«Hθικώς αδύνατος δι’ εμέ η υπογραφή…»

Το συγκλονιστικό αυτό κείμενο έχει αυτοδίκαια μια θέση στα αναγνωστικά της Μέσης Εκπαίδευσης και στα corpus που παίρνουν οι φοιτητές. Όχι για να τιμάται ο Δεσποτόπουλος, αλλά για να έχουν οι νέοι Έλληνες ένα πρότυπο πολίτη και πνευματικού ανθρώπου. Κι αυτό εντελώς ανεξάρτητα από τις πολιτικές τοποθετήσεις αυτού και των διωκτών του, ευθέως όμως ανάλογο με τη στάση που οφείλει να έχει ένας ελεύθερος άνθρωπος απέναντι στους καταναγκασμούς και τη βία της (όποιας) εξουσίας. Γιατί όλες οι εξουσίες, την ίδια μούρη έχουν – με ελάχιστες και πολύτιμες εξαιρέσεις.

Προς το Παρά τω Γ.Κ.Π.Α. Προανακριτικόν Γραφείον

Υπόμνημα του εφέδρου ανθ/γού Πεζικού Δεσποτοπούλου Κων/νου

 

Ο υπογεγραμμένος έφεδρος Ανθυπολοχαγός Πεζικού Δεσποτόπουλος Κωνσταντίνος, διατελέσας εν τω πολιτικώ βίω υφηγητής της φιλοσοφίας του δικαίου εν τω Πανεπιστημίω Αθηνών και συγγραφεύς βιβλίων ηθικής και φιλοσοφίας καθόλου, εις συμπλήρωσιν της ενώπιον υμών γραπτής καταθέσεως, και ειδικώς ως προς τους λόγους δι’ ους είναι ηθικώς αδύνατος δι’ εμέ η υπογραφή της αιτηθείσης «δηλώσεως», έχω να προσθέσω τα εξής:

 

Η δήλωσις αύτη, επιβαλλομένη ουχί εις πάντας τους Ελληνας αξιωματικούς αλλ’ ειδικώς εις εμέ και ωρισμένους άλλους, προϋποθέτει μειωμένην ηθικήν κατάστασιν εμού και αυτών, και ενέχει την έννοιαν απεμπολήσεως ωρισμένου παρελθόντος, «μετανοίας», «ανανήψεως» (οίαν δεν θα είχεν, εάν επεβάλλετο εις πάντας τους Ελληνας αξιωματικούς).

 

Είναι όμως εξουθενωτικόν διά το κύρος του πνεύματος, να εμφανισθή ούτω εις τοιαύτην αντίφασιν με τον εαυτόν του, με τοιούτον άθλιον, απεμπολητέον παρελθόν εις κατ’ εξοχήν Ελλην καθηγητής της ηθικής φιλοσοφίας, καθηγητής της αρετής, της ελληνικής (μη έχων άλλωστε εις το παρελθόν του ουδέν, όπερ δύναται ν’ αποτελέσει αντικείμενον μετανοίας).

 

Περαιτέρω όμως η αυτή δήλωσις παρέχει ως εκ τούτου ισχυράν υπόνοιαν, ότι γίνεται παρά συνείδησιν (υπό το κράτος των βαρειών συνθηκών της ειδικώς αυστηράς στρατιωτικής πειθαρχίας) ότε δίδεται η εντύπωσις η φρικτή διά τους πνευματικούς ανθρώπους, ότι το πνεύμα, η φιλοσοφία, και δη η ελληνική φιλοσοφία, με την υψηλήν παράδοσιν της σωκρατικής ισαπολύτου ανεξαρτησίας από των εγκοσμίων ατυχιών, αισχρώς ήδη προδίδων εαυτήν, υποκύπτουσα εις την επίσεισιν ή και επιβολήν σωματικών κακώσεων ή άλλων ομοίων.

 

Όθεν η προκειμένη δήλωσις ενέχει διασυρμόν εν τω προσώπω μου της απροσώπου αξίας του πνεύματος και εμμέσως κατά της Ελλάδος, ήτις εις την συνείδησιν των εκλεκτών ανθρώπων της Οικουμένης ταυτίζεται με την αξίαν του πνεύματος. Τοιαύτην, ήκιστα τιμητικήν, συνέπειαν, όχι καλώς διά το πρόσωπό μου, θα είχεν η παρ’ εμού υπογραφήν δηλώσεως και μάλιστα με απήχησιν δυσμενεστάτην όχι εις το εσωτερικόν μόνον.

 

Και υπάρχει βεβαίως και η άλλη σοβαρά άποψις, ότι εκ της αυτής πράξεως θα επήρχετο ηθικός ακρωτηριασμός και ούτω παιδαγωγική αχρήστευσις μιας από τας πρώτας -ας συγχωρηθή ο αναγκαίος ενταύθα αυτοχαρακτηρισμός- παιδαγωγικάς μονάδας του Εθνους, προς ζημίαν σοβαράν του ζωντανού πολιτισμού αυτού, του τιμιωτέρου καθ’ ημάς στοιχείου της ζωής του και εις μίαν τόσον κρίσιμον ώραν της ιστορίας του.

 

Τοιαύτης βαρύτητος λόγοι στηρίζουν την εμμονήν μου εις το περιεχόμενο του εθνικού χρέους μου, όπως η πνευματική και ηθική ηλικία μου μου επέτρεψαν να το συλλάβω.

 

Μετά σεβασμού

Κ. Δεσποτόπουλος

Εν ΓΣΤ 902β 29-5-1948

Έξοχο το κείμενο του Δεσποτόπουλου. Παρότι είναι γραμμένο σε αυτή την άψυχη, γραφειοκρατική και ολοκληρωτικά αποστειρωμένη καθαρεύουσα, παρόλα αυτά το περιεχόμενο καταφέρνει να επιβληθεί πλήρως της μορφής, και έτσι το μήνυμά του υπερ της ελευθερίας της ατομικής συνείδησης λάμπει και αστράφτει.
Η Μακρόνησος (και όχι μόνο αυτή αλλά και η Γυάρος επίσης) ήταν ένα κολαστήριο, μία κατάμαυρη σελίδα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, ένα ολοκληρωτικό καθεστώς σε μικρογραφία. Ολοκληρωτικό ακριβώς επειδή επιχειρήθηκε διαμέσου ενός σκληρού καταναγκασμού και μίας βίας χωρίς έλεος, η μεταβολή όχι της συμπεριφοράς των κρατούμενων εκεί αλλά των ίδιων τους των πεποιθήσεων, το ξερίζωμα των ιδεών στις οποίες πίστευαν. Ότι ακριβώς δηλαδή επιχείρησαν να κάνουν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, τόσο τα δεξιά οσο και τα αριστερά, να προσπαθήσουν να ελέγξουν οσο πληρέστερα αυτό ήταν εφικτό, το σύνολο της προσωπικότητας των υπηκόων τους προς μία κατεύθυνση που θεωρούνταν επιθυμητή από τις ηγεσίες αυτών των καθεστώτων.
Ακριβώς έτσι και στην Μακρόνησο, επιχειρήθηκε μία οσο το δυνατόν πληρέστερη μεταμόρφωση – ή, πιο σωστά, παραμόρφωση – των κρατούμενων εκεί, μία μεταβολή τόσο δραστική που θα τους οδηγούσε, υποτίθεται, στο να απαρνηθούν τις ίδιες τις ιδέες τους και έτσι, έχοντας πια απαρνηθεί αυτές τις ιδέες, μία «νέα» προσωπικότητα θα έρχονταν στην επιφάνεια, ένας «νέος άνθρωπος» θα αναδύονταν. Άλλωστε και τα ολοκληρωτικά καθεστώτα – αριστερά, δεξιά, θεοκρατικά – για αυτή ακριβώς την ανάδυση ενός «νέου ανθρώπου» πάντα παλεύουν (και πάντα στο τέλος, ευτυχώς, αποτυχαίνουν. Όπως συνέβηκε και στην Μακρόνησο).
Παρόλα αυτά όμως, εαν το εξετάσει κανείς λίγο προσεκτικότερα, το όραμα για την ανάδυση αυτού του «νέου ανθρώπου» (στο οποίο πίστευαν φυσικά και οι υποστηρικτές της Μακρονήσου) κατ’ουσίαν είναι εξαιρετικά παλιό – είναι το όραμα της πλέον απόλυτης επιβολής της θέλησης κάποιου πάνω σε κάποιον άλλον, της εκρίζωσης κάθε επιθυμίας για ατομική ελευθερία και της ισοπέδωσης κάθε διάθεσης για ανεξαρτησία σε ένα άλλο άνθρωπο. Κατά μία έννοια, αυτό το ολοκληρωτικό όραμα – μέσα από την λατρεία που εκφράζει για την πιο απόλυτη δύναμη, την πιο απόλυτη εξουσία που θα συντρίψει κάθε απόκλιση, καθε ιδιομορφία, κάθε ατομικότητα – συνιστά και την πλέον απόλυτη ειδωλολατρεία.

Σημειώσεις για τον Εμφύλιο

Διαβάστε περισσότερα

Αν ο Μαρξ και ο Κέινς στοιχημάτιζαν για το Brexit

Από τον Άρη Χατζηστεφάνου
Για άλλη μια φορά οι μόνοι που προέβλεψαν το πραγματικό πολιτικό αποτέλεσμα της βρετανικής ψήφου για το Brexit ήταν τα μεγάλα γραφεία στοιχημάτων. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν το κατάλαβαν.

”Και το Κεφάλαιο του Μαρξ που πήρα στη γιορτή σου αν του ‘χες ρίξει μια ματιά θα ήμουνα μαζί σου”

Χατζηφραγκέτα

Ο Τζον Μέιναρντ Κέινς είπε κάποτε ότι οι χρηματαγορές είναι μια διεστραμμένη μορφή των καλλιστείων: όσοι συμμετέχουν δεν επιλέγουν το πιο όμορφο μοντέλο αλλά αυτό που θεωρούν ότι θα αρέσει στους περισσότερους και συνεπώς θα κερδίσει.
Η εφημερίδα «Independent» πίστεψε ότι θα μπορούσε να εφαρμόσει τη διαπίστωση του Κέινς και για τα γραφεία στοιχημάτων. Στις δημοσκοπήσεις, έλεγε, οι πολίτες απαντούν ποιος θέλουν να κερδίσει, ενώ τα στοιχήματα αποτυπώνουν ποιος πιστεύουν ότι θα κερδίσει.
Φαινομενικά, τα γραφεία στοιχημάτων έπεσαν έξω στις «προβλέψεις» τους με πρωτοφανή τρόπο. Από την πρώτη ημέρα που ο Κάμερον εξήγγειλε το δημοψήφισμα έδιναν σταθερά τη νίκη στο Bremain, ακόμη και όταν το σύνολο των δημοσκοπήσεων έδινε άνετο προβάδισμα στο Brexit.
Φήμες μάλιστα έλεγαν ότι οι χρηματαγορές ακολουθούσαν συχνότερα το κλίμα που δημιουργούσαν τα γραφεία στοιχημάτων παρά οι επιστημονικές προβλέψεις των δημοσκόπων.
Η φήμη ήταν τόσο ισχυρή ώστε κάποιοι άρχισαν να σκέφτονται αν θα ήταν εφικτό να χειραγωγήσουν τις χρηματαγορές ποντάροντας μεγάλα ποσά σε κάποιο γραφείο στοιχημάτων.
Οπως αποκάλυψε μάλιστα ο Μάθιου Σάντικ, επικεφαλής του τμήματος πολιτικής (υπάρχει και αυτό) του γραφείου στοιχημάτων Ladbrokes, λίγες ημέρες πριν από το δημοψήφισμα κάποιος στοιχημάτισε 25.000 στερλίνες για την παραμονή της χώρας στην Ε.Ε., γεγονός που οδήγησε σε αύξηση των πιθανοτήτων που έδινε το γραφείο για το Bremain.
Το περίφημο Zerohedge, η ανεπίσημη «βίβλος» των απανταχού χρηματιστών, υπολόγισε ότι στοιχηματίζοντας ένα εκατομμύριο λίρες κάποιος θα ήταν σε θέση να προκαλέσει μετακινήσεις τίτλων στο χρηματιστήριο ύψους 10 τρισεκατομμυρίων λιρών.
Επεσε λοιπόν ο Κέινς τόσο έξω στην ανάλυσή του; Είναι γεγονός ότι αυτή η κορυφαία μορφή της οικονομικής επιστήμης (ο οποίος υποθέτουμε θα ψήφιζε Bremain) σε τελική ανάλυση δεν ήταν παρά ένας συστημικός οικονομολόγος.
Εξέφρασε απλώς την ανάγκη του παγκόσμιου κεφαλαίου για τη δημιουργία ενός ισχυρού κράτους πρόνοιας το οποίο θα λειτουργούσε σαν ατμομηχανή της οικονομίας στην κρίσιμη περίοδο μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.
Το πραγματικό λογικό σφάλμα, όμως, δεν ανήκει στον Κέινς αλλά σε όσους πίστεψαν ότι η αγορά των στοιχημάτων κινείται ακριβώς όπως και το χρηματιστήριο – ότι δηλαδή όλοι ποντάρουν σε αυτόν που πιστεύουν ότι θα κερδίσει και όχι σε αυτόν που πραγματικά θέλουν να κερδίσει.
Σε αρκετές περιπτώσεις στο παρελθόν όμως, οι Αγγλοι φίλαθλοι ποντάρισαν υπέρ της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου παρά το γεγονός ότι όλα τα προγνωστικά μιλούσαν για βέβαιη ήττα. Το ποντάρισμά τους αποτελούσε περισσότερο μια ψήφο εμπιστοσύνης παρά μια λογική επιλογή.
Αυτό που πραγματικά θα χρειαζόταν κάποιος για να κατανοήσει τι συνέβη στο δημοψήφισμα και πώς αυτό αντικατοπτρίστηκε στα στοιχήματα είναι ένας οικονομολόγος που είχε στύψει το μυαλό του για τις ανάγκες της ταξικής πάλης – ο Κάρολος Μαρξ.
Διαβάζοντας τα πλούσια στατιστικά στοιχεία που συγκέντρωναν (αλλά δεν ήταν σε θέση να αναλύσουν) τα γραφεία στοιχημάτων, ο συγγραφέας του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου» θα είχε κάνει πιθανότατα μια πολύ σημαντική διαπίστωση:
Οι περισσότεροι παίκτες που στοιχημάτισαν πριν από το δημοψήφισμα έδωσαν τα λεφτά τους υπέρ του #Brexit. Καθώς όμως όσοι πίστευαν ότι θα κερδίσει το #Bremain ποντάρισαν μεγαλύτερα ποσά, επηρέασαν σε σημαντικό βαθμό την τελική εικόνα. Και αυτό γιατί τα γραφεία δεν παρουσιάζουν πόσοι παίκτες ποντάρισαν σε κάθε ενδεχόμενο, αλλά πόσα χρήματα «επενδύθηκαν» σε κάθε επιλογή.
Ενας εραστής των θεωριών συνωμοσίας θα μπορούσε να εξηγήσει αυτό το φαινόμενο λέγοντας ότι ορισμένοι κερδοσκόποι έριξαν χρήμα στην αγορά στοιχημάτων για να επηρεάσουν αυτήν την εικόνα και έτσι να χειραγωγήσουν και τις χρηματαγορές (και ίσως μαζί με αυτές και την κοινή γνώμη).
Η ταξική ανάλυση του Μαρξ ωστόσο ίσως αποδεικνύεται πολύ πιο χρήσιμη: Οι φτωχοί, αν και περισσότεροι, ποντάρισαν λιγότερα χρήματα, ενώ οι πλούσιοι είχαν τη δυνατότητα να παίξουν μεγαλύτερα ποσά.
Μήπως αυτή δεν είναι όμως και μια διεστραμμένη (όπως θα έλεγε ο Κέινς) ανάγνωση του ορισμού της δημοκρατίας που είχε δώσει ο Αριστοτέλης;
«Δημοκρατία είναι όταν οι ελεύθεροι και πτωχοί πλειοψηφούν και είναι κυρίαρχοι της εξουσίας, τουναντίον δε ολιγαρχία, όταν οι πλούσιοι και ευγενούς καταγωγής κυριαρχούν, αν και ολιγότεροι κατ’ αριθμόν». Με την ψήφο τους οι φτωχοί Βρετανοί αμφισβήτησαν την ολιγαρχία των Βρυξελλών αλλά και του Σίτι.
Τι κρίμα που οι Εργατικοί του Κόρμπιν δεν διάβασαν Μαρξ για να καταλάβουν τα ταξικά χαρακτηριστικά του Brexit και έτσι το πρόσφεραν σαν δώρο στην Ακρα Δεξιά – όπως έχουν κάνει άλλωστε και όλα τα μεγάλα κόμματα της ευρωπαϊκής Αριστεράς.
Info
Διαβάστε
Το Κεφάλαιο, Τόμος πρώτος (εκδόσεις ΚΨΜ)
Το… best seller του Καρόλου Μαρξ επανακυκλοφορεί σε σύγχρονη μετάφραση και επιστημονική επιμέλεια στα ελληνικά.
infowar.gr

Διαβάστε περισσότερα

Προκλητική κι επιθετική συμπεριφορά Ρουπακιά κατά δημοσιογράφων και οικογένειας Φύσσα

Από τη Μαρία Παρέντη
Η πολύκροτη δίκη της Χρυσής Αυγής συνεχίστηκε σήμερα στο Εφετείο Αθηνών, μετά τη μεταφορά της από τον Κορυδαλλό.

Η σημερινή διαδικασία εκτός από την ολοκλήρωση της κατάθεσης του μάρτυρος Νίκου Μαντά, φίλου του θανόντος περιλάμβανε την κατάθεσης του Μιχάλη Ξυπόλητου, αυτόπτη μάρτυρα και φίλου επίσης του Παύλου Φύσσα. Να υπενθυμίσουμε ότι η σωματική ακεραιότητα του κυρίου Ξυπόλητου είχε απειληθεί την ημέρα της έναρξης της δίκης από χρυσαυγίτες.

Η παρουσία αντιφασιστών και αντιρατσιστών, με την συμμετοχή και της ΑΔΕΔΥ έξω από το Εφετείο είναι εξαιρετικά παρήγορη για την Πολιτική Αγωγή, της οποίας οι προσπάθειες για την ολοκλήρωση της διαδικασίας, αλλά και για τη διατήρηση του ενδιαφέροντος του κοινού είναι μεγάλες.

Το παρών δίνουν μόνο 18 από το σύνολο των κατηγορούμενων, καθώς η αυτοπρόσωπη παράστασή τους είναι επιβεβλημένη από το νόμο. Οι υπόλοιποι ως πάντα παρίστανται δια των συνηγόρων τους.

Ο φυσικός αυτουργός της δολοφονίας του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα, Γεώργιος Ρουπακιάς, προκαλεί για μια ακόμη φορά με την συμπεριφορά του. Το ήδη δύσκολο έργο των δημοσιογράφων-δεν υπάρχουν λίστες, δεν υπάρχει πρόσβαση στο διαδίκτυο, τα μικρόφωνα είναι χαλασμένα και οι θέσεις περιορισμένες- έρχεται να επισφραγισθεί από την απειλητική στάση του Ρουπακιά προς τη φωτορεπόρτερ Τατιάνα Μπόλαρη, την ώρα που η τελευταία σηκώνει την καμέρα της για να τον φωτογραφίσει. Ο ίδιος έχει ήδη υβρίσει χυδαία την οικογένεια του Παύλου Φύσσα.

Φυγαδεύθηκε από αστυνομικές δυνάμεις και η δίκη διεκόπη για λίγο.Αμέσως μετά, Ο θείος του Παύλου Φύσσα, πιάστηκε στα χέρια με το συνήγορο υπεράσπισης Καρυδομάτη και υπήρξαν καταγγελίες από τη Μάγδα Φύσσα ότι εκείνη και ο αδελφός της απειλήθηκαν εντόνως από μέλος του ακροατηρίου.

Εντωμεταξύ τα μέλη της Χρυσής Αυγής που βρίσκονταν στο χώρο φώναζαν και απειλούσαν, καθιστώντας πλέον ξεκάθαρες τις προθέσεις του να παρακωλύουν κάθε φορά τη διαδικασία.

Η Πολιτική Αγωγή διαμαρτυρήθηκε για τις συνθήκες διεξαγωγής, ενώ η οικογένεια Φύσσα στάθηκε για μια ακόμη φορά δυνατή, έχοντας τη στήριξη του κόσμου που είχε συγκεντρωθεί έξω από το δικαστήριο.
Αύριο Τρίτη, 28 Ιουνίου αναμένεται η ολοκλήρωση της εξέτασης του μάρτυρα Μιχαήλ Ξυπόλυτου αλλά και ο σχολιασμός των συνηγόρων για τις καταθέσεις Μαντά και Ξυπόλυτου.

Εφετείο Αθηνών, 27 Ιουνίου, Μαρία Παρέντη για το Νόστιμον ήμαρ

Διαβάστε περισσότερα

Αποκαλυπική ανακοίνωση για τον ΟΤΕ που μας αφορά ΟΛΟΥΣ!

Μια αποκαλυπτική ανακοίνωση κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες η Αγωνιστική Συσπέιρωση Εργαζομένων ΟΤΕ
Σας την παραθέτουμε για να κρίνετε μόνοι σας.
AΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΤΕ
Ανοιχτή επιστολή
Προς: Τους μετόχους του Ομίλου ΟΤΕ.
Κύριοι μέτοχοι,
Σήμερα, 8 χρόνια μετά την ιδιωτικοποίηση-παραχώρηση του δημόσιου ΟΤΕ στην κρατικών συμφερόντων Deutsche Telekom, είναι νομίζουμε αναγκαίο να γίνει ένας απολογισμός για την πορεία του Ομίλου ΟΤΕ.
• Η ανάπτυξη και οι επενδύσεις που υποσχέθηκαν δυστυχώς δεν ήρθαν. Αντί γι’ αυτό:
Απέσυραν τον ΟΤΕ από την FYROM πουλώντας την Cosmofon και την Germanos Telecom για 190 εκ. ευρώ.
Απέσυραν τον ΟΤΕ από τη Σερβία πουλώντας την Telekom Serbia για 380 εκ. ευρώ.
Απέσυραν τον ΟΤΕ από τη Βουλγαρία πουλώντας την Germanos Telecom και την Globul για 717 εκ. ευρώ.
Πούλησαν το μοναδικό δορυφόρο που είχε η χώρα της Hellas–sat για 208 εκ. ευρώ.
Σύνολο… αποεπενδύσεων 1,5 δις!
• Οι σταθερές θέσεις εργασίας μειώθηκαν κατά 6.000 και αντικαταστάθηκαν με μαύρη και ελαστική εργασία. Η πολιτική αυτή συνεχίζεται με την σημερινή νέα «εθελούσια» αποχώρηση την οποία ανακοίνωσαν. Το κόστος μεταφέρθηκε στο ασφαλιστικό σύστημα.
• Η επιχείρηση χάνει συνεχώς έδαφος προς τον ανταγωνισμό και η εμπιστοσύνη που απολάμβανε παραδοσιακά από ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού εξαντλείται. Τα υψηλά τιμολόγια, οι αφανείς χρεώσεις και τα ψιλά γράμματα (χαρακτηριστικά που αντέγραψε από τους ανταγωνιστές) κλονίζουν αυτή την εμπιστοσύνη και χιλιάδες πελάτες αγανακτισμένοι την εγκαταλείπουν.
Όλα αυτά μπορεί να αυξάνουν πρόσκαιρα τα κέρδη του ΟΤΕ που κατευθύνονται προς το Βερολίνο (μέχρι και τα παλιά καλώδια μεταφέρονται ακατέργαστα για να γίνουν scrap στη Γερμανία), μεσοπρόθεσμα όμως και σε συνδυασμό με άλλες εξελίξεις (κατάργηση περιαγωγής κ.λ.π.) κινδυνεύει το στρατηγικό μέλλον της επιχείρησης.
Το χειρότερο όμως είναι ότι, οι ελπίδες που είχαν καλλιεργηθεί για ένα ΟΤΕ χωρίς γραφειοκρατία, χωρίς τις κρατικές αγκυλώσεις και τα προβλήματα του κρατισμού, διαψεύστηκαν.
Ο ΟΤΕ σήμερα συμπυκνώνει όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα
Η γραφειοκρατία, ο παρασιτισμός, ο παραγοντισμός και κυρίως ο νεποτισμός, αντί να εξαφανιστούν γιγαντώθηκαν.
Στο δημόσιο ΟΤΕ είχαμε 4 Γενικούς Διευθυντές ενώ σήμερα τους κάναμε 20! Στο γενικό σύνολο έχουμε 2.000 Διευθυντές, Υποδιευθυντές και Προϊστάμενους σε 10.000 εργαζόμενους του ΟΤΕ και της COSMOTE. Δηλαδή ανά 5 εργαζόμενους έχουμε και έναν προϊστάμενο!
Και ενώ οι θέσεις εργασίας και οι συνολικές αποδοχές των εργαζομένων που προσπαθούν σ’ αυτές τις αντίξοες συνθήκες να κρατήσουν την επιχείρηση στα πόδια της και τους πελάτες ευχαριστημένους, μειώθηκαν και συρρικνώθηκαν, ο μόνος δείκτης που «ευημερεί» είναι οι αποδοχές των διευθυντικών στελεχών.
Ο μισθός και τα μπόνους του Διευθύνοντος Συμβούλου είναι 1.488.750,70 ευρώ!
17,5 φορές μεγαλύτερος από τον μισθό του Έλληνα Πρωθυπουργού ή 6 φορές μεγαλύτερος από τον μισθό της Μέρκελ!!!
Των Γενικών Διευθυντών οι αποδοχές αντίστοιχα είναι 6,5 φορές μεγαλύτερες από τον μισθό του Πρωθυπουργού και ακολουθούν με αντίστοιχο τρόπο των Διευθυντών, Υποδιευθυντών κ.λ.π.
Να σημειώσουμε εδώ ότι αρκετοί, ενώ αποχωρούν και εισπράττουν την αποζημίωση της «εθελουσίας», παραμένουν στις προηγούμενες θέσεις τους εισπράττοντας τους προαναφερόμενους φαραωνικούς μισθούς γιατί θεωρούνται αναντικατάστατοι! Παρόμοια φαινόμενα παρατηρούνται και σε συστημικούς συνδικαλιστές.
Εδώ, για να είμαστε δίκαιοι και εμείς και εσείς, θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι στον κακό δημόσιο ΟΤΕ κανένας διοικητής, πρόεδρος, διευθυντής κ.λ.π. δεν θα μπορούσε να φανταστεί ούτε στο όνειρό του τέτοιες τεράστιες αποδοχές.
Όσο και αν φανεί περίεργο ίδια εικόνα υπάρχει και στις προσλήψεις. Εντελώς συμπτωματικά σημαντικό μέρος όσων προσλαμβάνονται είναι γόνοι ή στενοί συγγενείς των διευθυντών και των κυρίαρχων συνδικαλιστών. Φαίνεται ότι όλα τα παιδιά του ελληνικού λαού είναι ίσα αλλά στο σημερινό ΟΤΕ της D.T μερικά είναι πιο ίσα από τα ίσα.
Αυτά όμως για ευνόητους λόγους δεν θεωρούνται ειδήσεις από τα αδηφάγα κατά τ’ άλλα ΜΜΕ.
Ο λόγος είναι απλός. Ο όμιλος ΟΤΕ μοιράζει απλόχερα 120 εκ. ευρώ το χρόνο για διαφήμιση και έτσι κλείνουν ερμητικά τα στόματα των (μεγάλων και μικρών) νταβατζήδων των ΜΜΕ.
Η εταιρεία ουσιαστικά δεν έχει ανάγκη από καμιά διαφήμιση, αρκεί να ανασυγκροτηθεί και να παρέχει φθηνότερα τιμολόγια για τους χρήστες – πελάτες.
Εδώ να σημειώσουμε ότι το brand name του ΟΤΕ είναι τεράστιο. Οι μαθητευόμενοι μάγοι όμως που τον διευθύνουν σήμερα έβαλαν και εδώ το χεράκι τους, τον μετονόμασαν…. σε COSMOTE. Άλλα πακέτα διαφημίσεων και χαράς ευαγγέλια για τους αντικειμενικούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης!
Αυτοί είναι οι λόγοι που ούτε εσείς, ούτε η ελληνική κοινωνία μαθαίνει τίποτα για τα παραπάνω και τις άλλες παθογένειες που κρύβονται πίσω από την γκλαμουράτη κουρτίνα των διαφημίσεων, των χορηγιών και των δήθεν «κοινωνικών προσφορών».
Κύριοι μέτοχοι,
Ο λόγος που παρουσιάζουμε ένα μικρό μέρος της σκοτεινής πλευράς του φεγγαριού του σημερινού ΟΤΕ δεν είναι γιατί θέλουμε να προκαλέσουμε ή γιατί πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε από την ίδια πλευρά μέτοχοι και εργαζόμενοι, αν και μας συνδέουν κοινά στοιχεία. Οι μισθοί οι δικοί μας συρρικνώνονται και το δικό σας μέρισμα παραμένει ζητούμενο.
Επικοινωνούμε μαζί σας γιατί διαπιστώνουμε ότι το μόνο που ενδιαφέρει τη σημερινή διευθυντική νομενκλατούρα είναι η αύξηση των μπόνους και το βραχυπρόθεσμο κέρδος. Ανησυχούμε γιατί βλέπουμε να δρομολογείται μια στρατηγική που μετατρέπει τον ΟΤΕ σε «κενή εταιρεία» -σε άδειο κέλυφος δηλαδή κατά το μοντέλο της NIKE- με ακριβοπληρωμένους μάνατζερ αλλά χωρίς εργαζόμενους!
Το έργο θα παράγεται μέσω ενός πολύπλοκου δικτύου εργοληπτικών και υπεργολαβικών εταιρειών που θα χρησιμοποιεί μαύρη και ανειδίκευτη εργασία.
Σας αποκαλύπτουμε επίσης ότι, η δίψα τους για περισσότερα μπόνους, χρήμα και πρόσκαιρα κέρδη είναι τέτοια που ετοίμασαν ένα εκτρωματικό σχέδιο το οποίο ονομάζουν CONSOLIDAΤION.
Το σχέδιο αυτό, το οποίο δρομολογούν κρυφά και παράνομα, χωρίς καμία άδεια από τις αρμόδιες αρχές, Υπουργεία, Κοινοβούλιο, Α.Δ.Α.Ε, Δικαιοσύνη κ.λ.π., αν επιτρέψουμε να μπει σε εφαρμογή -όπως χαρακτηριστικά γράφουν τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ*- «πολύ σύντομα οι παρακολουθήσεις θα εξελιχθούν σε ένα ευρέως διαδεδομένο σπορ! Σε λίγο καιρό ο κάθε επιχειρηματίας που θα θέλει να μάθει τι σχεδιάζει ο ανταγωνιστής του, ο κάθε πολιτικός που θα θέλει να ξέρει τα σχέδια των αντιπάλων του, ο κάθε πολίτης που θα θέλει να καταγράψει μια συνομιλία κάποιου άλλου προσώπου για να μάθει έτσι πιθανές ερωτικές, επαγγελματικές ή προσωπικές του επαφές και στάσεις ζωής δε θα χρειάζεται παρά να βρει έναν από τους εκατοντάδες ανειδίκευτους, κακοπληρωμένους και ευκαιριακούς στην πλειονότητά τους εργαζόμενους που θα έχουν πρόσβαση στα ΚΑΦΑΟ του ΟΤΕ, να τους δώσει 1 ή 2 κατοστάρικα και να του κάνουν τη δουλειά! Και σύντομα θα έχει ένα cd με ό,τι θέλει να ακούσει. Τόσο απλά…» θα γεμίσουν την Ελλάδα με υποψήφιους Μαυρίκηδες!
Ο τρόπος που αντιμετωπίζουν όμως το απόρρητο και τα κοινωνικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών δεν μας εκπλήσσει. Η D.T έχει προϊστορία σ’ αυτό, όταν αποκαλύφτηκε από το Spiegel (26-05-2008) ότι παρακολουθούσαν εκατοντάδες χιλιάδες τηλέφωνα εργαζόμενων και δημοσιογράφων!
Οι συνέπειες όμως θα είναι τεράστιες και για τον ίδιο τον ΟΤΕ. Η τεχνογνωσία του θα μεταφερθεί σε ανεξέλεγκτες εργολαβικές εταιρείες με απρόβλεπτες συνέπειες για το μέλλον της επιχείρησης.
Αυτό είναι το τελευταίο κατόρθωμα του Διευθύνοντος Συμβούλου και του μαθητευόμενου μάγου Γενικού Διευθυντή Τεχνολογίας και Λειτουργιών Σ. Θεοχαρόπουλου ο οποίος νομίζει ότι η χώρα μας απαρτίζεται από πρώην υπηκόους του Τσαουσέσκου και θεωρεί ότι θα του επιτρέψουμε οι εργαζόμενοι και ο ελληνικός λαός να επαναλάβει το ρουμανικό μοντέλο και να μας μετατρέψει σε υποζύγια.
Σας καλούμε λοιπόν και σας και τους δημοσιογράφους των ΜΜΕ που βρίσκονται σήμερα εδώ, να τα επικοινωνήσετε όλα αυτά και να πατήσουμε όλοι μαζί φρένο στην διολίσθηση, στη συρρίκνωση και στη μελλοντική εξάχνωση του ομίλου ΟΤΕ. Γιατί χωρίς ΟΤΕ δεν θα υπάρχει ούτε εργασία για μας, ούτε μέρισμα για σας, ούτε διαφήμιση για τα μήντια, και οι μόνοι που θα επωφεληθούν θα είναι η «μαμά εταιρεία» και οι χρυσοκάνθαροι διευθύνοντες οι οποίοι σε μια τέτοια κατάσταση όπως έγινε και σε πολλές άλλες επιχειρήσεις (ENRON, LEHMAN BROTHER κ.λ.π) θα φύγουν με «χρυσά αλεξίπτωτα» και θα την κάνουν….. με ελαφρά πηδηματάκια.
Υ.Γ: Οι συνδικαλιστικές διώξεις και οι εργοδοτικές αυθαιρεσίες του Δ/Σ Τσαμάζ και των συνεργατών του, όπως πρόσφατα κατά των προέδρων της ΠΕΤ-ΟΤΕ Κέρκυρας Γ.Τριβυζά και Χανίων Λ. Καστρινάκη δεν μας τρομοκρατούν ούτε θα μας φιμώσουν. Γιατί και στην πιο βάρβαρη εποχή κάποιοι θα επιμένουμε να λέμε την αλήθεια!

Διαβάστε περισσότερα

Σκέψεις με αφορμή το Brexit

    ΠΡΩΤΟ: Τέταρτη μέρα μετά το δημοψήφισμα στη Βρετανία και ο Ήλιος συνεχίζει να βγαίνει από την συνήθη θέση του, η θάλασσα δεν έχει γίνει γιαούρτι και η Γη συνεχίζει να περιστρέφεται περί τον άξονά της. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις και παρά την καταστροφολογία (που συνεχίζεται), παρά την εσχατολογία (που εντείνεται), ενδεχομένως να υπάρχει ζωή ακόμα και εκτός ΕΕ…
                                                                  ***
    ΔΕΥΤΕΡΟ: Ότι η ΕΕ είναι ένας αντιλαϊκός μηχανισμός, απονομιμοποιημένος στη συνείδηση των «υπηκόων» της, αποτελεί κοινό τόπο για πλατιές μάζες των ευρωπαϊκών λαών που όποτε τους δόθηκε η δυνατότητα να εκφράσουν τη γνώμη τους γι’ αυτήν, την απέρριψαν παρά την τρομοκρατία και τους εκβιασμούς που ασκήθηκαν εναντίον τους. Συνέβη στα δημοψηφίσματα σε Γαλλία, Ολλανδία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Δανία, Βρετανία.
    Διπλή επιβεβαίωση του αντιλαϊκού και αντιδημοκρατικού χαρακτήρα της ΕΕ είναι οι διάφορες τεχνικές «πραξικοπημάτων» που ακολουθήθηκαν ώστε να ανατραπούν τα αποτελέσματα όλων των αρνητικών για την ΕΕ δημοψηφισμάτων που προηγήθηκαν του βρετανικού.
                                                                ***
    ΤΡΙΤΟ: Ο κομπογιαννίτικος χαρακτήρας των θεωριών περί «αιώνιας» ΕΕ προκύπτει από μια και μόνο ματιά στην Ιστορία. Όπως έχει επισημανθεί, από το «Bloomberg» και τον «Economist» μέχρι την Καθημερινή (Ιάσωνας Μανωλόπουλος, 22/4/2012, http://www.kathimerini.gr/456098/article/oikonomia/ellhnikh-oikonomia/oyte-twra-einai-alliws) όχι μία ή δυο, αλλά 69 (!) νομισματικές ενώσεις προηγήθηκαν της ΕΕ κατά την διάρκεια του 19^ου αιώνα και 20^ου αιώνα. Από την Σκανδιναβική Νομισματική Ένωση μέχρι την Λατινική, στην οποία συμμετείχε και η Ελλάδα. Καμία από αυτές δεν υπάρχει σήμερα. Διαλύθηκαν. Πρόκειται για μια αλήθεια που οι ταγοί του ευρωμονόδρομου επιμένουν να «ξεχνούν».   
                                                            ***
    ΤΕΤΑΡΤΟ: Αμέσως μετά το δημοψήφισμα στη Βρετανία ξεκίνησε μια νέα εκστρατεία φόβου πλευρά της οποίας είναι η προστυχιά των εντός και εκτός Βρετανίας επιτελείων της ΕΕ να χαριστούν οι ψήφοι υπέρ της αποδέσμευσης στους ακροδεξιούς, στους ρατσιστές και στους φασίστες.
    Όμως, όπως πολύ σωστά επισημαίνει η ανακοίνωση του «Lexit», της καμπάνιας για «αριστερή έξοδο» της Βρετανίας από την ΕΕ (στην οποία συμμετείχαν το ΚΚ Βρετανίας, αριστερά κόμματα και αντικαπιταλιστικές κινήσεις), υπέρ της εξόδου ψήφισαν πάνω από 17 εκατομμύρια άνθρωποι αλλά μόνο 3,8 εκατομμύρια είχαν ψηφίσει το εθνικιστικό και ρατσιστικό UKIP στις προηγούμενες εκλογές.  
    Συνεπώς, εκείνο που θέλουν να αποκρύψουν, σημειώνει το «Lexit», είναι ότι «η ψήφος για την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ εκφράζει πάνω από όλα την απόρριψη ολόκληρου του πολιτικού κατεστημένου από εκατομμύρια ανθρώπους της εργατικής τάξης που έχουν υποφέρει από τη λιτότητα για δεκαετίες». Μια ματιά να ρίξει κανείς στην ταξική «γεωγραφία» της ψήφου ακόμα και στις γειτονιές του Λονδίνου που κατοικούν φτωχοί και εργάτες, θα το διαπιστώσει.
                                                             ***
    ΠΕΜΠΤΟ: Σε σχέση με το προηγούμενο, οι αντικειμενικοί λόγοι που οδηγούν εργατικά, λαϊκά και φτωχά στρώματα να «τιμωρούν» την ΕΕ και τους εγχώριους πολιτικούς φορείς για την υπονόμευση της ζωής και των δικαιωμάτων τους, δεν αναιρούν την άλλη πλευρά:
    Η απέχθεια για την ΕΕ δεν εκφράστηκε πολιτικά στη Βρετανία κυρίαρχα από τον αριστερό, αντικαπιταλιστικό λόγο, αλλά από τον ακροδεξιό, φασιστικό λόγο των φορέων του αντιμεταναστευτικού ρατσισμού. Το ίδιο συμβαίνει σε μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες.
    Γιατί; Μήπως επειδή οι ψηφοφόροι του «όχι» στην ΕΕ είναι «φτωχοί, αμόρφωτοι και ηλικιωμένοι» όπως σε ένα κρεσέντο «δημοκρατικότητας» έχουν αρχίσει να λένε από το Λονδίνο μέχρι την Αθήνα τα διάφορα αθύρματα του «διαφωτισμού»;
    Εξαιρουμένων των φασιστών – γιατί υπάρχουν και τέτοιοι – όλα αυτά τα εκατομμύρια των ανθρώπων πέφτουν θύματα του ακροδεξιού λόγου επειδή είναι «μουζίκοι»; Αυτό ισχυρίζονται εμμέσως διάφορες χυδαίες συνιστώσες του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου». Οι «υπανάπτυκτοι αντιευρωπαίοι», μας λένε οι «δημοκράτες», δεν αντιλαμβάνονται την «αξία των ελευθεριών της ΕΕ».
    Αλλά, για ποιες ελευθερίες μιλούν; Για την «ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου» (μόνο που οι λαοί δεν έχουν κεφάλαια), για την «ελευθερία διακίνησης εμπορευμάτων» (αλλά οι λαοί δεν έχουν για να τα αγοράσουν), για την «ελευθερία παροχής υπηρεσιών» (αλλά οι λαοί εδώ χάνουν ακόμα και τις ελάχιστες υπηρεσίες πρόνοιας που τους είχαν απομείνει), για την «ελευθερία μετακίνησης προσώπων» (αλλά οι λαοί που δεν μπορούν να κάνουν ρούπι από τα κατώφλια τους λόγω ανέχειας, διδάχτηκαν από τους «δημοκράτες» να αισθάνονται σαν απειλή τους μετανάστες που έφτασαν λόγω της δικής τους ανέχειας στο κατώφλι τους).
    Προφανώς οι «δημοκράτες» μας δεν θέλουν να παραδεχτούν τούτο:

• Μετά από μια μακρά περίοδο εφαρμογής πολιτικών που κατέτειναν στην κοινωνία των 2/3, ειδικά σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, η ΕΕ και οι πολιτικοί φορείς της ανά την Ευρώπη εφαρμόζουν την πολιτική του 1/3.
• Είναι οι ίδιοι φορείς που διαλαλούν τη θεωρία «δεν υπάρχει εναλλακτική».
• Οι ίδιοι που πανηγύρισαν την πτώση του σοσιαλισμού.
• Είναι οι ίδιοι, φιλελεύθεροι και «αριστεροί» του συστήματος (από τους Ολαντ στη Γαλλία, τους Εργατικούς στη Βρετανία μέχρι τους ΤσιπροΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα), που διαγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα διαχειριστεί και θα εφαρμόσει την πολιτική που οδηγεί στον Καιάδα τα δυο τρίτα των «μη προνομιούχων» της κοινωνίας.

    Είναι εξίσου προφανές, λοιπόν, ότι τα λαϊκά στρώματα  ταυτοποιούν τους φορείς αυτής της πολιτικής ως δράστες του εγκλήματος κατά της ζωής τους με συνέπεια να ψάχνουν διέξοδο όχι στην «αριστερά», όπως την έχουν ξεφτιλίσει σαν έννοια σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες και ευρωαριστεροί, αλλά σε  εκείνον τον λόγο, τον ακροδεξιό, που, τελικά, επιδοτείται από το ίδιο το ευρωσύστημα να φαντάζει «αντισυστημικός».
    Είναι κάτι που έχει ξανασυμβεί στην Ευρώπη, τη δεκαετία του ’30, και συμβαίνει κάθε φορά που οι αντίπαλες μερίδες της άρχουσας τάξης διασταυρώνουν τα ξίφη των ενδοαστικών και ενδοιμπεριαλιστικών τους αντιπαραθέσεων σε συνθήκες που η εργατική τάξη βρίσκεται σε πολιτική αδυναμία να αξιοποιήσει πολιτικά αυτές τις αντιθέσεις κάτω από τη σημαία των δικών της συμφερόντων και διαιρείται με το να στοιχίζεται, άλλοτε ως ψηφοφόρος και άλλος σαν κρέας για τα κανόνια, σε ξένα στρατόπεδα.
    Από την άποψη αυτή (και μάλιστα σε συνθήκες όπου η ΕΕ των αγαστών σχέσεων με τους Ουκρανούς ναζί έχει χρηματοδοτήσει με πάνω από 4 εκατομμύρια ευρώ τις φασιστικές δυνάμεις της Ευρώπης από το 2014) είναι απόλυτα σωστή η εκτίμηση για «τον δεξιό εθνικιστικό ευρωσκεπτικισμό (ότι) αυτός δεν αποτελεί πραγματικό αντίπαλο, αλλά δομικά αναγκαίο συμπλήρωμα του ευρωσυστήματος, καθώς εκτονώνει ανώδυνα τη λαϊκή δυσαρέσκεια εμποδίζοντας την εμφάνιση ενός αριστερού, ριζοσπαστικού αντίπαλου δέους»  (Φ.Λορντόν, «Σκοτώνουν τους Έλληνες…», πρόλογος Π.Παπακωνσταντίνου, εκδόσεις Τόπος).
                                                                ***   
    ΕΚΤΟ: Το δημοψήφισμα στη Βρετανία προφανώς και αφήνει έκθετους όσους παρουσιάζουν το εθνικό νόμισμα σαν ελιξίριο της λαϊκής ευημερίας. Θυμίζουμε ότι η Βρετανία ήταν εκτός ευρώ. Τα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα στη Βρετανία, είτε με Θάτσερ και Μπλερ, είτε με Μπράουν και Κάμερον, λαμβάνονταν (και θα λαμβάνονται) με νόμισμα τη στερλίνα.
    Διότι, τελικά το θέμα δεν είναι με πιο νόμισμα θα υποτάσσεται η εργασία στο κεφάλαιο με στόχο την κερδοφορία του δεύτερου. Αλλά το πώς θα αποδεσμευτούν οι λαοί από τη μέγγενη των μονοπωλίων, είτε αυτά μετρούν την ανταγωνιστικότητά τους με στερλίνα, είτε με ευρώ, είτε με δραχμή.
    Η πάλη γι’ αυτού του τύπου την αποδέσμευση και η οργάνωση της ενότητας των εργαζομένων σε αυτή την κατεύθυνση δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στο σαθρό έδαφος του «εθνικού νομίσματος» που ανάγεται σε φετίχ και του λεγόμενου «αριστερού ευρωσκεπτικισμού».
                                                              ***
    ΕΒΔΟΜΟ: Ήδη μετά το βρετανικό δημοψήφισμα έχει ξεκινήσει – παράλληλα με την τρομοκρατία εκ μέρους τραπεζιτών, χρηματιστών και ευρωγραφειοκρατών που θέλουν να ξορκίσουν τους δικούς τους φόβους για τις εξελίξεις εκφοβίζοντας τους λαούς – μια προπαγανδιστική εκστρατεία για την δυνατότητα της ΕΕ να «διορθωθεί» και να «βελτιωθεί»…
    Μόνο που για να «διορθωθεί» κάτι, πρέπει να παίρνει διόρθωση. Η ΕΕ δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Το γνωρίζουν πρώτα και κύρια όσοι ομιλούν για την επιστροφή της ΕΕ «στις ιδρυτικές αξίες και αρχές της». Παριστάνουν να αγνοούν ότι η ΕΕ δεν έφυγε ποτέ από αυτές τις «αξίες» και τις «ρίζες» της.
    Απ’ όταν δημιουργήθηκε το ’51 ως ένωση άνθρακα και χάλυβα μέχρι τη σημερινή της μορφή, οι «αρχές» της δεν ήταν ποτέ η ευημερία των ανθρακωρύχων και των χαλυβουργών. Ήταν και είναι ο θησαυρισμός των μεγιστάνων του άνθρακα και του χάλυβα, των μονοπωλίων και των πολυεθνικών.
    Η ΕΕ που τώρα «οι ηγέτες της θα ακούσουν τους λαούς», έχει τις ρίζες της στην αντιδραστική συμμαχία των αστικών τάξεων της καπιταλιστικής Ευρώπης. Από γεννησιμιού της ειδικεύεται στο «ξεζούμισμα» των εργαζομένων και την καταλήστευση άλλων λαών. Η «δικαιοσύνη» της είναι απόρροια της δύναμης που προκύπτει από την αναπαραγόμενη ανισομετρία των μελών της. Οι αντιθέσεις όπως και οι συμβιβασμοί στο εσωτερικό της αποτελούν έκφραση των αδυσώπητων και ανθρωποφάγων ανταγωνισμών που αποτελούν τον κανόνα λειτουργίας της.
                                                            ***
    ΟΓΔΟΟ: Η πολιτική της ΕΕ, με τις χωματερές της, οι προ κρίσης χρηματοπιστωτικές φούσκες και τα Μάαστριχτ τους, οι προ Μνημονίων «ευελφάλειές» τους, οι προ «κόφτη» περιορισμοί της εθνικής κυριαρχίας (όπως έλεγε η τότε πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων κυρία Μπενάκη), δεν είναι προϊόν κάποιου «λάθους» των ηγητόρων της. Δεν ευθύνεται γι’ αυτήν (η δεδομένη πολλές φορές) ανικανότητάς τους.
    Δεν οφείλεται στο «κακότροπο» και «εγωπαθές» γερμανικό DNA, όπως διατείνεται ο εθνικιστικός και ρατσιστικός αντιγερμανισμός που – για να μην μιλήσει για τα ανεξαρτήτως εθνικότητας συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών - καμώνεται τον «πατριωτισμό» έχοντας ως σημαία τον ναζιστικό φυλετισμό που τον εισάγει από την πίσω πόρτα του αντιμερκελισμού.
    Γι’ αυτό και η ΕΕ δεν παίρνει κανενός είδους φτιασίδωμα, όπως προσπαθούν να μας πείσουν όσοι πουλάνε το μακιγιάζ και τις μπούρδες περί  επιστροφής της ΕΕ και των ηγετών της στα «οράματα και τη σύνεση των ιδρυτών της». Η πολιτική

• των 120 εκατομμυρίων φτωχών, των 30 εκατομμυρίων άνεργων, των 4,5 εκατομμυρίων άστεγων,
• της ΕΕ που 6 από τα μέλη της ΕΕ φιγουράρουν στον κατάλογο των 15 πρώτων χωρών στον παγκόσμιο δείκτη μιζέριας,
• της ΕΕ που όταν το ΑΕΠ της αυξάνει αναιμικά 1,7% οι μεγιστάνες της αυξάνουν τα πλούτη τους με τριπλάσιο ρυθμό,
• της ΕΕ όπου 16.734 «υπερπλούσιοι» της Γερμανίας αποτελούν το 0,02% του γερμανικού πληθυσμού των 82 εκατομμυρίων και η περιουσία τους που ξεπερνάει τα 2 τρισ. δολάρια ισοδυναμεί με το 55,5% όλου του ΑΕΠ της Γερμανίας,
• της ΕΕ των Μνημονίων από Πορτογαλία και Ιρλανδία μέχρι Κύπρο και Ελλάδα, της άνευ Μνημονίων λιτότητας από Βρετανία μέχρι Ισπανία και Ιταλία,
• των νεκρών Αιλάν στο Αιγαίο που παζαρεύει «τόσα γρόσια το κεφάλι» των προσφύγων με την Τουρκία,
• της Γερμανίας των 16 εκατομμυρίων φτωχών και των 7,5 εκατομμυρίων Γερμανών εργαζομένων με μηνιαίο εισόδημα 400 ευρώ το μήνα,
• της Γαλλίας με τις απαγορεύσεις διαδηλώσεων και τα 8 εκατομμύρια φτωχούς και κοινωνικά αποκλεισμένους που αναζητούν καταφύγιο στα γκέτο και στις όχθες του Σηκουάνα,
• της Ιταλίας που οι συμπράξεις των «αριστεροκεντροδέξιων» κομματικών παρατάξεων βουλιάζουν τους εργαζόμενους στην απελπισία σε σημείο να διοργανώνονται κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας ενάντια στο διευρυνόμενο κύμα των αυτοκτονιών των οικονομικά κατεστραμμένων Ιταλών,

    είναι η μόνη σωστή επιλογή για εκείνους που έφτιαξαν την ΕΕ για να ενεργεί ως μηχανισμός εφαρμογής των βαθύτερων επιλογών του συστήματός τους που αξιοποιεί την εξουσία του για να μετράει κέρδη μεταθέτοντας βάρη στα αδύναμα κράτη και στους αδύναμους ανθρώπους, εργάτες, υπάλληλους, άνεργους, μετανάστες.
    Αυτή είναι η ΕΕ. Από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, από το Βορρά μέχρι το Νότο, οι λαοί βιώνουν αυτό ακριβώς που τόνιζε ο Λένιν πριν από 100 χρόνια:
«... το σύνθημα των "Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης" δεν είναι σωστό από οικονομική άποψη. Είτε αυτό το σύνθημα είναι απραγματοποίητο στον καπιταλισμό (...). Είτε είναι ένα σύνθημα αντιδραστικό, που σημαίνει προσωρινή συμμαχία των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης (...) για την καταλήστευση...».
                                                               ***  

    ΕΝΑΤΟ: Αυτοί που διατείνονται ότι η ΕΕ «αλλάζει» και «βελτιώνεται» είναι οι ίδιοι που ισχυρίζονται ότι το ΝΑΤΟ είναι παράγοντας… ειρήνης, φιλίας και συναδέλφωσης των λαών. Ότι το ΔΝΤ μπορεί από βαμπίρ και αιμοσταγής οργανισμός στην υπηρεσία των τοκογλύφων να μετατραπεί σε φιλόπτωχο ταμείο!
  Αλλά ενώ "μια άλλη Ευρώπη είναι δυνατό, μια άλλη ΕΕ είναι αδύνατο" να συμβεί. Η ΕΕ δεν σχεδιάστηκε και δεν πρόκειται να λειτουργήσει ποτέ σαν το φανταστικό εκείνο «απάνεμο λιμάνι» που έταζαν οι αρχιτέκτονές της στους λαούς. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωζώνη της και όλη η δομή του ευρωενωσιακού ιμπεριαλισμού (είτε βομβαρδίζει τη Γιουγκοσλαβία, το Ιρακ και τη Λιβύη, είτε «βομβαρδίζει» τα Ασφαλιστικά Ταμεία και τον κατώτατο μισθό στην Ελλάδα) αποτελεί μια αρένα βαρβαρότητας.
    Είναι ένα Κολοσσαίο εκμετάλλευσης των εργαζομένων, κατάλυσης των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών που στέκονται εμπόδιο στην «ανταγωνιστικότητα» των μονοπωλίων. Πρόκειται για τον ορισμό της αντιδημοκρατικότητας που εκφράζεται ακόμα και με - θεσμικά απολύτως κατοχυρωμένα - «πραξικοπήματα» ανατροπής της λαϊκής θέλησης (πχ δημοψήφισμα στην Ελλάδα), είτε με παύσεις ακόμα και πρωθυπουργών (πχ Κάννες).
                                                              ***
    ΔΕΚΑΤΟ: Η πραγματικότητα βοά! Η έξοδος και η αποδέσμευση από την ΕΕ αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για μια Ευρώπη των λαών, που η συνεργασία τους θα είναι οικοδομημένη πάνω στην λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία.
    Αυτή η προοπτική θέτει σε αμφισβήτηση το καπιταλιστικό μοντέλο εν συνόλω. Και γι’ αυτό συκοφαντείται. Η κυρίαρχη άποψη που προωθείται (και) στην Ελλάδα είναι πως η έξοδος μιας χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κάτι αρνητικό, συντηρητικό, εθνικιστικό, αδιέξοδο κι επικίνδυνο. Η προπαγάνδα αυτή έχει ενισχυθεί με αφορμή το δημοψήφισμα στη Μεγάλη Βρετανία. Είναι η προπαγάνδα που εξυπηρετεί το ευρωενωσιακό κατεστημένο, το οποίο - ήδη το σημειώσαμε - ενισχύει τον βολικό για το σύστημα ακροδεξιό «ευρωσκεπτικισμό», καταγγέλλοντάς τον.
    Όμως, το ερώτημα είναι έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να εξυπηρετηθούν ποια συμφέροντα; Αν η αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι στην κατεύθυνση της εξυπηρέτησης των λαϊκών συμφερόντων και των λαϊκών αναγκών, τότε είναι ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να διαλέξει ένας λαός, για να ορίζει το δρόμο ανάπτυξης που θέλει να ακολουθήσει.
    Η αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν την επιλέξει ο λαός προς όφελος του, είναι προϋπόθεση για την εθνική, πολιτική και οικονομική κυριαρχία μιας χώρας. Mε αυτόν τον τρόπο μπορεί να υλοποιηθεί ένας δρόμος ανάπτυξης, σε ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση απ’ αυτή που επιβάλλεται από τις βασικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
    Αλλά τι σημαίνει έξοδος και αποδέσμευση προς όφελος του λαού;
   Προφανώς δεν σημαίνει την έξοδο και την αποδέσμευση με την προσδοκία μιας «εθνικής» λιτότητας. Δεν σημαίνει μια δήθεν ανάκτηση «εθνικής κυριαρχίας» που θα παραδοθεί στην κυριαρχία του «έθνους» των ντόπιων κεφαλαιοκρατών.
   Μία έξοδος εναντίον των ελίτ, εφόσον είναι τέτοια, δεν θα άφηνε χώρο ώστε να τίθενται επικεφαλής της πατενταρισμένοι υπάλληλοι των ελίτ, όπως ακροδεξιοί κλόουν τύπου Φάρατζ και νεοφιλελεύθεροι «τόρυδες» τύπου Τζόνσον.
    Εν ολίγοις: Το ζητούμενο δεν είναι η έξοδος από αυτό το λάκκο να οδηγήσει σε έναν άλλον, σε έναν τάχα «καλύτερο» λάκκο, εξίσου καπιταλιστικό και εκμεταλλευτικό, όπως θα ήθελαν κάποια τμήματα της άρχουσας τάξης και τα φασιστικά - εθνικιστικά τους τσιράκια.
   Για παράδειγμα: Η Ελλάδα των 3 εκατομμυρίων μεταναστών στις στοές του Βελγίου και στα λαντζέρικα της Αμερικής δεν ήταν στη ζώνη της ΕΟΚ τις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Ήταν, όμως, στη ζώνη του καπιταλισμου. Η Ελλάδα του παγώματος μισθών και συντάξεων το 1985 και της μητσοτάκειας λιτότητας του «0%+0%=14%» το 1990, δεν ήταν στη ζώνη του ευρώ. Ήταν, όμως, στη ζώνη της εξουσίας των βιομηχάνων, των τραπεζιτών και των εργολάβων.
    Θα το ξαναπούμε: Η Βρετανία δεν είναι στο ευρώ και στην Ευρωζώνη και η Τουρκία δεν είναι στην ΕΕ. Αλλά αυτό δεν κάνει αξιοζήλευτα ούτε τα βάσανα του τούρκικου λαού, ούτε το «δάκρυα και αίμα» με το οποίο πληρώνει τη λιτότητα ο εκτός ευρώ βρετανικός λαός.
                                                                    ***
   ΕΝΔΕΚΑΤΟ (και για να έρθουμε στην Ελλάδα): Η έξοδος από την ΕΕ προκύπτει ως αναγκαία προϋπόθεση αναδημιουργίας της χώρας μας προς όφελος του λαού της.
    Δεν μιλάμε, βέβαια, για μια έξοδο σαν την «έξοδο από το ΝΑΤΟ», όπως την πλάσαρε το 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως αναγκαστική επιλογή του κατεστημένου και ως «τρίπλα» ανασύνθεσης του συστήματος.
Μιλάμε για έξοδο από την ΕΕ με όρους ανατροπής όλου του συστήματος της κυριαρχίας των μονοπωλίων. Για την έξοδο και την αποδέσμευση από την ΕΕ με προοπτική να πάρει στα χέρια του την εξουσία ο λαός.
Το επισημαίνουμε γιατί υπάρχουν και εκείνοι που όταν «βάλλουν» κατά της ΕΕ, εξαναγκασμένοι από το γεγονός ότι έχουν πέσει πλέον οι μάσκες της ευρωκοροιδίας, το κάνουν προσβλέποντας ακριβώς σε αυτό: Σε μια ανασύνθεση του υφιστάμενου συστήματος και μάλιστα σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση.
                                                                   ***
    ΔΩΔΕΚΑΤΟ: Η στάση του κάθε πολιτικού φορέα απέναντι στην ΕΕ ξεκαθαρίζει την (πραγματική) θέση του, τελικά, στο ερώτημα: Με τους πολλούς ή με τους λίγους; Με τον κόσμο της εργασίας ή με τις «ελίτ» της εργοδοσίας; Στην τοποθέτησηαυτή δεν υπάρχει «τρίτος δρόμος». Όπως δεν υπάρχει το «ολίγον έγκυος».
    Αλλά δεν χωράει και κανενός είδους αντιεπιστημονικότητα ή ψάρεμα στα θολά νερά. Που πάει να πει: Η έξοδος και η αποδέσμευση από την ΕΕ είναι συνθήκη αναγκαία για να μπει τέρμα στις αβυσσαλέες κοινωνικές και οικονομικές του ανισότητες πίσω από τις οποίες κρύβεται η ανελέητη ταξική βαρβαρότητα. Το αναγκαίο, όμως, της αποδέσμευσης από την ΕΕ δεν την καθιστά και ικανή από μόνη της συνθήκη για αλλαγή πορείας.
    Εξηγούμαστε: Το σύστημα που με η χωρίς ευρώ, με ή χωρίς ΕΕ, είναι κατασκευασμένο έτσι ώστε μια χούφτα κεφαλαιοκρατών, μονοπωλίων, πολυεθνικών να ιδιοποιείται τον μισό και παραπάνω από τον πλούτο που παράγει ο λαός κάθε χώρας χωριστά και όλοι οι λαοί του πλανήτη μαζί, έχει όνομα: «Καπιταλισμός».
                                                                  ***
    Υπό την έννοια αυτή και με αφορμή το Brexit, εύστοχα υπενθύμισε ο φίλος και συνάδελφος Ηρακλής Κακαβάνης μια κουβέντα του Μπρεχτ: «Σε κάθε ιδέα - έλεγε - πρέπει να ψάξει κανείς από πού έρχεται και που πάει. Μόνο έτσι μπορούμε να καταλάβουμε αν είναι καλή ή όχι».
    Η’ όπως θα το έλεγε ο Λένιν, το να πετάξεις τη μαϊμού πάνω από το κεφάλι σου είναι προϋπόθεση να ξεμπερδέψεις με το τσίρκο, αλλά από μόνη της δεν σημαίνει ότι ξεμπέρδεψες με το τσίρκο.
    Κάθε εκδοχή, δε, ότι ο Λένιν ήταν με το… τσίρκο επειδή έλεγε το πρόδηλο, ότι δηλαδή η κάτι από επιβεβλημένη ανάγκη της αποδέσμευσης από τη μαϊμού πρέπει να είναι συνδυασμένη με την πάλη για την αποδέσμευση από όλο το τσίρκο, συνιστά καταφανή πολιτική λαθροχειρία.

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Το νέο τρυκ του καζινο-καπιταλισμού

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Ο Ουμπέρτο Έκο, στο τελευταίο βιβλίο του «Φύλλο Μηδέν» (Εκδ. Ψυχογιός, 2015), η πλοκή του οποίου είναι ένα τέλειο εγχειρίδιο παραπληροφόρησης, σκιαγραφεί τον σκοτεινό κόσμο της δημοσιογραφίας και των πολιτικών παρασκηνίων της Ευρώπης (CIA, επιχείρηση Gladio, Στοά P2, κ.ά.).

Θέλοντας να περιγράψει την πραγματικότητα των χειραγωγούντων και χειραγωγούμενων δυτικών μίντια, εμφανίζει τον εκδότη μιας εφημερίδας να λέει: «Αρκεί να σπείρουμε την καχυποψία. Κάποιος θάναι μπλεγμένος σε ύποπτες υποθέσεις και, παρ’ όλο που δεν γνωρίζουμε ποιος είναι, μπορούμε να τον τρομοκρατήσουμε. Αυτό είναι αρκετό για τους σκοπούς μας. Τότε θα εισπράξουμε, ο ιδιοκτήτης μας μπορεί να εισπράξει, όταν έρθει ο κατάλληλος χρόνος».

Αυτό ακριβώς συμβαίνει με την ταυτόχρονη εμφάνιση σε όλα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, την Κυριακή 3 Απριλίου, της ιστορίας σχετικά με τα Panama Papers. Η δικηγορική εταιρεία Μοσάκ-Φονσέκα είναι από τους κορυφαίους κατασκευαστές offshore δικτύων – «παράκτιων επενδύσεων» -, οι οποίες χρησιμοποιούνται νόμιμα για να κρύψουν την κυριότητα των περιουσιακών στοιχείων και να ξεπλύνουν βρώμικα χρήματα μαφιόζων, πολυεθνικών, μεγαλοφοροφυγάδων, διεφθαρμένων πολιτικών και μυστικών υπηρεσιών.

Πάνω από 200.000 επιχειρήσεις, ιδρύματα και καταπιστεύματα αναφέρονται στα στοιχεία που διέρρευσαν, στα οποία περιλαμβάνονται μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, συμβάσεις, τραπεζικά αρχεία, τίτλοι ιδιοκτησίας, αντίγραφα διαβατηρίων και άλλες ευαίσθητες πληροφορίες από το 1977 έως πρόσφατα, τον Δεκέμβριο του 2015.

Σήμερα, η Μοσάκ Φονσέκα θεωρείται μία από τις πέντε μεγαλύτερες επιχειρήσεις στον κόσμο που προσφέρει μαζικά πλήρη μυστικότητα μέσω offshore. Έχει πάνω από 500 εργαζόμενους και συνεργάτες σε περισσότερα από 40 υποκαταστήματα σε όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων τρία στην Ελβετία και οκτώ στην Κίνα, ενώ το 2013 είχε καταχωρίσει λογαριασμούς άνω των 42 εκατομμυρίων δολλαρίων.

Η πόρτα της τράπεζας που βγαίνει ο Σιλβέστερ Σταλόνε, κρατώντας την τσάντα με τα λεφτά στην περίφημη ταινία Η ώρα των εκτελεστών (Assassins – 1995), ενώ από το απέναντι κτίριο τον σημαδεύει ο Αντόνιο Μπαντέρας, θα μπορούσε να είναι κάποιο υποκατάστημα συνεργαζόμενης με την Μοσάκ Φονσέκα στην Καραϊβική.

Τα αρχεία περιλαμβάνουν επίσης τουλάχιστον 33 άτομα και εταιρείες που βρίσκονται στην μαύρη λίστα της κυβέρνησης των ΗΠΑ, λόγω των αποδεικτικών στοιχείων εμπλοκής τους σε παρανομίες, όπως επιχειρηματική δραστηριότητα με τους Μεξικανούς νονούς των ναρκωτικών, με ισλαμικές οργανώσεις όπως η Χεζμπολλάχ ή με «έθνη-παρίες» για τις ΗΠΑ, όπως η Βόρεια Κορέα και το Ιράν.
Η μάστιγα των φορολογικών παραδείσων

Φωτογραφία του Juan Jose Rodriguez για το πρακτορείο Getty, που δείχνει την ακραία αντίθεση της φτωχογειτονιάς (φαβέλας) Boca la Caja στην Πόλη του Παναμά (σε πρώτο επίπεδο) και της Punta Pacifica (στο βάθος) με τους εκατοντάδες υπερμοντέρνους ουρανοξύστες όπου εδρεύει και η περίφημη Γερμανο-Παναμέζικη νομική εταιρεία Mossack Fonseca. Η φωτογραφία συμβολίζει την απόλυτη ανισότητα (και διαφθορά) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης εν έτει 2016 στον πλανήτη Γη και από μόνη της δείχνει όσα λένε χιλιάδες σελίδες των Panama Papers μαζί.

Τα έγγραφα καθιστούν σαφές ότι οι μεγάλες τράπεζες βρίσκονται πίσω από την δημιουργία αυτών των εταιρειών, που δεν μπορούν να εντοπιστούν στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους (Virgin Islands), τον Παναμά και άλλoυς offshore παραδείσους. Τα έγγραφα αναφέρουν σχεδόν 15.600 «χάρτινες» επιχειρήσεις που δημιούργησαν οι τράπεζες για τους πελάτες που θέλουν να κρατήσουν κρυφά τα οικονομικά τους. Χιλιάδες από αυτές δημιουργήθηκαν από διεθνείς κολοσσούς όπως η UBS και η HSBC.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που δεν βλέπουμε μεγάλα ονόματα Δυτικών στα έγγραφα αυτού του εν εξελίξει σκανδάλου. Ο πρώτος και κύριος είναι ότι όσοι ανήκουν στην κατηγορία των πραγματικά υπερπλούσιων, όπως οι Ρότσιλντ, για παράδειγμα, δεν χρησιμοποιούν δικηγορικά γραφεία του εξωτερικού για τέτοιες υποθέσεις αφού έχουν τα δικά τους. Κρατούν το καθετί εντός του οίκου τους όπου το διαχειρίζονται καλοπληρωμένοι και έμπιστοι συνεργάτες τους. Το ίδιο ισχύει και για τις μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες είναι από τους πιο συνήθεις χρήστες εταιρειών-«βιτρίνα» για τις επιχειρήσεις τους. Χρησιμοποιούν μόνο μετωπικά δικηγορικά γραφεία, που υπόκεινται σε απόλυτο έλεγχο για να αντιμετωπίζουν οποιαδήποτε παραβίαση στην ασφάλειά τους και αποτροπή κάθε διαρροής. Το πλήθος των επάλληλων στρωμάτων ώστε να κρύβουν τις επιχειρήσεις τους είναι σχεδόν πέραν κάθε φαντασίας για τον μέσο πολίτη.

Κρατικές δυνάμεις ιστορικά έχουν ανακατευτεί σε χρηματοπιστωτικές ίντριγκες με πάρα πολλούς τρόπους και αιτιολογίες, χρησιμοποιώντας συχνά έμπιστους ενδιάμεσους. Οι ίδιες οι μυστικές υπηρεσίες συνεργάζονται σε πολύ μεγάλο βαθμό με αυτές τις «υπεράκτιες» οντότητες.

Αυτός είναι ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούμε, όπου θα πιαστούν αυτοί που εμπλέκονται στις μικρομεσαίες εταιρείες offshore, έτσι ώστε οι αρχές να μπορούν να δείξουν ότι «κάτι κάνουν» και οι δισεκατομμυριούχοι της ελίτ να κοιμούνται καλά την νύχτα, γνωρίζοντας ότι δεν χρειάζεται ν’ ανησυχούν για τίποτα.

Ποιοι μπορεί να βρίσκονται πραγματικά πίσω από τα Panama Papers και ποιος είναι ο πραγματικός τους στόχος;

Για να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται η ιστορία αυτή είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ποιοι την κυκλοφόρησαν, με ποιον συνδέονται και ποιος τους δίνει τα χρήματα.

Η ιστορία που αποδίδεται σε μια σκιώδη οργάνωση που αποκαλείται Διεθνής Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων (International Coalition of Investigative Journalists – ICIJ) έχει όλες τις σφραγίδες μιας επιχείρησης ενορχηστρωμένης από τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες σε μια προσπάθεια να ανατρέψουν κυβερνήσεις που έχουν στοχοποιήσει.

Τα αρχεία αυτά άρχισαν να φτάνουν στα χέρια τους από «άγνωστες πηγές» εδώ και έναν χρόνο, μέχρι που αποφάσισαν η ICIJ μαζί με τον Οργανισμό OCCRP (Πρότζεκτ Πληροφόρησης για το Οργανωμένο Έγκλημα και την Διαφθορά) να δημοσιοποιήσουν επιλεγμένα ένα ελάχιστο μέρος τους.

Η εμφάνιση του Πούτιν ως άμεσου στόχου της ιστορίας αυτής, παρά το γεγονός ότι δεν αναφέρεται στα έγγραφα, από κοινού με την χρονική σύμπτωση της ιστορίας κάνουν κάθε λογικό παρατηρητή να υποθέσει ότι αυτή η πληροφορία δεν διέρρευσε προκειμένου να ενημερώσει το κοινό αλλά για να κλονίσει κάποιες επιλεγμένες κυβερνήσεις, δηλαδή πρόκειται για επιχείρηση προπαγάνδας, χρησιμοποιώντας πληροφορίες που μπορούν να τραβήξουν την προσοχή των πολλών.

Ορισμένα από τα στοιχεία μπορεί να είναι αληθινά, αλλά η νομική εταιρεία από την οποία κλάπηκαν ισχυρίζεται ότι μεγάλο μέρος της ιστορίας που κυκλοφορεί δεν είναι αληθινό. Αλλά αυτό δεν αλλάζει τίποτα επειδή η ίδια η ιστορία είναι πολύ σημαντική και αυτό είναι που βλέπουν όλοι οι πολίτες.

Αυτό το συμπέρασμα γίνεται αναπόφευκτο όταν διαπιστώνεται η πραγματική φύση του ICIJ.

Από πού ξεκινάει το κουβάρι

Αμέσως μετά τις αποκαλύψεις για τα Panama Papers, η διεθνώς καταγγελτική οργάνωση Wikileaks δήλωσε στο Twitter ότι η Ουάσιγκτων βρίσκεται πίσω από τις πρόσφατες αποκαλύψεις για τις παράκτιες εταιρείες, λέγοντας ότι η επίθεση «παράχθηκε» για να πλήξει την Ρωσσία και τον πρόεδρο Πούτιν.

Η επίθεση στον Πούτιν χρηματοδοτήθηκε από τον Οργανισμό των ΗΠΑ για την Διεθνή Ανάπτυξη (USAID), γνωστό για τις σχέσεις του με τον Ουγγρο-Αμερικανό κερδοσκόπο Τζωρτζ Σόρος, τόνισε το Wikileaks, προσθέτοντας ότι η χρηματοδότηση μιας τέτοιας επιχείρησης από την κυβέρνηση των ΗΠΑ αποτελεί σοβαρό πλήγμα για το ίματζ της.

Ως γνωστόν, οι οργανώσεις που ανήκουν στον Σόρος έχουν ανακηρυχθεί ως «ανεπιθύμητες» στην Ρωσσία και οι εισαγγελικές αρχές της χώρας ερευνούν τις δραστηριότητες του Ιδρύματος για Ανοικτή Κοινωνία (Open Society), θεωρώντας τες ως απειλή για την ρωσσική συνταγματική τάξη.

Μια ακόμη εξήγηση για την «αμερικανική εκδοχή» των γεγονότων έδωσε στο RT ο Γερμανός συγγραφέας Ernst Wolff, λέγοντας ότι οι ΗΠΑ «θέλουν όλα αυτά τα χρήματα στα δικά τους χρηματοκιβώτια και όχι στα ξένα θησαυροφυλάκια» προκειμένου να αντιμετωπίσουν την καταιγίδα της μεγα-κρίσης της παγκόσμιας οικονομίας που ξέρουν ότι έρχεται.

Αλλά στον στόχο βρίσκονται επίσης και οι διευθυντές της FIFA, τους οποίους συνεχίζουν να δυσφημούν οι ΗΠΑ προκειμένου να κρατήσουν την Ρωσσία εκτός των αγώνων του επόμενου παγκόσμιου κυπέλλου ποδοσφαίρου.

Στους στόχους περιλαμβάνεται και ο Λιονέλ Μέσσι, ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές του κόσμου, ίσως επειδή αρνήθηκε αίτημα των θυγατέρων του προέδρου Ομπάμα να τον συναντήσουν όταν ο Ομπάμα επισκέφθηκε την Αργεντινή.

Και, μετά, υπάρχει ο Αμερικανοκινέζος ηθοποιός Τσάκι Τσαν, ο οποίος τιμωρείται χωρίς αμφιβολία επειδή υποστηρίζει το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας, και διάφοροι άλλοι που βρίσκονται στην μαύρη λίστα των Ηνωμένων Πολιτειών επειδή σχετίζονται με την Βόρειο Κορέα, το Ιράν, την Χεζμπολλάχ, την Συρία και άλλους κατασκευασμένους από την Αμερική εχθρούς.

Περιλαμβάνονται επίσης ο πρωθυπουργός της Ισλανδίας Σιγκμούντουρ Γκουνλάουγκσον, που τον εξανάγκασαν σε παραίτηση, αναμφίβολα επειδή έβαλε φυλακή τους τραπεζίτες, κατάσχεσε τις τράπεζές τους και έδωσε κάποια αποζημίωση στους πολίτες για τις απώλειές τους κατά την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, ο Χόσνι Μουμπάρακ, ο οποίος κατηγόρησε τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι προσπαθούσαν να τον ανατρέψουν, ο δολοφονημένος Καντάφι και ο Xi Jinping, πρόεδρος της Κίνας.

Ουσιαστικά, οι άνθρωποι αυτοί θεωρούνται συλλήβδην από την αμερικανική κυβέρνηση εχθροί ή επικριτές των Ηνωμένων Πολιτειών με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ή δεν είναι πλέον αξιόπιστοι εταίροι.

Ποιος κινεί τα νήματα

Τολογότυποτης ICIJ (International Consortium of Investigative Journalists – Διεθνής Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων).

Μερικές πολύ σημαντικές αποκαλύψεις για το ποιοι κρύβονται πίσω από όλο αυτό το «εκρηκτικό» υλικό έγιναν από τον Jim W. Dean, διαχειριστή του ιστότοπου Veterans Today, ο οποίος κατάστρωσε έναν συνωμοσιολογικό οδηγό για τα Panama Papers, στον οποίον και ανατρέξαμε.

Μια από τις πιο δημοφιλείς αναρτήσεις για το θέμα προέρχεται από τον Craig Murray, έναν πρώην Βρετανό διπλωμάτη που έγινε ακτιβιστής, ο οποίος αποδοκίμασε τον τρόπο που χειρίστηκαν τα μίντια τα Panama Papers από την στιγμή που εμφανίστηκαν οι πρώτες ιστορίες για την διαρροή των εγγράφων.

Όπως ισχυρίζεται, το φιλτράρισμα αυτών των στοιχείων της Μοσάκ Φονσέκα από τα κατεστημένα μίντια απορρέει από μια σαφή ντιρεκτίβα δυτικών κυβερνήσεων.

«Δεν γίνεται καμμία μνεία χρήσης της Μοσάκ Φονσέκα από μεγάλες δυτικές πολυεθνικές ή από δυτικούς δισεκατομμυριούχους –τους βασικούς πελάτες».

Τι περιμένετε; Η διαρροή αυτή διευθύνεται από την αυτοαποκαλούμενη «ICIJ», που χρηματοδοτείται και συγκροτείται εξ ολοκλήρου από το Αμερικανικό Κέντρο για την Δημόσια Ακεραιότητα (Center For Public Integrity – CFPI).

Αυτό το στρώμα του κρεμμυδιού είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου, αλλά καθώς το ξεφλουδίζουμε μαθαίνουμε ότι δεν είναι απλώς προκατειλημμένoi, αλλά πληρώνονται από την αμερικανική κυβέρνηση. Βλέπετε, η ICIJ συνεργάζεται με το Πρόγραμμα Πληροφόρησης για το Οργανωμένο Έγκλημα και την Διαφθορά (Organized Crime and Coruption Reporting Project – OCCRP), που χρηματοδοτείται εν μέρει από την αμερικανική κυβέρνηση. Αυτό φαίνεται κάτω-κάτω στην ιστοσελίδα του OCCR. Το σημειώνει το Wikileaks, που πάντα ελέγχει όλα τα αναγραφόμενα στοιχεία:

Το κλειδί βρίσκεται στην λίστα των μελών της Συμβουλευτικής Επιτροπής, του Συμβουλίου των Διευθυντών και των χρηματοδοτών της μητρικής της οργάνωσης, CFPI. Η ICIJ δηλώνει στην ιστοσελίδα ότι είναι μη κερδοσκοπική οργάνωση. Αυτό μπορεί τεχνικά να είναι αλήθεια αλλά δεν προσθέτουν ότι λειτουργούν προς όφελος των ανθρώπων που τους χρηματοδοτούν και οι οποίοι ελέγχουν τις επιχειρήσεις τους.

Στους χρηματοδότες του CFPI περιλαμβάνονται το Democracy Fund, το Ίδρυμα Carnegie, το Ίδρυμα Ford, το Ίδρυμα MacArthur, τα Ιδρύματα για την Ανοικτή Κοινωνία – Open Society του Τζωρτζ Σόρος, το Rockefeller Brothers Fund, το Rockefeller Family Fund και πολλά άλλα του ίδιου καθεστωτικού ρόλου. Στους μεμονωμένους χορηγούς περιλαμβάνονται άτομα όπως ο Paul Volcker, πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ και πολλοί άλλοι από την ελίτ των ισχυρών αμερικανικών εταιρειών και του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Στην Συμβουλευτική Επιτροπή του CFPI μετέχουν ο Geoffrey Cowan, που είχε διοριστεί Διευθυντής της Φωνής της Αμερικής από τον πρόεδρο Κλίντον το 1994 και ήταν κατά το 1994-96 υποδιευθυντής της Υπηρεσίας Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών. Τώρα είναι πρόεδρος του Ιδρύματος Annenberg, το οποίο έχει φιλοξενήσει Αμερικανούς προέδρους στο θέρετρό του στην Καλιφόρνια, που αποκαλείται Δυτικό Καμπ Νταίηβιντ, μεταξύ των οποίων και τον Μπαράκ Ομπάμα.

Είναι επίσης μέλος του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων (CFR), του καθεστωτικού αμερικανικού think–tank στα μέλη του οποίου περιλαμβάνονται πρώην επικεφαλής της CIA, αρκετοί Αμερικανοί υπουργοί Εξωτερικών και διαπλεκόμενες προσωπικοτητες των μίντια και το οποίο προωθεί την νεοφιλελεύθερη ατζέντα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης και άλλες οικονομικές και εξωτερικές πολιτικές προς όφελος των πλουσίων και ισχυρών στις ΗΠΑ.

Η Συμβουλευτική Επιτροπή επίσης περιλαμβάνει την Κριστιάν Αμανπούρ (Christian Amanpour), από τους κεντρικούς προπαγανδιστές του πολέμου στο CNN, που λίγες ημέρες πριν εμφανίστηκε στην τηλεοπτική οθόνη μα παίρνει μια συνέντευξη-παρωδία από στέλεχος της ICIJ σχετικά με τα Panama Papers, ενώ παρίστανε ότι δεν είχε ιδέα για την όλη υπόθεση. Στην πραγματικότητα έπαιρνε συνέντευξη από ένα μέλος της δικής της οργάνωσης αλλά δεν το ανέφερε αυτό στους θεατές της εκπομπής της.

Είναι πλέον σαφές. Δεν πρόκειται για κάποια ανεξάρτητη, ερευνητική ομάδα αφοσιωμένη στην αναζήτηση της αλήθειας και στην δημοκρατία. Είναι μια ομάδα προπαγανδιστών οι οποίοι, υπό τον μανδύα της δημοσιογραφίας, ασκούν την τέχνη της υβριδικής-ασύμμετρης παραπλάνησης για λογαριασμό της αμερικανικής κυβέρνησης και των δυτικών μυστικών υπηρεσιών.
Το Ίδρυμα Σόρος βρίσκεται από πίσω

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό …

Το Ίδρυμα Open Society του Σόρος, που βοηθά στην χρηματοδότηση της ICIJ, είναι η σοβαρότερη ένδειξη ότι η όλη υπόθεση υποκινείται. Όχι μόνο αυτό, γράφει ο ιστότοπος Before It’s News, αλλά ο Σόρος και οι φίλοι του βρίσκονται πίσω από την προσφυγική κρίση στην Ευρώπη, που αποτελεί μια τεράστια προσπάθεια για την αποσταθεροποίηση των εθνικών κρατών και την δημιουργία μιας νέας παγκόσμιας τάξης. Χρειάζεστε περισσότερες αποδείξεις; Η ιστοσελίδα που ονομάζεται Veterans Today ισχυρίζεται ότι η Νέα Παγκόσμια Τάξη είναι «σχεδόν βέβαιο ότι κρύβεται πίσω από τα Panama Papers», και ένα άλλο άρθρο στο Before It’s News τα αποδίδει όλα αυτά στον «Αγγλο-Αμερικανικό Άξονα» και την «Σιωνιστο-Αγγλο-Αμερικανική εγκληματική κλίκα», η οποία είναι «τόσο έξω φρενών που ο Πούτιν τους χάλασε την γενοκτονία που είχαν στήσει στην Συρία, ώστε θα κάνουν τα πάντα για να τον εκθέσουν».

Ο Breitbart πήγε ένα βήμα παραπέρα, αποκαλύπτοντας το σύνολο των χρηματοδοτών της ICIJ, συμπεριλαμβανομένου του Ιδρύματος Ford, που «έχει χρηματοδοτήσει τα πάντα, από την Sesame Street μέχρι την “προοδευτική” τηλεοπτική εκπομπή Democracy Now». Οι νεοφιλελεύθεροι είναι πίσω από όλα αυτά! Αυτό εξηγεί γιατί στο στόχαστρο βρέθηκαν και εθνικιστικές ευρωπαϊκές οργανώσεις, όπως επεσήμανε το Infowars.

Στην πραγματικότητα, πίσω από όλα αυτά, ή, έστω, πίσω από ορισμένα, είναι η Μοσσάντ, λέει το Veterans Today, «Τα Panama Papers είναι μια απάτη. Τα πραγματικά έγγραφα παραδόθηκαν σε μια οργάνωση που διευθύνεται από την Μοσσάντ, η οποία τώρα ρίχνει λάσπη σε ακόμη περισσότερους ανθρώπους και έχει την δυνατότητα πλέον να μετατρέψει τον ήδη άσχημο κόσμο που ζούμε σε ένα ακόμα πιο σκοτεινό και πιο δυσοίωνο τόπο».

«Η μεγαλύτερη ομάδα διαπλεκόμενων εταιρειών που έπρεπε να είχε εκτεθεί [από τα Panama Papers]», ισχυρίζεται το Veterans Today, «συνδέεται με τα σχεδόν 3 τρισεκατομμύρια δολλάρια που λείπουν από το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας, χρήματα που “εξαφανίστηκαν” όταν τα αρχεία ερευνών χάθηκαν μυστηριωδώς στην πρόσκρουση του αεροσκάφους, στις 11/9/2001, στο Πεντάγωνο, ένα από τα πιο φυλασσόμενα κτίρια στη γη … Τα Panama Papers θα μπορούσαν τελικά να αποκαλύψουν με σιγουριά ποιοι ήταν πραγματικά πίσω από την 11/9».

Ναζί, CIA και Ναρκέμποροι

Ο Γιούργκεν Μοσάκ (δεξιά) και ο συνεταίρος του Ραμόν Φονσέκα, ένας ισχυρός πολιτικός ηγέτης και πετυχημένος συγγραφέας best-seller στον Παναμά, είναι οι επικεφαλής στην βιομηχανία των offshore, που είχε πολύ σημαντική επίδραση στον παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό τομέα από την δεκαετία του ’70. Αλλά μια νέα φουρνιά μυστικών πληροφοριών ρίχνει για πρώτη φορά φως σ’ αυτή την σκοτεινή γωνιά της παγκόσμιας οικονομίας. Η μαζική διαρροή εκτιμάται ότι είναι εκατό φορές μεγαλύτερη από το Wikileaks.

Θέλοντας να ερευνήσουμε περαιτέρω και βαθύτερα την υπόθεση αυτή, έπρεπε να μάθουμε περισσότερα για τους πραγματικούς σταρ αυτής της ιστορίας, το δίδυμο Μοσάκ-Φονσέκα. Πήγαμε, λοιπόν, στο ZeroHedge.com και στο Fusion.net, τα οποία έχουν συνθέσει μια συναρπαστική ιστορία γι’ αυτούς τους δύο συνεργάτες και τις ζωές τους.

Η Γερμανο-Παναμέζικη νομική εταιρεία Μοσάκ-Φονσέκα, και πάροχος υπηρεσιών σε επιχειρήσεις, ιδρύθηκε το 1977 από τον Γερμανό δικηγόρο Γιούργκεν Μοσάκ (Jürgen Mossack) και το 1986 συνεταιρίστηκε με τον Παναμέζο, εβραϊκής καταγωγής, συγγραφέα/δικηγόρο Ραμόν Φονσέκα (Ramon Fonseca). Αργότερα προστέθηκε ο Ελβετός δικηγόρος Κριστόφ Ζόλιγνγκερ.

Ο Μοσάκ γεννήθηκε στο Fürth της Βαυαρίας, στην Γερμανία, στις 20 Μαρτίου 1948. Σπούδασε στην Νομική Σχολή του πανεπιστημίου Santa–Maria La Antigua στον Παναμά.

Ο πατέρας του ήταν υπαξιωματικός στα Βάφεν-Ες Ες, την ένοπλη πτέρυγα προστασίας του ναζιστικού κόμματος, της οργάνωσης που ευθύνεται περισσότερο για τους σκοτωμούς και την γενοκτονία στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σύμφωνα με τα αρχεία των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, ο πατέρας Έρχαρντ Μοσάκ έγινε πράκτορας της CIA μετά τον πόλεμο, όπως και πολλοί άλλοι ναζί – άλλωστε η CIA ιδρύθηκε από τους φιλοναζί Πρέσκοτ Μπους (Prescott Bush), παππού των σημερινών, και Άλλεν Ντάλλες (Allen Dulles). Το 1961, όταν ο Γιούργκεν Μοσάκ ήταν 13 χρονών, μετακόμισαν στον Παναμά όπου ο πατέρας του συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην CIA, κατασκοπεύοντας τις σοβιετικές δραστηριότητες στην Κούβα του Φιντέλ Κάστρο.

Ο Μοσάκ πήρε το πτυχίο του στην Νομική από το Καθολικό Πανεπιστήμιο του Παναμά το 1973. Το 1975, ο Μοσάκ εργάστηκε σε δικηγορικό γραφείο στο Λονδίνο πριν γυρίσει στον Παναμά και ιδρύσει την εταιρεία το 1977. Το 2005, αποκαλύφθηκε ότι ο Γιούργκεν Μοσάκ διηύθυνε παρασκηνιακά μια εταιρεία του γνωστού ναρκονονού Ραφαέλ Κουϊντέρο, επικεφαλής του μεξικανικού καρτέλ ναρκωτικών της Γκουανταλαχάρα.

Δεν εκπλήσσει κάτι τέτοιο, γνωρίζοντας την εμπλοκή της CIA στο εμπόριο κοκαΐνης/εξαγωγής όπλων από την Νότια Αμερική.

Η εταιρεία έγινε τελικά η Mossack Fonseca το 1986, όταν συγχωνεύθηκε με την εταιρεία του Ραμόν Φονσέκα, Παναμέζου δικηγόρου, συγγραφέα και ισχυρού πολιτικού.

Ο Φονσέκα γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου 1952, στον Παναμά, και σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Παναμά και στο London School of Economics. Καθολικός το θρήκευμα ο Ραμόν, σύμφωνα με τον Economist (The Panama Papers, A torrential leak, 9 Απριλίου 2016, www.economist.com), ως νεαρός άνδρας πίστευαν ότι θα παραμείνει πιστός στις Θείες επιταγές, τελικά, όμως έγινε ευαγγελιστής της βιομηχανίας των offshore.

Οι Φονσέκα, όμως, είναι πολύ παλιά ραβινική οικογένεια της Λατινικής Αμερικής με ρίζες στην Ολλανδία και, παλιότερα, την Πορτογαλία, από την εποχή του διωγμού των Εβραίων επί ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ο Isaac Aboab da Fonseca (1605-1693) ήταν καβαλιστής, συγγραφέας και ραβίνος, ένας εκ των πρεσβύτερων της Πορτογαλο-Ισραηλιτικής κοινότητας στις Κάτω Χώρες, που το 1656 αναθεμάτισαν τον φιλόσοφο Μπαρούχ Σπινόζα, από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους του Διαφωτισμού του 17^ου αιώνα, για τις θέσεις του ως προς την Φύση του Θεού.

Το 1642, ο Aboab de Fonseca διορίστηκε ραβίνος στην συναγωγή Kahal Zur Israel του Ρεσίφε, στην ολλανδική αποικία του Περναμπούκο, στην Βραζιλία, μια πόλη που είχε καταληφθεί από τους Ολλανδούς το 1624. Ήταν ο πρώτος ραβίνος σε αμερικανικό έδαφος. Η πρώην πρωτεύουσα της ολλανδικής Βραζιλίας του 17^ου αιώνα, το Ρεσίφε, ιδρύθηκε το 1537, κατά την διάρκεια του πρώτου πορτογαλικού αποικισμού της Βραζιλίας.

Οι περισσότεροι από τους Ευρωπαίους κατοίκους της πόλης του Ρεσίφε, μετά την ολλανδική κατάκτηση, ήταν Σεφαρδίτες Εβραίοι, με καταγωγή από την Πορτογαλία. Στην συνέχεια, βοήθησαν τους Ολλανδούς να ιδρύσουν αυτή την νέα αποικία στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Ορισμένα μέλη της κοινότητας αυτής έφυγαν ύστερα για την Βόρειο Αμερική και βρέθηκαν μεταξύ των ιδρυτών της Πόλης της Νέας Υόρκης (η πρώτη Αποικία του Νέου Άμστερνταμ, που είναι σήμερα το Μανχάτταν).

Panama Papers: Ένα όπλο της Ελίτ;

Αυτά τα στοιχεία που πρέπει να γνωρίζουμε το CNN, ο Guardian, το BBC, οι New York Times και όλα τα συστημικά διεθνή μέσα ενημέρωσης αρνούνται να μας τα δώσουν έτσι ώστε να μπορούμε να εκτιμήσουμε σωστά την ιστορία που μεταδίδουν. Ο ρόλος των μεγάλων δυτικών μίντια δεν είναι να πληροφορούν το κοινό αλλά, όπως έλεγε ο Ουμπέρτο Έκο, «να καθοδηγούν τον τρόπο σκέψης του λαού», να χειραγωγούν την κοινή γνώμη και δράση.

Στο κατασκοπευτικό μυθιστόρημα του Τζων Λε Καρρέ, Ο Ράφτης του Παναμά (όπως και στο αντίστοιχο φιλμ), ένας Βρετανός ράφτης, ο Χάρρυ Πέντελ εξυπηρετεί την ελίτ του Παναμά, μεταξύ των οποίων και ο Πρόεδρος, αλλά η άρνησή του να ξεκαθαρίσει το παρελθόν του τον μπλέκει σε περιπέτειες. Στον Παναμά, πιστεύει, η διακριτικότητα είναι ο μόνος τρόπος.

Για πάνω από τέσσερις δεκαετίες, η νομική εταιρεία Μοσάκ Φονσέκα –της οποίας ο μύθος μπορεί να αποδειχθεί ανώτερος της φαντασίας του Καρρέ- είχε υιοθετήσει μια παρόμοια στρατηγική διακριτικότητας και επιβίωσης, που τώρα κατέρρευσε.

Μην περιμένετε να εκτεθεί πραγματικά ο δυτικός καπιταλισμός. Τα μέχρι τώρα δημοσιοποιημένα Panama Papers δεν θίγουν τα ανώτατα κλιμάκια των Επικυρίαρχων. Τα βρώμικα μυστικά των δυτικών πολυεθνικών θα παραμείνουν απόρρητα. Να περιμένετε πλήγματα στην Κίνα, το Ιράν και την Συρία και σε καμμιά μικρούλα «εξισορροπιστική» δυτική χώρα όπως η Ισλανδία. Αυτό το «νέο παιχνίδι» έπεσε στα χέρια εκείνων που απειλούνταν και θα χρησιμοποιηθεί τώρα για τον εκβιασμό κάποιων και την προστασία κάποιων άλλων, ενώ τα έγγραφα είναι τόσο πολλά που κανείς δεν μπορεί να τα εξετάσει ή να τα επιβεβαιώσει.

Τα πραγματικά «πλυντήρια» μαύρου χρήματος και φοροδιαφυγής βρίσκονται στην καρδιά του συστήματος: Λονδίνο, Ελβετία, Λουξεμβούργο, Γερμανία!

Τέλος, να μην ξεχνάμε ότι, όπως το ίδιο το αμερικανικό πρακτορείο οικονομικών ειδήσεων Bloomberg ανέφερε νωρίτερα εφέτος, ο μεγαλύτερος και πιο «αγαπημένος» νέος φορολογικός παράδεισος του κόσμου, μέχρι τώρα, είναι … οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Συνεπώς όποιος μιλά γενικά και αόριστα για την «πάταξη της διαφθοράς» δεν καταλαβαίνει ή αποκρύπτει ηθελημένα την πραγματική φύση του συστήματος της νεοφιλελεύθερης, καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, στο οποίο 150 γιγαντιαίες πολυεθνικές εταιρείες ελέγχουν σήμερα την παγκόσμια οικονομία.

Σύμφωνα με την «Έκθεση για τον Παγκόσμιο Πλούτο» της Credit Suisse για το 2015, η ανισότητα στον πλούτο έχει μεγαλώσει κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης και η αύξηση αυτή συνεχίζεται. Σχεδόν το μισό του πλούτου της υφηλίου (45,2%) ανήκει στο …0,7% του παγκόσμιου πληθυσμού. Οι σχετικά εύποροι και η μεσαία τάξη (το 7,3% του πληθυσμού) κατέχουν το 40% του παγκόσμιου πλούτου και στο υπόλοιπο 92% των κατοίκων του πλανήτη μας αντιστοιχεί μόνο το 15,4%.

Στην Ελλάδα, το πλουσιότερο 1% των Ελλήνων κατείχε το 2010 το 54% του πλούτου, το οποίο ανήλθε το 2016 στο 65%, την ώρα που η κοινωνία εξαθλιώνεται με τα συνεχή μέτρα λιτότητας. (Global Wealth in 2015)

Καλωσήλθατε, με λίγα λόγια, στον παγκόσμιο καζινο-καπιταλισμό της ακραίας ανισότητας, της μαζικής φτωχοποίησης, όπως στην Ελλάδα, και της κατάργησης κάθε δημοκρατικού δικαιώματος. Ενός χωρίς προηγούμενο οργίου διαφθοράς πολιτικής και οικονομικής, μιας απίστευτης και ανικανοποίητης απληστίας που φέρνει το παγκόσμιο χάος.

Μέσα σ’ αυτόν τον διεθνή περίγυρο, η διαρροή των Panama Papers δείχνει ότι δεν έχει διαλυθεί μόνο το παγκόσμιο φορολογικό σύστημα και η διεθνής νομιμότητα, αλλά η ίδια η ιδέα της παγκόσμιας διακυβέρνησης.
*Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus τ.107, Μάϊος 2016

Διαβάστε περισσότερα

Οι Λαοί πετούν στα σκουπίδια της Ιστορίας τα πορνίδια της ΕΕ!

Το διευθυντήριο της ΕΕ επειδή δεν μπορεί να καταπιεί το κάζο που έπαθε άρχισε τα ιντερνετικά κόλπα με τις ΜΚΟ οργανώσεις του. Μαζεύουν υπογραφές να φύγει το Λονδίνο από τη Βρετανία και να προσδεθεί στην ΕΕ! Το ίδιο παιχνίδι για τη Σκωτία και την Ουαλία και πάει λέγοντας. Ακόμα και υπογραφές μαζεύουν για επανάληψη του αστικού δημοψηφίσματος!

Καθίκια, ευρωλάγνοι και χαφιέδες της παγκοσμιοποίησης ενωμένα λυσσάνε σε κάθε αντίθετη κίνηση όπου και να εκδηλωθεί. Βρώμικα και ύπουλα, από τον φαιδρό παλιάτσο Γιουνκέρ μέχρι τον τελευταίο Τσιπροχαφιέ, επιδίδονται στην φαιά προπαγάνδα. Φυσικά στο Λονδίνο δεν μπορούν να ρίξουν βόμβες και χρησιμοποιούν άλλα μέσα και τους ακολουθούν όλα τα χαϊβάνια της παγκοσμιοποιημένης σούπας. Όλο το τσούρμο των ιδεολογικών χαφιέδων έχει ξαμοληθεί για να μη σηκώσουν κεφάλι οι λαοί και γίνουν νοικοκύρηδες στον τόπο τους.

Στην Ελλάδα συνεχίζουν τη βρώμικη προπαγάνδα για να τρομοκρατήσουν τους φοιτητές που βρίσκονται ή που θέλουν να πάνε στη Βρετανία. Μιλάνε τα κωλοκάναλα της διαπλοκής λες και η Μεγάλη Βρετανία ετοιμάζεται να μετακινηθεί από τον χάρτη και να πλησιάσει πχ την Αυστραλία. Ακούγοντας τα κοπροκοματοσκυλάκια της ΕΡΤ νομίζει κανείς ότι η Μεγάλη Βρετανία ετοιμάζεται να μεταφερθεί σε άλλο πλανήτη. Μια άλλη χυδαία δημοσιογραφική πόρνη, από εβδομαδιαίο μυξομάντιλο, ουρλιάζει λέγοντας ότι αυτοί που είπαν ΟΧΙ δεν ήταν αριστερό κίνημα διαμαρτυρίας αλλά λαϊκιστές και το ΟΧΙ μπορεί να γίνει ΝΑΙ όπως και στην Ελλάδα! Θα το θέλανε πολύ όλα τα νεοφιλελεύθερα φασιστάκια της ΕΕ. Τέτοια φαιά προπαγάνδα σε χώρα, μόνο σε ένα δορυφόρο της νεοφιλελεύθερης φασιστικής Γερμανίας μπορεί να συμβεί και σίγουρα με μια κυβέρνηση Τσίπρα, το σκυλάκι Λουλού του Σόιμπλε και της Μέρκελ.

Πιστά σκυλιά του νεοφιλελεύθερου φασισμού της ΕΕ οι Συριζαίοι χαφιεδίζουν όλη μέρα. Βγάζουν αφρούς από το στόμα όταν νοιώθουν την βουή των λαών που αγωνίζονται για ανεξαρτησία. Γι’ αυτό ο κυνικός, χυδαίος και αμοραλιστής Τσίπρας γαβγίζει καταγγέλλοντας λαϊκιστές όλους τους αγωνιστές για αυτοδιάθεση των λαών. Δεν μας κάνει καθόλου εντύπωση που αποκαλύπτεται ένας ένας μπροστά στα μάτια του πλήθους που πίστεψε αυτά τα σκουπιδάκια του καπιταλισμού οι οποίοι πουλάνε όχι απλά τις ιδέες τους αλλά και την μάνα τους για να παραμείνουν σε μια καρέκλα. Είναι πολιτικοί φελλοί και απατεώνες, οι οποίοι συνειδητά είπαν ένα σωρό ψέματα, παίζοντας τον ρόλο που τους έχουν αναθέσει τα αφεντικά τους, οι δολοφόνοι των Βρυξελών.

Ο «σοβαρός» Παπαδημούλης, αυτός ο κομπλεξικός τύπος που είναι στα όρια του φαιδρού και του γελοίου, βγήκε στην τηλεόραση για να πει ότι οι άνω των 60 ψήφισαν υπέρ του Brexit και έτσι έθαψαν τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Αυτή είναι η φτηνιάρικη και χυδαία επιχειρηματολογία των χαφιεδοτσιπρέων. Εισπράττουν πολλά λεφτά από τους δολοφόνους των Βρυξελών για να κάνουν αυτή τη βρώμικη δουλειά. Ότι είπαν και λένε είναι χυδαία ψέματα. Μόνο κατά λάθος μπορεί να ειπωθεί κάποια αλήθεια από τέτοιας πάστας σκυλανθρώπων.

Το λαϊκό κίνημα που έρχεται, κάτι τύπους σαν τον «σοβαρό» Παπαδημούλη, δεν θα χρειαστεί καν να τους θάψει γιατί είναι ήδη πολιτικά νεκροί. Τα πολιτικά τους πτώματα θα μυρίζουν βρωμιά και δυσωδία, θυμίζοντάς μας την ΕΕ και τον ρόλο που έπαιξε στην χρηματοδοτούμενη μετάλλαξη και κατασκευή ανθρώπων και κινημάτων.

Πίσω σκυλάνθρωποι του Σύριζα!

Ζήτω το Brexit! Εμπρός για Grexit!

Με μονομερή διαγραφή χρέους και διάλυση της ΕΕ!

Οπαδός του Grexit

Αθήνα, 26-06-2016

Διαβάστε περισσότερα

Oscar Fernandez Mel: Ο γιατρός της Επανάστασης μιλάει για τον Τσε Γκεβάρα

Ο Oscar με τον Τσε.

Συνέντευξη στην Αβάνα, Γενάρης 2003.

Για εμένα η πλευρά του Τσε για την οποία μου αρέσει περισσότερο να μιλώ είναι η μετά το θρίαμβο της Επανάστασης, όταν εμφανίζεται ως πολιτικός, ως άνθρωπος της δράσης, ο κατάλληλος άνθρωπος για οικονομολόγος, για να γίνει υπουργός Βιομηχανίας, όπως και έγινε.

Συναντούσε μηχανικούς, μεταλλουργούς, για να συζητήσει την ειδικότητα τους και το έκανε τόσο άνετα, σαν να έκανε διάλεξη, χάρη στο ταλέντο του και την αφοσίωση του στο ζήτημα. Ήταν επίσης συγγραφέας, δημοσιογράφος, ιδρυτής του Verde Olivo, της εφημερίδας στην οποία δημοσίευσε τα πρώτα κείμενα του. Έγραφε επίσης άρθρα σε διάφορα έγκυρα εθνικά και διεθνή έντυπα. Ήταν πολύπλευρος άνθρωπος, αλλά με έναν μοναδικό στόχο. Ήταν αυτός που θα εκπροσωπούσε την Κούβα σε όλες τις διεθνείς συγκεντρώσεις, επιφορτισμένος με διεθνείς ευθύνες, αυτός που θα μιλούσε εκ μέρους της Κούβας και της Επανάστασης.

Ήταν άνθρωπος πολύ μορφωμένος, ίσως από τους καλύτερα μορφωμένους ανθρώπους της Επανάστασης. Μπορούσε να εκφέρει γνώμη σχεδόν για κάθε θέμα, είτε ιστορικό είτε φιλοσοφικό ή λογοτεχνικό.

Αγαπούσε πολύ την καλή ποίηση και έγραφε ο ίδιος. Καταγινόταν με την ποίηση, ήθελε να γράψει, αλλά είχε τόσο πολλή δουλειά, που δεν μπορούσε να διαθέσει χρόνο σε πράγματα που αγαπούσε πολύ. Θαύμαζε τον μεξικάνο ποιητή Λεόν Φελίπε.

Αγαπούσε τις τέχνες, το μπαλέτο, την καλή μουσική – παρόλο που δεν είχε καλό αφτί, ήταν απολύτως φάλτσος. Χόρευε φριχτό τάνγκο και προσπαθούσε να σιγοτραγουδήσει, αλλά ήταν φάλτσος. Όσο για το χορό… Ο Αλμπέρτο Γκρανάδο, ο φιλός του, έχει πολλές ιστορίες να πει. Ο Τσε του έλεγε: “Κοίτα, όταν παίξουν κάτι που ξέρεις ότι μπορώ να το χορέψω, πες μου…”, και όταν έπαιζαν κάτι σηκωνόταν και χόρευε κάτι άσχετο.

Ήταν ακούραστος κριτικός, αγαπούσε την τέχνη. Επισκέπτονταν τα μουσεία, όπου πήγαινε και γνώριζε καλά τα πιο προχωρημένα επιτεύγματα. Δεν ήταν άσχετος με την κουλτούρα, μπορούσε να συζητήσει για κάθε ιστορική μορφή ή πολιτισμική πλευρά. Μιλούσε για τον Φραντς Κάφτα σα να τον γνώριζε προσωπικά… και όταν διηγούνταν μια ιστορία, την έλεγε ωραία. Προσπαθούσε πάντα να βρει χρόνο να συμπληρώσει τη μόρωσει που είχε πάρει ως παιδί από τη μητέρα του. Εκείνη ήταν γοητευτική γυναίκα, πολύ μορφωμένη και έξυπνη, μπορούσε να μιλάς ώρες μαζί της. Είχε εξαιρετικά γλυκιά έκφραση. Ο Τσε λάτρευε τη μητέρα του.

Όπως όλοι ξέρουν, ο Τσε ήταν φωτογράφος. Στο Μεξικό ζούσε από τη φωτογραφία. Σήμερα η φωτογραφική μηχανή του φυλάσσεται στο οχυρό Λα Καμπάνια. Την αγόρασε όταν ήρθε στην πρωτεύουσα τα πρώτα χρόνια της Επανάστασης. Αργότερα ο φόρτος εργασίας δεν του επέτρεπε να φωτογραφίζει πολύ. Κάποτε ήταν έτοιμος να εγκαταλείψει τη Nikon του. Του είπα: “Κοίτα, Τσε, μη φεύγεις χωρίς φωτογραφική μηχανή. Πάρε αυτήν” και του έδωσα την Kiev μου. Δυο τρείς μέρες μετά μου έστειλε τη Nikon του και την κρατώ ως κειμήλιο στη Λα Καμπάνια.

Γνώρισε τα πιο ωραία πράγματα στη ζωή, αλλά δεν τα απολάμβανε. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα απέρριπτε. Απλώς δεν τα επεδίωκε. Θαύμαζε έναν ωραίο πίνακα, ένα καλό κόσμημα. Ήταν αρκετά ανοιχτοχέρης, αλλά αρνιόταν τα υλικά αγαθά υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Τα ρούχα του έχουν σχολιαστεί πολύ και κατακρίθηκε που κυκλοφορούσε μ’ αυτά σα να μην ήξερε να φορέσει ένα αξιοπρεπές κοστούμι. Δεν θα μπορούσα ποτέ να τον φανταστώ με κολάρο και γραβάτα στο υπουργείο. Επιδίωκε την άνεση και την αίσθηση της ελευθερίας. Η χακί στολή του ήταν από καλό βαμβάκι και τον έκανε να νιώθει καλά. Δεν έβαζε μέσα το πουκάμισο και οι μπότες του ήταν αυτές που έφτιαχνε το υπουργείο Βιομηχανίας. Συχνά τις έδινε σε κάποιο βοηθό να τις φορέσει πρώτος για να τις ανοίξει. Του πρόσφερα πολλές φορές πιο αναπαυτικές μπότες, αλλά ποτέ δεν τις φόρεσε. Εκτιμούσε τη χειρονομία, αλλά δεν τις δεχόταν.

Κάποιες φορές έδινε την εντύπωση ότι ήταν απότομος, παρόλο που ήταν πολύ ευγενικός. Γνώριζε καλά την κοινωνική και ηθική εθυμοτυπία και ήξερε να την εφαρμόζει. Δεν ήταν αναιδής. Έχουν ειπωθεί πολλά γι’ αυτόν που δεν αποδίδουν αυτό που ήταν.

Αυτός ο “άλλος” Τσε, εξαιρετικός πολεμιστής, πολιτικός, επαναστάτης, μορφωμένος, εραστής της ποίησης και της καλής μουσικής, λιτοδίαιτος, αυτοκριτικός, που αγαπούσε τα παιδιά του, τη γυναίκα και την οικογένεια του, απολάμβανε ένα καλό ψητό ή κρασί, όταν το επέτρεπαν οι περιστάσεις. Ωστόσο δεν ήταν πότης ούτε μποέμ.

Γι’ αυτόν η τιμή ήταν το θεμέλιο της ζωής του. Ό,τι έκανε το έκανε για την τιμή της Επανάστασης. Επιπλέον, αυτό που φοβόταν περισσότερο ήταν να μη δημιουργήσει πρόβλημα στο Επαναστατικό Κίνημα. Παρακολούθησα την εξέλιξη του από τις πρώτες ομιλίες του. Θυμάμαι την πρώτη φορά που μίλησε σε μια ομάδα χωρικών στο Ελ Πεντρέρο, πάνω στο Εσκαμπράι. Έκανε ακόμη και κάποιες σουρεαλιστικές αναοφορές. Ήταν υπερβολικά ιδεολογική ομιλία για τους ακροατές του. Οι λέξεις ήταν καλές, αλλά δεν τις καταλάβαινε καλά το ακροατήριο.

Αργότερα ο Τσε έγινε ρήτορας. Εκφραζόταν πολύ λακωνικά. Κάποιες φορές, ενώ έβλεπα τηλεόραση, έρχονταν και μου έλεγε: “Δεν μπορείς να διαβάζεις, πρέπει να αυτοσχεδιάζεις”. Μιλούσε δέκα λεπτά και μετά έλεγε: “Σήμερα μίλησα 15 λεπτά”. Ποτέ δεν αγαπούσε τις μακριές ομιλίες, έλεγε ό,τι είχε να πει με τρόπο συνεκτικό, που αγαπούσαν οι άνθρωποι. Χειρονομούσε ελάχιστα ή και καθόλου.

Στις ομιλίες του φαίνονταν οι αρετές του – κυρίως η τιμιότητα, που θαυμάζω – και το ότι ήξερε πως κάποιος πρέπει να ενεργεί με όσα λέει. Ποτέ δεν έλεγε άλλα μπροστά σου και άλλα πίσω σου. Το πρόσεχε αυτό τόσο στην ιδιωτική όσο και στη δημόσια ζωή του.

Η εντιμότητα του άντεχε σε κάθε έλεγχο. Κάποιες φορές η κριτική του πλήγωνε, αλλά αυτός ήταν. Δεν το ενδιέφεραν τα υλικά αγαθά, ούτε καν το φαϊ και η άνεση. Αυτά ήταν γι’ αυτόν ασήμαντα. Όταν ήμασταν στο Κονγκό και βλέπαμε ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά και δε μπορούσαμε να τα διορθώσουμε, προσπάθησε να τους δώσει ώθηση. Η κύρια αγωνία του ήταν η υπόληψη της Κουβανικής Επανάστασης. Ποιά θα ήταν η θέση της αν φεύγαμε αποτυχημένοι; Πιστεύω ότι αυτό αφορούσε την τιμή του, για την οποία τόσο φρόντιζε. Μια ειλικρινή τιμή, να κάνει το σωστό για το καλό της κοινωνίας και της ανθρωπότητας.

Η ζωή του στρεφόταν γύρω από την Επανάσταση, το ενδιαφέρον του για τον άνθρωπο και τον αγώνα για την ευημερία όλων. Οι απόψεις του τον οδήγησαν στην έννοια του Νέου Ανθρώπου, δηλαδή στη μετατροπή των σκέψεων σε πράξεις μιας διαφορετικής κοινωνίας. Δεν ξέρουμε πότε θα γίνει αυτό, αλλά ήταν υποστηρικτής αυτών των ιδεών.

Είναι κρίμα που πέθανε. Με δεδομένη την ηλικία του και τις πολιτικές, πολιτισμικές, κοινωνικές και ιστορικές αλλαγές που συνέβαιναν, θα μπορούσε να παίξει έναν πολύ πιο πρακτικό ρόλο για χάρη της Επανάστασης και της Κούβας. Πάντα έλεγε ότι ήθελε να αφήσει κάτι να τον θυμούνται, κάτι που θα υπενθύμιζε στους ανθρώπους την ύπαρξη του. Και το κατάφερε πλήρως, στο βαθμό που, 35 χρόνια μετά το θάνατο του, συζητείται περισσότερο από όταν ζούσε. Υπάρχουν πάνω από 70 βιβλία για τον Τσε, δέκα βιογραφίες με περισσότερες από 800 σελίδες, γραμμένες από σημαντικούς συγγραφείς.

Συμβαίνει κάτι με την εικόνα του. Ο μεξικάνος συγγραφέας Πάκο Ιγνάθιο Τάϊμπο, όταν τον ρώτησαν ποια είναι η μαγεία της εικόνας του Τσε, που την βλέπουμε σε όλο τον κόσμο να την έχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν ποιός είναι – ας αφήσουμε την Κούβα και τη Βολιβία – είπε: “…η εικόνα του είναι η υλοποίηση της διαφάνειας και της υπερφυσικής εντιμότητας”.

Ο Όσκαρ Φερνάντες Μελ γεννήθηκε στο Κολόν της επαρχίας Ματάνσας. Πήρε την ειδικότητα του ορθοπεδικού και εντάχθηκε στους αντάρτες της Σιέρρα Μαέστρα ως γιατρός. Ήταν μέλος της Μονάδας 8 του Τσε, η οποία έκοψε τη χώρα στα δύο με τη νίκη στη Σάντα Κλάρα. Μετά την Επανάσταση ήταν με τον Τσε στο οχυρό Λα Καμπάνια. Κατά την εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων ήταν επικεφαλής των ιατρικών υπηρεσιών των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων. Αργότερα υπηρέτησε ως δήμαρχος της Αβάνας και ως πρέσβης στο Λονδίνο. Σήμερα έχει αποσυρθεί από τις ένοπλες δυνάμεις και συνεχίζει να εργάζεται ως γιατρός.

Πηγή: «ΤΣΕ, η ζωή και το έργο του», των Hilda Barrio και Garreth Jenkins (Εκδόσεις Μαλλιάρης). Μετάφραση της έκδοσης: CHE HANDBOOK (2006).

Διαβάστε περισσότερα