Σύσκεψη με φορείς– Επ΄ αόριστο κλείνει ο Κόμβος.

Πραγματοποιήθηκε στο Μπλόκο Κεφαλόβρυσου, την Τρίτη 9/2 σύσκεψη με φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης, για τον συντονισμό δράσεων κατά του νομοσχεδίου για το φορολογικό και το ασφαλιστικό. Στη σύσκεψη παρέστησαν και πήραν τον λόγο: Η Αντιπεριφερειάρχης Αιτωλοακαρνανίας Σταρακά Χριστίνα, ο Δήμαρχος Αγρινίου Παπαναστασίου Γιώργος, ο Δήμαρχος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου Καραπάνος Νίκος, ο Αντιδήμαρχος Ξηρομέρου Στούπας Θεόδωρος και οι αντιπρόεδροι των ΕΑΣ Μεσολογγίου και Αγρινίου Ευθυμίου Αποστόλης και Καλλίμορφος Ιωαννης.

Οι φορείς ανέφεραν την αναγκαιότητα και το δίκαιο του αγώνα των αγροτών και όλης της κοινωνίας απέναντι στο προσχέδιο της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό και το φορολογικό, ενώ δηλώσαν ότι θα στηρίξουν τις κινητοποιήσεις με όποιον τρόπο χρειαστεί μέχρι την τελική νίκη. Εν όψει του Παναγροτικού συλλαλητηρίου της Παρασκευής στην Αθήνα τονίστηκε από όλους ότι θα πρέπει να υπάρχει μαζική συμμετοχή από τον Νομό.

Αμέσως μετά πραγματοποιήθηκε Συνέλευση του Μπλόκου Κεφαλόβρυσου, όπου και αποφασίστηκε ακόμα μεγαλύτερη κλιμάκωση του αγώνα με επ’ αόριστο αποκλεισμό του Κόμβου, αρχίζοντας απο την Τετάρτη στις 14:00 το μεσημέρι.

Διαβάστε περισσότερα

Πώς ο Θανάσης Βέγγος έσωσε τον Νίκο Κούνδουρο στη Μακρόνησο και έγινε ηθοποιός

Ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος εξιστορείται πώς ο Θανάσης Βέγγος, έσωσε τη ζωή του στη Μακρόνησο, πώς φτιάξανε μαζί ένα θέατρο και ο Βέγγος έγινε ηθοποιός:
«Ως γόνος μεγάλης οικογένειας που ήμουν, οι βασανιστές θέλησαν να αλαφρύνουν το δικό μου βασανιστήριο στο Μακρονήσι. “Ζήτα μια χάρη και θα σου την κάνουμε” μου είπαν και το μόνο που ζήτησα ήταν, να με αφήσουν να πάω να μείνω στο βουνό χωρίς φαΐ και χωρίς νερό, ενδεχομένως, αρκεί να μην τους βλέπω και να μη με βλέπουν. Το δέχτηκαν!
Την πρώτη μέρα τράβηξα για το βουνό, βρήκα ένα μέρος να κάτσω και βάλθηκα να ατενίζω την απέραντη μοναξιά του τοπίου. Ξάφνου, ένας γρήγορος, αεράτος τύπος εμφανίζεται κρατώντας κάτι πασσάλους στα χέρια του και δυο τρία κομμάτια ύφασμα. Δεν μου μιλάει, δεν του μιλάω και σε ελάχιστα λεπτά με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις στήνει ένα αντίσκηνο! Το δικό μου αντίσκηνο!
«Τι κάνεις;» τον ρωτάω. «Θα πεθάνεις εδώ πάνω» απάντησε σοβαρός και συνέχισε τη δουλειά. Για όλες τις επόμενες μέρες, για όσο καιρό έζησα σαν αγρίμι, εξόριστος μεσ’ στην εξορία, ο ίδιος τύπος πηγαινοερχόταν κάθε μέρα διανύοντας μια τεράστια απόσταση από το στρατόπεδο ίσαμε το βουνό, μόνο και μόνο για να μου φέρνει φαγητό να τρώω να μην πεθάνω. Ήταν ο Θανάσης Βέγγος, η απαρχή μιας μεγάλης φιλίας πάνω απ’ όλα.»
Τρία υπαίθρια θέατρα χτίστηκαν στη Μακρόνησο από το 1947 μέχρι το 1950. Τα έχτισαν οι ίδιοι οι εξόριστοι για την «ιδεολογική αναμόρφωσή τους» με πέτρες που έσπαγαν μόνοι τους από το βραχώδες έδαφος.
Έμεινε μαζί μου όλα τα χρόνια της Μακρονήσου. Είχα χρεωθεί την κατασκευή ενός θεάτρου -ήμουν τριτοετής της αρχιτεκτονικής τότε. Πήγα στη διοίκηση και λέω: «Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε». Κι έτσι βρέθηκα να φτιάχνω το θέατρο με το Θανάση βοηθό. Στήσαμε τη σκηνή, ανεβάσαμε το πρώτο έργο, και να ο Βέγγος ηθοποιός και να ο Βέγγος πρωταγωνιστής και να ο Βέγγος αγαπημένος ολόκληρου του τάγματος, και να ο Βέγγος η ανακούφισή μας, η λύτρωση μας και το χαμόγελό μας».



Πηγή

Διαβάστε περισσότερα

Μια ματιά στο μέλλον μας!

«’Οταν αφήσεις το λαό να πεθαίνει στους δρόμους, να κουρελιαστεί ψυχικά και σωματικά, και λες έπειτα πως θα κάνεις στον κατάλληλο καιρό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, είσαι ένας συνειδητός απατεώνας και συνεργάτης του εχθρού. Γιατί είναι σα να λες ότι θα βάλεις ένα κουφάρι να πολεμήσει» Δημήτρης Γληνός(«Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ», Αθήνα 1944)

ΤΟ Δ.Ν.Τ. βρίσκεται στη Γουατεμάλα από το 1984. Τα τελευταία εφτά χρόνια η χώρα εμφανίζει εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη που θα ζήλευαν πολλά ανεπτυγμένα κράτη. Ο μέσος όρος αγγίζει το 4%! Ωστόσο, την ίδια στιγμή, το 1 στα 2 παιδιά κάτω των 5 ετών πεθαίνουν από την πείνα και τον υποσιτισμό. Ένα ντοκιμαντέρ συγκλονιστικών αντιφάσεων, όπου τα υπέροχα οικονομικά στοιχεία δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική. ζωή.

Ολοι οι κάτοικοι υποσιτίζονται και τα παιδιά μεγαλώνουν αγράμματα. Πως να ξεσηκωθούν; Το μόνο που κάνουν είναι να δίνουν μάχη γιά να ζήσουν……

Διαβάστε περισσότερα

O Βάρναλης για τους Στοχασμούς του Σολωμού

Ο Χέγκελ στο έργο του Σολωμού και η προσέγγιση του Βάρναλη- Μια σύντομη αναφορά

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ 

Σαν σήμερα, 9 Φεβρουαρίου 1857, «έφυγε» ο ποιητής Διονύσιος Σολωμός. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι Στοχασμοί του Σολωμού. Οι Στοχασμοί δεν είναι έργο του ποιητή, αλλά σημειώσεις και αυτοσχόλια, στα ιταλικά, που μετέφρασε και δημοσίευσε ο Ιάκωβος Πολυλάς.

Κυρίαρχο ζήτημα στους Στοχασμούς είναι το περιεχόμενο τους, η σύνδεση τους με τους Ελεύθερους Πολιορκημένους και το συνολικό έργο του Δ. Σολωμού, το οποίο βρίσκεται σε άμεση επικοινωνία με το σύστημα σκέψης του Γερμανού ιδεαλιστή φιλοσόφου Γκεόργκ Βίλχεμ Φρίντριχ Χέγκελ, όπως έχει αποδειχθεί από πολλούς μελετητές του ποιητή. Η σκέψη του Δ. Σολωμού έχει επηρεαστεί γενικότερα απ’ τον γερμανικό ιδεαλισμό και ιδιαίτερα, εκτός απ’ τον Χέγκελ, απ’ τις αισθητικές φιλοσοφικές απόψεις των Ιμμάνουελ Καντ και Φρίντριχ Σίλλερ¹.

Οι Στοχασμοί δημοσιεύθηκαν  το 1859, στην έκδοση των Ευρισκομένων του Δ. Σολωμού και προτάσσονται στην ποιητική σύνθεση των Ελεύθερων Πολιορκημένων. Η δημοσίευση των σημειώσεων, υπό τον τίτλο Στοχασμοί του ποιητή, εξηγείται απ’ τον Ι. Πολυλά ως εξής:

«Διάφορες μελέταις εἰς τὸ ποίημα περιέχουν τὰ χειρόγραφα· τοὺς στοχασμοὺς τούτους, εἰς ἰταλικὴ γλῶσσα γραμμένους, ἀναγκάσθηκα νὰ μεταφράσω καὶ νὰ τοὺς προτάξω, ὡς εἰσαγωγήν, εἰς τὰ τρία Σχεδιάσματα, διὰ δύο λόγους, πρῶτον, ὅτι τὰ νοήματα καθ’ ἑαυτὰ εἶναι ἀξιόλογα· δεύτερον, ὅτι αὐτὰ εἶναι ὡσὰν ἡ ψυχὴ ἑνὸς πλάσματος, τοῦ ὀποίου δὲν σώζονται εἰμὴ κάποια μέλη ἀτελειοποίητα»².

Ο ποιητής και συγγραφέας Κώστας Βάρναλης, μελετητής του Σολωμού, έγραφε, το 1925, στο έργο του Ο Σολωμός χωρίς μεταφυσική: «Ο συγγραφέας αυτής της μελέτης θαυμάζει τον Σολωμό όσο ή και περισσότερο από κάθε άλλον. Μα μονάχα ο θαυμασμός, που κρατιέται από αντικειμενική γνώση της πραγματικότητας έχει αξία, γιατί έχει θεμέλιο. Είναι θαυμασμός δικαιολογημένος. Και με το να ‘ναι τέτοιος έχει αξιοπρέπεια, δεν πέφτει ποτές στο επίπεδο της ψευτομαρτυρίας ενάντια στα πράγματα»³.

Με αυτό το σκεπτικό στα Σολωμικά του, όπου δημοσιεύει τους Στοχασμούς όπως τους είχε μεταφράσει ο Πολυλάς, τονίζει: Οι Στοχασμοί «αποτελούνε τα άρθρα του ποιητικού ‘‘πιστεύω’’ του Σολωμού στην πιο ώριμη και πιο συνειδητή περίοδο της δημιουργικής του ζωής» και «μας βοηθούνε πολύ στην κατανόηση του κυριότερου έργου του, του έργου όλης της ζωής του, των Ελεύθερων Πολιορκημένων. Μας δείχνουνε πόσο βαθιά στοχαζότανε ο πρώτος ποιητής της ξαναγεννημένης Ελλάδας και πως αντιλαμβανότανε την ποίηση: την τοποθετούσε στην απόλυτη σφαίρα του Πνεύματος, δίπλα στη Θρησκεία και στη Φιλοσοφία, όπως ο Έγελος»⁴.

Ο Κ. Βάρναλης, από νωρίς, διατύπωσε την άποψη ότι ο Σολωμός «αυτούς τους Στοχασμούς δεν τους έγραψε ούτε για να δημοσιευθούνε, ούτε για να συζητηθούνε, ούτε για ν’ αποτελέσουνε το κλειδί του ποιήματος του. Ήταν αισθητικές και τεχνικές σημειώσεις, που ενδιαφέρανε μονάχα αυτόν τον ίδιον»⁵. Πρόκειται, γράφει, για «μια σειρά οδηγητικές εντολές για τη δουλειά του, εντολές, που δεν τις γέννησε το μυαλό του απευθείας και από μονάχο του», αλλά «είναι παρμένες από τα ‘‘Αισθητικά μαθήματα’’ του Εγέλου και τις ‘‘Αισθητικές πραγματείες’’ του Σίλλερ»⁶.

Ο Κ. Βάρναλης, εφαρμόζοντας αυτό που αρχικά είπε («μονάχα ο θαυμασμός, που κρατιέται από αντικειμενική γνώση της πραγματικότητας έχει αξία., γιατί έχει θεμέλιο»), επισημαίνει: «Οι Στοχασμοί αν δεν είναι πρωτότυπα εφευρήματα του ‘‘μεγάλου νοός’’ του Σολωμού, δεν είναι και κρύες τεχνικές και θεωρητικές ρετσέτες παρμένες από το Μουσείο των αισθητικών συστημάτων και των πρακτικών οδηγών της τέχνης. Είναι ζωντανά ιδεολογικά αντιφεγγίσματα της καινούριας τότε κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας. Κείνα τα χρόνια γινότανε σε όλη την Ευρώπη η νέα κατάταξη της κοινωνικής διάρθρωσης. Η αστική τάξη πήρε και έπαιρνε στα χέρια της εξουσία και οργάνωνε εθνικά κράτη. Αυτή η ριζική μεταβολή στον ‘‘έξω’’ κόσμο, έφερνε σωρό μεταβολές και στον ‘‘μέσα’’: στον πνευματικό και ηθικό»⁷.

Υπογραμμίζει, μάλιστα, πως «όποιος, όμως τους θεωρεί πρωτότυπες σκέψεις του ποιητή ή αιώνιες αλήθειες, που ο καθένας θα έπρεπε να τις ξέρει, όποιος εμπιστεύεται μονάχα στη διαίσθηση» «αυτός θα καταλάβει ό, τι ο ίδιος θέλει κι όχι ό, τι ο ίδιος ο Σολωμός εννοεί»⁸.

***

1.Για περισσότερα βλ. Γιώργος Βελουδής, Διονύσιος Σολωμός. Ρομαντική ποίηση και ποιητική. Οι γερμανικές πηγές, Γνώση, Αθήνα 1989, Κώστας Βάρναλης, Ο Σολωμός χωρίς μεταφυσική (φιλολογική επιμέλεια: Γιώργος Βελουδής), Κέδρος, Αθήνα 2000, σ.71- 121, Διονυσίου Σολωμού Στοχασμοί (επιμέλεια ιταλικού κειμένου.: Massimo Perri, προλεγόμενα – μετάφραση: Στυλιανός Αλεξίου, φιλοσοφικός σχολιασμός: Κώστας Ανδρουλιδάκης), Στιγμή, Αθήνα 1999, σ. 50- 96 2. Δ. Σολωμός, Τα ευρισκόμενα, Αντ. Τερζάκη («Πολυλά»), Κέρκυρα 1859, σ. 225. Σημειώνεται ότι, λόγω αδυναμίας να εντοπισθεί αντίγραφο της έκδοσης των Ευρισκομένων, το απόσπασμα και οι πληροφορίες «αλιεύτηκαν» από την έκδοση Διονυσίου Σολωμού «Στοχασμοί» στους «Ελεύθερους Πολιορκισμένους» (ιταλικό κείμενο – μετάφραση – εισαγωγή – σχόλια: Γιώργος Βελουδής), Περίπλους, Αθήνα 1997, σ. 12. .3. Κώστας Βάρναλης, Ο Σολωμός χωρίς μεταφυσική (φιλολογική επιμέλεια: Γιώργος Βελουδής), Κέδρος, Αθήνα 2000, σ. 10. 4.Κώστας Βάρναλης, Σολωμικά, «Οι στοχασμοί του ποιητή», Κέδρος, Αθήνα 1957, σ. 89. 5.Ό. π, σ. 89. 6.Ό. π, σ. 90. 7.Ό. π, σ. 93. 8.Ό. π, σ. 93- 94.

Διαβάστε περισσότερα

Τα παράδοξα του εν Ελλάδι πολιτικού βίου

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Δ​​ύσκολα αποφεύγει την υπερβολή ο σαρκασμός. Τη χρησιμοποιεί ευχαρίστως για να οξύνει τα επιχειρήματά του και για να γίνουν παραστατικότερες οι καταγγελίες του. Για παράδειγμα, όταν ο Εμμανουήλ Ροΐδης, στο κείμενό του «Η πολιτική εν Ελλάδι ρητορεία», θέλει να επικρίνει το δυνατόν σκληρότερα «την κατατρύχουσαν ημάς πολιτικήν υπερτροφίαν», αποφαίνεται: «Εν ενί λόγω, όπως όλοι οι Εσκιμώοι αλιείς, όλοι οι Αραβες ιππείς και όλοι οι αρχαίοι Πάρθοι τοξόται, ούτως και οι σημερινοί Ελληνες είναι πολιτευταί, όλοι ψηφοθήραι, όλοι κομματάρχαι και εκ τούτου και κάπως ρήτορες εξ ανάγκης!». Ο ενδιαφερόμενος μπορεί να φυλλομετρήσει τον πέμπτο τόμο των ροϊδικών Απάντων, με κείμενα της δεκαετίας 1894-1904, που εκδόθηκε το 1978 από τον «Ερμή», με φιλολογική επιμέλεια του Αλκη Αγγέλου.

Ξέρει βέβαια ο αυστηρός Ροΐδης ότι υπερβάλλει. Αλλά έχει ανάγκη την ελευθερία και τη χολή της γελοιογραφικής αναπαράστασης για να εξασφαλίσει σφοδρότητα στον λόγο του. Και να κατηγορήσει με το πείσμα του μελαγχολικού, του ηττημένου μάλλον, ό,τι συνεχίζουμε έκτοτε να κατηγορούμε οι Νεοέλληνες, εισάγοντας μια στο τόσο καινούριους όρους, για να ανανεώσουμε τα ανεπαρκή όπλα μας σ’ αυτή τη μάταιη προσπάθεια: την αναξιοκρατία, που απανθρακώνει όνειρα και κόπους με τη φωτιά του ημετερισμού· το πελατειακό σύστημα, που αιχμαλωτίζει με βαριά δεσμά όσους εξαρτώνται από αυτό· την κομματική λαφυραγώγηση του κράτους. Ιδού και πάλι ο «υπερβολικός» επικριτής:

«Η τοιαύτη εξαιρετική και εις την οικουμένην μοναδική σημασία παρ’ ημίν της πολιτικής, επόμενον ήτο να καταστήση αυτήν αποκλειστικόν μέλημα πάντων των Ελλήνων. Υπό την στέγην της πατρικής του καλύβης περί ουδενός άλλου ακούει ο ελληνόπαις τους οικείους του συζητούντας, παρά περί της πιθανής εκβάσεως των εκλογών και των ωφελημάτων τα οποία δύνανται να καρπωθώσιν εκ της εξυπηρετήσεως τούτου ή εκείνου του υποψηφίου· ουδέ δύναται άλλο τι να διδαχθή εις το σχολείον παρά να περιφρονή τα γράμματα και να σέβεται τας ψήφους, βλέπων τους διδασκάλους του να σύρωνται ως ερπετά προ των ποδών παντός κομματαρχίσκου, να παύωνται ή να σφενδονίζωνται από Καλαμών εις Τρίκκαλα κατά πάσαν μετάστασιν υπουργικού βουλευτού, να συνιστώσι βουλευτικά χάρβαλα ως κατάλληλα προς εγκατάστασιν Γυμνασίων, να παρέχωσιν απολυτήρια εις ψηφούχους αναλφαβήτους και να δέρωνται ως κτήνη εν μέση αγορά αν αρνηθώσι να πράξωσι τούτο».

Προφανώς, έπειτα από έναν αιώνα και παραπάνω έχουν αλλάξει πολλά. Πρώτα πρώτα η ίδια η έκταση της Ελλάδας, πράγμα που συνήθως το παραβλέπουμε, παρότι ακόμα ζουν Ελληνες που γεννήθηκαν σε πατημένα χώματα. Στα μεταροϊδικά χρόνια, «υπό την στέγην της πατρικής καλύβης», που έπαψε να είναι καλύβα, ακούστηκαν και πρωτότυπα πράγματα, αντίθετα στη λογική τού δούναι (ψήφον) και λαβείν (ρουσφέτι). Καινούριες ιδέες εμφανίστηκαν, στρατευμένες στην ανιδιοτέλεια και την προσφορά, στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο και όχι στο πρώτο ενικό· φρέσκες πολιτικές δυνάμεις δούλεψαν για κάτι περισσότερο από τη νομή της εξουσίας και τη διανομή της πολιτειακής λείας· νέοι -ισμοί εισήχθησαν, με τις ελπίδες του ο καθένας. Αλλά και νέες διαψεύσεις και απογοητεύσεις προστέθηκαν (με κορυφαία τη διάψευση, διεθνώς, της επαγγελίας του σοσιαλισμού). Μάχες και μάχες για κάθε μικρή κατάκτηση στην εργασιακή καθημερινότητα ή στα πολιτικά δικαιώματα και τις ελευθερίες, κι ύστερα υποχωρήσεις, οπισθοδρόμηση, απώλειες. Ελληνες ήταν τελικά οι Τρώες του Καβάφη. Η μάλλον, και Ελληνες.

Πολλά και πολλοί φταίνε γι’ αυτό. Και σίγουρα, δεν φταίνε μόνον «οι άλλοι», όποιοι κι αν είναι αυτοί, ημεδαποί ή ξένοι, τάχα συνωμότες. Εδώ ακριβώς όμως εντοπίζουμε ένα από τα παράδοξα που ευθύνονται για το βάλτωμα του πολιτικού και κοινωνικού βίου εν Ελλάδι: το «παράδοξο της ετεροαυτοκριτικής». Της αυτοκριτικής δηλαδή που διαβάζει το «αυτός» σαν «έτερος». Ετσι, ενώ κάθε φορά αυτοαναγγέλλεται πομπωδώς σαν ειλικρινής, αυστηρή και τίμια, αμέσως μετά τα πολιτικώς αδιάφορα και εντέλει αστεία του τύπου «δεν μπορούμε να μην το πούμε, κάναμε κι εμείς κάποια λάθη, ανθρώπινο είναι», λύνει το ζωνάρι της και ορμάει κατά των «άλλων»· που πάντα «έφταιξαν περισσότερο» ή «έφταιξαν πριν φταίξουμε εμείς». Σε τι μεταφράζεται αυτό; Σε αυτοαθώωση, με μοναδικό άλλοθι ή υπερασπιστικό ισχυρισμό την ενοχή των άλλων, πραγματική ή μη. Δηλαδή σε άρνηση της ευθύνης.
Ας παρακάμψουμε το χαριτωμένο «παράδοξο των φοιτητικών εκλογών» (σύμφωνα με το οποίο οι νικητές κάθε εκλογικής αναμέτρησης, και όχι μόνο των σπουδαστικών συλλόγων, είναι ισάριθμοι όσων συμμετέχουν, το δε 100% δεν είναι μουτρωμένα ανελαστικό, αλλά μπορεί να φτάνει και το 120%), για να δούμε ένα άλλο, που εις μνήμην της αρχαιοελληνικής μυθολογίας θα το ονομάζαμε «παράδοξο της Κανάθου». Κοντά στη Ναυπλία, πόλη του Αργολικού κόλπου, βρισκόταν η πηγή Κάναθος, που η –πιθανόν ειρωνική– επινοητικότητα των αρχαίων την ήθελε θαυματουργή: Εκεί απολάμβανε το ετήσιο γαμήλιο λουτρό της η θεά Ηρα, ανακτώντας την παρθενικότητά της. Εκείνη η πηγή μπορεί να στέρεψε ή κάποιες από τις εξαγνιστικές ιδιότητές της να μετακυλίστηκαν στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Για τους έμπειρους πολιτικούς όμως αυτό δεν είναι σοβαρό πρόβλημα. Δεν χρειάζεται καν να αργοπορήσουν, πηγαίνοντας στην Αργολίδα. Οταν χάσουν την εξουσία, χρησιμοποιούν σαν Κάναθο τον Κάλαθο (εξού και ο εναλλακτικός όρος «παράδοξο του Καλάθου»). Των αχρήστων τον κάλαθο, που τον έχουν πάντα πρόχειρο στο γραφείο τους.
Πετάνε μέσα του τις αμαρτίες τους, ένα σπίρτο στο τέλος, μια και εκτός από το νερό, εξαγνιστικό είναι και το πυρ, και πολύ γρήγορα νιώθουν εξιλεωμένοι, αναγεννημένοι και πολιτικά αναπαρθενευμένοι. Κι όχι μόνο το νιώθουν αλλά προσπαθούν να πείσουν κι εμάς ότι τίποτε δεν τους συνδέει με τον προ διμήνου εξουσιάζοντα εαυτό τους. Δεν είδατε, για παράδειγμα, πώς ξανάνιωσε ο κ. Λοβέρδος, που αδωνίζει όλο και περισσότερο σε στυλ και περιεχόμενο; Ε, στο παράδοξο του Καλάθου το χρωστάει. Στο ίδιο παράδοξο του Καναθοκαλάθου χρωστάνε τον σημερινό ρητορικό «αντιλαϊκισμό» τους οι μόλις χθεσινοί μακεδονομάχοι, χριστοδουλιστές, έμποροι του «οράματος» των Ολυμπιακών κ.ο.κ. Στο ίδιο οφείλουν και το τωρινό, αιφνίδιο και πλασματικό, αντιπελατειακό τους πάθος όσοι διαμέλισαν το κράτος και το μοιράστηκαν σε αναλογία 4 - 2 - 1, ή το γεύτηκαν ολόκληρο μόνοι τους, τον καιρό της παντοδυναμίας τους ο καθένας. Ανέκαθεν χρήσιμη η μέθοδος της εσκεμμένης επιλησμονής...

Διαβάστε περισσότερα

Η θύελλα έρχεται, Grexit τώρα!

globinfo freexchange

Η εκστρατεία δαιμονοποίησης της πιθανότητας επιστροφής σε εθνικό νόμισμα συνεχίζεται αμείωτη, ακόμα και επί κυβέρνησης Τσίπρα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι σίγουρο ότι δεν έχει την πραγματική εξουσία στη χώρα και αυτό φάνηκε τόσο από το οικονομικό πραξικόπημα Ντράγκι το περασμένο καλοκαίρι, όσο και από το γεγονός ότι επιβάλλονται στην παρούσα κυβέρνηση άνθρωποι σε θέσεις-κλειδιά, όπως για παράδειγμα ο τωρινός διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας.

Η προπαγάνδα της εγχώριας τραπεζομιντιακής δικτατορίας που διατηρεί ακόμα την πραγματική εξουσία, ως παράρτημα της Ευρωπαϊκής Χρηματοπιστωτικής Δικτατορίας (ΕΧΔ), δαιμονοποιεί με κάθε μέσο και με κάθε ευκαιρία, μέσα από τα γνωστά σενάρια ολέθρου, την πιθανότητα επιστροφής σε εθνικό νόμισμα.

Όπως έχει επανειλημμένα τονιστεί σε παλαιότερα άρθρα, ο μόνος τρόπος για να σταματήσει η καταστροφική πορεία της χώρας, η οποία επιβάλλεται συστηματικά από τους μηχανισμούς της ευρω-δικτατορίας και του ΔΝΤ, είναι ένα Ελληνικό σχέδιο εξόδου από το ευρώ και επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Ως βασική προϋπόθεση ενός τέτοιου σχεδίου, είναι μια κεντρική τράπεζα υπό πλήρη δημόσιο έλεγχο.

Όμως σε κάθε περίπτωση, η χώρα πρέπει να έχει ένα δικό της σχέδιο εξόδου για παν ενδεχόμενο. Φαίνεται ότι δεν το έχει. Και αυτό μπορεί τελικά να αποβεί ακόμα πιο καταστροφικό, γιατί τα σημάδια είναι ιδιαίτερα δυσοίωνα.

Από το άρθρο Deutsche Bank: Νέα παγκόσμια οικονομική κρίση προ των πυλών; του Δημήτριου Γκιόκα στην Ελληνική έκδοση της huffingtonpost:

Όλα τα στοιχεία και οι ενδείξεις δείχνουν ότι η Deutsche Bank βρίσκεται σε δεινή θέση και κινδυνεύει με χρεοκοπία εντός του 2016. Πιο συγκεκριμένα: • Πριν λίγες ημέρες ανακοίνωσε ζημιές €6 δισ. για το 2015 • Το κόστος των προβλέψεων για διαγραφή «τοξικών» στοιχείων του ενεργητικού της αγγίζει τα €10 δισ. • Σχεδιάζει να εφαρμόσει ένα μεγάλο πρόγραμμα αναδιάρθρωσης με σταδιακή αποχώρησή της από τις αναδυόμενες χώρες και όχι μόνο • Η έκθεση της στις αναδυόμενες αγορές (Βραζιλία, Μεξικό, Ρωσία, Κίνα κ.αλ.) είναι τεράστια. Μόνο σε παράγωγα προϊόντα (derivatives) η συνολική αξία της θέσης της σήμερα ανέρχεται σε €55 τρισ.!!! Σημειωτέον, το ΑΕΠ της Γερμανίας είναι €2,7 τρισ. και όλης της Ευρώπης €14 τρισ. • Μετά το πρόστιμο μαμούθ $2,5 δισ. που της επιβλήθηκε τον περασμένο Απρίλιο από τις Αμερικάνικες και Βρετανικές αρχές για χειραγώγηση των επιτοκίων LIBOR, το Αμερικάνικο δημόσιο πριν λίγες ημέρες προέβη σε αγωγή εναντίον της για μη κάλυψη των υποχρεώσεών της προς ενυπόθηκα δάνεια ύψους $3,1 δισ. • Η μετοχή της έχει μειωθεί κατά 50% μέσα σε 3 μήνες. Κυμαίνεται σήμερα σε $15 δολάρια έναντι $30 τον Οκτώβριο 2015. Η σχέση τιμή μετοχής προς λογιστική αξία τράπεζας ανέρχεται σε μόλις 0,34. Δηλαδή οι επενδυτές υποθέτουν ότι τα 2/3 του ενεργητικού της είναι επισφαλή. • Ο οίκος αξιολόγησης Standard & Poor's υποβάθμισε την πιστοληπτική της ικανότητα από A- σε ΒΒΒ • Τα ασφάλιστρα κινδύνου (τα περίφημα CDS) έχουν εκτοξευτεί για την περίπτωση της Όλα αυτά μας θυμίζουν έντονα την ιστορία της Lehman Brothers.

Σύμφωνα με ανάλογο, παλαιότερο άρθρο του Μιχάλη Γιαννεσκή στο tvxs, η έκθεση της Deutsche Bank σε παράγωγα, είναι ακόμα μεγαλύτερη, της τάξης των 67 τρισεκατομμυρίων ευρώ. Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι “έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν ο κ. Σόιμπλε, η κ. Μέρκελ και οι λοιποί 'σκληροί' της Ευρωζώνης. Βέβαια, ο πραγματικός λόγος της ανησυχίας τους και της αδιάλλακτης στάσης τους δεν μπορεί να είναι το ελληνικό χρέος, το οποίο αντιστοιχεί στο 0.5% των παραγώγων που κατέχει μόνο μία γερμανική τράπεζα, αλλά η ανασφάλεια που δημιουργεί η πιθανότητα αναταραχής του χάρτινου πύργου της χρηματοπιστωτικής οικονομίας.”

Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, το σύστημα "ευρωζώνη" μπορεί από στιγμή σε στιγμή να καταρρεύσει με πάταγο και όχι εξαιτίας της Ελλάδας, που έχει γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος για όλα τα μεγάλα προβλήματα, τα οποία οι γραφειοφασίστες των Βρυξελλών και το Βερολίνο αποδείχθηκε ότι ήταν ανίκανοι να αντιμετωπίσουν. Το Βερολίνο δεν θέλει διάλυση της ευρωζώνης, γιατί αυτό είναι το εργαλείο με το οποίο, με βάση το Ελληνικό πείραμα, επιχειρεί να εδραιώσει τις νέες συνθήκες Φεουδαρχίας. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί και να αποτρέψει μια ανεξέλεγκτη διάλυση.

Στην περίπτωση που η Deutsche Bank καταρρεύσει, η περίπτωση της Lehman Brothers ίσως να μοιάζει με περίπατο στο πάρκο. Και αυτό, όχι μόνο γιατί το Γερμανικό τέρας είναι σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό εκτεθειμένο σε χρηματιστηριακά σκουπίδια, αλλά και επειδή η ίδια η ευρωζώνη είναι εντελώς σαθρά δομημένη. Είναι το έκτρωμα που κατασκεύασε η τραπεζική ελίτ για να εξυπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντά της.

Στην περίπτωση που δεν αποφευχθεί ο όλεθρος, ο καθένας θα τρέξει να σωθεί όπως μπορεί και να γλιτώσει ότι μπορεί από την καταστροφή. Κανείς δεν θα ενδιαφερθεί για την Ελλάδα, όπως έχουμε επανειλημμένα τονίσει. Θέλετε απόδειξη; Κοιτάξτε τι γίνεται με το προσφυγικό. Ο καθένας μέσα στην υποτιθέμενα ενωμένη Ευρώπη της υποτιθέμενης αλληλεγγύης, αρχίζει να λειτουργεί αυτόνομα και κοιτάει πως να φορτώσει τους πρόσφυγες στις πλάτες του άλλου, λες και είναι σκουπίδια. Για τέτοιο Ευρωπαϊκό πολιτισμό μιλάμε και για τέτοια "φοβερή" ικανότητα από τους κλόουν που ηγούνται του ευρω-τσίρκου.

Για το λόγο αυτό, η χώρα όχι μόνο πρέπει να διαθέτει ένα δικό της σχέδιο εξόδου, αλλά πρέπει να το εφαρμόσει το ταχύτερο δυνατό, για να προλάβει τις εξελίξεις και να γλιτώσει με την μικρότερη δυνατή ζημιά, για να μπορέσει να σταθεί στις δυνάμεις της από την επόμενη μέρα του ολέθρου.

Η μνημονιακή πτέρυγα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου και βρίσκεται σε μόνιμη άρνηση. Οι αμετανόητοι νεοφιλελέδες ευρωλάγνοι επιμένουν στο "ευρώ πάση θυσία" ακόμα και τώρα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων και σε αυτό το ζήτημα, καθώς φάνηκε ότι δεν είχε κανένα σχέδιο εξόδου, κάτι που θα έπρεπε να έχει κάνει πριν ακόμα αναλάβει την εξουσία. Τα περιθώρια απ'ότι φαίνεται στενεύουν δραματικά και το ξέσπασμα της νέας θύελλας πλησιάζει.

Αλλά έστω και τώρα, υπάρχει ακόμα λίγος χρόνος. Η κυβέρνηση οφείλει να σχεδιάσει το Grexit, χωρίς καμία συνεννόηση με τις ευρω-ύαινες, αλλά με μυστικότητα και με αποκλειστικό γνώμονα τις λιγότερες δυνατές επιπτώσεις για τη χώρα, οι οποίες θα ήταν πολύ πιο ήπιες αν υπήρχε ένα καλά μελετημένο και οργανωμένο σχέδιο εξόδου από την αρχή.

Διαβάστε περισσότερα

Συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις!Την Τρίτη 09/02 ο Κόμβος Κεφαλόβρυσου θα αποκλειστεί από 14:00 έως 12:00 το μεσημέρι της Τετάρτης 10/02.

Πραγματοποιήθηκε σήμερα Δευτέρα 08/02 στο Μπλόκο Κεφαλόβρυσου Συνέλευση της Παναιτωλοακαρνανικής Επιτροπής Αγώνα Αγροτών για τον προγραμματισμό των κινητοποιήσεων και αποφασίστηκε:

1.       Μαζική συμμετοχή στο Παναγροτικό Συλλαλητήριο της Αθήνας  την Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου. Η μετάβαση στην Αθήνα θα γίνει με λεωφορεία και Τρακτέρ. Η παραμονή μας στη πλατεία Συντάγματος θα εξαρτηθεί  από την στάση της Κυβέρνησης.

2.        Σύσκεψη την Τρίτη 9/2 και ώρα 20:00 με τους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης του νομού, για συντονισμό δράσεων κατά του νομοσχεδίου για το φορολογικό και ασφαλιστικό.

3.       Συνέχιση του αποκλεισμού στον κόμβο Κεφαλόβρυσου. Την Τρίτη 09/02 ο Κόμβος θα αποκλειστεί από 14:00 έως 12:00 το μεσημέρι της Τετάρτης 10/02.

4.      Καλούμε ΟΛΟΥΣ τους Βουλευτές του Νομού έως την Τετάρτη 10/2, να ενημερώσουν με ανοικτή επιστολή στα ΜΜΕ τον λαό της Αιτωλοακαρνανίας, τι προτίθενται να ψηφίσουν σε περίπτωση που το νομοσχέδιο  κατατεθεί για ψήφιση. Στην περίπτωση που μας αγνοήσουν θα το εκλάβουμε ως υπερψήφιση του νομοσχεδίου και θα είναι ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΟΙ.

Διαβάστε περισσότερα

Ναζισμός: Ο άσος στο μανίκι της κυβέρνησης

Η   Ε.Ε   έχει χωρίσει την Ευρώπη μέσα σε έναν χρόνο σε φιλοευρωπαϊστες δημοκράτες και αντιευρωπαϊστές ακροδεξιούς. Ο πυρήνας και των δύο είναι οι Βρυξέλλες αφού δεν έχουν αφήσει ούτε χιλιοστό αέρα για αυτούς που είναι εναντίον της Ε.Ε, υπέρ της εθνικής και οικονομικής ανεξαρτησίας των κρατών και είναι πιο δημοκράτες απ’ ό,τι οι ψηφοφόροι των φιλοευρωπαϊκών κομμάτων.

Αστυνομοκρατία εναντίον των Ελλήνων και υπέρ της Ε.Ε – Η ακροδεξιά και ο ναζισμός δίδυμα αδέλφια της ελληνικής κυβέρνησης 

 

Ξενοφώντας Ερμείδης

Από τρία διαφορετικά μέτωπα αρχίζει το σφυροκόπημα των Ελλήνων μέχρις ότου να γίνει τελικά η ολοκληρωτική ισοπέδωση που απαιτεί η Ε.Ε τόσο στο ασφαλιστικό-φορολογικό, όσο και στο προσφυγικό. Το πρώτο μέτωπο είναι οι δανειστές εναντίον των Ελλήνων, το δεύτερο είναι η Ε.Ε εναντίον των Ελλήνων και το τρίτο είναι η ελληνική κυβέρνηση εναντίον των Ελλήνων.

Ασφαλιστικό-φορολογικό και ακροδεξιά

Η στάση που κρατάει το κοινό μέτωπο δανειστών-κυβέρνησης απέναντι στους Έλληνες για τα μνημονιακά μέτρα έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο με υπουργούς να βρίζουν τους Έλληνες ως κλέφτες, φοροφυγάδες και τεμπέληδες των επιδοτήσεων, πράγμα που είχαμε να δούμε από το 2010 με την προπαγάνδα που έκαναν κυβερνήσεις της Ε.Ε μέσω πληρωμένων ΜΜΕ όπως το Spiegel, Focus, Die Welt, Financial Times κ.α.

Ο υπουργός Κατρούγκαλος άνοιξε μέτωπο εναντίον των ιδιωτών επιστημόνων και ελεύθερων επαγγελματιών που όχι μόνο τους αποκαλεί κλέφτες δεκαετιών αλλά τους προσβάλει λέγοντας ότι οι ιδιώτες επιστήμονες είναι η τάξη της «γραβάτας και του μαντηλιού» που πρέπει κάποια στιγμή να πληρώσουν όσα τούς αναλογούν.

Σύσσωμη η κυβέρνηση με πρωτοστάτη τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης ρίχνει συνεχώς λάδι στην φωτιά αποκαλώντας τους αγρότες και κτηνοτρόφους ως την φατρία με χρόνιες φοροαπαλλαγές και όσους αγρότες κατάφεραν να ανέβουν από την τάξη του κολίγου των 3,500 ευρώ εισόδημα ετησίως ως φοροκλέφτες και επιδοτούμενους με κονδύλια για Πόρσε και μπουζουξίδικα.

Εκτός όμως από τον οικονομικό πόλεμο, η κυβέρνηση και ειδικά σύσσωμο το κόμμα του Σύριζα άνοιξε τον επικοινωνιακό πόλεμο  εναντίον των αγροτών χαρακτηρίζοντάς τους ως χρυσαυγίτες, παρακρατικούς και ακροδεξιούς . Αυτό βολεύει τόσο την κυβέρνηση αλλά και την ακροδεξιά της Ελλάδας που έχει στήσει ένα πανηγύρι εντυπωσιασμού στον αγώνα των αγροτών πράγμα που συμφέρει πάνω απ’ όλα την Ε.Ε η οποία έχει χωρίσει την Ευρώπη μέσα σε έναν χρόνο σε φιλοευρωπαϊστες δημοκράτες και αντιευρωπαϊστές ακροδεξιούς. Ο πυρήνας και των δύο είναι οι Βρυξέλλες αφού δεν έχουν αφήσει ούτε χιλιοστό αέρα για αυτούς που είναι εναντίον της Ε.Ε, υπέρ της εθνικής και οικονομικής ανεξαρτησίας των κρατών και είναι πιο δημοκράτες απ’ ό,τι οι ψηφοφόροι των φιλοευρωπαϊκών κομμάτων.

Προσφυγικό και ακροδεξιά

Την ώρα που οι αγρότες έγιναν το κύριο αντιμνημονιακό μέτωπο στην Ελλάδα η κυβέρνηση με την καθοδήγηση των Βρυξελλών μετέτρεψε το προσφυγικό σε εθνικό θέμα και χωρίς κανέναν σχεδιασμό αποφάσισε να στρατικοποιήσει περιοχές στην Ελλάδα με την Χιμλερική τακτική των κέντρων ταυτοποίησης και κράτησης προσφύγων και μεταναστών σε συγκεκριμένα σημεία της Ελλάδας.

Τα επεισόδια που έκανε η κυβέρνηση στην Κω μετατρέποντάς την σε μία νέα Κερατέα και νέες Σκουριές καλύφθηκαν από δηλώσεις του υπουργού Άμυνας, Πάνου Καμμένου και του υφυπουργού Βίτσα αλλά και σύσσωμου του Σύριζα που χαρακτηρίζουν όσους εναντιώνονται σε εγκαταστάσεις Νταχάου στον τόπο τους ως ακροδεξιά στοιχεία και ως μαυραγορίτες που θα χάσουν χρήμα αφού  πουλούσαν 2,5 ευρώ το μπουκάλι νερού, την φόρτιση μπαταρίας του κινητού αντί 5 ευρώ και νοίκιαζαν δωμάτια σε ξενοδοχεία σε πρόσφυγες με τιμές ανάλογες του Four Seasons του Παρισιού. Αν οι αντιδράσεις στην Κερατέα, στις Σκουριές και στην Ιερισσό γινόταν επί αριστερής κυβέρνησης το σίγουρο είναι ότι θα χαρακτηρίζονταν ως υποκινούμενες ενέργειες από ακροδεξιά αντιδημοκρατικά στοιχεία για τα συμφέροντα λίγων κατοίκων.

Ο κ. Καμμένος εφόσον γνώριζε επί ένα χρόνο ότι τέτοιου είδους μαύρη αγορά γίνεται στην Κω και σε άλλα σημεία της Ελλάδας αντί να καλύψει τα σημεία με παροχές ρεύματος για τα κινητά, με νερό για τους πρόσφυγες  και διαμονή σε καταλύματα επιταγμένα από το το κράτος, άφηνε τους μαυραγορίτες να αλώνουν διότι τους χρειαζόταν για την συγκεκριμένη στιγμή που με την βία θέλει να φτιάξει τα στρατόπεδα κράτησης όπου βολεύει την Ε.Ε που δίνει διαταγές στο προτεκτοράτο της.

Παράλληλα η Ε.Ε άνοιξε πόλεμο εναντίον όλων των Ελλήνων που πλέον δεν τους αντιμετωπίζει ως Ευρωπαίους πολίτες αλλά ως τρίτη χώρα κατώτερη των Σκοπίων στέλνοντας στρατό από χώρες της Ε.Ε να απομονώσουν την Ελλάδα λόγω του προσφυγικού.

Το πεδίο που έφτιαξαν κυβέρνηση και Ε.Ε είναι το πιο πρόσφορο για τους ναζιστές που έχουν την κουκούλα της Χρυσής Αυγής και των εθνικοπατριωτών. Είναι το τέλειο έδαφος για την καλλιέργεια της ισλαμοφοβίας ενώ ακόμη και πολίτες που δεν έχουν σχέση με τον ναζισμό αρχίζουν να στρέφονται όχι εναντίον της Ε.Ε και του ΝΑΤΟ για τους πολέμους που δημιούργησαν στη Μέση Ανατολή μέσω Αραβικής Άνοιξης, αλλά εναντίον των θυμάτων των πολέμων μιλώντας για αφελληνισμό και ισλαμοποίηση της Ελλάδας.

Ναζισμός και ευρωδουλεία τα όπλα της Ε.Ε 

Παράλληλα με όλα αυτά η Γερμανία εξάγει στην Ελλάδα τον ναζισμό χωρίς κανένα φερετζέ στέλνοντας στην Ελλάδα ως τουρίστες ναζιστές του κόμματος «Der Dritte Weg» (Ο Τρίτος Δρόμος) να τιμήσουν τους πεσόντες ναζιστές προγόνους τους που είναι θαμμένοι στο νεκροταφείο Διονύσου-Ραπεντόζης και μετά να σηκώσουν την σημαία του Γ΄Ράιχ στην Ακρόπολη για αναμνηστική φωτογραφία.

Η διακίνηση ναζιστικών προτύπων και η νομιμοποίηση του ναζισμού στην Ελλάδα είναι δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης για την αριστεροπατριωτική κυβέρνηση,  την ώρα που όποιος αντιστέκεται ενάντια σε μνημονιακούς νόμους και ευρωπαϊκά ναζιστικά στρατόπεδα στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται από τους δημοκράτες φιλοευρωπαϊστές ως ακροδεξιό φαινόμενο ή ως «φασίζουσα συμπεριφορά».

Τέλος, ο υπερπατριώτης υπουργός Άμυνας που σηκώνει ελικόπτερα κάνοντας σόου την ημέρα μνήμης των πεσόντων των Ιμίων, ο ίδιος που πριν την υπογραφή του Μνημονίου δεν σήκωνε ούτε κουβέντα για την μείωση στις στρατιωτικές δαπάνες,  στρώνει την απόφαση  για το κλείσιμο ελληνικών στρατοπέδων κάτι που χαροποιεί ιδιαίτερα τον κ. Σόιμπλε για το όραμά του για έναν ευρωστρατό.
Ο «υπερπατριώτης» υπουργός την ώρα που σχολίαζε τις αντιδράσεις των κατοίκων της Κω απαξίωσε και την εθνική ασφάλεια της χώρας λέγοντας το απίστευτο: «Δεν είναι δυνατόν να μην κλείσουν στρατόπεδα, τα οποία είχαν σκοπό να εξυπηρετήσουν μόνο ρουσφέτια, λες και φυλάσσουν την Ελλάδα από τον Ομέρ Βρυώνη«. Ξαφνικά η Τουρκία δεν είναι ο μεγάλος εχθρός της Ελλάδας και πώς να είναι άλλωστε όταν η συμμαχία Τουρκίας-Ε.Ε για το προσφυγικό έκανε την Τουρκία τον μη επίσημο εταίρο της Ε.Ε και τον καλό γείτονα της Ελλάδας.

στον τοιχο

Διαβάστε περισσότερα

Τραγουδάμε Μάρκο Βαμβακάρη…

«Λίγο πριν πάω στρατιώτης, το 1924 ή αρχή το 25, άκουσα κατά τύχη τον μπάρμπα Νίκο τον Αϊβαλιώτη να παίζει το μπουζούκι του, το οποίον τόσο πολύ μου άρεσε, ώστε έκανα όρκο ότι αν δεν μάθω μπουζούκι θα κόψω τα χέρια μου με την τσατίρα, που σπάνε τα κόκκαλα στο μαγαζί. Λογάριασα τον όρκο μου ιερό και απαράγραπτο» (Μάρκος Βαμβακάρης – Αυτοβιογραφία, επιμέλεια: Αγγελική Βέλλου – Καϊλ, εκδόσεις Παπαζήση, σ. 105-106 ). 

Ο Μάρκος Βαμβακάρης και μπουζούκι έμαθε κι άφησε πίσω του μεγάλη ιστορία στο λαϊκό τραγούδι. Ο Μάρκος (με το μικρό του όνομα αναφέρεται από πολλούς που ακούν και παίζουν τα τραγούδια του) «έφυγε», σαν σήμερα, 8 Φεβρουαρίου του 1972. Στοιχεία για τη ζωή και το έργο του μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Στοιχεία για τον Μάρκο τον ρεμπέτη, που γεννήθηκε στις 10 Μαϊου του 1905, στο συνοικισμό Σκαλί της Άνω Χώρας της Σύρου. Για τον Μάρκο που δούλέψε ως χασάπης, εφημεριδοπώλης, οπωροπώλης, λούστρος, γαιανθρακεργάτης. Για τον Μάρκο της Σύρου και του Πειραιά, που δούλεψε ως λιμενεργάτης και ως εκδορέας στα σφαγεία και τα βράδια πήγαινε στους τεκέδες. Για τον Μάρκο που απογείωσε το μπουζούκι κι έγραψε τραγούδια αξέχαστα. Για τον Μάρκο που, μαζί με τον  Γιώργο Μπάτη, τον Στράτο Παγιουμτζή και τον Ανέστη Δελιά, έγιναν γνωστοι ως «Η Τετράς η ξακουστή του Πειραιώς». Για τον Μάρκο, που σταμάτησε να παίζει και ξαναγύρισε, μετά το 1960, για να αναγνωριστεί ακόμα περισσότερο. 

Επιλέγουμε 4 τραγούδια του Μάρκου Βαμβακάρη. Το ένα το τραγουδά ο ίδιος. Στα άλλα τρία τραγούδια (φυσικά κι αυτά του Μάρκου) παίζουν και τραγουδούν τρία σύγχρονα ρεμπέτικα μουσικά σχήματα, που μπορούμε ν’ ακούσουμε σε ταβέρνες και μουσικές σκηνές. Για όποιους θέλουν να ακούσουν ρεμπέτικα με ρεμπέτικες εκτελέσεις…

Ο Μάρκος παίζει και τραγουδάει το «Κορόιδο»

Δημήτρης Μηταράκης- Βασίλης Σκούτας («Ζηλιάρα»)

Ραστ Χιτζάζ («Κάποτε ήμουνα κι εγώ») 

Ρεμπετιέν («Η κλωστηρού») 

Διαβάστε περισσότερα

Κάρολος Ντίκενς: Μαρξιστής ή φιλάνθρωπος;

Ο Κάρολος Ντίκενς, ορθότερα Τσάρλς Ντίκενς (Charles Dickens, 7 Φεβρουαρίου 1812 – 9 Ιουνίου 1870) υπήρξε ένας από τους πιο διάσημους Άγγλους μυθιστοριογράφους. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους συγγραφείς της Βικτωριανής Εποχής (19ος αιώνας).
Πολλά από τα μυθιστορήματά του, με το έντονο ενδιαφέρον που παρουσίαζαν για την κοινωνική μεταρρύθμιση, εμφανίστηκαν αρχικά στα περιοδικά σε συνέχειες, κάτι που εκείνη την εποχή ήταν πολύ διαδεδομένο. Σε αντίθεση με άλλους συγγραφείς, οι οποίοι ολοκλήρωναν τα μυθιστορήματά τους πριν τα εκδώσουν σε συνέχειες, ο Κάρολος Ντίκενς έγραφε το μυθιστόρημά του και το εξέδιδε συγχρόνως σε συνέχειες. Η πρακτική αυτή προσέδωσε στις ιστορίες του ένα συγκεκριμένο ρυθμό, ο οποίος τονιζόταν από δραματικές στιγμές με αποτέλεσμα το κοινό να περιμένει με ανυπομονησία τη συνέχεια του μυθιστορήματος. Η συνεχής δημοτικότητα των μυθιστορημάτων και των μικρών ιστοριών του είναι τέτοια που δε σταμάτησαν ποτέ να εκδίδονται.
Ακριβώς σε αυτήν την κοινωνική ματιά του Ντίκενς εστιάζει το απόσπασμα από την εισήγηση στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος για τον εορτασμό των 200 ετών από τη γέννηση του Ντίκενς, με θέμα “Κοινωνική κριτική χωρίς την εργατική τάξη;”, το οποίο παραθέτουμε.
Μπορεί ο Μαρξ να εγκωμίαζε τον ρεαλισμό των έργων του Ντίκενς, που «οι εύγλωττες σελίδες του έχουν προσφέρει πολύ περισσότερες αλήθειες από όλους μαζί τους επαγγελματίες πολιτικούς», ωστόσο ο Λένιν έβρισκε αφόρητο τον «συναισθηματικό μεσοαστισμό» του, ο Τσέστερτον έβλεπε στο πρόσωπό του έναν νοσταλγό του Μεσαίωνα, ενώ ο μαρξιστής συγγραφέας Τόμας Άλφρεντ Τζάκσον τον αναγνώρισε με πρόχειρη ευκολία σαν «προλεταριακό» συγγραφέα.
Ο τρόμος που ένιωσε ο Ντίκενς για τη φτώχεια στην οποία βρέθηκε και ο ίδιος για ένα διάστημα, η ενστικτώδης ταύτιση και συμπόνια που ένιωσε, διαμόρφωσαν σε σημαντικό βαθμό τον άξονα των γραπτών του που θα ακολουθήσουν. Έγραφε ασταμάτητα, με το άγχος της επιβίωσης, και γρήγορα κατάφερε να γίνει ο πρώτος, ουσιαστικά, συγγραφέας που μπορούσε να ζήσει από τη δουλειά του: μυθιστορήματα, διηγήματα, δημοσιογραφία… Η τεχνική της γραφής του Ντίκενς (έγραφε τα μυθιστορήματά του σε συνέχειες, που κυκλοφορούσαν σε περιοδικά), μια τεχνική που στην πραγματικότητα επινόησε ο ίδιος, του πρόσφερε τη δυνατότητα να προσεγγίσει ένα πολύ ευρύτερο, λαϊκό ακροατήριο
Ο Τζορτζ Όργουελ, ο συγγραφέας του «1984», της κλασικής αλληγορίας «Η φάρμα των ζώων» για τον σταλινισμό, του αυτοβιογραφικού «Φόρος τιμής στην Καταλωνία», γράφει στα 1939 την άποψή του για τον Ντίκενς σε ένα εκτενές δοκίμιο που συμπεριλήφθηκε στη συλλογή «Decline of the english murder and other essays» -στα ελληνικά κυκλοφορεί με τον τίτλο «Κάρολος Ντίκενς», σε μετάφραση Γεράσιμου Λυκιαρδόπουλου, από τις εκδόσεις Υψιλον. Απορρίπτοντας την άποψη του «προλεταριακού» συγγραφέα, ο Όργουελ αναγνώρισε στην περίπτωση του Ντίκενς έναν εκφραστή της μεσαίας τάξης (πολύ αργότερα ο Τέρι Ιγκλετον θα επισημάνει με μεγαλύτερη οξυδέρκεια ότι ο Ντίκενς προέρχεται από την πιο αντιφατική κοινωνική ομάδα, το κατώτερο τμήμα της μεσαίας τάξης, και κουβαλούσε σε όλη του τη ζωή τις αντιφάσεις της).
Ωστόσο ο Ντίκενς αντιμετώπιζε μονίμως με καχυποψία τους «αιμοδιψείς» επαναστάτες που είχαν θέσει ως στόχο της ζωής τους την αλλαγή της καθεστηκυίας τάξης. Παρά το γεγονός ότι ελάχιστοι περιέγραψαν με τέτοια ρεαλιστική σαφήνεια εικόνες της «χαμοζωής», στο έργο του πάντα κυριαρχεί το στοιχείο της ατομικής καλοσύνης προκειμένου ο κόσμος μας «να γίνει καλύτερος»…
Τα χρόνια που διαμόρφωσαν τον Ντίκενς συμπίπτουν με την πιο καθοριστική περίοδο του καπιταλιστικού μετασχηματισμού, τον οποίο μάλιστα θα βιώσει στο παγκόσμιο επίκεντρό του, το μητροπολιτικό Λονδίνο: Όταν ο Ντίκενς άρχισε να γράφει, οι συγκοινωνίες διεξάγονταν παντού με άμαξες, στον Λονδίνο έφτανε ακόμη ο απόηχος της ηρωικής δράσης αλλά και της απώλειας του Μπάιρον στην ελληνική επανάσταση, στα 1833 καταργείται η δουλεία στις βρετανικές αποικίες, ενώ λίγες δεκαετίες αργότερα είχε καθιερωθεί πια ο σιδηρόδρομος, οι εταιρείες βρίσκονται εισηγμένες στο χρηματιστήριο, με τη συνακόλουθη κερδοσκοπία, οι συνδικαλιστικές διεκδικήσεις είναι στο προσκήνιο -στην πραγματικότητα ο Ντίκενς ποτέ δεν είδε με συμπάθεια τον συνδικαλισμό των εργατών.
Ήταν η εποχή που ο πρωθυπουργός Ντισραέλι μιλούσε για τον διχασμό της Αγγλίας σε «δύο χώρες», την Αγγλία των πλούσιων και την Αγγλία των πληβείων. Η οικογένεια του ίδιου του Ντίκενς είχε άμεση και πικρή εμπειρία από αυτή την κοινωνική σύγκρουση. Μετακόμιζαν συχνά για να ξεφεύγουν από τους πιστωτές τους και τελικά ο πατέρας του Ντίκενς φυλακίστηκε για χρέη, με αποτέλεσμα η οικογένεια να χωριστεί…
Ο τρόμος που ένιωσε ο Ντίκενς για τη φτώχεια στην οποία βρέθηκε και ο ίδιος για ένα διάστημα, η ενστικτώδης ταύτιση και συμπόνια που ένιωσε, διαμόρφωσαν σε σημαντικό βαθμό τον άξονα των γραπτών του που θα ακολουθήσουν. Έγραφε ασταμάτητα, με το άγχος της επιβίωσης, και γρήγορα κατάφερε να γίνει ο πρώτος, ουσιαστικά, συγγραφέας που μπορούσε να ζήσει από τη δουλειά του: μυθιστορήματα, διηγήματα, δημοσιογραφία…

Η τεχνική της γραφής του Ντίκενς (έγραφε τα μυθιστορήματά του σε συνέχειες, που κυκλοφορούσαν σε περιοδικά), μια τεχνική που στην πραγματικότητα επινόησε ο ίδιος, του πρόσφερε τη δυνατότητα να προσεγγίσει ένα πολύ ευρύτερο, λαϊκό ακροατήριο.
Στα 1834 εισάγεται η μεταρρύθμιση της νομοθεσίας για την αντιμετώπιση της φτώχειας, ώστε η «πρόνοια» να γίνει όσο το δυνατόν πιο δυσάρεστη για τους «τεμπέληδες» -ο Ντίκενς θα γίνει μέσα από τα έργα του σφοδρός πολέμιος αυτής της νομοθεσίας («Όλιβερ Τουίστ»).
Η ιδεολογία του ωφελιμισμού που κυριαρχεί την εποχή εκείνη και συμπυκνώνεται στο περίφημο «Donothingism» προσαρμόζει κατά το δοκούν ακόμη και τα ευαγγελικά κηρύγματα: Η κοινωνική ανισότητα θεωρείται μέρος του θεϊκού σχεδίου, στο οποίο δεν πρέπει να αντιταχθούμε. Ένα παιδί που θα γεννηθεί μέσα στην «αμαρτία» της φτώχειας θα κληρονομήσει αυτή την αμαρτία, είναι αδύνατον να ξεφύγει από την προκαθορισμένη κοινωνική «ευταξία» -ο Καρλάιλ, πνευματικός πατέρας του Ντίκενς, ήταν ήδη σφοδρός πολέμιος αυτών των αντιλήψεων.

Οι πληβειακοί χαρακτήρες στα έργα του Ντίκενς συνήθως δεν έχουν ολοκληρωμένη προσωπικότητα, είναι απλές φιγούρες, ωστόσο ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζουν τον εαυτό τους, η ιδιωματική χρήση της γλώσσας, τους δίνει ζωή.
Κατά τη δεκαετία του ’30, όταν ο Όργουελ γράφει το δοκίμιό του, ο Ντίκενς έχει «εξοριστεί» από τον επίσημο «κανόνα» της βρετανικής λογοτεχνίας και μπορεί να θεωρηθεί ότι το δοκίμιο που γράφει ο συγγραφέας του «1984» έχει διπλό στόχο, αφενός την απόρριψη του «προλεταριακού» προφίλ του Ντίκενς που ορισμένοι φιλοτεχνούσαν εκείνη την εποχή, αφετέρου την επανεισαγωγή και την αποκατάστασή του στο προσκήνιο…
Και πράγματι τις δεκαετίες του ’40 και του ’50 ο Ντίκενς γνώρισε τη λογοτεχνική αποκατάσταση, με τη συμβολή μελετητών όπως ο Έντμουντ Γουίλσον. Αυτή η επανεκτίμηση συνεχίστηκε έως το τέλος του εικοστού αιώνα, καθώς ιστορικοί και κριτικοί εκπονούν μελέτες πάνω στην εξέλιξη του βικτωριανού καπιταλισμού, μολονότι αναγνωρίζουν ότι ο ίδιος ο Ντίκενς δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πολιτική.
Δεν υπάρχει, γράφει ο Όργουελ, η έννοια της ιστορικής αναγκαιότητας στο έργο του Ντίκενς. Γράφει χαρακτηριστικά: «Κανένας συγγραφέας δεν θα μπορούσε να συνδυάσει τέτοια έλλειψη στόχων με τόσο μεγάλη ζωντάνια».
Η αδυναμία του Ντίκενς, και ταυτόχρονα η δύναμή του, γίνεται φανερή στην τάση του να παρασύρεται σε συναισθηματισμούς. Στην περίφημη «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» (1843) βλέπουμε τον άκαρδο και τσιγκούνη Σκρουτζ, από οπαδό του Μάλθους και της εξολόθρευσης των φτωχών, να μετατρέπεται τελικά σε γενναιόδωρο ευεργέτη τους…
«Τάσσεται στο πλευρό των αδύναμων», γράφει ο Οργουελ, αλλά «αν ακολουθήσει κανείς αυτή τη στάση έως τη λογική της συνέπεια, σημαίνει ότι πρέπει να αλλάζει θέση όταν ο καταπιεσμένος γίνεται καταπιεστής, και πράγματι ο Ντίκενς τείνει να το κάνει. Μισεί, λόγου χάρη, την Καθολική Εκκλησία, αλλά, όταν οι Καθολικοί γίνονται αντικείμενο καταδίωξης, βρίσκεται στο πλευρό τους. Μισεί ακόμη περισσότερο την αριστοκρατική τάξη, αλλά, όταν η αριστοκρατία ανατρέπεται ριζικά (βλ. το «Ιστορία δύο πόλεων»), οι συμπάθειές του μεταστρέφονται. Όποτε απομακρύνεται από αυτή τη συγκινησιακή στάση, ξεστρατίζει και χάνεται».
Ο «ώριμος» Ντίκενς είναι λιγότερο πεπεισμένος ότι το άτομο μπορεί να υπερισχύσει απέναντι σε μια κοινωνία πιο μηχανιστική, όπως αυτή που γνωρίζει πλέον ο ίδιος. Για παράδειγμα το τελευταίο ολοκληρωμένο μυθιστόρημα του Ντίκενς, «Ο κοινός μας Φίλος» (1865), δείχνει τη φιλανθρωπία σαν μια επιχείρηση και τα ορφανά να κινδυνεύουν να καταλήξουν εμπορεύσιμα αγαθά.
Ο Όργουελ θεωρούσε πως ο Ντίκενς είναι ένας συγγραφέας που οι πάντες έχουν ιδιοποιηθεί «καθολικοί, μαρξιστές και κυρίως συντηρητικοί». Στα τέλη του 19ου αιώνα ήρθαν στο προσκήνιο οι Ρώσοι συγγραφείς, οι οποίοι θεωρήθηκαν ανώτεροι λογοτεχνικά του Ντίκενς. Εκείνοι όμως είχαν διαφορετική γνώμη: Ο Τουργκένιεφ επαινούσε τον Ντίκενς, ενώ ο Τολστόι έλεγε γι’ αυτόν: «Όλοι οι χαρακτήρες του είναι προσωπικοί μου φίλοι, συνεχώς τους συγκρίνω με αληθινά πρόσωπα, με τόση ζωντάνια τους έχει γράψει». Ακόμη και ο Ντοστογιέφσκι επηρεάστηκε από συγκεκριμένους χαρακτήρες του Άγγλου συγγραφέα…



Πηγή

Διαβάστε περισσότερα

Αφού δεν καταλαβαίνεις, απλώς κοίτα…

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ 

Πράγματι, δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίσεις μια συστηματική επικοινωνιακή καταιγίδα. Ένα βομβαρδισμό με μισές αλήθειες και καλοφτιαγμένα ψέματα που στόχο έχουν να δημιουργήσουν ένα σοκ για το παρόν σου και δέος για το αβέβαιο μέλλον σου. Αποσταθεροποιημένος, φοβισμένος και εξοργισμένος είσαι πια του χεριού τους και έτοιμος να  στραφείς εναντίον όποιων σου υποδείξουν ως υπαίτιους της καταστροφής σου. Κατ αρχήν εχθρός σου είναι το δημόσιο, μετά οι φορτηγατζήδες  και οι ταξιτζήδες, έπειτα οι φαρμακοποιοί, μετά οι αγρότες, οι συνταξιούχοι και τέλος εσύ ο ίδιος, γιατί όπως σου είπαν «μαζί τα φάγαμε».
Πάνω απ όλα σε έκαναν να πιστέψεις ότι αυτοί ενδιαφέρονται για τη σωτηρία σου, ότι σχεδιάζουν προγράμματα διάσωσής σου και πως δε σώζεσαι γιατί  εσύ είσαι ανίκανος να τα εφαρμόσεις. Όμως, μετά από 6 χρόνια εφαρμογής τέτοιων προγραμμάτων και μάλιστα από κυβερνήσεις που καλύπτουν ολόκληρο σχεδόν το πολιτικό φάσμα, αναρωτήθηκες άραγε μήπως δεν είναι στραβός ο γιαλός αλλά στραβά αρμενίζουμε ; Μήπως τελικά ο στόχος των προγραμμάτων δεν είναι η διάσωση αλλά η αέναη ανακύκλωση της οικονομικής/ πολιτικής/ εξάρτησης  της χώρας; Μήπως;…
Μήπως, όλη αυτή η αποθέωση των δυνατοτήτων του «αόρατου χεριού της αγοράς» που καθημερινά σου σερβίρουν και συ έχεις θεοποιήσει περιγράφει απλώς τη δυνατότητα των ισχυρών να (σου) βάζουν χέρι και συ  να πρέπει να είσαι χαρούμενος κι από πάνω, γιατί:
ξεπούλησες τα αεροδρόμιά σου στο γερμανικό δημόσιο
το λιμάνι σου στο Κινεζικό δημόσιο
τις τηλεπικοινωνίες σου στο γερμανικό δημόσιο
Αναρωτιέσαι μήπως, τι είδους εταιρίες παζαρεύουν να πάρουν τζάμπα
Τα υπόλοιπα λιμάνια
Τα νερά (ύδρευση και υδροηλεκτρικά)
Την ενέργεια (υποδομές, κοιτάσματα)
Τους δρόμους
Τους σιδηροδρόμους
Μήπως όλοι αυτοί οι επενδυτές δεν είναι εταιρίες που εκπροσωπούν ξένα δημόσια (γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, ρωσικά κλπ ) συμφέροντα.  Μήπως σε τελική ανάλυση, λέμε μήπως, το σύνθημα για λιγότερο κράτος αφορά τα κράτη- παρίες του διεθνούς συστήματος όπως ακριβώς διαμορφώνεται το ελληνικό κράτος;
Μήπως έχεις παραμυθιαστεί για το λίγο-  ελάχιστο αμερικανικό κράτος; Για σκέψου. Θα υπήρχαν  τα αμερικανικά σπουδαία πανεπιστήμια δίχως τις αστρονομικές έμμεσες ή άμεσες επιχορηγήσεις του αμερικανικού κράτους- κυρίως του πενταγώνου;
Θα υπήρχε άραγε το κοινωνικό δίκτυ στη Γερμανία των 120 ασφαλιστικών ταμείων με την κρατική ετήσια επιχορήγηση των 60 δις ευρώ; θα υπήρχε στοιχειώδης  κοινωνική συνοχή  στη Γαλλία (των 6 εκατομμυρίων μουσουλμάνων) αν το κράτος δεν παραβίαζε  το περιβόητο σύμφωνο σταθερότητας;
Κι αν αυτά δεν μπορείς να τα δεις, είναι τόσο δύσκολο να καταλάβεις πως οι κυβερνήσεις που εξέλεξες ακολούθησαν  και ακολουθούν επ ακριβώς τις οδηγίες των δανειστών; τι φταίει λοιπόν και δεν έρχεται η ανάκαμψη;
Μήπως τα μεροκάματα, που πρέπει να γίνουν Ινδίας για να αποκτήσει η χώρα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα;
Μήπως οι συντάξεις, που πρέπει να κοπούν για δωδέκατη φορά έτσι ώστε να απαλλαγούμε στα γρήγορα από το βάρος μιας αντιπαραγωγικής γενιάς υπερηλίκων;
Μήπως δεν προχωρά γρήγορα το ξεπούλημα- και για αυτό στο τρέχον τρίτο μνημόνιο  η αριστερή κυβέρνηση ετοιμάζεται να παραδώσει τη διοίκηση του Ταμείου ξεπουλήματος κατ ευθείαν σε ανθρώπους των δανειστών;
Μήπως δε δουλεύει ο εισπρακτικός μηχανισμός και για αυτό παραδόθηκε στους δανειστές, ανεξάρτητη από το ελληνικό κράτος η Γ.Γ. Δημοσίων Εσόδων;
Μήπως φταίνε τελικά οι αγρότες με τα Καγιέν και τις Ρωσίδες; Αυτοί άραγε ευθύνονται για την αποδιάρθρωση του πρωτογενούς τομέα;
Καθώς σου τρέχουν τα σάλια από τα επιτεύγματα της Ευρωπαικής Ενωσης και του ευρώ που είναι το φετίχ σου, σκέψου αν ένα νόμισμα αρκεί για μια πολιτική ένωση και  αν  σ αυτήν την Ευρωπαική Ενωση υπάρχει ίχνος «κοινότητας» στην εξωτερική πολιτική και άμυνα, αν υπάρχει κάτι  από αυτό που οι εταίροι και δανειστές σου ονομάζουν «κοινοτική αλληλεγγύη».
Τι ακριβώς υπάρχει, μπορείς να το δεις καθαρά – αν ανοίξεις τα μάτια σου– στον τρόπο που οι Ευρωπαίοι αντιμετωπίζουν ο καθ ένας για την πάρτη του το προσφυγικό ζήτημα. Μπορείς να δεις και ποια μοίρα σου επιφυλάσσουν. Φταίει άραγε το περισσότερο ή το λιγότερο ελληνικό κράτος, φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ ή οι προηγούμενοι που η Ελλάδα βρίσκεται σ αυτό το γεωγραφικό σημείο και οι Εταίροι της θέλουν να την μετατρέψουν σε υγειονομική ζώνη εκατοντάδων χιλιάδων ψυχών;
Φοβισμένος από το παρόν σου και τρομαγμένος για το μέλλον σου δεν αναζητάς λύσεις. Κοιτάς το ευαγγέλιο των μνημονίων χωρίς καν να το έχεις διαβάσει και δίχως να το κατανοείς και τοποθετείσαι ανάλογα με τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις σου αναζητώντας ταυτόχρονα την άκρη με το γκουβέρνο. Αν δεν έχεις άκρη- η κυβέρνηση φταίει που δε ν εφαρμόζει σωστά τις οδηγίες. Αν έχεις, φταίνε οι υπόλοιποι που αντιδρούν.
Μπορείς να σκεφτείς έστω για μια στιγμή πως ίσως η ευθύνη των ανίκανων και διεφθαρμένων κυβερνήσεων που εξέλεξες είναι το γεγονός πως εφαρμόζουν επ ακριβώς τις οδηγίες για την καταστροφή σου;
Αντιλαμβάνεσαι το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζεις;  Έχεις στοιχειώδη γνώση της ιστορίας του τόπου σου; Γνωρίζεις ότι η ιστορία αυτής της χώρας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία του χρέους της; Έχεις υπόψη σου πως ενίοτε τα τοκοχρεολύσια δεν ξεπληρώνονται μόνο σε χρήμα; Σε ανησυχεί ότι δεν πετούν τα  πολεμικά αεροσκάφη που χρυσοπλήρωσες και τις μίζες τους γιατί δεν υπάρχουν χρήματα ούτε για τακάκια  φρένων; Θεωρείς ότι είσαι Ευρωπαίος  δεν έχεις «εχθρούς» και θα σε προστατέψουν οι φίλοι σου; Με τι αντάλλαγμα, άραγε;
Ακροβατείς κατά πως σε βολεύει ανάμεσα στον τζάμπα εθνικο-πατριωτισμό  και την ευρω-λιγούρα ψάχνοντας να βρεις  απάγκιο. Από τη μια Ελληνάρας που τα ξέρει όλα απ την άλλη ξυπασμένος κοσμοπολίτης πρόθυμος να αναθέσει τις υποθέσεις του στους (Γερμανούς και άλλους) τεχνοκράτες. Σου διαφεύγει ωστόσο, ότι  και στη μια και στην άλλη περίπτωση, δεν είσαι τίποτε παραπάνω από το αποτέλεσμα της συντριβής που επέφερε η κρίση στην κοινωνία της χώρας. Και όσο  αδυνατείς να δεις και να αντιμετωπίσεις τη συντριβή σου  τόσο   οι «αναλύσεις» και οι  απαιτήσεις σου για μια πολιτική πρόταση διεξόδου θα ακούγονται σαν εκκλήσεις για έναν  «καταλληλότερο» δημοσκοπικά  (Γ. Παπανδρέου, Παπαδήμο, Σαμαρά, Βενιζέλο, Τσίπρα) Μεσσία.
Και παρ’ όλα αυτά επιμένεις, γιατί είσαι, δυστυχώς, η γενιά που θα «πεθάνει» χωρίς να έχει καταλάβει το γιατί…

 topontiki.gr

Διαβάστε περισσότερα

7 Φλεβάρη ο Κόμβος Κεφαλόβρυσου θα κλείσει από τις 14:00 έως τις 12:00 το μεσημέρι της Τρίτης.

Μετά από την σύσκεψη των εκπροσώπων των μπλόκων στη Νίκαια Λάρισας, όπου το Μπλόκο Κεφαλόβρυσου συμμετείχε, αποφασίστηκε περαιτέρω κλιμάκωση των κινητοποιήσεων με ομόφωνη μάλιστα απόφαση απο την συνέλευση του Μπλόκου Κεφαλοβρύσου την Κυριακή 07 Φεβρουαρίου.

Συγκεκριμένα αποφασίστηκαν:

-          Την Δευτέρα 7 Φλεβάρη ο Κόμβος Κεφαλόβρυσου θα κλείσει από τις 14:00 έως τις 12:00 το μεσημέρι της Τρίτης.

-          Συντονισμός με τα άλλα μπλόκα της επικράτειας και συμμετοχή σε κινητοποιήσεις Πανελλαδικού χαρακτήρα.

-          Μαζική συμμετοχή στο συλλαλητήριο της Αθήνας την Παρασκευή και παραμονή στην πλατειά Συντάγματος  με τα υπόλοιπα μπλόκα για όσο χρόνο αποφασιστεί

Σας ενημερώνουμε ότι στα πλαίσια των σημερινών κινητοποιήσεων πραγματοποιήθηκε ολιγόωρος αποκλεισμός των παρακαμπτήριων οδών  στο ύψος του αντλιοστασίου Αιτωλικού και της διασταύρωσης Αιτωλικού με την Εθνική οδό.

Διαβάστε περισσότερα

Καμίλο Σιενφουέγος: «Εδώ δεν παραδίνεται κανένας, διάβολε!» -από τον Οικοδόμο

“Έμαθα τον Καμίλο πριν τον γνωρίσω μέσω μιας φράσης που έγινε σύμβολο: ήταν τη στιγμή της καταστροφής στο Αλεγρία δε Πίο. Εγώ ήμουν πληγωμένος, πεσμένος σε ένα ξέφωτο και δίπλα μου ένας σύντροφος αιμορραγούσε, πυροβολώντας με τα τελευταία του φυσίγγια για να πεθάνει παλεύοντας. Ακούστηκε μια διαβολική φωνή «Είμαστε χαμένοι, πρέπει να παραδοθούμε». Και μια αντρική φωνή, που την αναγνώρισα ως τη φωνή του λαού, φώναξε από κάπου «Εδώ δεν παραδίνεται κανένας, διάβολε!».”
(Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα για τον Καμίλο)
Ο Καμίλο Σιενφουέγος, επονομαζόμενος και «Διοικητής του Λαού», ένας από τους σημαντικότερους και πιο λαοφιλείς ηγέτες της Κουβανικής Επανάστασης, πιστός σύντροφος του Φιντέλ και αχώριστος φίλος του Τσε, συγκέντρωνε όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν έναν λαογέννητο ηγέτη δοσμένο στην υπόθεση των καταπιεσμένων και ταγμένο στην εκπλήρωσή της.
Συνδύαζε την αντιιμπεριαλιστική και ριζοσπαστική σκέψη με το θάρρος και την τόλμη. Ξεχώρισε ως πρότυπο μαχητή, μοναδικό παράδειγμα πειθαρχίας και υπευθυνότητας, επιτελικό πνεύμα αλλά και μπροστάρης στις πιο ριψοκίνδυνες αποστολές. Αγαπήθηκε από το λαό για τη δράση του αλλά και για την απλότητά του. Και ο πάντα χαμογελαστός Καμίλο αγαπούσε και σεβόταν το λαό, γι’ αυτό και τάχτηκε από νωρίς στην υπεράσπιση των συμφερόντων του, ενάντια στην εκμετάλλευση και τον ιμπεριαλισμό που τον δυνάστευαν. Ο Καμίλο ήταν ο ορισμός του επαναστάτη· ένας «επαναστάτης από την κορφή ως τα νύχια».
Γεννήθηκε στις 6 Φλεβάρη του 1932 σε μια γειτονιά της Αβάνας. Από τα φοιτητικά του χρόνια συμμετέχει στην αντιδικτατορική πάλη για την ανατροπή του δικτάτορα-μαριονέτα των ΗΠΑ Φλουχένσιο Μπατίστα. Τον Δεκέμβρη του 1955 τραυματίζεται από σφαίρα κατά τη διάρκεια διαδήλωσης. Αργότερα, κυνηγημένος από την ανέχεια και τις αστυνομικές αρχές διαφεύγει στις ΗΠΑ, απ’ όπου όμως σύντομα ―χωρίς χαρτιά― απελαύνεται στο Μεξικό. Εκεί γνωρίζεται με τον Φιντέλ.
Είναι ένας από τους 82 αντάρτες του Φιντέλ που ξεκίνησαν το 1956 από το Μεξικό με το θρυλικό πλοιάριο «Γκράνμα» και αποβιβάστηκαν στις ακτές της Κούβας, ξεκινώντας την τελική φάση της Επανάστασης. Από τους λίγους επιζήσαντες μετά την επίθεση που δέχτηκαν από το στρατό του Μπατίστα κατά την αποβίβαση, μαζί με τον Φιντέλ και τον Τσε κατευθύνονται προς την οροσειρά Σιέρα Μαέστρα.
Τον Απρίλη του 1958 του απονεμήθηκε ο βαθμός του Ταγματάρχη (ο υψηλότερος βαθμός των ανταρτών). Γνωστός και ως «ήρωας του Γιαγκουαχάι», πρωτοστάτησε στην επαναστατική δραστηριότητα του κινήματος «26 Ιούλη» και ηγήθηκε δυνάμεων των ανταρτών επιτυγχάνοντας στρατηγικής σημασίας νίκη επί των δυνάμεων του Μπατίστα, στην περίφημη μάχη του Γιαγκουαχάι τον Δεκέμβρη του 1958. Μαζί με τον Φιντέλ, τον Ραούλ και τον Τσε, πρωτοστάτησε στο στέριωμα του αντάρτικου κινήματος στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα και ως διοικητής της Δεύτερης Φάλαγγας, μαζί με τον Τσε, συμμετείχε στην κατάληψη της Σάντα Κλάρα.
Ο Καμίλο, που μπήκε νικητής τον Γενάρη του 1959 στην Αβάνα με τον Φιντέλ, τον Τσε, τον Ραούλ και τους άλλους «μπαρμπούντος», πρόλαβε να ζήσει τον θρίαμβο της Επανάστασης, όχι όμως και να προσφερει τις πολύτιμες υπηρεσίες του στο χτίσιμο της λαϊκής εξουσίας και τις μετέπειτα καταχτήσεις. Στις 28 Οκτώβρη της χρονιάς της νίκης, το δικινητήριο αεροσκάφος Τσέσνα 310 που πιλοτάριζε ο Λουσιάνο Φαρίνας με συνεπιβάτες τον κομαντάντε Καμίλο Σιενφουέγος και τον στρατιώτη Φέλιξ Ροντρίγκες, επιστρέφοντας από το Κάμαγουεϊ στην Αβάνα, μετά από την εκπλήρωση αποστολής, εξαφανίζεται μυστηριωδώς πάνω από τα νερά του ωκεανού. Όσες έρευνες και αν έγιναν από τότε για τις συνθήκες του δυστυχήματος, όλες οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο, και δεν βρέθηκαν ποτέ οι σοροί ούτε συντρίμμια του αεροσκάφους.
H απώλεια του κομαντάντε είναι μεγάλη για τον κουβανικό λαό και για την υπόθεση της Επανάστασης. Ο Καμίλο γίνεται είδωλο της Κουβανικής Επανάστασης, τραγούδι στα χείλη των Κουβανών που τον αγαπούν και τον ευγνωμονούν· η φωτογραφία του κρεμιέται στα δωμάτια των φτωχόσπιτων της Κούβας δίπλα σε αυτή του Φιντέλ και ο αγαπημένος του σύντροφος και φίλος Τσε δίνει το όνομα Καμίλο σε ένα από τα παιδιά του.
Κάθε χρόνο, από το 1959 μέχρι σήμερα, στις 28 Οκτώβρη χιλιάδες παιδιά στην Κούβα αποτίουν φόρο τιμής στο σπουδαίο επαναστάτη ρίχνοντας στη θάλασσα «ένα λουλούδι για τον Καμίλο», ενώ από το παράδειγμά του εμπνέονται εκατομμύρια άνθρωποι, όλων των ηλικιών, που γαλουχήθηκαν με τα ιδανικά της Επανάστασης στην Κούβα, και εκατομμύρια αγωνιστές σε όλον τον πλανήτη που παλεύουν για μια νέα κοινωνία, σοσιαλιστική.
Προς τιμήν του έχει ανεγερθεί μουσείο στο Γιαγκουαχάι, έξι στρατιωτικά γυμνάσια, σχολεία και ένα πανεπιστήμιο φέρουν το όνομα του, ενώ η μορφή του κοσμεί την εξωτερική πλευρά του υπουργείου Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής στην πλατεία της Επανάστασης στην Αβάνα, μέσα από ένα γιγαντιαίο σιδερένιο γλυπτό.
Το έργο με το περίγραμμα του προσώπου του Καμίλο φιλοτέχνησε ο Ενρίκε Άβιλα Γκονσάλες (ο ίδιος εικαστικός καλλιτέχνης που φιλοτέχνησε και τη μορφή του Τσε σε ανάλογο μνημείο που κοσμεί την πρόσοψη του υπουργείου Εσωτερικών στην ίδια πλατεία, καθώς και του κομαντάντε Χουάν Αλμέιδα Μπόσκε στην πρόσοψη του θεάτρου Ερέδια, στην πλατεία της Επανάστασης Αντόνιο Μασέο στο Σαντιάγο της Κούβας) και τοποθετήθηκε το 2009 με τη συμπλήρωση των 50 χρόνων από το θάνατό του. Στο κάτω μέρος του γλυπτού υπάρχουν τα λόγια του Καμίλο προς τον Φιντέλ, όταν ο ηγέτης της Κουβανικής Επανάστασης ανακοίνωνε ότι ένα μεγάλο στρατόπεδο θα μετατρεπόταν σε σχολείο: «Καλά πας Φιντέλ».



Πηγή

Διαβάστε περισσότερα

Μνημόσυνο για τους Γερμανούς πεσόντες της ναζιστικής κατοχής τέλεσαν οι προσκεκλημένοι “Γερμανοί τουρίστες” της Χρυσής Αυγής

Ο Παππάς στα “νιάτα” του, στο Γερμανικό νεκροταφείο στον Διόνυσο.

Η συγκέντρωση για τα Ίμια πλασάρεται από τη ναζιστική οργάνωση ως εκδήλωση τιμής για τους πεσόντες αξιωματικούς στον παρολίγο πόλεμο με την Τουρκία. Στην πραγματικότητα, η 30 Γενάρη αποτελεί μια πρώτης τάξης ευκαιρία για μια ναζιστική φιέστα, με διεθνείς μάλιστα συμμετοχές. Ίσως το γεγονός ότι την ίδια μέρα οι εθνικοσοσιαλιστές όπου γης γιορτάζουν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία το 1933 να παίζει κι αυτό τον ρόλο του…
Αν θεωρείτε αυτή την εκτίμηση υπερβολική, δείτε τη συμμετοχή των Γερμανών νεοναζί στη φετινή συγκέντρωση. Οι ίδιοι οι Γερμανοί νεοναζί του “Τρίτου Δρόμου” (έτσι λέγεται η νεοναζιστική γκρούπα που προσκλήθηκε από τη Χρυσή Αυγή και [τις] έφαγε στον Μπαϊρακτάρη) διαφημίζουν την παρουσία τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στον ιστότοπό τους.
Κι επειδή εμάς γενικά τα κρυμμένα νεοναζιστικά πρόσωπα δεν μας αρέσουν, τους έχουμε και ακάλυπτους εδώ (οι φωτογραφίες από το Vice).
Και, βέβαια, η παρουσία αυτή δεν έμεινε σε μια απλή συμμετοχή στη συγκέντρωση για τα Ίμια.
Οι γερμανοί νεοναζί τίμησαν τους νεκρούς Γερμανούς φαντάρους στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής στο νεκροταφείο του Διονύσου. Ιδού και οι φωτογραφίες που οι ίδιοι ανέβασαν στο διαδίκτυο.
Το προσκύνημα στο νεκροταφείο του Διονύσου είναι κάτι που κάθε εθνικοσοσιαλιστής που σέβεται τον εαυτο του είναι υποχρεωμένος να πράξει. Η Χρυσή Αυγή έχει αξιοποιήσει το γερμανικό νεκροταφείο για να μυήσει τα μέλη της στον εθνικοσοσιαλισμό. Υπάρχει μάλιστα η γνωστή φωτογραφία που έχει δει το φως της δημοσιότητας με τον υπαρχηγό της Χρυσής Αυγής Παππά να χαιρετάει ναζιστικά στην είσοδο του νεκροταφείου.
Άραγε βρήκε την ευκαιρία ο Παππάς να ξεκλέψει λίγο από τον πολύτιμο κοινοβουλευτικό χρόνο του για να τιμήσει και αυτός – μαζί με τους Γερμανούς συντρόφους του – τους ήρωες της νιότης του;




Πηγή

Διαβάστε περισσότερα

Κυριακη 07/02 αποκλεισμός του Κόμβου από 14:00 το μεσημέρι έως 10:00 το πρωι της Δευτερας.

Μετά απο την συνέλευση του Σαββάτου, αποφασίστηκε ομόφωνα ότι την  Κυριακη 07/02 θα γίνει αποκλεισμός του Κόμβου από 14:00 το μεσημέρι έως 10:00 το πρωι της Δευτερας.

Διαβάστε περισσότερα

60 περιπτώσεις ακρωτηριασμού γυναικείων γεννητικών οργάνων διαπιστώθηκαν στην ανατολική Σουηδία

Περίπου 60 περιπτώσεις ακρωτηριασμού γεννητικών οργάνων διαπιστώθηκαν από το Μάρτιο στο Norrköping της ανατολικής Σουηδίας, με 30 κορίτσια από μια σχολική τάξη να έχουν υποβληθεί στη διαδικασία.
Από τα 30 κορίτσια, περίπου 28 βρέθηκαν να έχουν υποστεί την πιο σοβαρή μορφή ακρωτηριασμού των γεννητικών οργάνων, όπου η κλειτορίδα και τα χείλη του αιδοίου είναι εντελώς αποκομμένα και η περιοχή των γεννητικών οργάνων ράβεται μαζί, αφήνοντας μονάχα ένα μικρό άνοιγμα. Σύμφωνα με αναφορά της Σουηδικής καθημερινής εφημερίδας Norrköpings Tidningar, η κακοποίηση των κοριτσιών ανακαλύφθηκε από τις υπηρεσίες υγείας του σχολείου, με τις υπηρεσίες της τοπικής κοινωνίας να καλούν επιπλέον φορείς για να βοηθήσουν τα κορίτσια.

 Ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων έχει απαγορευθεί στη Σουηδία από το 1982 και τιμωρείται με τέσσερα έως και δέκα χρόνια φυλάκιση. Από το 1999 αποτελεί επίσης αδίκημα που διώκεται από το
Σουηδικό δίκαιο ακόμα και αν η διαδικασία διεξαχθεί σε διαφορετική χώρα.

 Όταν κλείνουν τα σχολεία για τις καλοκαιρινές διακοπές, ο κίνδυνος για τα κορίτσια να εκτεθούν σε χειρουργική επέμβαση αυξάνεται, καθώς πολλά επισκέπτονται τις χώρες καταγωγής των γονιών τους. «Ενημερώνουμε τους γονείς ότι μπορεί να αντιμετωπίσουν ποινή φυλάκισης αν επιστρέψουν στη Σουηδία και τα παιδιά τους έχουν υποστεί ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων», δήλωσε η Petra Blom Andersson , αρμόδια για την υγεία των μαθητών (student health coordinator) στο Norrköping, στην εφημερίδα. Τα περισσότερα κορίτσια που υπόκεινται στη διαδικασία είναι ηλικίας μεταξύ 4­14 ετών, αλλά η διαδικασία πραγματοποιείται ακόμη και σε βρέφη.

 Οι έφηβες υποφέρουν συνήθως από ευρύ φάσμα επιπλοκών, συμπεριλαμβάνοντας οξείς πόνους κατά την διάρκεια της έμμηνου ρήσης, πονοκεφάλους αλλά και επίπονη ούρηση. Αναλυτικά στοιχεία για την έκταση της πρακτικής του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων στη Σουηδία δεν υπάρχουν, καθώς ούτε επίσης για το πόσα κορίτσια ταξιδεύουν στις χώρες καταγωγής των γονιών τους για να υποβληθούν στη διαδικασία. Πηγή: thelocal.se

Διαβάστε περισσότερα