Νεκρές ψυχές

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Θα πίστευε κανείς, εμπιστευόμενος μάλλον υπερβολικά το ανθρώπινο γένος και τη φημισμένη ενδιάθετη αγαθότητά του, ότι ένας τάφος δεν χρειάζεται κανένα πρόσθετο στοιχείο για να προκαλεί τον σεβασμό όλων. Ούτε αποτροπαϊκές σφίγγες στην είσοδο του μνημείου ούτε μαρμάρινα λιοντάρια με άγριο βλέμμα, για να τρομάζουν οι επίβουλοι. Και μόνο η ιδιότητα του μνήματος θα έπρεπε να λειτουργεί αποτρεπτικά για οποιονδήποτε. Ξέρουμε όμως από την Ιστορία -της Ελλάδας για παράδειγμα αλλά και της Αιγύπτου- ότι η τυμβωρυχία έχει περίπου την ίδια ηλικία με την τοποθέτηση κτερισμάτων δίπλα στον ενταφιαζόμενο. Ξέρουμε επίσης πως η ματαιοδοξία που αποτυπώνεται συχνά στην πλούσια επιτάφια διακόσμηση και στα πολύτιμα αντικείμενα που συνοδεύουν τον νεκρό δεν λειτουργεί αποτρεπτικά αλλά ελκυστικά· σαν προσκλητήριο προς όσους αδιαφορούν για την ιερότητα των νεκρών και καγχάζουν ακούγοντας περί του απαραβιάστου της τελευταίας κατοικίας. Κι αυτοί μπορεί να το ’χουν εξαρχής μέσα τους, όπως λέμε, ή να το βρίσκουν κάποια στιγμή, από ζηλοφθονία και γενικώς κακότητα ψυχής και βουλιμία πλούτου, ή επειδή τους σέρνει η ανάγκη εκεί που πίστευαν ότι δεν θα καταντήσουν ποτέ.

Τους τάφους των αρχαίων δεν τους σεβάστηκαν ιδιαίτερα οι νεότεροι. Δεν τους αντιμετώπισαν καν σαν τάφους αλλά σαν τόπους κρυμμένων θησαυρών. Ούτε τους ναούς τους άλλωστε τους υπολόγισαν και τους σεβάστηκαν σαν ναούς. Ολόκληρο εμπόριο, διεθνές μάλιστα, στήθηκε πάνω σε ό,τι οι μη εμπλεκόμενοι και μη κερδοσκοπούντες επιμένουν να αποκαλούν ιεροσυλία. Και κάμποσοι από εκείνους που αργότερα, «ωριμάζοντας», μεταστράφηκαν σε «ευπατρίδες» ή «ευεργέτες», απέκτησαν μια καλή μαγιά τους με τυμβωρυχικές αξίνες και λαθραία φτυάρια.

Αλλά πια στις μέρες μας η ληστρική αδιαφορία για τους νεκρούς και την ιερότητά τους πλήττει τα σύγχρονα νεκροταφεία – τα κάπως απόμερα και αφύλαχτα αλλά και τα κεντρικά· και τι κεντρικότερο από το αθηναϊκό Πρώτο, εύκολη και πλούσια λεία. Οι νυχτερινοί εισβολείς αρπάζουν ό,τι χάλκινο, καντήλια, θυμιατήρια, ακόμα και προτομές, σπάζοντας τη βάση τους αν δεν αποσπώνται εύκολα. Μαζί με τις καμπάνες που επίσης εξαφανίζονται, κυρίως στην περιφέρεια, τα καλώδια, τα αλεξικέραυνα, τα κομμάτια από παλιές γέφυρες και από το παρατημένο σιδηροδρομικό δίκτυο, προκύπτει ένα εμπόρευμα από το οποίο δεν πλουτίζουν οι αυτουργοί των κλοπών αλλά οι σχεδιαστές της όλης επιχείρησης, όσοι επεξεργάζονται και εμπορεύονται το υλικό. Οι αυτουργοί δεν πρέπει να είναι παρά νυχτοκαματιάρηδες. Και ίσως ανάμεσά τους να βρίσκονται και άνθρωποι νεόπτωχοι, όμηροι της ανάγκης τους. Στη βαθιά κρίση, το ξέρουμε και από τον Θουκυδίδη, όσοι απελπίζονται περιφρονούν τους νόμους θεών και ανθρώπων και δεν σέβονται ούτε ζωντανούς ούτε πεθαμένους. Η νεοτυμβωρυχία είναι μία επιπλέον παρενέργεια της κρίσης, που είναι και ηθική. Την υφίστανται άλλωστε και στην επίσης κλονισμένη Ιταλία.

Διαβάστε περισσότερα

Οι φτωχοί και οι άρρωστοι

FRAN QUIGLEY*

Τα δύο πιο θανατηφόρα κρούσματα αυτού τού αιώνα μπορούν να αποδοθούν σε ένα πράγμα: Την φτώχεια. Η χολέρα εξερράγη στην ύπαιθρο της Αϊτής τον Οκτώβριο του 2010, μολύνοντας περισσότερους από 600.000 ανθρώπους και σκοτώνοντας 8.600. Ο έμπολα εμφανίστηκε αυτόν τον Μάρτιο στην Γουινέα και από τότε έχει εξαπλωθεί στην Λιβερία και την Σιέρα Λεόνε. Από τα μέσα Οκτωβρίου, περισσότεροι από 8.000 άνθρωποι έχουν μολυνθεί και 4.000 έχασαν την ζωή τους, σχεδόν αποκλειστικά στην Δυτική Αφρική.
Με την πρώτη ματιά, οι δύο εστίες δεν θα μπορούσαν να είναι πολύ παρόμοιες. Η χολέρα κινείται γρήγορα, αλλά είναι μια ασθένεια του 19ου αιώνα, που εξουδετερώνεται εύκολα από τα σύγχρονα συστήματα επεξεργασίας νερού και υγειονομικής περίθαλψης. Ρήμαξε την Αϊτή, αλλά δεν έχει εξαπλωθεί πέρα από τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Ο Ebola, από την άλλη πλευρά, κινείται αργά και δεν είναι τόσο εύκολος στον χειρισμό του. Περαιτέρω, έχει φτάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, κερδίζοντας μια σχεδόν εμμονική προσοχή στις αμερικανικές ειδήσεις. Όπως έγραψε αυτόν τον μήνα στο Quartz [1] ο Greg Gonsalves, συν-διευθυντής τού Yale Global Health Justice Partnership, «Οι εξωτικές λοιμώξεις για τους Αμερικανούς, συχνά από μακρινά μέρη, συχνά από την Αφρική, σπέρνουν φόβο στις καρδιές τους, αλλά μόνο μια φορά τα παθογόνα πέρασαν τα τελωνεία». Ο έμπολα έχει περάσει το τελωνείο με τρόπο που δεν μπόρεσε να κάνει η χολέρα από την Αϊτή.
Αλλά, μια ματιά στο μακρύ κατάλογο των θυμάτων αποκαλύπτει ποιά κοινά έχουν οι δύο ασθένειες. Το δικαίωμα στην υγεία έρχεται με ένα αρχικό κόστος, και μεγάλο μέρος του κόσμου – ειδικά εκείνοι στα χειμαζόμενα κράτη όπως η Αϊτή, η Λιβερία και η Σιέρα Λεόνε – δεν μπορεί να το πληρώσει. Στην Αϊτή, η χολέρα βρήκε τον ιδανικό οικοδεσπότη της. Η φτωχότερη χώρα στο δυτικό ημισφαίριο, η Αϊτή δεν διαθέτει κανένα σύστημα σύγχρονης επεξεργασίας νερού. Το φθινόπωρο του 2010, ειρηνευτικά στρατεύματα των Ηνωμένων Εθνών από το Νεπάλ εισήγαγαν την χολέρα στην Αϊτή. Στάθμευσαν σε μια στρατιωτική βάση στην αγροτική περιοχή τής Αϊτής, όπου οι ακαθαρσίες τους πετιούνταν, στους δρόμους, χωρίς επεξεργασία. Όπως είπε στους New York Times, το 2012, ο Paul S. Keim, ο γενετιστής που μελέτησε τα στελέχη τής χολέρας τής Αϊτής και του Νεπάλ, «Ήταν σαν να ρίχνεις ένα αναμμένο σπίρτο σε ένα δωμάτιο γεμάτο βενζίνη». [2]
Ο έμπολα έφτασε σε παρόμοια «εύφλεκτα» εδάφη στην Δυτική Αφρική. Οι βίαιες συγκρούσεις στην Λιβερία έχουν αφήσει μόνο 51 γιατρούς να νοιάζονται για περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπους. Η χώρα παρουσιάζει έλλειμμα στους τομείς τής ιατρικής, των προμηθειών, των εγκαταστάσεων, και των εκπαιδευμένων νοσοκόμων και των γιατρών. Η Γουινέα και η Σιέρα Λεόνε αντιμετωπίζουν παρόμοιους περιορισμούς.
Για να κατανοήσουμε την επίδραση που είχαν αυτές οι συνθήκες στην κλίμακα της επιδημίας, σκεφτείτε ένα αντιπαράδειγμα: Τι θα είχε συμβεί αν οι εστίες εμφανίζονταν για πρώτη φορά στην πατρίδα μου, την Indianapolis, στην Indiana [στις ΗΠΑ], αντί της Αϊτής και της Δυτικής Αφρικής; Κατ’ αρχήν, είναι απίθανο ότι η χολέρα θα μόλυνε κάποιον. Η αυστηρότητα στην εφαρμογή των νόμων για την δημόσια υγεία θα εμπόδιζε τις πρακτικές διάθεσης βρώμικων λυμάτων, και ακόμη κι αν δεν το έκανε, η αποτελεσματική επεξεργασία των λυμάτων θα είχε εξαλείψει τα βακτήρια πριν εισέλθουν στο πόσιμο νερό. Αν κάποιος όντως μολυνόταν με κάποιο τρόπο, κάθε δωμάτιο έκτακτης ανάγκης θα ήταν έτοιμο να προσφέρει τα υγρά και τα αντιβιοτικά που, όταν παρέχονται έγκαιρα, εξαλείφουν την μόλυνση σε ποσοστό πάνω από το 99% των περιπτώσεων.
Όσο για τον έμπολα, γνωρίζουμε το πώς θα ανταποκριθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτοί που υπάρχει υπόνοια ότι έχουν μολυνθεί, θα απομονώνονται και θα τους παρέχεται φροντίδα με έναν τρόπο που προστατεύει επίσης τους εργαζομένους τής υγειονομικής περίθαλψης. Όλο αυτό το διάστημα, στο πολιτειακό και ομοσπονδιακό επίπεδο, οι αξιωματούχοι θα επικοινωνήσουν τα απαραίτητα για την δημόσια υγεία και την στρατηγική τής αντιμετώπισης. Το ότι δύο εργαζόμενοι τής υγειονομικής περίθαλψης στο Ντάλλας μολύνθηκαν είναι ανησυχητικό, βέβαια, αλλά υπάρχει κάθε λόγος να πιστεύουμε ότι θα παραμείνουν μια εξαίρεση. Και, οι δύο περιπτώσεις ωχριούν σε σύγκριση με τα 8.000 θύματα στην Δυτική Αφρική, ένας αριθμός που είναι πιθανό να συνεχίσει να αυξάνεται. Όπως έγραψαν σε ένα άρθρο τους τον Αύγουστο στην The Washington Post, ο Jim Yong Kim, πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας, και ο Paul Farmer, καθηγητής στο Harvard, [3], «Ένα λειτουργικό σύστημα υγείας μπορεί να σταματήσει την μετάδοση του έμπολα».
Ωστόσο, τα λειτουργικά συστήματα υγείας έχουν αποδειχθεί άπιαστα για τους φτωχούς τού κόσμου – παρότι το δικαίωμα στην υγεία είναι κωδικοποιημένο στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων τού Ανθρώπου. Και είναι δύσκολο να κάνει κανείς τις πλουσιότερες χώρες να καταπολεμήσουν τις μαζικές επιδημίες που δεν έχουν ακόμη φτάσει στα σύνορά τους. Ασθένειες όπως ο ιός έμπολα, που επηρεάζουν κατά κύριο λόγο τους φτωχούς τού κόσμου, δεν είναι ελκυστικοί στόχοι για τις φαρμακευτικές εταιρείες που αναζητούν να μεγιστοποιήσουν το κέρδος τους. Η κυβερνητικά χρηματοδοτούμενη έρευνα έχει τους δικούς της περιορισμούς προϋπολογισμού. Σύμφωνα με τον Δρ Φράνσις Κόλινς, διευθυντή τού αμερικανικού National Institutes of Health, ένα εμβόλιο έμπολα θα υπήρχε ήδη αν η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν περιέκοπτε την χρηματοδότηση για έρευνα.
Ειδικοί για την δημόσια υγεία ήταν γρήγοροι στο να επισημάνουν ότι η φτώχεια – και η επακόλουθη έλλειψη πρόσβασης στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη – είναι κάτι πολύ πιο πιθανό να ενσκήψει σε έγχρωμους ανθρώπους. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών έχει αρνηθεί να αναγνωρίσει το ρόλο του στην εξάπλωση της χολέρας στην Αϊτή, ή να προσφέρει οποιεσδήποτε αποζημιώσεις, μια αντίδραση που θα φαινόταν αδιανόητη αν το κρούσμα είχε εμφανιστεί στην Ευρώπη ή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε μια συνέντευξή της στο Public Radio International [4], η Joia Mukherjee, καθηγήτρια στην Ιατρική Σχολή τού Harvard και επικεφαλής ιατρικός σύμβουλος της μη κερδοσκοπικής Partners in Health που εδρεύει στην Βοστώνη, απέδωσε στον ρατσισμό την αργή διεθνή αντίδραση στην κρίση τού έμπολα. «Νομίζω ότι είναι εύκολο για τον κόσμο – το ισχυρό κόσμο, που είναι σε μεγάλο βαθμό μη Αφρικανικός, μη έγχρωμος – να αγνοήσει τον πόνο των φτωχών μαύρων ανθρώπων». Ο «χρυσούς κανόνας» τής φροντίδας που παρέχεται στους λευκούς Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους που έχουν μολυνθεί από τον ιό έμπολα, σε σύγκριση με την υποτυπώδη θεραπεία στην Δυτικής Αφρικής, επιβεβαιώνει τα λεγόμενά της.
Φυσικά, η άφιξη του έμπολα στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει ήδη αλλάξει την διεθνή αντιμετώπιση της επιδημίας. Οι προσπάθειες για την δημιουργία ενός εμβολίου ήταν ταχύρυθμη και μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί έχουν ξεκινήσει κοινοτικά προγράμματα στην Δυτική Αφρική για την καταπολέμηση του έμπολα και άλλων λιγότερο εντυπωσιακών δολοφόνων, όπως η ελονοσία και η μολυσματική διάρροια.
Αλλά εάν η επιδημία χολέρας χρησιμεύει ως οποιαδήποτε ένδειξη, οι Δυτικοαφρικανοί δεν πρέπει να είναι υπερβολικά αισιόδοξοι. Αυτή η εβδομάδα σηματοδοτεί τέσσερα χρόνια από τότε που η χολέρα εμφανίστηκε στην Αϊτή, και η επέτειος θα περάσει χωρίς αποζημιώσεις για τους πληγέντες Αϊτινούς, κανένα νέο σύστημα επεξεργασίας νερού για την πρόληψη μελλοντικών κρουσμάτων, και καμία εγγύηση ότι η ασθένεια θα σταματήσει να δημιουργεί θύματα. Αν με τον έμπολα πρόκειται να είναι διαφορετικά, η αντιμετώπιση πρέπει να στοχεύει στην ρίζα τού προβλήματος: Την βαθιά φτώχεια που του επέτρεψε να εξαπλωθεί.
Copyright © 2002-2012 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.
Στα αγγλικά: http://www.foreignaffairs.com/articles/142258/fran-quigley/the-poor-and-…
Σύνδεσμοι:
[1] http://qz.com/275101/am-i-safe-is-the-wrong-ebola-question-to-ask/
[2] http://www.nytimes.com/2012/04/01/world/americas/haitis-cholera-outraced…
[3] http://www.washingtonpost.com/opinions/whats-missing-in-the-ebola-fight-…
[4] http://www.pri.org/stories/2014-09-15/american-doctor-says-racism-blame-…

*κλινικός καθηγητής και διευθυντής στην Κλινική Health and Human Rights στην Νομική Σχολή McKinney στο Πανεπιστήμιο της Indiana και ο συγγραφέας τού βιβλίου με τίτλο How Human Rights Can Build Haiti.
Πηγή: foreignaffairs.gr

Διαβάστε περισσότερα

Κασιδιάρης: “Εγώ ναζιστής; Παρεξήγηση”…

    Στο χιτλεροειδές που ακούει στο όνομα Κασιδιάρης επιφυλάχθηκε πριν μερικές μέρες ιδιαίτερη φιλοξενία από το σάιτ  «bankingnews.gr», στο οποίο παραχώρησε συνέντευξη. Ας πάρουμε μια γεύση: 

Ερώτηση: Έχει  χαρακτηριστεί πολλές φορές από ελληνικά και διεθνή μέσα η Χρυσή Αυγή ως μια νεοναζιστική οργάνωση που υμνεί τον ναζισμό και τον Χίτλερ. Ειδικά εσάς πολλές φορές σας έχουν αναφέρει ως υμνητή του ναζισμού. Είστε ναζιστής κ Κασιδιάρη;
Απάντηση: Θα το επαναλάβω για πολλοστή φορά ότι οι χαρακτηρισμοί αυτοί είναι υβριστικοί. Η Χρυσή Αυγή είναι το εθνικιστικό πατριωτικό κόμμα που πιστεύει στην Δημοκρατία. Είμαστε οι επίγονοι αυτών που αντιστάθηκαν στην γερμανική εισβολή. Το καλοκαίρι του 2013 με είχαν κατηγορήσει ότι διαθέτω ένα τατουάζ και κάποιοι άρχισαν τα σενάρια ότι είμαι υμνητής του τρίτου Ράιχ. 
Το παράδοξο όμως είναι ότι ακριβώς αυτό το σύμβολο, ακριβώς το ίδιο, υπάρχει στον τάφο της Αμφίπολης, το οποίο είναι βαθιά ελληνικό, υπάρχει σε πολλά σημεία της Ελλάδος όπως στην Αρχαία Ολυμπία. Επομένως όλοι αυτοί οι συνειρμοί που κάνουν τα κανάλια με στόχο ξεκάθαρα επικοινωνιακό είναι απλά ανόητοι. Η Χρυσή Αυγή είναι το ελληνικό εθνικιστικό κίνημα και δεν έχει καμία σχέση με τον ναζισμό.

Ερώτηση: Σας ερωτώ και πάλι η Χρυσή Αυγή είναι κατά του Χίτλερ και κατά του Ναζισμού; 
Απάντηση: Είμαστε ενάντια όσων διέπραξαν εγκλήματα πολέμου, μέσα σε αυτούς είναι ο Χίτλερ (…)» 

Ας τα πάρουμε με τη σειρά:
1)  Προφανώς επειδή είναι «επίγονοι αυτών που αντιστάθηκαν στην γερμανική εισβολή», γι’ αυτό έχουν ως ίνδαλμα και ήρωά τους τον δοσίλογο Τσιρονίκο.
Ο Τσιρονίκος, που επί Κατοχής διετέλεσε υπουργός Γεωργίας και Επισιτισμού στην δοσίλογη «κυβέρνηση» Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου, που στη συνέχεια έγινε υπουργός Οικονομικών  και αντιπρόεδρος στη δοσίλογη «κυβέρνηση» Ιωάννη Ράλλη, είναι το ίδιο πρόσωπο που τον Σεπτέμβριο του 1944 πήγε στη Βιέννη, όπου σχημάτισε κυβέρνηση Ελλήνων γερμανοφίλων. Αυτός είναι, ο προδότης και συνεργάτης των Γερμανών ναζί, που καταδικάστηκε σε θάνατο από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων, που «κοσμεί» τα έντυπα της «Χρυσής Αυγής». Μέσα από δικά του κείμενα διαφήμιζε η «Χρυσή Αυγή» τον ναζισμό της όπως δείχνει το φύλλο του περιοδικού «Χρυσή Αυγή» (τεύχος 12, Δεκέμβριος 1983, σελ. 2):
2)  Προφανώς επειδή είναι «επίγονοι αυτών που αντιστάθηκαν στην γερμανική εισβολή», γι’ αυτό έχουν ως ίνδαλμα και ήρωά τους τον δοσίλογο Τσολάκογλου.
Τέτοια είναι η σχέση τους με τον αγώνα του ελληνικού λαού πάνω στα βουνά εναντίον του φασισμού ώστε η «Χρυσή Αυγή» (τεύχος 39, Οκτώβριος 1988) αφιέρωνε το εξώφυλλό της στον «πατριώτη» Τσολάκογλου. Ο κατοχικός «πρωθυπουργός» των ναζί εξυμνείτο από τη «Χρυσή Αυγή» σαν ο «Στρατηγός (που) προσπάθησε για μια Έντιμη Ειρήνη»...
3)  Ο Κασιδιάρης παριστάνει ότι είναι «ενάντια όσων διέπραξαν εγκλήματα πολέμου».
 Το ερώτημα, όμως, είναι τι ακριβώς θεωρούν οι ναζί ως έγκλημα πολέμου. Διότι το Ολοκαύτωμα εναντίον των Εβραίων, οι ναζί -  όπως ο Κασιδιάρης - δεν το αναγνωρίζουν ούτε ως έγκλημα, ούτε ως Ολοκαύτωμα. Ιδού:
4)  Η «Χρυσή Αυγή», λέει ο Κασιδιάρης, είναι «ενάντια όσων διέπραξαν εγκλήματα πολέμου». Μόνο που στο άρθρο του Χρ. Παππά, στο περιοδικό «Χρυσή Αυγή» (τεύχος 66, 25/10/1991),το οποίο είχε τίτλο«Το μεγάλο ψέμα των εβραίων», οι χρυσαυγίτες – τότε που δεν έκρυβαν ότι είναι ναζιστές – έλεγαν:

«Κλείνοντας αυτό το μικρό άρθρο αναρωτιέμαι βλέποντας γύρω μου την παρακμή και την ολοκλήρωση της Διεθνούς Εβραϊκής Δικτατορίας του Χρήματος μέρα με την ημέρα, αναρωτιέμαι λοιπόν μήπως θα έπρεπε οι Γερμανοί και γενικά όλοι οι Εθνικοσοσιαλιστές (τότε και τώρα) να νοιώθουμε ένοχοι για μια εξολόθρευση ΟΧΙ γιατί έγινε, αλλά...».

Όπως καταλαβαίνετε οι ναζιστές της «Χρυσής Αυγής» είναι τόσο ενάντια στα εγκλήματα του Χίτλερ ώστε δεν του καταλογίζουν ως έγκλημα το Ολοκαύτωμα. Εκείνο που οι χρυσαυγίτες καταλογίζουν σαν «έγκλημα» του Χίτλερ και ως «ενοχή» στον εαυτό τους είναι ότι – κατά την γνώμη τους –το Ολοκαύτωμα δεν ολοκληρώθηκε!
5)  Η «Χρυσή Αυγή», λέει ο Κασιδιάρης, «δεν έχει καμία σχέση με το ναζισμό». Ας πάρουμε μια γεύση από την «καμία σχέση» της «Χρυσής Αυγής με το ναζισμό:
6)  Ο Κασιδιάρης έχει αρχηγό τον Μιχαλολιάκο. Ιδού η «καμία σχέση» τους με τον ναζισμό:

«Τι εμπόδιο μπορεί να σταθεί στο δρόμο μας αφού ακόμη και σήμερα νοιώθουμεΕΚΕΙΝΟΝνα μας οδηγεί (...) με τη σκέψη και την ψυχή μας δοσμένη στη Μνήμη του Μεγάλου μας Αρχηγού, υψώνουμε το δεξί χέρι ψηλά, χαιρετούμε τον Ήλιο και με το θάρρος που μας επιβάλλει η Στρατιωτική μας Τιμή και τοΕθνικοσοσιαλιστικόμας καθήκονκραυγάζουμε γεμάτοι πάθος, πίστη στο μέλλον και στα οράματά μας: HEIL HITLER!»(Από το άρθρο του Μιχαλολιάκου για τον Χίτλερ,«Χρυσή Αυγή», τεύχος 26, Μάιος 1987)...

7)  Ιδού μια ακόμα από την «καμία σχέση» τους με τον ναζισμό: Η «Χρυσή Αυγή», την ίδια μέρα που ο Μιχαλολιάκος κραύγαζε  «HEIL HITLER!» (τεύχος 26, Μάιος 1987) είχε αφιερώσει το εξώφυλλό της στον ηγέτη της Αδόλφο Χίτλερ. Στο ίδιο εκείνο άρθρο του με τίτλο «Χίτλερ για Χίλια Χρόνια», ο αρχηγός του Κασιδιάρη, ο Μιχαλολιάκος, εκτός των υπολοίπων έκανε λόγο για τον «οραματιστή της Νέας Ευρώπης», τον«εμψυχωτή και απόστολο της Επαναστάσεως του Αγκυλωτού Σταυρού»...

8) Ο Κασιδιάρης «δεν έχει καμία σχέση με τον ναζισμό». Ιδού ένα δείγμα από την «καμία σχέση» του με τον ναζισμό: Μόλις πριν τρία χρόνια, στο έντυπο της «Χρυσής Αυγής», στις 20/4/2011, ο Κασιδιάρης, με το ίδιο χέρι πάνω στο οποίο έχει φιλοτεχνήσει τη σβάστικα, έγραφε ύμνους για το «ανανεωτικό» και «πνευματικό» κίνημα του ναζισμού: 

«Ποιο θα ήταν το μέλλον της Ευρώπης και ολόκληρου του σύγχρονου κόσμου, αν ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος (…) δεν σταματούσε την ανανεωτική πορεία του Εθνικοσοσιαλισμού; Είναι βέβαιο ότι θεμελιώδεις αξίες που πηγάζουν ως επί το πλείστον από την ελληνική αρχαιότητα, θα κυρίευαν πνευματικά όλα τα κράτη και θα όριζαν τις τύχες των λαών. Ο ρομαντισμός ως πνευματικό κίνημα και ο κλασικισμός θα υπερίσχυαν (…).

Αυτά τα αποθεωτικά για το «ανανεωτικό» και «πνευματικό» κίνημα του ναζισμού γράφονταν από τον «δεν έχω καμία σχέση με τον ναζισμό» ανήμερα της επετείου του θανάτου του Χίτλερ….

9) Η σβάστικα που έχει φιλοτεχνήσει στα μούσκουλά του ο Κασιδιάρης  είναι προς τιμήν της… Αμφίπολης και της Αρχαίας Ολυμπίας!

Προφανώς προς τιμήν της… Αμφίπολης είναι και οι ναζιστικοί χαιρετισμοί των ταγμάτων εφόδου του Μιχαλολιάκου.

Προφανώς προς τιμήν της… Αμφίπολης  και του… Ερμή του Πραξιτέλη είναι κι αυτό:

Κι αυτό:

    Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Είναι όντως όπως το λένε: Είναι  εθνικιστές. Δηλαδή φασίστες! Είναι απόγονοι των δοσίλογων. Είναι ναζιστές!
    Αλλά δεν πρόκειται «απλώς» για ναζιστές από κούνια. Είναι και τόσο «λεβέντες», είναι και τόσο άνανδροι, που φτάνουν να – νομίζουν ότι – κρύβουν το ναζισμό τους πίσω από το γκεσταπίτικο δακτυλάκι τους.

email: mpog@enikos.gr 

Διαβάστε περισσότερα

Μικροί, μικροί μικροί Ακηδες;

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Ειπε μια κουβέντα παγκαλικής ποιότητας η κ. Ελένη Κούρκουλα, υφυπουργός Παιδείας επί Σημίτη, και πέσαμε να τη φάμε. Είπε λοιπόν σε συνέντευξή της στην Εφη Μαρίνου στην «Εφημερίδα των Συντακτών»: «Μη σας φανεί ακραίο, αλλά μήπως ο κάθε Ελληνας δεν ήταν ένας μικρός μικρός μικρός “Τσοχατζόπουλος”; Δήλωσε κανείς την πραγματική αξία του σπιτιού που αγόρασε;» Ρητορική η ερώτηση. Η κ. Κούρκουλα, που φρονεί φαίνεται ότι ο κ. Τσοχατζόπουλος ήταν απλώς φοροφυγάς, είναι βέβαιη ότι δεν λέει τίποτε «ακραίο». Αλλωστε, μειώνει την ακρότητα των λεγομένων της με την τριπλή επανάληψη του «μικρός».
Πόθεν η βεβαιότητα της κ. Κούρκουλα, το ξέρει η ίδια. Οπως θα ξέρει, σαν υφυπουργός «και Θρησκευμάτων» αλλά και σαν γεννημένη σε θρησκειόφιλο περιβάλλον («ο παππούς μου ήταν παπάς, ο πατέρας μου θεολόγος»), ότι ο μοναδικός που γνωρίζει τι σκέφτεται «ο κάθε Ελληνας» είναι «ο ετάζων καρδίας και νεφρούς». Δηλαδή, στην επίσημη μετάφραση των Ψαλμών, «αυτός που ξέρει σε όλο τους το βάθος σκέψεις κι επιθυμίες».

Εφόσον ο Θεός δεν μοιράζεται με κανέναν θνητό την παντογνωσία του, πορίσματα του τύπου «ο κάθε Ελληνας…» δεν είναι απλώς «ακραία», όπως αυτοχαρακτηρίζονται για να περισώσουν λίγη αξιοπιστία. Είναι κάτι χειρότερο και από εσφαλμένα. Είναι βαρύτατα προσβλητικά. Για κάθε Ελληνα. Ή μάλλον για όσους Ελληνες δεν υπήρξαν ποτέ «μικροί μικροί μικροί Τσοχατζόπουλοι» και σήμερα ντρέπονται που άφησαν τη μοίρα τους στους Τσοχατζόπουλους και τους συντρόφους τους, που μόλις τώρα αντελήφθησαν τίς ο Ακης. Εκτός πια και η κ. Κούρκουλα ήθελε να πει χιουμοριστικά ότι ο καθένας μας είναι ένας «μικρός³ Ακης», αφού όλα τα ονόματα «υποκορίζονται» στο χαϊδευτικό Ακης: Αντων-άκης, Κωστ-άκης, Σταυρ-άκης κ.ο.κ. Αλλά σε τέτοια πράγματα δεν χωράει χιούμορ.

Αφού λοιπόν μόνο ο Θεός ετάζει καρδίας, o θνητός που αφήνει να εννοηθεί ότι τρυπώνει στην ψυχή όλων και μαθαίνει τα μυστικά τους, υποπίπτει στο αμάρτημα της αντιποίησης (θεϊκής) αρχής. Αυτά όμως είναι της θρησκείας. Εδώ ενδιαφέρει η πολιτική. Και η επιπόλαιη, ψιλοσνόμπ «κοινωνιολογία» που καταδικάζει (με τον ασήμαντο αντίλογο ενός «μήπως;») έναν λαό ολόκληρο, χρεώνοντάς του τσοχατζοπουλοποίηση, για να μιλήσουμε την πασοκικήν.

Αφοριστικότατα, η πρώην υφυπουργός –με αρμοδιότητα, ενόψει των Ολυμπιακών, την «Ολυμπιακή παιδεία», τους καρπούς της οποίας τους απολαμβάνουμε άφθονους στα γήπεδά μας– κολλάει την ετικέτα «μικρός³ Τσοχατζόπουλος» στο μέτωπο κάθε Ελληνα. Θα υποψιάζεται ωστόσο η ουδόλως αυτοκριτική κ. Κούρκουλα ότι, αν όντως «ο κάθε Ελληνας ήταν ένας μικρός κτλ.», δεν θα υπήρχε πια Ελλάδα. Αν δεν υπήρχαν οι πάμπολλοι άγνωστοι που κράτησαν το φρόνημά τους, αντιστάθηκαν στον εκμαυλισμό τους από την πράσινη και τη γαλάζια εξουσία και εναντιώθηκαν σε ό,τι βιώσαμε σαν «καθεστώς ΠΑΣΟΚ», δεν θα είχαν διασωθεί αυτά έστω «τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα».

Διαβάστε περισσότερα

Retour ala normale

Γιάννης Κιμπουρόπουλος
Με την ουρά στα σκέλια επιστρέφει η κυβέρνηση στο μνημονιακό μαντρί – Παιχνίδι των εταίρων με τις αγορές και λαθροχειρίες με την «προληπτική πιστωτική γραμμή»
Πόσο κράτησε το κυβερνητικό «αντάρτικο»; Ούτε τρεις εβδομάδες. Η τακτική του σκωτσέζικου λουτρού που ακολούθησαν με ύποπτο συγχρονισμό οι παίκτες των αγορών, οι «ανεξάρτητοι» αναλυτές των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και οι θεσμικοί παράγοντες της Ε.Ε. και του ΔΝΤ αποδείχθηκε εξαιρετικά αποτελεσματική. Μετά μια βροχή από χαστούκια, ακολούθησε μια καταιγίδα από χάδια. Το απολωλός πρόβατο επέστρεψε στο μαντρί. Retour ala normale=επιστροφή στην κανονικότητα. Δηλαδή, στο Mνημόνιο, ανεξάρτητα από τη μορφή που θα πάρει η συνέχειά του, στη χρηματοδοτική εξάρτηση και στη «μεταρρυθμιστική» απορρύθμιση της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας.
Οι αξιωματούχοι της Ε.Ε., της ΕΚΤ, του ΔΝΤ προσποιήθηκαν ότι αντέδρασαν με έκπληξη στο άλμα των spreads των ελληνικών ομολόγων, παρ’ ότι συνέβαλαν όσο μπορούσαν σ’ αυτό με τις δηλώσεις Ντράγκι, Λαγκάρντ, Ντάισελμπλουμ και άλλων. Το ρεπορτάζ του πρακτορείου Reuters, την περασμένη Τετάρτη, βασισμένο σε δηλώσεις (ανωνύμων) Ευρωπαίων αξιωματούχων, ήταν εξαιρετικά αποκαλυπτικό της τακτικής τους. «Η ραγδαία άνοδος των αποδόσεων των ελληνικών ομολόγων ήταν ένα reality check», ανέφερε στο πρακτορείο ένας από αυτούς, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η εκτόξευση των spreads ήταν το αναγκαίο μάθημα για να ανακρούσει πρύμναν η κυβέρνηση. Και για να μη μένει σε κανέναν αμφιβολία ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί επιτήρησης λειτουργούν ως εγγυητές της διεθνούς τοκογλυφίας, ένας ακόμη ανώνυμος Ευρωπαίος αξιωματούχος συνόψισε μέσω Reuters την ουσία: «Οι επενδυτές δεν θα πλησιάσουν χωρίς πρόγραμμα» στον «πάγκο» των ελληνικών ομολόγων.

Δημοσιονομικό Σύμφωνο
Η επιστροφή στην κανονικότητα, λοιπόν, σημαίνει πολύ απλά ότι η Ελλάδα, αφού ολοκληρώσει τα μαθήματά της για την 5η (για την Ε.Ε.) ή 6η (για το ΔΝΤ) αξιολόγηση τον Νοέμβριο, θα συνεχίσει να είναι σε κάποιας μορφής πρόγραμμα επιτήρησης.
Υπάρχουν πολλές εκδοχές γι’ αυτό. Η πιο σταθερή και δεδομένη είναι η πλήρης εφαρμογή του Δημοσιονομικού Συμφώνου (σε ισχύ από φέτος) που ενσωματώνεται ακόμη και στο ψευδώνυμο Προσχέδιο Προϋπολογισμού 2015 που κατέθεσε η κυβέρνηση στη Βουλή. Μπορεί να μη δίνει κανείς πια σημασία στις προβλέψεις που «αποπέμπουν» το ΔΝΤ και τον δανεισμό του, ωστόσο η υπαγωγή των κρατικών ταμείων και του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους στον απόλυτο έλεγχο της Κομισιόν είναι δεδομένη και γι’ αυτό το διάτρητο Προσχέδιο, αλλά και για τον τελικό Προϋπολογισμό. Δικαίως ο απερχόμενος πρόεδρος της Κομισιόν Μανουέλ Μπαρόζο διεκδικεί εύσημα για τη θητεία του. «Έχουμε εξουσίες που οι προκάτοχοί μας δεν θα μπορούσαν ούτε να ονειρευτούν», δήλωσε προ ημερών σε έναν αυτάρεσκο απολογισμό, υπογραμμίζοντας ιδιαίτερα την εξουσία της Κομισιόν να απορρίπτει σχέδια εθνικών προϋπολογισμών. Αυτή την καθαρή αλήθεια ενσωματώνει ρητά και το κυβερνητικό προσχέδιο.
Φυσικά, το Δημοσιονομικό Σύμφωνο είναι ένας ζουρλομανδύας για όλη την Ευρωζώνη. Για την Ελλάδα, της οποίας η κανονικότητα είναι μια μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης, χρειάζεται κάτι παραπάνω. Με ή χωρίς το ΔΝΤ, με έξοδο στις αγορές ή χωρίς αυτήν, το χρηματοδοτικό κενό μένει αβυσσαλέο. Η ευρωπαϊκή ηγεσία, ιδιαίτερα η γερμανική, ποτέ δεν παραιτήθηκε από την άποψη υπέρ ενός ακόμη δανειακού προγράμματος για την Ελλάδα. Η εναλλακτική της «προληπτικής πιστωτικής γραμμής» που έπεσε στο τραπέζι και στην οποία προσχώρησε με μια ακόμη «κωλοτούμπα» ο Α. Σαμαράς («η Ελλάδα διαπραγματεύεται προληπτική πιστωτική γραμμή», δήλωσε χθες στο Μιλάνο), είναι κι αυτή ένα δανειακό πρόγραμμα με μνημονιακές δεσμεύσεις. Τεχνικά, φαίνεται πως είναι ό,τι ταιριάζει καλύτερα στο ενδεχόμενο απεμπλοκής του ΔΝΤ και εξόδου στις αγορές. Με δεδομένο ότι το σενάριο έχει και την υπό όρους έγκριση του Βερολίνου, μένει στο συρτάρι για επανεξέταση σε δεύτερο χρόνο. Κι αυτό γιατί διαπλέκεται με την εξασφάλιση της βιωσιμότητας του χρέους. Η συζήτηση αυτή, ως γνωστόν, εκκρεμεί και η ολοκλήρωση δεν αναμένεται πριν από τις αρχές του επόμενου χρόνου.

«Βιώσιμο χρέος»
Ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού μηχανισμού ESM Κλάους Ρέγκλινγκ, που επιστρατεύτηκε κι αυτός για να επαναφέρει σε ηρεμία τις αγορές, σε συνέντευξή του έδωσε μια διαφωτιστική απάντηση για το πώς θα επιλυθεί το θέμα του χρέους: «Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που κοιτάζουν μόνο την αναλογία χρέος προς ΑΕΠ, αλλά αυτό είναι ένα πολύ στενό εύρος. Εξαιτίας του πλαισίου που δημιουργήσαμε στην Ευρώπη, προσφέρουμε χρηματοδότηση σε τόσο χαμηλά επιτόκια -περίπου στο 1,5%- για τόσο μεγάλη διάρκεια -32 χρόνια κατά μέσο όρο- που η εξυπηρέτηση του χρέους ετησίως είναι πολύ χαμηλή παρά το γεγονός ότι ο λόγος του χρέους είναι πολύ υψηλός». Ο κ. Ρέγκλινγκ περιγράφει εδώ το νέο κριτήριο βιωσιμότητας που έχει συμφωνηθεί άτυπα με το ΔΝΤ, γι’ αυτό και χαρακτηρίζει το χρέος «απόλυτα βιώσιμο, όσο συνεχίζεται η μεταρρυθμιστική διαδικασία». Πρόκειται για μια ακριβή περιγραφή του τι εστί αποικία χρέους. Σημασία δεν έχει πόσα χρωστάει μια χώρα, αλλά αν πληρώνει κάθε χρόνο τη δόση της.

Πολιτικός γρίφος
Η πολιτική επίδραση αυτής της αβέβαιης στην έκβασή της διεργασίας στην Ελλάδα είναι, προς το παρόν, ασαφής. Οι εταίροι έχουν καταλάβει ότι ο πολιτικός χρόνος της συγκυβέρνησης τελειώνει και είναι εξαιρετικά δύσκολο να διασωθεί. Θα πρέπει να φανούν πολύ γενναιόδωροι μαζί της το επόμενο τρίμηνο, ώστε να έχει μια πιθανότητα παράτασης του βίου της μετά τον Φεβρουάριο. Μέχρι στιγμής κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από πουθενά. Δεν συζητείται αληθινό κούρεμα του χρέους και κανείς δεν συζητάει πραγματική χαλάρωση της δημοσιονομικής λιτότητας. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Γιατί οι δανειστές, που παρά την παταγώδη αποτυχία του Μνημονίου είχαν επιτύχει τουλάχιστον να καταστήσουν την Ελλάδα περιθωριακό πρόβλημα της Ευρωζώνης ρισκάρισαν να την κάνουν ξανά επίκεντρο της κρίσης;

Διαβάστε περισσότερα

Rachman: Βρετανία και Γαλλία μπορεί να καταστρέψουν την Ευρώπη

του Gideon Rachman
Μιλώντας στην τηλεόραση πριν από μερικούς μήνες, ο πρωθυπουργός της Γαλλίας Manuel Valls διακήρυξε ότι ο προϋπολογισμός της κυβέρνησής του δεν μπορεί να συνταχθεί «κατά τρόπον που θα ικανοποιήσει τις Βρυξέλλες», προσθέτοντας: «Είμαστε ένα μεγάλο έθνος… Η Γαλλία είναι ανεξάρτητη χώρα».
Ταράχτηκα όταν το άκουσα. Ήταν μία από αυτές τις δηλώσεις που όσο πιο επιθετικά ξεστομίζονται, τόσο λιγότερο πειστικές ακούγονται. Γιατί η αλήθεια είναι ότι η Γαλλία δεν είναι μια ανεξάρτητη χώρα όταν πρόκειται για ζητήματα προϋπολογισμού, όπως δεν είναι καμία από τις υπόλοιπες 17 χώρες που έχουν υιοθετήσει το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα. Μέσα στις επόμενες ημέρες, η αλήθεια αυτή θα αποκαλυφθεί επώδυνα.
Η Γαλλία δεν είναι η μόνη που βασανίζεται με τα όρια που θέτει η Ευρώπη στην εθνική της ανεξαρτησία. Η Βρετανία παλεύει επίσης με το γεγονός ότι, με βάση τον ευρωπαϊκό νόμο, δεν μπορεί να αποτρέψει την απεριόριστη μετανάστευση από την υπόλοιπη Ε.Ε.
Ο έλεγχος των συνόρων και των προϋπολογισμών είναι δύο από τις πλέον παραδοσιακές εξουσίες ενός έθνους. Ο βαθμός που η Γαλλία και η Βρετανία έρχονται σε προστριβή με την ευρωπαϊκή νομοθεσία, που οδηγεί σε μειωμένη εθνική εξουσία σε αυτά τα θέματα, κινδυνεύει να προκαλέσει πολιτικές κρίσεις οι οποίες θα μπορούσαν εύλογα να καταλήξουν στη διάλυση του ευρώ ή και της Ε.Ε.
Η ώρα της αλήθειας για τη Γαλλία φτάνει ταχύτατα. Έχει καταθέσει έναν εθνικό προϋπολογισμό στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή που πιθανόν παραβιάζει τους κανόνες της Ε.Ε. οι οποίοι την υποχρεώνουν να κινηθεί ταχύτερα στη μείωση του ελλείμματος προϋπολογισμού κάτω από το 3% επί του ΑΕΠ.
Η Κομισιόν πρέπει να αποφασίσει τις επόμενες ημέρες κατά πόσον η Γαλλία παραβιάζει αυτόν τον κανόνα. Αν είναι έτσι, η Κομισιόν είναι νομικά υποχρεωμένη να απορρίψει τον γαλλικό προϋπολογισμό και να υποχρεώσει το Παρίσι να τον ξαναγράψει.
Αν υποστεί τέτοια ταπείνωση η γαλλική κυβέρνηση, θα είναι δώρο για την ακροδεξιά της χώρας, η ηγέτις της οποίας Marine Le Pen τάσσεται εναντίον της Ε.Ε. και απαιτεί να εγκαταλείψει η χώρα της το ευρώ.
Ο Ιταλός πρωθυπουργός Matteo Renzi, που επίσης κινδυνεύει να δει τον προϋπολογισμό του να απορρίπτεται από την Ε.Ε., δήλωσε: «Προτιμώ μια Γαλλία με έλλειμμα προϋπολογισμού 4,4% παρά με τη Marine Le Pen για επόμενη πρόεδρο».
Η Ε.Ε. γνωρίζει, βεβαίως, τους πολιτικούς κινδύνους που θα έχει η ταπείνωση της Γαλλίας και ακούγονται φήμες ότι μπορεί να συζητιέται μια συμφωνία της τελευταίας στιγμής. Ίσως το Παρίσι δεχτεί ένα νέο χρονοδιάγραμμα για διαρθρωτικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις, με αντάλλαγμα πρόσθετο χρόνο στον προϋπολογισμό. Αλλά οποιαδήποτε υπόνοια ότι η Γαλλία εξασφαλίζει ειδική συμφωνία επειδή είναι «μεγάλο έθνος» θα έχει πολύ κακό αντίκτυπο στις μικρότερες χώρες της Ε.Ε. που έχουν κάνει τεράστια προσπάθεια να εφαρμόσουν τους κανόνες.
Μπορεί επίσης να τονώσει τον ευρωσκεπτικισμό στη Γερμανία, όπου το αντιευρωπαϊκό κόμμα Alternative für Deutschland αυξάνει την απήχησή του.
Η Γερμανίδα καγκελάριος Angela Merkel πρέπει να ισορροπεί ανάμεσα στις εθνικές απαιτήσεις για επιβολή των νόμων της Ε.Ε. και στην ανάγκη να αποφύγει μια καταστροφική ρήξη με τη Γαλλία.
Η Βρετανία επέλεξε να μείνει έξω από το ευρώ, οπότε γλίτωσε τους σκληρότερους ελέγχους προϋπολογισμού που επιβάλλονται στη Γαλλία. Αλλά υπάρχει αντιπαράθεση με την Ε.Ε. η οποία αφορά την ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων εντός της Ευρώπης.
Η Βρετανία συνυπέγραψε αυτήν την αρχή όταν εντάχθηκε στην κοινότητα στη δεκαετία του 1970 και επί χρόνια δεν την αμφισβήτησε. Όμως η επέκταση της Ε.Ε. με το άνοιγμα σε πολύ φτωχότερα κράτη από την κεντρική και την ανατολική Ευρώπη κατέληξε σε μαζικές εισροές μεταναστών στη Μεγάλη Βρετανία – μεταξύ των οποίων έως 1 εκατομμύριο από την Πολωνία μόνο.
Καθώς οι διαμαρτυρίες για τη μαζική μετανάστευση από την Ευρώπη έχουν έρθει στο επίκεντρο της βρετανικής πολιτικής σκηνής, η κυβέρνηση βρίσκεται στη δύσκολη θέση να εξηγήσει ότι, σύμφωνα με τους κανόνες της Ε.Ε., δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να αποτρέψει τις εισόδους. Η κατάσταση αυτή ήταν δώρο για το κόμμα UK Independence party, που ζητά την έξοδο της Βρετανίας από την Ε.Ε. Γιατί τίποτα δεν καταδεικνύει τι σημαίνει η «απώλεια της εθνικής κυριαρχίας» καλύτερα από την αδυναμία να αποφασίσεις ποιος θα μένει στη χώρα σου.
Ο David Cameron βρίσκεται ενώπιον μεγάλου πολιτικού διλήμματος. Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας ξέρει ότι πολλοί ψηφοφόροι του θέλουν να σταματήσει τη μετανάστευση από την Ευρώπη. Αλλά γνωρίζει επίσης ότι η «ελεύθερη κίνηση των πολιτών» αποτελεί θεμελιώδη αρχή της Ε.Ε., την οποία τα υπόλοιπα μέλη της Ε.Ε. πολύ δύσκολα θα διαπραγματεύονταν.
Επί μήνες ο πρωθυπουργός προσπαθεί να εξομαλύνει το ζήτημα, υποσχόμενος ότι θα πατάξει την πρόσβαση των Ευρωπαίων μεταναστών στο βρετανικό σύστημα ασφάλισης και υγείας – αλλά όχι την ίδια τη μετανάστευση. Η τακτική του, όμως, δεν κατάφερε να κατευνάσει τη διαμάχη. Έτσι μελετά το ενδεχόμενο να απαιτήσει όρια στον αριθμό των μεταναστών από την Ε.Ε.
Ίσως ο κ. Cameron απλώς είναι μπροστά από την εποχή του. Η αντίδραση στη μετανάστευση και σε άλλους κανόνες της Ε.Ε. στην ελεύθερη μετακίνηση αυξάνεται και σε άλλες χώρες-κλειδιά της Ε.Ε., όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Ολλανδία. Υπάρχει όμως ένα κόστος στο να είσαι ο πρώτος που θα σπάσει ένα ταμπού. Αν ο κ. Cameron κάνει ανοιχτή επίθεση στην ελεύθερη μετακίνηση, κινδυνεύει να μπει σε διαμάχη με την Ευρώπη που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα χάσει. Αυτού του είδους η εθνική ταπείνωση θα καταλήξει τότε αρκετά γρήγορα σε απόφαση της Βρετανίας να εγκαταλείψει εντελώς την Ε.Ε. στο δημοψήφισμα για την παραμονή στην Ε.Ε. που έχει υποσχεθεί ο κ. Cameron για το 2017.
Τα ευρωπαϊκά όρια στην εθνική κυριαρχία απειλούν να προκαλέσουν κρίσεις στη σχέση της Ε.Ε. τόσο με τη Βρετανία, όσο και με τη Γαλλία. Η Ε.Ε. ορθώς περηφανεύεται ότι είναι μια κοινωνία νόμων που διαφυλάσσουν βασικές αρχές ελευθερίας. Αρνούμενη όμως να δεχτεί συμβιβασμό σε αυτούς τους κανόνες και τις αρχές -για ζητήματα προϋπολογισμών και συνόρων- απειλεί να ωθήσει τον εαυατό της σε μια πολιτική κρίση που εν τέλει θα απειλήσει την ίδια την ύπαρξή της.

 Πηγή: euro2day.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ο «αιώνιος έφηβος» Φρανσουά Τρυφώ

Γιώργος Ρούσσος

Φρανσουά Τρυφώ, ο σπουδαίος Γάλλος κριτικός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου. Ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του γαλλικού νέου κύματος.
«Το Σινεμά του αύριο δε θα γίνει από υπαλλήλους της κάμερας, αλλά από καλλιτέχνες για τους οποίους το γύρισμα θα είναι μια περιπέτεια εκπληκτική και παθιασμένη... Το σινεμά του αύριο, θα είναι μία ερωτική πράξη» Φρανσουά Τρυφώ

Ο Φρανσουά Τρυφώ γεννιέται στις 6 Φεβρουαρίου του 1932. Από νωρίς εκδηλώνει την αγάπη του για την 7η Τέχνη. Με τη βοήθεια του θεωρητικού του κινηματογράφου Αντρέ Μπαζέν, άρχισε να γράφει κριτικές στο θρυλικό περιοδικό Cahiers du cinema.

Εκεί και μαζί με άλλους συναδέλφους του άνοιξαν τον δρόμο για το νέο κύμα και το μη εμπορικό κινηματογράφο. Με την μικρού μήκους ταινία του Les Mistons (1958) και θέμα την σεξουαλική αφύπνιση μιας ομάδας νεαρών, έθεσε στην πράξη τις θεωρίες του, τις οποίες συνέχισε στην ημιαυτοβιογραφική, μεγάλου μήκους ταινία του, "Τα 400 χτυπήματα" (Les Quatres Cents Coups, 1959).

Μία γεμάτη ειλικρίνεια αλλά και ποίηση ταινία, που κέρδισε το βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Καννών, κάτι που τον καθιέρωσε ως έναν από τους πλέον σημαντικούς εκφραστές του πρωτοεμφανιζόμενου νέου κύματος (nouvelle vague).

Ακολούθησαν οι ταινίες "Πυροβολείτε τον Πιανίστα" (Tirez sur le pianiste, 1960), αναφορά αλλά και ανατροπή των γκανγκστερικών ταινιών, "Απολαύστε το κορμί μου" (Jules et Jim, 1961) γύρω από τις ιδιόμορφες σχέσεις ενός ερωτικού τριγώνου, "Φαρενάιτ 451" (Fahrenheit 451, 1966), εξαιρετική μεταφορά στην οθόνη του βιβλίου επιστημονικής φαντασίας του Ρέι Μπράντμπερι, που ο Τρυφώ γύρισε στην Αγγλία, "Η νύφη φορούσε μαύρα" (La mariée etait en noir, 1967), μία παραλλαγή του αμερικανικού φιλμ νουάρ. Ταινίες που επέβαλαν τον Τρυφώ ως έναν ξεχωριστό και εντελώς πρωτότυπο δημιουργό.

H θητεία του στο περιοδικό στο Cahiers Du Cinema, του προσέφερε το πιο σημαντικό στοιχείο, την κινηματογραφοφιλία. Όχι τόσο ως ένας εκλεκτικός θεατής ή ένας ψυχρός κριτής, αλλά κυρίως ως ένας εραστής ενός κινηματογράφου χωρίς όρια και σύνορα.

Για τον Τρυφώ η κινηματογραφική αίθουσα είναι ο τόπος όπου τα προσωπικά φαντάσματα ενσαρκώνονται, όπου ασκείται μια παραμυθία για τις οδύνες και λύπες του βίου.

Ο Τρυφώ ως σκηνοθέτης επέλεξε έναν δρόμο που περισσότερο δοξάζει αυτές τις τελετουργίες της κινηματογραφικής αίθουσας και λιγότερο τη στοχαστική φύση του κινηματογράφου, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στο σινεμά του έτερου κορυφαίου του νέου κύματος, του Ζαν Λυκ Γκοντάρ.

Το ιδιαίτερο ύφος του Φρανσουά Τρυφώ δεν δυναστεύει την αφήγηση, δεν της επιβάλλεται, αλλά αντίθετα αφήνει χώρο για να κινηθούν και να αναπνεύσουν τα φιλμικά πρόσωπα. Καθώς η αφήγηση παραμένει ένας ακρογωνιαίος λίθος της μυθοπλασίας, ο κινηματογραφικός φακός παρακολουθεί τα πρόσωπα με καθαρό βλέμμα, απαλλαγμένο από τις όποιες πολιτικές ή ψυχαναλυτικές παρεμβολές που ταλανίζουν το έργο άλλων σκηνοθετών της εποχής.

Μαγεμένος από την τελετουργία της σκοτεινής αίθουσας ο Τρυφώ εμμένει πεισματικά προσκολλημένος, σ' όλες τις ταινίες του, στην απόλαυση της αφήγησης. Αναζητά την γοητεία των προσώπων, επικεντρώνεται στις εντάσεις του διαλόγου, προσαρμόζει το κινηματογραφικό κάδρο στις διαστάσεις του ανθρώπινου προσώπου. Αυτά είναι και κάποια από τα στοιχεία που προσδιορίζουν την μαγεία των κινηματογραφικών του εικόνων.

Βρισκόμαστε στο τέλος της δεκαετίας του ’50, όταν ο Φρανσουά Τρυφώ, μας παραδίδει την πρώτη του ταινία, ο λόγος για τα αριστουργηματικά «Τετρακόσια Χτυπήματα» (Les Quatre Cents Coups).

Η πρώτη αυτή ταινία του Francois Truffaut, διαθέτει αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Ουσιαστικά στα «Τετρακόσια Χτυπήματα» παρακολουθούμε ένα νεαρό αγόρι που μέσα από τις συνεχείς συγκρούσεις με το περιβάλλον του, προσπαθεί να εισέλθει στον κόσμο των μεγάλων.

Εγκαινιάζεται λοιπόν εδώ ένας νέος ήρωας, ο Antoine Doinel, το κινηματογραφικό alter ego του σκηνοθέτη, που μαζί του θα ταξιδέψουμε σε ακόμα τέσσερις ταινίες του και που υποδύεται με επιτυχία, ο χαρισματικός Jean Pierre Leaud.

Αναφερόμαστε βέβαια στις ταινίες: L’ Amour a Vingt Ans (Ο Έρωτας στα Είκοσι, 1962), Baisers Voles (Κλεμμένα Φιλιά, 1968), Domicile Conjugal (Παράνομο Κρεβάτι, 1970) και L’ Amour En Fuite (Η Αγάπη το Βάζει στα Πόδια, 1979).

Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το κινηματογραφικό ρεύμα του νέου κύματος, μπορείτε να βρείτε στα σχετικά μας αφιερώματα: Νουβέλ Βαγκ: Όταν η 7η Τέχνη γύρισε σελίδα: Μέρος 1ο και Μέρος 2ο.

Τα 400 χτυπήματα / Les quatre cents coups (Γαλλία, 1959)

Ο Αντουάν Ντουανέλ είναι δεκατριών χρονών και ζει στο Παρίσι, με τους γονείς του. Η αδιαφορία των γονιών απέναντί του και η αυταρχική συμπεριφορά των καθηγητών του στο σχολείο, προκαλεί στον Αντουάν μια μόνιμη τάση φυγής και απόδρασης από το καταπιεστικό σχολικό και οικογενειακό περιβάλλον.

Έτσι, μετά από πολλές περιπέτειες, ανάμεσα στις οποίες και ο εγκλεισμός του στο αναμορφωτήριο, κατορθώνει να φτάσει στην ελευθερία της θάλασσας, που είναι και το κρυφό του όνειρο.

"Tα 400 χτυπήματα", είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Φρανσουά Τρυφώ και μία από τις πρώτες της nouvelle vague. Αφηγείται την ιστορία ενός ευαίσθητου και ευάλωτου παιδιού, που ζει και μεγαλώνει σε έναν στενόμυαλο, μικρόψυχο και εν τέλει εχθρικό κόσμο.

Στο υπέδαφος της ταινίας υπάρχει έντονο το αυτοβιογραφικό στοιχείο, καθώς πολλές από τις περιπέτειες του μικρού Αντουάν (έξοχα ερμηνευμένος από τον Ζαν Πιερ Λεό – alter ego του σκηνοθέτη) είναι προσωπικά βιώματα του Τρυφώ, ο οποίος πράγματι, σε αυτήν την ηλικία κατέληξε στο αναμορφωτήριο, από όπου τον έσωσε ο σπoυδαίος θεωρητικός και συνιδρυτής των Cahiers du Cinéma, Αντρέ Μπαζέν, στη μνήμη του οποίου είναι αφιερωμένη η ταινία.

Ο συνοδοιπόρος και για χρόνια φίλος, του Τρυφώ, ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ είχε γράψει: «Τα 400 χτυπήματα είναι το πιο περήφανο, το πιο πεισματάρικο, το πιο ξεροκέφαλο, με άλλα λόγια, το πιο ελεύθερο φιλμ του κόσμου». Η ταινία, απέσπασε το Βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών το 1959.

Φαρενάιτ 451 / Fahrenheit 451 (Γαλλία - Αγγλία, 1966)

Σε έναν κόσμο απροσδιόριστο χωροχρονικά, στο εγγύς μέλλον, ο πυροσβέστης Μόνταγκ βάζει φωτιά αντί να τη σβήνει. Καίει τα βιβλία (ο τίτλος αφορά την απαιτούμενη θερμοκρασία καύσης), γιατί στην εν λόγω κοινωνία απαγορεύεται η ανάγνωση και η κατοχή βιβλίων.

Κάποια μέρα όμως, γοητευμένος από αυτό που καταστρέφει, υποκύπτει και ο ίδιος στη μαγεία της ανάγνωσης και όταν τον ανακαλύπτουν αναγκάζεται να καταφύγει στα δάση, όπου ζουν οι παράνομοι βιβλιόφιλοι, έχοντας μάθει τα αγαπημένα τους βιβλία απέξω, για να μπορέσουν έτσι να τα διασώσουν και να τα μεταδώσουν στις επόμενες γενιές.

Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Ρέυ Μπράντμπερυ, η ταινία αυτή είναι η πρώτη έγχρωμη του Φρανσουά Τρυφώ και ταυτόχρονα η πρώτη του μεγάλη παραγωγή και σε αγγλική ομιλούσα. Το θέμα της είναι η αγάπη για τα βιβλία, η εξαφάνιση των οποίων σημαίνει τον αφανισμό της ιστορικής μνήμης, την απουσία κάθε μελλοντικού χρονικού ορίζοντα και το βάλτωμα της κοινωνίας σε ένα αιώνιο παρόν-κόλαση, όπου τα πάντα θα είναι ομοιόμορφα και απολύτως ελεγχόμενα, αφού κανείς δεν θα θυμάται τίποτα.

Έξυπνα, ο Τρυφώ αποκλείει τα εφέ της επιστημονικής φαντασίας, αποφεύγει τις συμβάσεις και τους κοινούς τόπους του είδους και κάνει μια ταινία με πολιτική θέση, στην οποία αρκεί η ανάγνωση του Ντέιβιντ Κόπερφιλντ από τον πυρομανή-πυροσβέστη Μόνταγκ, για να γκρεμιστεί ένας ζοφερός κόσμος. Έξοχη και πανέμορφη η Τζούλι Κρίστι στον διπλό της ρόλο.

Το τελευταίο μετρό / Le dernier metro, (Γαλλία, 1980)

Παρίσι, Φθινόπωρο 1942. Στο θέατρο της Μονμάρτης προσλαμβάνεται ως πρωταγωνιστής ο Μπερνάρ Γκρανζέ και αρχίζουν οι πρόβες ενός καινούριου έργου με τίτλο «Οι εξαφανισμένοι». Η Μάριον, διάσημη ηθοποιός του γαλλικού μπουλβάρ, διευθύνει μόνη της το θέατρο του Εβραίου συζύγου της Λούκα Στάινερ, ο οποίος είναι εξαφανισμένος για τις αρχές Κατοχής.

Στην πραγματικότητα όμως, είναι κρυμμένος στο υπόγειο του θεάτρου, δίνοντας από κει τις σκηνοθετικές οδηγίες για το ανέβασμα των παραστάσεων, οι οποίες τελειώνουν πριν περάσει το τελευταίο μετρό. Η εμφάνιση του νέου και προικισμένου ηθοποιού Μπερνάρ, αναστατώνει συναισθηματικά την Μάριον και οι εξελίξεις είναι απρόβλεπτες.

Το πολυβραβευμένο με 10 Σεζάρ (τα γαλλικά Όσκαρ) “Τελευταίο Μετρό”, είναι μαζί με την “Αμερικανική νύχτα”, η πιο επιτυχημένη εμπορικά ταινία του Φρανσουά Τρυφώ. Δεν πρόκειται για μια ταινία για την εποχή της Κατοχής στη Γαλλία (παρόλο που υπάρχουν άμεσες αναφορές, ακόμα και σε υπαρκτά πρόσωπα εκείνης της περιόδου, όπως ο αντισημίτης θεατρικός κριτικός Νταξιά), αλλά για την πολύπλοκη σχέση ανάμεσα στο θέατρο και τη ζωή.

Οι ίντριγκες της θεατρικής σκηνής και των παρασκηνίων γίνονται μια μεταφορά της πραγματικής ζωής, το σκηνικό ενός παιχνιδιού όπου διαπλέκεται η μικρή και η μεγάλη Ιστορία, η παρουσία με την απουσία, το κρυφό με το φανερό και φυσικά ο έρωτας, που στήνει τον αόρατο συναισθηματικό ιστό της ταινίας.

Έχοντας στο κεντρικό πρωταγωνιστικό δίδυμο τους Κατρίν Ντενέβ και Ζεράρ Ντεπαρντιέ, αλλά και τη θαυμάσια, «πνιγμένη» φωτογραφία του σπουδαίου Νέστορ Άλμεντρος, η ταινία αποτελεί μία από τις κορυφαίες δημιουργίες του Τρυφώ.

Οπωσδήποτε την Κυριακή / Vivement Dimanche! (Γαλλία, 1983)

Ο Ζυλιέν, κτηματομεσίτης στο επάγγελμα, είναι ο βασικός ύποπτος για το φόνο της γυναίκας του Μαρί-Κριστίν και του εραστή της Ζακ. Η πρώην γραμματέας του Μπάρμπαρα, η οποία είναι ερωτευμένη μαζί του, τον κρύβει στο υπόγειο του γραφείου του και αρχίζει τις έρευνες για να βρει τον πραγματικό δολοφόνο και να αποδείξει την αθωότητά του.

Κατά τη διάρκεια των ερευνών τα πράγματα περιπλέκονται, καθώς σκοτώνονται μια ταμίας κινηματογράφου και ο μάνατζερ ενός οίκου ανοχής, που έχει σαν βιτρίνα ένα νυχτερινό κέντρο. Τελικά, η Μπάρμπαρα στήνοντας ένα επικίνδυνο παιχνίδι, με την βοήθεια του Λαμπλάς, ντετέκτιβ παλαιάς σχολής, αλλά και του επιθεωρητή Σαντελί, καταφέρνει να ανακαλύψει τον ένοχο.

Στο κύκνειο άσμα του ο Φρανσουά Τρυφώ, μέγας γνώστης και θαυμαστής του φιλμ νουάρ, αποδίδει με μεγάλη αφηγηματική άνεση, σινεφίλ διάθεση και ειρωνικό βλέμμα το ύφος και το πνεύμα ενός κινηματογραφικού είδους, την μεγάλη αξία του οποίου ανέδειξαν οι δημιουργοί της nouvelle vague, ως κινηματογραφικοί κριτικοί στα Cahiers du Cinéma. ΄Έξοχη η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Νέστορ Άλμεντρος, συμβάλλει τα μέγιστα στην νουάρ ατμόσφαιρα της ταινίας και θαυμάσιοι στους κεντρικούς ρόλους η Φανί Αρντάν και ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν.

Ο Φρανσουά Τρυφώ έφυγε από τη ζωή και πέρασε στην ιστορία στις 21 Οκτωβρίου του 1984. Υπήρξε ένας από τους βασικούς υπεύθυνους τόσο για τον τρόπο που βλέπουμε, όσο και για τον τρόπο που γράφουμε για το σινεμά. Ο «αιώνιος έφηβος» της 7ης Τέχνης, μπορεί να μην βρίσκεται πια μαζί μας, αλλά όντας ένας σκηνοθέτης που βιώνει διαρκώς και με έντονο τρόπο την κατάληξη της κινηματογραφικής πράξης, θα ταξιδεύει μαζί μας για πάντα μέσα από τις τελετουργίες και τη μαγεία της σκοτεινής αίθουσας...

Διαβάστε περισσότερα

Η δήθεν χρεοκοπημένη Αργεντινή έστειλε δορυφόρο στο διάστημα!

Eίναι από τις ειδήσεις που σου κρύβουν! Η δήθεν χρεοκοπημένη Αργεντινή έστειλε επιτυχώς στο διάστημα τον πρώτο της δορυφόρο!

Η Αργεντινή έστειλε, επιτυχώς, στο διάστημα, τον πρώτο της δορυφόρο τηλεπικοινωνιών, σχεδιασμένο αποκλειστικά στη χώρα. Όπως δήλωσε και η πρωθυπουργός της χώρας Κριστίνα Κίρσνερ στο λογαριασμό της στο Τουίτερ: «Ο ARSAT-1 είναι στο δρόμο για το διάστημα. Τι συγκίνηση!».

Ο δορυφόρος θα καταλάβει θέση 36.000 χλμ. μακριά από τη Γη. Αποτελεί τον πρώτο του είδους του, κατασκευασμένο και σταλμένο σε τροχιά, από κράτος της Λατινικής Αμερικής. Χρειάστηκαν επτά χρόνια δουλειάς 500 επιστημόνων, το κόστος του ανέρχεται σε 250 εκατομμύρια δολάρια και θα είναι σε λειτουργία για τα επόμενα 15 χρόνια.

Με αυτή την ενέργεια η Αργεντινή μπαίνει σε ένα πολύ κλειστό κλαμπ, χωρών που έχουν τη δυνατότητα να στέλνουν σκάφη στο διάστημα, μαζί με τις ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Ιαπωνία, Ισραήλ και χώρες της Ε.Ε.

Ο ARSAT-1 εκτοξεύθηκε με στόχο να παρέχει ψηφιακό σήμα τηλεόρασης και βελτιωμένες υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας σε Αργεντινή, Παραγουάη και Ουρουγουάη. Αποτελεί την πρώτη από μια σειρά ενεργειών, ενός αργεντίνικου κυβερνητικού προγράμματος που έχει στόχο να δημιουργήσει στόλο δορυφόρων που θα μπορούν να εκπέμπουν διαφόρων ειδών ψηφιακά σήματα. Το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει εκτόξευση δορυφόρου μέσα στο 2015.

Πηγή: kourdistoportocali.com

neakriti.gr

Διαβάστε περισσότερα

Homo Πασόκους

        «Όλοι οι Έλληνες κρύβουν μέσα τους 

        έναν… μικρό Άκη Τσοχατζόπουλο»!
Πρόκειται για διαπίστωση της κυρίας Ελένης Κούρκουλα. Η κυρία Κούρκουλα, εκτός από μεγάλη ηθοποιός (έλαμψε μεταξύ άλλων στο ρόλο της «Σελήνης» στη «Λάμψη» του Φώσκολου), εκτός από μεγάλη πολιτικός (έλαμψε στο ρόλο της υφυπουργού Παιδείας επί Σημίτη), αναδεικνύεται και μεγάλη ψυχολόγα…
    Θα μας πείτε τώρα: Και τι νόημα έχει τι λέει η Κούρκουλα; Καμία σημασία δεν έχει. Εκτός από μία: Ότι κάτι τέτοιες δηλώσεις αποδεικνύουν ότι σπάνια βρίσκεις  «ΠΑΣΟΚο» που να υπηρέτησε το σύστημα της σαπίλας και της παρακμής από θέσεις εξουσίας και να μην «κρύβει ένα μικρό Πάγκαλο μέσα του».   
     Διευκρινίζουμε ότι ουδόλως μας απασχολεί το πρόσωπο της κυρίας Κούρκουλα και ως εκ τούτου ουδέποτε θα χαραμίζαμε ακόμα κι έναν λίβελλο για μια κυρία που ως Ελληνίδα – κατά τα λεγόμενά της – κρύβει μέσα της ένα μικρό Ακη Τσοχατζόπουλο. Και πηγαίνουμε παρακάτω. Πάμε στην λογική που αποπνέουν δηλώσεις όπως η παραπάνω.
    Κατ’ αρχάς και για να συνεννοούμαστε: Όταν λέμε «ΠΑΣΟΚος» δεν εννοούμε τον ταλαιπωρημένο ψηφοφόρο. Εννοούμε εκείνο το «χαλασμένο» είδος μέχρι το μεδούλι που αφού πρωτοστάτησε στο σύστημα της Κόπρου κατόπιν εμφανίζεται με ύφος κατήγορου για να απαγγείλει στα ίδια του τα θύματα την κατηγορία: «Όλοι μαζί τα φάγαμε»!
    Το είδος αυτό το συναντάς παντού. Το ακούς να μιλά, το βλέπεις να γράφει, το παρακολουθείς να  παπαγαλίζει το ποίημα της ημέρας με την ίδια αυθάδεια και την ίδια αγένεια, όπως τότε που είχε στήσει πρώτο στασίδι πίστα στο άρμα της πολιτικής αθλιότητας.
    Ενίοτε πρόκειται για θλιβερά ανθρωπάκια που όλο και κάπου χωμένα ήταν στο σύστημα που υπηρέτησε το βούρκο. Που η θλιβερή ύπαρξή τους έδινε ανελλιπώς το παρών στα γκαλά της μπόχας και της ξεδιαντροπιάς.
    Βουτηγμένοι στο πατσουλί της σήψης, σαπρόφυτα και ασπάλακες, που αντί να απολογούνται για την κατρακύλα τη δική τους και το κακό που προκάλεσαν στην κοινωνία, τώρα πασχίζουν να κατασκευάσουν και όλους τους υπόλοιπους σαν τα μούτρα τους.
    Βουτηγμένοι μέσα στο «πλυντήριο» της ηθικής τους αναπηρίας. Μέλη του θιάσου που αφού παρήγαγε, αναπαρήγαγε, ξέπλυνε και κουκούλωσε από Βατοπέδια και υποκλοπές μέχρι χρηματιστήρια, «μίζες» και «Ζήμενς», τώρα κουνάει και το δάκτυλο!
    Αγενείς. Αυθάδεις. Με ύφος λιμοκοντόρου που καμώνεται την «ευπρέπεια». Βαποράκια της αναξιοπρέπειας και λιβανιστήρια της παρακμής. Με μια μόνιμη έγνοια: Σε ποιο στρατόπεδο της καταισχύνης να τρέξουν να ενσωματωθούν. Στο πράσινο ή στο γαλάζιο; Στους Βένετους ή στους Πράσινους; `Η μήπως και στους δύο;...
    Έκτισαν το κράτος των τρωκτικών, της αναξιοκρατίας, του κομματικού ρουσφετιού, των πελατειακών συμπεριφορών και της «μαύρης» συναλλαγής  κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση εκείνης της πολιτικής που κατέστησε λαϊκή ρήση ότι «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Και τώρα τι κάνουν; Κοιτάζονται στον καθρέφτη και γι’ αυτό που βλέπουν προσπαθούν να λερώσουν και να συκοφαντήσουν - ως συνυπεύθυνη! - ολόκληρη την κοινωνία!
    Ποιοι!; Αυτοί και οι φίλοι τους, οι σεσημασμένοι της άφατης υποκρισίας, που  οικοδόμησαν ένα πολιτικό σύστημα το οποίο έχει για προμετωπίδα του εκείνο το πάλαι ποτέ απίθανο πρωθυπουργικό απόφθεγμα : «Έκανε ένα δωράκι στον εαυτό του»!
    Ποιοι!; Αυτοί που δικό τους είναι το καθεστώς που φτιάχτηκε με  υλικά το «έχω μέσο», «έχω δόντι», «έχω βύσμα», «έχω και μπάρμπα στην Κορώνη». Το δικό τους πολιτικό καθεστώς, το καθεστώς της μίζας και της αρπαχτής, των «κουμπάρων» και των «αναψυκτηρίων», των υποβρυχίων που «γέρνουν» και των «εξοπλιστικών», είναι το ίδιο καθεστώς πάνω στο οποίο μεγαλούργησε το «φακελάκι» και το «τσάκω ρε μάγκα τόσα και προχώρα».
    Κι όμως! Αυτοί είναι εκείνοι που το παίζουν κήνσορες και τιμητές! Ε, λοιπόν,

• αυτός ο πασίγνωστος τύπος του «άλλα λέω, άλλα εννοώ, άλλα πιστεύω κι άλλα κάνω»,
• αυτός ο σουρεαλισμός,
• αυτή η αποθέωση του τίποτα,
• αυτή η ασύλληπτη διαστροφή των εννοιών,
• αυτή η ακατάβλητη πορεία βιασμού της κοινής λογικής,
• αυτή η αγέρωχη διαστρέβλωση του οτιδήποτε,
• αυτή η απαράμιλλη εμμονή στο ψεύδος, τη δημαγωγία και την παραποίηση,
•  αυτό το αναπάντεχο θράσος να αυτοανάγεται ο «πάτος» σε «αφρό»,
• αυτό το παγκόσμιο υπόδειγμα εξαχρείωσης για το πώς χωρίς ίχνος ντροπής μπορεί κανείς να αυτοθαυμάζεται όταν βαφτίζει το «μαύρο - άσπρο»,

έχει ένα και μόνο όνομα, έχει έναν και μόνο τρόπο, έχει μία και μόνο φράση για να περιγραφεί: «Homo ΠΑΣΟΚους»!

email: mpog@enikos.gr 

Διαβάστε περισσότερα

Η τελευταία σύνοδος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και τα αποτελέσματα της

του Λευτέρη Ριζά

Σύμφωνα με δημοσίευμα στην ΙΣΚΡΑ με «76 ΚΑΤΑ ΕΝΑΝΤΙ 61 ΥΠΕΡ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΘΗΚΕ Η ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑΣ». Θεωρώ ότι δεν ήταν λίγοι αυτοί που υπερψήφισαν την τροπολογία της αριστερής πλατφόρμας. Το ερώτημα είναι τι καταψήφισαν οι 76. Τι έλεγε η τροπολογία που καταψήφισαν.
       Σύμφωνα με την Αριστερή Πλατφόρμα η τροπολογία επί του σχεδίου απόφασης της ΚΕ που κατέθεσε αφορούσε «επείγοντα μέτρα για τη συμπλήρωση του άμεσου προγράμματος που εξήγγειλε ο Α.Τσίπρας στη Θεσ/νίκη. Αυτά τα μέτρα που αποτελούν Συνεδριακές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και συμπεριλαμβάνονται , έτσι κι αλλιώς, στο πρόγραμμά του, η Αριστερή Πλατφόρμα πρότεινε να συμπεριληφθούν και να συμπληρώσουν το άμεσο πακέτο ρυθμίσεων της Θεσ/νίκης……
Τα μέτρα αυτά κινούντο σε τρείς κατευθύνσεις:
Πρώτον: Δημόσια ιδιοκτησία και κοινωνικός έλεγχος των τραπεζών.
Δεύτερον: Σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων, κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ και εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των στρατηγικών τομέων και στρατηγικών επιχειρήσεων της οικονομίας, με προτεραιότητα τους τομείς δημόσιων αγαθών, υπηρεσιών κοινής ωφέλειας και υποδομών.
Τρίτον: Άμεσα ουσιαστικά μέτρα στο πλαίσιο μιας ριζικής προοδευτικής αλλαγής του φορολογικού συστήματος, με στόχο την κατάργηση της ασυλίας και τη φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου, των μεγάλων εισοδημάτων και των μεγάλων περιουσιών».
Η τροπολογία, όπως διαβάζουμε στην ίδια ανακοίνωση. την οποία υποστήριξε από πλευράς Αριστερής Πλατφόρμας ο Στάθης Κουβελάκης, έλαβε 61 ψήφους υπέρ, 76 κατά και 1 λευκό και δεν εγκρίθηκε.
Δεν γνωρίζω τίποτα από όσα συζητήθηκαν και ιδιαίτερα τους λόγους που επικαλέσθηκε η «προεδρική» πλειοψηφία για να μην περιληφθεί στην τελική απόφαση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ. Από πρώτη ματιά σκέφτεσαι ότι οι 76 δεν ήξεραν τι ψήφιζαν. Όπως δεν ήξερε και ο Χρυσοχοΐδης όταν ψήφιζε το Μνημόνιο. Μπορεί για μερικούς να ισχύει. Να μην είχαν καταλάβει καλά-καλά γιατί καταψήφιζαν την τροπολογία. Αλλά όλοι δεν μπορεί. Ήξεραν και καταλάβαιναν πολύ καλά τι έκαναν. Μάλλον το ταξικό τους ένστικτο τους προειδοποιούσε: αυτό εμάς κοινωνικά δεν μας συμφέρει. Γιατί και ο ΣΥΡΙΖΑ και η Κ.Ε. διαπερνάται από διαφορετικά κοινωνικά-ταξικά συμφέροντα. Αυτό είναι κάτι που πάρα πολύ δύσκολα η αριστερά το κατανοεί και το αντιμετωπίζει. Είναι πιο εύκολο να το απωθήσει ή να αποδώσει τις διαφορετικές ταξικές ιδέες που υπάρχουν και συγκρούονται στους κόλπους της οφείλονται σε πράκτορες, οπορτουνιστές κλπ κλπ. Η παραδοχή ότι η ταξική πάλη – ιδεολογική, πολιτική, αισθητική, ηθική, κλπ – δεν σταματάει στην πόρτα εισόδου στο αριστερό κόμμα, όσο επαναστατικό και να είναι ή νομίζει ότι είναι. Κάτω από ένα τέτοιο πρίσμα διάβασα τόσο την τροπολογία όσο και την απόφαση της ΚΕ, καθώς βέβαια και τα υπόλοιπα υλικά του ΣΥΡΙΖΑ.
Διαβάζοντας προσεκτικά τόσο την πρόταση-τροπολογία της Αριστερής Πλατφόρμας όσο και την τελική απόφαση της Κ.Ε, μπορούμε να υποθέσουμε γιατί απορρίφθηκε η τροπολογία.
Η πλειοψηφία της ΚΕ, που μάλλον πρόκειται για όλους εκείνους που συντάσσονται με τον πρόεδρο και τη γραμμή που επεξεργάζεται με τους στενούς συνεργάτες του, υποστηρίζει ανεπιφύλακτα το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Σε αυτό το πρόγραμμα δεν «χωράνε» τα μέτρα που προτείνει, με την τροπολογία της, η Αριστερή Πλατφόρμα. Και δεν «χωράνε» γιατί υπάρχουν μέσα στο σώμα του ΣΥΡΙΖΑ και την ΚΕ του, χοντρικά δύο διαφορετικές «γραμμές». Δύο διαφορετικές αντιλήψεις για το τι μπορεί και πρέπει να είναι σήμερα η αριστερά. Παρά τις περίτεχνες προσπάθειες οι διαφορές να καλυφθούν με κατάλληλα θολές, μη ακριβείς φράσεις και φρασούλες, και ακριβώς γι αυτό, διακρίνονται οι σχετικές μικρές και μεγάλες διαφορές: για το ποιες και πως θα «χτιστούν» οι συμμαχίες, για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, κλπ. Με λίγα λόγια για ποια αριστερά μιλάει και εννοεί ο καθένας – η κάθε μια από τις δυο χοντρικές αυτές γραμμές.
Προσοχή: δεν εννοώ καθόλου ότι η μία από τις δύο αντιλήψεις ή γραμμές σώνει και καλά εκφράζει την αριστερά της εποχής μας, την αριστερά που έχει ανάγκη ο τόπος μας. Μπορεί να είναι πιο αριστερή η μια από την άλλη. Χωρίς όμως να αποτελεί την «αριστερή» πρόταση που έχει ανάγκη η κοινωνία, η χώρα και οι υποτελείς τάξεις της.

Δεν είναι αρκετό, όμως, κάποιος – άτομο ή συλλογικότητα – να δηλώσει ότι είναι «αντιμνημονιακός» ή ακόμα και «αντισυστημικός» για να είναι αριστερός ή για να ταυτιστεί με άλλους που κι αυτοί δηλώνουν ή πιστεύουν ότι είναι αριστεροί. Ενάντια στο Μνημόνιο, π.χ. είναι και οι ΑΝΕΛ, ο κ. Πάνος Καμμένος, ακόμα και η Χρυσή Αυγή. Δεν είναι βέβαια αριστεροί. Ούτε αρκεί κάποιος ή συλλογικότητα, να δηλώσει «αντισυστημικός» έτσι γενικά και αόριστα. Γιατί πάλι τα πράγματα μπερδεύονται. Η κ. Γιάννα Αγγελοπούλου δήλωνε προχτές – σε συνέντευξη της στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (Κυριακή 19-10-14) – ότι «Ουσιαστικά είμαι απέναντι στο σύστημα…». Ενάντια στο σύστημα – το διεφθαρμένο μάλιστα – είναι και η Χρυσή Αυγή [όπως την εποχή του και ο Χίτλερ]. Αλλά για ποιο «σύστημα» μιλάμε και εννοούμε; Που αποδίδουμε τις αιτίες της κρίσης και των όσων έχουν ακολουθήσει; Εδώ και ανάλογα με τις απαντήσεις, οι δρόμοι χωρίζουν από λίγο έως πολύ.

Για το «σύστημα» έγραψα μερικά πράγματα πριν λίγες ημέρες εδώ στον ΟΙΣΤΡΟ [1]. Εκεί υποστήριξα ότι για έναν αριστερό το «σύστημα» είναι ο καπιταλισμός / ιμπεριαλισμός. Που σήμερα – ακολουθώντας την ενδημική τάση του – κυριαρχείται από το κρατικο-χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Ενάντια στο μεγάλο, μονοπωλιακό και χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, χτες, σήμερα και αύριο θα βρίσκονται πάντοτε οι «μικροί» κεφαλαιοκράτες, έμποροι, βιοτέχνες, υπάλληλοι κλπ. Αλλά όλοι αυτοί δεν σημαίνει ότι είναι και ενάντια στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Θέλουν έναν καπιταλισμό χωρίς τα κακά του: το σχηματισμό μονοπωλίων, τράστ, κοντσέρν, κλπ. Είναι ενάντια στο τραπεζικό κεφάλαιο – όπως και οι Ναζί στη Γερμανία πριν πάρουν την εξουσία – που δεν τους δίνει δάνεια εύκολα όπως στους άλλους, κλπ κλπ. Αλλά και εάν ακόμα κάποια στιγμή καταστρεφόντουσαν τα μονοπώλια – δεν μας ενδιαφέρει το πώς και γιατί – από κάτω θα ξαναζωντάνευε ο μικρός επιχειρηματίας, ο μικρός κεφαλαιοκράτης. Και πάλι μέσα από αυτούς θα ξεπηδάγανε οι μεγάλοι, τα μονοπώλια, τα τράστ κλπ. Γιατί αυτή είναι η «μοίρα» του καπιταλισμού. Όσοι πιστεύουν ότι μπορεί να φτιάξουν μια κοινωνία μικρών ιδιοκτητών-παραγωγών, να σταματήσουν τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής και τις σχέσεις του σε μια κοινωνία μικροαστών απλώς ζούνε μέσα σε μεγάλη αυταπάτη. Που πολιτικά είναι πολύ επικίνδυνη. Γιατί σε τελευταία ανάλυση είναι αντισοσιαλιστική και αντεργατική. Μισούν το μεγάλο κεφάλαιο και ταυτόχρονα τρέμουν μήπως χρεοκοπήσουν και κατρακυλήσουν στις γραμμές του σύγχρονου προλεταριάτου.

Πως και ποιες και μέχρι που μπορεί να δημιουργηθούν συμμαχίες μεταξύ αυτών των τάξεων και στρωμάτων και του εργατικού κινήματος – εφόσον βέβαια κι αυτό αποκτήσει δική του πολιτική συνείδηση και οργάνωση; Δηλαδή αποκτήσει ιδεολογικο-πολιτική και οργανωτική αυτοτέλεια. Το ερώτημα αυτό απασχόλησε σχεδόν από την αρχή όλους τους κοινωνικούς επαναστάτες. Οι Μαρξ-Ένγκλες, ο Λένιν, ο Τρότσκι, η Ρόζα, ο Μάο – οι πάντες, το εργατικό επαναστατικό κίνημα ξόδεψε πολλές ώρες αναζητήσεων, συζητήσεων, διαπληκτισμών, χαρτιού για έκδοση εφημερίων και βιβλίων για το ζήτημα αυτό. Διασπάστηκε, κονταροχτυπήθηκε. Κι όπως με σχετική θλίψη και ανησυχία διαπιστώνουμε ακόμα δεν έχει κατορθώσει να βρει μια τελική λύση. Μια φόρμουλα συμμαχιών. Η εργατο-αγροτική συμμαχία πέτυχε εδώ, δεν πέτυχε εκεί. Η αδελφοσύνη των λαών και ο συνακόλουθος διεθνισμός έχουν γνωρίσει πολλά σκαμπανεβάσματα. Η Ένωση των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών – υπόδειγμα για να λυθούν όλα τα προβλήματα που έχουν σχέση με έθνη και εθνότητες – δεν υπάρχει πια. Όπως και ό,τι τους έμοιαζε (π.χ. Γιουγκοσλαβία). Τα ίδια προβλήματα παρουσιάζονται παντού.

Ότι δεν μπορούν αυτά τα προβλήματα και αντιθέσεις να λυθούν κάτω από την κυριαρχία του κεφαλαίου, του ιμπεριαλισμού και του πολιτικού προσωπικού του, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία.

Όλες αυτές τις δυσκολίες, όλα αυτά τα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει και λύσει ΚΑΙ το αριστερό κίνημα στην Ελλάδα, δεν φαίνεται, όμως, να απασχολούν σήμερα την ελληνική αριστερά και φυσικά τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η συζήτηση για τις συμμαχίες δεν διεξάγεται με όρους σοβαρούς. Στην κυριολεξία αναβάλλεται – όπως αποφασίστηκε και στην ΚΕ προχτές – και μαζί με αυτό αναβάλλεται και η συζήτηση για το πρόγραμμα. Τόσο το μεταβατικό – μετάβαση για πού, για ποια κοινωνική οργάνωση, όμως; – όσο και του τελικού σκοπού. [2] Το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» έχει σαν κέντρο και άξονα η απόφαση της Κ.Ε.

Όπως, όμως, έγραψε στην ΑΥΓΗ (21.9.2014) ο οικονομολόγος-καθηγητής κ. Κ. Μελάς «Η πολιτική παρουσίαση του οικονομικού προγράμματος συνίσταται περισσότερο, όπως ήταν αναμενόμενο, σε ένα πλαίσιο επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας παρά σε ένα πρόγραμμα παραγωγικής αναδιάρθρωσης της οικονομίας.
Το οικονομικό πρόγραμμα, που κινείται εντός ενός περιβάλλοντος αβεβαιότητας και μάλιστα σε «αντίθετη» κατεύθυνση από το άμεσο οικονομικό περιβάλλον στο οποίο είναι ενταγμένη η ελληνική οικονομία, απαιτεί μετριοπάθεια και συνεχή παρακολούθηση για όλα τα ανοιχτά ενδεχόμενα.» Για να κλείσει το άρθρο του με μια πολύ προσεκτική διατύπωση ««Συμπερασματικά, η λογική κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά χρειάζεται μεγάλη προσοχή και περισσότερη αποσαφήνιση των προτάσεων σε συνάρτηση με τους βαθμούς ελευθερία, που δεν ανήκουν στην ελληνική κυβέρνηση».
Εκτός από τους πάντοτε πρόθυμους χειροκροτητές της εκάστοτε ηγεσίας – και δυστυχέστατα η αριστερά είχε πάντοτε πάρα πολλούς – ευτυχώς υπήρξανε και άλλοι άνθρωποι της αριστεράς που ασκήσανε σοβαρή κριτική στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, όπως το παρουσίασε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλ. Τσίπρας [3]. Δεν φαίνεται να απασχόλησε σοβαρά – μπορεί και καθόλου, αλλά δεν μπορώ να το γνωρίζω με βεβαιότητα μια και δεν ήμουνα στη συνεδρίαση – καμιά από αυτές τις κριτικές. Πάντως το τελικό κείμενο της απόφασης είναι βέβαιο πως όχι.
Γιατί, όμως, το βάρος της απόφασης έπεσε όλο στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και γιατί σιωπηλά εγκαταλείφθηκαν θέσεις που έχουν ψηφισθεί στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, με αποτέλεσμα βέβαια να απορριφθεί και η τροπολογία της Αριστερής Πλατφόρμας; Μα γιατί απλούστατα ο ηγετικός πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ, αυτός που χαράσσει τη γραμμή του, με κέντρο του βέβαια το πρόεδρο του, στο όνομα της κατάργησης του Μνημονίου, της παραμονής στο ευρώ, την ανάδειξη της χώρας σε υπεύθυνη ευρωπαϊκή δύναμη, στο όνομα μιας Ελλάδας του αύριο που «θα είναι μία κοινωνία δίκαιη, μία κοινωνία ανοιχτή, μία κοινωνία δημοκρατική»[4]. Αυτά που ζητούσε η τροπολογία της Αριστερής Πλατφόρμας είναι βέβαιο ότι θα τρόμαζαν την Ελληνική Ένωση Επιχειρηματιών στη διάσκεψη της οποίας, όμως, ο κ. Τσίπρας είχε δεσμευτεί ότι «Αυτό που έχει νόημα είναι να αναζητούμε την έξοδο από την καταστροφή με την ευρύτερη δυνατή κοινωνική συναίνεση.» [5].   Χαρακτηριστικό  και ταυτόχρονα αποκαλυπτικό είναι αυτό που εμφαντικά ανέφερε στην ίδια ομιλία του :
«Άλλωστε το Μνημόνιο δεν είναι ένας τίτλος. Είναι πολιτικές.
Είναι η εσωτερική νομοθεσία των αλλεπάλληλων περικοπών στους μισθούς και στις συντάξεις.
Είναι η διάλυση των εργασιακών σχέσεων.
Είναι η καταστροφή της μεσαίας τάξης και η μεθοδευμένη ύφεση.
Και ο προϋπολογισμός για το 2015 είναι ακριβώς η εγγύηση του μνημονιακού καθεστώτος».

Προσέξτε πόσο όμορφα, έξυπνα και πονηρά, γίνεται η μετάλλαξη του Παύλου σε Θεοδόσιο [6]. Το Μνημόνιο είναι μόνο πολιτικές – άρα καμία ανάγκη αλλαγών βαθύτερων κοινωνικο-οικονομικών. Απλώς διάλυση των εργασιακών σχέσεων – που έτσι κι αλλιώς συμβαίνανε και καλύτερες από ό,τι σήμερα μέσα στο πλαίσιο των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και καταστροφή της μεσαίας τάξης. Εδώ έχουμε καταστροφή της σπονδυλικής στήλης, το στηρίγματος, της αστικής κοινωνίας. Αλλά η διάσωση αυτών όλων δεν συμβαδίζει με εθνικοποιήσεις και κοινωνικοποιήσεις. Αυτό τρομάζει τη μεσαία τάξη ακόμα και τους ξένους δανειστές. Για σκεφτείτε: «Σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων, κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ και εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των στρατηγικών τομέων και στρατηγικών επιχειρήσεων της οικονομίας, με προτεραιότητα τους τομείς δημόσιων αγαθών, υπηρεσιών κοινής ωφέλειας και υποδομών»,όπως ζήταγε η τροπολογία σημαίνει εμπόδια στην άνοδο μας στην κυβέρνηση – που δεν σημαίνει σώνει και καλά και στην εξουσία – και αμφισβήτηση ότι το πρόγραμμα μας θα παραμείνει αυστηρά μέσα στα πλαίσια του «συστήματος». Πως αλλιώς θα μας συμπαθήσει και η «αντι-συστημική» κα Γιάννα μας.

Δεν είναι δυνατόν να πάμε παράγραφο-παράγραφο την απόφαση της Κ.Ε. Βασικό μέλημα είναι η πάση θυσία – με θυσία συνεδριακών θέσεων, στόχων και σκοπών – άνοδος στην κυβέρνηση. Και γι αυτό ελαχιστοποιούνται οι αλλαγές που θα κάνουμε. Προσαρμόζονται στις μεσαίες τάξεις, στις ανάγκες των Ελλήνων Επιχειρηματιών που κι αυτοί πλήττονται από το μνημόνιο – κάνουμε αγώνα να τους πείσουμε γι αυτό – όπως και ότι οι «Δημόσιες επενδύσεις» θα λειτουργήσουν «ως ατμομηχανή για τον ιδιωτικό τομέα…..Για την αναπτυξιακή και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, επιδιώκουμε τη θεσμική συνεργασία όλων των κοινωνικών και παραγωγικών φορέων και επαγγελματικών οργανώσεων. Οι πόρτες μας θα είναι ανοιχτές σε όλους.  Γιατί η Ελλάδα μας έχει ανάγκη όλους».[5]. Βλέπετε τι ωραία μπορούμε κι εμείς, όλοι μαζί μια και μας χρειάζεται όλους η Ελλάδα μας, να φτιάξουμε, όχι βέβαια ένα «κορπορατίστικο» κράτος – αυτό το φασιστικό φρούτο είναι πια αποξηραμένο – αλλά μια πλατειά κοινωνική συμμαχία, χωρίς ταξικές αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις.[7]. Ολόκληρο το σκεπτικό της απόφασης διαπνέεται από ένα τέτοιο πνεύμα. Που βέβαια τώρα πια μπορεί να παρουσιάζεται αριστερό, σοσιαλιστικό [εμπρός στο δρόμο που χάραξε το ΠΑΣΟΚ] κι ότι άλλο επιθυμεί η ψυχή μας. Όχι ακριβώς, όμως, ό,τι επιθυμεί η ψυχή μας. Αλλά ό,τι είναι επιτρεπτό και προς το συμφέρον του συστήματος σήμερα: ιδεολογικο-πολιτικά κλπ.
Για αυτό έχει φροντίσει να απολυμάνει τη νεολαία από επικίνδυνες αντι-συστημικές και αντι-μεταμοντέρνες ιδέες. Μιλώντας τους στο Φεστιβάλ της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, ο πρόεδρος του, φρόντισε να τους υπενθυμίσει αυτά που κατ ‘ επανάληψη έχει πει και γράψει ο Γ. Μηλιός και όλο το εθνομηδενιστικό απαράτ. Σύμφωνα λοιπόν με αυτά η Ευρώπη έχει τρείς επιλογές (η μαντάμ Ευρώπη όλα αυτά): «Η πρώτη είναι η επιμονή στο δόγμα της κ. Μέρκελ». [προσοχή όχι του γερμανικού ιμπεριαλισμού [8], μπορεί να παρεξηγηθεί άλλωστε και το χρηματοδοτούμενο από τη Γερμανική κυβέρνηση Ινστιτούτο Ρόζα Λούξεμπουργκ]. «Η δεύτερη είναι η λογική της εθνικής αναδίπλωσης και του λαϊκισμού. Είναι το μίγμα του νεοφασισμού και της επιστροφής σε εποχές καταστροφή». Όπως μας το λένε χρόνια τώρα όλα τα Media, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΤΑ ΝΕΑ, ΤΟ ΒΗΜΑ κλπ. Θα μου πείτε τώρα οι Παλαιστίνιοι, οι Κούρδοι και μερικοί άλλοι λαοί σίγουρο έχουν προσβληθεί από το μικρόβιο της εθνικής αναδίπλωσης. Αλλά και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας. Μόνο που δεν το ξέρει.
«Η τρίτη είναι η επιλογή και η στρατηγική της αριστεράς. Που αγωνίζεται για την Ευρώπη των λαών. Που ξαναφέρνει στο προσκήνιο τις αξίες της αλληλεγγύης, της δημοκρατίας, της κοινωνικής συνοχής… Χρειάζεται επίσης μια αριστερά που να καταλαβαίνει ότι λύσεις για την κρίση δεν μπορεί να έρθουν με πολιτικές εθνικής περιχαράκωσης, αλλά χρειάζεται συντονισμένη δράση σε διεθνές επίπεδο.» Αυτή δεν ήταν η στρατηγική της ΔΗΜΑΡ, του Γιώργου, του Κώστα Σημίτη, του Κώστα Καραμανλή, όλου σχεδόν του δημοσιογραφικού κόσμου της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, ΤΩΝ ΝΕΩΝ κλπ.κλπ.
Αλλά αφού η εθνική αναδίπλωση και ο λαϊκισμός – εδώ επαναλαμβάνει όσα γράφει ο γνωστός μας καθηγητής κ. Ανδρέας Πανταζόπουλος χρόνια τώρα στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και στο ΒΗΜΑ – μυρίζουν νεοφασισμό και επιστροφή σε εποχές καταστροφής – να τι φταίει τελικά, ο νεοφασιστικός λαϊκισμός του εθνισμού και όχι ο καπιταλισμός / ιμπεριαλισμός για την καταστροφή που ζούμε – πώς δικαιολογεί ο ίδιος την εμμονή του στην ανασυγκρότηση της οικονομίας μας; Τι εθνικιστική αναδίπλωση είναι αυτή; Γιατί σώνει και καλά ανασυγκρότηση της οικονομίας και όχι της Ευρώπης και μάλιστα της Γερμανίας; Και πώς μπορεί η κατάργηση του Μνημονίου, η επαναδιαπραγμάτευση, όλα όσα υπόσχεται να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ να «Είναι εθνική υπόθεση»;. [9] Γιατί η ανάθεση από τον λαό, της διακυβέρνησης της χώρας είναι εθνική υπόθεση;. Ποιες άλλες πλευρές αυτής της εθνικής υπόθεσης υπάρχουν; Ή μήπως δεν υπάρχουν; Το Αιγαίο, το Μακεδονικό, οι έλληνες στη Νότιο Αλβανία [Β. Ήπειρο], το Κυπριακό τι υποθέσεις είναι: εθνικές ή γαλαξιακές; Γιατί άλλωστε το υπουργείο που επισκέφτηκε στις 21-10, ο κ. Τσίπρας, λέγεται Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και όχι υπουργείο χαβαλέ;
Εκτός από το ρεφρέν «ο ΣΥΡΙΖΑ θα σώσει τον τόπο από την καταστροφή» – δηλαδή την προσφυγή σε σωτηριολογίες – και ότι όλα θα τα φροντίσει για το καλό μας, παρουσιάζει ένα «πρόγραμμα» που μια καλή και οργανωμένη εκκλησία θα μπορούσε να το υλοποιήσει σε μεγάλο βαθμό: να μοιράσει μερίδες φαγητό, ρούχα, φάρμακα κλπ. Το ίδιο καλά οργανωμένα συνδικάτα, σε μια επίδειξη ταξικής αλληλεγγύης. Αυτά που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ ως πρόγραμμα του, μάλλον εμπνέονται από ένα πρόγραμμα που θέλει έναν καπιταλισμό με «ανθρώπινο πρόσωπο». Όχι υπερβολικά σκληρό και ανάλγητο αλλά που να νοιάζεται τους εργάτες του. Αυτά όλα ανήκουν στους σοσιαλισμούς που περιγράφει το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο». Στην πραγματικότητα για τίποτα άλλο δεν λέει κάτι ριζοσπαστικό και αριστερό, βαθειά ανατρεπτικό ο ΣΥΡΙΖΑ και τα προγράμματα του. Τα πραγματικά δύσκολα ζητήματα απλώς τα προσπερνά ή τα βάζει κάτω από το χαλί,
Είναι απογοητευτικό λοιπόν όχι τόσο το ότι απορρίψανε στην Κ.Ε. την τροπολογία της Αριστερής Πλατφόρμας όσο ότι οι μετέχοντες στην Αριστερή Πλατφόρμα αδυνατούν να καταλάβουν τι είναι και προς τα πού κινείται ο ΣΥΡΙΖΑ και τι πραγματικά θέλουνε αυτοί οι ίδιοι.
Από σύνοδο σε σύνοδο της Κ.Ε. κι από συνέδριο σε συνέδριο όλο αυτό το σχήμα θα τραβάει δεξιά, θα ενσωματώνεται στο σύστημα όλο και περισσότερο, μέχρι να καταλάβει πλήρως τη θέση και το ρόλο του ΠΑΣΟΚ.
Για να μην συμβούν αυτά πρέπει από τώρα η Αριστερή Πλατφόρμα να συσκεφθεί σοβαρά και με ευθύνη απέναντι στον εργαζόμενο λαό για το τι πραγματικά θέλει και πιστεύει. Και κατόπιν να χαράξει ή επαναχαράξει την πορεία της.
Σημειώσεις – παραπομπές

1 – βλ. Λευτέρης Ριζάς «Επικίνδυνα και τα δύο»
Oct 19     http://www.istrilatis.blogspot.gr/#!http://istrilatis.blogspot.com/2014/10/blog-post_19.html
2 - Δεν είναι καθόλου τυχαίο που για το ζητούμενο του στόχου και σκοπού της αριστεράς διερωτήθηκε, με άρθρο του στην ΑΥΓΗ και στα ΕΝΘΕΜΑΤΑ την Κυριακή (29-10-14) ο Κ. Ζαγάρας (επιστημονικός συνεργάτης της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ), και τίτλο «Τι γίνεται με εκείνη την υπόθεση του σοσιαλισμού;».Διερωτάται, απευθυνόμενος πρώτα-πρώτα στα στελέχη, τα μέλη, τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ, : «Τι θα γίνει με εκείνη την υπόθεση του σοσιαλισμού;» Ένα ερώτημα που βασάνιζε για δεκαετίες τους αριστερούς, αλλά απαξιώθηκε μαζί με τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων, στα ερείπια της οικονομικής και πολιτικής κρίσης, απουσιάζοντας χαρακτηριστικά από τον λόγο του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα, μάλλον παραπέμπει σε μια φιλολογικού ή ακαδημαϊκού τύπου συζήτηση, μακριά απ’ την κεντρική πολιτική σκηνή και τις ανάγκες των πολιτών.
Αποτελεί παράδοξο, ενώ η κρίση διαπερνά κάθε πτυχή της καθημερινότητας, να μην συζητείται καν αυτό που, από τον 19ο αιώνα, διακηρύχθηκε ως η κίνηση που οδηγεί σε μια αταξική κοινωνική θέσμιση, μια κοινωνία όπου ο καθένας προσφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του και στον καθένα προσφέρεται ό,τι αντιστοιχεί στις ανάγκες του.»
3 – Κριτική άσκησαν: ο καθηγητής Κ. Λαπαβίτσας: «Μια πρώτη αποτίμηση των προγραμματικών δηλώσεων του ΣΥΡΙΖΑ» [Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014 http://costaslapavitsas.blogspot.gr/2014/09/blog-post.html]  και «Η ΟΝΕ δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί» (Συνέντευξη στον Χρήστο Σίμο ΑΥΓΗ   12.10.2014) όπου λέει ότι «Αυτό που παρουσίασε ο Αλ. Τσίπρας στη ΔΕΘ δεν συνιστά πρόγραμμα, καθώς υπήρχαν σοβαρές απουσίες, όπως ένα σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Για το πρόγραμμα λοιπόν είμαστε εν αναμονή»· ο επίσης γνωστός καθηγητής κ. Γ. Βαρουφάκης : «Μια άλλη ΔΕΘ» 15η Σεπτεμβρίου 2014 http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.oikonomia&id=36368, όπου έγραφε πώς περίμενε από τον ΣΥΡΙΖΑ να πεί «Αν περιμένετε από εμάς να σας πούμε ότι είμαστε σε θέση να επανεκκινήσουμε την οικονομία, και να ανατρέψουμε τις κατάφορες αδικίες που ζείτε καθημερινά, προτού επιτευχθεί μια νέα συμφωνία με την Ευρώπη, θα σας απογοητεύσουμε…. Γιατί να μας ψηφίσετε; Επειδή σας υποσχόμαστε μόνο δύο πράγματα:

• Αίμα και Δάκρυα, όπως υποσχέθηκε στους συμπολίτες του ο Τσώρτσιλ το 1939 τότε που τους ζητούσε την βοήθεια και υποστήριξή τους μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας εν μέσω πολέμου.
• Αίμα και Δάκρυα που, όμως, θα δώσουν σε όλους μας, κι όχι μόνο εδώ στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, το δικαίωμα να ελπίζουμε για ένα τέλος στον σιωπηλό αλλά αμείλικτο πόλεμο για την Αξιοπρέπεια και για την Αλήθεια.»

Ο κ. Μανώλης Δρεττάκης (ΑΥΓΗ 21-9-14) έκρουσε «τον κώδωνα του κινδύνου» για την επιτυχία του «προγράμματος», λόγω των πιέσεων που θα ασκηθούν από τους εξωτερικούς παράγοντες. Αυτοί οι περιβόητοι βαθμοί ελευθερίας αποτελούν κεντρικό σημείο σκεπτικισμού σχετικά με τις προγραμματικές προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και των αναγκαίων μέτρων που πρέπει να πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου, όταν ο λαός του εμπιστευτεί την κυβέρνηση, να μην αναγκαστεί να αναδιπλωθεί σε τέτοιο βαθμό που να αυτό-ακυρωθεί. Αυτό το νόημα έχουν και οι παρεμβάσεις των κ.κ. Δ. Μπελαντή [«ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗΝ ΔΕΘ», Ίσκρα, 19/9/14] και Στάθη Κουβελάκη [«ΧΡΕΟΣ: Η ΑΝΕΥΡΕΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ» Ίσκρα 24/9/14 και «Περισσότερος ρεαλισμός, επειγόντως!» Ελευθεροτυπία 9/10/14]. Οι κ.κ. Αντώνης Νταβανέλλος «Ο ΣΥΡΙΖΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ: ΟΙ ΓΟΡΔΙΟΙ ΔΕΣΜΟΙ ΛΥΝΟΝΤΑΙ ‘Η ΚΟΒΟΝΤΑΙ ;» (7/10/14 ΙΣΚΡΑ) και Π Κοσμάς «ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΜΕ ”ΠΑΓΩΜΑ” ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΙΣΟΣΚΕΛΙΣΜΕΝΟ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ;» (ΙΣΚΡΑ 8/10/14), υπήρξανε πολύ πιο αιχμηροί στις κριτικές τους. Δεν αναφέρω τη σχετική αρθρογραφία των κ.κ. Γ. Δελαστίκ και Λ. Βατικιώτη. Έτσι κι αλλοιώς δεν συμπλέουν ιδεολογικο-πολιτικά με τον ΣΥΡΙΖΑ και έχουν ένα λόγο παραπάνω να ασκούν κριτική, πάντοτε βέβαια, από αριστερά.

4 – Κλείσιμο ομιλίας του κ. Αλ. Τσίπρα στη Βουλή (10-1014) για την Πρόταση Εμπιστοσύνης. Για μια κοινωνία δίκαιη, ανοιχτή και δημοκρατική έχουν μιλήσει, υποσχεθεί και δεσμευτεί πριν από τον κ. Τσίπρα όλοι οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί: Σημίτης, Γ. Παπανδρέου, Κ. Καραμανλής, κλπ. Όσον αφορά το «ανοιχτή κοινωνία» μάλλον δεν έχει υπόψη του ότι ο πατριάρχης της μεταμοντέρνας διάλυσης κάθε μορφής συλλογικότητας – ακόμα και της οικογένειας – ο Καρλ Πόππερ το κλασσικό βιβλίο του φέρνει το τίτλο «Η ανοιχτή κοινωνία και οι εχθροί της».

5 – Ομιλία του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρα στην ετήσια διάσκεψη της Ελληνικής Ένωσης Επιχειρηματιών, 07/10/2014 – http://www.syriza.gr/article/id/58283/Omilia-toy-Proedroy-toy-SYRIZA-Tsipra-sthn-ethsia-diaskepsh-ths-Ellhnikhs-Enwshs-Epicheirhmatiwn.html#.VDVi4FeVt5s
6- Αναφέρομαι εδώ στο άρθρο του Λουτσιάνο Κάνφορα «Η επιστροφή της αριστεράς» ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ – ΑΥΓΗ 12.10.2014 και ΟΙΣΤΡΟΣ 18-10-2014
7 – Ο Μαρξ το έχει περιγράψει πολύ πυκνά στη «8^η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη»: «Μα ο δημοκράτης, επειδή αντιπροσωπεύει τη μικροαστική τάξη, δηλ. μια μεταβατική τάξη που μέσα σ’ αυτήν αμβλύνονται ταυτόχρονα τα συμφέροντα δύο τάξεων, φαντάζεται πως βρίσκεται πάνω από την ταξική αντίθεση. Οι δημοκράτες αναγνωρίζουν ότι απέναντί τους στέκεται μια προνομιούχα τάξη, αυτοί όμως μαζί με όλο το υπόλοιπο έθνος, αποτελούν το λαό. Εκείνο που αντιπροσωπεύουν είναι το δίκιο του λαού, εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι το συμφέρον του λαού. Γι’ αυτό δεν έχουν σε έναν επικείμενο αγώνα να εξετάσουν τα συμφέροντα και τις σχέσεις των διαφόρων τάξεων».
Βλ. Διαλεχτά Έργα Μαρξ–Ένγκελς, τόμ. 1, εκδοτικό της ΚΕ του ΚΚΕ, 1951,   σ.320
8 – βλ . WOLFGANG MICHAL «Η Γερμανία και ο επερχόμενος Βιλχελμίνειος     ιμπεριαλισμός»

9 – Αλ. Τσίπρας «Ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται, η Ευρώπη σε σταυροδρόμι», άρθρο του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» 4-10-2014 http://www.efsyn.gr/?p=240471

Διαβάστε περισσότερα