Οι Ισλανδοί είναι “Κομμουνισταί”!

του system failure

Στην εξαιρετική ταινία του Θεόδωρου Μαραγκού, “Μάθε παιδί μου γράμματα”, που παρουσιάζει με έναν ευρηματικό και χιουμοριστικό τρόπο το μετεμφυλιακό κατεστημένο στην Ελλάδα, υπάρχει μια χαρακτηριστική σκηνή διαλόγου μεταξύ υιού – πατέρα.

Ο υιός (Κώστας Τσάκωνας), μνημονεύει τα (προφητικά) λόγια ενός μεγαλοβιομήχανου, σύμφωνα με τον οποίο ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδας είναι προίκα της καθυστερημένης χώρας για το γάμο της με την προηγμένη Ευρώπη. Και καταλήγει λέγοντας ότι “Όχι μόνο τον ορυκτό μας πλούτο δώσαμε προίκα στην ΕΟΚ, κυρίως στην ΕΟΚ, αλλά όλη την Ελλάδα!”. Ο πατέρας (Βασίλης Διαμαντόπουλος), απαντάει σοκαρισμένος: “Μα... αυτά τα λένε οι κομμουνισταί.”

Στην σημερινή, απόλυτη κυριαρχία του βάρβαρου νεοφιλελευθερισμού, το σύστημα επιστρατεύει ξανά την ισοπεδωτική "λογική", ότι όποιος δεν συμφωνεί με το κυρίαρχο δόγμα, είναι οπωσδήποτε νοσταλγός του Σοβιετικού Κομμουνισμού.

Στρατευμένοι (λόγω συμφέροντος) παπαγάλοι και πάσχοντες από κομμουνιστοφοβία, εντάσσουν οτιδήποτε δεν είναι συμβατό με τον θαυμαστό τους κόσμο, όπου οι τραπεζίτες καταβροχθίζουν δισεκατομμύρια την ώρα που πετσοκόβονται μισθωτοί και συνταξιούχοι, στη σφαίρα της Κομμουνιστικής απειλής.

Η "λογική" των απανταχού νεοφιλελέδων σπάει κόκαλα: σε κάθε λογική απαίτηση να μάθει κάποιος που πήγε όλος αυτός ο πακτωλός δισεκατομμυρίων σε πακέτα στήριξης προς τους τραπεζίτες, ήδη από το 2008, την ώρα που η χώρα κυριολεκτικά καταστρέφεται και πετσοκόβονται μισθωτοί και συνταξιούχοι, η στερεότυπη - ο Θεός να την κάνει - απάντηση είναι: 'και τι θέλετε, να γίνουμε Βόρεια Κορέα;'

Και να που ως εκ θαύματος, οι “Κομμουνιστές” του ΣΥΡΙΖΑ αφού έδιωξαν τους ανεπιθύμητους “παλαβούς”, που θα μας έκαναν στην καλύτερη περίπτωση Βενεζουέλα, “συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις” των γραφειοφασιστών των Βρυξελλών που έστειλαν άλλο ένα τελεσίγραφο: ή θα δώσετε και άλλα χρήματα στις μαύρες τρύπες που αποκαλούνται τράπεζες, ή, θα κουρέψουμε καταθέσεις.

Αλλά μισό λεπτό: Οι Ισλανδοί, που δεν ανήκουν στην ευρωζώνη, ούτε καν στην “θαυμαστή” Ευρωπαϊκή Ένωση, αρνήθηκαν να συμμορφωθούν με το κυρίαρχο ρεύμα και αντί να δώσουν σαν κορόιδα και άλλα λεφτά στους τραπεζίτες, τους έχωσαν στη φυλακή! “Τόλμησαν”, δηλαδή, να ενεργήσουν όχι με βάση τα συμφέροντα των τραπεζιτών, αλλά ολόκληρου του Ισλανδικού λαού. Μια μόνο εξήγηση υπάρχει σύμφωνα με την νεοφιλελέ “λογική”: Οι Ισλανδοί είναι “Κομμουνισταί”!

Περιμένετε λοιπόν να πάρετε ποτέ σοβαρή απάντηση από τους νεοφιλελέδες για το που πήγαν όλα αυτά τα δισεκατομμύρια από τα πακέτα στήριξης; Πιο εύκολο είναι να σας πουν που πηγαίνει η ύλη που καταβροχθίζουν οι μαύρες τρύπες του διαστήματος, παρά τα λεφτά που καταβροχθίζουν οι μαύρες τρύπες που αποκαλούνται τράπεζες. Γι'αυτό άλλωστε κάθε φορά προσπαθούν να δραπετεύσουν από την ουσία της ερώτησης με ένα "λογικό" άλμα: όποιος δεν συμφωνεί με το νεοφιλελεύθερο δόγμα, επιθυμεί τη "διαβολική" Βόρεια Κορέα!

Διαβάστε περισσότερα

Μην το τολμήσουν, μην το διανοηθούν καν!

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Το τι ακούγεται και το τι διακινείται από την κυβέρνηση στο θέμα των πλειστηριασμών δεν περιγράφεται!
    Έχουμε φτάσει στο σημείο να παρακολουθούμε ρεπορτάζ στην κρατική τηλεόραση όπου ο κόσμος καλείται να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι αυτοί που τον κατέστρεψαν και τον φτωχοποίησαν, τώρα θα του παίρνουν και το σπίτι!
    Αλλά επειδή οι «δήμιοι» είναι καλοί άνθρωποι, μαθαίνουμε ότι αφού του πάρουν το σπίτι μετά θα του επιτρέπουν να μένει στο κατασχεθέν σπίτι, πληρώνοντας όμως νοίκι για το σπίτι που του πήραν!
    Η’ θα τον πετούν σε άλλο σπίτι, μικρότερο και σε πιο υποβαθμισμένη περιοχή, ίσα – ίσα για να μην στοιβάξουν κι άλλους άστεγους στα πεζοδρόμια, στις πλατείες και στις εισόδους των κτιρίων της Αθήνας…
    Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση και οι εταίροι της εκείνο που κουβεντιάζουν είναι για το πώς θα νομοθετήσουν την ανατροπή των όποιων εγγυήσεων προστασίας υπάρχουν μέχρι σήμερα για την πρώτη κατοικία.
    Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση, παρά τις δηλώσεις επί δηλώσεων του πρωθυπουργού ενάντια στα «funds» που εποφθαλμιούν τα «κόκκινα δάνεια», ανοίγει το δρόμο σε πλειστηριασμούς λαϊκών κατοικιών και μάλιστα την ώρα που οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιούνται για μια ακόμα φορά με χρήμα που θα κληθεί να πληρώσει ο ελληνικός λαός.
    Το τι σημαίνει η πολιτική των πλειστηριασμών είναι γνωστό και στα τέσσερα σημεία του πλανητικού – καπιταλιστικού – ορίζοντα:
    Στις ΗΠΑ (που δεν έχουν… μνημόνιο), από την εκδήλωση της κρίσης – μια κρίση για την οποία οι τράπεζες μόνο «ανεύθυνες» δεν είναι – πάνω από 7 εκατομμύρια Αμερικανοί έχουν χάσει τα σπίτια τους!
    Στις ΗΠΑ το ποσοστό της ιδιοκατοίκησης (σσ: η ιδιοκατοίκηση αποτέλεσε συστατικό στοιχείο του λεγόμενου «αμερικανικού ονείρου») έχει κατρακυλήσει στα επίπεδα της δεκαετίας του ‘60!
    Οι τράπεζες πρώτα έπαιξαν και κερδοσκόπησαν με τη στεγαστική φούσκα. Τώρα, στα χρόνια της κρίσης, κατάσχουν κατά εκατομμύρια τα σπίτια των ανθρώπων που χρεοκόπησαν.
    Οι τελευταίοι, ακόμα κι αν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν, δεν τους δίνεται καμία ευκαιρία ρύθμισης των χρεών τους. Πώς αντιμετωπίζεται εκεί  η ασυδοσία των τραπεζών;
    Θα ήταν αστείο αν δεν ήταν τραγικό: Το αμερικανικό κράτος έχει εντοπίσει 500.000 περιπτώσεις καταχρηστικής εφαρμογής του νόμου για τις κατασχέσεις κατοικιών από τις τράπεζες.
    Πώς αποζημιώνει τους ανθρώπους που υπέστησαν την κατάσχεση των σπιτιών τους από την καταχρηστική λειτουργία των τραπεζών; Παρέχοντάς τους το εφάπαξ επίδομα… των 300 δολαρίων! Τέτοια «κοινωνικά κριτήρια» στο Αμέρικα…
   Στην Ισπανία (που δεν έχουν μνημόνιο…) από την εκδήλωση της κρίσης υπολογίζονται σε πάνω από 400.000 οι Ισπανοί που έχουν χάσει τα σπίτια τους!
    Προφανώς δεν πρόκειται για «μπαταξήδες», ούτε για κατοίκους της «Εκάλης» της Μαδρίτης, αλλά για τα θύματα μιας πολιτικής που έχει οδηγήσει 1,5 εκατομμύρια οικογένειες να μην εργάζεται κανένα μέλος τους, που έχει οδηγήσει τον έναν στους δυο νέους στην ανεργία.
    Τι γίνεται εκεί με τις τράπεζες; Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της «Bankia». Η «Bankia» έφτασε στα όρια της κατάρρευσης εξαιτίας της μεγάλης έκθεσης που είχε σε στεγαστικά δάνεια, ύψους 32 δισ. ευρώ, τα οποία ήταν αδύνατο να αποπληρωθούν.
    Σαν αποτέλεσμα η ισπανική κυβέρνηση πήρε υπό την προστασία της την τράπεζα, την «εθνικοποίησε», της έχει δώσει  ενισχύσεις που φτάνουν τα 40 δισ. ευρώ και την ίδια ώρα η «Bankia» και οι άλλες τράπεζες που τυγχάνουν της αρωγής του ισπανικού κράτους βουτάνε τα σπίτια του κόσμου, τον οποίο πρώτα τον χρεοκόπησαν!
    Αυτή την πολιτική θέλουν να φέρουν και στην Ελλάδα. Αλλά εδώ, στην Ελλάδα (που έχουμε και μνημόνιο…) η δήθεν «αριστερή» κυβέρνηση καμώνεται ότι οι  πλειστηριασμοί θα γίνονται… με κοινωνική ευαισθησία!
    Φυσικά στο πλαίσιο του «έντιμου συμβιβασμού» που αναζητούν στα «κόκκινα δάνεια» (σσ: θυμίζουμε ότι ο προηγούμενος «έντιμος συμβιβασμός» κατάληξε σε νέο ανθρωποκτόνο Μνημόνιο), ούτε η νυν ούτε οι προηγούμενες κυβερνήσεις μας είπαν ποτέ: Τι έχει γίνει με εκείνα τα εκατοντάδες δισ. ευρώ, που από την έναρξη της κρίσης έχουν φορτωθεί στις πλάτες του ελληνικού λαού και έχουν πάει με τη μορφή ενισχύσεων στις τράπεζες για την… «αποκατάσταση της υγιούς τραπεζικής».
    Αυτή είναι η πολιτική των πλειστηριασμών. Κι όσοι την προωθούν δεν έχουν ούτε όσιο, ούτε ιερό! Η απανθρωπιά τους δεν έχει όριο! Είναι αδίστακτοι! Και το θέμα δεν είναι προσωπικό. Δεν αφορά τα πρόσωπα. Αν αφορούσε τα πρόσωπα θα ήταν μικρό το κακό. Εδώ μιλάμε για ένα σύστημα λεηλασίας, αρπαγής και εξολόθρευσης του λαού!
    Εδώ μιλάμε για μια πολιτική ταξικού κανιβαλισμού! Απέναντι στον κανιβαλισμό η απάντηση δεν είναι οι «διαπραγματεύσεις», αυτή η γελοία επικοινωνιακή τακτική της κυβέρνησης, ούτε οι «έντιμοι συμβιβασμοί» που καταλήγουν σε επαίσχυντες μνημονιακές υπογραφές.
    Η απάντηση είναι (κι ας το βάλλουν καλά στο μυαλό τους οι… «αριστεροί» κυβερνήτες μας): Κανένας πλειστηριασμός, ούτε ενός σπιτιού, ούτε ενός ανθρώπου του μόχθου, ποτέ!
    Η απάντηση – το σημειώσαμε την Κυριακή στην «Real News» και το επαναλαμβάνουμε με κεφαλαία – είναι:
    ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΟΥΝ ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΥΝ ΟΤΙ ΘΑ    
    ΞΕΣΠΙΤΩΣΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ!  
enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Εντός ΕΕ, θα είχαμε την τύχη της Ελλάδας, διαμηνύει ο πρωθυπουργός της Ισλανδίας

Ο πρωθυπουργός της Ισλανδίας υποστήριξε ότι αν η χώρα του ήταν μέλος της ευρωζώνης όχι μόνο δεν θα ανέκαμπτε από την κρίση, αλλά θα είχε την τύχη της Ελλάδας.
Σε συνέντευξή του στο Politico ο ισλανδός πρωθυπουργός Νταβίντ Γκουνλάουγκσον δήλωσε: «Είμαι σίγουρος πως η ανάκαμψη δεν θα είχε έρθει, αν ήμαστε μέλος της ΕΕ».
Όπως υποστήριξε, αν η αίτηση που υπέβαλε η χώρα του το 2009 για ένταξη στην ΕΕ είχε πετύχει, τότε η Ισλανδία μπορεί να είχε την τύχη της Ελλάδας.
«Μπορεί να είχαμε ακολουθήσει αντίστροφη πορεία και να γινόμαστε χρεοκοπημένη χώρα. Αν όλα αυτά τα χρέη ήταν σε ευρώ και αναγκαζόμαστε να κάνουμε ό,τι η Ιρλανδία ή η Ελλάδα και να αναλάβουμε την ευθύνη για τα χρέη των τραπεζών, αυτό θα ήταν καταστροφικό για μας οικονομικά».
Πάγωσαν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις
Η Ισλανδία πάγωσε το 2013 τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις και ο Ντ. Γκουνλάουγκσον απέσυρε την υποψηφιότητα στις αρχές του έτους.
Η ισλανδική οικονομία αναπτύχθηκε με 1,9% πέρυσι και φέτος αναμένεται να αναπτυχθεί κατά 3,5%. Το δημόσιο χρέος έχει υποχωρήσει στο 64% του ΑΕΠ, κάτω από το επίπεδο του 86% το 2012.
Σύμφωνα με τον ισλανδό πρωθυπουργό καθοριστικοί παράγοντες για την ανάκαμψη της χώρας ήταν πως είχε το δικό της νόμισμα και ένα ανεξάρτητο νομοθετικό σώμα που της έδωσε περιθώρια ελιγμών. «Το ότι ήμαστε εκτός ΕΕ έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την οικονομική ανάκαμψη», υπογράμμισε.
thepressproject.gr

Διαβάστε περισσότερα

ΙΣΠΑΝΙΑ: Το χρονικό της κρίσης, το κίνημα των αγανακτισμένων και στο βάθος εκλογές...

H «ώρα μηδέν» πλησιάζει για την Ισπανία. Σε προεκλογική τροχιά βρίσκονται όλα τα κόμματα εν όψει των εκλογών της 20ής Δεκεμβρίου. H τετραετία Ραχόι είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια από το 1977, αλλά και η πιο καταστροφική βάσει αριθμών. Λιτότητα, ύφεση, ανεργία και πολλές υποσχέσεις. Επέλεξα να κάνω μια αναδρομή στην επταετία που οδήγησε εκατομμύρια Ισπανούς στην απόγνωση. Η τελευταία, όμως, λέξη ανήκει σ΄ αυτούς. Σε λιγότερο από πενήντα μέρες.

του Γιώργου Μπόσκου

Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση

Μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers (Σεπτέμβριος 2008), όταν έσκασε η φούσκα της δανειακής ευημερίας λόγω της αδυναμίας αποπληρωμής των ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων υψηλού ρίσκου (subprime mortgage loans), η ισπανική οικονομία εισήλθε σε ύφεση. Με τη δημιουργία της ''φούσκας'' των ακινήτων, οι ρυθμοί ανάπτυξης της οικονομίας υποχώρησαν από το 3.5% στο 0.9%.

Στις αρχές του 2009, η Standard & Poor's υποβαθμίζει την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας από ΑΑΑ σε ΑΑ+. Παράλληλα, το δημόσιο έλλειμμα της Ισπανίας αγγίζει το 11.9% του ΑΕΠ.

Στο πρώτο τρίμηνο του 2010, η ανεργία αγγίζει το 20%, ποσοστό-ρεκόρ μετά από 13 χρόνια, με 4.6 εκατομμύρια Ισπανούς να μένουν άνεργοι.

Τον Μάιο του 2010, ο Πρωθυπουργός της χώρας, Χοσέ Λουίς Θαπατέρο, ανακοινώνει μέτρα λιτότητας 1.5% του ΑΕΠ, μεταξύ των οποίων περικοπές στους μισθούς των δημόσιων υπαλλήλων, πάγωμα στις αυξήσεις των συντάξεων, καθώς και αύξηση του ΦΠΑ κατά τρεις μονάδες. Από το 18% στο 21%. Με την μείωση της αγοραστικής δύναμης, τα μέτρα λιτότητας φτάνουν, τελικά, στο 5% του ΑΕΠ. Αξιοσημείωτη είναι η ραγδαία αύξηση του δημόσιου χρέους: 40.2% του ΑΕΠ (2008), 54% (2009) και 61.7% (2010).

Τo κίνημα των αγανακτισμένων

Στις 15 Μαΐου 2011, μία εβδομάδα πριν τις Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές, ξεχύνονται στους δρόμους και στις πλατείες αγανακτισμένοι πολίτες, διαδηλώνοντας κατά της λιτότητας. Το κίνημα 15M (Movimento 15M) ή αλλιώς το κίνημα των αγανακτισμένων (Los Indignados) ήταν ο προάγγελος του ''Occupy Wall Street'' (Σεπτέμβριος 2011). Οκτώ εκατομμύρια πολίτες συμμετείχαν στις διαμαρτυρίες, τη στιγμή που 4.9 εκατομμύρια ήταν άνεργοι με το ποσοστό να αγγίζει το 21% και το 40% στους νέους. Η περίοδος αυτή άλλαξε ριζικά την ιδεολογική ατζέντα στο πολιτικό σκηνικό της χώρας και είναι γνωστή ως ''Ισπανική άνοιξη''.

Η άνοδος της Κεντροδεξιάς στην εξουσία

Ο Θαπατέρο αποφασίζει να φέρει τις εκλογές τέσσερις μήνες νωρίτερα και το Νοέμβριο του 2011 ο αρχηγός του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος (PP), Μαριάνο Ραχόι, κατακτά την απόλυτη αυτοδυναμία, πανηγυρίζοντας μια θριαμβευτική νίκη επί του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (PSOE) με το επιβλητικό 44,6% (186 έδρες).

Στις 30 Δεκεμβρίου η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, ισχυρίζεται ότι τι δημόσιο έλλειμμα ανέρχεται στο 8% του ΑΕΠ, πάνω από τον προκαθορισμένο στόχο του 6%. Ταυτόχρονα, ανακοινώνει νέα μέτρα λιτότητας με περικοπές στις δημόσιες δαπάνες 8.9 δισ. ευρώ, αρχής γενομένης από το νέο έτος. Ο Δεκέμβριος του 2011 βρίσκει την Ισπανία με το 1/4 του οικονομικά ενεργού πληθυσμού της, χωρίς δουλειά. Το ποσοστό ανεργίας αγγίζει το 22.85% (5.27 εκατομμύρια) – Το μεγαλύτερο στην Ευρωζώνη.

Η κυβέρνηση είχε θέσει ως στόχο να εξοικονομήσει 27 δισ. ευρώ από φόρους, περικοπές μισθών και δημόσιων δαπανών. Ο Ραχόι υπόσχεται να μειώσει το έλλειμμα του προϋπολογισμού στο 5.3% το 2012 από το 8.5% του ΑΕΠ το 2011.

Η τραπεζική κρίση και το Bailout

Το δεύτερο τρίμηνο του 2012, η τέταρτη μεγαλύτερη τράπεζα της Ισπανίας, η Bankia, ζητά κρατικό δάνειο ύψους 19 δισ. ευρώ, προκειμένου να αποφύγει την κατάρρευση. Η ισπανική κυβέρνηση προχωρά τελικά στην κρατικοποίηση της τράπεζας, η οποία διατηρούσε το 10% των εγχώριων καταθέσεων.

Ένα μήνα πριν το bailout, το ισπανικό κρατικό ομόλογο δεκαετούς διάρκειας έφτανε το 7% και τα ασφάλιστρα κινδύνου χρεοκοπίας (Credit Default Swaps, CDS) τις 633 μονάδες βάσης – ένα ακόμα ρεκόρ.

Στις 9 Ιουλίου, ο Iσπανός Υπουργός Οικονομικών, Λουίς ντε Γκίντος, ανακοινώνει ότι η χώρα θα ζητήσει δάνειο από την Ευρωζώνη ύψους 100 δισ. ευρώ για να καλύψει τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών. Στο Eurogroup, οι Υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης αποφασίζουν, τελικά, να χρηματοδοτήσουν την Ισπανία, το κόστος δανεισμού της οποίας εκτοξεύτηκε στο υψηλότερο επίπεδο από τότε που κυκλοφόρησε το Ευρώ (1999).

Το Δεκέμβριο του 2012, το κοινοβούλιο εγκρίνει προϋπολογισμό λιτότητας, ύψους 39. δισ ευρώ. Την ίδια στιγμή, η ανεργία ξεπερνά το 25% και οι διαδηλώσεις αποτελούν καθημερινό φαινόμενο σε όλες τις πόλεις.

Αξίζει να αναφερθεί ότι το δημόσιο χρέος της Ισπανίας έφτασε το 70.5% του ΑΕΠ το 2011 και το 86% το 2012.

Έλλειμμα, χρέος, ύφεση, ανεργία

• Περισσότερες από 30.000 θέσεις εργασίας χάθηκαν την τριετία 2008-2011 στον τραπεζικό τομέα. Διαδηλώσεις εργαζομένων πραγματοποιούνται σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ισπανίας.

• Σε νέο ιστορικό ρεκόρ εκτινάσσεται η ανεργία, καθώς η παρατεταμένη ύφεση και οι περικοπές δαπανών άφησαν εκτός εργασίας σχεδόν 6 εκατομμύρια ανθρώπους στο τέλος του 2012. Στους νέους κάτω των 25 ετών, μάλιστα, η ανεργία σκαρφάλωσε πάνω από το 55%.

• Στο 6,7% του ΑΕΠ διαμορφώθηκε το δημοσιονομικό έλλειμμα το 2012 έναντι του στόχου (4,5%) που έχει συμφωνηθεί με την Ε.Ε.

• Περαιτέρω συρρίκνωση παρουσίασε η οικονομία κατά το τέταρτο τρίμηνο του 2012, καθώς το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 0,8%.

• Έσπασαν το «φράγμα» των 6 εκατ. οι άνεργοι (27%).

• Στο 90,2% του ΑΕΠ αυξήθηκε το δημόσιο χρέος τον Ιούνιο 2013. Τον Μάιο, το χρέος της Ισπανίας ανερχόταν στο 89,6% του ΑΕΠ της. Το δημόσιο χρέος της Ισπανίας βρισκόταν κάτω από το 40% του ΑΕΠ πριν ξεσπάσει το 2008 η παγκόσμια οικονομική κρίση.

• Νέο ρεκόρ «κόκκινων» δανείων. Αυξήθηκαν στα 187,83 δισ. ευρώ το Σεπτέμβριο, ενώ τον Οκτώβριο στα 190,97 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Τράπεζα της Ισπανίας, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια ανήλθαν στο 13,07% του συνόλου των δανείων τον Νοέμβριο.

• Η αξία των «κακών» δανείων διαμορφώθηκε στα 192,5 δισ. ευρώ. Εν τω μεταξύ, το συνολικό ύψος των δανείων ανήλθε σε 1,471 τρισ. Ευρώ.

• Συνολικά στη χώρα 2,306 εκατομμύρια παιδιά (27,5%) ηλικίας κάτω των 18 ετών ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, σύμφωνα με έκθεση της UNICEF.

• Στο 93,4% του ΑΕΠ εκτινάχθηκε το δημόσιο χρέος της Ισπανίας το Σεπτέμβριο 2013, σύμφωνα με την Τράπεζα της Ισπανίας.

Οι ''Podemos''

Στις 16 Ιανουαρίου 2015, ένας λέκτορας πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης, ο Πάμπλο Ιγκλέσιας, ιδρύει τους Podemos μαζί με τον Ίνιγο Ερεχόν.

Στόχος του ήταν να κάνει τους πολίτες να ασχοληθούν με την πολιτική. ''Εάν δεν ασχοληθούν τότε θα το κάνουν άλλοι. Και αυτό τους ανοίγει την πόρτα στο να σου κλέψουν τη δημοκρατία, τα δικαιώματα και το πορτοφόλι σου'', είχε δηλώσει στο βρετανικό ''Guardian''.

Κύρια συνθήματα του Ιγκλέσιας είναι: ''Η ώρα της αλλαγής είναι τώρα'', ''Η χώρα ανήκει στο λαό'' και ''Θα νικήσουμε''. Το περίφημο -και στη χώρα μας- ''Venceremos''. ''Γεννήθηκαν από το κίνημα των Αγανακτισμένων (2011). Οι Podemos αριθμούν σήμερα, 382.307 μέλη.

Τέσσερις μήνες αργότερα, στις Ευρωεκλογές του Μάιου 2015, κάνουν τον πρώτο τους πολιτικό άθλο. Συγκεντρώνουν 1.2 εκατ. ψήφους (7.98%) και εκλέγουν πέντε Ευρωβουλευτές, μεταξύ των οποίων και ο Πάμπλο Ιγκλέσιας.

Λίγο αργότερα, η δεύτερη μεγάλη έκπληξη. Σε δημοσκόπηση που πραγματοποίησε η εφημερίδα EL PAIS, οι Podemos συγκέντρωναν 27,7% των ψήφων έναντι 26,2% των Σοσιαλιστών και 20,07% του συντηρητικού κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος. ''Ποτέ ένα κόμμα δεν είχε φθάσει σε τέτοιο επίπεδο στην πρόθεση ψήφου με μόνον οκτώ μήνες ύπαρξης", επισημαίνει η ισπανική εφημερίδα.

Το Νοέμβριο του 2014, στο ιδρυτικό συνέδριο των Podemos παρευρίσκεται για να απευθύνει χαιρετισμό ο Αλέξης Τσίπρας. Έκτοτε μια δυνατή φιλία γεννιέται με τον Πάμπλο Ιγκλέσιας.

Η τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης ολοκλήρωσε το 2014 με δημόσιο χρέος 97,6% του ΑΕΠ, ενώ αυτό αναμένεται να αυξηθεί στο 100,3% το 2015 και στο 101,5% το 2016.

Η ώρα του Ιγκλέσιας

Στις 22 Ιανουαρίου 2015, ο αρχηγός των Podemos ταξιδεύει στην Αθήνα για να παρευρεθεί στην προεκλογική ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, στην Ομόνοια. Απευθυνόμενος στα ελληνικά στέλνει μήνυμα νίκης, αγκαλιά με τον πρόεδρο του Σύριζα και καταχειροκροτούμενος από το Αθηναϊκό κοινό.

Στις 31 Ιανουαρίου, η πλατεία Puerta del Sol γεμίζει ξανά μετά από τέσσερα χρόνια. Σε μια μεγαλειώδη συγκέντρωση στη Μαδρίτη, ο Ιγκλέσιας μοιάζει να είναι ο απόλυτος κυρίαρχος στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. ''Το 2015 θα είναι η χρονιά της αλλαγής'' έλεγε σε πάνω από 100.000 Ισπανούς, δείχνοντας το ρολόι στο Μαριάνο Ραχόι: ''Τικ, τακ, τικ, τακ'', φώναζε σε μια κατάμεστη ''μαδριλένικη'' πλατεία.

Στις 24 Μαΐου 2015, οι Ισπανοί δίνουν στο Λαϊκό Κόμμα (PP) 46% και στο Σοσιαλιστικό Κόμμα του Πέδρο Σάντσεθ 28.8%. Οι Podemos είχαν αποφασίσει, ήδη από τον Οκτώβριο του 2014, να μην κατεβάσουν υποψήφιους. Παρ' όλα αυτά, πέτυχαν άλλη μία νίκη, καθώς οι υποψήφιοι, τους οποίους αποφάσισαν να στηρίξουν στις εκλογές, κέρδισαν τους δύο μεγαλύτερους δήμους. Μαδρίτη (Μανουέλα Καρμένα) και Βαρκελώνη (Άδα Κολάου).

Η δήμαρχος της Μαδρίτης, Μανουέλα Καρμένα βάζει φρένο τους πλειστηριασμούς, λίγες μέρες μετά την εκλογή της.

Στις 12 Ιουλίου, τη μακρά νύχτα των διαπραγματεύσεων στη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες, o Πάμπλο Ιγκλέσιας γράφει στο twitter: ''Υποστηρίζουμε τον ελληνικό λαό και την ελληνική κυβέρνηση κόντρα στους μαφιόζους της Ευρώπης. Αυτό είναι πραξικόπημα''.

Μετά την υποχώρηση της ελληνικής κυβέρνησης, ο Ιγκλέσιας δήλωσε ότι δεν είναι ευχαριστημένος με τη συμφωνία και ότι δεν υπήρχε εναλλακτική επιλογή, υποστηρίζοντας, όμως, ότι αυτή δίνει χρόνο στην Ελλάδα και αναδιάρθρωση του χρέους.

Στις 18 Σεπτεμβρίου, ο αρχηγός των Podemos έρχεται πάλι στην Αθήνα για να στηρίξει τον Αλέξη Τσίπρα, βάζοντας τέλος σε όλα τα αρνητικά σενάρια που είχαν αναπτυχθεί για τη μεταξύ τους σχέση. ''Μπορούμε να αλλάξουμε την Ευρώπη'', ήταν τα λόγια του στην Πλατεία Συντάγματος.

Στις 27 Σεπτεμβρίου, στις εκλογές της Καταλονίας, ο συνασπισμός «Junts pel Si» (Μαζί για το ναι) κατακτά 62 έδρες, και το CUP άλλες δέκα έδρες, παρέχοντας στο στρατόπεδο της ανεξαρτησίας πλειοψηφία 72 εδρών στην τοπική βουλή, στην οποία εκλέγονται 135 βουλευτές. Ο Πάμπλο Ιγκλέσιας έχει υποσχεθεί δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας, σε περίπτωση που κερδίσει τις ερχόμενες εκλογές.

Ισπανία Εκλογές 2015

Ο Μαριάνο Ραχόι ανακοινώνει την ημερομηνία των εθνικών εκλογών: 20 Δεκεμβρίου. Στις 27 Οκτωβρίου διαλύεται το ισπανικό κοινοβούλιο και ξεκινά η επίσημη προεκλογική περίοδος.

Ο Ραχόι δήλωσε πρόσφατα ότι αν χάσει τις εκλογές θα παραιτηθεί από την αρχηγία του Λαϊκού Κόμματος.

Οι Podemos πέρασαν μια πολύ μεγάλη κρίση τους τελευταίους μήνες, όμως σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση της Metroscopia για την EL PAIS, φαίνεται ότι αρχίζουν να ανακάμπτουν. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE) του Πέδρο Σάντσεθ είναι οριακά πρώτο. Ακολουθεί το Λαϊκό Κόμμα (PP), ενώ στην τέταρτη θέση βρίσκονται οι Cuidadanos του Άλμπερτ Ριβέρα.

Κανένα κόμμα δεν έχει αυτοδυναμία, γεγονός που σημαίνει ότι θα οδηγηθούμε σε κυβέρνηση συνασπισμού για πρώτη φορά στην ιστορία της Ισπανίας. Τόσο το PSOE όσο και το PP ''φλερτάρουν'' με τους Cuidadanos, οι οποίοι προσβλέπουν σε μια συνεργασία με τον ''πρώτο'', όποιος κι αν είναι αυτός. Οι Podemos αποκλείουν κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας με το PP και τους Cuidadanos, ενώ φαίνεται ότι δε θα έλεγαν ''όχι'' στο PSOE, εφόσον αυτό κερδίσει τι εκλογές.

Αναμφίβολα, πρόκειται για τις πιο ενδιαφέρουσες εκλογές από το 1978, όταν και δημιουργήθηκε το πρώτο σύνταγμα αυτοδιοικητικής και περιφερειακής αυτονομίας της Ισπανίας, τρία χρόνια μετά το θάνατο του δικτάτορα, Φρανθσικο Φράνκο. Τέσσερα κόμματα διεκδικούν την πρωτιά, εκ των οποίων τα δύο (Podemos & Cuidadanos), δεν συμμετείχαν στις εκλογές του 2011. Οι Podemos, μάλιστα, δεν υπήρχαν καν τότε.

Λιγότερο από δύο μήνες έμειναν για να μάθουμε αν τελικά οι Ισπανοί θα επιλέξουν ένα από τα δύο ''παραδοσιακά'' κόμματα ή αν ο Πάμπλο Ιγκλέσιας μας επιφυλάσσει ακόμα ένα θαύμα...

Πηγή:

http://www.thepressproject.gr/article/83784/ispania-to-xroniko-tis-krisis-to-kinima-ton-aganaktismenon-kai-sto-vathos-ekloges

Διαβάστε περισσότερα

Τι δεν καταλαβαίνεις;

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Ο κόσμος της «ελεύθερης αγοράς». Των πολυεθνικών. Της «ελεύθερης οικονομίας». Της ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων. Των τραπεζών. Των χρηματοπιστωτικών οίκων. Του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Παγκόσμιας Τράπεζας και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
    Αυτοί είναι που γράφουν την Ιστορία. Και τυχαίνει να είναι οι ίδιοι – μαζί με τους πολιτικούς φίλους τους –που διατείνονται ότι έχει επέλθει το «τέλος της Ιστορίας». Τουτέστιν, έτσι είναι τα πράγματα, δεν αλλάζουν και δεν αλλάζουν διότι έτσι πρέπει να παραμείνουν.
    Μάλιστα… Ας δούμε λοιπόν, πως έχουν αυτά τα πράγματα που «δεν πρέπει να αλλάξουν».
    Πριν από λίγες μέρες δόθηκε στην δημοσιότητα η έκθεση της «Credit Suisse». Παρεμπιπτόντως, πρόκειται για την απαλλαγμένη από κάθε είδους «κομμουνιστικό μικρόβιο» ελβετική τράπεζα…
    Όπως μαθαίνουμε από την «Credit Suisse», λοιπόν, και από την έκθεση που εκπόνησε για τον Παγκόσμιο Πλούτο, οι γιγαντιαίες ανισότητες στην κατανομή του παγκόσμιου πλούτου εκφράζονται το 2015 ως εξής:
    α) Μόλις το 8,1% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 84,6% του παγκόσμιου πλούτου,
    β) από τους παραπάνω ένα ποσοστό λιγότερο από το 1% κατέχει το 45% του συνολικού παγκόσμιου πλούτου,
    γ) για το 71% των φτωχότερων ενηλίκων παγκοσμίως εκείνο που απομένει να κατέχει είναι μόλις το 3% του παγκόσμιου πλούτου.
    Πιο συγκεκριμένα:

• Εκείνοι που κατέχουν σχεδόν το 50% του παγκόσμιου πλούτου, δηλαδή οι Κροίσοι που διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία πάνω από 50 εκατομμύρια δολάρια, ανέρχονται σε μόλις 123.000 άτομα.

    Το ποσοστό, δηλαδή, εκείνων που κατέχουν το ήμισυ του παγκόσμιου πλούτου, δεν ξεπερνά το 0,7%  του παγκόσμιου πληθυσμού.

• Στον αντίποδα των εχόντων και κατεχόντων, δηλαδή στο 71% των πληβείων, συνωθούνται πάνω από 3,4 δισεκατομμύρια άνθρωποι του πλανήτη.

    Αυτό, σύμφωνα με την «Credit Suisse», σημαίνει ότι τα περιουσιακά στοιχεία των 7 από τους 10 ενήλικους στον κόσμο δεν ξεπερνούν τα 10.000 δολάρια. Όσο για το 50% εξ αυτών των 3,4 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, έχουν «περιουσία» που κινείται κάτω από τα 3.000 δολάρια.

    Κατόπιν αυτών τα πολλά λόγια είναι περιττά. Και το ερώτημα προς όσους κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν σαφές: Τι δεν καταλαβαίνεις; 
Πηγή: enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Παζολίνι: Ο αντιφασισμός, ο ελεύθερος έρωτας και η άγρια δολοφονία

«Μόνο την ώρα του θανάτου μας  είναι που η ζωή μας – σε αυτό το σημείο ανεξιχνίαστη, διφορούμενη, ανεσταλμένη -παίρνει νόημα», είχε πει ο Πιερ Πάολο Παζολίνι το 1967. Οκτώ χρόνια αργότερα, στις 2 Νοεμβρίου του 1975,  βρέθηκε άγρια δολοφονημένος στην παραλία της Όστια, κοντά στη Ρώμη, σε μια θέση χαρακτηριστική των μυθιστορημάτων του. Λίγο πριν, είχε μόλις ολοκληρώσει την ταινία του Σαλό ή 120 μέρες στα Σόδομα, για τη φύση του φασισμού, η οποία αποτέλεσε μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες ταινίες της παγκόσμιας κινηματογραφικής ιστορίας, λόγω των σκηνών βίας και σεξουαλικής ωμότητας. Το κύκνειο άσμα του Παζολίνι, απεικονίζει σε όλη του την έκταση τον αντιφασισμό του. 
Πέπλο μυστηρίου συνεχίζει να καλύπτει ακόμη και σήμερα τη δολοφονία του μεγάλου κινηματογραφιστή, ποιητή και συγγραφέα, καθώς δεν έχει διασαφηνιστεί εάν επρόκειτο για άγριο έγκλημα πάθους ή πολιτική δολοφονία.
*Πατήστε επάνω στις εικόνες

Το κορμί του Παζολίνι κομματιάστηκε από ένα αυτοκίνητο, το οποίο πέρασε από το κορμί του δεκάδες φορές. Για τη δολοφονία του καταδικάστηκε ως ένοχος ένας εκπορνευόμενος νεαρός, ο 17χρονος τότε, Πίνο Πελόζι. Ύστερα από 30 χρόνια ωστόσο, η ιστορία της δολοφονίας του ήρθε και πάλι στο προσκήνιο, όταν ο Πελόζι απέσυρε την ομολογία του, ισχυριζόμενος ότι δεχόταν απειλές για τον ίδιο και την οικογένειά του, ώστε να μην αποκαλύψει τους πραγματικούς ενόχους.
Μετά τον θάνατο των εκβιαστών του, παραδέχτηκε, το 2005, ότι στο φονικό συμμετείχαν 3 άντρες, οι οποίοι ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου τον Παζολίνι, βρίζοντάς τον χυδαία για την ομοφυλοφιλία του και φωνάζοντάς τον «βρωμοκομμούνι». Πολλές ήταν οι αναφορές ότι το έγκλημα διεπράχθη από νεοφασίστες. Δυστυχώς, λόγω έλλειψης στοιχείων αν και η έρευνα είχε ξεκινήσει και πάλι δεν άργησε να παγώσει.

Απόσπασμα από την Έκθεση πραγματογνωμοσύνης στο πτώμα του Παζολίνι, «Corriere della sera»,  2.11.1977:
«Το πτώμα ήταν μπρούμυτα, όταν βρέθηκε, το ένα χέρι του ματωμένο και το άλλο σκεπασμένο από το κορμί. Τα μαλλιά του κολλημένα από το αίμα, έπεφταν στο πρόσωπο που ήταν γδαρμένο και σχισμένο. Το πρόσωπο παραμορφωμένο από το πρήξιμο ήταν μελανιασμένο, από τους μώλωπες και τις πληγές. Μελανά και γεμάτα μώλωπες και κόκκινα από το αίμα ήταν και τα χέρια του. Τα δάχτυλα του αριστερού χεριού σπασμένα και κομμένα. Το αριστερό σαγόνι τσακισμένο. Η μύτη σπασμένη έγερνε προς τα δεξιά. Τα αυτιά κομμένα στη μέση και το αριστερό αυτί ξεριζωμένο. Πληγές στου ώμους, στον θώρακα, στα ισχία, με φανερά τα ίχνη από λάστιχα του αυτοκινήτου, κάτω από το οποίο είχε συνθλιβεί. Ένα φρικτό σχίσιμο ανάμεσα στον λαιμό και στον αυχένα. Δέκα πλευρά σπασμένα, σπασμένο το στέρνο. Το συκώτι τρυπημένο σε δύο σημεία.  Η καρδιά διαλυμένη».

Πέρα από τον θάνατό του, υπάρχουν κι άλλες πλευρές του Παζολίνι που παραμένουν διφορούμενες: Ένας υπό αναίρεση καθολικός που δεν έχασε ποτέ τη θρησκευτική του κοσμοθεωρία και ένας δια βίου μαρξιστής που εκδιώχθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα επειδή ήταν ομοφυλόφιλος, ο Παζολίνι ήταν ένας καλλιτέχνης και διανοητής που δεν προσπάθησε ποτέ να βάλει τέλος στις αντιφάσεις του, αλλά αντίθετα τις ενσωμάτωσε πλήρως.

Με το χάρισμά του στην πρόκληση και την τάση του προς το σκάνδαλο, ήταν σχεδόν αναπόφευκτο το ότι κατηγορούταν διαρκώς για βλασφημία και αισχρολογία και δέχτηκε επιθέσεις τόσο από το δεξιά όσο και από τα αριστερά.

«Όσον αφορά το φύλο, δεν νομίζω ότι τα θέματα τα σεξουαλικά είναι κατώτερα ή ανώτερα από άλλα θέματα. Όταν κανείς πάει να δει μία πολιτική ταινία, δεν είναι επισημειωμένος σαν κάποιον που πάει να δει πολιτικές ταινίες. Μα αν κανείς πάει να δει μία ερωτική ταινία, λένε: “Αα, πάει να δει μια ερωτική ταινία, δεν ενδιαφέρεται παρά για το σεξ”. Βάλαν σε ιεραρχία τα ενδιαφέροντα: επί κεφαλής τα θρησκευτικά θέματα, έπειτα τα πολιτικά θέματα, και κάτω-κάτω, στο τέλος, το φύλον. Μία ιεραρχία αυτού του είδους είναι φυλετισμός και κομφορμισμός, απ’ όπου και να έρχεται αυτός που την καθιερώνει. Ο αντικειμενικός μου σκοπός υπήρξε να κάνω ταινίες όπου θα ξαναβρισκόταν η έννοια η υπαρξιστική του σώματος της φυσιογνωμίας, η ζωτική αυτή ορμή που χάνουμε. […] Να κάνω ταινίες, που δεν θα μπορούσαν ποτέ να είναι δεκτές από τους επισήμους, «καλώς» σκεπτόμενους. Μένει βέβαια η ιδεολογία μου. Εάν μεταμόρφωσα τους αστούς του Βοκάκιου σε προλετάριους, είναι γιατί οι προλετάριοι μ’ ενδιαφέρουν εκατό φορές περισσότερο από τους αστούς. Θα ‘θελα ακόμη να προσθέσω κάτι. Δεν είναι αλήθεια ότι τα σεξουαλικά προβλήματα είναι έξω από την πολιτική. Είναι πολιτικά. Γιατί σαράντα τώρα χρόνια δεν μιλούν για τον ελεύθερο έρωτα στα μαρξιστικά κείμενα; Γιατί; Ο Μαρξ μιλούσε για τον ελεύθερο έρωτα. Και κανείς δεν μιλάει πλέον. Είναι γιατί ο μαρξισμός ξαναπήρε τις συνήθειες του πολιτισμού από τον οποίον εγεννήθηκε. Καθιερώθηκε η μεγάλη σταλινική καταστολή που εξακολουθεί ακόμα στην Ρωσία και που θέτει απαγορεύσεις δια λόγους ηθικής: δεν πρέπει να μιλά κανείς για το σεξ/φύλον. Και αυτό συμβαίνει επίσης στην Ιταλία. Οι μαρξιστές είναι ένοχοι ηθικολογίας».

Η ταινία του Σαλό ή 120 Μέρες στα Σόδομαολοκληρώθηκε μόλις μερικές εβδομάδες πριν τη δολοφονία του. Πρόκειται για μία ωμή και σκληρή καταβύθιση στη φύση του φασισμού. Και αποτελεί το πλέον αμφισβητούμενο έργο του «προκλητικού» Παζολίνι, καθώς σε αυτό περιέχονται σκηνές βίας, οργίων, σεξουαλικής υποταγής, παρά φύση βιασμού, αιμομειξίας, ψυχρών βασανιστηρίων και δολοφονίας.

Η τανία βασίζεται στο βιβλίο 120 Μέρες των Σοδόμων τουΜαρκήσιου ντε Σαντ, ενώ η  δομή του θυμίζει την Θεία Κωμωδία του Δάντη. H ιστορία του έργου διαδραματίζεται στην Δημοκρατία του Σαλό, ένα εικονικό κρατίδιο που είχαν ιδρύσει οι φασίστες του Μουσολίνι κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τέσσερις εκπρόσωποι της ιταλικής φασιστικής εξουσίας, ανακοινώνουν ότι θα αναλάβουν τη διαπαιδαγώγηση νέων αγοριών και κοριτσιών και τα παραλαμβάνουν με τη συγκατάθεση των οικογενειών τους. Στη συνέχεια τα υποβάλλουν σε απίστευτα μαρτύρια σεξουαλικών οργίων, βασανιστηρίων και τελετών κοπρολαγνείας, μετατρέποντάς τους σε δούλους.
Η οργή που προκάλεσε το «Σαλό» ήταν τόσο σφοδρή, που φίλοι του ποιητή, διανοούμενοι και καλλιτέχνες της Ιταλίας, ισχυρίστηκαν πως ο Παζολίνι δεν δολοφονήθηκε από τον Πελόζι αλλά από νεοφασίστες. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Michelangelo Antoniοni είχε πει πως ο Παζολίνι έγινε «το θύμα των ίδιων του των χαρακτήρων».
Ο ίδιος ο Παζολίνι λίγο πριν τη δολοφονία του, είχε πει για την ταινία:

Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι έφυγε από τη ζωή, με τόσο τραγικό τρόπο, σε ηλικία 53 ετών, έχοντας αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι του στον παγκόσμιο κινηματογράφο και την ευρωπαϊκή διανόηση. Το σώμα του ετάφη στην Καζάρσα, στο αγαπημένο του Φριούλι.
tvxs.gr

Διαβάστε περισσότερα

Φοροδιαφυγής «εγκώμιον»

Νικος Καραβελος* 

Φόρος λέγεται η υποχρέωση εισφοράς προς το κράτος. Σε χρήμα, σε είδος, ακόμα και σε ανθρώπους.

Διαχρονικά, η εξουσία αναγνωρίζει μόνο ένα ρήμα, το ρήμα φέρω. Και μάλιστα στην προστακτική του. «Φέρε». «Μας λείπουν, φέρε», «που έκρυψες τα υπόλοιπα, φέρε». Και από το ρημάδι τούτο το ρήμα προέκυψε η λέξη φόρος.

Δίνει ο δυστυχής, όσα κι αν έδωσε ξαναδίνει, δεν επαρκούν ξαναδίνει. Φόροι από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Φόρος των συμμάχων, φόρος υπέρ της θεάς Αθηνάς, φόρος υπέρ του τάματος του Σωτήρος του δικτάτορα Παπαδόπουλου, φόρος έκτακτος, τακτικός, άμεσος, έμμεσος, ειρηνικός, για τον πόλεμο. Φόρος εφάπαξ και για «καβάντζες», φόρος για τα δημόσια έργα, φόρος της Πεντηκοστής στην αρχαία Αθήνα, φόρος για το Διαπύλιον, των μετοίκων, φόρος ξενικός (για να δουλεύουν οι ξένοι), φόρος πορνικός.

Για κάθε φόρο κι ένας αντίστοιχος νόμος. Κι ο δυστυχής με βάση τον νόμο πληρώνει, από τη γέννηση μέχρι τον τάφο του. Ως μέσον αντίστασης αναγκάστηκε να εφεύρει την «ψευδή δήλωση», την απόκρυψη, τη φοροδιαφυγή. Έλα, όμως, που οι άλλοι που θεσπίζουν τους κανόνες, με καινούργιους νόμους άρχιζαν το ψάξιμο και τη στυγνότερη αρπαγή. Αυτοί οι κανόνες ονομάστηκαν φορολογικοί και παρότι ραφιναρίστηκαν και εξελίχθηκαν στο διάβα των αιώνων, η βάση και η φύση τους παρέμειναν απαρασάλευτες και αναλλοίωτες. Η νομιμοποίηση, δηλαδή, της αδικίας και της αρπαγής και η καθιέρωση υποχρέωσης καταβολής μόνο για τους φτωχούς με αντίστοιχη απαλλαγή των πλουσίων.

Ορθότερος, συνεπώς, ορισμός της έννοιας του φόρου θα ήταν ο ακόλουθος : «Φόρος είναι διαχρονικά το υποχρεωτικό, με νόμο, ξήλωμα της τσέπης των φτωχών και ο πειθαναγκασμός τους να καταβάλουν από το υστέρημά τους στο κράτος, προκειμένου αυτό να παραδώσει τα αγαθά στις τσέπες των πλουσίων».

Αυτή ήταν και είναι η φύση της νόμιμης διαρπαγής. Σύμφυτη με την εξουσία, που πάντα απεικονίζεται ως αναλλοίωτη, ενδύεται καταγωγή θρησκευτική και λαμβάνει υπερβατικό χαρακτήρα. Για να πείθει και να φοβίζει. Απεικονίζεται ως αιώνια, ενώ δεν είναι παρά ευκαιριακή και πρόσκαιρη.

Τότε η εξουσία πήγαζε από τον Θεό και με εντολή Του καταπίεζε τον λαό. Τώρα πηγάζει απευθείας από τον λαό και «με εντολή του» καταπιέζει τον ίδιο τον λαό. Κάποτε υπήρχε μια στοιχειώδης «λογική». Σήμερα ο λαός νομοθετεί τη λεηλασία του. Αυτό το σχιζοφρενικό είδος μυθολογικού δικαίου κατατάσσεται στα «ιερά». Αρκεί ένας άθλιος νόμος να έχει ψηφιστεί στο όνομα του λαού, για να μπορεί να γίνει όργανο βασανιστηρίων, φραγγέλιο, φάλαγγα, φούρκα, σούβλα ανασκολοπισμού.

Αυτό το είδος παράνομου δικαίου φιλοδοξεί να ορίζει, να διευθύνει, να κατευθύνει τη ζωή μας. Αυτό το άθλιο σύστημα έχει το θράσος να κάνει μαθήματα στους πολίτες. Αυτό το διαβολικό (για να μιλήσουμε κι εμείς με όρους θεολογικούς) μηχάνημα, που αυτοαποκαλείται νομιμότητα, χρησιμοποιείται πάντα προς όφελος των ολίγων.

Αυτή η δουλοπρεπής συνεργία αποκρύπτει τις μάχες των κοινωνικών δυνάμεων, τη δολιότητα των συμφερόντων, τη μεροληψία της δύναμης και την αυταρχικότητα των κρατούντων. Αγνοεί, κυρίως, την πάλη των τάξεων, η οποία παράγει τον νόμο και το δίκαιο.(1)

Αυτή η απάτη παρενδεδυμένη την απροσωπόληπτη, αδιάκριτη και προστατευτική εξουσία, γίνεται όργανο εξυπηρέτησης και του πλέον άγριου τυραννικού καθεστώτος και της πλέον υποκριτικής, τυραννικής δημοκρατίας.

Αυτή η αθλιότητα μεταμφιεσμένη σε επιστήμη είναι, όπως έλεγε ο Αθανάσιος Ρουσόπουλος («Κατασκευάζειν και Χαίρειν», Αθήνα 1936), η «αργυρώνητη εταίρα της σκέψεως, η διεφθαρμένη των αρχόντων παλλακίς». (2)

Από το ρήμα φέρω προέρχεται και η φοροδιαφυγή. Κατά πως λένε τα λεξικά «φοροδιαφυγή είναι η απόκρυψη της φορολογητέας ύλης, με σκοπό την καταστρατήγηση των νομίμων φορολογικών υποχρεώσεων». Αν σκεφτεί, όμως, κανείς ότι κάποιος αποκρύπτει εκείνο που επιχειρούν να του κλέψουν, τότε ορθότερος ορισμός της φοροδιαφυγής θα ήταν ο ακόλουθος : «Φοροδιαφυγή είναι η απόκρυψη μέρους της φορολογητέας ύλης, με σκοπό την αποφυγή της ολοκληρωτικής λεηλασίας από μέρους του κράτους, με σκοπό τη μεταφορά πλούτου από τους φτωχούς προς τους πλούσιους».

Συνιστά πράξη αντίστασης και σαφή αμφισβήτηση της εξουσίας του κράτους, το οποίο με τη σειρά του αποτελεί έκφραση της ισχύος του πλούτου.

Αποτελεί μεν παράβαση του νόμου, συγγνωστή (συγχωρητέα), όμως, καθώς συγκροτεί χαρακτηριστική εκδήλωση των περιπτώσεων της σύγκρουσης καθηκόντων και της κατάστασης ανάγκης.

Είναι έμπρακτη κριτική του δικαίου και του κοινωνικού καθεστώτος που το θεσπίζει.

Στοιχειώδης και αναγκαίος πορισμός προς το ζην, που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν εξασφαλίζεται παρά μόνο μέσω ενός ρήγματος στο ίδιο το δίκαιο. (3)

(1) και (2) Βασ. Ι. Παππά, Εισαγγελέα Εφετών, Το ποινικό πρόβλημα, εκδ. Αφοί Σάκκουλα 1986  

(3) Μανόλη Λαμπρίδη Η σύγκρουση με τον νόμο ως έμπρακτη κριτική του δικαίου και το συναίσθημα ενοχής, εκδ. ΕΡΑΣΜΟΣ.

*O Νίκος Καραβέλος είναι δικηγόρος- συγγραφέας.

Διαβάστε περισσότερα

“Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας;”

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Η καλή μας κυβέρνηση – που είναι και «αριστερή» – πέρασε έναν ακόμα νόμο ενίσχυσης των τραπεζών με ρευστό και εγγυήσεις.
    Ο νόμος αυτός ψηφίστηκε όπως και οι προηγούμενοι: Με διαδικασίες εξπρές και «κατεπειγόντως». Αλλά αυτές ακριβώς τις διαδικασίες ήταν που ο ΣΥΡΙΖΑ – πριν γίνει κυβέρνηση – τις αποκαλούσε «εκτροπή» και «αντιδημοκρατική μαυρίλα»…
    Ο νόμος αυτός, που δίνει νέο χρήμα στις τράπεζες, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τους προηγούμενους αντίστοιχους μνημονιακούς νόμους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.
    Εκείνους τους νόμους που ο ΣΥΡΙΖΑ – πριν γίνει κυβέρνηση – τους αποκαλούσε «σκάνδαλο» και «έγκλημα»…
    Στο πλαίσιο εκείνων των νόμων (που πριν ήταν «σκάνδαλο» και «έγκλημα» αλλά τώρα έγιναν «αριστερή σωτηρία») και πριν από την νέα ανακεφαλαιοποίησή τους, οι τράπεζες είχαν λάβει σε ρευστό ή κρατικές εγγυήσεις το ποσό των 211,5 δισ. ευρώ.
    Προσοχή: Σε αυτά τα δισεκατομμύρια δεν έχει προστεθεί ο πακτωλός που με τη μορφή ρευστότητας έχουν λάβει οι ελληνικές τράπεζες από την ΕΚΤ. Ενισχύσεις που μόνο τα δυο πρώτα χρόνια των μνημονίων είχαν ανέλθει στο εξωφρενικό ποσό των 125 δισ.ευρώ (έκθεση Eurobank Μάης 2012).
    Κάποιοι δημοσιολογούντες, θέλοντας να εξωραΐσουν το καθεστώς της τραπεζοκρατίας, αναμηρυκάζουν το εξής «επιχείρημα» της συμφοράς: «Μα τα λεφτά αυτά – λένε – δεν είναι ρευστό, δεν είναι χρήμα, τα περισσότερα είναι εγγυήσεις, άρα δεν μπορείτε να δημιουργείτε εντυπώσεις (σσ: εμείς δημιουργούμε τις εντυπώσεις) ότι όλα αυτά τα λεφτά έχουν καταλήξει στα ταμεία των τραπεζών». Μάλιστα…
    Είναι προφανές ότι εμείς και οι ανωτέρω παπαρολόγοι εντυπωσιαζόμαστε από διαφορετικά πράγματα απ΄ ότι εμείς. Για παράδειγμα:  Σε αυτούς δεν προκαλεί καμία εντύπωση ότι
   α) τουλάχιστον 50 δισ. ευρώ από τα προηγούμενα έχουν ήδη διατεθεί στις τράπεζες ως ρευστό,
   β) οι εγγυήσεις αυτές παρέχονται από το ελληνικό κράτος και ως εκ τούτου όταν καταπίπτουν βαραίνουν το ελληνικό κράτος, δηλαδή τον χειμαζόμενο ελληνικό λαό,
   γ) ότι οι ενισχύσεις προς τις τράπεζες βαραίνουν το δημόσιο χρέος που καλείται να το πληρώσει, πάλι, ο ελληνικός λαός.
    Εκείνο, όμως, που βασικά δεν προκαλεί καμία εντύπωση σε όλους αυτούς είναι το εξής:
    Ενώ το κράτος υπό οποιαδήποτε κυβέρνηση (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ) για τις τράπεζες είναι προθυμότατο να εγγυάται, για τον μισθό του εργάτη δεν εγγυάται κανένας!
    Για το σπίτι του μεροκαματιάρη ή του άνεργου που απειλείται με πλειστηριασμό δεν εγγυάται κανένας!
    Για τις συντάξεις των γερόντων δεν εγγυάται κανένας!
    Για τα ασφαλιστικά δικαιώματα των ανθρώπων του μόχθου δεν εγγυάται κανένας!
    Για την αποτροπή των λουκέτων σε εκατοντάδες χιλιάδες μαγαζιά δεν εγγυάται κανένας!
    Καμία εντύπωση δεν προκαλεί σε όλους αυτούς ότι για τα εισοδήματα των μισθωτών, που έχουν σφαγιαστεί κατά 50%, που εδώ και 6 χρόνια πληρώνουν τον ένα φόρο και το ένα χαράτσι μετά το άλλο, δεν προβλέφτηκε, ποτέ, κανένα πρόγραμμα… «ανακεφαλαιοποίησης». Ούτε «ενίσχυσης». Ούτε «εγγύησης».
    Εν αντιθέσει, βεβαίως, με τις τράπεζες…
***
    Ως εκ τούτου, ας πάμε να θυμηθούμε λίγο την βικτωριανή εποχή, μέσα από την «Όπερα της Πεντάρας»:
    To φόντο είναι τα προάστια του Λονδίνου, εκεί που καταφεύγουν οι κοινωνικά απόκληροι και περιθωριοποιημένοι. Εκεί που το έγκλημα και ο υπόκοσμoς αντλούν τους στρατούς και την πελατεία τους.
    Ο ένας ήρωας, ο Πίτσαμ, έχει το «ταλέντο» να εκμεταλλεύεται και να εξαπατά ανθρώπους. Τους κρατά ομήρους στη δούλεψή του. Αν και είναι υγιείς, τους βάζει να παριστάνουν τους σακάτηδες και τους στέλνει να ζητιανεύουν για λογαριασμό του.
    Είναι ο επικεφαλής των λωποδυτών, ο αρχηγός του υποκόσμου, τα πορνεία δουλεύουν γι” αυτόν, αλλά γι” αυτόν δουλεύει και ο αρχηγός της Αστυνομίας…
    Ο άλλος ήρωας είναι ο Μακήθ. Γοητευτικός και ακραίος, τζέντλεμαν και μαχαιροβγάλτης. Ιδεολόγος και γκάνγκστερ. Προϊόν και ο ίδιος ενός κοινωνικού «πολτού», που όσο δεν έχει συνείδηση της δύναμής του, όσο δέχεται την επικυριαρχία των Πίτσαμ, τόσο περισσότερο γίνεται «άνθρωπος λύκος για τον άνθρωπο». Τόσο περισσότερο βουλιάζει στην αυταπάτη «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».
    Το μήνυμα εκπέμπεται με τρόπο απλό και γι” αυτό ευθύβολο:
    Η δυστυχία πάει χέρι – χέρι με την υποταγή των πολλών στους λίγους. Η κρατική εξουσία «διαιτητεύει» στο σύστημα της εκμετάλλευσης.
    Όσο μεγαλύτερη η «καπατσοσύνη» και η «ελευθερία της αγοράς», τόσο μεγαλύτερη η αγριότητα των «νονών» και η «ελευθερία ηθών».
    Όσο πιο παγιωμένη η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τόσο πιο αχόρταγη η βουλιμία, τόσο πιο ασύδοτη η αχρειότητα του εκμεταλλευτή.
    Πρόκειται για την ιστορία ενός σάπιου κόσμου που επαναλαμβάνεται.
    Αυτή είναι η ιστορία ενός κόσμου που το 1728, όταν ο Τζον Γκέι συνέλαβε την «όπερα του ζητιάνου», βασίλευε η εκμετάλλευση υπό το στέμμα της αριστοκρατίας.
    Είναι η ιστορία ενός κόσμου που, όταν ο Μπρεχτ διασκεύασε μεγαλοφυώς την «όπερα του ζητιάνου», δημιουργώντας την «Οπερα της Πεντάρας», βασίλευε η εκμετάλλευση υπό το στέμμα της ήδη εδραιωμένης χρηματιστικής ολιγαρχίας.
    Στο ερώτημα αν η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται και σήμερα, στην εποχή δηλαδή των πολυεθνικών και των τραπεζών, ας αποφασίσει ο αναγνώστης.     Έχοντας, φυσικά, υπόψη του τα λόγια του Μακήθ, λίγο πριν ανέβει στην κρεμάλα:
«Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας;»…

• Πηγή: enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Η αγάπη προς τον εαυτό

Όταν προσφάτως με ρώτησαν για τους τρόπους με τους οποίους μπορεί κανείς να αγαπήσει τον εαυτό του, ενδόμυχα χαμογέλασα. Σκέφτηκα πως ζούμε σε μία εποχή που ζητάει «οδηγίες χρήσεως», έτοιμες συνταγές και σαφή βήματα, προκειμένου να φθάσει από το σημείο Α στο σημείο Β με ταχύτητα, ευκολία και κυρίως, ασφάλεια. Τέτοιου είδους «οδηγίες», χρήσιμες και σκόπιμες στον κόσμο της τεχνολογίας, των αντικειμένων, της παραγωγής ή των μαθηματικών, συνήθως δεν έχουν εφαρμογή στο πεδίο του ανθρώπου και της ψυχολογίας του. Το πρόβλημα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι πολυδιάστατο: Κατ’ αρχάς, εξ’ ορισμού η αγάπη προς τον εαυτό μας δεν είναι ούτε μία εύκολη, ούτε μία γρήγορη διαδικασία και, οπωσδήποτε, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι ασφαλής. Από την άλλη πλευρά, δεν είναι κάτι που εξαρτάται απολύτως από εμάς τους ίδιους. Το γνωστό κλισέ, ότι «για να αγαπήσεις τον άλλο θα πρέπει πρώτα να έχεις αγαπήσει τον ίδιο τον εαυτό σου», έχει μία προϋπόθεση που ίσως φανεί παράδοξη: για να μπορέσεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου, θα πρέπει πρώτα να έχεις αγαπηθεί. Ως εκ τούτου και επιλέγοντας, όπως πάντα, να μείνω σε απόσταση από κάθε είδους έτοιμο συνταγολόγιο για την ανθρώπινη συμπεριφορά, στο παρόν κείμενο θα εστιάσω σε αυτά τα δύο κεντρικά σημεία και μέσα από αυτά, θα σκιαγραφήσω την πορεία προς μία βελτιωμένη αυτοεκτίμηση και φροντίδα του εαυτού.

Τι εννοούμε άραγε λέγοντας «αγαπώ τον εαυτό μου»; Πιο συγκεκριμένα, τι εννοούμε λέγοντας «εαυτός μου»; Για να μπορέσουμε να δείξουμε αγάπη προς ένα άλλο πρόσωπο, για να καταφέρουμε να νοιαστούμε για τον άλλο, βασική προϋπόθεση είναι να γνωρίζουμε και να αποδεχόμαστε αυτό τον άνθρωπο σε βάθος: Τα θετικά και τα αρνητικά του σημεία, τον τρόπο που αντιδράει σε κάθε περίσταση, τις συνήθειές του και τι αντλεί από αυτές, τις βαθύτερες επιθυμίες του, τα αίτια που τον κάνουν να επιλέξει αυτό και όχι εκείνο, τα πράγματα που αγαπάει και τα πράγματα που αποφεύγει, τους φόβους του, τις ελπίδες του. Ό,τι ισχύει για την αγάπη που δείχνουμε προς ένα άλλο πρόσωπο όμως, ισχύει και για την αγάπη προς τον εαυτό μας. Πώς θα τον αγαπήσουμε αν δεν τον γνωρίσουμε; Κι εδώ είναι που αρχίζει η επίπονη διαδικασία της αυτογνωσίας. Και είναι επίπονη, διότι καλούμαστε να σταθούμε με ειλικρίνεια απέναντι σε εμάς τους ίδιους και να μελετήσουμε τα σκοτεινά μας σημεία: τους φόβους μας, τα ελαττώματά μας, τη συμπεριφορά μας απέναντι στους άλλους, τα ευάλωτα σημεία μας, που τόσο καλά τα προφυλάσσουμε από τη θέα των άλλων, τις ενδόμυχες επιθυμίες και ανάγκες μας, τα τραύματα που κουβαλάμε, όσα μας κάνουν μέσα μας να ντρεπόμαστε ή να νιώθουμε ενοχές. Και ταυτόχρονα, η άλλη όψη της δυσκολίας: να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να δει και να παραδεχτεί τα θετικά μας στοιχεία: τα όμορφα στοιχεία του χαρακτήρα μας, τα προτερήματα της προσωπικότητάς μας, του σώματός μας, τα σημεία της βιογραφίας μας για τα οποία νιώθουμε υπερήφανοι, τις κατακτήσεις μας, όσα κάναμε να μας συμβούν και μας πήγαν ένα βήμα παρακάτω, τις ικανότητές μας. Τόσο το πρώτο, όσο και το δεύτερο απαιτούν θάρρος και ειλικρίνεια.

Και δεν είναι μόνο αυτά. Στην ιδέα της καλύτερης γνωριμίας με τον εαυτό μας, εντάσσονται και τα όσα κάνουμε ή δεν κάνουμε για εμάς στην καθημερινότητά μας. Άραγε τον φροντίζουμε τον εαυτό μας, ή τον υποβάλλουμε σε διαρκείς αυτοταπεινώσεις; Ποιος είναι ο περίγυρός μας; Τι ανθρώπους συναναστρεφόμαστε; Υπάρχει ένα υγιές δούναι και λαβείν στις σχέσεις μας, ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο; Πώς τρέφουμε τον εαυτό μας και με τι; Πέρα από την κανονική τροφή του οργανισμού, υπάρχει και η ψυχική/συναισθηματική τροφή. Φροντίζουμε τακτικά για αυτή, κι αν ναι πώς; Αν όχι, γιατί; Τελικά, σεβόμαστε τον εαυτό μας και τις επιθυμίες του, ή επιτρέπουμε στους άλλους να επιβάλλουν τις δικές τους απαιτήσεις πάνω μας, φοβούμενοι πως αν αντιδράσουμε διαφορετικά θα τους χάσουμε; Κανένας μας δεν ζει σε κενό αέρος. Όλοι κινούμαστε σε ένα πλαίσιο σχέσεων και είναι αυτές οι σχέσεις που πολλές φορές μάς αποκαλύπτουν στοιχεία του εαυτού μας που δεν γνωρίζουμε. Αν παρατηρήσουμε τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τους άλλους, καθώς και τον τρόπο που οι άλλοι σχετίζονται με εμάς, θα μπορέσουμε να διαπιστώσουμε πολλές πτυχές της συμπεριφοράς μας που μέχρι πρότινος μας ήταν άγνωστες. Και εδώ, δεν εννοούνται μόνο οι γνωστοί ή οι φίλοι, αλλά και οι άνθρωποι του πιο στενού μας κύκλου, όσοι θεωρούμε δεδομένους ή αγαπημένους και ποτέ δεν έχουμε επιχειρήσει να παρατηρήσουμε ή να αμφισβητήσουμε.

Η αναφορά στους πιο κοντινούς και αγαπημένους ανθρώπους της ζωής μας, μάς φέρνει στο δεύτερο σημείο που προαναφέρθηκε: για να αγαπήσεις τον εαυτό σου, πρέπει πρώτα να έχεις αγαπηθεί. Κι αυτό, διότι η ικανότητα της αγάπης δεν είναι εγγενής∙ μαθαίνεται. Είναι μία τέχνη, όπως τη χαρακτηρίζει ο E. Fromm, στην οποία κάποιος μας εκπαιδεύει όταν ακόμα είμαστε παιδιά. Αυτό σημαίνει πως, η ικανότητά μας να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, εξαρτάται από το αν αυτός ο κάποιος – συνήθως ο γονιός στα παιδικά μας χρόνια – μας αγάπησε και μας αποδέχθηκε κυρίως για εκείνα τα στοιχεία μας στα οποία είμαστε περισσότερο ευάλωτοι και ανασφαλείς. Μία τέτοια άνευ όρων, ειλικρινής αγάπη επιτρέπει στο μικρό παιδί να νιώσει ελευθερία και ανακούφιση, καθώς θα διαπιστώνει ότι τα όσα αρνητικά νόμιζε πως έχει δεν αποτελούν εμπόδιο ούτε κριτήριο για την αγάπη του άλλου. Εκκινώντας από μία τέτοια θέση ελευθερίας και αυτό-αποδοχής, ο μετέπειτα ενήλικος μπορεί να ανοιχτεί και να ρισκάρει στην αγάπη προς τον άλλον, όντας ασφαλής και σίγουρος για τον ίδιο τον εαυτό του.

Βεβαίως, ούτε ο κόσμος είναι ιδανικός ούτε οι γονείς τέλειοι. Συχνά, τα ευάλωτα σημεία μας αντιμετωπίζονται με επικριτική ή απορριπτική διάθεση, με αποτέλεσμα να μαθαίνουμε από πολύ μικροί να τα κρύβουμε, να ντρεπόμαστε για αυτά ή να νιώθουμε κατώτεροι των άλλων. Πώς να βγεις να μοιραστείς αυτά τα σημεία με κάποιον άλλον, όταν οι πρωταρχικές σου εμπειρίες σου έχουν μάθει ότι θα σε απορρίψει για αυτά; Όταν αυτό που είμαστε γίνεται διαρκώς αντικείμενο ακύρωσης και περιφρόνησης, καταλήγουμε να δημιουργήσουμε έναν ψευδή εαυτό, πίσω από τον οποίο κρυβόμαστε και νιώθουμε ασφαλείς – με ένα υψηλό κόστος, όμως, αφού μόνο ο αυθεντικός μας εαυτός μπορεί να αντέξει το ρίσκο της εγγύτητας, να είναι ελεύθερος και δημιουργικός.

Άραγε, ποιες πτυχές μας φροντίσαμε να κρύψουμε καλά από τους άλλους όταν ήμασταν παιδιά; Για ποια πράγματα ντρεπόμασταν, τι φοβόμασταν να εκφράσουμε μη τυχόν και τιμωρηθούμε, ποιες επιθυμίες μας αποκρύψαμε και καταπιέσαμε γιατί ξέραμε ότι δεν θα γινόντουσαν αποδεκτές; Και σήμερα, ως ενήλικοι, πώς είμαστε μέσα στις σχέσεις μας; Καταλαμβάνουμε και οι δύο τον ίδιο χώρο, ψυχικά και συναισθηματικά, ή μήπως υπάρχουν σημεία στα οποία συρρικνωνόμαστε, κρυβόμαστε ή απλώς δεν εκφραζόμαστε;

Ίσως όλα αυτά τα ερωτήματα και, πολύ περισσότερο, οι απαντήσεις σε αυτά να φαντάζουν ήδη δύσκολες και απαιτητικές. Και πράγματι είναι. Οι άνθρωποι που ξεκίνησαν αυτό το ταξίδι γνωρίζουν πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι αλλά και πόσα οφέλη κρύβει στη διάρκειά του. Η πορεία προς την αγάπη για τον εαυτό μοιάζει σαν έναν κακοκεντημένο καμβά, που τον ξηλώνεις και τον ξανακεντάς από την αρχή, αυτή τη φορά με το δικό σου χέρι και τις δικές σου επιλογές.

Θα κλείσω περισσότερο με ένα σχόλιο παρά με κάποιο συμπέρασμα. Συχνά, η αγάπη προς τον εαυτό συγχέεται με τον εγωισμό. Η προτεραιότητα στις δικές μας επιθυμίες και ανάγκες, η φροντίδα για προσωπικό χρόνο, άσκηση, διασκέδαση, κοινωνικές συναναστροφές, χόμπι, η διεκδίκηση των επιθυμιών και των στόχων μας και οτιδήποτε άλλο κρίνουμε απαραίτητο για εμάς τους ίδιους, συχνά χαρακτηρίζεται ως αποκλειστικό ενδιαφέρον για τον εαυτό μας και αδιαφορία για τους άλλους. Ωστόσο, η αγάπη για τον εαυτό είναι το αντίθετο του εγωισμού. Ο εγωιστής, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο E. Fromm, είναι ανίκανος να αγαπήσει – τον εαυτό του και τους άλλους. Η όλη του συμπεριφορά είναι απλώς αρπακτική: αγωνιά για έξωθεν ικανοποιήσεις που ο ίδιος δεν μπορεί να προσφέρει στον ίδιο τον εαυτό του. Αντίθετα, στον άνθρωπο που αγαπάει τον εαυτό του θα συναντήσουμε μία κατάφαση, η οποία προκύπτει αβίαστα από την ικανότητά του να φροντίζει, να σέβεται, να είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του και να γνωρίζει:  πρώτα τον εαυτό του και μετά τους άλλους.

Αποστολοπούλου Αντιγόνη, Συμβουλευτική Ψυχολόγος
 https://to23ogramma.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα

Λιλή Ζωγράφου: Η Ελλάδα εκδίδεται, συνειδητά και ασύνειδα. Κι ούτε ένας αθώος. Ανεύθυνος κανένας

«Δεν πουλώ ύφος, στυλ, λογοτεχνία. Δεν γράφω διηγήματα. Καταθέτω γεγονότα και συμπτώματα της εποχής που ζω. Όλα όσα γράφω συνέβησαν. Σε μένα ή σε άλλους. Χρόνια τώρα σπαταλιέμαι, παρακολουθώντας όλα κι όλους.

Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της, με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν’ αντιδράσω, να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ το μαζικό μας εξευτελισμό.

Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν’ ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου δε θα στρεφόταν κατά του καταστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη.

Η γη έτσι κι αλλιώς δε χωρά άλλους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Όπως δε χωρά άλλα φερέφωνα προκάτ επανάστασης.

Η ζωή γίνηκε πια πάρα πολύ απάνθρωπη για να την καλουπώνουμε σε σχήματα, δε μας ανήκει καν, όπως δε μας ανήκει τίποτα, από τη γη που κατοικούμε ως τα πρόσωπά μας.

Όταν ο κάθε τυχάρπαστος, ο κάθε τιποτένιος, μπορεί να μάς δέσει πάνω σε μια καρέκλα, σ’ έναν πάγκο ή σ’ ένα κρεβάτι, να μάς φτύσει, να μάς μαστιγώσει, να μάς βιάσει.

Το Σύστημα αποχαλινωμένο καλλιεργεί σκόπιμα την ασυνειδησία, την αγριότητα, το χάος, καταλύοντας το σεβασμό για τον ανθρώπινο παράγοντα. Δεν άφησε τίποτα ανεκμετάλλευτο,από το “χάσμα των γενιών” που αποκόβει τους ανθρώπους μεταξύ τους και ετοιμάζει τους αυριανούς παιδιά-καταδότες του Χίτλερ, ως την κατάργηση της οικογένειας.

Ο άνθρωπος βγαίνει στο σφυρί. Για να μη βρίσκει το Σύστημα καμιά αντίδραση και να μπορέσει αύριο να βγάλει ελεύθερα στο σφυρί και τις πατρίδες.

Ο Παπαδόπουλος ήταν μια δοκιμή και στον ευρωπαϊκό χώρο, κατά το σύστημα των χιλιάδων πειραμάτων που πραγματοποιούνται σ’ όλες τις περιοχές του πλανήτη. Η συνταγή είναι πια κοινή: Όταν ένας λαός σηκώσει κεφάλι κατά του κυβερνήτη του, εκπρόσωπου του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, βρείτε έναν αλήτη και αναθέστε του να περάσει χειροπέδες σ’ αυτό το λαό. Κι αφήστε τον να εξουθενωθεί.

Το πιθανότερο είναι να συνηθίσει και να ζήσει εξουδετερωμένος από τριάντα μέχρι σαράντα χρόνια, όπως συνέβη στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Επειδή όμως οι καιροί αλλάζουν, τα πράματα πάνε γρηγορότερα, η συνταγή τροποποιήθηκε.

Πάρτε τα κλειδιά από τον αλήτη, δώστε τα στον παλιό κυβερνήτη και στείλτε τον να ξεκλειδώσει τις χειροπέδες. Ο λαός θα του γλείφει τα χέρια, βλέποντάς τον σαν ελευθερωτή του.

Γι’ αυτό και μεις, τα σύγχρονα πειραματόζωα, οφείλουμε να χρησιμοποιούμε πάντα τον όρο π.Χ., που θα σημαίνει τώρα πια “προ Χούντας”, και μ.Χ., “μετά τη Χούντα”. Γιατί το πείραμα πέτυχε και δεν πρέπει να το λησμονούμε ούτε στιγμή. Η Ελλάδα εκδίδεται, συνειδητά και ασύνειδα. Κι ούτε ένας αθώος. Ανεύθυνος κανένας».

Απόσπασμα από το βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου “Επάγγελμα Πόρνη”, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 1998

Η τελευταία συνέντευξη της Λιλής Ζωγράφου στον Ανδρέα Ρουμελιώτη

Πηγή: nostimonimar

Διαβάστε περισσότερα

Το νόημα της ζωής -όπως μου το φανέρωσε ένας νεκρός.

Γεννιόμαστε όλοι τρελοί. Μερικοί παραμένουν.
Σ. Μπέκετ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Κανείς δεν έλεγε στον Αδάμ τι στ’ αλήθεια είχε συμβεί στον παππού του.

«Κάτι χρέη», του λέγανε, «κάτι στεναχώριες…»
«Ανέβηκε σε μια καρυδιά να τινάξει τα καρύδια και πέφτοντας χτύπησε το κεφάλι του και κόντεψε να τα τινάξει», έλεγε ο πατέρας του, αλλά το ύφος του έδειχνε ότι έλεγε ψέματα.

Ήταν σαν τότε που του είχε πει ότι αν δεν έπλενε καλά τον αφαλό του θα σάπιζε η κοιλιά του και θα έπρεπε να του ράψουν κομμάτια γάτας στο δέρμα του!

Ο Αδάμ, παρότι παιδί –ή μπορεί ακριβώς εξαιτίας αυτού, μπορούσε να καταλάβει πότε του έλεγαν ψέματα. Ήξερε σίγουρα πως ο παππούς «έπαθε τη ζημιά» όταν ήταν μεγάλος. Εγκατέλειψε τη δουλειά του και τα εγκόσμια κι αφιερώθηκε στην τέχνη του καπνίσματος.

~~

Με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις μετουσίωνε σε καπνό –μέσα σ’ ελάχιστα λεπτά- τα Άσσος άφιλτρα, αυτά που λένε και στούκας. Τέλειωνε το τσιγάρο, άναβε αμέσως καινούριο και το κάπνιζε μέχρι να καούν τα δάκτυλα του.

Μετά κι άλλο κι άλλο, μια επαναλαμβανόμενη κίνηση στο χρόνο και στο χώρο, δίχως δυνατότητα λύτρωσης.

Ανάμεσα σε κάθε τζούρα, κρυμμένος στην αχλή της εθελούσιας καταδίκης του, μουρμούριζε ακατάληπτα λόγια, μονολογούσε, ψιθύριζε ανόσια ξόρκια.

Καθόταν στην αγαπημένη του θέση –στην άκρη του δωματίου, μακριά από το τζάκι- κι άφηνε το βλέμμα του να κείτεται παράλυτο στο πάτωμα, ενώ κάπνιζε και μονολογούσε.

~~

Από πολύ μικρός ο Αδάμ διαισθάνθηκε ότι τα λόγια του παππού έκρυβαν κάποιο βαθύτερο, σιβυλλικό νόημα. Οι υπόλοιποι συγγενείς πίστευαν ότι οι λέξεις ξεπηδούσαν από το στόμα του σαν βατράχια, χωρίς πρόθεση, και τον ρωτούσαν γελώντας: «Ποιος σε πείραξε πάλι, ρε Σπύρο;»

Ο παππούς δεν απαντούσε –ούτε καν τους κοιτούσε- κι όταν γίνονταν πολύ πιεστικοί πήγαινε στο διπλανό –κρύο- δωμάτιο για να μείνει μόνος.

~~

Κάποια νύχτα, όταν είχαν πάψει οι παρεμβολές των λογικών, ο Αδάμ σύρθηκε αθόρυβα στον νεφελώδη κόσμο του παππού του κι άκουσε:

Εισπνοή καπνού. Ξεφύσημα.
«Τα πάντα ματαιότητα και θλίψη πνεύματος.»
Εισπνοή καπνού. Ξεφύσημα.
«Πάντες οι ποταμοί υπάγουσιν εις τη θάλασσα και η θάλασσα ποτέ δε γεμίζει.»
Εισπνοή καπνού. Ξεφύσημα.
«Ό,τι έγινε, τούτο πάλι θέλει γίνει και ουδέν καινόν υπό του ήλιου.»
Σβήσιμο στο τασάκι. Τα δάκτυλα ψαρεύουν ένα ακόμα από την «κασετίνα».
Σπίρτο.
Εισπνοή καπνού. Ξεφύσημα.
«Εν πολλή σοφία είναι πολύ λύπη και όποιος προσθέτει γνώση προσθέτει πόνο.»
Εισπνοή καπνού. Ξεφύσημα.
«Ευφραίνου, νεανίσκε, εν την νεότητα σου. Διότι η νεότης και η παιδική ηλικία είναι ματαιότης.»

~~

Και συνέχιζε έτσι, μονολογώντας και καπνίζοντας ατελεύτητα, χωρίς να ενδιαφέρεται για την παρουσία του Αδάμ, μήτε για κανέναν άλλο, ίσως ούτε για τον εαυτό του.

Έμοιαζε να έχει μετατραπεί σε αυτόματο, σε έναν ασυνείδητο μηχανισμό εκμηδένισης τσιγάρων, ξεκομμένος απ’ ό,τι οι άλλοι θεωρούσαν σημαντικό, ταυτόχρονα υπερρεαλιστής και θιασώτης του παράλογου –μα ίσως πιο λογικός απ’ όλους, παγιδευμένος σε μια σπειροειδή πλανητική τροχιά –στη μια εστία της έλλειψης ο καπνός, στην άλλη ο Εκκλησιαστής– καταδικασμένος σε μια σισύφεια προσπάθεια.

Πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα.

~~

Αρκετά χρόνια μετά τον θάνατο του, ο Αδάμ τον συνάντησε σ’ ένα όνειρο.

Ονειρεύτηκε ότι είχε χαθεί σε ένα κτίριο με άπειρες διαδοχικές αίθουσες, με ανάποδες σκάλες που οδηγούσαν μέσα στους τοίχους, με παράθυρα που έβλεπαν τ’ ανεστραμμένα είδωλα τους, και μ’ αιωρούμενες αψίδες, όπως εκείνες που απεικονίζει στις λαβυρινθώδεις κατασκευές του ο Πιρανέζι.

Περπατούσε χωρίς να ξέρει που βρίσκεται ή που πηγαίνει –ήξερε μόνο ότι ήθελε να βγει το συντομότερο από ‘κει μέσα. Ώσπου είδε να τον πλησιάζει από την αντίθετη πλευρά ο παππούς του, με χαμηλωμένο το κεφάλι.

Ο Αδάμ φώναξε, αλλά εκείνος δεν αντέδρασε.

«Παππού», ξαναφώναξε και τον είδε να σηκώνει το κεφάλι.
«Ποιος είναι;» αποκρίθηκε ο παππούς.
«Είμαι ο εγγονός σου, ο Αδάμ, ο γιος της Γλαύκης», είπε και θέλησε να τον πλησιάσει.

Όμως σταμάτησε λίγο πριν την πόρτα γιατί ήξερε (πώς το ήξερε; είχε ξαναβρεθεί εκεί;) ότι αν την περνούσε θα μπορούσε να βρεθεί σε εντελώς διαφορετικό μέρος.

Ο παππούς στεκόταν δύο βήματα μπροστά του και προσπαθούσε να τον αναγνωρίσει.

«Ο Αδάμ», μονολόγησε.

Έπειτα άξαφνα φωτίστηκε, πέρασε την πόρτα (εκείνος μπορούσε να το κάνει, μάλλον επειδή ήταν νεκρός) και τον αγκάλιασε.

~~

Έκλαιγαν για πολύ ώρα, όμως δεν μπορούμε να πούμε με ακρίβεια την ώρα στα όνειρα.

Έπειτα ο παππούς ξεκίνησε να ψάχνει νευρικά τις τσέπες του.

«Παππού», είπε ο Αδάμ, «για πες μου. Εσύ που έζησες και τώρα πια έχεις πεθάνει, πες μου, πρέπει να ξέρεις, ποιο είναι το νόημα της ζωής;»

«Το νόημα;»
Ο παππούς τον κοίταξε απορημένος.
«Δεν υπάρχει κάποιο νόημα. Απλώς ζούμε. Απλώς ζούμε.»

Και λίγο πριν ξυπνήσει ρώτησε τον εγγονό του:
«Μήπως σου βρίσκεται κάνα τσιγάρο;»

Μετά από αυτό το όνειρο, όποτε ο Αδάμ βρισκόταν στο χωριό, τη Θάλαττα, πήγαινε στο μνήμα του παππού του, άναβε ένα τσιγάρο, τράβαγε μια τζούρα και μετά το άφηνε να καίγεται ανάποδα χωμένο στον τάφο.
~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός  http://sanejoker.info/

Διαβάστε περισσότερα

Αποικιοκρατία και αποικιακοί ανταγωνισμοί

Δέσποινα Ράπτη

Αν θέλουμε να μιλήσουμε για τη νεοαποικιοκρατία που βιώνουμε  τα τελευταία χρόνια ως χώρα, θα πρέπει καταρχήν να αποδεχθούμε μια αναγκαία συνθήκη, πως η ίδια η έννοια  της Αποικιοκρατίας προϋποθέτει την ύπαρξη μιας άλλης, του Ιμπεριαλισμού.  Ας ορίσουμε, όμως πρώτα τις έννοιες αυτές: ο  Ιμπεριαλισμός απ’ τη μία  είναι η πολιτική των ισχυρών κρατών  με στόχο την εκμετάλλευση των αδύναμων και την απόκτηση περισσότερης  δύναμης  πάνω τους και  Αποικιοκρατία απ’ την άλλη η πρακτική εφαρμογή αυτής της πολιτικής μέσω  της αναζήτησης και  κατάκτησης νέων εδαφών προς εκμετάλλευση. Ανατρέχοντας στην παγκόσμια ιστορία διαπιστώνουμε πως πάγια μέθοδος κάθε αποικιοκρατικής  πολιτικής ήταν και παραμένει η οικονομική διείσδυση στις αποικιοκρατούμενες  περιοχές όπου κατά συνέπεια ο πλούτος τους λεηλατήθηκε, οι λαοί τους αντιμετωπίστηκαν ως κατώτεροι και οι πολιτισμοί τους υποβαθμίστηκαν σε σχέση με τους πολιτισμούς των επικυρίαρχων.

Ας έλθουμε, όμως, στο προκείμενο, στην επίσκεψη  του Γάλλου Προέδρου Ολάντ στην Αθήνα εν έτει  2015, στον απόηχο της οποίας θα κινούμαστε για πολύ καιρό, διότι δεν ήρθε απλώς, είδε και απήλθε ως άλλος Καίσαρας … αλλά υποσχέθηκε κιόλας. Το τι υποσχέθηκε θα το εξετάσουμε στη συνέχεια, επί του παρόντος θα σταθούμε σε κάτι ιδιαιτέρως αξιοσημείωτο: στο τι επιδίωκε σε πρώτη ανάγνωση με αυτή του την  επίσκεψη που κάθε άλλο παρά  εθιμοτυπική ήταν και έτυχε αντίστοιχης υποδοχής. Δεν αποτιμάται μόνο ως επίδειξη ισχύος εντός και εκτός της χώρας του σε μια περίοδο πτώσης της δημοτικότητάς του, ούτε ως κίνηση επικοινωνιακού εντυπωσιασμού με κύριο αποδέκτη τον κραταιό εταίρο και παραδοσιακό συνεργάτη του, τη φράου Μέρκελ.  Ήταν  καθαρά μια κίνηση βιασύνης από πλευράς του ώστε να προλάβει  πρώτος την επιχειρούμενη οικονομική διείσδυση στην νέα αποικία  χρέους που ονομάζεται Ελλάς, με αδιαμφισβήτητα τη σημαντικότερη κατά τ’ άλλα  πολιτιστική προσφορά στην Ευρώπη  σύμφωνα με την ευγενική του επισήμανση. Με προμετωπίδα την ενίσχυση των διμερών πολιτιστικών και εκπαιδευτικών ανταλλαγών και τη μετάδοση τεχνοκρατικής  εμπειρίας και γνώσης στους ιθαγενείς σε θέματα διοίκησης και μεταρρυθμίσεων, πέρασε ομολογουμένως κομψά και με αρκετή γαλλική φινέτσα στο κύριο επίδικο που είναι ασφαλώς οι « ΝΕΟ- ΔΙΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ » που επιχειρούνται από τις ισχυρότερες οικονομίες της ευρωζώνης στις ασθενέστερες   μέσα στα πλαίσια  του σύγχρονου αποικιακού ανταγωνισμού στην περιοχή  μας.
Το καθεστώς των Διομολογήσεων - ειδικών  συμβάσεων - είναι παλιά ιστορία και οι Γάλλοι το γνωρίζουν ασφαλώς καλά ως μία απ’ τις παλαιότερες ηγέτιδες δυνάμεις που τις εφάρμοσαν στο χώρο της καθ’ ημάς  Ανατολής και όχι μόνο. Ήδη από τον 16Ο  αι ο σουλτάνος Σουλεϊμάν παραχώρησε  χάρη σ’ αυτές τις συμβάσεις  ειδικά  προνόμια στους Γάλλους εμπόρους που απέκτησαν έτσι εύκολο ανταγωνισμό στην οθωμανική αυτοκρατορία, επεκτείνοντας τα στη συνέχεια  και σε υπηκόους άλλων χωρών, σε φυσικά πρόσωπα, αλλά και σε εταιρείες  και σε εκπαιδευτικά ιδρύματα. Αποτέλεσμα: Οι Διομολογήσεις  έβλαψαν σοβαρά τα οικονομικά συμφέροντα της τότε οθωμανικής αυτοκρατορίας, έθιξαν τα κυριαρχικά της δικαιώματα και αποτέλεσαν ένα από τους σοβαρότερους παράγοντες προοδευτικής διάλυσής της. Η κατάργηση των Διομολογήσεων επιτεύχθηκε από τους κεμαλικούς  κατόπιν δύσκολων διαπραγματεύσεων με τη συνθήκη της Λωζάννης (1922-23),  ενώ για τις άλλες αποικιοκρατούμενες  χώρες, αφρικανικές και ασιατικές, διατηρήθηκε αυτό το καθεστώς οικονομικής διείσδυσης  ως τη συνθήκη του Μοντρέ (1937).
  Επειδή, λοιπόν, η ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως φάρσα είτε ως τραγωδία, διαπιστώνουμε πως οι ΔΙΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ καλά κρατούν και στους καιρούς μας. Οι μεγάλες δυνάμεις ως εγγυήτριες κάθε φορά σπεύδουν να επωφεληθούν˙ άλλοτε στο κατεστραμμένο Ιράκ, στη διαλυμένη Λιβύη, άλλοτε  στη σκληρά δοκιμαζόμενη Ελλάδα της οικονομικής κρίσης και στην αδελφοκτόνα Συρία, επιχειρώντας  πάντοτε τo  θεάρεστο έργο της «ανοικοδόμησής» τους μέσω της  οικονομικής διείσδυσης- υποδούλωσης των εξαρτημένων χωρών που βομβάρδισαν ή φτώχηναν. Πιο συγκεκριμένα μέσω της εκτέλεσης μεγάλων δημόσιων έργων που για πολύ καιρό θα εκμεταλλεύεται ο χρηματοδότης και βέβαια μέσω της προνομιακής εκμετάλλευσης  των υποδομών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών τους. Συνεπώς, η άποψη που προωθήθηκε από μερίδα του εγχώριου τύπου κάνοντας διάκριση μεταξύ των καλών Γάλλων και των κακών Γερμανών, απλά δεν ισχύει. Δεν ισχύει εδώ ο τίτλος της παλιάς ταινίας « O καλός , ο κακός κι άσχημος… », ίδιος είναι ο αποικιοκράτης στη φιλοσοφία του, στις πρακτικές και στην ικανοποίηση των συμφερόντων που υπηρετεί.
Ωστόσο θα πρέπει να επισημανθεί και κάτι άλλο, η επίσκεψη του κου Ολάντ  υποκρύπτει σε ψυχολογικό επίπεδο και μια δόση ανησυχίας σχετικά με την κατοχύρωση μιας θέσης για τη χώρα του στα διεθνή εκτός από τα αμιγώς στενά τεκταινόμενα στην ευρωζώνη, κάνοντας αισθητή την παρουσία της ώστε μα μη βρεθεί έξω από το παιχνίδι των κύκλων της παγκόσμιας εξουσίας. Η στήριξη που υποσχέθηκε στην ελληνική πλευρά, η οποία αδημονεί να εισρεύσει στην αναιμική μας οικονομία  φρέσκο χρήμα ξένων επενδύσεων, αναφορικά με κάποια διευθέτηση του χρέους και του προσφυγικού αποτελεί μέρος του ελκυστικού πακέτου υποσχέσεων για να τον προτιμήσουμε και να κλείσουμε τις περισσότερες δουλειές μαζί του ή σωστότερα όσες δεν πρόλαβε να κλείσει η κυβέρνηση Σαμαρά με τους Γερμανούς.
Εύλογα το ερώτημα που προκύπτει από τις παραπάνω  παρατηρήσεις  δεν είναι άλλο από το εξής : αρκεί να πληγώσεις ένα θηρίο ή το καθιστάς πιο επικίνδυνο να σου επιτεθεί, αν δεν έχεις  την πρόθεση να το αποτελειώσεις την κατάλληλη στιγμή;  Η κατάληξη της Ιουλιανής διαπραγμάτευσης της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα και στην Ευρώπη επέφερε, όπως φαίνεται, έστω ένα τόσο δα  πλήγμα στο νεοφιλελεύθερο δόγμα, αναδεικνύοντας την περίπτωση της χώρας μας ως πειραματόζωου εργαστηρίου πολιτικών λιτότητας σε κάτι που αφορά όλους, το ειδικό καταφέραμε να το αναδείξουμε σε καθολικό, σε απειλή που πλανάται όχι μόνο πάνω από τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, αλλά και παραπέρα στον κόσμο. Το θηρίο της νεοαποικιοκρατίας όμως  με τις διάφορες μορφές που παίρνει, συνεχίζει να βρυχάται και να ετοιμάζεται να ξεσκίσει τις σάρκες μας  διεκδικώντας όσα έχουμε και δεν έχουμε. Ας μη γελιόμαστε, με σφεντόνες μόνοι μας  δε γίνεται να το χτυπήσουμε, όσο αποφασισμένοι και αν είμαστε, που δεν είμαστε δηλαδή. Μόνο ένα στρατηγικό, καλά μελετημένο σχέδιο μπορεί να σώσει ό,τι σώζεται από τα παρεπόμενα της τακτικής μας υποχώρησης. Τα λόγια  του πρωθυπουργού πως δε θα γίνουμε αρένα πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας  και του υπουργού μεταναστευτικής πολιτικής πως αρνούμαστε να στοιβάξουμε χιλιάδες ψυχές μετατρέποντας την Ελλάδα σε τεράστιο προσφυγικό στρατόπεδο μας προϊδεάζουν προς κάποια κατεύθυνση  για τα όρια της ανοχής και της αντοχής μας , μένει να δούμε και το αποτέλεσμα των πολιτικών πραγμάτων κυρίως στην Ιβηρική, ώστε συντεταγμένα  να επιφέρουμε αποτελεσματικότερα χτυπήματα μαζί με άλλες αριστερές δυνάμεις που πληθαίνουν στην Ευρώπη. Ως τότε μπορούμε να παίζουμε με τον εχθρό τη γάτα με το ποντίκι κερδίζοντας λίγο χρόνο.
* Η Δέσποινα Ράπτη είναι εκπαιδευτικός.

Διαβάστε περισσότερα

Απορίες μικρές και μεγαλύτερες

Παλιέ καλέ μου φίλε Αριστείδη (*)

Απ’ όταν επανεντάχτηκα στο ΣΥΡΙΖΑ το 2010, αλλά, κυρίως, απ’ την εκλογική νίκη του Γενάρη και μετά, διάφορες απορίες, μικρές ή και μεγαλύτερες, με τριγυρίζουν. Συχνά, πιάνω τον εαυτό μου να μη θέλει να δεχτεί κάποιες «προφανείς» απαντήσεις, σαν τους «παλιούς» που δε δέχονταν νάχουν ούτε ίχνος αμφιβολίας, και μάλιστα «εν καιρώ πολέμου», λες κι όλο το ιδεολογικό τους οικοδόμημα θα γκρεμίζονταν με το πρώτο «μήπως όμως…». Φυσικά, οι απορίες μου εντάθηκαν μετά την υπογραφή του τρίτου Mνημονίου.

Philip Guston «Moνομάχοι» (1940)

Όταν γύρισε ο Πρωθυπουργός κι όλο το διαπραγματευτικό κλιμάκιο απ’ τις Βρυξέλλες, μας είπαν πως αναγκάστηκαν, γιατί δεν είχαν εντολή για ρήξη ή έξοδο… Τότε, γιατί το δημοψήφισμα, από μια κυβέρνηση με «νωπή» εκλογική εντολή, για να εφαρμόσει το πρόγραμμά της (της Θεσσαλονίκης), που θα μας απάλλασσε απ’ το Μνημόνιο μια και καλή; Θυμίζω πως θα τα καταφέρναμε, «ρίχνοντας» διάφορα χαρτιά στο τραπέζι. Πολλά μεγάλα λόγια; Λάθος υπολογισμός για τους στόχους του αντιπάλου; Πώς θα καταλάβουμε τι ακριβώς έγινε; Όλα τα περί αφόρητης πίεσης, δεκαεφτάωρου κ.λπ., πολύ ανθρώπινα, δεν μπορούν ν’ αντικαταστήσουν τα πολιτικά επιχειρήματα που, μόνο αυτά, θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε αν όλ’ αυτά ήταν αναγκαίο να συμβούν, ή μπορούσαμε να χειριστούμε μ’ άλλον τρόπο τη σκληρή διαπραγμάτευση. Υπάρχει αίσθηση της ήττας στο «στενό ηγετικό κλιμάκιο» που διαμορφώθηκε στο ΣΥΡΙΖΑ μετά την εκλογική μας εκτόξευση του 2012; Δεν το νομίζω.

Αρχικά πίστεψα πως χάσαμε μια μ­­­άχη, όχι όμως  και τον πόλεμο. Η ηγετική ομάδα όμως; Πώς βοηθάει προς αυτήν την κατεύθυνση; Εξηγούμαι: Σ’ εκείνη τη ταραγμένη ολονύχτια συνεδρίαση της Βουλής, η «γραμμή» της κυβέρνησης ήταν πως ναι μεν αναγκαστήκαμε να υπογράψουμε ένα Μνημόνιο επαχθές, κόντρα στον προσανατολισμό μας,  αλλά είμαστε η μόνη δύναμη που μπορεί να  βρει «διόδους» αριστερής «διαφυγής». Εκτός απ’ αυτήν τη γενικόλογη δήλωση, τίποτε πιο συγκεκριμένο δεν ειπώθηκε σ’ εκείνη τη συνεδρίαση που υπερψήφισε το τρίτο Μνημόνιο με άνετη πλειοψηφία, παρά τα πολλά όχι απ’ τη δική μας κοινοβουλευτική ομάδα. Πολλοί σύντροφοι, μάλιστα, καταψήφισαν, διευκρινίζοντας όμως πως καταψηφίζουν το Μνημόνιο, όχι το κόμμα. Γιατί λοιπόν «βιάστηκαν» υψηλά κυβερνητικά στελέχη να δηλώσουν πως η καταψήφιση σημαίνει ρήξη; Μα πώς θα «υπ­ονομεύουμε» το Μνημόνιο; Με χειροκροτητές;

Εφόσον οι νεοφιλελεύθεροι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν κάνουν ρούπι πίσω απ’ τις ιδεολογικές τους εμμονές, εφόσον απέρριψαν ως και τη φορολόγηση των μεγάλων εισοδημάτων ως  ισοδύναμο, θα χρειαστούμε, πιο πολύ από ποτέ, όχι το χειροκρότημα, αλλά την κριτική. Φαντάσου (μικρό σενάριο επιστημονικής φαντασίας): Στη Βουλή ψηφίζεται  κάτι, αφού οι «θεσμοί» φρόντισαν ν’ απορρίψουν όσα αντισταθμιστικά. Έξω, η πλατεία «βράζει» και ωρύεται:  Ναι στο ΣΥΡΙΖΑ, Όχι στο νόμο, Ναι στο ΣΥΡΙΖΑ, Όχι  στο νόμο! Φαντάζεσαι τι διαπραγματευτική δύναμη θα ’δινε στην  κυβέρνηση!

 Δηλαδή, τι; Οι ψηφοφόροι ή, ακόμα πιο ανήκουστο, τα μέλη του κόμματος ενάντια στην κυβέρνησή τους; Ούτ’ ενάντια, ούτε όμως κι ευκολόπιστα, αλλά κριτικά και ανοιχτά σε διάλογο με σεβασμό σ’ όλες τις απόψεις  ώστε, τελικά, να φτιάχνουν την ενότητα.  Πολλοί σύντροφοι θ’ απορήσουν. Εγώ πάλι όχι. Στα τόσα χρόνια στράτευσής μου, έχω καταλάβει ότι πιο ωφέλιμα ήταν τα κριτικά σχόλια  παρά οι εύκολες-«ξένοιαστες» χαρές ή οι έπαινοι. Έχω κι άλλες πολλές απορίες, που θα τις στριμώξω σε δύο υποκατηγορίες:

1. Η κυρίαρχη γραμμή για να φέρει το Κόμμα «στα ίσα» τις πριν εξαγγελίες με τις τωρινές πραγματικότητες είναι τα ισοδύναμα: μόνο εμείς που νοιαζόμαστε τα λαϊκά στρώματα. Πώς όμως; «Πατάσσοντας» τη φοροδιαφυγή του μεγάλου πλούτου κλπ. Γιατί δυσανασχετώ κάθε φορά π’ ακούω κάτι τέτοια; Γιατί τάχουν πει όλες οι πασοκικές και οι νεοδημοκρατικές κυβερνήσεις ως τώρα. Κι η δικιά μας; Τόσους μήνες δεν έκανε τίποτα ούτε καν στο «επικοινωνιακό» επίπεδο. Γιατί, τώρα που πρέπει να τρέχουμ’ ενάντια στις επικείμενες παραγραφές μεταφέρουμε τις αρμοδιότητες του ΣΔΟΕ στη γενική γραμματεία Δημοσίων Εσόδων;
2. Μας χρειάζεται να ξαναλειτουργήσει το Κόμμα, που ήταν απασχολημένο πολύ με τις εσωτερικές του ισορροπίες, και πιο λίγο με την ιδεολογική και πολιτική του φυσιογνωμία. Οι επιτροπές κοινοβουλευτικού ελέγχου, όταν ήμασταν αντιπολίτευση, μπορούσαν να ελέγχουν, όχι όμως να παράγουν ιδεολογικές σταθερές τέτοιες που να ζωογονούν το κόμμα, και, άρα, την κυβέρνηση που βγήκε απ’ τα σπλάχνα του, και άρα να προχωράν την κοινωνία προς την απελευθέρωσή της απ’ όλους τους αφέντες της. Γι’ αυτό χρειάζεται το συνέδριο που θα βάλει το κόμμα σε νέες βάσεις ώστε και να προτείνει, και να ελέγχει. Το συνέδριο, φίλε μου παλιέ, θέλει πολλή δουλειά. Δεν «ξεπετιέται» στα γρήγορα, και μάλιστα με προκαθορισμένη στόχευση. Σταχυολογώ: «κόμμα μακριά απ’ την κυβέρνηση» τη μια μέρα, «κόμμα μακριά απ’ το κράτος» την άλλη, απ’ τα ίδια χείλη. Ανοιχτό όμως στις στρατιές των νέων συμπαθούντων, απ’ όπου κι αν προέρχονται.

Παλιέ μου φίλε. Το πρώτο, και μοναδικό στήριγμα που θάχει τούτη η κυβέρνηση είναι να δομήσουμ’ ένα κόμμα (νέου τύπου, το λέγαν οι παλιότεροί μας) βοηθό και κριτή της κυβέρνησης, αρωγό στις δυσκολότατες ώρες της κοινωνίας, που θα λέει πάντα τα πράματα με τ’ όνομά τους χωρίς «επικοινωνιακού τύπου εξυπνάδες.

Άσε που μας λείπουν τραγικά και οι οργανικοί διανοούμενοι.

Με συντροφικούς χαιρετισμούς, που λέγαν κι οι παλιοί, φίλε Αριστείδη, χαίρε!

Νίκος Πολίτης

*Με αφορμή το κείμενο του Α. Μπαλτά στα «Ενθέματα», 30.8.2015

Διαβάστε περισσότερα