«Σωτήρες» υπό το… Survivor!

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

mpog@imerodromos.gr

facebook.com/mpogiopoulos

Στη σημερινή κοινοβουλευτική διαδικασία είχαμε μια «καινοτομία». Ο πρωθυπουργός και ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης μίλησαν ενδιάμεσα από τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς.

Αυτό που συνηθίζεται, όσο εμείς θυμόμαστε τον εαυτό μας να παρακολουθούμε ανάλογες συνεδριάσεις στη Βουλή, είναι τελευταίος να μιλάει ο πρωθυπουργός και προτελευταίος ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Αυτό σήμερα ανατράπηκε… Ποιος, αλήθεια, είναι ο λόγος; Οι διαδικαστικές αερολογίες στις οποίες επιδόθηκε το προεδρείο;

Η αλήθεια, όπως προκύπτει με βάση την τηλεοπτικοποιημένη δημοκρατία τους και όπως εμμέσως ομολόγησε στη δική του ομιλία αργότερα ο κύριος Τσακαλώτος («μόνοι μας είμαστε, 9 στους 10 τώρα βλέπουν Survivor», ήταν τα λόγια του) είναι αυτή ακριβώς:

Ο κύριος Τσίπρας και ο κύριος Μητσοτάκης ήθελαν να προλάβουν να τοποθετηθούν πριν ξεκινήσει το Survivor!

Αναμετρήθηκαν με το Survivor κι έχασαν! Οδήγησαν την κοινωνία να αξιολογεί την πολιτική τους, τις υποσχέσεις τους, τα λογύδρια τους, τους θεατρινισμούς τους λιγότερο από ό,τι τα τηλεοπτικά σκουπίδια.

Αυτή είναι και η κατάντια τους!

Διαβάστε περισσότερα

Τέρμα!

 ΔΑΝΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ 

danispapav@imerodromos.gr

Αγαπάμε το ποδόσφαιρο. Τεκμήρια της αγάπης μας οι ουλές από τα τραύματα που μας άφησαν οι «αναμετρήσεις», οι ενοχλήσεις από τα παλιά κατάγματα που αποκομμίσαμε στις «μάχες» μας στις κακοτράχαλες αλάνες της ελληνικής επαρχίας.
Αγαπάμε το ποδόσφαιρο γιατί παίξαμε μπάλα (τις περισσότερες φορές λαστιχένια, στα καλύτερα μας δερμάτινη).
Αγαπάμε το ποδόσφαιρο γιατί είδαμε «ζωντανούς» τον Τάκη Λουκανίδη, τον Γιώργο Σιδέρη, τον Μίμη Δομάζο, τον Μίμη Παπαϊωάννου, τον Γιώργο Κούδα, τον Γιώργο Δεληκάρη, τον Βασίλη Χατζηπαναγή…
Αγαπάμε το ποδόσφαιρο γιατί κάποτε από τα επίκαιρα στο σινεμά, αργότερα από την τηλεόραση, είδαμε τον Ντι Στέφανο, τον Πελέ, τον Γκαρίντσα, τον Γιασίν, τον Μπόμπι Τσάρλτον, τον Μπεστ, τον Κρόιφ.
Αγαπάμε το ποδόσφαιρο γιατί ήταν από τους λίγους χώρους (πολύ λίγους τη δεκαετία του εξήντα, ή του εβδομήντα) όπου οι φτωχοί μπορούσαν να νικήσουν τους πλούσιους, οι κοντοί τους ψηλούς, οι χοντροί τους αδύνατους, οι άσχημοι τους όμορφους.
Αγαπάμε το ποδόσφαιρο γιατί μας δίδαξε ότι η ομαδικότητα και η συντροφικότητα μπορούν να αμφισβητήσουν τους «συσχετισμούς δυνάμεων».
Αγαπάμε το ποδόσφαιρο γιατί μας έμαθε ότι τόσο στο παιχνίδι, όπως και στη ζωή, δεν υπάρχουν μόνον η νίκη, ή η ήττα, αλλά και η ισοπαλία.
Αγαπάμε το ποδόσφαιρο γιατί απ αυτό μάθαμε, εμείς οι κακοί και μέτριοι, να αναγνωρίζουμε τους καλύτερους, αλλά και οι καλύτεροι έμαθαν ότι χωρίς εμάς δεν πιάνανε μία.
Τα παραπάνω δεν γράφτηκαν για να τιμήσουμε τη «χαμένη μας νιότη», ούτε για να θρηνήσουμε για την «χαμένη τιμή» του ποδοσφαίρου. Γράφτηκαν περισσότερο ως όρκος πίστης σε ένα παιχνίδι που μας δίνει χαρές και λύπες (όπως κάθε παιχνίδι), αλλά (κυρίως) μας έμαθε πως να ζουμε με τους άλλους.
Όλα αυτά γράφτηκαν ως αναγκαία εισαγωγή για τη διατύπωση μιας πρότασης. Της πρότασης για τη ΔΙΑΚΟΠΗ ΕΠ ΑΟΡΙΣΤΟΝ ΤΩΝ ΕΠΙΣΗΜΩΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΩΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΩΝ.
Η εισαγωγή κρίθηκε αναγκαία για να διευκρινιστεί ότι η πρόταση δεν γίνεται από κάποιους που θεωρούν το ποδόσφαιρο «βάρβαρο», «αποπροσανατολιστικό», «αντικοινωνικό», αλλά από κάποιους που το αγάπησαν και το αγαπούν. Που συνεχίζουν να πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο είναι μια θρησκεία χωρίς απίστους…
Λοιπόν, δεν θέλουμε το «ποδόσφαιρο» τους. Αλήθεια, σε ποιόν θα λείψει αν σταματήσει;
Να τελειώνουμε με το «ποδόσφαιρο» τους! Όχι μόνο γιατί είναι κακό (αυτό ίσως είναι το τελευταίο), αλλά γιατί έχει γίνει γάγγραινα στο κοινωνικό σώμα.

Διαβάστε περισσότερα

Έκθεση Παγκόσμιας Ευτυχίας: Στην Ελλάδα η χαρά αγνοείται

Στην Ελλάδα η χαρά αγνοείται αλλά οι απώλειες δεν αποδίδονται μόνο στην οικονομία αλλά και στην κατάρρευση των κοινωνικών θεσμών. Έτσι, η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη πτώση των επιπέδων ευτυχίας στα χρόνια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, δείχνει η εφετινή Έκθεση Παγκόσμιας Ευτυχίας.

Ευτυχισμένες χώρες είναι εκείνες όπου παρατηρείται μια υγιής ισορροπία ευημερίας, όπως συνηθίζεται να μετριέται αυτή, και κοινωνικού κεφαλαίου, δηλαδή ένας υψηλός βαθμός εμπιστοσύνης στην κοινωνία, χαμηλό ποσοστό ανισότητας και εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση.

Οι σκανδιναβικές χώρες είναι οι πιο ευτυχείς, σύμφωνα με την Έκθεση Παγκόσμιας Ευτυχίας για το 2017, την οποία συντάσσει το Δίκτυο Βιώσιμων Αναπτυξιακών Λύσεων (SDSN), μια παγκόσμια πρωτοβουλία που εγκαινιάστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη το 2012.

Η κατάταξη βασίζεται σε έξι παράγοντες: στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ, στο προσδόκιμο υγιούς ζωής, στην κοινωνική στήριξη, στην ελευθερία, στη γενναιοδωρία και στην απουσία διαφθοράς στην κυβέρνηση ή τις επιχειρήσεις.

"Οι χώρες που βρίσκονται στις χαμηλότερες θέσεις της κατάταξης κατά κανόνα έχουν χαμηλή βαθμολογία και στους έξι αυτούς παράγοντες", αναφέρεται στην έκθεση, η οποία συντάχθηκε με τη βοήθεια του Ιδρύματος Ernesto Illy.

Η έκθεση δίνει σημασία στη δραματική πτώση της Ελλάδας, στην οποία «η απώλειες ήταν πολύ μεγαλύτερες σε σχέση με ό,τι θα μπορούσε να εξηγηθεί άμεσα από τις οικονομικές συνέπειες». Η περίπτωση της Ελλάδας, λένε οι συντάκτες, ενισχύει την άποψη ότι η πτώση της ευτυχίας μπορεί να έλθει ως αποτέλεσμα της «κατάρρευσης των κοινωνικών θεσμών» και της «διάβρωσης του κοινωνικού ιστού».

Ένδειξη που συνηγορεί σε αυτή την άποψη είναι το γεγονός ότι η Ιρλανδία και η Ισλανδία, χώρες που επλήγησαν από την κρίση, δεν εμφάνισαν σημαντική υποχώρηση στα επίπεδα ευτυχίας. Σε κάθε περίπτωση, το SDSN θεωρεί ότι η έκθεση θα πρέπει να ληφθεί υπόψη στη διαμόρφωση οικονομικών και άλλων πολιτικών από τη διεθνή κοινότητα.

ΑΠΕ

Διαβάστε περισσότερα

Η αυτό-θυσιαζόμενη μητέρα: μαθήματα ζωής προς την κόρη

«Να ξέρεις να ζεις, σημαίνει να ξέρεις να ζεις με τους άλλους, δίχως να παραβιάζεις τις ανάγκες τις δικές σου ή τις δικές τους. Να ξέρεις να αναθρέψεις το παιδί σου, σημαίνει να το μάθεις να ζει.»

Το πρώτο καθρέφτισμα – η μητέρα ποιήτρια

Ο Winnicott μας μίλησε για τη σημασία του μητρικού καθρεφτίσματος: την ικανότητα της μητέρας να λειτουργεί ως καθρέφτης. Το βρέφος, καθώς καθρεφτίζεται στα μάτια της μητέρας του αρχίζει να βλέπει τον εαυτό του και αναπτύσσει τον εσωτερικό του κόσμο. Η μητέρα γίνεται «η πρώτη ποιήτρια που με τους χειρισμούς της, τη φωνή της, τα τραγούδια της» συνδέει το βρέφος με τον υπόλοιπο κόσμο. Στην αρχή της ζωής, η μητέρα και το βρέφος ζουν «συγκοιτιακά». Το βρέφος εξαρτάται απόλυτα από τη μητέρα του κι εκείνη χρειάζεται να υπερβεί τον εαυτό της, ώστε να του παρέχει την απαραίτητη ασφάλεια. Το απροϋπόθετο της αγάπης όμως είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τη θυσία. Και στο σημείο αυτό ξεκινούν οι παρεξηγήσεις που γίνονται στο «όνομα της αγάπης».

Οδύνη και μητρότητα

Αυτή η υπέρβαση του εαυτού για πολλές μητέρες παίρνει τη μορφή της θυσίας σε όλη την υπόλοιπη ζωή τους. Πολλές γυναίκες θεωρούν ότι «καλή μητέρα» είναι η αυτοθυσιαζόμενη μητέρα. Η μητέρα που ταλαιπωρείται. Η μητέρα που στερείται για χάρη του παιδιού της.

Η στέρηση της χαράς στα πλαίσια του ρόλου της μητέρας έχει υπάρξει το δόγμα πολλών γενιών. Το «μαζοχιστικό πεπρωμένο των μητέρων» μας λέει ο Cramer, όπου μια καλή μητέρα όφειλε ακόμη και να απολαμβάνει τους πόνους της γέννας, μιας και «η οδύνη αποτελεί μέρος της γυναικείας φυσιολογίας». Αυτό βέβαια μοιάζει να αντιστοιχεί σε πολλές δεκαετίες πίσω. Είναι όμως; Μια γυναίκα στο γραφείο μου μου μεταφέρει με απόγνωση τα λόγια που της είπε η μητέρα της, όταν έγινε η ίδια μητέρα «Εσείς σήμερα έχετε την επισκληρήδιο. Δεν ξέρετε τι θα πει ο πόνος της γέννας». Τι σημαίνει αυτό; Ό, τι η επισκληρήδιος την κάνει λιγότερο μητέρα; Μια άλλη νέα μητέρα πάλι, χρειάστηκε να αντιμετωπίσει το θυμό της μητέρα της στο μαιευτήριο, γιατί της στέρησε το να είναι εκεί «που πονούσες. Να σου σταθώ στον πόνο σου». Ο πόνος είναι το σημαντικό; Όχι η νέα ζωή;

Στο ίδιο πλαίσιο της «οδύνης», νέες μητέρες που δεν θηλάζουν ή που έχουν γεννήσει με καισαρική τομή αντιμετωπίζονται με επικριτικό βλέμμα, γιατί παραβιάζουν τη «φύση». Όχι μόνο για το κομμάτι που αφορά τη διατροφή – το γάλα ή αντίστοιχα το κομμάτι του τοκετού. Αλλά γιατί δεν ξενυχτάνε τόσο, όσο εκείνες που θηλάζουν, δεν κουράζονται τόσο όσο εκείνες που θηλάζουν, δεν πόνεσαν τόσο, όσο εκείνες που γέννησαν φυσιολογικά, δεν είναι αρκετά «ηρωίδες»... Τις κάνει λιγότερο μητέρες αυτό;

Κάποτε η εικόνα της μητρότητας χρειαζόταν την οδύνη για να καταξιωθεί και να αποκτήσει κύρος. Σίγουρα αυτό έχει αλλάξει; Σίγουρα τελικά ανήκει στο παρελθόν η εικόνα της μητέρας που πρέπει να υποφέρει, όταν τόσες νέες γυναίκες ενοχοποιούνται τόσο εύκολα; Όταν άλλες τόσες νέες γυναίκες θεωρούν τον εαυτό της «ηρωίδες» επειδή ξενυχτάνε, στερούνται, ταλαιπωρούνται;

Ενοχοποιημένη και ενοχοποιητική φροντίδα

Με αυτούς τους όρους η μητρική λειτουργία χάνει τη λάμψη της και το παιδί βιώνεται σαν ένας τύραννος που επιβάλλεται και απαιτεί όρους εξάντλησης. Το δώρο ζωής μετατρέπεται σε δωρεά του εαυτού και στη συνέχεια σε υποχρέωση και υποταγή. Ο ύμνος στην αγάπη και στο θαύμα της ζωής μετατρέπεται σε ματαίωση, απογοήτευση, πίκρα και ταλαιπώρια.

Έτσι, πολλές μητέρες περιγράφουν ότι νοιώθουν φυλακισμένες από τα καθήκοντα της φροντίδας του μωρού. Πολλές μητέρες θεωρούν απαράδεκτο να δώσουν μια έτοιμη φρουτόκρεμα στο παιδί τους και να μην την φτιάξουν οι ίδιες, ακόμη κι όταν φωνάζουν «Δεν προλαβαίνω». Ενώ από τον τρόπο που το περιγράφουν είναι ξεκάθαρο, ότι ζηλεύουν τις μητέρες που το κάνουν, την ίδια στιγμή τις κατηγορούν και τις επικρίνουν και επιλέγουν να «τεντώνονται» προκειμένου να φροντίσουν το παιδί τους. Όταν της πω ότι «μια έτοιμη φρουτόκρεμα είναι πολύ πιο υγιεινή όταν την προσφέρει να μητέρα που μπορεί να χαρεί τη βόλτα της ή το χρόνο που θα κερδίσει, απ’ ότι μια σπιτική φρουτόκρεμα, όταν την προσφέρει μια τεντωμένη μητέρα» θα συμφωνήσει βουρκωμένα. Νοιώθει ενοχές να απολαύσει. Δεν ξέρει να φροντίζει, παρά μόνο κουρασμένα.

Η στέρηση της χαράς και η επικράτηση της αυτοθυσίας

Πώς φροντίζει μια μητέρα αυτοθυσιαζόμενη; Προλαβαίνει τις δυσκολίες του παιδιού της. Δεν αντέχει να το δει να μεγαλώνει. Βρεφοποιεί τους ανθρώπους γύρω της με τη συνεχή παροχή των υπηρεσιών της. Δεν φροντίζει, αλλά εξυπηρετεί καθιστώντας τον άλλον ανίκανο να σταθεί στα πόδια του.

Και οι άλλοι γύρω της θυμώνουν.... χωρίς να συνειδητοποιούν γιατί. «Θυμώνω με αυτή που κάνει τόσα για μένα;» «Θυμώνω με αυτή που θυσιάζει τόσα πράγματα;» Ναι.., γιατί δεν της το ζήτησες. Ναι, γιατί αυτό σε καθιστά ανάπηρο. Και θυμώνει και η ίδια, γιατί στερείται την ελευθερία της. Κατηγορεί αυτούς που φροντίζει ότι «τρέχει από πίσω» τους, ότι τους «υπηρετεί». Θα διεκδικήσει αργότερα το δικαίωμα στη δική τους ζωή «Έχω κι εγώ τη ζωή μου. Χρειάζεται επιτέλους να κάνω κάτι και για τον εαυτό μου».

Μαθήματα ζωής προς την κόρη

Το πρόσωπο χάνεται. Και αυτές οι κόρες ως ενήλικες βρίσκονται απλώς να υπερασπίζονται την προσωπική τους αυτονομία και ελευθερία. Φοβούνται να δεσμευτούν, γιατί είναι ήδη δέσμιες. «Ο φόβος εξάλλου για τη δέσμευση εδραιώνεται σε μια παιδική παντοδύναμη βουλιμική αίσθηση που δεν θέλει να χάσει τίποτα και που θεωρεί ότι μπορεί να τα έχει όλα». Ακριβώς αυτό που τους έμαθαν οι μητέρες τους.

Στερούν από τον εαυτό τους το πολύτιμο αγαθό του σχετίζεσθαι και του ανήκειν. Προτιμούν τις μοναξιές τους, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι αυτή η στάση αποτελεί υπακοή στην εντολή της μητέρας

«Μη με αφήσεις. Μη μεγαλώσεις».

Όταν μια μητέρα δεν αντέχει από ενοχές να φροντίσει τον εαυτό της, θα φροντίσει ενοχοποιημένα την κόρη της. Κι έπειτα θα νοιώθει η κόρη ενοχές για την φροντίδα που παίρνει.

Θα νοιώθει ενοχές για το προχώρημα της, γιατί αυτό θα καταγράφεται ως εγκατάλειψη. Μητέρες που θεωρούν ότι χρέος της κόρης είναι να την υπηρετεί. Μια μητέρα που δεν αυτονομήθηκε από τη δική της μητέρα ή μια γυναίκα που φοβάται ότι αν μείνει μόνη με τον άντρα της θα φανερωθεί πλέον σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια η ανυπαρξία της συζυγικής σχέσης.

«Να ξέρεις να ζεις, σημαίνει να ξέρεις να ζεις με τους άλλους, δίχως να παραβιάζεις τις ανάγκες τις δικές σου ή τις δικές τους. Να ξέρεις να αναθρέψεις το παιδί σου, σημαίνει να το μάθεις να ζει.»

Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια, MSc Εργασιακή Υγεία, Ειδίκευση στην Υπαρξιακή Συστημική & Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία

Βιβλιογραφία

Bowen, M. (1996). Τρίγωνα στην Οικογένεια. Ανωνύμου. Για τη διαφοροποίηση του εαυτού. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.
Cramer, B. Επάγγελμα μωρό, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2009
Cramer, B. Μυστικά γυναικών – από μητέρα σε κόρη. Εκδόσεις Καστανιώτη, 1999.
Καλλιτεράκη, Ε. (2008). Δήμητρα και Περσεφόνη, ένας μύθος για τη ζωή και το θάνατο. Στο Α. Βασιλιάς – Ν. Παναγιωτόπουλου (επ.), Οι γυναικείες μορφές στο μύθο. Αθήνα: Παπαζήση.
Καραγιάννη, Ε. Μικρές ανάσες. Εκδόσεις Αρμός, 2015.
Καραγιάννης, Δ. Έρωτας ή τίποτα, Εκδόσεις Αρμός, 2014
Μανωλόπουλος, Σ. (2011). Ψυχικοί δεσμοί, Κοινωνικοί Θεσμοί. Αθήνα: Γαβριηλίδης.
Miller, Α.: Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας. Εκδόσεις Ροές, 2010.
Napier, Α. Το ζευγάρι ο εύθραυστος δεσμός. Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, 1995.
9ο Συμπόσιο Αντίστιξης, «Κατακερματισμός στα πρόσωπα & τις σχέσεις», Βραυρώνα 2016
Συνέδριο EFTA 2016, Athens, Greece

Πηγή: kepsy.gr

Διαβάστε περισσότερα

Το κόκκινο λάβαρο του «θατσερισμού»

Του Δημήτρη Κούλαλη
ΕΛΛΟΓΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ
Αν κάποιος επιχειρούσε να ορίσει πολιτικά την έννοια της σοσιαλδημοκρατίας, μάλλον, θα θυμόταν εκείνο το παλιό αστείο: Η σοσιαλδημοκρατία είναι σαν το ραπανάκι. Κόκκινη απ’ έξω, άσπρη από μέσα και πάντα δίπλα στο ψητό…
Όμως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Στις 10 Απριλίου 1947, στο Mont Pelerin της Ελβετίας , ιδρύθηκε, καθ’ υπόδειξη της Credit Suisse, η «Mont Pelerin Society». Στη συνάντηση που έλαβε χώρα παρευρέθησαν τριάντα εννέα καθηγητές πανεπιστημίου έπειτα από πρόσκληση του Φρίντριχ Χάγιεκ προκειμένου να θέσουν τις βάσεις του νεοφιλελεύθερου δόγματος.
Ποιες ήταν αυτές;
Η πλήρης απελευθέρωση των αγορών, παράλληλα με τη θέσπιση από πλευράς κράτους  κανονιστικού πλαισίου εντός του οποίου θα διασφαλίζεται η εύρυθμη λειτουργία του ελεύθερου ανταγωνισμού τους  και το πέρασμα των στρατηγικής σημασίας κρατικών δομών στις επιχειρήσεις, οι οποίες, με γνώμονα το κέρδος, θα προσφέρουν βασικές υπηρεσίες στους πολίτες.
Ο κύριος στόχος των Καβαλάρηδων της νεοφιλελεύθερης Αποκάλυψης, όπως, πολύ εύστοχα, σημειώνει ο  σπουδαίος Γερμανός κοινωνιολόγος Βόλφγκανγκ Στρεκ, ήταν η διάσπαση του κοινωνικού «συμβολαίου συμβίωσης» με την αστική δημοκρατία και η άνοδος μιας αυταρχικής πλουτοκρατίας με δημοκρατικό προσωπείο. « Η φιλοσοφία του- Χάγιεκ- που αργότερα έγινε γνωστή ως φιλελευθερισμός», ανέφερε η Καθημερινή στις 2/9/2007, «εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των πάμπλουτων και συνεπώς οι πάμπλουτοι θα πλήρωναν γι’ αυτήν». Ήταν επιβεβλημένη ανάγκη, λοιπόν, για μια μεγάλη μερίδα του κεφαλαίου να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για την «καταπολέμηση της κρατικίστικης υπεροχής και της μαρξιστικής –κεϋνσιανής αντίληψης περί του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας που εξαπλωνόταν στην υφήλιο».
Πρόκειται, ουσιαστικά, για έναν «αυταρχικό λαϊκισμό», εξηγούσε ο διανοούμενος Στιούαρτ Χολ, ο οποίος προωθούσε τη σύμφυση χρήματος και εξουσίας.
Ωστόσο, σε μια εποχή που η πολιτική σκηνή κυριαρχούνταν από «φιλολαϊκές» προσωπικότητες  όπως ο Τρούμαν, ο Άττλη και ο Ντε Γκάσπερι , ο Χάγιεκ και οι γραφειοκράτες «φίλοι» του, σαν τον Φρίντμαν, γνώριζαν ότι έπρεπε να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να αναπτύξουν  σε πρακτικό επίπεδο το κοινωνικά κανιβαλιστικό σχέδιό τους.
Αυτή η στιγμή ήρθε. Ήταν το πραξικόπημα της Χιλής στις 11/9/1973. «Το πρώτο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα που εφαρμόστηκε ποτέ, ήταν στη Χιλή μετά το πραξικόπημα του Πινοσέτ, το οποίο στήριξε η αμερικανική κυβέρνηση και οι οικονομολόγοι τούς οποίους είχε διδάξει ο Μίλτον Φρίντμαν.(…) Εκεί ήταν εύκολο να εξασφαλίσουν υποστηρικτές για το πείραμα αυτό: όποιος είχε αντίθετη γνώμη τον πυροβολούσαν»*.
Λίγα χρόνια μετά το χιλιανό πραξικόπημα, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, η μείωση των φόρων για τις μεγάλες επιχειρήσεις, η αύξηση του συναλλαγματικού ελέγχου, ο περιορισμός ή  η απαγόρευση της συνδικαλιστικής δράσης , η απίσχναση των κοινωνικών δομών του κράτους και η πλήρης απελευθέρωση των χρηματαγορών βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής (και) στη Δύση. Είναι η εποχή, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, κατά την οποία η μεγάλη κερδισμένη του Β’ΠΠ, η βιομηχανία, δίνει τη θέση της στη Γουόλ Στριτ και το Σίτι του Λονδίνου. Όπως έλεγε παλιότερα ο Νόαμ Τσόμσκι, είναι η εποχή που Θάτσερ και Ρέιγκαν από κοινού είπαν στους εργοδότες: «Μπορείτε να παραβείτε τους νόμους. Εμείς δεν πρόκειται να σας σταματήσουμε».
Σ’ αυτή τη μετάβαση απ’ το «New Deal» των ‘30s στο τραπεζικό «Βig Bang» του ‘86, δεν πρωταγωνίστησε, όμως, μόνο η δεξιά παράταξη. Διάφοροι πρόθυμοι «αριστεροί», όπως ο Γάλλος πρώην Υπ. Οικ. και πρωθυπουργός των κυβερνήσεων Μιτεράν, Πιερ Μπερεγκοβουά, ο Βρετανός πρώην  πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ και ο Υπ. Οικ. του, Γκόρντον Μπράουν· ο  Γερμανός πρώην καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ, ο Ιταλός πρώην  πρωθυπουργός Ρομάνο Πρόντι και ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ  Κλίντον, εφάρμοσαν με θρησκευτική ευλάβεια το μονεταρισμό και διαμόρφωσαν  το λεγόμενο «ακραίο Κέντρο», το οποίο στεγάζει τη φιλοεπιχειρηματική Αριστερά και τη φιλοεργοδοτική Δεξιά στην υπηρεσία του «1%», της ολιγαρχικής ελίτ των πολύ πλούσιων.**
Αναφορικά με τον πρώτο, στα έργα και στις ημέρες του ως Υπουργού Οικονομικών καταγράφονται:

• Η χαλάρωση των όρων πίστωσης.
• H κατάργηση του συναλλαγματικού ελέγχου καθώς και των τιμών για τις επιχειρήσεις.
• Η κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου ανταλλακτηρίων συναλλάγματος.
• Η νομοθέτηση για τη διανομή μετοχικού μεριδίου στα ανώτερα στελέχη (stock options).
• Η αναβάθμιση του Χρηματιστηρίου.

Για την ιστορία, απλά να θυμίσουμε ότι ο εκλιπών πια Μπερεγκοβουά, αν και… αριστερός, είχε άριστες σχέσεις με ανθρώπους του επιχειρηματικού κόσμου, όπως ο έμπορος όπλων Σαμίρ Τραμπουλσί και ο επιχειρηματίας Ρότζερ Πατρίς Πέλατ.
Στη Μ. Βρετανία, η αιμοσταγής κυβέρνηση του «κεντροαριστερού» , νυν στελέχους της «JP Morgan» και πρόσφατα ανανήψαντα στην πολιτική σκηνή, Τόνι Μπλερ, δεν χαρακτηρίστηκε έτσι, μόνο, εξαιτίας της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στο Ιράκ, αλλά και λόγω της επιδείνωσης των συνθηκών ζωής του βρετανικού λαού. Αξίζει να αναφερθεί ότι το 2003, στη Μ. Βρετανία, στην 3η πιο πλούσια χώρα της ΕΕ τότε,  1/3 παιδιά ζούσε σε συνθήκες φτώχειας ή και κοινωνικού αποκλεισμού.
Σημειώστε ακόμη ότι,  την ώρα που ο Μπλερ τραγουδούσε μαζί με τους υπόλοιπους Νέους Εργατικούς  το «Red Flag»:

• Βάσει των επίσημων κρατικών στοιχείων, το 2005, τα ιδιωτικά χρέη των νοικοκυριών ξεπερνούσαν το ΑΕΠ της χώρας, αγγίζοντας σχεδόν τα 2 τρισ. λίρες, κάτι το πρωτοφανές για τη Μ. Βρετανία.
• Αυξήθηκε το συνταξιοδοτικό όριο στα 68 χρόνια.
• Επεκτάθηκε η εκμετάλλευση του αγαθού της Υγείας μέσω των ΣΔΙΤ. Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής ήταν η αύξηση του αριθμού των θανάτων στα νοσοκομεία συνεπεία των τεράστιων περικοπών και της κερδοσκοπικής στάσης απέναντι στους ασθενείς.

Όσο για τον Γκόρντον Μπράουν, τον μετρ στις φοροελαφρύνσεις του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, το Μάιο του 1997, αφαίρεσε από την Τράπεζα της Αγγλίας την τραπεζική επιτήρηση αναθέτοντάς την σε μια νέα αρχή, την Financial Services Authority, στην προμετωπίδα της οποίας υπήρχε η χαλάρωση του πλαισίου ρύθμισης της αγοράς, το λεγόμενο «light  touch».
Στην γειτονική μας Ιταλία, ήταν οι κυβερνήσεις του Ρ. Πρόντι που άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες στον τραπεζικό ανταγωνισμό- κάνοντας παράλληλα πιο… ευέλικτους τους κανόνες λειτουργίας των κεφαλαιαγορών. Φευ! Ο κ. Πρόντι, μεταξύ άλλων, έγινε ευρύτερα γνωστός για το ρόλο του μεσάζοντα στην συγχώνευση της γερμανικής «SIEMENS» -πάντα η «SIEMENS»!- με την ιταλική εταιρεία «STET» το 1994. Μια, όχι και τόσο «καθαρή» υπόθεση, καθώς φάνηκε. Όπως γράφει ο δημοσιογράφος Μαρκ Ρος, «η Goldman Sachs, της οποίας ο Πρόντι ήταν σύμβουλος από το 1990 έως το 1993, είναι εκείνη που βοήθησε την ιταλική πλευρά. Κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, ο φάκελος – της υπόθεσης- θάφτηκε (…) την εποχή-μάλιστα- που ο Πρόντι ήταν πρόεδρος του – ιταλικού- Συμβουλίου».
Στη Γερμανία, ο καγκελάριος Γκ. Σρέντερ, αποτέλεσε το δούρειο ίππο των αγορών για το ολοκληρωτικό ξεχαρβάλωμα του μεταπολεμικού κοινωνικού κράτους. Αφού συγκέντρωσε τον ιδιωτικό τραπεζικό τομέα-άνευ επιτηρήσεως, στη συνέχεια:

• Έθεσε σε ισχύ την «Ατζέντα 2010», τον καταστατικό χάρτη πλείστων αντεργατικών μεταρρυθμίσεων, που περιλάμβανε περικοπές κοινωνικών δαπανών ύψους 21 δισ. ευρώ σε νευραλγικούς κρατικούς τομείς, όπως η Υγεία, Παιδεία, η Πρόνοια , πάγωμα συντάξεων για 2 χρόνια κ.ά.
• Κατέστησε την Ασφάλιση «ατομική υπόθεση».
• Μετέτρεψε το γλίσχρο επίδομα ανεργίας σε ισοδύναμο με το βοήθημα απορίας, μειωμένο  μάλιστα σε διάρκεια.
• Θεσμοθέτησε την παροχή «ευελιξίας» προς τους εργοδότες, όσον αφορά τις ομαδικές απολύσεις.
• Αύξησε τη συμμετοχή των ασφαλισμένων στην τιμή των χορηγούμενων φαρμάκων – ενώ αυστηροποίησε τα κριτήρια πρόωρης συνταξιοδότησης.
• Από το 2004, μέσω της «χαλάρωσης του ωραρίου λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων», επέτρεψε, κυρίως στις μεγάλες επιχειρήσεις, να λειτουργούν 7 μέρες τη βδομάδα και 24 ώρες το εικοσιτετράωρο.

Στο τέλος αυτής της υπέροχης πολιτικής καριέρας ο κ. Σρέντερ δεν έμεινε χωρίς δουλειά. Προσλήφθηκε από τη «Gazprom» ως πρόεδρος του συμβουλίου εποπτείας της «North European Gas Pipeline», μιας ρωσογερμανικής κοινοπραξίας που είχε αναλάβει την κατασκευή- εκμετάλλευση του αγωγού φυσικού αερίου. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι η έγκριση του συγκεκριμένου έργου δόθηκε όταν ήταν ακόμη καγκελάριος. Τυχαίο γεγονός, θα πει κάποιος…
Στη συνέχεια, έγινε μέλος του ρωσοαγγλικού πετρελαϊκού ομίλου «TNK-BP», μέλη του οποίου- όσον αφορά το ρωσικό μέρος- ήταν άτομα του  στενού  περιβάλλοντος του Βλ. Πούτιν. Σήμερα, η επιτυχημένη του καριέρα συνεχίζεται από το πόστο του συμβούλου της τράπεζας «Rothschild».
Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, ο πολυτάλαντος  Μπιλ Κλίντον που ακόμη και τώρα παίζει ενεργό ρόλο στη διεθνή πολιτική σκηνή, όπως φάνηκε με την παρέμβασή του στο ελληνικό ζήτημα το 2015, ήταν εκείνος που, από το 1992-2000, προώθησε ακόμη περισσότερο τη φιλελευθεροποίηση της αμερικανικής οικονομίας.
Εκτός της εφαρμογής της -υπογεγραμμένης το 1992 επί Μπους – εμπορικής συμφωνίας «NAFTA» -την ισχύ της οποίας τελικά επέκτεινε ο Τράμπ- που ουσιαστικά έλυσε τα χέρια των εργοδοτών αναφορικά με την υπονόμευση του εργατικού συνδικαλισμού, ο Κλίντον αποτέλεσε το αγαπημένο παιδί της Γουόλ Στριτ και του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος των ΗΠΑ. Διορίζοντας αρχικά στη θέση του Υπ. Οικ. τον πρώην συμπρόεδρο της «Goldman Sachs», Ρόμπερτ Ρούμπιν, τον άνθρωπο που το φθινόπωρο του 2008 έριξε τη Citigroup στα βράχια της χρεοκοπίας- η τράπεζα σώθηκε χάρις στην παρέμβαση του Υπ. Οικ., πρώην προέδρου της  «Goldman Sachs» και προσωπικού φίλου του Ρούμπιν, Χένρι Πόλσον, με δημόσιο χρήμα!!!- ο Κλίντον έδωσε αμέσως το στίγμα του «έμπιστου» για τις αγορές προέδρου. Κι αυτό γιατί, ο Ρούμπιν ,μαζί με τον Λάρι Σάμερς, διάδοχό του στο Οικονομικών και άγρυπνο προστάτη των οffshore, και τον Άλαν Γκρίνσπαν, τον πρώην επικεφαλής της ΚΤ των ΗΠΑ και θιασώτη του ελεύθερου ανταγωνισμού των αγορών, αποτέλεσαν τους πιο θερμούς υποστηρικτές των παράγωγων προϊόντων, κάτι που οδήγησε στην κρίση των subprimes (ενυπόθηκα δάνεια υψηλού κινδύνου) το 2008.
Ο «φιλάνθρωπος» Μπιλ, που τάισε το «αμερικανικό όνειρο» των μειονοτήτων και των εργατών μέσω κρατικοδίαιτων ιδρυμάτων, όπως η “Fannie Mae” και η “Freddie Mac” τα οποία μάλιστα διαμέσου της φούσκας της αγοράς ακινήτων είχαν αποκτήσει λόγο μέσα στο Κογκρέσο, φορτώθηκε άλλη μια αγαθοεργία προς τα άπορα της Γουόλ Στριτ στο τέλος της θητείας του. Στις 20 Ιανουαρίου 2001, έδωσε αμνηστία στον φυγόδικο δισεκατομμυριούχο Μαρκ Ριτς. Ο συγκεκριμένος είχε επικηρυχθεί από το FBI για παράνομη διάδοση πληροφοριών επένδυσης, σκόπιμη πώληση subprime, παραβίαση των όρων σε δημόσιες προσφορές εξαγοράς κ.ά.
Ταξική μεροληψία; Κακεντρέχεια και κόμπλεξ των φτωχών είναι αυτά…
Ο Κλίντον ολοκλήρωσε τη θητεία του το 2001, έφυγε, όμως, από το Λευκό Οίκο;
Ο «γιος» Μπιλ Κλίντον, όπως συνήθιζε να τον αποκαλεί ο μπαμπάς Μπους στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις τους, συνέχιζε να μπαινοβγαίνει στο Λευκό Οίκο, ακόμη και μετά το πέρας της θητείας του. Ασπάστηκε με θέρμη το, ναζιστικής εμπνεύσεως, δόγμα της «Νέας Τάξης  Πραγμάτων» κι όχι τυχαία μάλλον. Είναι γνωστό ότι ο Μπους ο νεότερος, τόσο προεκλογικά, όσο και στη συνέχεια, στηρίχθηκε στους μεγάλους πετρελαϊκούς ομίλους, όπως η «Εnron». Ωστόσο, ο αντιπρόεδρός του, Ντικ Τσένι, και ο υπουργός Άμυνας, Ντόναλντ Ράμσφελντ, είχαν κάτι παραπάνω από απλές συνομιλίες με τους εκπροσώπους της οπλικής βιομηχανίας. Όσο να ‘ναι, η υποστήριξη  Κλίντον στο κράτος- «αστακό» και τη νέα ιμπεριαλιστική «σταυροφορία» στην μετά την 11/9 περίοδο  δεν μπορεί να πέρασε απαρατήρητη…
Όχι ότι, τόσο ο ίδιος, όσο και η Χίλαρι, είχαν ανάγκη τα χρήματα. Γιατί, μπορεί να υποστηρίζουν ότι έφυγαν «ταπί και ψύχραιμοι» απ’ τον Λευκό Οίκο, ωστόσο, μόνο την επταετία 2000-2007, αποκόμισαν από τις ομιλίες τους- ως ειδήμονες φυσικά- σε συνέδρια και πανεπιστήμια 109 εκατομμύρια ευρώ.
***
Ποιοι είναι οι φίλου του λαού και πώς καταπολεμούν τους σοσιαλδημοκράτες;
 Β. Ι. Λένιν.
Ιστορικά η συμβολή της σοσιαλδημοκρατίας στην εδραίωση του νεοφιλελευθερισμού υπήρξε καθοριστική. Εκτός του ότι, εντέχνως, καμουφλάρισε τη στυγνότητα της καπιταλιστικής αναλγησίας, κατάφερε να απαξιώσει πλήρως ιδέες και έννοιες- λάβαρα στον αγώνα για την ανατροπή αυτού του δυσώδους εκμεταλλευτικού συστήματος.
Προσέφερε, για να παραφράσουμε τα λόγια του Λένιν, «το καλύτερο κέλυφος» για τους τσαρλατάνους της παγκοσμιοποίησης.
Είναι τεράστια η ευθύνη  των σοσιαλδημοκρατών και των «αριστερών» αβανταδόρων τους  για την κατάσταση αφασίας στην οποία έχει περιέλθει το εργατικό κίνημα τις τελευταίες (τουλάχιστον δύο) δεκαετίες.
Απόρροια (και) του διεθνούς «πασοκικού» τσαρλατανισμού αποτελεί το γεγονός ότι στη Γαλλία οι πολίτες κλήθηκαν να επιλέξουν ανάμεσα στη θατσερική Σκύλα και τη (σοβαρή) ακροδεξιά Χάρυβδη.
Ωστόσο, όπως σημειώναμε πρόσφατα, το παιχνίδι μπορεί να είναι «στημένο». Ο αγώνας να έχει προδοθεί. Όμως, το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν τη χαραυγή.
Δεν πρόκειται για ένα πνευματικό καταπραϋντικό «χάπι» προκειμένου να αντέξει κάποιος το βάρβαρο παρόν, αλλά για ιστορική νομοτέλεια. Η πρόοδος της ανθρωπότητας είναι αναπόφευκτη.
*Αναδημοσιευμένο κείμενο του «Guardian» στην «Καθημερινή» στις 2/9/2007 με τίτλο: «Πώς αλώθηκε ο πλούτος των λαών»
** «Το λυκόφως του «ακραίου Κέντρου», Αυγή – Monde Diplomatique, 18/12/2016

Διαβάστε περισσότερα

Το βιολί τους

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

mpog@imerodromos.gr

facebook.com/mpogiopoulos

Υπάρχει κάτι χειρότερο από το ψέμα; Ναι. Να συνηθίσεις το ψέμα. Να αρχίσεις να θεωρείς, αποκαμωμένος και απογοητευμένος από την ανθεκτικότητα του ψεύδους – πάνω στο οποίο πορεύονται οι αρχιτέκτονες και οι υπαίτιοι της δυστυχίας των άλλων – ότι η συμβίωση με το ψέμα συνιστά μια «κανονικότητα».
Ας έρθουμε, τώρα, στην τρέχουσα επικαιρότητα:

Ο πρωθυπουργός στη συνάντησή του με τον καρκινοπαθή συνταξιούχο στη Θεσσαλονίκη φρόντισε να τονίσει ότι οι άλλοι ήταν, οι προηγούμενοι από αυτόν, που έκοψαν τις συντάξεις και όχι η δική του κυβέρνηση.
Το γεγονός ότι οι προηγούμενοι  σφαγίασαν τις συντάξεις είναι δεδομένο. Τις κατακρεούργησαν. Αλλά αυτή είναι η μισή αλήθεια. Και οι μισές αλήθειες αποτελούν πάντα τον αρμό για να συγκολληθούν μεταξύ τους τα πελώρια ψεύδη.
 Τουτέστιν (και χωρίς να υπολογίζουμε τι έρχεται με το 4^ο Μνημόνιο που το βαφτίσανε «τεχνική συμφωνία») από το 2015 που έχουν επιβληθεί 13 – τουλάχιστον – νέες ρυθμίσεις νέων περικοπών συντάξεων, με χαρακτηριστική την κατάργηση του ΕΚΑΣ που μόνο αυτή αφαιρεί από τους χαμηλοσυνταξιούχους 8,2 δισ. ευρώ (!), δεν κυβερνούν «οι άλλοι». Κυβερνά ο κ.Τσίπρας. Που, φυσικά, κάνει ό,τι και οι άλλοι…
Αυτό το βιολί συνεχίζεται επί δεκαετίες. Κανονικά. Ο κάθε επόμενος και ο κάθε προηγούμενος κατηγορούν αλλήλους για τα όσα – ίδια – πράττουν. Και τούμπαλιν. Συμπέρασμα (ασφαλές): Όσο διατηρείται η ανοχή στους βιολιτζήδες αυτής της «κανονικότητας» κι όσο συνηθίζει να ζει κανείς με αυτήν, τίποτα δεν θα γίνει κανονικό.

Πηγή: Real News 14/5/2017

Διαβάστε περισσότερα

Τα οκτώ μεγαλύτερα σκάνδαλα τραπεζών στην εποχή μας

Του Σταύρου Κατσούλη
Πιστεύατε μήπως ότι οι τράπεζες είναι ευαγή ιδρύματα που στηρίζουν την κοινωνία/οικονομία; Πιθανώς να κάνετε ένα ολέθριο λάθος.
Στην ιστορία τους, οι τράπεζες έχουν κάνει εγκλήματα απίστευτης καταστροφικής έκτασης, τα οποία εάν τα έκανε οποιαδήποτε άλλος οργανισμός (με εξαίρεση ίσως τις φαρμακευτικές εταιρείες), θα οδηγούσε χιλιάδες υπαλλήλους, στελέχη και υπευθύνους στην δικαιοσύνη. Όμως, απ΄ ότι φαίνεται, οι τράπεζες έχουν το απυρόβλητο…

Ας δούμε οκτώ από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα των τραπεζών, λαμβάνοντας υπ όψιν ότι όλα τα συστημικά ΜΜΕ σήμερα προωθούν τις τράπεζες και «ευαγγελίζονται» ότι το τραπεζικό/χρηματοοικονομικό οικοσύστημα είναι ο ακρογωνιαίος λίθος και το θεμέλιο της σωτηρίας μας:

8 ) Ξέπλυμα δισεκατομμυρίων για μεξικανικά καρτέλ ναρκωτικών.
Αν και εξαγοράστηκε από την Wells Fargo το 2008, η Wachovia ήταν κάποτε ένα από τα μεγαλύτερα τραπεζικά ιδρύματα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η εξαγορά έγινε όταν διαπιστώθηκε ότι έκανε εκτεταμένο ξέπλυμα χρημάτων για μεξικανικά ναρκωτικά καρτέλ. Μια έρευνα 22 μηνών από πολυάριθμους ομοσπονδιακούς οργανισμούς αποκάλυψε σαφείς παραβιάσεις στο πρόγραμμα καταπολέμησης της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες της τράπεζας, το οποίο ανήλθε σε 378,4 δισεκατομμύρια δολάρια.
«Η κραυγαλέα αδιαφορία της Wachovia για τους τραπεζικούς νόμους έδωσε στα διεθνή καρτέλ κοκαΐνης μια λευκή κάρτα για τη χρηματοδότηση των επιχειρήσεων τους», δήλωσε ο ομοσπονδιακός εισαγγελέας Jeffrey Sloman. Στην τράπεζα επιβλήθηκε πρόστιμο μόλις 2% επί των κερδών της για τα κέρδη της τάξης των 12,3 δισ. Δολαρίων για το 2009… Κανένα σχεδόν στέλεχος δεν αντιμετώπισε την δικαιοσύνη, κι όλα τα κέρδη εκτός το μηδαμινού ποσού που αναφέρεται παραπάνω της επιχείρισης αυτής παραμένουν στους εγκληματίες τραπεζίτες που τα συσσώρευσαν.
7) Υπόγειο τραπεζικό ξέπλυμα χρημάτων στην Κίνα
Το 2016 Κινέζοι ερευνητές αποκάλυψαν έναν εγχώριο υπόγειο τραπεζικό κλάδο για τη διεκπεραίωση παράνομων μεταφορών χρημάτων ύψους 200 δισ. Γιουάν (30 δισεκατομμύρια δολάρια). Ο τρόπος με τον οποίον το κατάφεραν αυτό, ήταν να συγκαλύψουν μία κινεζική τράπεζα ως εμπορική εταιρεία η οποία πιθανότατα συμμετείχε στη διοχέτευση χρημάτων για εμπόρους ναρκωτικών και λαθρεμπόρους.
Η υπόθεση είναι μόνο μία από τις πολλές που έχουν εμπλακεί σε παράνομες μεταφορές πέραν των 800 δισεκατομμυρίων γιουάν από τον Νοέμβριο του 2015 στην Κίνα. Από τον Αύγουστο του 2016, 450 άτομα συνελήφθησαν από ειδική κινεζική ομάδα εργασίας που δημιουργήθηκε για να εντοπίσει και να διαταράξει την παράνομη τραπεζική δραστηριότητα στη χώρα.
6) Το σκάνδαλο Forex
Τον Μάιο του 2015 πέντε από τις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου, οι JPMorgan Chase, Citicorp, Barclays, Royal Bank of Scotland και UBS – υποχρεώθηκαν να πληρώσουν πρόστιμα ύψους 5,7 δισ. Δολαρίων σε διακανονισμό για χειραγώγηση της αγοράς. Στην «συμφωνία» συμπεριλαμβάνεται μια τριετής περίοδος ομοσπονδιακής επιτήρησης για να διασφαλιστεί ότι κάθε εγκληματική δραστηριότητα σταμάτησε.
Τέσσερις τράπεζες ήταν υπεύθυνες για τη νομιμοποίηση ανταλλαγών ξένου συναλλάγματος και μία τράπεζα, η UBS, πλήρωσε πρόστιμο για τον χειρισμό βασικών επιτοκίων της αγοράς. Οι τιμές τόσο του δολαρίου όσο και του ευρώ καθορίζονταν από τους χρηματιστές οι οποίοι ονόμαζαν τους εαυτούς τους ως «The Cartel.» Χρησιμοποίησαν ηλεκτρονικά chat rooms και λέξεις κλειδιά για να αυξήσουν τα κέρδη τους με ξεκάθαρη χειραγώγηση των συναλλαγματικών ισοτιμιών.
Τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν από το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης περιελάμβαναν 550 εκατομμύρια δολάρια για την JPMorgan Chase, 925 εκατομμύρια δολάρια για την Citicorp, 650 εκατομμύρια δολάρια για τη Barclays, 395 εκατομμύρια δολάρια για τη Royal Bank of Scotland και 203 εκατομμύρια για την UBS. Σε μια ξεχωριστή ενέργεια, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ επέβαλε πρόστιμα στις εν λόγω τράπεζες ύψους 1,6 δισ. Δολαρίων. Όλα αυτά τα πρόστιμα ήταν εκατοντάδες φορές μικρότερα των κερδών που έκαναν οι Τράπεζες αυτές με τις εγκληματικές τους δραστηριότητες.
Επιπλέον, η Barclays συμφώνησε να καταβάλει 1,3 δισεκατομμύρια δολάρια στην Commodity Futures Trading Commission, στο Υπουργείο Οικονομικών Υπηρεσιών της Νέας Υόρκης και στην Αρχή Χρηματοοικονομικής Συμπεριφοράς της Βρετανίας.
5) Πολλές τράπεζες εργάστηκαν με τους Ναζί
Την εποχή που οι Ναζί σάρωναν την Ευρώπη, έκαναν πολύ περισσότερα από την εισβολή σε άλλες χώρες. Σκότωσαν απίστευτα εκατομμύρια ανθρώπων και λεηλάτησαν ολόκληρες χώρες και Λαούς. Οι Ναζί άρπαξαν ό, τι είχαν αυτοί οι άνθρωποι.
Εκατομμύρια άνθρωποι εξοντώθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και από άλλα απάνθρωπα εγκλήματα, πράγματα τα οποία είναι γνωστά. Αυτό που πολλοί άνθρωποι τείνουν να μην εξετάζουν είναι το τι ακριβώς συνέβη με τα περιουσιακά στοιχεία των θυμάτων. Αρκετές τράπεζες συνεργάστηκαν για να λάβουν τα περιουσιακά στοιχεία των πελατών τους και να παραδώσουν αυτά τα περιουσιακά στοιχεία στους Ναζί.
Το 1998, η Barclays Bank συμφώνησε να πληρώσει 3,6 εκατομμύρια δολάρια σε πολίτες των οποίων τα περιουσιακά στοιχεία είχαν κατασχεθεί από τα γαλλικά υποκαταστήματα της τράπεζας κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οι ελβετικές τράπεζες συμφώνησαν να καταβάλουν συνολικά 1,25 δισεκατομμύρια δολάρια για αποζημιώσεις το 1997. Πολλές περισσότερες τράπεζες συνεργάστηκαν με τους Ναζί και στο έγκλημα δεν εμπλέκονταν μόνο οι ευρωπαϊκές τράπεζες. Για παράδειγμα, το Υπουργείο Οικονομικών των Η.Π.Α. παρείχε πρόσφατα εκθέσεις που ανέφεραν ότι τα υποκαταστήματα της Chase Manhattan Bank στο Παρίσι είχαν εργαστεί «σε στενή συνεργασία με τις γερμανικές αρχές» για να παγώσουν τους λογαριασμούς αρκετών πολιτών κατά τη δεκαετία του 1940.
4) Η HSBC Holdings ξέπλυνε δισεκατομμύρια για δικτάτορες, τρομοκράτες και καρτέλ ναρκωτικών
Τον Ιούλιο του 2012, η Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών υπέβαλε έκθεση με την οποία κατηγορούσε την HSBC Holdings ότι εκθέτει το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα σε παράνομους πόρους από μεξικανικά καρτέλ ναρκωτικών και άλλα δικτατορικά καθεστώτα και τρομοκράτες από τη Σαουδική Αραβία. Την εποχή εκείνη, η HSBC Holdings ήταν το μεγαλύτερο τραπεζικό ίδρυμα στην Ευρώπη, με 470 καταστήματα των ΗΠΑ να υποστηρίζουν περίπου τέσσερα εκατομμύρια πελάτες.
Παρά τη σοβαρότητα των εγκλημάτων, η Γερουσία ζήτησε απλώς μια συγγνώμη από την τράπεζα. Η HSBC δήλωσε ότι «θα αναγνωρίσει ότι, στο παρελθόν, ορισμένες φορές δεν καταφέραμε να ανταποκριθούμε στα πρότυπα και την δεοντολογία που αναμένουν οι ρυθμιστικές αρχές και οι πελάτες»…
Το χρηματικό ποσό που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της χρονικής περιόδου δεν ήταν εύκολο να υπολογιστεί, αλλά έχει βρεθεί ότι μια ενιαία θυγατρική εταιρεία της τράπεζας ξεπέρασε τα 7 δισεκατομμύρια δολάρια κέρδος σε ένα χρόνο. Η HSBC αγνόησε τους εσωτερικούς ελέγχους τους και ονομάστηκε από τους ίδιους τους μεγαλοεμπόρους ναρκωτικών ως «ο νούμερο 1 τόπος για το ξέπλυμα των χρημάτων».
3) Το Σκάνδαλο LIBOR
Το σκάνδαλο LIBOR (επιτόκιο διατραπεζικών προσφορών στο Λονδίνο) είναι ίσως το μεγαλύτερο οικονομικό έγκλημα που δεν έχετε ακούσει ποτέ. Όταν το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε το 2012, το LIBOR ήταν ένα επιτόκιο που χρησιμοποιείται σε οικονομικές κινήσεις αξίας τρισεκατομμυρίων δολαρίων ανά τον κόσμο. Μπορεί να επηρεάσει το κόστος των επιχειρηματικών δανείων, των φοιτητικών δανείων, των υποθηκών και πολλών άλλων πραγμάτων. Συνεπώς, το ζήτημα του LIBOR είναι μια μεγάλη υπόθεση που επηρεάζει ένα τεράστιο μέρος της παγκόσμιας οικονομίας.
Υποτίθεται ότι το LIBOR είναι το μέσο επιτόκιο στο οποίο οι τράπεζες μπορούν να δανειστούν χρήματα το ένα από το άλλο βραχυπρόθεσμα. Κάθε μέρα, οι πολύ μεγάλες τράπεζες θα υποβάλλουν τα χρεωστικά επιτόκια τους στην British Bankers ‘Association (BBA). Το BBA θα έβγαλε μερικά από τα υψηλότερα και τα χαμηλότερα επιτόκια και το μέσο υπόλοιπο. Αν και τα επιτόκια υπολογίστηκαν για διάφορα νομίσματα και διάρκειες, το δολάριο LIBOR για τρεις μήνες θεωρήθηκε ως το πιο σημαντικό.
Κάποιες τράπεζες συνωμότησαν για να κερδοσκοπήσουν κι έτσι παρείχαν φουσκωμένα ή αποπληθωρισμένα επιτόκια στο BBA εδώ και πολλά χρόνια. Όταν μια τράπεζα άλλαζε τους αριθμούς της, τότε μπορούσε να επωφεληθεί τοκογλυφικά, υπέρμετρα και ανήθικα από τις συναλλαγές χρηματοπιστωτικών μέσων που βασίζονταν σε αυτούς τους διογκωμένους ή αποπληθωρισμένους αυτούς αριθμούς, ανάλογα με την περίπτωση που οι ίδιες όριζαν. Οι λεπτομέρειες είναι τεχνικές και περίπλοκες, αλλά στην ουσία της υπόθεσης, πρόκειται για μια συνωμοσία από τους τραπεζίτες να ταιριάζουν με τους αριθμούς που πρέπει να έχουν κάθε φορά για να κερδοσκοπούν, ασχέτως με το τι καταστροφή φέρνουν στην κοινωνία. Η Deutsche Bank ήταν ένας από τους μεγαλύτερους συμμετέχοντες στην απάτη. Στην αποκάλυψη του σκανδάλου, πληρώθηκαν πραγματικά μηδαμινά πρόστιμα ύψους μόνο 1,74 δισεκατομμυρίων δολαρίων, παρόλο που αυτά αποδείχθηκαν να είναι σταγόνες στον ωκεανό της απίστευτης και εγκληματικής κερδοσκοπίας πιθανώς αξίας τρισεκατομμυρίων που λάμβανε χώρα για πολλά χρόνια.
2) Η χρηματοδότησή τραπεζών από κράτη και λαούς με τεράστια χρηματικά ποσά

Ίσως το πιο απίστευτα ανήθικο σκάνδαλο των τελευταίων ετών στον τραπεζικό τομέα να είναι η μέθοδος με την οποία χρηματοδοτούν τα τεράστια τους ελλείμματα κατ ευθείαν από τους λαούς καταχρεωνόντας ολόκληρα κράτη, χωρίς κανέναν έλεγχο ή ερώτημα από κανέναν.
Στις ΗΠΑ, καθώς και στην ΕΕ, με το σύστημα των ΜΜΕ να προωθεί εμμέσως ή αμέσως το δόγμα «too big to fail», αρκετές τράπεζες έχουν χρηματοδοτηθεί από τα κράτη στα οποία εδρεύουν, αναγκάζοντας στην συνέχεια τα κράτη να δανειστούν για λογαριασμό τους. Στην συνέχεια τα κράτη με τους πολιτικούς τους, επιβάλλουν μέτρα λιτότητας στους λαούς τους, για να ξεπληρώσουν τους τόκους των δανείων αυτών. Η διαδικασία μάλιστα συνεχίζεται πολλές φορές ακόμη και για τις ίδιες τράπεζες, πολλαπλασιάζοντας έτσι τον οικονομικό όλεθρο που επιφέρουν στις κοινωνίες αυτά τα εγκλήματα.
Σε κάθε περίπτωση, όταν οι τράπεζες αναζητούν «βοήθεια» από το κράτος, η διαδικασία γίνεται πάντα με συνοπτικές διαδικασίες και κανένας θεσμός, δεν κάνει τις απαραίτητες κινήσεις τουλάχιστον για να ψάξει και να βρει για ποιους ακριβώς λόγους οι τράπεζες έχουν τόσο τεράστιες ανάγκες από ρευστό. Μέχρι στιγμής, καμία τράπεζα που έχει δεχθεί ολόκληρα δισεκατομμύρια από το κράτος, δεν έχει ελεγχθεί για το πως ακριβώς δημιούργησε τα τρομακτικά ελλείμματα που παρουσιάζει. Αυτό έχει τεράστια σημασία και εγείρει βάσιμες υποψίες ότι ολόκληρο το σύστημα της ΕΕ, πολιτικό περιβάλλον, ΜΜΕ και οι τράπεζες συνεργάζονται για τον ίδιο σκοπό, διότι την ίδια στιγμή τα περίφημα «stress tests» αναδεικνύουν τις ίδιες τράπεζες ως υγιή ιδρύματα, χωρίς κανένα σοβαρό πρόβλημα. Κανένας λογικό άνθρωπος ή πραγματικά φιλολαϊκή κυβέρνηση/πολιτική δεν θα δεχόταν έτσι απλά ένα αίτημα για χρηματοδότηση δισεκατομμυρίων από μια τράπεζα, όταν πριν μόλις λίγους μήνες αυτή παρουσιαζόταν να βρίσκεται σε καλή έως και εξαίρετη κατάσταση.
1) Το διαχρονικό σκάνδαλο της ανεξαρτησίας των κεντρικών τραπεζών
Για όσους γνωρίζουν, το μεγαλύτερο σκάνδαλο όλων των εποχών, όσον αφορά την χειροπιαστή οικονομία του πλανήτη, είναι σίγουρα η παντοδυναμία που έχει αποδοθεί στους κεντρικούς τραπεζικούς οργανισμούς.
Πρακτικά το σύνολο των κεντρικών τραπεζών σε όλες τις χώρες του πλανήτη, χαίρουν ανεξαρτησίας από το κράτος. Στην ουσία, έχουν το δικαίωμα να ασκούν οικονομική εξουσία, χωρίς να εμπλέκεται στο παραμικρό η οποιαδήποτε γνώμη, ούτε του πολιτικού συστήματος, ούτε βεβαίως κάποιας μορφής λαϊκής δημοκρατικής κυριαρχίας. Συνάμα με την ανεξαρτησία τους, οι κεντρικές τράπεζες συνήθως έχουν επίσης το δικαίωμα ως ιδιωτικός οργανισμός να μην δημοσιοποιούν τις πράξεις τους, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων που αφορούν την επιφάνεια και τις γενικές τους κινήσεις.
Η νομισματική πολιτική, η οποία μεταξύ άλλων ορίζει και διαμορφώνει τα μείζονα θέματα του πληθωρισμού, της αξίας του νομίσματος κλπ, γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες από άγνωστους για τις μάζες μετόχους αποκλειστικά από τις κεντρικές τράπεζες. Η συνεργασία του κράτους με την κεντρική τράπεζα είναι εκ των πραγμάτων συνήθως μονοσήμαντη, διότι πρακτικά οι υπουργοί οικονομικών ή οι υπάλληλοί τους, είναι σε πολλές περιπτώσεις πρώην υπάλληλοι της κεντρικής τράπεζας ή της σχετικής κλίκας, ενώ το αντίστροφο, δηλαδή η εμπλοκή κάποιου αιρετού στα ενδότερα μιας κεντρική τράπεζας αποκλείεται δια νόμου.
Σαν να μην έφτανε αυτό, οι κεντρικές τράπεζες είναι αυτές στις οποίες ουσιαστικά ανήκει το σύνολο του νομίσματος και τα κράτη χρεώνονται με διάφορους τρόπους σε αυτές για να έχουν το προνόμιο της χρήσης του, κάτι που έχει πολλές αρνητικές προεκτάσεις σε όλα τα κοινωνικοπολιτικά και οικονομικά ζητήματα.
Το ζήτημα της ανεξαρτησίας των τραπεζών είναι ένας από τους κύριους λόγους που κάθε κράτος δεν έχει ουσιαστική ανεξαρτησία, καθώς και μια πολύ μακριά λίστα από αρνητικές επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία, που δεν μπορούν όλα να αναφερθούν σε αυτό το κείμενο. Γι αυτόν τον λόγο, αυτό το συγκεκριμένο σκάνδαλο είναι το πάγιο, αρχέτυπο και μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία του τραπεζικού τομέα.

Διαβάστε περισσότερα

Η πολλή ευγένεια (μας) βλάπτει

Πώς το να λέμε «ναι» κάνει κακό στις σχέσεις και στην εργασία μας

H πολλή ευγένεια δεν είναι αρετή σε όλες τις περιστάσεις, λένε οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Κεντ που υποστηρίζουν πως η υπερβολική ευγένεια, μπορεί να γίνει τροχοπέδη στο χώρο εργασίας, αλλά και στην ικανότητά μας να δημιουργούμε πιο ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις.

Η μελέτη αυτή καταλήγει στα ίδια πορίσματα και με παλαιότερη έρευνα του Harvard που υποστηρίζει επίσης πως, ιδιαίτερα όταν κάποιος είναι επικεφαλής μιας ομάδας, το να είναι ζεστός αλλά όχι ανεκτικός σε υπερθετικό βαθμό είναι σαφώς πιο αποτελεσματικό, για τους παρακάτω λόγους:

Το να είμαστε «πολύ καλοί» μας κάνει να μένουμε στάσιμοι στη δημιουργία σοβαρών ανθρώπινων σχέσεων:

Όταν αρνούμαστε να πατήσουμε πόδι» εκεί που χρειάζεται (διότι για πολλούς ανθρώπους αυτό είναι πιο δύσκολο από το να πουν ναι στα πάντα), μοιραία κάποια στιγμή θα νιώσουμε μόνοι και αποκομμένοι, αφού άλλα κάνουμε και άλλα νιώθουμε.

Επίσης οι άνθρωποι έχουν την τάση να μην εμπιστεύονται όσους έχουν μόνο ένα πρόσωπο: το αγγελικό.

Με το να είμαστε μονίμως ευγενικοί και τίποτα άλλο, γινόμαστε «θύματα».

Επίσης μας εμπιστεύονται και λιγότερο: Αν κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να μην χαλάσουμε τη ζαχαρένια κανενός, τότε σίγουρα θα χαλάσουμε τη δική μας.

Εμείς επιθυμίες δεν έχουμε δηλαδή;

Μια τέτοια συμπεριφορά, αφήνει επίσης χώρο στους άλλους να μας καταπατούν όλο και περισσότερο.

Καλό για όλους είναι το να θέτουμε όρια.

Η υπερβολική καλοσύνη, μάς αποξενώνει από τον εαυτό μας: Με το να κάνουμε συνεχώς τα χατίρια των άλλων, στο τέλος ξεχνάμε ποιοί είμαστε, αναφέρει η μελέτη.

Δηλαδή κάνοντας συνέχεια τα χατίρια των άλλων, στο τέλος ξεχνάμε τι θέλουμε εμείς.

Γι αυτό ακόμα κι αν είναι δύσκολο, όσο κι αν είμαστε υποχωρητικοί και «Ελβετίες» από τη φύση μας, δεν ξεχνάμε να λέμε «όχι» εκεί που νιώθουμε πως πρέπει.

Πηγή: doctv.gr

Διαβάστε περισσότερα

Τουρκία : Νέες πραγματικότητες που προκύπτουν μετά το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου

23

• 
  
• 1
• 
  
• 
  

Του Αλέξανδρου Ντάφλου*
Σε λίγες μέρες συμπληρώνεται ένας μήνας απ’ το κομβικής σημασίας δημοψήφισμα στην γειτονική μας χώρα. Το «Ναι» που υποστηριζόταν απ’ το AKP (Adalet Ve Kalkinma Partisi) του Tayip Erdogan και το εθνικιστικό κόμμα MHP (Milliyetci Hareket Partisi) επικράτησε με 51,4 %, ικανοποιώντας την επιθυμία Erdogan να μετατοπίσει το βάρος της εξουσίας αποκλειστικά στον θεσμό του προέδρου. Ωστόσο, η μικρή διαφορά της νίκης του σε συνδυασμό με τις σκιές που υπάρχουν σχετικά με την εγκυρότητα της εκλογικής διαδικασίας καθιστούν ρευστή την κατάσταση, καταδεικνύοντας τις αντικρουόμενες τάσεις που ενυπάρχουν εντός της τουρκικής κοινωνίας.
Ας δούμε όμως ποίες είναι τελικά αυτές οι αλλαγές που επικυρώθηκαν μέσα απ’ την δημοψηφισματική διαδικασία της 16ης Απριλίου.  Σε πρώτο πλαίσιο, καταργείται η θέση του πρωθυπουργού και ο πρόεδρος έχει την δικαιοδοσία να διορίζει τους υπουργούς , ενώ προβλέπεται η ύπαρξη αντιπροέδρου. Ο αριθμός των βουλευτών αυξάνεται κατά 50, ενώ ταυτόχρονα μειώνεται το όριο ηλικίας σχετικά με την δυνατότητα εκλογής στο βουλευτικό αξίωμα. Στο δικαστικό πεδίο, καταργούνται τα στρατιωτικά δικαστήρια, τα οποία αποτελούσαν σημαντικό πυλώνα εξουσίας του στρατεύματος, ενώ ο πρόεδρος έχει την δικαιοδοσία να διορίζει δικαστές και εισαγγελείς. Επιπλέον, η δυνατότητα ελέγχου του προέδρου απ’ τις αρμόδιες δικαστικές αρχές για τυχόν τελεσθέντα αδικήματα σχεδόν εξαφανίζεται.
Στο καθαρά κυβερνητικό και οικονομικό πλαίσιο ο πρόεδρος ,πέρα απ’ την αρμοδιότητα που σχετίζεται με την εισαγωγή νομοθετημάτων και τον διορισμό του υπουργικού συμβουλίου, είναι υπεύθυνος για την εκπόνηση και κατάθεση του ετήσιου προϋπολογισμού. Η δυνατότητα αυτή λειτουργεί ως εργαλείο κυριαρχίας, μιας και το κράτος στην Τουρκία δεν είναι ιδιαίτερα αποκεντρωμένο και έτσι η συντριπτική πλειοψηφία των διαθέσιμων κονδυλίων ελέγχεται απ’ την κεντρική κυβέρνηση.  Μια ακόμα καινοτομία που προκύπτει μέσα απ’ τις εγκεκριθείσες συνταγματικές τροποποιήσεις είναι η δυνατότητα του προέδρου, παράλληλα με την άσκηση των καθηκόντων του, να διατηρεί την ηγεσία πολιτικού κόμματος (1).
Σύμφωνα με το νέο σύνταγμα οι προεδρικές και βουλευτικές εκλογές θα διεξάγονται ταυτόχρονα, ενώ ο πρόεδρος έχει δικαίωμα να υπηρετήσει το αξίωμα για δύο, πενταετούς διάρκειας, θητείες.  Έτσι, δεδομένου του γεγονότος  πως οι θεσμοί αυτοί θα ισχύσουν  απ’ τις εκλογές του 2019, ο Erdogan, που κυβερνάει την χώρα επί 15 συναπτά έτη, θα μπορέσει να παραμείνει στο τιμόνι της εξουσίας έως και το μακρινό 2029, εφ’ όσον βέβαια επικρατήσει στις επόμενες εκλογικές διαδικασίες (2). Η πιθανότητα αυτής της μακροημέρευσης προβληματίζει έντονα το αντιπολιτευόμενο 49% , το οποίο εκφράστηκε στο δημοψήφισμα απ’ το κεμαλικό κεντρώο κόμμα CHP (Cumhurriyet Halk partisi) και το αριστερό φιλοκουρδικό HDP (Halklarin Demokratik Partisi). Η δυσφορία αυτή σχετίζεται με την διαρκώς εντεινόμενη αυταρχική διακυβέρνηση Erdogan που βάζει εμπόδια στην ομαλοποίηση της τεταμένης κατάστασης, καθώς και στην πορεία εκδημοκρατισμού της γειτονικής χώρας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της εφαρμοζόμενης κατασταλτικής πολιτικής αποτελεί η φυλάκιση των συμπροέδρων του 3ου -τη τάξει- κοινοβουλευτικού κόμματος (HDP) , οι διώξεις  των  δημοσιογράφων της αντιπολιτευόμενης εφημερίδας Cumhurriyet  , καθώς και το πογκρόμ δεκάδων χιλιάδων απολύσεων που συντελέστηκε την επαύριο  του αποτυχημένου πραξικοπήματος σε σημαντικούς κρατικούς τομείς (αστυνομία, στρατός, δικαιοσύνη, εκπαίδευση, δημόσιες υπηρεσίες). Όλα αυτά έγιναν στο βωμό της καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Το πρόβλημα ωστόσο στην Τουρκία έγκειται στον τρόπο αντίληψης και χρήσης αυτού του όρου καθώς προκειμένου να αποκομίσει προσωπικά οφέλη και να αποδυναμώσει τους πολιτικούς του αντιπάλους ο Erdogan εξισώνει το φιλοκουρδικό HDP και τους, μέχρι πρότινος, γκιουλενιστές σύμμαχους του, με το ακραίο και σκοταδιστικό Ισλαμικό κράτος (ISIS). Η τάση δαιμονοποίησης των διαφωνούντων έχει ως συνέπεια τον έντονο διχασμό της κοινωνίας κάτι το οποίο αποτυπώθηκε ανάγλυφα και στο οριακό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.
Ψηλαφίζοντας τα στοιχεία που προέκυψαν απ’ την κάλπη διαπιστώνουμε ουσιαστικά μια τριχοτόμηση του εκλογικού σώματος. Τα συντηρητικά στρώματα του πληθυσμού που ζουν σε χωριά και πόλεις της Ανατολίας παραμένουν πιστά στον τούρκο πρόεδρο υιοθετώντας την ισλαμιστική του ατζέντα. Τα μεγάλα αστικά κέντρα (Κων\πολη, Άγκυρα, Σμύρνη) παράλληλα με  τα μικρασιατικά και μεσογειακά παράλια αντιτίθενται στα ολοκληρωτικά σχέδια του «σουλτάνου» ακολουθώντας μια πιο φιλοδυτική θεώρηση που επιδιώκει ένα σύστημα με επαρκή «check and balances» τα οποία θα λειτουργούν ως δικλείδα ασφαλείας σε πιθανές προσπάθειες αυταρχικοποίησης . Τέλος, οι νοτιοανατολικές επαρχίες της χώρας ,στις οποίες διαβιούν εκατομμύρια Κούρδοι πολίτες , αντιτάσσονται στην εφαρμοζόμενη εθνικιστική πολιτική που στερεί βασικά δικαιώματα απ’ τους κουρδικούς πληθυσμούς και πυροδοτεί συνεχείς εντάσεις και εχθροπραξίες στις συγκεκριμένες περιοχές (3) .
Ενδιαφέρον στοιχείο αποτελεί επίσης η επικράτηση του « Ναι» στις ευρωπαϊκές χώρες οπού ζουν εκατομμύρια τούρκοι πολίτες. Το αποτέλεσμα αυτό αναδεικνύει την δυσκολία προσαρμογής  των συγκεκριμένων πληθυσμών στον δυτικό τρόπο σκέψης, όσον αφορά  ζητήματα δημοκρατίας και διάκρισης των εξουσιών. Η τριχοτόμηση του πληθυσμού καταδεικνύει τα σύνθετα προβλήματα που υφίστανται εντός της κοινωνίας αλλά ταυτόχρονα φανερώνει πως ο Erdogan  δεν είναι πανίσχυρος και ότι αν η αντιπολίτευση είχε καταφέρει να βρει κοινό τόπο στα ζητήματα που ταλανίζουν την χώρα ίσως οι ισορροπίες να διαταράσσονταν  και η εξουσία να άλλαζε χέρια (4). Ωστόσο, κάλο είναι οι αναλύσεις να μην στηρίζονται σε υποθετικά δεδομένα αλλά να εξετάζουν τα πράγματα με βάση τα υπαρκτά αποτελέσματα και τις υφιστάμενες συνθήκες. Στην προκειμένη περίπτωση λοιπόν, το αποτέλεσμα, παρά τις όποιες σκιές του, δίνει την νίκη στον Erdogan παρέχοντας του το δικαίωμα να ασκήσει πολιτική και να ορίσει ο ίδιος τις  εξελίξεις σε μεσοπρόθεσμο πλαίσιο.

Ποιές είναι οι επόμενες κινήσεις του τούρκου προέδρου ;

Στο εσωτερικό πεδίο, ο τούρκος πρόεδρος  θα επιχειρήσει να τιθασεύσει τον πληθωρισμό που έχει προσεγγίσει διψήφια νούμερα ( 11%) και συντελεί στην κάμψη της αναπτυξιακής διαδικασίας (5) .  Ακόμη ένα στοιχείο που φανερώνει την στασιμότητα της οικονομίας και έχει έντονες κοινωνικές διαστάσεις , αποτελεί η αυξανόμενη τάση της ανεργίας που ,μετά από πολλά χρόνια, φτάνει στο 10% εντείνοντας το ζήτημα νομιμοποίησης των εφαρμοζόμενων πολιτικών. Για να επιτευχθεί βελτίωση των συγκεκριμένων δεικτών θα επιχειρηθεί η μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση στο εσωτερικό πολιτικό πεδίο. Η προσέγγιση με το εθνικιστικό κόμμα , που σπαράσσεται από εσωτερικές έριδες , εξ’ αιτίας της φιλοερντογανικής του στάσης στο δημοψήφισμα, θα συνεχιστεί ,ενώ παράλληλα θα επιχειρηθεί βελτίωση των σχέσεων και με την αξιωματική αντιπολίτευση, η ύπαρξη της οποίας, δίνει άλλοθι δημοκρατίας στο καθεστώς (6) . Ωστόσο , παρά την προσπάθεια επίτευξης των προαναφερθείσων συγκλίσεων , σε ζητήματα που άπτονται την μάχη έναντι του FETO (Fethullah Terrorist Organisation)  και του PKK ( Partiya Karkeren Kurdistan) θα τηρηθεί σκληρή στάση , κάτι το οποίο πιστοποιείται απ’ την πρόθεση επαναφοράς της θανατικής ποινής, καθώς και απ’ την διατήρηση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, το οποίο ξεκίνησε να υφίσταται μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου .
Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής η τουρκική κυβέρνηση θα συνεχίσει την εμπλοκή της στο συριακό πόλεμο, επιχειρώντας, αφ’ ενός την δημιουργία «ασπίδας» που θα αποτρέπει την ένωση των κουρδικών πληθυσμών της περιοχής , αφ’ ετέρου τον προσπορισμό νέων εδαφών στο ρευστό τοπίο που θα προκύψει μετά την ολοκλήρωση του πολέμου. Ωστόσο, στο συγκεκριμένο πεδίο η επίτευξη των θεσπισμένων στόχων δεν φαντάζει ιδιαίτερα πιθανή καθώς αμφότεροι , Ρώσοι και Αμερικανοί , δεν φαίνονται πρόθυμοι να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες του Erdogan (7). H πιθανή αυτή αποτυχία ίσως στρέψει πτυχές τις εξωτερικής πολιτικής σε ζητήματα που άπτονται των ελληνοτουρκικών σχέσεων καθώς απ’ την μία θεωρούνται πιο ευνοϊκά, ελέω του μεγέθους της Ελλάδας, ενώ απ’ την άλλη, συσπειρώνουν το εσωτερικό ακροατήριο και τονώνουν το αρχηγικό προφίλ του τούρκου προέδρου .
Ως προς τις σχέσεις της χώρας με την Ε.Ε είναι πιθανό να υπάρξει μια άμβλυνση ανάμεσα στις δύο πλευρές καθώς υπάρχουν κοινά οικονομικά συμφέροντα , ενώ, εν εξελίξει, βρίσκεται και το προσφυγικό ζήτημα , στο οποίο η συνεργασία των δύο πλευρών είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη. Ωστόσο πέρα από τις όποιες διμερείς συμφωνίες επί συγκεκριμένων θεμάτων το ενδεχόμενο ένταξης στην Ε.Ε φαίνεται να απομακρύνεται αρκετά, καθώς η δεδομένη άρνηση της Τουρκίας να δεχτεί ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις σε ζητήματα πολιτικών ελευθεριών και δημοκρατικής λειτουργίας του κράτους, συνδυαστικά με την φοβικότητα αρκετών χωρών της Ε.Ε στο ενδεχόμενο ένταξης μιας μεγάλης μουσουλμανικής χώρας στην ένωση, καθιστούν ιδιαίτερα αμφίβολες τις προοπτικές συνέχισης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων (8).
Εξετάζοντας πανοπτικά τις εξελίξεις  είναι φανερό πως το άμεσο μέλλον δεν προβλέπεται ιδιαίτερα ευοίωνο. Τα ρήγματα που έχουν διαμορφωθεί τόσο στο εσωτερικό , όσο και στο εξωτερικό της χώρας καθιστούν την Τουρκία ιδιαίτερα ευάλωτη σε αναταραχές και πολλαπλές συγκρούσεις. Αν έπρεπε ωστόσο να διαλέξουμε το πιο σημαντικό πρόβλημα στην γειτονική χώρα, τότε θα εστιάζαμε στην ύπαρξη δύο αντικρουόμενων κοινωνικών ρευμάτων εντός αυτής. Απ’ την μία έχουμε τους συντηρητικούς υποστηρικτές του AKP που δεν φαίνεται να ενοχλούνται ιδιαίτερα απ’ την αυταρχικοποίηση και ισλαμοποίηση του καθεστώτος , ενώ απ’ την άλλη υπάρχει το φιλοευρωπαϊκό ρεύμα που επιδιώκει δημοκρατικές τομές , ατομικά δικαιώματα και οικονομικοκοινωνική ανάπτυξη δυτικού τύπου. Οι ριζικές αντιθέσεις αυτών των ρευμάτων ,συνδυαστικά με την αμφιλεγόμενη πολιτική φιγούρα του Erdogan, δημιουργεί ένα τεράστιο χάσμα το οποίο αν δεν γεφυρωθεί με όρους ειρήνης και δημοκρατίας είναι βέβαιο ότι θα παράξει μακροχρόνια αστάθεια και πολύ πόνο στο τουρκικό λαό. Τα δημοκρατικά κομμάτια της τουρκικής κοινωνίας , παράλληλα με την –φιλειρηνική-  διεθνική κοινωνία των πολιτών , καλούνται να αναλάβουν δράση ώστε να αποφευχθούν τα χειρότερα και να επανέλθει η ευημερία στην γειτονική χώρα.
*Ερευνητή Ομάδας Μέσης Ανατολής – Ερευνητική ομάδα SAFIA
Παραπομπές

1. Kareem Saheen , Turkish Referendum : All you need to know , The Guardian ( 10 April, 2017 )   https://www.theguardian.com/world/2017/apr/10/turkish-referendum-all-you-need-to-know
2. In Turkey, a different kind of presidential vote , Stratfor ( 11 April , 2017 )   https://www.stratfor.com/article/turkey-different-kind-presidential-vote
3. How Turkey ‘s president eked out a victory , Stratfor ( 18 April, 2017 )   https://www.stratfor.com/article/how-turkeys-president-eked-out-victory
4. GÜNEY IŞIKARA and ALP KAYSERILIOĞLU ,  Erdogan can be beaten , Jacobin ( 22 April, 2017 )   https://www.jacobinmag.com/2017/04/turkey-referendum-fraud-protests-dictator/
5. Turkey’s annual inflation rises to around 11.3 pct in March, hitting highest since 2008, HurriyetDailynews (3 April, 2017 )   http://www.hurriyetdailynews.com/turkeys-annual-inflation-rises-to-around-113-pct-in-march-hitting-highest-since-2008.aspx?PageID=238&NID=111531&NewsCatID=344
6. Suraj Sharma,  ANALYSIS: Divided we stand … Turkey faces discord after referendum,  Middle East Eye ( 17 April, 2017 )   http://www.middleeasteye.net/news/analysis-divided-we-stand-future-erdogans-turkey-385854761
7. MARC PIERINI,  Looking Beyond Turkey’s Constitutional Referendum,  Carnegie Europe ( 27 March, 2017 )   http://carnegieeurope.eu/strategiceurope/68400

8.  Το ίδιο.

thesafiablog

Διαβάστε περισσότερα

Νίκος Παπάζογλου: «Το κόκκινο φουλάρι μ’ ένα μπλουτζιν παλιό»

Του Κώστα Βλαχόπουλου
Σκόνη πάνω στους καθρέφτες
και του χρόνου οι δραπέτες
την ψυλλιαστήκανε
Είπανε δεν είναι λάθος
τη ζωή να ζεις με πάθος
και γι’ αυτό σωθήκανε
Οι Δραπέτες (1990)

Τον Παπάζογλου τον γνώρισα από τον πατέρα μου. Οι δίσκοι του έπαιζαν πάντα πολύ δυνατά στο σπίτι και στο αυτοκίνητο. Τότε ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με τα μεγάλα τραγούδια του: το Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ, τον Υδροχόο, το Τρελή κι αδέσποτη, το Απόψε Σιωπηλοί, το Λεμόνι στην Πορτοκαλιά, το Χαβαλεδιάρικο. Βλέποντας τον πατέρα μου να κάνει σαν μικρό παιδί ακούγοντάς τον μου δημιουργούνταν πάντα η απορία: πως γίνεται να ασκεί τέτοια γοητεία σε έναν άνθρωπο με τελείως διαφορετικά ακούσματα; Τι ήταν αυτό που τραβούσε τον πατέρα μου στον Παπάζογλου, ωστε ανάμεσα στους δίσκους των Rolling Stones, των Deep Purple, των Doors να υπάρχουν «Η Εκδίκηση της Γυφτιάς», «Τα Δήθεν» και «Το Χαράτσι»;
Ο Nίκος Παπάζογλου αποτελεί μοναδική περίπτωση μουσικού. Οι πρωτοποριακές ενορχηστρώσεις του, οι ιδιαίτεροι στίχοι, το σπάνιο ήθος του, η επίδραση που είχε στα μουσικά πράγματα, ακόμα και η εμφάνιση που είχε πάνω στην σκηνή – ‘στολή εργασίας’ την αποκαλούσε ο ίδιος- σφράγισαν αυτό που ονομάζουμε σήμερα νεωτερικό ελληνικό τραγούδι. Μαζί με τον Ρασούλη και τον Ξυδάκη ήταν αυτοί που έδωσαν την δυνατότητα στο λαϊκό τραγούδι να αναπνεύσει σε μια χρονική περίοδο που το είχε πραγματικά ανάγκη.
Παιδί οικογένειας προσφύγων από τη Μικρά Ασία γεννιέται στην Θεσσαλονίκη στις 20 Μαρτίου 1948 και από πολύ νωρίς ασχολείται με την μουσική, αρχικά ως τραγουδιστής και μέλος pop/rock συγκροτημάτων της εποχής όπως οι Μακεδονομάχοι, οι Olympians και οι Zealot. Η γνωριμία του όμως με τον Διονύση Σαββόπουλο τον καθορίζει και η συμμετοχή του στον εμβληματικό δίσκο Αχαρνής, που κυκλοφορεί το 1977 διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό την προσωπικότητα και το μουσικό του στίγμα.
Η Εκδίκηση της Γυφτιάς
Το Πάσχα του 1978 κυκλοφορεί από την Lyra «Η Εκδίκηση της Γυφτιάς», ένας δίσκος – σταθμός για την δισκογραφία. Τον υπογράφουν ο Μανώλης Ρασούλης, ο Νίκος Ξυδάκης και ο Διονύσης Σαββόπουλος ως παραγωγός. Κεντρικός ερμηνευτής των τραγουδιών είναι ο Νίκος Παπάζογλου, ενώ τραγούδια λένε και ο Δημήτρης Κοντογιάννης και η Σοφία Διαμαντή. Μετά την κυκλοφορία του δίσκου, τίποτα πια δεν θα ειναι το ίδιο στο ελληνικό τραγούδι. Είναι τέτοιος ο αέρας ανανέωσης και η δύναμη που φέρνει, που χαρακτηρίζεται από πολλούς ως ένας από τους σημαντικότερους στην ιστορία της δισκογραφίας.
Σε μια εποχή όμως, που το μεταπολιτευτικό επικό πολιτικό τραγούδι μεσουρανεί, με προεξάρχοντες τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Γιάννη Μαρκόπουλο και εμβληματικούς δίσκους όπως το «Άξιον Εστί», τη «Ρωμιοσύνη», το «Χρονικό» κ.α., η «Εκδίκηση της Γυφτιάς» φαίνεται αρχικά να μην βρίσκει χώρο να περπατήσει.
Είναι «εκτός κλίματος» της εποχής. Οι εντελώς φρέσκες μουσικές του Ξυδάκη φέρνουν κάτι νέο στα αυτιά των Ελλήνων, ενώ οι στίχοι του Ρασούλη δεν έχουν τίποτα το πομπώδες, όπως αυτοί των μεγάλων μας ποιητών. Αντίθετα, είναι περισσότερο ένα «κλείσιμο ματιού» στον ακροατή και δημιουργούν μια αίσθηση απενοχοποίησης.

Νιώθω ποια είσαι όταν λες το σ’ αγαπώ
σαν μια βασίλισσα τσιγγάνα που περνάει
και μπαίνει στις καρδιές σαν να `τανε μετρό
που φωτισμένο βάζει μπρος και ξεκινάει
Τρελή κι αδέσποτη παρόλη την αγάπη
έτσι σε θέλω κι έτσι είσαι αληθινά
έλα σαν όνειρο στο άδειο μου κρεβάτι
έλα εδώ κάτω στη θλιμμένη μου καρδιά
Κι είσαι εκείνη που αν μαζί της κοιμηθώ
θα `χω ξεχάσει ποιος να είμαι και πού πάω
κι αν αφορμή `σαι συ ν’ αλλάξω εαυτό
το παρελθόν μου μπρος τα πόδια σου πετάω
Τρελή κι αδέσποτη (1978)

Παρ’ολα τα αρχικά εμπόδια,  ο δίσκος πολύ γρήγορα θα φτάσει και σε ευρύτερα ακροατήρια. Κινητήριος δύναμη ήταν η αγάπη που έδειξαν από την αρχή φοιτητές και νέοι της Θεσσαλονίκης οι οποίοι θα διαδώσουν παντού την ύπαρξή του.

Η «Λοξή Φάλαγγα»
Ο Παπάζογλου -που εκτός των άλλων ήταν και ένας τρομερός μουσικάνθρωπος, και έβαζε ο ίδιος το χέρι του στις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών κλεισμένος επι μέρες στο «Αγροτικόν», το στούντιο ηχογραφήσεων που είχε δημιουργήσει στην Θεσσαλονίκη- έδινε μεγάλο βάρος στους μουσικούς που είχε μαζί του. Από την ορχήστρα του, την «Λοξή Φάλαγγα» όπως την έλεγε, έχουν περάσει πολύ σημαντικοί οργανοπαίχτες, που άφησαν εποχή στο ελληνικό τραγούδι. Ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Δημήτρης Μυστακίδης, ο Μπάμπης Παπαδόπουλος από τις Τρύπες, ο μεγάλος Βαγγέλης Λιόλιος και ο Παναγιώτης Κουτσούρας στα μπουζούκια, ο Νίκος Οικονομίδης στο βιολί είναι μόνο μερικοί από τους μουσικούς που έπαιζαν στα θρυλικά του Live.
Μαζί του όργωναν την Ελλάδα. Διαλαλούσαν τα τραγούδια του στα πιο απομακρυσμένα μέρη. Στην Νίσυρο, την Σύμη, την Ικαρία, στην άγονη γραμμή. Χωρίς να χει τις εταιρείες και τις διαφημιστικές απο πίσω του, ο μόνος τρόπος να επικοινωνήσει τα τραγούδια του ήταν η άμεση επαφή με τον κόσμο.

Η επίδρασή του στο ελληνικό τραγούδι
Το διαφορετικό και πραγματικά νέο ύφος που εισήγαγε ο Παπάζογλου χτύπησε σαν τυφώνας το ελληνικό τραγούδι και έδωσε τεράστια ώθηση στην εξέλιξή του. Νέοι μουσικοί επηρεάστηκαν και εμπνεύστηκαν από την πορεία του ενώ πολλοί βρέθηκαν στην ορχήστρα του. Η αποκαλούμενη και «Σχολή της Θεσσαλονίκης» ήταν ουσιαστικά δημιούργημά του και ονόματα όπως ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Θανάσης Πακωνσταντίνου, ο Ορφέας Περίδης κ.α. είδαν στο πρόσωπό του τις επιρροές που χρειάζονταν για να ξεκινήσουν.
Ο Παπάζογλου, αν και άφησε μεγάλη κληρονομιά, λείπει σήμερα όσο ποτέ από το ελληνικό τραγούδι. Λείπουν οι θρυλικές του ζωντανές εμφανίσεις· αυτά τα πανηγύρια που οργάνωνε σε όλη την Ελλάδα. Αλλά αυτά που λείπουν περισσότερο είναι το ήθος του ως δημιουργός και άνθρωπος, η ταπεινότητα και η σκληρή δουλειά. Και ίσως αυτά τα χαρακτηριστικά τελικά εκτιμούσαν άνθρωποι σαν τον πατέρα μου.
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο μηνιαίο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ το Σάββατο 13.5.2017

Διαβάστε περισσότερα

Έλα στην απεργία – Έλα στην διαδήλωση!

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

mpog@imerodromos.gr

facebook.com/mpogiopoulos

     Όλοι μαζί, παλιοί και νέοι μνημονιακοί, ρημάζουν την κοινωνία, ξεπουλάνε τον τόπο, εμπαίζουν τον λαό. «Αριστεροί» και δεξιοί μνημονιακοί εξευτέλισαν τους γέροντές μας και τώρα μεθοδεύουν την πλήρη εξόντωσή τους.
    Όλοι μαζί, παλιοί και νέοι μνημονιακοί, «κινεζοποιούν» τα δικαιώματα και  εκπλειστηριάζουν τις ζωές εκατομμυρίων για να ανακεφαλαιοποιούν μια χούφτα τραπεζίτες.
    Δεξιοί και «αριστεροί» στον όνομα της «ανάπτυξης» ξεπουλάνε τον τόπο σε ντόπιους και ξένους «σωτήρες επενδυτές» την ώρα που 9 στους 10 άνεργους έχουν αποκλειστεί ακόμα κι από αυτό το επίδομα ανεργίας.
    Όλοι τους μαζί, με ή χωρίς «διαπραγματεύσεις», έχουν εξευτελίσει την ανθρώπινη ύπαρξη. Κάθε λέξη τους είναι ο ορισμός της ψευτιάς και κάθε πράξη τους συνώνυμη του εξανδραποδισμού.
    Τα «αριστερά» τους Μνημόνια είναι το ίδιο κτηνώδη με τα «δεξιά» Μνημόνια, είναι η πολιτική της αδιανόητης ανεργίας, των συσσιτίων, της φτώχειας, της μετανάστευσης, της φορολεηλασίας.
    Κι όμως! Έχουν το θράσος να μιλούν για «ελπίδα» και «αντίμετρα» οι προδότες και οι μικρέμποροι της ελπίδας! Έχουν το θράσος, αυτοί που έκοψαν την 13^η και 14^η σύνταξη μαζί με εκείνους που τώρα κόβουν την… 10^η και την 9^η – και αφού προηγουμένως μαζί έκοψαν την 11^η και την 12^η –  να ρητορεύουν υπέρ των φτωχών και αδυνάμων!
    Ζούμε το ίδιο έργο, του «κατεπείγοντος» σφαγιασμού. Μόνο που αυτή τη φορά προεδρεύουν εκείνοι που δήλωναν εχθροί των Πράξεων Νομοθετικών Περιεχομένου επειδή εκτός των άλλων «νόθευε τη δημοκρατία» και «άνοιγε δρόμο στο φίδι του φασισμού».
    Τώρα είναι οι ίδιοι που ποζάρουν ως επιστήμονες της «φαστ τρακ» επιβολής Μνημονίων, μεσοπρόθεσμων, «τεχνικών συμφωνιών», αξιολογήσεων, προαπαιτούμενων. Και μας το δηλώνουν κατάμουτρα: Τα ψηφίζουν και με τα δυο τους χέρια!

 ***

    Αυτός είναι ο λόγος που απεργούμε. Αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να απεργήσουμε. Γιατί πίνουν το αίμα του λαού. Γιατί τον λεηλατούν. Τον πτωχεύουν. Τον συνθλίβουν. Γιατί οι λέξεις ωχριούν μπροστά στο ψέμα και στη στυγνότητά τους. Γιατί χτίζουν ένα μακάβριο «νεκροταφείο» ενταφιασμού των δικαιωμάτων και της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων.
    Ναι, δεν είναι εύκολη απόφαση η συμμετοχή σε μια απεργία. Ο εργάτης, ο υπάλληλος, ο μισθωτός, με μια λέξη ο αδύναμος στην σχέση του με την εργοδοσία έχει να υπερνικήσει πολλά εμπόδια μέχρι να κάνει το βήμα.
    Πρώτα απ’ όλα να αντιταχτεί στο «δεν βγαίνει τίποτα», στην παραίτηση που του προτείνουν, στην απογοήτευση που τον ποτίζουν, στον φόβο μη χάσει κι αυτά που έχει, στον μεθοδευμένο… φιλεργατισμό μιας υπερχειλίζουσας αγωνιστικότητας που διατείνεται: «Και τι βγαίνει με μια απεργία;».
    Μα, ας το σκεφτούμε: Τι έχεις να χάσεις από το τίποτα στο οποίο σε φέρανε; Αν δεν φωνάξεις τώρα, πως περιμένεις να έχεις φωνή μετά την χαριστική βολή;
    Ας το σκεφτούμε: Τι κερδήθηκε χωρίς αγώνα; Τι σου χαρίστηκε; Τι δεν σου έκλεψαν επειδή δεν μίλησες ή επειδή ικέτεψες; Ναι, αν παλέψεις μπορεί να χάσεις. Αλλά αν δεν παλέψεις είσαι σίγουρα χαμένος.
    Ας το σκεφτούμε: Το μαγκανοπήγαδο που σε αλυσοδένει εσύ το κάνεις να γυρνά. Αν σταματήσεις να δίνεις οξυγόνο στον Μινώταυρο, θα μπορεί να σου πίνει το αίμα;
    «Με μια απεργία δεν γίνεται τίποτα», λένε. Τι δεν λένε: Ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι, ένα εκατομμύριο απλήρωτοι, ένα εκατομμύριο αμειβόμενοι με 500 ευρώ, ενάμιση εκατομμύριο χαμηλοσυνταξιούχοι, όταν βρεθούν μαζί στο δρόμο, μπορούν να κάνουν τα πάντα!     
    Γι’ αυτό απεργούμε. Γι’ αυτό πρέπει να απεργήσουμε, να διαδηλώσουμε, να αντισταθούμε.

• Για να γίνει το κάθε ατομικό βάσανο ένας συλλογικός χείμαρρος αντίστασης.
• Για να γίνουν οι χείμαρροι λαϊκό ποτάμι.
• Για να καταλάβουμε και εμείς οι ίδιοι ότι οι αυριανές απεργίες, οι αυριανές διαδηλώσεις μπορούν να μετατραπούν σε κοινωνική φουσκοθαλασσιά.

    Απεργούμε και διαδηλώνουμε. Όχι από… χόμπι. Ούτε για λόγους… εθιμοτυπίας. Απεργούμε και διαδηλώνουμε ώστε η απάντηση του εργαζόμενου, του άνεργου, του βιοπαλαιστή προς τους «νεκροθάφτες» του, προς όσους έχουν βαλθεί να τον πεθάνουν, να μην επιδέχεται καμίας αμφισβήτησης:
    Όταν ο λαός σηκώσει το ανάστημά του, όταν κάνει το βήμα μπροστά, όταν τελικά, αρνηθεί να είναι μια ζωντανή «μηχανή» που πεθαίνει για να παράγει τα κέρδη τους και για να πληρώνει τις κρίσεις τους, τότε… Τότε, όλα αυτά τα θρασίμια θα εξαφανιστούν. Θα σαρωθούν!
    Το ξέρουν πρώτοι απ’ όλους οι εκμεταλλευτές: Καμία ολιγαρχία, καμία δεσποτεία, καμία κυβέρνηση, «αριστερή», «δεξιά», «κεντροαριστεροδεξιά», καμία τρόικα, δεν μπορεί να τα βάλει με τον οργανωμένο, τον μαζικό, τον ταξικό αγώνα των ανθρώπων που «γυρίζουν τον τροχό».
    Αυτή είναι η αλήθεια: Οι «δήμιοι» είναι ανήμποροι μπροστά σ’ έναν αποφασισμένο λαό που θα αποφασίσει να σταματήσει να γυρίζει τον τροχό που τον συνθλίβει. Που θα αποφασίσει να πάρει τον τροχό στα δικά του χέρια για να τον θέσει στην υπηρεσία των δικών του, των λαϊκών αναγκών.
    Αυτή την αλήθεια καλύτερα απ΄ όλους την αναγνωρίζουν εκείνοι, οι ίδιοι, που έχουν αλυσοδέσει τον λαό στον τροχό. Είναι μια αλήθεια που την ξέρουν και οι σμπίροι τους. Αυτοί που εξαπατούν, τρομοκρατούν, εκβιάζουν.

***

    Και κάτι ακόμα:
    Οι σημερινοί κυβερνώντες κορδακίζονται πως ό,τι διαπράττουν το διαπράττουν με την… ψήφο του λαού. Ότι έχουν την ανοχή ή ακόμα και την έγκριση του λαού. Απόδειξη – όπως λένε – ότι «ο λαός ήξερε όταν τους ψήφιζε» και ότι τώρα που εφαρμόζουν Μνημόνια «δεν διαμαρτύρεται πολύ», «δεν διαδηλώνει πολύ», «δεν αντιστέκεται πολύ».
    «Βλέπετε ανθρώπους στους δρόμους;» έλεγε ο Τσίπρας πριν λίγες βδομάδες ο Τσίπρας στον Χατζηνικολάου στον Αντένα…
    Ε, λοιπόν, ο κυνισμός τους, η άθλια παραδοχή τους ότι ήρθαν με την μάσκα του «αριστερού» για να κάνουν την βρώμικη δουλειά που ένας δεξιός δεν θα μπορούσε να την φέρει σε πέρας, ας γίνει όπλο στα χέρια του λαού.
    Αφού παραδέχονται ότι με όσα του κάνουν ο λαός θα έπρεπε να διαδηλώνει περισσότερο, να απεργεί περισσότερο, τότε πρόκειται για υπέροχη «εξομολόγηση»! Πρόκειται για θαυμάσια ομολογία!
    Αφού κοκορεύονται ότι καταφέρνουν να κρατούν την αντίσταση του λαού σε επίπεδα «κατώτερα των περιστάσεων», μιας και η επίθεση που έχουν εξαπολύσει και οι «περιστάσεις» που οι ίδιοι δημιούργησαν είναι αφόρητες, είναι φρικτές, είναι απάνθρωπες, τότε ας ακολουθήσουμε την ωραία συμβουλή τους:
    Ας μετατρέψουμε την απεργία σε λίπασμα, σε παλλαϊκό κάλεσμα προς εκείνους που θα λείπουν από την διαδήλωση.
    Ας γίνει, επομένως, η απεργία και η διαδήλωση η αφετηρία για να σπάσει ο φόβος, να σπάσει η ηττοπάθεια, η αμηχανία, να σπάσει η μοιρολατρία.
    Απεργούμε και διαδηλώνουμε γι’ αυτό: Για να σταλεί το πρωί της Τετάρτης από την Πλατεία Εθνικής Αντίστασης, για να σταλεί το απόγευμα της Πέμπτης από την Ομόνοια, σε όλη την Ελλάδα, το μήνυμα ότι η επόμενη απεργία, η επόμενη διαδήλωση, θα είναι αντίστοιχη με το περιεχόμενο του πολιτικού διλήμματος της εποχής μας.
    Και το δίλημμα δεν επιδέχεται καμιάς παρερμηνείας. Μας το λένε κατάμουτρα δεξιοί και «αριστεροί» υπασπιστές της πλουτοκρατίας, του ευρωσφαγείου και της τραπεζοκρατίας: Ή θα τους ανεχόμαστε να μας συντρίβουν ή θα ξεσηκωθούμε!

Πηγή: enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ο Τζημερούλης, ένα «guter Junge»…

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

mpog@imerodromos.gr

facebook.com/mpogiopoulos

    Υπάρχει ένα είδος αλήτη που ξεπερνάει τα «αποδεκτά» όρια της αλητείας. Είναι ο αλήτης που χτυπάει γυναίκες. Αυτός, λέγανε οι παλιοί, είναι αλήτης στο τετράγωνο.
    Πάμε τώρα στο θέμα μας:
    Ο Τζημερούλης ισχυρίζεται ότι δεν είναι εκείνος που προπηλάκισε την Μπαλού. Αλλά ότι ήταν η… Μπαλού και οι κομμουνιστές φίλοι της που προπηλάκισαν τον Τζημερούλη.

    Θέμα πρώτο: Ο Τζημερούλης, όταν πέθανε ο Κάστρο, το 2016, καταγγέλθηκε ότι ανέβασε στο f/b φωτογραφίες του 2013 από τα νοσοκομεία της Αϊτής, όταν ξέσπασε επιδημία χολέρας στη χώρα, για να κατακρίνει το σύστημα υγείας μιας άλλης χώρας, της… Κούβας (http://www.altsantiri.gr/parapolitika/o-tzimeros-anevase-fotografies-apo-tin-aiti-gia-na-katakrini-ton-kastro/). Είναι δυνατόν ένας τέτοιος φιλαλήθης να λέει ψέματα;
    Θέμα δεύτερο: Υπάρχει, λέει ο Τζημερούλης, και βίντεο που αποδεικνύει του λόγου του το αληθές. Επομένως μέχρι να εμφανιστεί το βίντεο (αν υπάρχει και αν εμφανιστεί) η μαρτυρία ενός ολόκληρου Περιφερειακού Συμβουλίου και 100 (!) αυτοπτών μαρτύρων, δεν ισχύει… Που σημαίνει ότι από δω και πέρα, ακόμα κι αν ένας φόνος επιβεβαιώνεται από δεκάδες παρόντες δεν θα είναι φόνος μέχρι να τον δούμε στο βίντεο. Πάει καλά…
    Το λάθος του Τζημερούλη είναι ότι μέσα στην αγαθοσύνη του – τυπικό γνώρισμα όσων σκίζουν αφίσες εργατών – δεν σκέφτηκε να επικαλεστεί ένα ακόμα επιχείρημα υπέρ του: Ότι αγαπάει και σέβεται τις γυναίκες. Επομένως, πώς θα ήταν δυνατόν να έχει σηκώσει το χέρι σε μια γυναίκα.
    Όπως ακριβώς το ακούτε και το διαβάζετε: Ο Τζημερούλης αγαπάει και σέβεται τις γυναίκες.
    Εντάξει, ίσως όχι όλες. Υπάρχουν και εξαιρέσεις. Όπως για παράδειγμα η χαροκαμμένη μάνα του Παύλου Φύσσα.
  
    Μετά από τα γλυκόλογα του Τζημερούλη για την Μάγδα Φύσσα, η Βάλια Κάλντα είχε γράψει:

«Στα ελληνικά δεν υπάρχει λέξη για όσους χάνουν το παιδί τους. Αν χάσεις τη μάνα σου είσαι ορφανός, αν χάσεις τον σύντροφό σου είσαι χήρα, αν σκοτωθεί το παιδί σου η ύβρις των άγραφων νόμων δεν επιτρέπει να σχηματιστεί όνομα για κάτι που διακόπτει τη φυσική αλληλουχία της ζωής».

    Όμως, ο Τζημερούλης διέπραξε ακριβώς αυτό: Την ύβρη – κατά παράβαση κάθε γραπτού και άγραφου νόμου – να επιτεθεί στη μάνα που της δολοφόνησαν το παιδί της, το σπλάχνο της.
    Μην πάει, πάντως, το μυαλό σας στην σκέψη ότι ο Τζημερούλης είναι ιδεολογικός «πρωτοξάδερφος» του Κασιδιάρη. Είπαμε: Αυτός (και εν αναμονή του βίντεο για όσα έγιναν στο Περιφερειακό) δεν χτυπάει γυναίκες πολιτικούς αντιπάλους του.
    Αυτός, ο Τζημερούλης, «απλώς» τις βρίζει. Όπως έκανε με μια άλλη γυναίκα, την περιφερειακή σύμβουλο κυρία Δέσποινα Κουτσούμπα, την οποία περιέγραφε με τα ακόλουθα ευγενικά λόγια: «(…) ένα περίεργο, απροσδιόριστο ον από τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ»…
    Τα προηγούμενα, ωστόσο, δεν αναιρούν ότι ο Τζημερούλης αγαπάει και σέβεται τις γυναίκες. Η απόδειξη είναι ατράνταχτη. Την γνώρισε το πανελλήνιο πριν 6 περίπου χρόνια όταν ο Τζημερούλης, αυτός ο ιπποτικός «Ρωμαίος» του ελληνικού «μενουμεευρωπαιστάν» έστειλε ανοιχτή επιστολή στην «Ιουλιέτα» της γερμανικής Καγκελαρίας. Στην Μέρκελ.
    Εδώ να δείτε λατρεία προς το γυναικείο φύλο. Τύφλα να έχουν ο Σαίξπηρ και ο Γιάννης Πάριος, μαζί. Σας παρακαλώ, διαβάστε το γράμμα του Τζημερούλη στην Μέρκελ (http://www.capital.gr/o-kostas-stoupas-grafei/1307978/anoixti-epistoli-stin-merkel):   
             «Εξοχότατη» – ξεκινά το γράμμα του ο Τζημερούλης. Τι τρόποι!
    Και συνεχίζει:

«(Εξοχότατη) σας ευχαριστούμε για τις προσπάθειες που κάνετε να προσφέρετε αίμα στην Ελλάδα, για να βγει από την εντατική (…)»

    Αυτά το 2011. Λίγα χρόνια αργότερα, το 2015, ο Τζημερούλης έστελνε μηνύματα στην Μέρκελ (μέσω f/b και χωρίς το «εξοχότατη» – αυτό εννοείται), όπου την εκλιπαρούσε: 

«Μέρκελ, τράβα την πρίζα! Τώρα! (…)»

    Αλλά ας επιστρέψουμε στο ανοιχτό γράμμα του Τζημερούλη προς την καγκελάριο. Εκεί σε αυτό το γράμμα είναι που ο Τζημερούλης ενημερώνει την Μέρκελ ότι οι Έλληνες αγρότες

«όλα αυτά τα χρόνια, με πολιτική κάλυψη, εξαπατούσαν την Ε.Ε εμφανίζοντας εκτάσεις που δεν καλλιεργούσαν και ψεύτικη παραγωγή για να εισπράττουν τις επιδοτήσεις, ενώ τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων αντί να αξιοποιηθούν στην αναμόρφωση των καλλιεργειών και στον εκσυγχρονισμό της παραγωγής γινόντουσαν πολυτελή αυτοκίνητα και γλέντια στα νυχτερινά κέντρα της επαρχίας».

    Όπως βλέπετε ο Ντάισελμπλουμ και οι δικές του δηλώσεις για τα ποτά και τις γυναίκες του Νότου ακολούθησαν εκείνες του «πληροφοριοδότη» Τζημερούλη. 
    Εκεί, σε αυτό το γράμμα είναι που ο Τζημερούλης ενημερώνει την Μέρκελ για τους Έλληνες δημόσιους υπαλλήλους ότι

«οι περισσότεροι είναι αμόρφωτοι και χαμηλής νοημοσύνης, χωρίς καμία ικανότητα αλλά και διάθεση για εργασία (…)».

    Και εκεί σε αυτό το γράμμα είναι που ο Τζημερούλης, αφού πρώτα ενημερώνει την Μέρκελ τι είναι οι κομμουνιστές (σσ: «ομιλούντες σκελετοί του Σταλινικού Μουσείου») ακολούθως παραθέτει στην εξοχοτάτη τους βαθύτερους λόγους που τον πιάνει υστερία όταν βλέπει μπροστά του αφίσες του ΠΑΜΕ:

«Οι απεργίες τους είναι αυταπόδεικτα παράνομες, κανένας όμως δεν εφαρμόζει τον νόμο. Οι τραμπούκοι της ομάδας κρούσης του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ, εμποδίζουν πλοία να αποπλεύσουν, απαγορεύουν σε εργαζόμενους να πάνε στη δουλειά τους, κλείνουν δρόμους, λιμάνια, αρχαία μνημεία, όποτε το αποφασίσουν χωρίς κανείς να τους ενοχλεί».

    Και να πως κλείνει εκείνο το γράμμα προς την Μέρκελ αυτή η ευγενική ψυχή, ο Τζημερούλης:

«Εξοχότατη, αν ήμουν στη θέση σας θα έλεγα “να πάει στο διάολο αυτή η απαίσια χώρα”. Εμείς, οι σκεπτόμενοι και αξιοπρεπείς Έλληνες σάς είμαστε ευγνώμονες (…)».

    Αλήθεια, τώρα, βάλτε το χέρι στην καρδιά και απαντήστε: Θα μπορούσε ένα τέτοιο «guter Junge» που θα λέγανε και οι Γερμανοί, ένα τέτοιο «καλό παιδάκι» δηλαδή, μια τέτοια λεπτή ύπαρξη σαν τον Τζημερούλη, το ίδιο χέρι με το οποίο γράφει τέτοια γράμματα σε μια κυρία, να το έχει σηκώσει σε μια άλλη κυρία;

Διαβάστε περισσότερα