Η υποκρισία της Δύσης και το ματ του Πούτιν

Με την κατάσταση της Ουκρανίας, οι ηγέτες του δυτικού κόσμου έχουν ξεσκεπαστεί εντελώς, ακόμη και εκείνοι που κάποτε πίστευαν τα ψέματά τους τώρα είναι πια περισσότερο καχύποπτοι. Ποιο είναι το κύρος αυτών που αμφισβητούν τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος; Συμπεριφέρονται απλώς σαν κακομαθημένα παλιόπαιδα που δεν μπορούν να επιβάλουν το δικό τους.

Επειδή έχουμε να κάνουμε με, ως επί το πλείστον, ψυχοπαθείς, η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή. Μην πιστεύετε μια λέξη απ’ όσα ακούτε στα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης, π.χ. BBC, CNN, κλπ. Οι δημοσιογράφοι τους είναι πληρωμένα τσιράκια της συμμορίας των τραπεζιτών και λένε μόνο ό,τι τους επιτρέπουν αυτοί και τίποτα περισσότερο.

Δεδομένου ότι οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση επιβάλλουν κυρώσεις σε 21 αξιωματούχους από την Ρωσία και την Ουκρανία επειδή βοήθησαν τους ανθρώπους της Κριμαίας να επιλέξουν δημοκρατικά να αποτελέσουν μέρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, τίθεται ένα συγκεκριμένο ερώτημα – πού ήταν οι κυρώσεις όταν η Δύση διεξήγαγε παράνομους πολέμους και επεμβάσεις που οδήγησαν στην καταστροφή και σκοτώθηκαν χιλιάδες αθώων αμάχων;

Σε αντίθεση με τη Ρωσία, η οποία δεν έριξε ούτε μια πιστολιά στην Κριμαία, ούτε θεωρήθηκε ποτέ εισβολέας από το λαό της Κριμαίας, η Δύση, κυρίως οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι χώρες του ΝΑΤΟ, έχουν προκαλέσει τον όλεθρο και την καταστροφή σε όλο τον κόσμο με ελάχιστες γι’ αυτές επιπτώσεις. Παρακάτω είναι τρία μόνο παραδείγματα που δικαιολογούν πολύ σκληρότερες κυρώσεις που πρέπει να επιβληθούν στις δυτικές δυνάμεις.

Ο πόλεμος στο Ιράκ

Το περιοδικό Lancet, το 2006, δημοσίευσε μια εκτίμηση για 654.965 θανάτους Ιρακινών λόγω του πολέμου, εκ των οποίων οι 601.027 προκλήθηκαν από βία. Από πλευράς οικονομικού κόστους, η ανεξάρτητη Υπηρεσία Ερευνών του Κογκρέσου εκτιμά ότι οι ΗΠΑ δαπάνησαν περίπου 802 δις δολλάρια για την χρηματοδότηση του πολέμου μέχρι το τέλος του οικονομικού έτους 2011. Οι ολέθριες συνέπειες της εισβολής των Δυτικών συνεχίστηκε πολύ πέραν του 2003. Από τις αρχές του 2005 άρχισε να αναπτύσσεται η θρησκευτική βία. Επίσης, η καταστροφή ενός σημαντικού ιερού των σιϊτών τον Φεβρουάριο του 2006 προκάλεσε την δραματική αύξηση των επιθέσεων μεταξύ σουνιτών και σιϊτών των παραστρατιωτικών ομάδων. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα πολλές ιρακινές οικογένειες να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να πάνε σε άλλες περιοχές στο εσωτερικό της χώρας ή να διαφύγουν στο εξωτερικό. Ο Διεθνής Οργανισμός για τη Μετανάστευση (IOM), που παρακολουθεί τον αριθμό των εκτοπισμένων οικογενειών, εκτιμά ότι την τετραετία 2006-2010 μετακινήθηκαν στο εσωτερικό 1,6 εκατομμύρια Ιρακινοί, δηλαδή το 5,5% του πληθυσμού.

Η αιματηρή επέμβαση στην Λιβύη

Η επέμβαση στη Λιβύη υποτίθεται ότι έγινε για να σωθούν ζωές και να προστατευθούν οι πολίτες από τον δολοφονημένο, τελικά, Καντάφι. Αντ’ αυτού, εξελίχθηκε γρήγορα σε καταστροφή. Κατ’ αρχάς, το σημαντικό είναι ότι το ΝΑΤΟ έδρασε εντελώς εκτός του ρόλου του. Δεύτερον, όπως ακριβώς και σήμερα στη Συρία, η Δύση υποστήριξε άθλιους και αιμοδιψείς «επαναστάτες», οι οποίοι, τελικά, προκάλεσαν την μια σφαγή μετά την άλλη. Η Διεθνής Αμνηστία έχει συγκεντρώσει σοβαρές αποδείξεις για μαζικές απαγωγές και κρατήσεις, ξυλοδαρμούς και καθημερινά βασανιστήρια, δολοφονίες και φρικαλεότητες των ανταρτών που υποστήριζαν η Βρετανία, η Γαλλία και οι ΗΠΑ. Σε όλη αυτή την περίοδο, οι Αφρικανοί μετανάστες και οι μαύροι Λίβυοι υποβλήθηκαν σε ένα αμείλικτο ρατσιστικό κυνήγι με μαζικές φυλακίσεις, λιντσάρισμα και φρικαλεότητες με την αβάσιμη συνήθως αιτιολογία ότι ήταν μισθοφόροι του καθεστώτος. Αυτό που είναι γνωστό τώρα, είναι ότι ενώ ο αριθμός των νεκρών στην Λιβύη όταν επενέβη το ΝΑΤΟ ήταν περίπου 1.000-2.000 (αν κρίνουμε από τις εκτιμήσεις των Ηνωμένων Εθνών), τώρα κυμαίνονται από 10.000 έως 50.000. Το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο τοποθετεί τις απώλειες σε 30.000 νεκρούς και 50.000 τραυματίες. Επί του παρόντος, η Λιβύη εξακολουθεί να βρίσκεται σε μια κατάσταση αναρχίας με συχνές δολοφονίες, πλήρη έλλειψη ασφάλειας και πόλεις που ελέγχονται από επιθετικές μιλίτσιες.

Επιθέσεις με αμερικανικά drones (μη επανδρωμένα αεροσκάφη)

Οι επιπτώσεις των επιθέσεων των drones του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα είναι καταστροφικές για πολλές περιοχές στο Πακιστάν, την Υεμένη και το Αφγανιστάν. Μόνο στο Πακιστάν, το Γραφείο Ερευνητικής Δημοσιογραφίας (TBIJ) αναφέρει ότι από τον Ιούνιο του 2004 έως τα μέσα Σεπτεμβρίου του 2012, τα στοιχεία δείχνουν ότι οι επιθέσεις drones σκότωσαν 2.562-3.325 ανθρώπους στο Πακιστάν, από τους οποίους 474 με 881 ήταν άμαχοι, μεταξύ των οποίων και 176 παιδιά. Το TBIJ αναφέρει ότι από οι επιθέσεις αυτές τραυματίστηκαν επίσης 1.228-1.362 επιπλέον άτομα. Όταν τα μέσα ενημέρωσης κάνουν αναφορά σε απώλειες αμάχων, σπάνια δίνουν πληροφορίες που παρέχεται για τους τραυματίες που αφήνουν πίσω τους. Επιπλέον, οι συνεχιζόμενες στοχευμένες δολοφονίες και οι πρακτικές επίθεσης μη επανδρωμένων αεροσκαφών υπονομεύουν την τήρηση του κράτους δικαίου και της διεθνούς νομικής προστασίας, πράγμα που μπορεί να αποτελέσει επικίνδυνο προηγούμενο. Υπάρχει σαφής αμφιβολία σχετικά με τη νομιμότητα των επιθέσεων σε άτομα ή ομάδες που δεν συνδέονται με τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και που δεν αποτελούν πιθανές απειλές για τις ΗΠΑ. Η αποτυχία της αμερικανικής κυβέρνησης να διασφαλίσει στοιχειώδη διαφάνεια και υπευθυνότητα για την πολιτική της των στοχευμένων δολοφονιών, να δώσει δηλαδή τις απαραίτητες λεπτομέρειες για το πρόγραμμα των στοχευμένων δολοφονιών και να εκθέσει τους νομικούς παράγοντες που εμπλέκονται στη λήψη αποφάσεων για τις επιθέσεις, εμποδίζει την απαραίτητη δημοκρατική συζήτηση σχετικά με μια βασική πτυχή της αμερικανικής εξωτερικής και εθνικής ασφάλειας πολιτικής.

Διπλά μέτρα και σταθμά και υποκρισία

Τα παραπάνω τρία παραδείγματα δείχνουν ξεκάθαρα ότι η Δύση, και ειδικά οι Ηνωμένες Πολιτείες, έχει συμμετάσχει σε πράξεις που αναμφισβήτητα επισύρουν αυστηρές κυρώσεις, ακόμη και δίκες στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Όμως, αυτοί που εμπλέκονται, όπως ο Τζορτζ Μπους, ο Τόνι Μπλερ και ο σημερινός Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον, δεν έχουν θιγεί καθόλου. Εν τω μεταξύ, αυτοί οι ηγέτες ήταν οι πρώτοι που καταδίκασαν και επέκριναν τις ενέργειες της Ρωσίας, οι οποίες δεν μπορούν να συγκριθούν με τις θηριωδίες που διαπράχθηκαν από τη Δύση. Η υποκρισία και τα διπλά μέτρα και σταθμά είναι ίσως όροι-κλισέ που αποδίδονται συχνά στην Δύση, παρ ‘όλα αυτά, είναι σημαντικό να επισημάνουμε για άλλη μια φορά την έλλειψη ηθικής της Δύση όταν καταδικάζει τη Ρωσία. Μέχρι να επιβληθούν κυρώσεις στις δυτικές χώρες που έχουν εμπλακεί σε άθλιες και παράνομες δραστηριότητες κατά την τελευταία δεκαετία, οι δυτικές δυνάμεις δεν έχουν το δικαίωμα να μιλούν επικριτικά για την στάση της Μόσχας στην σημερινή κρίση της Ουκρανίας.

Τα Δυτικά ΜΜΕ υπογράμμιζαν συνέχεια ότι, τόσο οι Τάταροι, όσο και ο ουκρανικός πληθυσμός της Κριμαίας, είναι ενάντια στην ένταξη στην Ρωσική Ομοσπονδία. Ο μη ρωσικός πληθυσμός αποτελεί το 41,70% του πληθυσμού της Κριμαίας.

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, οι Ρώσοι αποτελούν το 58,32% του πληθυσμού της Κριμαίας, το 24,32% είναι Ουκρανοί και το 12,10% είναι Τάταροι της Κριμαίας.

Η Guardian, σε ένα δημοσιογραφικό ολίσθημα παραπληροφόρησης άφησε να εννοηθεί ότι οι Τάταροι φοβούνται κύμα καταστολής, αν η Κριμαία ενταχθεί στην Ρωσική Ομοσπονδία.

… Η προοπτική της επιστροφής υπό την κυριαρχία της Μόσχας είναι ανησυχητική. «Οι άνθρωποι είναι σε κατάσταση πανικού». Προσπαθούμε να τους κρατήσουμε ήρεμους, αλλά είναι φοβισμένοι από τους Ρώσους στρατιώτες και τους Κοζάκους που φθάνουν εδώ», είπε ο DelyaverAkie, γραμματέας της Mejlis, της οργάνωσης που εκπροσωπεί την ταταρική μουσουλμανική μειονότητα της Κριμαίας (Crimea‘sTatarsfeartheworstasitpreparesforreferendum).

Σε αντίθεση με τις εκθέσεις των 135 διεθνών παρατηρητών από 23 χώρες, τα Δυτικά Μέσα Ενημέρωσης εν χορώ ισχυρίζονται, χωρίς ίχνος αποδείξεων, ότι οι εκλογές ήταν νοθευμένες και ότι η Κριμαία ήταν υπό ρωσική στρατιωτική κατοχή.

Οι εκθέσεις της αποστολής παρατηρητών, μεταξύ των οποίων και μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αγνοούνται συστηματικά από τα καθεστωτικά Δυτικά μέσα ενημέρωσης.

Ο Mateus Piskorkski, αρχηγός της αποστολής των Ευρωπαίων παρατηρητών και Πολωνός βουλευτής, είπε: «Οι παρατηρητές μας δεν έχουν καταγράψει τυχόν παραβιάσεις των κανόνων ψηφοφορίας».

Ο Ewald Stadler, μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, διέλυσε τον μύθο περί «δημοψηφίσματος υπό την απειλή όπλου»: « Δεν έχω διακρίνει τίποτα που να μοιάζει καν με πίεση … Οι ίδιοι οι άνθρωποι θέλουν να εκφρασθούν».

Ο Pavel Τσέρνεφ, μέλος του βουλγαρικού κοινοβουλίου, πρόσθεσε: «Η οργάνωση και οι διαδικασίες είναι 100% σύμφωνες με τα ευρωπαϊκά πρότυπα».

Ο Johann Gudenus, μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της Βιέννης, σημείωσε: «Η γνώμη μας είναι ότι, αν ο λαός θέλει να αποφασίσει για το μέλλον του, θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να το κάνει και η διεθνής κοινότητα θα πρέπει να το σεβασθεί. Στόχος των ανθρώπων στην Κριμαία είναι να ψηφίσουν για το δικό τους μέλλον. Φυσικά, το Κίεβο δεν χαίρεται γι’ αυτό, αλλά, όπως και νάχει, πρέπει να αποδεχθεί και να σεβαστεί την ψήφο του λαού στην Κριμαία».

Ο Σέρβος παρατηρητής Milenko Baborats είπε: «Όπου βρεθήκαμε, οι πολίτες εξέφραζαν ελεύθερα τη βούλησή τους με τον πιο δημοκρατικό τρόπο… Κατά τη διάρκεια της ημέρας δεν είδαμε καμμία σοβαρή παραβίαση της νομιμότητας της διαδικασίας».

Ο Srdja Trifkovic, επίσης παρατηρητής από τη Σερβία, σημείωσε: «Η παρουσία των στρατευμάτων στους δρόμους είναι σχεδόν ανύπαρκτη και το μόνο πράγμα που θυμίζει κάτι τέτοιο είναι οι άοπλοι μεσήλικες Κοζάκοι που έχουν τοποθετηθεί έξω από το κτίριο του κοινοβουλίου στην Συμφερούπολη. Αλλά, αν κοιτάξουμε τους ανθρώπους, τόσο στα εκλογικά κέντρα όσο και στους δρόμους, όπως και στης Γιάλτας την προκυμαία χθες το απόγευμα, ειλικρινά νομίζω ότι θα αισθάνοσαστε μεγαλύτερη ένταση στο Σικάγο ή στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης από ό,τι εδώ ». (Γιαπερισσότερεςλεπτομέρειες, βλ. «Crimean“Referendum at Gunpoint” is a Myth» – International Observers, Global Research News, 17/03/2014).

Ωστόσο, σύμφωνα με το περιοδικό Time, χωρίς να αναγνωρίζει τις εκθέσεις των διεθνών παρατηρητών, η ψηφοφορία πρέπει να είναι στημένη και η ψήφος δόθηκε υπό τα όπλα των Ρώσσων στρατιωτών.

Εν χορώ, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης μεταδίδουν ότι τόσο οι Ουκρανοί όσο και οι Τάταροι ήταν σταθερά κατά της απόσχισης από την Ουκρανία. Αφήνουν, επίσης, να εννοηθεί ότι η κοινότητα των Τατάρων είχε αποφασίσει να απόσχει.

Οι αριθμοί, όμως, δεν συμφωνούν: Οι Ρώσοι αποτελούν το 58% του πληθυσμού της Κριμαίας, αλλά το 97% των ψήφων ήταν υπέρ της ένταξης της Ρωσίας. Αν οι Ουκρανοί και οι Τάταροι είχαν αρνηθεί να συμμετάσχουν στο δημοψήφισμα, η συμμετοχή των ψηφοφόρων θα ήταν σημαντικά μικρότερη από 83,1%. Σύμφωνα με την Washington Post, «η υπερψήφιση της απόσχισης» ήταν αναπόφευκτη, διότι «οι ρωσσογενείς αποτελούν το 60% του πληθυσμού της Κριμαίας». Αλλά το αποτέλεσμα δεν ήταν 60% υπέρ, ήταν 97% υπέρ, που υποδηλώνει ότι όλες οι μεγάλες εθνικές ομάδες στην Κριμαία ψήφισαν υπέρ της απόσχισης από την Ουκρανία.

Το δημοψήφισμα ήταν επίσης ψήφος διαμαρτυρίας κατά των ΗΠΑ-Ε.Ε. που στήριξαν το πραξικόπημα.

Τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν ότι όσοι Τάταροι και Ουκρανοί προσήλθαν στις κάλπες, ψήφισαν επίσης συντριπτικά υπέρ της ένταξης στην Ρωσία.

Αυτό το 97% των ψήφων υποδηλώνει, επίσης, την απόρριψη της νεοναζιστικής κυβέρνησης του Κιέβου.

 

ΠηγέςΆρθρου:

1. Iskandar Arfaoui,«Double Standards and Hypocrisy: Where are the Sanctions against the West?», Global Research, 18/03/2014]

2. Michel Chossudovsky, «What the Western MediaWon’t Tell You: Crimean Tatars and Ukrainians Also Voted to Join Russia», Global Research, 18/03/2014]

 

[Επιμέλεια: Π.τ.Φ.]

Διαβάστε περισσότερα

ΜΑΔΡΙΤΗ: ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ ΣΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΗΤΡΑΛΙΑ

Πόσες και πόσοι ήταν σήμερα στο κέντρο της Μαδρίτης, εκεί που συνέκλιναν οι Πορείες της Αξιοπρέπειας που ξεκίνησαν από κάθε γωνιά του Ισπανικού Κράτους; Οι οργανωτές έκαναν λόγο για «πάνω από δυόμιση εκατομμύρια»! Άλλοι μίλησαν για «τη μεγαλύτερη διαδήλωση στην ιστορία της Ισπανικής Δημοκρατίας». Το σίγουρο είναι ότι αυτή η ισπανική 22η Μαρτίου έγραψε κιόλας ιστορία καθώς γίνεται πια το υποχρεωτικό σημείο αναφοράς όλων των ευρωπαϊκών αντιστάσεων στη λιτότητα, στην ανεργία, στη φτώχεια και στον αγριανθρωπισμό των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Και όλα αυτά προτάσσοντας αιτήματα και συνθήματα που κάποιοι θέλουν να τα λένε… ντεμοντέ: «Όχι στη πληρωμή του χρέους», «ούτε μια περικοπή παραπάνω», «έξω οι κυβερνήσεις της Τρόϊκα», «ψωμί, δουλειά και στέγη για όλες και όλους!». (βλ. το Μανιφέστο των Πορειών της Αξιοπρέπειας που ακολουθεί).

Φτάνοντας χτες και σήμερα στη Μαδρίτη, οι δεκάδες πορείες χιλιάδων πεζοπόρων ενώθηκαν με ακόμα περισσότερους που ήλθαν με τρένα και χίλια πούλμαν, σχηματίζοντας έξι μεγάλες φάλαγγες. Και ήταν αυτές οι έξι φάλαγγες που πορεύτηκαν στο κέντρο της Μαδρίτης ενώ εκατοντάδες χιλιάδες Μαδριλένοι επευφημούσαν στα πεζοδρόμια…

Πέρα από το μέγα πλήθος και το μεγαλύτερο πάθος, αυτή την ιστορική διαδήλωση σημάδεψαν ορισμένα χαρακτηριστικά της που δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα: Όπως για παράδειγμα, τα ταξικά συνθήματα «άλλων εποχών», που επίμονα επαναλάμβανε το πλήθος, για «εργάτες», «εργατικούς αγώνες» και «εργατική τάξη».

Ή το γεγονός ότι τα ¾ των ομιλητών από τις διάφορες περιφέρειες του Ισπανικού Κράτους ήταν …ομιλήτριες, που δεν παρέλειπαν μάλιστα να καταγγείλουν την Πατριαρχία σαν την άλλη όψη του νομίσματος του νεοφιλελευθερισμού.

Και φυσικά, η απαίτηση των πολλών να αποφασίζουν αυτοί οι ίδιοι για τη τύχη τους προτάσσοντας όχι μόνο την άρνηση πληρωμής του χρέους αλλά και τον έλεγχο της νομιμότητάς του από τους «από κάτω».

Όλα αυτά μέσα σε μια ατμόσφαιρα μεγάλης συγκίνησης που δημιουργούσε η διάχυτη αίσθηση ότι σήμερα στη Μαδρίτη ο λαός έγραφε ιστορία…

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΩΝ ΠΟΡΕΙΩΝ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ

«Όχι στην πληρωμή του χρέους

Ούτε μια περικοπή παραπάνω

Έξω οι κυβερνήσεις της τρόικας

Ψωμί, δουλειά και στέγη για όλους και όλες»

Το 2014 βρεθήκαμε σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, μια κατάσταση οριακή, έκτακτης κοινωνικής ανάγκης, που μας υποχρεώνει να δώσουμε μια μαζική συλλογική απάντηση της εργατικής τάξης, των πολιτών και των λαών. Εκατομμύρια εργαζομένων βρίσκονται άνεργοι. Είναι ταπεινωτικό να μην βρίσκεις αξιοπρεπή εργασία όταν έχεις τα χέρια για δουλειά, όταν έχεις επαγγελματική πείρα και ικανότητα να εργαστείς χειρονακτικά ή διανοητικά. Σπαταλιέται το συλλογικό ταλέντο μιας κοινωνίας και υποθηκεύεται επ' αόριστον το μέλλον της. Δεν αξίζει στους εργαζόμενους αυτή η προσβολή της συλλογικής μας αξιοπρέπειας.

Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες έχασαν το σπίτι τους. Δεν υπάρχει τίποτα πιο απάνθρωπο από το να γίνεται έξωση σε μια οικογένεια, μόνο και μόνο για να ικανοποιηθεί η ακόρεστη απληστία των ασυνείδητων τραπεζιτών. Αυτών των τραπεζιτών που πλουτίζουν τα κράτη υπηρέτες της Τρόικας ενώ φτωχαίνουν όλο και πιο πολύ την εργατική τάξη και τους πιο ανυπεράσπιστους ανθρώπους.

Και όλα αυτά ενώ οι εργοδότες επωφελούνται από το δράμα της μαζικής ανεργίας, για να σφίξουν τη ζώνη μειώνοντας τους μισθούς και επιδεινώνοντας τις συνθήκες εργασίας εκείνων που έχουν ακόμα δουλειά, των εργαζόμενων που, μπροστά στη δύσκολη κατάσταση, δεν μπορούν ούτε καν να αμφισβητήσουν το ρόλο τους των απλών θυμάτων της εκμετάλλευσης του κεφαλαίου. Το σύστημα προσπαθεί να μας υποχρεώσει να δείχνουμε ευγνωμοσύνη στους επιχειρηματίες τους οποίους μετατρέπει σε ευεργέτες της κοινωνίας. Είναι ώρα να μοιραστούμε την εργασία και τον πλούτο, και οι εργαζόμενοι να μπορούν να αισθάνονται κύριοι του μέλλοντός τους.

Με τις σημερινές πολιτικές, η νεολαία μας δεν έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει ένα αξιοπρεπές σχέδιο για τη ζωή της και αναγκάζεται να μεταναστεύσει στο εξωτερικό όπως παλιότερα οι γονείς και οι παππούδες μας.

Λέμε όχι στο πατριαρχικό σύστημα που μας σπρώχνει πίσω σε περασμένες εποχές, στερώντας μας το δικαίωμα να αποφασίζουμε για το σώμα μας, ενώ μας αρνείται τη δυνατότητα να αποφασίζουμε αν θέλουμε ή όχι να γίνουμε μητέρες, επιβάλλοντάς μας την επιστροφή στο σπίτι για να αφοσιωθούμε στο μωρό.

Υποφέρουμε από τις πολιτικές που εφαρμόζει η κυβέρνηση του ΡΡ (Λαϊκού Κόμματος) κατ'εντολή της Τρόικας (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα και Ευρωπαϊκή Επιτροπή), και που συνίστανται στη κλοπή των δικαιωμάτων και τη γενική φτωχοποίηση της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Οι πολιτικές αυτές βασίζονται στην πληρωμή ενός άνομου χρέους, που δεν έχουν συνάψει οι πολίτες, αλλά είναι προϊόν της αισχροκέρδειας των τραπεζών και των υπερβάσεων των διαφόρων κυβερνήσεων.

Ιδιωτικοποιούν ότι είναι κερδοφόρο ενώ περικόπτουν τον προϋπολογισμό για την υγεία, την παιδεία, την εξάρτηση, τις δημόσιες συγκοινωνίες. το νερό, την ενέργεια, τις επικοινωνίες, τις κοινωνικές υπηρεσίες, κτλ ...πράγμα που επηρεάζει αρνητικά τα πολιτικά μας δικαιώματα. Κοροϊδεύουν τους ηλικιωμένους μας που έχουν υποστεί τεράστια απώλεια της αγοραστικής τους δύναμης, ενώ βλέπουν τις οικονομίες μιας ζωής να εξαφανίζονται από την τραπεζική απάτη των προνομιούχων και άλλων ποινικά κολάσιμων χρηματοοικονομικών προϊόντων.

Η κυβέρνηση του PSOE (Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος) με τη βοήθεια του PP (Λαϊκού Κόμματος), τροποποίησε το άρθρο 135 του Συντάγματος για να δοθεί προτεραιότητα στην πληρωμή του χρέους έναντι των δικαιωμάτων και αναγκών των ανθρώπων. Το δικαιολόγησαν λέγοντας ότι είχαμε ζήσει πάνω από τις δυνατότητές μας και ότι έπρεπε να γίνουμε λιτοδίαιτοι και επομένως, ήταν επιτακτική η ανάγκη να μειώσουμε το έλλειμμα. Ωστόσο, δεν έγινε καμία περικοπή όταν ήρθε η ώρα να δοθούν δεκάδες χιλιάδες εκατομμυρίων ευρώ για να σωθούν οι τράπεζες και οι κερδοσκόποι.

Εκμεταλλεύονται την κρίση για να περιορίσουν τα δικαιώματά μας. Οι πολιτικές αυτές των περικοπών προκαλούν βάσανα, φτώχεια, πείνα ακόμα και θανάτους και όλα αυτά για να συνεχίσουν οι τράπεζες και οι οικονομικές εξουσίες να έχουν μεγάλα κέρδη σε βάρος της ζωής μας. Γιατί μας έχουν κλέψει την ελευθερία. Στον καπιταλισμό περισσεύουν οι ελευθερίες και τα δικαιώματα της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Είναι ένα σύστημα που επιδιώκει αποκλειστικά και μόνο το ιδιωτικό κέρδος των λίγων και μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μια περιβαλλοντική και κοινωνική καταστροφή ανυπολόγιστων διαστάσεων.

Για την πλειοψηφία της κοινωνίας αυτή η κρίση-απάτη σημαίνει ένα γιγαντιαίο ανθρώπινο δράμα. Ωστόσο, για μία ασήμαντη μειοψηφία αποτελεί μια μεγάλη επιχειρηματική ευκαιρία. Και όταν διαμαρτυρόμαστε, πάντα παίρνουμε την ίδια απάντηση: καταστολή και ποινικοποίηση του ταξικού συνδικαλισμού και των κοινωνικών κινημάτων. Είναι ένα σύστημα που για να διατηρηθεί χρειάζεται την καταστολή και που πρέπει να νικηθεί με τους αγώνες στους δρόμους.

Η αποσύνθεση του καθεστώτος που προέκυψε από το Σύνταγμα του 78 είναι φανερή εξ αιτίας των ίδιων στοιχείων που υπήρχαν στη γέννησή του, καθώς δημιουργήθηκε ενάντια στο λαό, είναι διαβρωμένο από τη διαφθορά και δεν έχει καμία νομιμότητα. Τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας τις έκλεψαν για να προωθήσουν τα συμφέροντα μιας μειοψηφίας και να εξασφαλίσουν τα κέρδη της, αυτοί οι ίδιοι που μας έχουν φέρει σε αυτή τη κατάσταση έκτακτης κοινωνικής ανάγκης, μέσα από τη διάλυση της δημόσιας παιδείας και υγείας, τη δραστική μείωση της σύνταξης των ηλικιωμένων μας, την κατάσχεση των σπιτιών μας και το κλείσιμο των επιχειρήσεων, την απόλυση χιλιάδων εργαζομένων.

Οι διάφορες κυβερνήσεις βρίσκονται εκτός νομιμότητας, μετατρέπουν σε ιδιωτική επιχείρηση τα δικαιώματα που τόσο κόστισαν για να κατακτηθούν και υποστηρίζουν τη διαφθορά, φαινόμενο εκτεταμένο αλλά όχι ανεξάρτητο από το οικονομικό σύστημα, που είναι μέρος της ίδιας της δομής αυτής της κοινωνίας και είναι απαραίτητο για την ανάπτυξή της. Τόσο οι διαφθορείς όσο και οι διαφθειρόμενοι αποτελούν μέρος αυτού του άδικου συστήματος παραγωγής και καταμερισμού του πλούτου.

Καλούμε τους λαούς να ασκήσουν την κυριαρχία τους, κάνοντας να ακουστεί η φωνή τους, δημοκρατικά, για να οικοδομήσουν μια συντακτική διαδικασία που εγγυάται πραγματικά τις δημοκρατικές ελευθερίες, το δικαίωμα να αποφασίζουν και τα θεμελιώδη δικαιώματα του ατόμου.

Από τον καιρό της ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ 22Μ, θεωρούμε ότι είναι σημαντικό να αρθρώσουμε μια κινητοποίηση ενωτική, μαζική και αποφασιστική εναντίον των πολιτικών που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Μια κινητοποίηση ενάντια στην πληρωμή του χρέους, για αξιοπρεπή εργασία, για το βασικό εισόδημα, τα κοινωνικά δικαιώματα, τις δημοκρατικές ελευθερίες, ενάντια στις περικοπές, στην καταστολή, για μια κοινωνία ελεύθερων ανδρών και γυναικών, μια κινητοποίηση ενάντια σε ένα σύστημα, ένα καθεστώς και μια κυβέρνηση που μας προσβάλλουν και δεν μας εκπροσωπούν.

Για αυτό απαιτούμε να φύγουν. Να φύγει η κυβέρνηση του ΡΡ, και επίσης, όλες οι κυβερνήσεις που περιορίζουν τα θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα, όλες οι κυβερνήσεις που συνεργάζονται με τις πολιτικές της Τρόικας. Για αυτό καλούμε να γεμίσουμε με αξιοπρέπεια και εξέγερση τη Μαδρίτη, πρωτεύουσα του ισπανικού κράτους, στις 22 Μαρτίου. Τη μέρα αυτή, θα φτάσουμε στη Μαδρίτη, με φάλαγγες από όλα τα γεωγραφικά πλάτη της Χερσονήσου και καλούμε τους κατοίκους της Μαδρίτης να βγουν στο δρόμο και να ενωθούν με αυτή τη μεγάλη κινητοποίηση της πλειοψηφίας της κοινωνίας.

"ΨΩΜΙ, ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΕΓΗ

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ! ΗΛΘΕ Η ΩΡΑ".

Διαβάστε περισσότερα

Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ ΣΤΕΝΑΖΕΙ, ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΟΜΩΣ ΤΡΕΛΑ ΚΑΛΠΑΖΕΙ

Του Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Καλά, πώς γίνεται ο ελληνικός λαός να δυστυχεί, να καταβαραθρώνεται συνεχώς το βιοτικό του επίπεδο, να μην έχει να πληρώσει ούτε τους φόρους του, να μαστίζεται από εφιαλτικά υψηλή ανεργία και την ίδια στιγμή οι τιμές των μετοχών και ο γενικός δείκτης του Χρηματιστηρίου Αθηνών να... καλπάζουν τρελά; Δεν τέμνονται πουθενά ο κόσμος της πραγματικής οικονομίας που σφαδάζει στα πρόθυρα της ασφυξίας ρευστότητας για να πληρωθούν μισθοί και υποχρεώσεις με τον κόσμο των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών!
Ολα αυτό δείχνουν. Δεν έχουν καν κλείσει ακόμη δύο χρόνια από τις 5 Ιουνίου του 2012. Την ημέρα εκείνη το ΧΑΑ έκλεισε στο ναδίρ κατά τα έξι χρόνια της κρίσης 2008-2013. Ο γενικός δείκτης "πάτωσε" στις 476,36 μονάδες. Πολύ χαμηλότερα δηλαδή από τις 675 μονάδες που είχε κλείσει στις 31 Δεκεμβρίου του 2011, πέντε μήνες νωρίτερα. Χίλιες μονάδες σχεδόν λιγότερα από τις 1.414 μονάδες που είχε κλείσει στις 31 Δεκεμβρίου του 2010 και αβυσσαλέα χαμηλότερα από τις 2.196 μονάδες που είχε κλείσει στις 31 Δεκεμβρίου του 2009. Μέσα στον Ιούνιο του 2012 σχηματίστηκε η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ. Το ΑΕΠ της χώρας καταποντίστηκε, η δυστυχία των Ελλήνων προσέλαβε πρωτοφανείς διαστάσεις τα δύο χρόνια που μεσολάβησαν από τότε. Ομως το χρηματιστήριο άρχισε να... καλπάζει!
Ο γενικός δείκτης αυξήθηκε σχεδόν εκατό τοις εκατό (!) μέσα στο δεύτερο εξάμηνο του 2012 και έκλεισε με αύξηση... 91%! Ο καλπασμός συνεχίστηκε και όλο το 2013 με αποτέλεσμα στις 31 Δεκεμβρίου 2013 ο γενικός δείκτης του ΧΑΑ να είναι κατά 144% υψηλότερος από το προαναφερθέν ναδίρ των 476 μονάδων! Ούτε τρεις μήνες δεν πέρασαν του 2014 και ο γενικός δείκτης είχε σκαρφαλώσει την περασμένη εβδομάδα στις 1.331 μονάδες την Παρασκευή - αύξηση δηλαδή... 180% σε σχέση με το προ διετίας ναδίρ!
Τιτανικός η οικονομία, πύραυλος το χρηματιστήριο! Πρωταθλητές στη φτώχεια οι Ελληνες, παγκόσμιο ρεκόρ της υψηλότερης απόδοσης στις αναδυόμενες αγορές την εν λόγω διετία το ελληνικό χρηματιστήριο!
Είναι να τρελαίνεται κανείς. Μέσα στον Μάρτιο είχε αυξηθεί πάνω από... 950% (!) η τιμή της μετοχής του ΟΤΕ σε σύγκριση με το προ διετίας ναδίρ, πάνω από 850% η μετοχή της ΔΕΗ και πάει λέγοντας. Είναι προφανές ότι κάποιοι κερδίζουν από την κρίση και μάλιστα πάρα πολλά - τόσα ώστε να μη δίνουν δεκάρα τσακιστή για το σχεδόν ενάμισι εκατομμύριο ανέργους. Από την άλλη πλευρά πρέπει να επισημάνουμε ότι αυτός ο καλπασμός της τιμής των μετοχών του ΧΑΑ αποτυπώνει απλώς την κατάσταση αυτήν τη στιγμή, δεν εγγυάται τίποτα για το μέλλον. Η κεφαλαιοποίηση όλων των μετοχών του ΧΑΑ (η τρέχουσα δηλαδή χρηματιστηριακή αξία τους) ανερχόταν στα 83 δισεκατομμύρια ευρώ στις 31 Δεκεμβρίου του 2009.
Δύο χρόνια αργότερα όμως, στις 31 Δεκεμβρίου του 2011, όλες οι μετοχές του ΧΑΑ από 83 δισ. ευρώ που άξιζαν είχαν πέσει στα... 26 δισεκατομμύρια! Ακόμη δύο χρόνια αργότερα, στις 31 Δεκεμβρίου του 2013, το ποσό αυτό είχε εκτιναχθεί από τα 26 στα 68 δισεκατομμύρια ευρώ. Πραγματικός τζόγος μεταξύ των πλουσίων και διαφόρων κερδοσκόπων από όλη την υφήλιο. Το βέβαιο είναι ότι έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί οι εποχές που ο κοσμάκης έπαιζε και φυσικά έχανε τα λεφτά του στο χρηματιστήριο, με αποτέλεσμα π.χ. κατά το έτος 2007 (όχι στις "χρυσές εποχές" του ΧΑΑ) η συνολική αξία των μετοχών του ΧΑΑ να ανέρχεται στο 81% του ελληνικού ΑΕΠ! Τώρα, παρά την καταβαράθρωση του ΑΕΠ της Ελλάδας από τα 230 στα 180 δισ. ευρώ χοντρικά, το 2013 η αξία όλων των μετοχών του ΧΑΑ ανερχόταν μόλις στο 36% του τραγικά μειωμένου ΑΕΠ. Κεσάτια! Πρέπει να θυμίσουμε επίσης ότι στις 31 Δεκεμβρίου του 2013 ο γενικός δείκτης ήταν 1.163 μονάδες.
Ο αριθμός αυτών των μονάδων του δείκτη του ΧΑΑ είναι... πεντέμισι (!) φορές μικρότερος από το ρεκόρ του δείκτη του χρηματιστηρίου προ... δεκαπενταετίας - στις 17 Σεπτεμβρίου του 1999 συγκεκριμένα, όταν ο γενικός δείκτης είχε απογειωθεί στις 6.355 μονάδες. Προφανώς δεν μπορεί να γίνει καμιά σύγκριση ανάμεσα και στις σημερινές 1.331 μονάδες και τις 6.355 του ρεκόρ της εποχής της πανελλήνιας χρηματιστηριακής υστερίας, όταν εκατοντάδες χιλιάδες ανίδεοι είχαν χάσει τρισεκατομμύρια δραχμές, συνήθως τις οικονομίες όλης της ζωής τους. Τώρα ο κόσμος αντιμετωπίζει με πλήρη αδιαφορία όσα γίνονται στο ΧΑΑ, γιατί έχει πολύ πιο σοβαρά προβλήματα επιβίωσης να λύσει και εξάλλου δεν έχει και καθόλου λεφτά για να τα δώσει στον... "χρηματιστή του να τα παίξει"! Πέρασαν εκείνες οι εποχές με τις κατά φαντασία χάρτινες περιουσίες χρηματιστηριακών τίτλων, οι οποίες έγιναν καπνός εν ριπή οφθαλμού.
*Δημοσιεύθηκε στο «Έθνος» τηςΔευτέρας 24 Μαρτίου 2014

Διαβάστε περισσότερα

¨Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού, τότε…¨

   Καλό είναι κάποια στιγμή να σταματήσουμε να τους αφήνουμε να τα περνάνε όλα στο «ντούκου». Έχουμε και λέμε, λοιπόν:
   Ο κύριος Θάνος Μωραίτης είναι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην υφυπουργός στο υπουργείο Περιβάλλοντος και κατόπιν στο Ανάπτυξης. Με αφορμή την υπόθεση για το γάλα, ο βουλευτής εξέδωσε ανακοίνωση (που όπως ισχυρίστηκε στην εκπομπή της Κάτιας Μακρή στον «Real» στις 21/3/2014 απηχεί τις απόψεις όλης της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ). Στην ανακοίνωσή του ο βουλευτής (http://moraitisthanos.com/ «Kάποιοι δεν κατάλαβαν γιατί η οικονομία κατέρρευσε το 2009»), υποστηρίζει:
   1) Ότι η κυβέρνηση, μέσα από τα δήθεν διαπραγματεύσεις με την τρόικα, προωθεί «γιγαντώδεις διευθετήσεις συμφερόντων στην αγορά».
   2) Ότι «η διαπραγμάτευση που έγινε για την έκθεση του ΟΟΣΑ ήταν εικονική αφού ειδικά για το θέμα του γάλακτος το αποτέλεσμά της ήταν προαποφασισμένο».
   3) Ότι για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων «επιστρατεύτηκε η γνωστή τακτική πιέσεων μέσω Τρόικας».
   4) Ότι «το ίδιο σκηνικό (σσ: όπως στην περίπτωση του γάλακτος) στήθηκε για τους πλειστηριασμούς και για τις επαγγελματικές μισθώσεις».
   5) Ότι στην Ελλάδα παίζεται ένα παιχνίδι ανάμεσα σε «Τρόικες (¨εσωτερικού και εξωτερικού¨)» οι οποίες βρίσκονται σε «συνεννόηση» μεταξύ τους για να επιβάλουν μέτρα με μοχλό πίεσης κάθε φορά «την εκταμίευση της δόσης».
   6) Ότι «οι ευθύνες της κυβέρνησης είναι τεράστιες», ότι στο εσωτερικό της υπάρχουν «πρόθυμοι» που θα «εκτελούσαν τα brands της χώρας», ότι η κυβέρνηση «γκρεμίζει έναν πυλώνα της αγροτικής οικονομίας».
   7) Ότι στο ερώτημα γιατί η κυβέρνηση «δεν μπορεί να προστατεύσει μια παραγωγική δομή της χώρας η απάντηση είναι απλή: Δεν ήθελε!».
   8) Ότι η κυβέρνηση ακολουθεί την τακτική των πολιτικών ολισθημάτων και των εκβιασμών: «Ελπίζω (αναφέρει ο βουλευτής με αφορμή το γάλα) ότι η κυβέρνηση δεν θα προβεί στο μέγα πολιτικό και κοινοβουλευτικό ολίσθημα να φέρει ξανά νομοσχέδιο σε ένα άρθρο, εκβιάζοντας τους βουλευτές».
   9) Ότι «τα επιχειρήματα της κυβέρνησης είναι ψευδή» και ότι οι ισχυρισμοί της συνιστούν «πλήρη εξαπάτηση και παραπλάνηση του καταναλωτή».

*

   Παρατήρηση πρώτη: Τέτοιες καταγγελίες, αυτοί που τις κάνουν, οφείλουν να τις κάνουν ακόμα πιο συγκεκριμένα. Με ονόματα. Και διευθύνσεις. 
   Παρατήρηση δεύτερη: Αν τέτοια παιχνίδια παίζονται γύρω από το γάλα, τότε τι να φανταστεί κανείς για άλλες υποθέσεις, με πολύ περισσότερα… μηδενικά από πίσω. Γίνονται, ας πούμε, «γιγαντώδεις διευθετήσεις» και σε θέματα όπως οι  ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών; Η’ η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας;
   Παρατήρηση τρίτη: Εφόσον η τρόικα είναι μοχλός εξυπηρέτησης συμφερόντων και όχι «μηχανισμός παροχής τεχνικής βοήθειας για τη σωτηρία της χώρας», τότε τι είναι αυτοί που συναλλάσσονται μαζί της; Που συμπράττουν στο στημένο σκηνικό των δήθεν πιέσεων για να προωθήσουν προειλημμένες αποφάσεις; Που «διαπραγματεύονται» μαζί της «εικονικά»; Που επιδίδονται στην παραπλάνηση και την τρομοκράτηση του λαού βαφτίζοντας τα δικά τους συμφέροντα (πχ «εκταμίευση δόσεων») σαν «εθνικά προβλήματα»;
   Παρατήρηση τέταρτη: Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που, πάνω στο έδαφος των κοινωνικών ερειπίων και της ανθρωπιστικής καταστροφής, λειτουργεί ως κέλυφος για «διευθετήσεις συμφερόντων στην αγορά» μέσω «κοινοβουλευτικών ολισθημάτων» και «εκβιασμών»;
   Παρατήρηση πέμπτη: Η τρόικα «εσωτερικού» που βρίσκεται σε συνεννόηση με την τρόικα «εξωτερικού», η τρόικα «εσωτερικού» που εδώ και τέσσερα χρόνια επιβάλει αντιλαϊκά μέτρα με «λαγό» την τρόικα «εξωτερικού», από ποιους απαρτίζεται; Από αγρότες ή από «τσιφλικάδες; Από εργάτες ή από βιομήχανους; Από χρεωμένους Έλληνες ή από τραπεζίτες;
   Παρατήρηση έκτη: Αν η κυβέρνηση «δεν θέλει» να προστατέψει την παραγωγική δομή της χώρας, αν ισχύει ότι η χώρα διαλύεται όχι γιατί οι κυβερνώντες «δεν μπορούν», αλλά γιατί «δεν θέλουν», τότε πόσο απέχουμε από συνθήκες όπως αυτές που περιγράφονται στο ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος;
   Παρατήρηση έβδομη: Αν αληθεύει ότι η κυβέρνηση του («σιχαίνομαι τους κομμουνιστές») Γεωργιάδη λέει «ψεύδη», αν αληθεύει ότι η κυβέρνηση του κ.Σαμαρά, του κ.Βενιζέλου και του («γεννήθηκα και θα πεθάνω αντικομμουνιστής») Μπαλτάκου «εκβιάζει», «παραπλανά», «εξαπατά», κι αν όλα αυτά τα κάνει για να προωθήσει «γιγαντώδεις διευθετήσεις συμφερόντων», τότε, στα 193 χρόνια από την Επανάσταση του ’21, πόσο αλήθεια απέχουμε από συνθήκες όπως αυτές που οδήγησαν τον Ρήγα Φεραίο να γράψει: «Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν (….) είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του».
   Και κάτι ακόμα: Λαμβάνοντας υπόψη ότι καταγγελίες όπως οι παραπάνω αφενός δεν διατυπώνονται από αντιπάλους της κυβέρνησης αλλά από κυβερνητικούς βουλευτές, που (συνεχίζουν να) στηρίζουν την κυβέρνηση και αφετέρου πως η κυβέρνηση δεν αντιδρά, δεν αντικρούει και δεν δείχνει να ενοχλείται από τους ισχυρισμούς τους, τότε τι χρεία άλλων μαρτύρων έχουμε ότι η λεηλασία του ελληνικού λαού είναι «αναγκαία» και «αναπόφευκτη» όχι για την «σωτηρία» του τόπου, αλλά για την «διευθέτηση των συμφερόντων» μεταξύ εκείνων που αρμέγουν τον τόπο;

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Περί ανάγνωσης και βιβλίων, του Arthur Schopenhauer

Η αμάθεια υποβιβάζει τον άνθρωπο μόνο όταν συνοδεύεται από υλικά πλούτη. Η ένδεια και η ανέχεια καθυποτάσσουν τους φτωχούς. Η εργασία υποκαθιστά στη ζωή τους τη μάθηση και απασχολεί τη σκέψη τους. Αντίθετα, όσοι πλούσιοι είναι αμαθείς, ζουν μόνο για τις απολαύσεις και δεν διαφέρουν από τα μοσχάρια. Ακόμη πιο αξιόμεμπτο είναι ότι δεν χρησιμοποιούν τα πλούτη και τον ελεύθερο χρόνο τους για να τους προσδώσουν ύψιστη αξία […]

Όποιος ρίχνεται με τα μούτρα στο διάβασμα και διαβάζει σχεδόν ολόκληρη την ημέρα αλλά περνά τον ενδιάμεσο χρόνο του χωρίς διόλου να στοχάζεται, χάνει με τον καιρό την ικανότητα να σκέφτεται μόνος του - όπως κάποιος που, κυκλοφορώντας μονίμως καβάλα στο άλογο, ξεχνά στο τέλος πως να βαδίζει. Τέτοια είναι, όμως, η περίπτωση ουκ ολίγων λογίων: από το πολύ διάβασμα έχουν αποβλακωθεί. [...] Όπως η πολυφαγία καταστρέφει το στομάχι και βλάπτει ολόκληρο το σώμα μας, έτσι και το πνεύμα φράζει ασφυκτικά από την υπερβολική πρόσληψη πνευματικής τροφής. [...]

Στη λογοτεχνία, τα πράγματα δεν είναι διαφορετικά απ’ ότι στη ζωή. Όπου και να στρέψουμε το βλέμμα, ερχόμαστε ευθύς αντιμέτωποι με τον αδιόρθωτο όχλο της ανθρωπότητας, που ξεχύνεται λεφούσι στους δρόμους, συρρέοντας από παντού κι λερώνοντας τα πάντα, σαν τις μύγες το καλοκαίρι. Εξού και το αναρίθμητο πλήθος κακών βιβλίων, τούτο το θρασεμένο ζιζάνιο της λογοτεχνίας, που απομυζά το σιτάρι από τις θρεπτικές ουσίες και το πνίγει. Τέτοιου είδους βιβλίου ληστεύουν από το αναγνωστικό κοινό τον χρόνο, το χρήμα και την προσοχή - όλα όσα ανήκουν δικαιωματικά στα καλά βιβλία και στους ευγενείς σκοπούς τους, μιας και τα κακά βιβλία έχουν γραφτεί με μοναδική πρόθεση να αποκομίσουν κέρδη ή να αποκτήσουν δόξα. Επομένως, δεν είναι μόνο άχρηστα αλλά και σαφώς βλαβερά. Τα εννέα δέκατα της σύγχρονης λογοτεχνίας μας δεν έχουν άλλο σκοπό παρά να αποσπάσουν επιτήδεια μερικά σελίνια από τις τσέπες του βιβλιόφιλου κοινού. Συγγραφείς, εκδότες και βιβλιοκριτικοί έχουν συνωμοτήσει για την επίτευξη αυτού του στόχου.

[...] Όσον αφορά τα αναγνώσματά μας, πρωταρχική σημασία έχει η τέχνη της αποχής από την ανάγνωση. Η άσκηση αυτής της τέχνης προϋποθέτει από εμάς να μην αγγίζουμε οποιοδήποτε βιβλίο απασχολεί κάθε φορά το ευρύ κοινό, μόνο και μόνο επειδή τη συγκεκριμένη εποχή τυχαίνει να κάνει πάταγο ή να επανεκδίδεται ξανά και ξανά κατά το πρώτο και τελευταίο έτος της ύπαρξής του."

[…] Θα ήταν ευχής έργον αν μια μέρα βρισκόταν κάποιος να γράψει την τραγική ιστορία της λογοτεχνίας, όπου θα αποκαλύπτει πώς τα διάφορα έθνη, που δεν χορταίνουν να υπερηφανεύονται για τους μεγάλους συγγραφείς και καλλιτέχνες που έχουν να επιδείξουν, αντιμετώπισαν τους ίδιους κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

Ένα τέτοιο πόνημα θα έφερνε στο φως εκείνη την αδιάκοπη μάχη που δίνουν τα καλά και γνήσια έργα, σε όλες τις εποχές και σε όλες τις χώρες, στην προσπάθεια να επικρατήσουν απέναντι στην κυριαρχία του εκάστοτε ευτελούς και διεστραμμένου εγχειρήματος΄

Θα περιέγραφε το μαρτύριο σχεδόν όλων των γνήσιων φωστήρων της ανθρωπότητας, σχεδόν όλων των μεγάλων δασκάλων κάθε κλάδου και κάθε τέχνης΄ θα μας αποκάλυπτε ότι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, έζησαν βασανισμένοι μες στη φτώχεια και στην εξαθλίωση, χωρίς αναγνώριση, χωρίς μερίδιο, χωρίς μαθητές, ενώ οι κάθε λογής ανάξιοι εκπρόσωποι του κλάδου τους απολάμβαναν όλη τη δόξα, την τιμή και τα πλούτη΄ θα μας έδινε να καταλάβουμε ότι είχαν την τύχη του Ησαύ, ο οποίος είχε πάει να κυνηγήσει για τον πατέρα του, ενώ ο Ιακώβ, έχοντας μείνει στο σπίτι, μεταμφιέστηκε και, παριστάνοντας τον αδερφό του, απέσπασε τεχνηέντως την ευλογία του πατέρα.

Και τέλος, θα καταδείκνυε ότι, παρ΄όλες αυτές τις αντιξοότητες, έμειναν όρθιοι χάρη στην αγάπη τους για τον σκοπό που υπηρετούσαν, ώσπου ο σκληρός αγώνας ενός από τους μέγιστους παιδαγωγούς του ανθρώπινου γένους να στεφθεί επιτέλους από επιτυχία, να του γνέψουν οι δάφνες της αθανασίας και να σημάνει η ώρα να ειπωθεί και για τον ίδιο ότι:

Η βαριά πανοπλία γίνεται φτερωτός μανδύας
Σύντομος ο πόνος και αιώνια η χαρά. (1)
(1) Friedrich Schiller, Die Jungfrau von Orleans [Η παρθένος της Ορλεάνης], Πράξη Ε΄, Σκηνή 14. (Σ.τ.μ.)

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Arthur Schopenhauer, Περί ανάγνωσης και βιβλίων. Η τέχνη της αποχής από την ανάγνωση. Μετάφραση: Γιάννης Καλιφατίδης, Εκδ. Άγρα

   ~ Κρυσταλία Πατούλη

Διαβάστε περισσότερα

Αρχιτεκτονικά μνημεία της Ευρώπης σε 3,5 video.

Το παρακάτω βίντεο είναι ο απολογισμός του ταξιδιού του 23χρονου Αμερικανού φωτογράφου Luke Shepard. Το ταξίδι διήρκεσε 90 μέρες, επισκέφτηκε 36 διαφορετικές πόλεις σε 21 χώρες της Ευρώπης, και έβγαλε περίπου 20000 φωτογραφίες. Στο βίντεο “Nightvision” μπορούμε να θαυμάσουμε 28 σπουδαία αρχιτεκτονικά μνημεία σε νυχτερινή προβολή.

 

Ο χάρτης με τα αρχιτεκτονικά μνημεία

- - - - -

ΤΑ ΚΤΙΡΙΑ (με την σειρά εμφάνισης στο βίντεο)

1. Brandenburg Gate - Carl Gotthard Langhans - Berlin, Germany
2. Arc de Triomphe - Jean Chalgrin - Paris, France
3. Philharmonie Luxembourg - Christian de Portzamparc - Luxembourg City, Luxembourg
4. Atomium - André Waterkeyn - Brussels, Belgium
5. Palace of Westminster - Charles Berry - London, England
6. Copenhagen Opera House - Henning Larsen - Copenhagen, Denmark
7. Trevi Fountain - Nicola Salvi - Rome, Italy
8. Belém Tower - Francisco de Arruda - Lisbon, Portugal
9. L'Hemisferic -  Santiago Calatrava and Félix Candela - Valencia, Spain
10. Berliner Dom - Julius Raschdorff - Berlin, Germany
11. Guggenheim Museum Bilbao - Frank Gehry - Bilbao, Spain
12. Cologne Cathedral - Willy Weyres - Cologne, Germany
13. Hungarian Parliament Building - Imre Steindl - Budapest, Hungary
14. Oslo Opera House - Tarald Lundevall - Oslo, Norway
15. The Shard - Renzo Piano - London, England
16. Fernsehturm Berlin - Hermann Henselmann and Jörg Streitparth - Berlin, Germany
17. Bode-Museum - Ernst von Ihne - Berlin, Germany
18. Sultan Ahmed Mosque - Sedefkar Mehmed Agha - Istanbul, Turkey
19. Alexander Nevsky Cathedral - Alexander Pomerantsev - Sofia, Bulgaria
20. Tower Bridge - Horace Jones and George D Stephenson - London, England
21. Prague Astronomical Clock - Mikuláš of Kadaň and Jan Šindel - Prague, Czech Republic
22. Fraumünster - Staffelbach Meier and Marc Chagall - Zurich, Switzerland
23. Palau de les Arts Reina Sofía - Santiago Calatrava - Valencia, Spain
24. Rathaus Vienna - Friedrich von Schmidt - Vienna, Austria
25. National Theatre - Maria Siklós - Budapest, Hungary
26. Sagrada Família - Antoni Gaudí  - Barcelona, Spain
27. Roman Colosseum - Vespasian and Titus - Rome, Italy
28. Under Krystallen - Schmidt Hammer Lassen - Copenhagen, Denmark

- - - - -

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Διαβάστε περισσότερα

Ο κορυφαίος μουσουργός Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ

Ο «ποιητής των ήχων», ο σπουδαιότερος συνθέτης του μπαρόκ!

Ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ είναι πέραν αμφιβολίας από τις χαρακτηριστικότερες φυσιογνωμίες της μουσικής ιστορίας: όχι μόνο μας χάρισε ανεπανάληπτα αριστουργήματα, αλλά αποτέλεσε ταυτοχρόνως την πηγή απ' όπου ξεπήδησε η κλασική εποχή των μεγάλων μουσικών συνθέσεων.
Τι να πρωτοπεί άλλωστε κανείς για τον άνθρωπο που πίστευε ότι η μουσική υπάρχει μόνο για να υμνεί τον Θεό και να αγαλλιάζει την ψυχή;
Τον έχουν χαρακτηρίσει «ποιητή των ήχων», «παμμέγιστο», «ασυμβίβαστο», «μυστηριώδη», αυτός ήταν ο κορυφαίος συνθέτης που ήταν σταθερά προσανατολισμένος στη θρησκευτική αποστολή της μουσικής, ένας άνθρωπος που ευγνωμονούσε διαρκώς τον Θεό παρά τις δοκιμασίες στις οποίες θα υποβαλλόταν καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Η θρησκευτικότητα, η μουσική και ο θάνατος σημαδεύουν τον Μπαχ από την αρχή ως το τέλος της ζωής και του έργου του, με τη δύναμη της ψυχής, το σθένος και τη δημιουργικότητά του να μην κάμπτονται από τις δυσκολίες, αλλά να χαλυβδώνουν πεισμώνοντας την ψυχή του και να συνεχίζει να παράγει έργο, ευχαριστώντας τον Θεό και συγχωρώντας τους ανθρώπους.
Ο σεβασμός που έτρεφε εξάλλου ο Μπετόβεν προς τον άνθρωπο που μας χάρισε τα «Βραδεμβούργια Κονσέρτα» συνοψίζεται στο αγαπημένο του λογοπαίγνιο: «Δεν έπρεπε να ονομάζεται Μπαχ («ρυάκι» στα γερμανικά), αλλά Ποταμός!».
Κι αυτό ακριβώς το σχόλιο περιγράφει ιδανικά τόσο τον ήρεμο, ευσεβή και δυναμικό χαρακτήρα του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ όσο και την ταπεινοφροσύνη του μεγαλοφυούς αυτού συνθέτη, που συνήθιζε να υποσημειώνει σε κάθε έργο του «Soli Deo Gloria» (Μόνο στον Θεό η Δόξα)...
Πρώτα χρόνια

Γεννημένος στο Άιζεναχ της Γερμανίας την 21η Μαρτίου 1685, ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ μεγαλώνει μέσα σε πολυπληθή οικογένεια (8 παιδιά) με μακρά μουσική παράδοση, που πήγαινε μάλιστα πολλές γενιές πίσω στον χρόνο: ο πατέρας του ήταν διευθυντής στην τοπική ορχήστρα και είναι αυτός που θα μυήσει τον μικρό στο βιολί από πολύ τρυφερή ηλικία.
Όταν έκλεισε τα 7 του χρόνια, ο Μπαχ φοίτησε στα προπαρασκευαστικά σχολεία της εποχής, λαμβάνοντας θρησκευτική εκπαίδευση και μαθαίνοντας λατινικά, κατά τα παιδαγωγικά πρότυπα της εποχής. Η λουθηρανική πίστη της οικογένειας επηρέασε τόσο τη ζωή όσο και το κατοπινό έργο του μεγάλου συνθέτη.
Σε ηλικία 10 ετών, θα γνωρίσει από πρώτο χέρι την τραγικότητα της απώλειας: ο Μπαχ μένει ορφανός και από τους δύο γονείς του (χάνει και τρία ακόμα από τα αδέλφια του), από την επιδημία πανώλης που χτύπησε την Ευρώπη, και ο μεγαλύτερος αδελφός του, εκκλησιαστικός οργανοπαίκτης, τον παίρνει μαζί του. Αφού τον γράψει στο νέο του σχολείο, του παρέχει ακόμα περισσότερη μουσική εκπαίδευση. Ο Μπαχ θα μείνει στο πλευρό της οικογένειας του αδελφού του μέχρι την ηλικία των 15.

Ο ίδιος διέθετε ταυτοχρόνως καταπληκτική φωνή και λάμβανε μέρος στις σχολικές χορωδίες. Κι όταν μεγάλωσε και η χαρακτηριστική υψίφωνη χροιά του τον εγκατέλειψε, ο Μπαχ θα έπαιρνε πλέον μέρος στις ορχήστρες ως σολίστ μουσικών οργάνων!
Κι έτσι, το νέο φυντάνι της μεγάλης μουσικής οικογένειας των Μπαχ εξασφαλίζει το 1703 την πρώτη του επαγγελματική ενασχόληση με τη μουσική: προσλαμβάνεται ως δόκιμος οργανοπαίκτης στην αυλή του δούκα της Βαϊμάρης, Johann Ernst. Εκεί είναι που θα επιδείξει το τρομακτικό του ταλέντο λειτουργώντας ταυτοχρόνως ως άνθρωπος-ορχήστρα για όλες τις μουσικές δουλειές, αντικαθιστώντας επάξια όποιον από τους επαγγελματίες βιολιστές έλειπε...
Πρώιμη καριέρα

Σύντομα η φήμη του ως σολίστ γιγαντώθηκε και ήταν χάρη στην ασύλληπτη δεξιοτεχνία του που θα εξασφάλιζε θέση στη Νέα Εκκλησία του Άρνσταντ. Επιφορτισμένος πια με το έργο της μουσικής επένδυσης των εκκλησιαστικών λειτουργιών, υπηρετεί ταυτοχρόνως και ως δάσκαλος μουσικής, αν και αποδεικνύεται πλημμελής στα εκπαιδευτικά του καθήκοντα, κάνοντας τους εκκλησιαστικούς αξιωματούχους να κατσαδιάζουν συχνά τον 18χρονο νεαρό για το γεγονός ότι δεν έκανε συχνές πρόβες με την παιδική χορωδία του.
Ο Μπαχ δεν βελτίωσε την επαγγελματική του κατάσταση όταν εξαφανίστηκε για αρκετούς μήνες το 1705: έχοντας πάρει άδεια λίγων εβδομάδων, ταξιδεύει σε γειτονική πόλη για να απολαύσει τον φημισμένο μουσικό της εποχής Dietrich Buxtehude και παρατείνει τις διακοπές του χωρίς να ενημερώσει κανέναν για να μαθητεύσει δίπλα του! Κι έτσι το 1707 αναλαμβάνει ανακουφισμένος τη νέα του θέση στην εκκλησία του Μιλχάουζεν, αφήνοντας πίσω του τις περιπέτειες του Άρμσταντ. Την ίδια εποχή αρχίζει να γράφει δικές του συνθέσεις, όπως το πρώιμο αριστούργημά του «Τοκάτα και Φούγκα σε Ρε Ελάσσονα» (BWV 565)...

Σύντομα όμως και η νέα του θέση θα διακυβευόταν: το μουσικό στιλ του Μπαχ δεν συμβάδιζε με τις επιλογές του πάστορα και η ρήξη εγκαθιδρύθηκε στις σχέσεις τους. Ο συνθέτης δημιουργούσε περίπλοκες μελωδίες μπλέκοντας διαφορετικά στιλ και μελωδικές γραμμές, την ίδια ώρα που ο πάστορας ήθελε την εκκλησιαστική μουσική απλούστερη.
Παρά τις αψιμαχίες, ο Μπαχ δουλεύει ακούραστα τα δικά του πονήματα, παράγοντας έργο σημαντικό. Από τις συνθέσεις της περιόδου ξεχωρίζει η περίφημη καντάτα του «Gott ist mein König» (BWV 71), ένα πρωτόγνωρο για την εποχή και τα δεδομένα μουσικό υπερθέαμα, για το οποίο ο Μπαχ έκανε το αδιανόητο μουσικά: χώρισε τα όργανα και τις φωνές σε ομάδες, δημιουργώντας διακριτά σύνολα εντός της σύνθεσης. Η στιγμή είναι καθοριστική για την εξέλιξη της δυτικής μουσικής!
Και βέβαια της ίδιας εποχής είναι και η άλλη αριστουργηματική καντάτα του «Actus Tragicus» (BWV 106)...

Δουλεύοντας στη βασιλική αυλή

Έπειτα από μόλις έναν χρόνο στο Μιλχάουζεν, με τη φήμη του πια σε νέα δυσθεώρητα επίπεδα, ο Μπαχ εξασφαλίζει θέση τακτικού πια οργανοπαίκτη στην αυλή του δούκα Wilhelm Ernst της Βαϊμάρης. Εκεί θα συγγράψει πολλές εκκλησιαστικές καντάτες και μια σειρά από τις καλύτερες συνθέσεις του για εκκλησιαστικό όργανο.
Κι αν πρέπει να μνημονεύσουμε μία και μόνο μία, αυτή θα ήταν η καντάτα «Herz und Mund und Tat» (BWV 147), που έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής ήδη από τον καιρό της...
Πέρα βέβαια από τις μνημειώδεις καντάτες του, ο Μπαχ φιλοτεχνεί τις πρώτες φούγκες και πρελούδια, ενώ ταυτοχρόνως συγγράφει και εκπαιδευτικό βοήθημα εισαγωγής στο εκκλησιαστικό όργανο: το «Μικρό Βιβλίο Για Εκκλησιαστικό Όργανο» αφιερώνεται στον γιο του και γίνεται ανάρπαστο, λόγω του πρωτοποριακού διδακτικού του χαρακτήρα.
Το 1717, ο Μπαχ αποδέχθηκε νέα θέση, αυτή τη φορά κοντά στον πρίγκιπα Λεοπόλδο, ο δούκας όμως δεν το πήρε καθόλου καλά και ήταν έτοιμος να κάνει τα πάντα για να κρατήσει τον νεαρό μουσικό στη χορωδία του. Ακόμα και αν έπρεπε να τον φυλακίσει για να μη φύγει! Πράγμα που συνέβη φυσικά κι έτσι ο Μπαχ θα πέρασε αρκετές εβδομάδες στα μπουντρούμια του δούκα όταν προσπάθησε να το σκάσει από την πνιγερή αγκαλιά του.

Στις αρχές Δεκεμβρίου ωστόσο ο μουσουργός αποφυλακίζεται και του δίνεται η δυνατότητα να μετακομίσει στην αυλή του πρίγκιπα στο Κέτεν, ο οποίος ήταν μεγάλος λάτρης της μουσικής. Εκεί θα αναλάβει τη θέση του διευθυντή ορχήστρας, όντας πια στο ψηλότερο σκαλί της μουσικής του καριέρας.
Στο Κέτεν (1717-1723) θα γράψει μερικά από τα πλέον μνημειώδη έργα του, που θα θέσουν τις βάσεις της μπαρόκ μουσικής. Εδώ γεννιούνται πλήθος από σονάτες και σουίτες, εδώ οι εκκλησιαστικές καντάτες του αποκτούν κοσμικό χαρακτήρα, εδώ ολοκληρώνει τα αριστουργηματικά «Βραδεμβούργια Κονσέρτα» (BWV 1046, 1047, 1048, 1049, 1050 και 1051), αφιερωμένα στον δούκα του Βραδεμβούργου (1721).
Ταυτοχρόνως, εξελίσσει το διδακτικό του έργο, αφήνοντας παρακαταθήκη άλλα δύο εγχειρίδια μουσικής εκπαίδευσης, όντας πια στην πρώτη γραμμή της ευρωπαϊκής μουσικής πρωτοπορίας. Παρά την «εκκοσμίκευση» των συνθέσεών του, ο Μπαχ δεν παραλείπει να δηλώνει συνεχώς τη βαθιά προσήλωσή του στη θρησκεία και τον Θεό, υπογράφοντας τις παρτιτούρες του με το περίφημο λατινικό «I.N.J.» («Εις το Όνομα του Χριστού»).
Τη χρονιά ωστόσο που ο Μπαχ ολοκλήρωνε τα εμβληματικά «Βραδεμβούργια Κονσέρτα», ο καλός του φίλος πια πρίγκιπας Λεοπόλδος παντρεύτηκε και η νέα του σύζυγος δεν εκτιμούσε καθόλου τη μουσική, απομακρύνοντας τον ευγενή τόσο από το πάθος του όσο και τον στενό του φίλο. Σύντομα ο πάλαι ποτέ φιλόμουσος πρίγκιπας θα διαλύσει την ορχήστρα του (1723) και ο Μπαχ θα αναγκαστεί έτσι να αναζητήσει αλλού δουλειά, χτυπημένος μάλιστα και από την απώλεια της πρώτης του συζύγου.

Πριν εγκαταλείψει βέβαια το Κέτεν, θα ολοκληρώσει τον πρώτο τόμο (από τους δύο) του περίφημου διδακτικού εγχειριδίου του «Το Καλοσυγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο», μια τομή για την εκμάθηση των πληκτροφόρων οργάνων...
Η εποχή της Λειψίας

Με τη φήμη του πλέον να προηγείται, ο Μπαχ υπογράφει συμβόλαιο με εκκλησία της Λειψίας ως ο νέος οργανοπαίκτης και δάσκαλος της χορωδίας. Για τις ανάγκες της νέας του θέσης, ρίχνεται για άλλη μια φορά με τα μούτρα στη δουλειά, παράγοντας μια εκκλησιαστική καντάτα κάθε βδομάδα! Το «Χριστουγεννιάτικο Ορατόριο» (BWV 248), για παράδειγμα, είναι έργο της εποχής που αντικατοπτρίζει το μουσικό όραμα του συνθέτη για τη γέννηση του Χριστού.
Ταυτοχρόνως, δημιουργεί μουσικές μεταφράσεις της Βίβλου, τα περίφημα «Πάθη» του, που αντικατοπτρίζουν αποσπάσματα από τα ευαγγέλια και θεωρούνται κορυφαία στο είδος τους. Πολλά μάλιστα έχουν ενσωματωθεί στη λειτουργία της λουθηρανικής και καθολικής εκκλησίας, όπως τα «Πάθη του Ματθαίου» (BWV 244) που περιλαμβάνονται στη λειτουργία της Μεγάλης Παρασκευής...
Κατοπινά χρόνια

Μέχρι το 1740, ο Μπαχ πάλευε πια αμετάκλητα με τα προβλήματα όρασής του. Έχοντας ιστορικό μυωπίας, ο μουσουργός παρουσίασε σημαντική έκπτωση της όρασης (πιθανότατα από γλαύκωμα). Παρά την ταλαιπωρία και τη μάχη με την πάθηση, συνέχισε αγόγγυστα το έργο του, τόσο το συνθετικό όσο και το εκτελεστικό/διδακτικό, ενώ δεν ματαίωσε κανένα από τα ταξίδια του, ένα εκ των οποίων θα τον φέρει στην αυλή του βασιλιά της Πρωσίας το 1747.

Για τη βασιλική αυτή συναυλία, ο Μπαχ σκαρώνει μια νέα σύνθεση επιτόπου, εκτοξεύοντας τη φήμη του σε νέο ιστορικό ρεκόρ! Επιστρέφοντας στη Λειψία, τελειοποιεί τις βασιλικές αυτές φούγκες και τις αποστέλλει με πάσα επισημότητα στην Πολωνία (Musikalisches Opfer - BWV 1079).
Το 1748-1749, με την όρασή του σοβαρά υπονομευμένη, ο Μπαχ αρχίζει να φιλοτεχνεί το σπουδαίο αριστούργημά του «Η Τέχνη της Φούγκας» (BWV 1080), το οποίο θα παραμείνει όμως ημιτελές: η όρασή του έχει επιδεινωθεί τόσο που υποβάλλεται σε διπλή -και ανεπιτυχή- εγχείριση την επόμενη χρονιά, από τις περιπλοκές της οποίας ωστόσο θα παραμείνει τυφλός.
Το 1750 θα ταλαιπωρηθεί και από εγκεφαλικό επεισόδιο, με την επιδεινωμένη υγεία του να τον προδίδει τελικά λίγο αργότερα, στις 28 Ιουλίου 1750. Όπως παραθέτει ένας από τους γιους του, ο κορυφαίος συνθέτης το μόνο που ήθελε ήταν «να απαλλαγεί από την τύφλωση για να εξακολουθεί να υπηρετεί τον Θεό με όλες του τις σωματικές και πνευματικές δυνάμεις».

Παρά τη θέση που καταλαμβάνει σήμερα στο πάνθεο των μεγαλύτερων ευρωπαίων συνθετών, στην εποχή του ο Μπαχ ήταν γνωστότερος ως οργανοπαίκτης και μουσικοδιδάσκαλος παρά ως μουσουργός. Ελάχιστα έργα του μάλιστα είχαν κυκλοφορήσει στη διάρκεια της καριέρας του και ήταν δυο κατοπινοί μουσικοί -που θα ακολουθούσαν τα χνάρια του- που θα τον εγκαθίδρυαν στις μουσικές συνειδήσεις του ευρωπαϊκού κοινού: ο Μότσαρτ και ο Μπετόβεν!
Κι έτσι ο μεγάλος αυτός μαέστρος των μουσικών αισθημάτων, με τις συνθέσεις που προκαλούν αβίαστα διαφορετικά συναισθήματα, ο μουσικός αυτός «παραμυθάς» που χρησιμοποίησε τις μελωδίες για να αφηγηθεί και να υπαινιχθεί γεγονότα και πράξεις, αποκαταστάθηκε στο βάθρο των κορυφαίων συνθετών της ανθρωπότητας.

Η πνευματικότητα και η εσωτερικότητα του έργου του μαρτυρούν τον τρόπο που αντιμετώπιζε τις φοβερές δοκιμασίες που του έθεσε η ζωή, την αφοσίωσή του στον Θεό, την ασταμάτητη εργασία, τη συνεχή διάθεση προσφοράς και την ακούραστη μελέτη, με μοναδικό πάντα στόχο την εξέλιξη της τέχνης του...
Προσωπική ζωή

Από τα ελάχιστα αποσπάσματα που έχουν σωθεί από την προσωπική αλληλογραφία του Μπαχ σκιαγραφείται η προσωπικότητά του και η εκτός μουσικής ζωή του. Ταγμένος οικογενειάρχης και πράος άνθρωπος, ο Μπαχ παντρεύτηκε το 1706 την ξαδέρφη του Maria Barbara, με την οποία απέκτησε εφτά παιδιά, από τα οποία επιβίωσαν ωστόσο μόνο τα τέσσερα.

Η πρώτη του σύζυγος πέθανε το 1720, όταν ο Μπαχ ταξίδευε στο πλευρό του πρίγκιπα Λεοπόλδου, αφήνοντάς τον σε κατάσταση απελπισίας. Την επόμενη ωστόσο χρονιά θα ξαναπαντρευτεί, αυτή τη φορά με την αοιδό Anna Magdalena Wülcken, με την οποία θα αποκτήσει άλλα 13 παιδιά.
Παρά το γεγονός ότι έμελλε να χάσει και πάλι τα μισά του τέκνα από τις αρρώστιες που θέριζαν την Ευρώπη (από τα δεκατρία επιβίωσαν μόνο τα εφτά), η περίοδος αυτή θεωρείται η πλέον ευτυχισμένη της ζωής του. Ο συνθέτης μοιράστηκε ξεκάθαρα με τα παιδιά του την αγάπη του για τη μουσική, καθώς δύο από τον πρώτο του γάμο και δύο από τον δεύτερο ακολούθησαν τα βήματά του ως συνθέτες και σολίστ. Ο Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ μάλιστα έκανε ανεξάρτητη και μεγάλη καριέρα...

Διαβάστε περισσότερα

Αιέν σατιρίζειν

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Εγραψε - δεν έγραψε και δεύτερη «Ποιητική» ο Αριστοτέλης, αφιερωμένη στην τέχνη του γέλιου, δεν έχει σημασία. Βέβαιο είναι ότι δεν υπάρχει εποχή που η ποίηση να αδιαφόρησε για τη σάτιρα. Και δεν την καλλιέργησε σε απόσταση από την «κανονική» ή «επίσημη» μορφή της, σαν παρακατιανή, αλλά σαν πνεύμα από το πνεύμα της. Το φανερώνει αυτό με τον τρόπο του το ότι, στα νεότερα χρόνια, τη σάτιρα την υπηρέτησαν αποτελεσματικά και ποιητές μας από τους μεγαλύτερους και τους κριτικότερους (ανάμεσά τους και κάποιοι από τους πιο μελαγχολικούς): Σολωμός, Παλαμάς, Σεφέρης, Καρυωτάκης, Βάρναλης, Αναγνωστάκης. Αλλά ας ξαναπάμε στους σκωπτικούς επιγραμματοποιούς της «Παλατινής».
Ο Νίκαρχος, του 1ου αι. μ.Χ., στρέφεται κατά του συνηθισμένου και σήμερα στόχου: των γιατρών. Μεταφράζω ένα τετράστιχό του: «Eίπε θα τον ισιώσει τον καμπούρη τον Διόδωρο / ο Σωκλής. Και φόρτωσε στη ράχη του κοτρόνες τρεις / ασήκωτες, τέσσερα πόδια η καθεμιά. Kαι πέθανε / ο συμπιεσμένος. Kι έγινε κι από το χάρακα πιο ίσιος». Ο Λουκίλλιος, περίεργο πράγμα γι’ αυτόν, μια και προτιμούσε να αναθεματίζει, εδώ αποφασίζει να πάρει το μέρος των νεαρών ποιητών που, και Ομηροι αν είναι, δεν γίνονται αποδεκτοί αν δεν περάσουν στην ηλικία των τρίτων -ήντα: «Mισώ, δέσποτα Kαίσαρα, όσους κανέναν νέο ποιητή δεν εκτιμούν, / κι ας ήταν και το “μήνιν άειδε, θεά” να τραγουδούσε. / Iσόχρονος του Πρίαμου αν δεν είσαι, μισοφάλακρος, / καμπούρης, τάχα δεν ξέρεις καν την αλφαβήτα. / Mα αν έτσι έχουν τα πράγματα, Δία μου ύψιστε, / τότε η σοφία είναι προνόμιο των κηλοπαθών».
Και δύο επιγράμματα του Αμμιανού, για τον οποίο ξέρουμε μόνο ότι έζησε επί Αδριανού. Το ένα ελεεινολογεί τους τσιγκούνηδες, μνημονεύοντας τον Ιρο, διαβόητο επαίτη στην ομηρική Ιθάκη: «Kι αν ώς τις Στήλες φτάσεις του Hρακλή, αλλότρια γη καταπατώντας, / δυο μέτρα χώμα θα σου μείνουν, όπως σε όλους. / Θα κείσαι σαν τον Iρο, μ’ έναν οβολό στο στόμα, / τίποτε παραπάνω. Θα λιώνεις σε μια γη όχι δική σου πια». Στο δεύτερο καγχάζει με τους κατά φαντασίαν ποιητές: «Tό ’δεσες κόμπο πως το μούσι έλκει τις Mούσες. / Kι έθρεψες τη γενειάδα σου, κοτζάμ μυγοσκοτώστρα. / Aκου κι εμέ! Ξυρίσου πάραυτα, αδερφέ μου. / Ψείρες στις τρίχες σου θρονιάζονται. Ποιες ρίμες;».

Έντυπη

Διαβάστε περισσότερα

Κριμαία: η αρχή του τέλους της Νέας Τάξης

 

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Το δημοψήφισμα της Κριμαίας, όπου αποφασίστηκε η επανένωση με τη Ρωσία, καταδικάστηκε από ολόκληρη την «δημοκρατική» «διεθνή κοινότητα». Δηλαδή, την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) που εκπροσωπεί τις υπερεθνικές επιχειρήσεις, οι οποίες ελέγχουν την παγκόσμια παραγωγή και διανομή εμπορευμάτων. Η «κοινότητα» αυτή εκφράζεται πολιτικά από τα εγκληματικά κράτη της «Ομάδας των 7» που αιματοκυλούν τον ένα μετά τον άλλο τους λαούς τα τελευταία 25 περίπου χρόνια για να τους ενσωματώσουν στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Δεδομένου μάλιστα ότι η άνοδος της ΝΔΤ ήταν αποτέλεσμα όχι μόνο της ανάδυσης της παγκοσμιοποίησης,  ενός νέου συστημικού φαινομένου που έφερε η μαζική εξάπλωση των υπερεθνικών επιχειρήσεων, αλλά και της παράλληλης κατάρρευσης του «υπαρκτού σοσιαλισμού», η συνέπεια ήταν ένας ιστορικά πρωτόγνωρος μονόπολος κόσμος. Ένας κόσμος, όπου το τι είναι νόμιμο και τι παράνομο, τι δίκαιο και τι άδικο, τι αλήθεια και τι ψεύδος ―όλα καθορίζονται σε τελική ανάλυση από την Υ/Ε, τους διεθνείς θεσμούς που ελέγχει (ΟΗΕ, διάφορες διεθνείς επιτροπές και διεθνή δικαστήρια), και φυσικά τα διεθνή ΜΜΕ που καθορίζουν αποφασιστικά τι και πώς πρέπει να μαθαίνουν οι υπήκοοι της ΝΔΤ. Και βεβαίως, η ίδια Υ/Ε ελέγχει και τα «εναλλακτικά» μέσα ενημέρωσης, από τις ΜΚΟ που η ίδια χρηματοδοτεί άμεσα ή έμμεσα, μέχρι ακόμη και τα κοινωνικά μίντια, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις που αφήνονται να λειτουργούν (στον βαθμό που δεν είναι επικίνδυνα βέβαια, οπότε μποϊκοτάρονται με κάθε τρόπο) ως δείγματα πολυφωνικότητας.
Έτσι φθάσαμε στην πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας με την Ουκρανία, όπου ένα σαφές και τέλεια σχεδιασμένο «πραξικόπημα από τα κάτω», όπως έδειξα σε προηγούμενα άρθρα, βαφτίστηκε επανάσταση, οι νεοναζιστές και τα τάγματα εφόδου που το επάνδρωναν βαφτίζονταν αγωνιστές της ελευθερίας ενάντια σε ένα διεφθαρμένο καθεστώς (λες και υπάρχει και κανένα καθεστώς που δεν είναι διεφθαρμένο!) και η εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία και πρακτική τους «ξεχνιόταν» (όταν... αλλού στη ΝΔΤ οδηγούσε σε μαζικές φυλακίσεις βουλευτών, χωρίς καν δικαστική απόφαση!) Ακόμη και το ίδιο το δημοψήφισμα στην Οργουελιανή αυτή κοινωνία ορίστηκε «αντιδημοκρατικό» και «παράνομο». Και αυτό, όταν το 82% του λαού συμμετείχε σε αυτό και το 96% ψήφισε υπέρ της επανένωσης της Κριμαίας με την Ρωσία, ενώ όλοι σχεδόν οι εγκληματικοί πόλεμοι της Υ/Ε (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη κ.λπ.) ήταν παράνομοι!
Οι στόχοι του πραξικοπήματος ήταν φανεροί: να συντριβεί η απόπειρα δημιουργίας ενός πραγματικά διπολικού κόσμου, ώστε να ολοκληρωθεί το σχέδιο της Υ/Ε για την κατάργηση της εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας στη ΝΔΤ. Δηλαδή, για την δημιουργία ενός ομογενοποιημένου κόσμου με ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές και, ουσιαστικά, ανύπαρκτους κοινωνικούς ελέγχους πάνω σε αυτές, ομογενοποιημένη κουλτούρα που θα καθόριζαν οι υπερεθνικές επιχειρήσεις με τα «πολιτιστικά» εμπορεύματά τους (Χόλλυγουντ, διεθνή σίριαλ κ.λπ.), ομογενοποιημένη πληροφόρηση από τα ελεγχόμενα διεθνή ΜΜΕ, ομογενοποιημένη «εκπαίδευση» και έρευνα από τα έμμεσα ελεγχόμενα από τις ίδιες υπερεθνικές επιχειρήσεις Πανεπιστήμια και ινστιτούτα, και ομογενοποιημένη «ελευθερία» που θα αφορούσε κάποια επιτρεπόμενα ατομικά δικαιώματα. Δεν αναφέρομαι, βέβαια, στον ψευδο-πολυπολικό κόσμο που η ίδια η Υ/Ε προωθεί, όπου οικονομικά «θαύματα», σαν αυτά της «Ομάδας των 20» (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία κ.λπ.) θα εφάρμοζαν την ίδια ομογενοποίηση με τις ίδιες αρχές, αλλά με διαφορετική ρητορική. Αναφέρομαι σε ένα πραγματικά διπολικό κόσμο που θα αντιτασσόταν σε αυτή την ομογενοποίηση, και κυρίως στην κατάργηση της εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας των λαών, και θα είχε την πολιτικό-στρατιωτική δύναμη να την επιβάλλει ―όπως αυτόν της Ευρασιατικής Ένωσης που, με επικεφαλής τη Ρωσική ελίτ, προσπαθούν να δημιουργήσουν λαοί που ανήκαν στο Σοβιετικό στρατόπεδο.
Φυσικά, το θεμέλιο της διάκρισης μεταξύ των δύο πόλων δεν θα ήταν αυτό που χαρακτήριζε τον κόσμο πριν την άνοδο της σημερινής εγκληματικής ΝΔΤ, δηλαδή ο αστικός ή, εναλλακτικά, κρατικός έλεγχος των μέσων παραγωγής και διανομής. Άλλωστε, το κριτήριο αυτό ξεπεράστηκε μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού» και σήμερα το θέμα είναι πώς ο έλεγχος των μέσων παραγωγής θα γίνεται άμεσα από το κοινωνικό σύνολο, μέσα από τις συνελεύσεις των εργαζομένων σε αυτά και τις συνελεύσεις των πολιτών που θα καθορίζουν τόσο την οικονομική όσο και την πολιτική διαδικασία, χωρίς την μεσολάβηση διαφόρων ελίτ. Αντί όμως μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού» να γίνει ένα μαζικό κίνημα προς αυτήν την κατεύθυνση, έγινε το αντίθετο. Δημιουργήθηκε ο μονόπολος κόσμος που περιέγραψα, ο οποίος αφομοίωσε μέσα στον παμφάγο πεπτικό μηχανισμό του ακόμη και το αίτημα για μια πραγματικά Λαϊκή (ή Περιεκτική) Δημοκρατία και το «ξέρασε» σαν δημοκρατικά κινήματα-μαϊμούδες που κάνουν συνελεύσεις στη γειτονιά τους και αυτοδιαχείριση στην... αυλή τους, διακηρύσσοντας ότι κάνουν άμεση δημοκρατία, ή ότι έστω προετοιμάζουν το έδαφος γι’ αυτήν, χωρίς να διαθέτουν καν πρόταγμα με την έννοια της ιστορικής ανάλυσης, στόχων και στρατηγικής επίτευξής τους!
Είναι, επομένως, φανερό ότι μόνο μια ένωση λαών αντιστεκόμενων στη σημερινή μονοπολική ΝΔΤ θα μπορούσε να δημιουργήσει τις συνθήκες για να ξεπεράσουμε την σημερινή ομογενοποίηση και να βάλουμε τα θεμέλια μιας άλλης, πραγματικά αυτοδιαχειριζόμενης, κοινωνίας. Γιατί, βέβαια, αυτό είναι αδύνατο στο καθεστώς ουσιαστικής κατοχής που ζουν σήμερα τα λαϊκά στρώματα παντού, όταν αγωνίζονται για την ίδια την επιβίωσή τους.

Σήμερα, για πρώτη φορά μετά την εγκαθίδρυση της ΝΔΤ, υπάρχουν οι προϋποθέσεις για παρόμοια θεμελιακή αλλαγή. Η σύγκρουση μεταξύ της Ρωσικής ελίτ και της Υ/Ε με αφορμή τον έλεγχο της Ουκρανίας, που είναι βασικό συστατικό στοιχείο γα την ολοκλήρωση της Ευρασιατικής Ένωσης, δεν είναι υπερβατή στο πλαίσιο της ΝΔΤ (για λόγους που θα επανέλθω). Όμως, αυτό ακριβώς το γεγονός ανοίγει τεράστιες δυνατότητες στους λαούς, όπως ο Ελληνικός, να απαλλαγούν από τα προτεκτοράτα που τους έχει επιβάλλει η ΝΔΤ και την συνακόλουθη αθλιότητα. Με αυτή την έννοια η Κριμαία μπορεί πραγματικά να είναι η αρχή του τέλους για τη ΝΔΤ…​

​http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2014/2014_03_23.html

Διαβάστε περισσότερα