα άλλο. Συντηρώντας την σπείρα της ιστορίας ενεργή, σε διαρκή κατάσταση βρασμού, εξωθώντας το παγκόσμιο καπιταλιστικό staus quo, στα απώτατα όρια αντοχής του.


Σε αυτόν τον γκρίζο, μονόχρωμο καμβά, δεν υπάρχουν περιθώρια για πινελιές, αισιόδοξων αναπτυξιακών ονειρώξεων. Καθώς όσο ο καμβάς παραμένει ο ίδιος και τα υλικά που τον συγκροτούν, απαράλλακτα, μόνο ξέπνοες ανάσες πριν τον αναπόφευκτο πνιγμό, μπορεί κανείς να έχει, ως την μόνη επιλογή.


“Τραβέρσο ανάποδο πορεία προς τον βοριά”, είναι η μόνη λύση οριστικής απαγκίστρωσης από τα δεσμά της κρίσης, της χρεοκοπίας και της εξαθλίωσης. Μια επιλογή, που συνιστά, καθολική ανυπακοή στο κυρίαρχο μοντέλο, και συνολική ανατροπή των οικονομικών, κοινωνικών, και πολιτικών συντεταγμένων που δομούν, το κυρίαρχο κοινωνικό και οικονομικό υπόδειγμα.


Μια διαπίστωση που θα προκαλούσε το ειρωνικό μειδίαμα του Marx, και την “συντριβή” του keynes, καθώς είναι πιο φανερό από ποτέ στους αιώνες της ηγεμονίας του κεφαλαίου, ότι στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν περιθώρια, για ημίμετρα. Είτε οι λαοί ξεμπερδεύουν μαζί του, είτε αυτός ξεμπερδεύει με του λαούς. Δημιουργώντας εκατόμβες θυμάτων, στον βωμό της βίαιης, με κάθε κόστος παλινόρθωσης του.


Στην Αργεντινή, στην Ελλάδα, σε κάθε μικρή η μεγάλη γωνιά του πλανήτη, μια πρωτογενής , μια ελάχιστη, άρνηση στους κανόνες του κεφαλαίου και των αγορών, είτε θα μετουσιωθεί σε ολιστική Άρνηση του όλου, που συνθέτει το καπιταλιστικό πρόταγμα, είτε θα οδηγηθούν οι εργαζόμενοι και οι λαοί σε ιταμή και καταστρεπτική συνθηκολόγηση και ήττα.


Αν χαίρομαι για την Αργεντινή ; Φυσικά και χαίρομαι. Ίσως όμως για διαφορετικούς λόγους από ότι οι περισσότεροι. Χαίρομαι, γιατί για λίγο, το βλέμμα και η μορφή του Marx, περιφέρονται στα στενά του Buenos Aires, προσδοκώντας μετά από καιρό, μια μεγάλη διάψευση και μια μεγάλη δικαίωση. Ότι δεν θα μείνει ο λαός, στα μισά του δρόμου. Ότι θα προχωρήσει μέχρι την τελική ρήξη. Μέχρι την τελική λύση.


Και ποιος ξέρει; Οι “ουρανοί” της Αργεντινής και της Ελλάδας δεν απέχουν και τόσο πολύ. Άλλωστε ο “ουρανός της κοινωνικής απελευθέρωσης” ήταν και θα παραμείνει για πάντα, κοινός. 


7 Αυγ 2014

Θεατρική παράσταση "1 black out + 1+1/2 φόνος...μια υπόθεση για τον Αριστείδη Πουαρώ"

Η αφίσα της παράστασης, η (διεθνής) διανομή και ο γρίφος του Αριστείδη

Όπως είχαμε προαναγγείλει, η μεγάλη έκπληξη αυτής της παραγωγής θα είναι η διανομή κι αυτό  γιατί η επιλογή μας για φέτος, ήταν να μη χρησιμοποιήσουμε τα παιδιά / ηθοποιούς της ομάδας, αλλά να προσκαλέσουμε μια διεθνή – πολυεθνική διανομή, με έμπειρους και καταξιωμένους ηθοποιούς, επειδή κρίθηκε πως το δυναμικό της ομάδας δεν θα ήταν σε θέση να ανταπεξέλθει στην υψηλές απαιτήσεις του κειμένου αυτού… 

Έφτασε λοιπόν η ώρα που η παγκόσμια κοινότητα με κρατημένη την ανάσα, περίμενε
Έφτασε η στιγμή της αποκάλυψης του 17σφράγιστου μυστικού, που μόνο 3 άνθρωποι στο κόσμο γνώριζαν.
Ναι - ναι - ναι, μην σας κάνει εντύπωση. 
Μόνο 3 άνθρωποι γνώριζαν πλήρως τη διανομή, κι αυτό γιατί ούτε οι ίδιοι οι ηθοποιοί μέχρι σήμερα δεν ήξεραν με ποιους θα παίξουν, αφού έκαναν πρόβες ο καθένας μόνος του και μόλις σήμερα θα συναντηθούν για πρώτη φορά!!!
η αφίσα της παράστασης, με το ονόματα των ηθοποιών
Picture

τα βιογραφικά των ηθοποιών (με αλφαβητική σειρά - όπως αναφέρονται στην αφίσα της παράστασης)

  • ςτσαΚω οςλουποΒαλχ – άγνωστος προς το παρόν στην Ελλάδα, ανερχόμενου αστέρι του Δανέζικου Κινηματογράφου, μαθητής του Lars von Trier. Έγινε γνωστός στη διεθνή Κινηματογραφική κοινότητα από την ταινία “Costas bring me the ice cubes” του Αμερικανού σκηνοθέτη John Braid

  • μπιρα-νηΛ ζωη-Γιαγκι - Ινδή ηθοποιός, ακριβοπληρωμένο αστέρι του Bollywood, του Gollywoodκαι του  Dollywood με Ιρλανδή μητέρα. Από την παράσταση μας, ξεκινάει την διεθνή της καριέρα. Η«σκηνή» αισθάνεται μεγάλη τιμή και ιδιαίτερα υπερήφανη για την επιλογή αυτή, της μεγάλης star

  • φιανετΣα Δουρκα – Ισπανίδα ηθοποιός με διεθνή καριέρα, μούσα του Almodovar, μόνιμος κάτοικος τα τελευταία χρόνια της Cuba, αφού είναι στενή φίλη της κόρης μιάς ανεψιάς της κουνιάδας του συγχωρεμένου του Fidel. Ταξίδεψε στην Ελλάδα ειδικά για αυτή την παραγωγή. Σε δημοσιογράφους δήλωσε πως λάτρεψε τη χώρα μας και ειδικότερα το Πήλιο, στο οποίο κατέφυγε για μια ολόκληρη εβδομάδα, προκειμένου να ξεκουραστεί από την πίεση των προβών
  • νιρα Μα καΖου – άγνωστη ξανθιά με Θιβετιανή καταγωγή (από την πλευρά της μητέρας της) ηθοποιός, με Γάλλο πατέρα. Οι καλλιτεχνικοί κύκλοι πιστεύουν πως στο πρόσωπό της γεννήθηκε μια σύγχρονη Greta Garbo και όπως φαίνεται, η νέα αυτή ηθοποιός θα δικαιώσει στο μέλλον της προσδοκίες του κοινού.
  • Βωασ  ληβαΚερ – η γνωστή Γαλλίδα μεσόφωνος, διάσημη από το ραδιόφωνο και τις αμέτρητες όπερες που έχει πρωταγωνιστήσει. Για πρώτη φορά στο Θέατρο, πράγμα που μας τιμάει φυσικά ιδιαίτερα, αφού επέλεξε τη δική μας ομάδα για να εκτεθεί θεατρικά. (τη λέξη «εκτεθεί» μπορείτε να την πάρετε με όποια έννοια θέλετε…..)
  • ηλαΡαφ - ριΓωγος χατοςνι-Κοα – αυτοδίδακτος Αιγύπτιος ηθοποιός, πρώην ψαράς, που αναδείχτηκε στον Αφρικανικό κινηματογράφο, εξαιτίας του πηγαίου ταλέντου του. Από την παράσταση μας, ξεκινάει την διεθνή του καριέρα, που οι κριτικοί λένε πως θα είναι αντίστοιχη του Al Pacino και βάλε!
  • δραξελΑνα Καουτι-χανο – Ρουμανοτζαμαϊκανή ηθοποιός, ανερχόμενο αστέρι της Κινηματογραφικής σχολής της Τζαμάικα με συμμετοχή ήδη σε 45 ταινίες μεγάλου μήκους, 450 documenters, 120διαφημιστικά διαφόρων προϊόντων και 1 ραδιοφωνικό spot. Όλες οι εν λόγω παραγωγές, είχαν θέμα την γκρίνια.
  • γιαΝα στι Λουνα – η διάσημη Ιταλίδα starlet, κόρη διάσημου σκηνοθέτη, Ελληνικής καταγωγής από την πλευρά του πατέρα της που δεν θέλει όμως να αναφέρεται το όνομα του, επειδή θέλει να χτίσει την καριέρα της μόνη της και όχι στηριζόμενη στην επιφανή καταγωγή της. Είχε συνοδέψει την φιανετΣα Δουρκα, στο Πήλιο και όταν επέστρεψαν δήλωσε "περάσαμε υπέροχα" Αυτή η δήλωση της στι Λουνα αποτελεί πλέον το νέο slogan της διεθνούς καμπάνιας του Ελληνικού τουρισμού
  • σαΒω ναρ α΄ Σταρα – Γαλλίδα ηθοποιός, που κράτησε το επίθετο του πρώην Ινδού συζύγου της, (ναρ α’ Στάρα), αφού με αυτό είχε γίνει διάσημη. Διαπρέπει στο διεθνές κινηματογραφικό στερέωμα σαν πρωταγωνίστρια σε αισθηματικές ταινίες και σαν παρουσιάστρια διαφόρων shows που αφορούν τη μόδα. ΔΕΝ ΦΟΡΑΕΙ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΡΟΥΧΑ!!!
  • ριαΜα λαλαΣ – Ελληνοαμερικάνα ηθοποιός, ναι μεν άγνωστη στο Ελληνικό κοινό, πλην όμως καταξιωμένη και ακριβοπληρωμένη στο Hollywood, με δικό της αστέρι στη Star’s Avenue. Για πρώτη φορά σε Ελληνική παραγωγή
  • ρηΧας Σο΄ πυρουλοπς – ανερχόμενος Ιρλανδός ηθοποιός, μακρινός απόγονος του Μπέρναρντ Σο. Εκτός της υποκριτικής του δεινότητας, είναι διάσημος και σαν παγκόσμιος πρωταθλητής του tennis και έχει κερδίσει 42 φορές το Wimbledon –(ο αμέσως επόμενος ο Αμερικάνος Pete Sampras το έχει κερδίσει μόλις 7) - έχει αδυναμία στις κρέπες
  • Δηςτημηρ Φιορεντενς – το μεγάλο αστέρι της διανομής, ο παγκοσμίου φήμης Ρώσος ηθοποιός, που έχει ερμηνεύσει όλα τα έργα του Τσέχωφ, παίζοντας μόνος του όλους τους ρόλους. (αφού κανείς δεν ήθελε να παίξει μαζί του). Το απαύγασμα του σύγχρονου Ρώσικου Θεάτρου, ένας πραγματικός star, που αν και οι φήμες τον θέλουν άνθρωπο πολύ κακού χαρακτήρα, συνεργάστηκε άψογα με τους διεθνείς συναδέλφους του. Έχει κατηγορηθεί στο παρελθόν για 1+1/2 φόνο, όμως στο δικαστήριο οι κατηγορίες κατέπεσαν πανηγυρικά. Τότε ο Δηςτημηρ Φιορεντενς, είχε δηλώσει «είχα και έχω εμπιστοσύνη στη Ρώσικη δικαιοσύνη…»
  • Δουςνη σι΄ αιμΦηρς – Ιρλανδός, πρώην μέλος του IRA, που διαπρέπει πλέον σε κουλτουριάρικες ταινίες. Στενός φίλος του George Clooney, αφού πρόκειται να τον παντρέψει. Στην παράστασή μας θα βρίσκεται και ο μέλλον κουμπάρος του, αφού έχει προσκληθεί προσωπικά από τον  Δουςνη σι΄ αιμΦηρς και δεν μπορούσε να του χαλάσει το χατίρι 

ο γρίφος του Αριστείδη

Λύστε τον γρίφο του Αριστείδη και κερδίστε μεγάλα δώρα
Μεταξύ των πολλών μυστηρίων που θα κληθεί να βρει τη λύση τους ο Αριστείδης, είναι και ο γρίφος των ονομάτων. 
Λύστε πρώτοι το γρίφο αναγραμματίζοντας τα ονόματα των ηθοποιών της διανομής και κερδίστε μεγάλα δώρα. 
Αυτός που θα λύσει 1ος τον γρίφο και σε χρόνο 30 δευτερολέπτων από τη δημοσίευση αυτής της ανάρτησης κερδίζει το μεγάλο δώρο που είναι: 
  • Διακοπές 4 ατόμων στη Τζαμάικα για 6 μήνες, όλα πληρωμένα (εκτός του πρωινού) 
  • 1 βίλα στη Μύκονο
  • 1 σαλέ στην Αράχωβα
  • 2 αυτοκίνητα Mercedes  - ένα πόλης (4πορτο) και ένα για εξορμήσεις στο βουνό (4χ4)
  • 1.500.000 ευρώ σε μετρητά
  • και 2 ξυστά



οι επόμενοι -2ος έως και 5ος, (ανεξαρτήτως του χρόνου που θα απαντήσουν) κερδίζουν από 4 δωρεάν εισόδους στην πρεμιέρα της παράστασης  - (θα πληρώσουν στην έξοδο)

και τέλος οι επόμενοι, 6ος έως και 20ος, ΔΕΝ κερδίζουν τίποτα

  • Οι όροι του διαγωνισμού, ΔΕΝ έχουν κατατεθεί σε συμβολαιογράφο, για να μπορούμε να τους αλλάζουμε όποτε θέλουμε.

Αύριο θα σας αποσταλεί κ ολοκληρωμένη η αφίσα της παράστασης με τους χορηγούς...!!!

Σχετική σύνδεσμοι...
https://www.facebook.com/events/677639068995096

ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΑΜΕ ΟΤΙ ΧΡΕΟΚΩΠΗΣΕ;

ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ ΤΟ "ΟΧΙ"; Ο ΜΕΤΑΞΑΣ;...


Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΥΠΟΥΛΟΥ*
Τι χρειάζεται αυτός ο τόπος; Αυτός ο τόπος «χρειάζεται Μεταξάδες» έλεγε από βήματος Βουλής ο χρυσαυγίτης υποφυρερίσκος, ο βουλευτής Παππάς. Όσο για τους  Γεωργιάδη – Βορίδη ήταν βουλευτές του ΛΑΟΣ όταν ο τότε αρχηγός τους, ο Καρατζαφέρης, επισκεπτόταν ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου 2011 το σπίτι του Μεταξά σε ένδειξη… «σεβασμού και μνήμης». Η δε «Καθημερινή» δεν έλειψε ποτέ από τα εκδοτικά εκείνα συγκροτήματα που επιδαψιλεύουν δάφνες στον «πατριώτη» Μεταξά που «είπε το Όχι». Μάλιστα η «Καθημερινή» το έχει πάει και παραπέρα. Ειδικά σε εκείνο το αφιέρωμά της για τον φασίστα Μεταξά, στις 4/8/2007 (ανήμερα, δηλαδή, της κήρυξης της δικτατορίας της «4ης Αυγούστου») όταν και ισχυριζόταν ότι η διακυβέρνηση Μεταξά, εκτός από πατριωτική» που ήταν, πορεύτηκε και με «χαρακτηριστικά φιλολαϊκού» καθεστώτος…
Είναι αλήθεια, λοιπόν, ότι ο Μεταξάς είπε «Όχι» το 1940; Το δικό του «Όχι» γιορτάζουμε τη Δευτέρα; Η’ μήπως ισχύει εκείνο που έλεγε για τον Μεταξά ο κεντρώος πολιτικός, ο Καφαντάρης, ότι δηλαδή: «Είπε το ΟΧΙ, ο μόνος Έλληνας που θα μπορούσε να πει το ΝΑΙ»; (1).
Όπως θα δούμε, το «Όχι» του Μεταξά δεν ήταν «Όχι» κατά του φασιστικού Άξονα. Δεν είχε φυσικά καμία σχέση με το «Όχι» του ελληνικού λαού. Το «όχι» του Μεταξά ήταν ένα τόσο δα … μικρούλι και ξέπνοο «όχι».
Το λέμε εξαρχής και θα το εξηγήσουμε:
Σε εκείνες τις ιστορικές συνθήκες το «όχι» του Μεταξά ήταν το «Ναι» του φασιστικού καθεστώτος της μεταξικής δικτατορίας υπέρ της Αγγλίας και όχι υπέρ των ελευθεριών του ελληνικού λαού. Και τούτο για δύο λόγους:
Πρώτον, διότι το ελληνικό κράτος, οι προύχοντες, οι κοτζαμπάσηδες του ελληνικού κράτους (και όχι φυσικά ο πένητας ελληνικός λαός) είχαν άρρηκτους δεσμούς διαπλοκής με το βρετανικό κεφάλαιο. Δεύτερον, διότι σε κρίσιμες στιγμές (όπως ένας Παγκόσμιος Πόλεμος) οι επιλογές στρατοπέδου από τους «Μεταξάδες» δεν γίνονται με βάση την ιδεολογία τους. Οι «Μεταξάδες» επιλέγουν συμμάχους σύμφωνα με τα ταξικά συμφέροντα που αυτοί εκπροσωπούν. Και τα ταξικά συμφέροντα που εκπροσωπούσε ο Μεταξάς και το καθεστώς του, ήταν απολύτως εξαρτημένα και διασυνδεδεμένα με την Αγγλία. Γεγονός που δεν θα μπορούσε να παραβλέψει ο – και κατά τα άλλα – πολύ καλός φίλος του Γκαίμπελς, ο Μεταξάς.
Αυτός ήταν ο «πατριώτης» που είπε το «Όχι» κατά του ναζισμού και του φασισμού;…
Για να αντιληφθεί κανείς τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που παίζονταν στην Ελλάδα και το μέγεθος της οικονομικής επιρροής της Αγγλίας στη χώρα είναι ενδεικτικό το εξής στοιχείο:
Το εξωτερικό χρέος της χώρας το 1932 έφτανε τα 1,022 δισεκατομμύρια χρυσά φράγκα, ενώ το εσωτερικό χρέος ήταν 144 εκατομμύρια χρυσά φράγκα. Βασικοί δανειστές της χώρας και κάτοχοι των ελληνικών χρεογράφων ήταν ο οίκος «Hambro» του Λονδίνου, το συγκρότημα «Speyer and Co» της Ν. Υόρκης και η Εθνική Τράπεζα Αθηνών. Το 67,42% του εξωτερικού χρέους ήταν αγγλικά κεφάλαια, το 9,88% ήταν κεφάλαια των ΗΠΑ, το 7,52% ήταν γαλλικά κεφάλαια, το 5,40% σουηδικά, το 3,44% βελγικά. Μόλις το 1,7% ήταν γερμανικά και μόλις το 1,65% ήταν ιταλικά (2).


Επομένως, ήταν τέτοια η πρόσδεση της Ελλάδας στην Αγγλία, που το μεταξικό καθεστώς δεν θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί να σταθεί απέναντί της. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που οι ίδιοι οι Άγγλοι αποτιμούσαν το (φασιστικό) καθεστώς Μεταξά, το οποίο με την εγκαθίδρυσή του όχι μόνο δεν περιόρισε, αλλά αντίθετα ενίσχυσε τις σχέσεις της χώρας με την Αγγλία. Ο υφυπουργός της Αγγλίας, Ρ. Βάνσιταρτ, έγραφε σε υπόμνημά του το Μάη του 1937 για τις ελληνοβρετανικές σχέσεις: «Βρήκαμε ότι το καθεστώς Μεταξά είναι πολύ πιο συνεννοήσιμο από πολλά από τα προϋπάρχοντα καθεστώτα» (3).
Όσο για τον Μεταξά, τον Μάη του 1940, λίγους μήνες πριν την κήρυξη του πολέμου, έλεγε στην  «Ντέιλι Τέλεγκραφ»:«Είμεθα ουδέτεροι εφ” όσον χρόνον η Αγγλία θέλει να είμεθα ουδέτεροι. Τίποτα δεν κάνομε χωρίς συνεννόησιν με την Αγγλία και, τις περισσότερες φορές ό,τι κάνομε γίνεται κατά σύστασιν ή παράκλησιν της Αγγλίας. Η Ελλάς είναι ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης» (4)
Την ίδια εποχή, στις 6/5/1940, παραμονές του πολέμου, επαναλάμβανε: «Είναι φυσικό, κράτη παραθαλάσσια σαν εμάς να είμεθα φιλικά με τους Άγγλους και κράτη μεσόγεια σαν τη Βουλγαρία, με τους Γερμανούς. Η διαφορά των πολιτευμάτων δεν παίζει ρόλο (…). Και η Ιταλία στο βάθος, τη φιλία προς την Αγγλία ζητά. Μόνο που αυτή ακολουθεί το δρόμο του μεγάλου, ενώ εμείς είμαστε μικροί» (5)
Αλλά ακόμα και πριν από την κήρυξη της δικτατορίας του, ο Μεταξάς ήταν σαφής: «Αν και είναι βεβαίως παράτολμον εις την πολιτική να δημιουργή κανείς δόγματα, η Ελλάς δύναται να θέση ως δόγμα πολιτικόν ότι εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να ευρεθή εις στρατόπεδον αντίθετον εκείνου εις το οποίον θα ευρίσκετο η Αγγλία. Δυνάμεθα τούτο να το θεωρήσωμεν ως δόγμα. Εγώ τουλάχιστον το ασπάζομαι» (6)
Το «Όχι» λοιπόν του Μεταξά δεν είχε τίποτα το «πατριωτικό». Ήταν… «συμφεροντολογικό». Και μάλιστα υπό την πιο ιταμή εκδοχή του «συμφέροντος». Δηλαδή του συμφέροντος ενός ταξικού καθεστώτος που, παρά τη διαφορά των πολιτευμάτων, συνέχιζε αδιατάρακτα την πρόσδεση της Ελλάδας υπό το «αγγλικό δόγμα» και αντιμετώπιζε τη χώρα ως «ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης».
Ο Μεταξάς περιχαρής στο πλευρό του υπουργού προπαγάνδας του Χίτλερ, του Γκαίμπελς, κατά την επίσκεψη του τελευταίου στην Αθήνα, στις 21/9/1936…
Αυτή ήταν η σχέση του Μεταξά με τον «πατριωτισμό».
Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά για ένα καθεστώς που δολοφονούσε  εργάτες, όπως δολοφόνησε ο Μεταξάς τους καπνεργάτες το ’36. Για ένα καθεστώς που διέπραξε το αδιανόητο: Παρέδωσε στην Γκεστάπο (και μάλιστα μετά από το ιστορικό γράμμα του Ζαχαριάδη) τους πραγματικούς πατριώτες, τους Έλληνες δημοκράτες και κομμουνιστές πολιτικούς κρατούμενους, που ζητούσαν να πολεμήσουν τον εισβολέα. Που διέδιδε τα «φώτα του ελληνικού πολιτισμού» μέσω των πρακτικών του Έλληνα «Μέγκελε», του αρχιδολοφόνου (και κατοπινού βουλευτή της ΕΡΕ) Μανιαδάκη, δεξί χέρι του Μεταξά, που πολλές από τις μεθόδους του στα μπουντρούμια της Ασφάλειας εφαρμόστηκαν στα χιτλερικά στρατόπεδα και στα μπουντρούμια των δικτατοριών της Λατινικής Αμερικής.
Δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό ένα καθεστώς, μέσω του οποίου, όπως ο ίδιος ο Μεταξάς έλεγε: «Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό…». Ένα καθεστώς που μετά τη στάση πληρωμών του 1932, κι ενώ η Ελλάδα πλήρωνε μετά από συμφωνίες με τους δανειστές το 30% των τόκων που χρωστούσε, εκείνο – το καθεστώς Μεταξά  – εξασφάλισε σε τοκογλύφους και κερδοσκόπους αποπληρωμές που έφτασαν μέχρι και το 43%. Δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό ένα καθεστώς που περιγράφεται ως εξής:
«Τα βασανιστήρια που εφάρμοσαν οι χαφιέδες της δικτατορίας (σ.σ.: του Μεταξά) εναντίον των αντιπάλων του καθεστώτος, των κομμουνιστών, σοσιαλιστών, δημοκρατικών, εναντίον των πρωτοπόρων εργατών, φοιτητών, αγροτών και διανοουμένων είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν. Το ρετσινόλαδο και ο πάγος ήταν από τις κυριότερες μεθόδους βασανισμού για την απόσπαση «ομολογιών» και «δηλώσεως μετανοίας». Το βασανιστήριο του ρετσινόλαδου εφαρμοζόταν περίπου με τον παρακάτω τρόπο: Στο τραπέζι του ανακριτή – βασανιστή υπήρχαν τρία ποτήρια, το ένα με 30 δράμια, το άλλο με 75 και το τρίτο με 100 δράμια ρετσινόλαδο. Αν ο ανακρινόμενος δεν ομολογούσε ή δεν υπέγραφε του έδιναν να πιει το πρώτο ποτήρι. Στην περίπτωση που αρνιόταν και έφερνε αντίσταση άρχιζαν το άγριο ξυλοκόπημα, τη φάλαγγα ή χρησιμοποιούσαν άλλες μεθόδους βασανισμού. Ύστερα από μισή ώρα, εφόσον ο αρχιβασανιστής – ανακριτής το έκρινε σκόπιμο, ακολουθούσε το δεύτερο στάδιο ανάκρισης και ο κρατούμενος έπινε το δεύτερο ποτήρι των 75 δραμιών. Αν η αντίσταση του κρατουμένου ήταν μεγάλη, ύστερα από ένα τετράωρο γινόταν και η τρίτη «ανάκρισις» και τον υποχρέωναν να πιει ένα ποτήρι των 100 δραμιών. Σ” αυτό το διάστημα και αρκετές ώρες ύστερα από την επενέργεια του καθαρτικού, ο κρατούμενος ήταν κλεισμένος στο κελί του και δεν του επέτρεπαν να πάει στο αποχωρητήριο αποτέλεσμα ήταν ότι ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος και το κελί, στο οποίο τον άφηναν κλεισμένο τέσσερις, πέντε και περισσότερες μέρες, αληθινός υπόνομος. Το δεύτερο βασανιστήριο ήταν η στήλη πάγου. Ανέβαζαν τον κρατούμενο στην ταράτσα της Ασφάλειας και τον υποχρέωναν να καθίσει γυμνός πάνω σε μια στήλη πάγου. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο με του ρετσινόλαδου. Ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος. Πολλές φορές οι βασανιστές τον υποχρέωναν να κάθεται τόση πολλή ώρα πάνω στον πάγο, ώστε ορισμένοι κρατούμενοι πάθαιναν κρυοπαγήματα (…). Άλλο βασανιστήριο ήταν τοτράβηγμα των νυχιών με τσιμπίδες. Σε άλλους έβαζαν σπίρτα στα νύχια και τα άναβαν ή τους έκαιγαν το κορμί με τσιγάρο. Άλλους τους χτυπούσαν με σακουλάκια άμμο στα πόδια. Το ξύλο και τα βασανιστήρια γίνονταν συνήθως στην ταράτσα της Γενικής ή Ειδικής Ασφάλειας για να μην ακούγονται οι φωνές του κρατουμένου (…). Οι βασανιστές του Κ. Μανιαδάκη χρησιμοποιούσαν και πολλά άλλα μέσα για να αποσπάσουν «ομολογίες» ή «δηλώσεις» και να υποτάξουν τους δημοκράτες στο φασιστικό καθεστώς. Μια μεσαιωνική μέθοδος βασανισμού που χρησιμοποιούσαν ήταν το σιδερένιο στεφάνι. Το περνούσαν στο κεφάλι του κρατουμένου και το έσφιγγαν σιγά σιγά όσο προχωρούσε η ανάκριση. Άλλο μέσο ήταν η περίφημη «πιπεριά» που προκαλούσε φοβερό άγχος στον κρατούμενο και η «γάτα» που καταξέσκιζε τις σάρκες. Η πιο συνηθισμένη μέθοδος ήταν η «φάλαγγα». Αφού επί ώρες έδερναν οι βασανιστές τον κρατούμενο στα πέλματα με δεμένα πόδια σ” ένα κρεβάτι ή μια καρέκλα, ύστερα τον υποχρέωναν να τρέχει ξυπόλυτος στην ταράτσα της Ασφάλειας. Η ίδια ομάδα βασανιστών στην Ασφάλεια χρησιμοποιούσε και μια ακόμα βάρβαρη μέθοδο: Αφού έκανε ράκος τον κρατούμενο από το ξύλο, τον περιέλουζε κατόπιν με κουβάδες βρώμικο νερό (…). Υπολογίζεται ότι εκτός από τους δεκάδες αγωνιστές που πέθαναν από τις κακουχίες στις φυλακές και τις εξορίες και τις εκατοντάδες που παραδόθηκαν από το ξενοκίνητο καθεστώς της 4ης Αυγούστου στους Γερμανοϊταλούς κατακτητές και εκτελέστηκαν, 12 τουλάχιστον δολοφονήθηκαν στην περίοδο της 4ης Αυγούστου κατά τον ίδιο τρόπο στα διάφορα φασιστικά κάτεργα. Γενική αρχή του καθεστώτος ήταν «σακατεύετε, αλλά μη σκοτώνετε». Οι αφηνιασμένοι βασανιστές δεν μπορούσαν πάντα να συγκρατήσουν το «ζήλο» τους σε ορισμένα όρια. Έπειτα, πολλές δολοφονίες έγιναν προμελετημένα, γιατί το καθεστώς ήθελε να «ξεπαστρέψει» και μερικούς για να φοβηθούν και να «σπάζουν» ευκολότερα οι άλλοι. Σε πολλές δεκάδες φτάνουν οι πολίτες που τρελάθηκαν, έγιναν φυματικοί ή ανάπηροι ή υπέφεραν για πολλά χρόνια ύστερα από τα βασανιστήρια (…)» (7).
Από τις τάξεις αυτού, του φασιστικού και δολοφονικού μεταξικού καθεστώτος, από τις τάξεις εκείνων που διόρισαν πρωθυπουργό τον Μεταξά το 1936, τους απόντες από το μεγαλειώδες «Όχι» του ελληνικού λαού στα βουνά, στις πόλεις και στα χωριά, βγήκαν οι δοσίλογοι, οι γερμανοτσολιάδες και οι ταγματασφαλίτες. Αυτοί που όταν ο ελληνικός λαός πολεμούσε και απελευθέρωνε τη χώρα από τους κατακτητές, εκείνοι έδιναν τον παρακάτω όρκο:
«Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως ΕΙΣ ΤΑΣ ΔΙΑΤΑΓΑΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ. Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθεισομένας μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς, ότι διά μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεών μου, τας οποίας διά του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθή ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ».
(Ο Όρκος των Ταγμάτων Ασφαλείας)…
«Με αρχηγούς Σαμαρινιώτη, τον Σαράφη και τον Άρη, ξεψυχάει ο αγκυλωτός του φασισμού…»
Αντίθετα, οι πραγματικοί πατριώτες, αυτοί που μαζί με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού έδωσαν τον αγώνα για το ψωμί, την τιμή και τη λευτεριά του λαού, ήταν οι άλλοι. Και οι όρκοι τους ήταν αυτοί:
«Εγώ, παιδί του Ελληνικού Λαού, ορκίζομαι ν’ αγωνιστώ πιστά στις τάξεις του ΕΛΑΣ για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του Λαού μας, κι ακόμα, να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιός του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά και την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω εάν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δεν γίνει ο Λαός νοικοκύρης στον τόπο του».
(Ο Όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας του ΕΛΑΣ στη Ρούμελη που έγραψε ο Άρης Βελουχιώτης και δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά).
«Ορκίζομαι στον Ελληνικό Λαό και τη συνείδησή μου, ότι θ’ αγωνισθώ έως την τελευταία σταγόνα του αίματός μου για την πλήρη απελευθέρωση της Ελλάδας από τον ξένο ζυγό. Ότι θα αγωνιστώ για την περιφρούρηση των συμφερόντων του Ελληνικού Λαού και την αποκατάσταση και κατοχύρωση των ελευθεριών και όλων των κυριαρχικών δικαιωμάτων του. Για τον σκοπό αυτό θα εκτελώ ευσυνείδητα και πειθαρχικά τις εντολές και οδηγίες των ανωτέρων μου οργάνων και θ’ αποφεύγω κάθε πράξη που θα με ατιμάζη σαν άτομο και σαν αγωνιστή του Εργαζόμενου Ελληνικού Λαού».
(Ο Όρκος του Ελασσίτη, όπως δημοσιεύτηκε στον «Απελευθερωτή», όργανο της ΚΕ του ΕΛΑΣ,  Αθήνα 27 Απριλίου 1943)
Αυτοί ήταν οι πατριώτες που είπαν το «Όχι» στην Κατοχή. Αυτοί, οι κυνηγημένοι από το καθεστώς Μεταξά πριν τον πόλεμο, οι κυνηγημένοι ΕΑΜίτες από το μετά Βάρκιζα και από το μετεμφυλιακό καθεστώς. Αυτοί ήταν που όταν χρειάστηκε έδειξαν το πώς οι πατριώτες αγαπούν την Ελλάδα. Όπως ακριβώς το είχε πει ο Μπελογιάννης στους στρατοδίκες του:
«Με την καρδιά τους και με το αίμα τους».
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
(1) Φοίβου Γρηγοριάδη: «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1909 – 1940», εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, τόμος 4ος, σελ. 344
(2) «Ιστορία Ελληνικού Εθνους», «Εκδοτική Αθηνών» τόμος ΙΕ, σελ. 335-338
(3) Γ. Ανδρικόπουλου: «Οι ρίζες του ελληνικού φασισμού», εκδόσεις «ΔΙΟΓΕΝΗΣ», σελ 25
(4) «Τα Μυστικά Αρχεία του Φόρεϊν Οφφις», ΒΙΠΕΡ, εκδόσεις «ΠΑΠΥΡΟΣ», σελ. 76
(5) Ιωάννου Μεταξά:  «Ημερολόγιο», εκδόσεις «Γκοβόστης», τόμος Δ’, σελ. 467
(6) Ιωάννου Μεταξά: «Ημερολόγιο», τόμος Δ’, σελ. 77.
(7) Σπύρου Λιναρδάτου, «Η 4η Αυγούστου», εκδόσεις «Θεμέλιο».
*Πηγή: enikos.gr

5 Αυγ 2014

"Mουσικές Απ-Όψεις". Μια μουσική βραδιά με έντεχνους και ροκ ήχους.

Στις 9 Αυγούστου ώρα 9.30 μ.μ. σας περιμένουμε όλους στο "Άγαλμα" για μια μουσική βραδιά με ροκ και έντεχνους ήχους!

Θα φιλοξενούμε δύο μπάντες από την Αθήνα τους MUX και τους PLKnew στις οποίες συμμετέχουν "δικά" μας παιδιά, οι οποίες θα μας διασκεδάσουν με γνωστά σε όλους μας ακούσματα! 

Guest εμφάνιση: Alex Bellydance Show Alexis με ένα ανατρεπτικό Rock Show!
https://www.youtube.com/watch?v=WIxL0wCclzw&list=UUuXzQsmpwSLNKY9sN8e-gGg
Είσοδος Ελεύθερη

Οι μύθοι για το «Κοινωνικό Κράτος» του Μεταξά


Και σήμερα, ακόμα, επιχειρούν κάποιοι, πλαγίως και δολίως, να εμφανίσουν το Μεταξά ως θεμελιωτή του «Κοινωνικού Κράτους»…
Θεωρούμε, λοιπόν, σκόπιμο να αναδημοσιεύσουμε απόσπασμα από το άρθρο μας:
Τα ψεύδη της ακροδεξιάς δημαγωγίας γύρω από το Μεταξά
ΕΔΩ:http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=7901Π.χ., οι υμνητές του Μεταξά επιχειρούν να εμφανίσουν το Μεταξά σαν τον πρωτεργάτη και θεμελιωτή του «Κοινωνικού κράτους». Ας δούμε μερικά ενδεικτικά παραδείγματα, πολύ συνοπτικά:

α). Το οκτάωρο

Η καθιέρωση του οκτάωρου δεν έγινε από το Μεταξά, όπως ψευδώς ισχυρίζονται τα παρακρατικά υπολείμματα των μεταξικών νοσταλγών.
Στην Ελλάδα, η καθιέρωση του 8ωρου έγινε με το νόμο 2269 το 1920, με τη νομοθετική κύρωση της Διεθνούς Σύμβασης Εργασίας. Για να εφαρμοστεί σταδιακά χρειάστηκαν οι πολύχρονοι αγώνες των εργατών. Χύθηκε πολύ αίμα στις συγκρούσεις των εργατών με το αστικό κράτος.
Αργότερα, με Προεδρικό Διάταγμα (ΠΔ) στις 27/6/1932, έγινε η επέκταση και η κωδικοποίηση όλων των διατάξεων που ίσχυαν γι’ αυτό μέχρι τότε στους διάφορους κλάδους.
Αυτό που έκανε η κυβέρνηση Μεταξά ήταν με το βασιλικό διάταγμα 368/24/8/1936 να επεκτείνει την εφαρμογή του και σ’ άλλες κατηγορίες μισθωτών.
Η ιστορική, λοιπόν, αλήθεια είναι ότι ο Μεταξάς δεν καθιέρωσε το 8ωρο, αλλά, απλώς επέκτεινε την εφαρμογή του…
β). «Ο Μεταξάς καθιέρωσε την Κυριακή αργία».
Άλλο ψεύδος: Η κυριακάτικη αργία έχει καθιερωθεί από το 1911!!!
Ο Μεταξάς κατάργησε την Κυριακή αργία και πρόσταξε το κυριακάτικο μεροκάματο να δίνεται στο κράτος για την «Εθνική Άμυνα»…
γ). «Καθιέρωση αδείας μετ’ αποδοχών»: Άλλο χονδροειδές ψεύδος.
Οι άδειες των εργαζομένων με αποδοχές καθιερώθηκαν επί της δικτατορίας του Κονδύλη το 1935 με τον ΑΝ 539/1935.
Οι ελεύθερες Συλλογικές Συμβάσεις ήταν μια παλιά εργατική διεκδίκηση. Το 1927 είχε υποβληθεί στη Βουλή νομοσχέδιο για την καθιέρωσή τους, όμως η ψήφισή του δεν έγινε λόγω διάλυσης της Βουλής. Αναγκαστικός Νόμος (ΑΝ) περί Συλλογικών Συμβάσεων ψηφίστηκε στη δικτατορία του Γεωρ. Κονδύλη στις 16/1/1935, που κάθε άλλο παρά ελεύθερες Συλλογικές Συμβάσεις επέτρεπε…
Ο Μεταξάς μετά την κατάργηση του κοινοβουλευτισμού (4 Αυγούστου 1936), «εγκαθίδρυσε» (με το νόμο 2045/7/9/1936) ένα ανάλογο δικτατορικό καθεστώς «συλλογικών συμβάσεων»: Την υποχρεωτική διαιτησία μεταξύ των κεφαλαιοκρατών και των ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΩΝ συνδικαλιστών (κάτι ανάλογο με αυτό που γίνεται στις μέρες μας από τα κατοχικά ανδρείκελα)!!!
Κάτω από αυτές τις δικτατορικές συνθήκες της αναγκαστικής διαιτησίας, της απαγόρευσης των απεργιών και της φασιστικοποίησης των συνδικάτων, «αι Εθνικαί Συμβάσεις Εργασίας», όπως τις αποκαλούσε ο Μεταξάς, ήταν καθαρός εμπαιγμός…
Εδώ επίσης πρέπει να υπογραμμίσουμε και τούτο: Ο Μεταξάς κατάσχεσε, με τη μορφή δανείου προς το κράτος και με το πρόσχημα της «Εθνικής Άμυνας», όλα τα αποθεματικά των ασφαλιστικών οργανισμών που έφταναν «τα 850 εκατομμύρια δραχμές, από τα οποία τα 500 εκατομμύρια ήταν του ΙΚΑ» (Σπ. Λιναρδάτου, «4η Αυγούστου», σελ. 110).
Η ίδια πολιτική του «κουρέματος» που επιβάλλει σήμερα ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ της ευρω-ληστείας…
Το πιο σκανδαλώδες: Η μεταξική δικτατορία διέθετε τεράστια για την εποχή χρηματικά ποσά στους διάφορους εργατοπατέρες επικεφαλής των διορισμένων, κρατικοποιημένων, φασιστικοποιημένων συνδικάτων.
Ο νόμος 971/1937, εκτός από την ίδρυση του ταμείου συντάξεων των εργατοπατέρων συνδικαλιστών, προέβλεπε την κρατική επιχορήγηση για «στέγασιν και ΕΥΠΡΟΣΩΠΟΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΙΝ των επαγγελματικών και εργατικών οργανώσεων». (Σπ. Λιναρδάτου, «4η Αυγούστου», σελ. 110).
Αυτά ήταν τα «επιτεύγματα» του Μεταξά που υμνούν σήμερα τα ποικίλα παρακρατικά τέκνα του…
Μια άλλη επίσης παρασιώπηση των μεταξικών «γόνων» είναι η ακόλουθη: Η ιστορική ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ των σκανδαλωδών κερδών της οικονομικής ολιγαρχίας και οι άμεσες προσβάσεις της στη μεταξική δικτατορία.
Τα διάφορα τμήματα του κεφαλαίου – βιομηχανικό, πιστωτικό, εμπορικό – αποκόμισαν τεράστια κέρδη και ταυτόχρονα προχώρησε σημαντικά η συγκέντρωση και συγκεντροποίησή τους.
Οι Αφοί Ηλιάσκοι, μέσω της Τράπεζας Αθηνών, το 1949 ήταν κάτοχοι του 15% όλων των ανώνυμων εταιρειών της χώρας.
Η Εθνική Τράπεζα, η Τράπεζα Αθηνών, η Εταιρεία Λιπασμάτων, το Καλυκοποιείο, η «Πάουερ», οι εταιρείες Λαναρά, καπνέμποροι, η ΑΓΕΤ Ηρακλής κ.ά. στήριξαν ανοιχτά τη δικτατορία.
Μερικοί κεφαλαιοκράτες και με απαίτησή τους πήραν επίκαιρες κυβερνητικές θέσεις. Π.χ. ο Ανδρέας Χατζηκυριάκος της ΑΓΕΤ έγινε υπουργός Εθνικής Οικονομίας, ο Κων/νος Ζαβιτσάνος, διοικητής της Εθνικής Τράπεζας, έγινε υπουργός Οικονομικών, ο Δημ. Μάξιμος, διευθυντής της Εθνικής, έγινε υπουργός Εσωτερικών, ο Αλέξανδρος Κορυζής, εκτός από υπουργός Υγείας – Πρόνοιας, έγινε πρωθυπουργός μετά το θάνατο του Μεταξά.
Να σημειώσουμε επίσης ότι ο πρόεδρος της φασιστικής νεολαίας Εθνική Οργάνωση Νέων (κρατική οργάνωση) ήταν ο γιός (Αλέξανδρος) του ιδιοκτήτη της εταιρείας Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων (από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές επιχειρήσεις): Του Νικόλαου Κανελλόπουλου…
Οι υμνητές, βεβαίως, του Μεταξά, όλα αυτά τα ακροδεξιά γρανάζια του σημερινού νεοταξικού ΦΑΣΙΣΜΟΥ, αποκρύπτουν και ΑΦΑΝΙΖΟΥΝ και τον ιεροεξεταστικό χαρακτήρα της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου.
Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της σκοταδιστικής δικτατορίας ήταν το «Ιδιώνυμο» που έστελνε στην πυρά τα βιβλία που δεν ήσαν αρεστά στο καθεστώς.
Ο Σπ. Λιναρδάτος γράφει χαρακτηριστικά γι’ αυτό το θέμα:
«Μέλη φασιστικών οργανώσεων και διάφοροι τραμπούκοι ή πληρωμένοι αλήτες, με άγριους αλαλαγμούς χαράς, άναψαν σε δημόσιους χώρους μεγάλες φωτιές κι έκαψαν εκατοντάδες τόμους βιβλίων Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Ανάμεσα στα βιβλία που κάηκαν δεν ήταν μόνον του Μαρξ, του Ενγκελς, του Λένιν, του Πλεχάνωφ και των άλλων κλασικών του Μαρξισμού, αλλά και του Χάινε, του Μπέρναρ Σω, του Φρόυντ, του Τσβάιχ, του Ανατόλ Φρανς, του Γκόρκι, του Ντοστογιέφσκι, του Τολστόι, του Γκαίτε, του Φίχτε, του Δαρβίνου, του Παπαδιαμάντη, του Καρκαβίτσα κλπ.».
Εξίσου διαφωτιστικά είναι και όσα αναφέρει ο Γ. Ρούσσος, ο οποίος, ανάμεσα σε άλλα, γράφει:
«Ακόμα και σχολικά βιβλία που δεν άρεσαν στο καθεστώς παραδίδονταν στη φωτιά. Αργότερα καταρτίστηκε με διαταγή του Μανιαδάκη ένας ατελείωτος κατάλογος που απαγόρευε την κυκλοφορία 445 βιβλίων. Μετέπειτα έφθασαν να λογοκρίνουν και τους αρχαίους Ελληνες συγγραφείς, μέχρι του σημείου μάλιστα να απαγορεύσουν την παράσταση της ”Αντιγόνης” του Σοφοκλή επειδή περιείχε βαρείς χαρακτηρισμούς κατά των τυράννων».
Ο Φ. Γρηγοριάδης αναφέρει τέλος : «από τη λογοκρισία του καθεστώς, πέραν του Σοφοκλή, δεν τη γλίτωσαν ούτε ο Θουκυδίδης ούτε ο Αριστοφάνης»!!!
Αυτό είναι το καθεστώς που ηρωοποιούν και υμνολογούν οι χρυσαυγίτες και τα ποικίλα καθεστωτικά βυθοκορήματα με τις ακροδεξιές προβιές…
Διαβάστε και εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=9104

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More