25 Οκτώβρη (7 Νοέμβρη) 1917

Σαν σήμερα, στις 25 Οκτώβρη (7 Νοέμβρη) του 1917 η ανθρωπότητα έκανε ένα βήμα μπροστά. «Έκανε»; Ναι, εμείς λέμε ότι έκανε. Κι αν κάποιοι θεωρούν «πρόχειρη» την απόδειξη που θα προσκομίσουμε, ας επιχειρήσουν να την αποδομήσουν:

Αλήθεια, ό,τι κέρδισαν οι λαοί στην Ευρώπη και στον κόσμο μετά το 1917, δεν είχε την σφραγίδα της επιρροής που άσκησε στην πορεία των κοινωνιών η σοσιαλιστική επανάσταση στη Ρωσία; Ο,τι χάθηκε τις τελευταίες δεκαετίες, δεν κουβαλάει πάνω του τη σφραγίδα της παλινόρθωσης του καπιταλισμού, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη; 
Δυστυχώς για την ανθρωπότητα, για να πιστοποιηθεί η σημασία του βήματος που έγινε το 1917, «έπρεπε» να συμβούν οι «αναποδιές» της Ιστορίας. «Αναποδιές» (ή μήπως «καταρρεύσεις»; ή μήπως «ανατροπές»;)  που συνοδεύτηκαν από την ανελέητη επίθεση του καπιταλισμού εναντίον κάθε πλευράς της ζωής όλων των λαών της υφηλίου. Αυτή η «αναποδιά» (ή μήπως «κατάρρευση»; ή μήπως «ανατροπή»;) που από τους Φουκουγιάμα και τους κάθε λογής «φίλους του λαού» βαφτίστηκε «ελευθερία», δεν υπάρχει πια σημείο του πλανήτη που να μην έχει καταστεί συνώνυμη της ιμπεριαλιστικής θηριωδίας. Της οικονομικής εξαθλίωσης. Της πιο στυγνής καταπίεσης. Της αδυσώπητης εκμετάλλευσης. Της πείνας. Της ανεργίας. Της ανελέητης για τους λαούς καπιταλιστικής κρίσης.
Σήμερα, 96 χρόνια μετά, η ανθρωπότητα σέρνεται πολλά βήματα πίσω. Ο,τι κατάφεραν να αποσπάσουν οι λαοί μέσα στον αιώνα που πέρασε, η «σιδερένια φτέρνα»  του καπιταλισμού το ζητάει και το παίρνει πίσω. Με τόκο!

Αλλά εφόσον έτσι εξελίχτηκαν τα πράγματα, τότε, ποιος ο λόγος να μνημονεύει κανείς σήμερα την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης; Μια Επανάσταση που «ηττήθηκε», που «ανατράπηκε», που «προδόθηκε», που «κατάρρευσε», που «απέτυχε»…

Εδώ μια αναγκαία επισήμανση: Οι όροι που χρησιμοποιούνται για να περιγραφεί η εξέλιξη που καταγράφηκε το 1990 στην πρώην ΕΣΣΔ και στις υπόλοιπες χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, είναι μεγάλης σημασίας. Και τούτο γιατί από τον όρο που θα χρησιμοποιηθεί πολλές φορές «εξυπακούεται» και μια συνολική αποτίμηση αυτής της εβδομηντάχρονης πορείας. Ωστόσο θέλουμε να πιστεύουμε ότι ακόμα και οι πιο κακόπιστοι όσον αφορά την ποίηση του κομμουνισμού, και οι πιο «ψαγμένοι» στην αναζήτηση του ερωτήματος αν ο σοσιαλισμός του 20^ου αιώνα ήταν «υπαρκτός ή «ανύπαρκτος»,  θα συμφωνήσουν τουλάχιστον σε τούτο:  Ότι η διερεύνηση ακόμα συνεχίζεται. Και ότι κάθε πρόωρη, «τελική» και «τελεσίδικη», αποτίμηση υπάρχει κίνδυνος να μετατραπεί σε παράρτημα του αντιεπιστημονικού «Τέλους της Ιστορίας». 

Πριν χαθούμε, λοιπόν, και για να μη χαθούμε στους όρους, χωρίς καμία διάθεση – το αντίθετο! - να αποφύγουμε μια συνολική συζήτηση, αλλά με επίγνωση ότι τέτοιες συζητήσεις δεν ανοίγουν (και πολύ περισσότερο δεν κλείνουν)  στον περιορισμένο χώρο μιας δημοσιογραφικής στήλης,  επιστρέφουμε στο αρχικό ερώτημα:

Μετά τα γεγονότα του ’90, το να μνημονεύεις την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917 είναι «μάταιο», είναι «μνημόσυνο»; Αν ισχύει κάτι τέτοιο, κι αφού το «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» μετατράπηκε σε «σκλαβιά, ανισότητα, βαρβαρότητα», τότε είναι μάταιο να μνημονεύει κανείς και την Αστική Επανάσταση του 1789. Αν ισχύει κάτι τέτοιο, κι αφού η «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας» έχει μετατραπεί σε ένα κουρελόχαρτο στα Αμπού Γκράιμπ του ιμπεριαλισμού, τότε είναι μάταιο να μνημονεύει κανείς και την Αμερικανική Επανάσταση του 1776. Αν ισχύει κάτι τέτοιο, κι αφού «οι κοτζαμπάσηδες, πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες» συνεχίζουν να διοικούν τη ζωή μας,  τότε είναι μάταιο να μνημονεύει κανείς και την Επανάσταση του 1821…
   
Δεν θεωρούμε μάταιο τίποτα απ’ όλα αυτά!

Κι αν επιστρέφουμε στις 25 Οκτώβρη του 1917 είναι γιατί -  σε πείσμα των πισωγυρισμάτων της Ιστορίας – είναι μια ημερομηνία ορόσημο που ανακαλεί στο προσκήνιο μερικές βασικές, κατά τη γνώμη μας, αλήθειες:
Πρώτον, ότι κινητήρια δύναμη της κοινωνικής εξέλιξης είναι η πολιτική δυνατότητα που έχει (ανεξάρτητα αν την χρησιμοποιεί) η σιωπηλή πλειοψηφία των καταπιεσμένων να συμμαχήσουν μεταξύ τους. Να ορθώσουν την φωνή και το ανάστημα τους. Και μέσα από αυτή τη λαϊκή συμμαχία, εκπροσωπώντας την πλειοψηφία του μόχθου και μετατρέποντας σε νόμο το δίκαιο της πλειοψηφίας, να εγκαθιδρύσουν μια πραγματικά δημοκρατική εξουσία.
Δεύτερον, ότι αυτή η εξουσία, η εξουσία των καταπιεσμένων, θα οικοδομηθεί στο έδαφος μιας θεμελιώδους διαφοράς σε σχέση με κάθε προϋπάρχουσα εξουσία: Η διαφορά είναι ότι οι «εργάτες του αμονιού και του πνεύματος», οι αγρότες, οι υπάλληλοι, τα συνθλιβόμενα μικρά και μεσαία κοινωνικά στρώματα, θα κρατήσουν τη δική τους εξουσία μόνο για όσο χρόνο χρειαστεί, ώστε να καταργηθεί κάθε εξουσία και κάθε εκμετάλλευση!
Τρίτον, ότι η οικοδόμηση αυτή δεν θα έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας αν δεν παρθούν όλα εκείνα τα μέτρα που θα εγγυώνται ότι: Ταυτόχρονα με το άνοιγμα της αυλαίας ενός «άλλου» κόσμου, η Ιστορία της ισότητας (και όχι της εξομοίωσης), της ανύψωσης όλων σε μια πορεία προς τα πάνω (και όχι της ισοπεδωτικής εξίσωσης προς τα κάτω), της παροχής στον καθένα ό,τι του ανήκει με βάση την προσφορά του και τις ανάγκες του, θα έχει ως πυξίδα την θεμελιώδη αρχή: «Η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων»!
Ο δρόμος αυτός αποδείχτηκε ότι είναι κάτι παραπάνω από δύσκολος. Έχει επικίνδυνα ζιγκ ζαγκ. Απειλείται από ξεστρατίσματα, λοξοδρομίσματα, παρεκκλίσεις και καταστροφικές παρεκτροπές.  Παραμένει, όμως, ο μόνος «ρεαλιστικός», ο μόνος υπαρκτός και - ως ένα σημείο του – ο μόνος περπατημένος δρόμος που οδηγεί τον άνθρωπο της εργασίας από το «βασίλειο» της εκμετάλλευσης στο «βασίλειο» της ελευθερίας, της αλληλεγγύης και της προκοπής.
Θα πει κανείς ότι τα παραπάνω είναι μια ωδή στην «ουτοπία». Θεωρούμε ότι αυτή είναι μια καλοδεχούμενη «κατηγορία»: 

«Ένας χάρτης του κόσµου που δεν περιέχει την Ουτοπία – έλεγε ο Οσκαρ Ουάιλντ - δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη µόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας µια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της µιας µετά την άλλη Ουτοπίας».


email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ, ΠΑΛΙ, «ΜΑΓΚΕΣ»;

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΥ*

Ένα «ανεξήγητο» φαινόμενο αναπαράγεται στις φθηνές ταινίες δράσης και πολεμικών τεχνών: Ο (κάθε) Τσακ Νόρις και Ζαν Κλοντ Βαντάμ «κάνει του αλατιού» καμιά πενηνταριά μαζεμένους αντιπάλους, διότι εκείνοι επιλέγουν να του επιτίθενται ένας - ένας ή το πολύ δύο- δύο. Για τις ανάγκες του «σεναρίου» τα «καθάρματα» είθισται να επιδεικνύουν αυτού του είδους τον αυτοκαταστροφικό «ιπποτισμό», που καθιστά βέβαιη τη συντριπτική υπεροχή των «καλών παλικαράδων».

Αν τυχόν κάποιο νυκτερινό τηλεοπτικό «ζάπινγκ» σε οδηγήσει σε μια τέτοια σκηνή, πιθανότατα θα καγχάσεις, σκεπτόμενος πως αυτά δεν γίνονται ποτέ στην πραγματικότητα.

Κανείς δεν θα ακύρωνε το αριθμητικό πλεονέκτημα,σε κάποια ουσιώδη σύγκρουση. Αυτό ενίοτε το αντιλαμβάνονται οι δημιουργοί των σχετικών ταινιών κι έτσι αποσύρουν, καμιά φορά, τον δυσερμήνευτο «ιπποτισμό» των «κακών», προτάσσοντας την απερίγραπτη «ανικανότητα»: Μισή κίνηση με μαδέρι κάνει ο τσαμπουκαλής πρωταγωνιστής κι αυτοί κουτουλούν αλλήλους, μπερδεύονται, κινούνται σε αργή κίνηση, σαστίζουν, λιποθυμούν, τρέπονται σε φυγή. Είναι τόσο σουρεαλιστικά φαιδρό, που προτιμάς να γελάσεις με την εκδοχή των «ιπποτικών καθαρμάτων».

Κι όμως... Αυτό που χλευάζεις όταν το βλέπεις σε ταινίες της πλάκας, δηλαδή ο ανεξήγητος «ιπποτισμός», έχει το αντίστοιχό του στην ίδια την κοινωνία και τις αναμετρήσεις της με τη συγκυβέρνηση των Μνημονίων. Μόνο που εδώ δεν είναι, καθόλου, να γελάς. Εδώ δεν «σκοτώνονται» ώρες, αλλά ελπίδες. Εδώ οι «κακοί» είμαστε όλοι μας - λαϊκιστές, ακραίοι, συντεχνίες, τέως βολεμένοι που αντιδρούν επειδή χάνουν τη δουλειά, η οποία μέχρι χθες τους απέφερε προνομιακούς μισθούς των χιλίων ή οκτακοσίων ευρώ.

Χωρισμένοι κατά κοινωνικές ομάδες, κλάδους και επαγγελματικές κατηγορίες, κάπως ενοποιούμαστε αν κουνήσουμε το δαχτυλάκι μας για να σώσουμε κάτι από τις ζωές μας που τορπιλίζονται. Σε πρώτο χρόνο μας ενοποιούν οι (ανωτέρω) αφοριστικοί χαρακτηρισμοί των «άλλων». Σε δεύτερο χρόνο, μας ενοποιεί η ... πρακτική αντιμετώπιση που επιφυλάσσουν, ως απάντηση στο «θράσος» μας. Οι «άλλοι», οι «καλοί». Αυτοί που «σώζουν τη χώρα» στραγγαλίζοντας την κοινωνία της, διότι - βλέπετε- οτιδήποτε διαφορετικό θα συνιστούσε ανεπίτρεπτη, λαϊκίστικη πλεονεξία.

«Ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με ΑΕΠ» έλεγε ο παλιός αμερικανός οικονομολόγος Πολ Σάμουελσον. Οι «φωστήρες» του «success story», αυτοί που φροντίζουν ώστε (και) το ΑΕΠ να βυθίζεται διαρκώς, προβάλουν - ατύπως πλην σαφώς- διαφορετικό δόγμα: «Όποιος δεν μπορεί να ζει με καρικατούρες πρωτογενούς πλεονάσματος, πλεονάζει». Μας το σιγοψιθυρίζουν με κυνισμό στο αφτί - ενίοτε μέσω «Μέγκα» ή «Σκάι» - και κατόπιν ετοιμάζονται να περιποιηθούν τους απείθαρχους. Φουσκώνουν τα στήθη, παίρνουν θέση μάχης και προειδοποιούν εμάς, τους «κακούς». Είναι η μεγάλη τους στιγμή!

Θεριεύουν οι μόνιμοι «γιέσμεν» των «διαπραγματεύσεων» με τους «τροϊκανούς» υπαλλήλους. Γιγαντώνονται οι ρεζίληδες των Βρυξελλών, στους οποίους η Μέρκελ δεν καταδέχεται να μιλήσει για περισσότερα λεπτά της ώρας απ' όσα χρειάζεται η οικιακή βοηθός της για να ακούσει την παραγγελία και να βράσει ένα «σφικτό» αβγό (σκεφθείτε δηλαδή να μην είχε «αναβαθμιστεί το κύρος της χώρας»). Ούτε καταδέχεται να τους δωρίσει καμία τρίχα που θα την θα έκαναν αξιοποιήσιμη τριχιά τα ημέτερα δελτία των οκτώ. Νάνοι μπροστά στου Βερολίνου τη μαντάμ, αλλά απέναντι στην κοινωνία τους ... Ζαν Κλοντ Βαντάμ.

Ναι, είναι η μεγάλη τους στιγμή: Κοιτούν βαθιά μέσα τους, βλέπουν τον καρπαζοεισπράκτορα Αλέκο Τζαννετάκο, τον βγάζουν σε διαθεσιμότητα μέχρι την ώρα που θα συναντηθούν πάλι με την τρόϊκα και γίνονται Τσακ Νόρις.

Κι εμείς, τι κάνουμε; Δυστυχώς, συνεχίζουμε να μιμούμαστε τα «σενάρια» των ταινιών, με τις οποίες κατά τ' άλλα γελάμε. Κινούμαστε ένας - ένας. Θυμάστε την απεργία των εκπαιδευτικών, τον περασμένο Σεπτέμβριο; Στην απαρχή της τρόμαξε τους κυβερνώντες και τα «παπαγαλάκια» τους, όχι μόνο λόγω της μεγάλης συμμετοχής των εκπαιδευτικών, αλλά και επειδή την περιέβαλε ένα ευδιάκριτο ρεύμα συμπαράστασης. Για την ακρίβεια, διαφάνηκε κάποια αποκλιμάκωση του έως τότε συνηθισμένου «κοινωνικού αυτοματισμού»: Περισσότερη συμπαράσταση, αλλά και περισσότερη κατανόηση - ανοχή από ανθρώπους που στο κοντινό παρελθόν ανατρίχιαζαν και μόνο στην ιδέα ότι θα απεργούσαν οι καθηγητές των παιδιών τους.

Η απεργία, όμως, σχετικά γρήγορα «χλόμιασε». Γιατί; Μόνον επειδή οι πάντες πάγωσαν με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και την κατοπινή «Χρυσαυγιάδα»; Μόνον επειδή στις ημέρες μας το οικονομικό κόστος κάθε απεργίας είναι δυσβάστακτο για τους απεργούς; Όχι μόνον. Κανένας άλλος κλάδος δεν κινητοποιήθηκε κι αυτό επέδρασε καταλυτικά στην απεργία των καθηγητών.

Δεν συνέβη, βεβαίως, για πρώτη φορά κάτι τέτοιο. Απλώς, τώρα το πράγμα επιζητά πιεστικότερα εξηγήσεις: Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι, φορείς, κοινωνικές κι επαγγελματικές ομάδες που πιστεύουν ότι το τσουνάμι της οικονομικής -πολιτικής θηριωδίας της συγκυβέρνησης θα σταματήσει στην δική τους πόρτα; Κι αν - το πιθανότερο- έχει ήδη πλημμυρίσει το σπίτι, τι κάνει τους ενοίκους που βρέχονται από τη μέση και κάτω να πιστεύουν ότι η δική τους αναμονή θα κρατήσει τη στάθμη σταθερή, ενώ το τσουνάμι εξελίσσεται;

Φυσικά, επενεργούν πολλά. Ο Μιθιδρατισμός που εν προκειμένω μόνο θεραπευτικός δεν είναι. Η αποχώρηση της έννοιας «δικαίωμα» από το κοινωνικό προσκήνιο - το έχουμε ξαναπεί, το ισχυρότερο όπλο των Μνημονίων είναι τα ίδια τα Μνημόνια. Ο φόβος πως ο εχθρός είναι πανίσχυρος, ακροβολισμένος από τις Βρυξέλλες μέχρι το Μαξίμου, και δύσκολα θα τον καταβληθεί, όσοι κι όπως αν κινηθούν εναντίον του. Η δυσπιστία προς τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Το άλλοθι για απραξία που προσφέρει η «έξωθεν κακή μαρτυρία» πολλών συνδικαλιστικών ηγεσιών. Η απροθυμία κάποιων εξ αυτών να χρεωθούν πολιτική - κυβερνητική κρίση.

Κι ακόμη: Η κόπωση από τις τριετείς -τετραετείς κινηματικές διαδικασίες, με τη συνακόλουθη προσμονή λύσεων ή «λύσεων» σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Η ισχυροποίηση του δόγματος «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», σε σημείο που δυσχεραίνει την κοινή δράση (ενίοτε και την απλή συνεννόηση) ακόμη και του εργαζόμενου που παρέλαβε το χαρτί απόλυσης ή διαθεσιμότητας με τον συνάδελφό του της διπλανής μονάδας του ίδιου εργοστασίου ή της ίδιας δημόσιας υπηρεσίας, ο οποίος ακόμη δεν έπιασε στα χέρια του το καταραμένο χαρτί. Η ενδόμυχη ιδέα πως, όσο κι αν χειροτερεύουν τα πράγματα, ίσως να μην υπάρχει άλλος, προτιμότερος δρόμος.

Για το καθένα από τα προαναφερθέντα θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε σκέψεις και σελίδες, να (επι)κρίνουμε άλλες δυνάμεις της Αριστεράς ή και τους εαυτούς μας. Το κρίσιμο είναι, όμως, το έμπρακτο «δια ταύτα». Ιδίως τώρα, που η βέβαιη αναζωπύρωση και επί το αγριότερο κλιμάκωση της θεωρίας των «δύο άκρων» («επί του πιεστηρίου» πρόλαβε η στήλη την είδηση για το μακελειό στο Ν. Ηράκλειο) απειλεί να ακινητοποιήσει σημαντικό φάσμα ανθρώπων, οι οποίοι νιώθουν ότι δεν αντέχουν άλλη «μνημονιακή σωτηρία».

Ένας - ένας, λοιπόν, πάλι; Για να τον «περιλαμβάνουν» ευκολότερα τα χημικά, οι πολιτικές επιστρατεύσεις, οι ποινικές διώξεις, τα ΜΑΤ; Για να παριστάνει ο Σαμαράς τον Βαντάμ, ο Φαήλος μια ευτραφή βερσιόν του Τσακ Νόρις κι ο Βενιζέλος έναν ξυρισμένο Μπαντ Σπένσερ; «Κατά μόνας», πάλι; Έτσι δεν πέφτουν αυτοί. Έτσι, το πολύ -πολύ να πέσουμε εμείς στο Ζάλογγο.

Στο εγγύς μέλλον πρέπει να δοθούν κάποιες ενθαρρυντικές απαντήσεις. Ειδάλλως ίσως να είναι πολύ αργά, ακόμη και για να τεθούν ερωτήματα...

* Δημοσιεύθηκε στο "Πριν", την Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΕ ΕΓΙΝΕ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΠΟΥ ΜΙΣΟΥΝ ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Η αλλαγή της πολιτικής στάσης των Ευρωπαίων απέναντι στην ΕΕ είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακή. Συνιστά ανατροπή εκ βάθρων. Πριν από περίπου δέκα χρόνια, το 2004 συγκεκριμένα, ούτε καν στη Βρετανία δεν υπήρχε δημοσκοπικά εκφρασμένη απόλυτη πλειοψηφία εναντίον της ΕΕ, βάσει τουλάχιστον των δημοσκοπήσεων που διεξάγει δύο φορές τον χρόνο το Ευρωβαρόμετρο για λογαριασμό της Κομισιόν. Τότε, το 2004, στο ερώτημα «έχετε την τάση να μην εμπιστεύεστε την ΕΕ;» είχε απαντήσει καταφατικά το 47% των ερωτηθέντων Βρετανών.

Κατά παράδοξο για τον απλό πολίτη τρόπο το ποσοστό των Βρετανών που αντιμετώπιζε με καχυποψία την ΕΕ ήταν ελάχιστα μεγαλύτερο από το αντίστοιχο ποσοστό των... Γερμανών ή των Γάλλων! Πραγματικά, στη δημοσκόπηση εκείνη είχαν απαντήσει ότι δεν εμπιστεύονται την ΕΕ το 42% των Γερμανών και το 40% των Γάλλων. Αντιθέτως, στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου υπήρχε άκρατος ενθουσιασμός υπέρ της ΕΕ. Απολύτως δικαιολογημένος, αφού η πρόσφατη τότε κυκλοφορία του ευρώ ως ενιαίου νομίσματος των κρατών της Ευρωζώνης είχε αυξήσει θεαματικά την ευημερία ευρύτατων στρωμάτων του πληθυσμού στη Νότια Ευρώπη. Το 2009 η οικονομική κρίση ήρθε και στην Ευρώπη. Η γραμμή που χάραξε η ΕΕ κατ' απαίτηση της Γερμανίας για την αντιμετώπισή της και η οποία καταβαράθρωσε τις οικονομίες όλων των νοτιοευρωπαϊκών κρατών είχε βαρύτατες πολιτικές επιπτώσεις. Η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας μέσω των Μνημονίων και η υποταγή όλων των κρατών της Ευρωζώνης στη θέληση του Βερολίνου φούντωσαν τον αντιγερμανισμό σε όλη την Ευρώπη και έφεραν στο προσκήνιο τη συζήτηση για το «Δ' Ράιχ» της Γερμανίας σε ολόκληρη τη «γηραιά» ήπειρο.

Παράλληλα, η δημαγωγική γραμμή της δεξιάς γερμανικής κυβέρνησης ότι δήθεν οι Γερμανοί φορολογούμενοι πληρώνουν για τους τεμπέληδες του ευρωπαϊκού Νότου αύξησε ραγδαία την έλλειψη εμπιστοσύνης και την αντιπάθεια προς την ΕΕ και του γερμανικού πληθυσμού, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του θύμα εκμετάλλευσης από τους οκνηρούς και πονηρούς Ιταλούς, Ελληνες, Ισπανούς, Πορτογάλους. Ετσι, οκτώ χρόνια αργότερα, το 2012, το Ευρωβαρόμετρο αποτυπώνει δημοσκοπικά - υπογραμμίζουμε τη λέξη δημοσκοπικά και μόνο- τη γενικευμένη πλέον δυσπιστία όλων ανεξαιρέτως των σημαντικών λαών της Δυτικής Ευρώπης απέναντι στην ΕΕ. Το 2004 οι Ισπανοί και οι Ιταλοί ήταν επικεφαλής αυτών που λάτρευαν την ΕΕ. Μόνο το 27% των ερωτηθέντων είχε απαντήσει ότι έχει την τάση να μην εμπιστεύεται την ΕΕ. Πάνω από το 80% (!) δηλαδή την εμπιστευόταν. Το 2012, όμως, έχοντας υποστεί τις συνέπειες της πολιτικής της ΕΕ, παρόλο που οι χώρες τους δεν είχαν μπει σε καθεστώς Μνημονίου, έπνεαν μένεα εναντίον της ΕΕ.

Βάσει των ευρημάτων της δημοσκόπησης του Ευρωβαρόμετρου, δεν εμπιστευόταν πλέον την ΕΕ το 72% των Ισπανών και το 62% των Ιταλών! Σαράντα πέντε και τριάντα πέντε εκατοστιαίες μονάδες πάνω! Κοσμογονικές αλλαγές. Αλλά και το 61% των Γερμανών και το 56% των Γάλλων δήλωσαν ότι δεν εμπιστεύονται την ΕΕ! Καλά, δεν μιλάμε για τους Βρετανούς που δεν εμπιστεύονται πλέον την ΕΕ, το ποσοστό των οποίων απογειώθηκε δημοσκοπικά στο 75%. Πέρα όμως από τις δημοσκοπήσεις, οι οποίες αποτυπώνουν μεν τις διαθέσεις της κοινής γνώμης, αλλά ελάχιστη πρακτική σημασία έχουν αν αυτά που δηλώνει ο κόσμος δεν μετουσιωθούν σε ικανό ποσοστό σε ψήφους, το ζητούμενο είναι αν ενισχύονται εκλογικά τα πολιτικά κόμματα που αντιτάσσονται σε αυτή την πολιτική της «γερμανικής ΕΕ». Ενα πρώτο τεστ, ανώδυνο και χωρίς συνέπειες για τη Γερμανία, με ψυχολογικές μόνο επιπτώσεις, θα είναι οι ευρωεκλογές. Οσο και να αυξήσουν στις ευρωεκλογές το ποσοστό τους τα κόμματα που αντιτάσσονται στην πολιτική της Γερμανίας και της ΕΕ, τίποτα δεν πρόκειται να γίνει μέχρις ότου τα κόμματα αυτά αυξήσουν την παρουσία τους στα εθνικά Κοινοβούλια, αφού το Ευρωκοινοβούλιο είναι διακοσμητικό όργανο και δεν αποφασίζει ουσιαστικά τίποτα.

Η πορεία της Ευρώπης υπό το πρίσμα της ολοκλήρωσης της ΕΕ κρίνεται μόνο από το αν υπάρχουν κυβερνήσεις χωρών, πρωτίστως ισχυρών χωρών, οι οποίες να έχουν την πρόθεση και την αποφασιστικότητα να αντιπαρατεθούν με τη Γερμανία. Μέχρι στιγμής καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει τέτοια κυβέρνηση, όσο και αν συσσωρεύεται με καλπάζοντες ρυθμούς το μίσος των ευρωπαϊκών λαών εναντίον της Γερμανίας. Για την ώρα, οι Γερμανοί δεν έχουν σοβαρό λόγο να ανησυχούν.

*Δημοσιεύθηκε στο «Έθνος» την Τετάρτη 6 Νοεμβρίου 2013.

Διαβάστε περισσότερα

Οταν το ψάρι έμαθε να τρώει κρέας

 Θα έλεγα ότι απορώ πώς κυβερνούν, αλλά ξέρω.
Αλληλοπαραμυθιάζονται.

Εν πρώτοις, αλληλοπαραμυθιάζονται ότι κυβερνούν, ενώ απλώς εκτελούν εντολές άλλων. Των πολυχρονεμένων Επικυρίαρχων. «Ευτυχώς που υπάρχει η Τρόικα» λέει ο κ. Στουρνάρας. «Ευτυχώς που έχουμε τεθεί υπό έλεγχον» λέει  ο Μπενύτο - τι χρείαν λοιπόν άλλων μαρτύρων έχουμε; που θα έλεγε και ο άπιστος Θωμάς.
Κατά δεύτερον, αλληλοπαραμυθιάζονται ως προς την εκτέλεση των διαταγών που λαμβάνουν: «αυτήν τη φορά μόλις έρθει η Τρόικα, θα της τρίξουμε τα δόντια», λένε. Ερχεται η Τρόικα, «το κθαναθκεφτήκαμε» δηλώνουν, και ξαναρχίζουν τις «διαπραγματεύθειθ», με δέκα «τριγμένα» δόντια λιγότερα.
Αλληλοπαραμυθιάζονται, τέλος, ότι μας παραμυθιάζουν. «Δεν θα πάρω νέα μέτρα» δηλώνει ο κ. Σαμαράς, «η ελληνική κυβέρνηση θα πάρει νέα μέτρα» δηλώνει κ. Ολι Ρεν! Μόκο ο Ελλην Πρωθυπουργός.
«Του χρόνου βγαίνουμε απ’ την κρίση» μας διαβεβαιώνει ο κ. Σαμαράς. «Η Ελλάδα θα χρειασθεί μέτρα και το 2014» αποφαίνεται ο Ολι Ρεν. Τουμπεκί ψιλοκομμένο ο Ελλην Πρωθυπουργός. «Μάλιστα θα
χρειασθούν νέα μέτρα και το 2015, και το 2016» επιμένει άκαρδα ο σκληρόφραγκος Ολι! Τι στο διάολο; επίτηδες το κάνει; επίτηδες διαπομπεύει τον Ελληνα Πρωθυπουργό ο φίλος κι εταίρος Ολι; Δεν χρειάζεται να μας εξευτελίζουν έτσι. Μπορούμε και μόνοι μας. «Οσοι έχουν ένα σπίτι, δεν θα το χάσουν» μας καθησυχάζει ο κ. Χατζηδάκης, θυμίζοντας εκείνο το αμίμητο του Γιωργάκη ότι «σε κάθε σπίτι θα προσπαθήσουμε να δουλεύει ένας τουλάχιστον». Οι γελοίοι!
Μας κυβερνούν δυο παρεάκια, ένα γαλάζιο κι ένα πράσινο, που αλληλοπαραμυθιάζονται ότι το ένα επωφελείται απ’ το άλλο. Μια λυκοσυμμαχία αλληλομισούμενων που προσωρινώς αλληλοϋποστηρίζονται,
προσπαθώντας να τη σκαπουλάρουν και να μην πληρώσουν τις αμαρτίες τους.
Τι θα απογίνει, λόγου χάριν, ο κ. Βενιζέλος αν του φύγουν και οι τελευταίοι βουλευτές του; - a propos, ο Γιάννος, λέγεται, πέταξε σαν το πουλάκι στη Βραζιλία και πάει για παρατηρητής ωδικών πτηνών στον Αμαζόνιο!
Αλλά, αν το κόμμα του Μπενίτο Μπενύτο φυλλορροεί, δεν πάει καλύτερα ή μάλλον πάει για ομοίως ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. Ιστορικά χαμηλά φαίνεται να πιάνει το κόμμα του κ. Σαμαρά στα ομιλούντα σπλάχνα των άρρητων γκάλοπ. Και πώς να μην πιάνει ιστορικά χαμηλά η Ν.Δ., όταν ο μόνος τομέας στον οποίον πηγαίνει καλά ο αρχηγός της είναι στις συνεντεύξεις στον κ. Πρετεντέρη. Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων.
«Λες να μη νοιώθω εγώ τον πόνο» έλεγε («που εγώ προκαλώ», αυτό δεν το έλεγε), έλεγε κι έλεγε ο κ. Σαμαράς στον συμπάσχοντα δημοσιογράφο. Ηταν και οι δύο έτοιμοι να βάλουν τα κλάματα για τον Μήτσο που του παίρνουν το σπίτι, τον Μήτσο τον άνεργο, τον Μήτσο που του έκατσαν οι φόροι έμφραγμα, αλλά οι δυο άνδρες κρατήθηκαν, συγκρατήθηκαν κι έμειναν αξιοπρεπείς.
Πρέπει να παραδεχθούμε ότι στις συνεντεύξεις Πρετεντέρη ο κόσμος είναι καλύτερος.
Πρόκειται για ένα κβαντικό σύμπαν παράλληλων κόσμων σε 16 διαστάσεις: σε απολύουν; στη συνέντευξη Πρετεντέρη σε αποδεσμεύουν! Δεν θα έχεις αύριο σπίτι; στη συνέντευξη Πρετεντέρη ένας καλύτερος κόσμος με offshore για όλους γίνεται εφικτός! Θα κοιμάσαι σε παγκάκι; στη συνέντευξη Πρετεντέρη θα είσαν ένα παιδί που μετράει τ’ άστρα! Ετσι λειτουργεί το κβαντικό σύμπαν: η Ευρώπη είναι η σύγκλιση των αποκλίσεών της. Κυβέρνηση στην Ελλάδα είναι η αναμονή σχηματισμού κυβέρνησης στο Βερολίνο.
Στο κβαντικό σύμπαν δεν έχεις αγωνία αν θα ’χεις αύριο να φας (πρώτη διάσταση), τρως την αγωνία (πέμπτη διάσταση), μπαίνεις σε μια συνέντευξη Πρετεντέρη (δέκατη τρίτη διάσταση) και βγαίνεις στο Ζάππειο (δέκατη έκτη διάσταση και δεκαοκτώ σημεία Σαμαρά). Πού είναι το πρόβλημα; Στο κβαντικό σύμπαν και τις συνεντεύξεις Πρετεντέρη όλα είναι συγκοινωνούντα δοχεία! φέρ’ ειπείν τα δύο άκρα! Στο ένα άκρο του ενός άκρου είναι η Μαρία και στο άλλο άκρο του άλλου άκρου η Πενταγιώτισσα.
Πώς γίνεται αυτό; ε, μην περιμένετε τώρα μια φτωχή στήλη να σας λύσει όλα τα μυστήρια του σύμπαντος...


email: stathis@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Λαϊκή συνέλευση στη Δημοτική Ενότητα Κατοχής .

Ο Δήμαρχος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου Παναγιώτης Κατσούλης και το Τοπικό Συμβούλιο της Δημοτικής Ενότητας Κατοχής, προσκαλούν τους κατοίκους της Κατοχής σε Λαϊκή Συνέλευση , το Σαββάτο 9 Νοεμβρίου και ώρα 6:00 μμ, στο καφενείο «Πλάτανος»

Διαβάστε περισσότερα

ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΧΡΩΣΤΟΥΝ ΠΑΝΤΟΥ, ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΠΛΟΥΤΙΖΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΟ!

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Τη μια όψη της κρίσης τη ζουν ή την ακούνε όλοι σχεδόν οι Ελληνες: αυξάνονται τα χρέη των πολλών στις τράπεζες, στην εφορία, ακόμη και στη... ΔΕΗ! Την άλλη όψη της κρίσης, οι πολλοί την αγνοούν ή και όταν διαβάζουν κάτι σχετικό, αδυνατούν να το συνειδητοποιήσουν σε βάθος: το χρηματιστήριο Αθηνών καλπάζει και οι πλούσιοι πλουτίζουν περισσότερο!
Τα δύο πρόσωπα του Ιανού. Ας δούμε όμως τα στοιχεία για να μη μένουμε στις γενικές εντυπώσεις. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια των Ελλήνων προς τις τράπεζες (αυτά δηλαδή που παρουσιάζουν καθυστέρηση στην εξόφληση άνω των 90 ημερών) έχουν ήδη ανέλθει εσχάτως, σύμφωνα με μελέτη της εταιρείας PwC, στο ύψος των περίπου 65 δισεκατομμυρίων ευρώ. Υπερέβαιναν έτσι το 30% του συνολικού ύψους των δανείων που έχουν χορηγήσει οι ελληνικές τράπεζες και είχαν αναρριχηθεί σε επίπεδα διπλάσια των ιδίων κεφαλαίων των τραπεζών της χώρας μας, καθώς τα ίδια κεφάλαια των ελληνικών τραπεζών ανέρχονται σε 30 δισ. ευρώ μόνο. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια διπλασιάστηκαν μέσα σε ενάμιση (!) χρόνο: τον Σεπτέμβριο του 2011 ήταν το 14,7% του συνόλου των δανείων, αλλά τον Μάρτιο του 2013 είχαν ήδη εκτοξευθεί τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια στο 27,8% του συνόλου. Το φαινόμενο παρατηρήθηκε με ελαφρές αποκλίσεις σε όλες τις κατηγορίες δανείων - επιχειρηματικά, στεγαστικά, καταναλωτικά. Με ταχύτατο ρυθμό αυξάνονται και οι οφειλές προς την εφορία. Μόνο μέσα στο εννιάμηνο Ιανουαρίου - Σεπτεμβρίου του 2013 κατέστησαν ληξιπρόθεσμα προς το Δημόσιο νέα χρέη ύψους 6,18 δισεκατομμυρίων ευρώ. Προστιθέμενα στα παλιά χρέη, αποκαλύπτουν ότι ιδιώτες και επιχειρήσεις χρωστούν στην εφορία σχεδόν... 60 δισεκατομμύρια πλέον! Τα 48,6 δισ. ευρώ από αυτά είναι χρέη επιχειρήσεων. Τον Ιούλιο του 2011 τα χρέη των επιχειρήσεων ήταν 30,9 δισ. ευρώ και μέσα σε δύο χρόνια, τον Σεπτέμβριο του 2013, αυξήθηκαν κατά... 57% (!) και έγιναν 48,6 δισεκατομμύρια. Αξίζει να σημειωθεί ότι στη διόγκωση των οφειλών προς την εφορία παίζουν προεξάρχοντα ρόλο και εταιρείες του... δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα! Τον Ιούλιο του 2011 π.χ. ο ΟΣΕ είχε οφειλές προς την εφορία 1,26 δισ. ευρώ και τον Σεπτέμβριο του 2013 αυτές οι οφειλές είχαν γίνει... 2,8 δισεκατομμύρια!
Μιλάμε για υπερδιπλασιασμό του χρέους του ΟΣΕ προς το κράτος. Αδιαφιλονίκητος πρωταθλητής σε αυτό όμως ήταν η... αθάνατη Ολυμπιακή: το χρέος της στην εφορία από 152 εκατομμύρια τον Ιούλιο του 2011... επταπλασιάστηκε (!) και έγινε 733,2 εκατομμύρια τον Σεπτέμβριο του 2013. Απογειώνονται οι οφειλές και προς τη ΔΕΗ, οι οποίες έφτασαν στο 1,3 δισεκατομμύρια ευρώ! Μόνο τα 400 εκατομμύρια από αυτά τα χρωστούν τα νοικοκυριά. Τα 700 εκατομμύρια τα χρωστούν οι επιχειρήσεις - 380 εκατομμύρια οι ενεργοβόρες βιομηχανίες υψηλής τάσης, τα 130 εκατ. ευρώ οι μεσαίες επιχειρήσεις που χρειάζονται ρεύμα μεσαίας τάσης και λίγο πάνω από τα 200 εκατομμύρια ευρώ οφείλουν οι μικρές επιχειρήσεις.
Το τραγικό είναι ότι "φέσι" στη ΔΕΗ ύψους 190 εκατομμυρίων έχουν βάλει το... Δημόσιο και ο ευρύτερος δημόσιος τομέας! Τι να πει κανείς; Στην αντίπερα όχθη, το χρηματιστήριο της Αθήνας κάνει πάρτι, τρελό πάρτι! Ξένα κερδοσκοπικά κεφάλαια έχουν εισβάλει στην Ελλάδα τώρα που οι μετοχές πωλούνται για ένα κομμάτι ψωμί (και φτηνότερα!) και αγοράζουν τα πάντα. Στις 31.12.2012 η κεφαλαιοποίηση των εισηγμένων εταιρειών στο χρηματιστήριο της Αθήνας ανερχόταν στα 39,8 δισ. ευρώ. Μέσα στο δεκάμηνο του 2013 που κύλησε, η κεφαλαιοποίηση κέρδισε σχεδόν... 110% (!), αυξήθηκε κατά 37 δισεκατομμύρια και ξεπέρασε τα 70 δισ. ευρώ! Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν στο ΧΑΑ 2.687 άτομα που διαθέτει το καθένα τους μετοχές που η αξία τους ξεπερνά το 1 εκατομμύριο ευρώ. Επιπροσθέτως, κατά τα στοιχεία που έχει η ελβετική τράπεζα UBS για τη χώρα μας, υπάρχουν 505 Ελληνες πολυεκατομμυριούχοι που διαθέτουν σήμερα περιουσία 60 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Μάλιστα, έχει αυξηθεί σε σχέση με πέρυσι τόσο ο αριθμός τους, καθώς το 2012 μόνο 455 Ελληνες συγκαταλέγονταν στους πολυεκατομμυριούχους, όσο και η συνολική τους περιουσία, αφού πέρυσι υπολογιζόταν σε 50 δισεκατομμύρια ευρώ και φέτος σε 60. Είναι να απορεί πάντως κάποιος όταν βλέπει πως ενώ για τον κόσμο η κατάσταση έχει χειροτερεύσει πολύ από πέρυσι το καλοκαίρι, το χρηματιστήριο αντιθέτως από τον Ιούνιο του 2012 μέχρι φέτος αυξήθηκε κατά 140%! Είναι φανερό ότι το 99% των Ελλήνων από τη μια και οι ζάπλουτοι από την άλλη ζουν σε δύο διαφορετικούς κόσμους που ελάχιστα επικοινωνούν μεταξύ τους.
*Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΥΟ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΝΤΩΝ ΘΑΝΑΤΩΝ

Του ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΦΕΙΡΗ*

Η δολοφονία του Π.Φύσσα συνέβη μέσα σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό περιβάλλον: οι δημοσκοπήσεις εμφάνιζαν την κυβέρνηση να γνωρίζει μια σημαντική διαρροή δυνάμεων προς τη Χρυσή Αυγή και είχε ξεκινήσει μια εβδομάδα σημαντικών εργατικών κινητοποιήσεων, με διαθέσεις συντονισμού και κλιμάκωσης. Η κυβέρνηση αξιοποιώντας στο έπακρο τη δολοφονία ανέκτησε την πρωτοβουλία των κινήσεων σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, εκμεταλλευόμενη και τις αντιφάσεις των δυνάμεων της Αριστεράς.

Η επιτυχία της ήταν τέτοια ώστε ανάγκασε την αξιωματική αντιπολίτευση να (συμ)ψηφίσει μαζί της και μάλιστα αναγνωρίζοντας το άρθρο 187Α. Ένα άρθρο που η Αριστερά είχε καταγγείλει ως αντιδημοκρατικό και που ήταν περιττό για να στοιχειοθετηθεί η διακοπή της χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής . Κατάφερε η κυβέρνηση και να περιορίσει τις διαρροές προς τα «δεξιά» της και να συγκροτήσει ένα άτυπο συνταγματικό τόξο και να εγγράψει μια σημαντική πολιτική και νομοθετική παρακαταθήκη για το μέλλον. Επιδίωξη που μπορεί να συγκρούεται με τα στενά κομματικά συμφέροντα της Νέας Δημοκρατίας ,αποτελεί όμως πάγια στρατηγική επιδίωξη των διάφορων και διαφορετικών κέντρων εξουσίας.

Όμως το ανελέητο μνημονιακό περιβάλλον δεν επιτρέπει πολιτικές κεφαλαιοποιήσεις μακράς πνοής. Και έτσι σύντομα η δικομματική βρέθηκε ξανά σε αδιέξοδα, αυτή τη φορά έχοντας τη φιλοδοξία να αντιπαρατεθεί με την ιερή Αγελάδα της νεοελληνικής κοινωνίας, τη μικρή ιδιοκτησία. Η κυβέρνηση βρέθηκε δημοσκοπικά κάτω από το όριο ασφαλείας του 20% ενώ οι αγχωμένοι για επανεκλογή βουλευτές θυμήθηκαν ότι υπηρετούν το λαό και ο Στουρνάρας έβγαινε στη παρανομία και αρνούνταν να εμφανιστεί στο ναό της Δημοκρατίας. Παράλληλα οι συζητήσεις με την τρόικα επικοινωνιακά εμφάνιζαν αδιέξοδο. Αυτή τη χρονική στιγμή συνέβη και η διπλή δολοφονική επίθεση κατά της περιφρούρησης των γραφείων της Χρυσής Αυγής στο Ν.Ηράκλειο.

Η κυβέρνηση έσπευσε να μιλήσει για τρομοκρατικό χτύπημα. Έχει σημασία η επιλογή του χαρακτηρισμού. Δεν μίλησε για εγκληματική ενέργεια ή για δολοφονικό χτύπημα αντεκδίκησης. Η κυβέρνηση σπεύδει να καθορίσει την πολιτική ατζέντα της επόμενης περιόδου. Η δολοφονία του Π.Φύσσα ήταν έγκλημα. Η δολοφονία των μελών της Χρυσής Αυγής τρομοκρατία. Και απέναντι στην τρομοκρατία η Δημοκρατία ορθώνει τη σπάθα της. Η μαγική λέξη των ημερών θα είναι η λέξη «αποσταθεροποίηση». Και η απάντηση προφανής: η ανάγκη για σταθερότητα. Και ενότητα. Και συναίνεση. Και εάν συνειρμικά όταν ακούγεται η λέξη σταθερότητα ανασύρονται και οι λέξεις Τάξη και Ασφάλεια, μην ανησυχείτε. Κάτι γνωρίζουν κα οι Ιταλοί. Το ίδιο σενάριο παίχτηκε και τα Μολυβένια Χρόνια του ΄70.

Οι δύο δολοφονίες έχουν πολλαπλούς αυτουργούς. Που ίσως κάποιους θα μάθουμε ίσως και όχι. Σίγουρο όμως είναι ότι ανεξάρτητα από τις προθέσεις των εκτελεστών , αντικειμενικά εξυπηρετείται ένα σχέδιο. Το σχέδιο της Σιδερένιας Σταθεροποίησης όπου η «Αποσταθεροποίηση» θα αποτελεί το μεγάλο πρόσχημα.

Η Αριστερά θα πρέπει έστω και τώρα να αντιληφθεί ότι μια πολιτική λογική και πρακτική αντίστοιχη με αυτή που οδήγησε στην αναγνώριση του άρθρου 187Α και τη de facto δημιουργία ενός άτυπου συνταγματικού τόξου μπορεί να την οδηγήσει στην ενσωμάτωση και την συνενοχή.

Οφείλει να αναδείξει τις στενές σχέσεις κράτους –παρακράτους-ξένων κέντρων (η υπόθεση των υποκλοπών από την αμερικάνικη πρεσβεία και η περίπτωση Καχριμάκη δεν πρέπει να υποβαθμιστούν).

Οφείλει να καταγγείλει , θεωρητικά και πρακτικά, τόσο τη «θεωρία των δύο άκρων» όσο και αυτή του «Συνταγματικού τόξου», θεωρίες αλληλοτροφοδοτούμενες και συμπληρωματικές.

Οφείλει να αρνηθεί το ιδεολόγημα της αστικής Σταθερότητας και να αναδείξει απέναντι στο δίπολο αποσταθεροποίηση-σταθερότητα , την πραγματική αποσταθεροποίηση που έχει επιβάλει στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας η μνημονιακή-νεοφιλελεύθερη καταιγίδα.

Οφείλει να αναδείξει την ανάγκη για Σταθερότητα από την πλευρά των λαϊκών συμφερόντων. Σταθερότητα στις εργασιακές σχέσεις, στα δικαιώματα, στις κοινωνικές παροχές. Αλλά και σταθερότητα σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, με απενεργοποίηση των παρακρατικών μηχανισμών και των κέντρων που τους τροφοδοτούν.

Οφείλει να επανακαθορίσει , μέσω της ουσιαστικής ριζοσπαστικοποίησης, μέσω της εκπόνησης ενός ρεαλιστικού μεταβατικού προγράμματος τόσο την αυτονομία της από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα όσο και μια άλλη σχέση με το λαϊκό παράγοντα.

Αυτή η αυτονομία θα της επιτρέψει να δημιουργήσει τα δικά της πολιτικά γεγονότα, να απειλήσει με τη δική της πολιτική ατζέντα, να αναλάβει τελικά την πολιτική πρωτοβουλία.

* Ο Ανδρέας Ζαφείρης είναι μέλος της γραμματείας των ΣΥΝΕΚ (Συνεργαζόμενες Εκπαιδευτικές Κινήσεις).

Διαβάστε περισσότερα

Απεργία

Διαβάστε περισσότερα

Ωραία μέρα αύριο: ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ!

Αύριο απεργούμε!
Αύριο διαδηλώνουμε!
Αύριο, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι επαγγελματοβιοτέχνες, οι συνταξιούχοι, οι νέοι, ενωμένοι, αλληλέγγυοι, με πρόσωπα λεύτερα και καθαρά από τη βρωμιά που κρύβουν οι πάσης φύσεως φασιστικές κουκούλες, με πρόσωπα σφραγισμένα από την τιμή του μόχθου και της ελπίδας, έχουν την δυνατότητα να κάνουν την δική τους «διαπραγμάτευση» και με την κυβέρνηση και με την τρόικα. Να δώσουν αποστομωτικό μήνυμα σε εκείνους που πρακτορεύουν τη ζωή τους και προβοκάρουν το δίκιο τους.
Αύριο, κάθε τόπος δουλειάς, κάθε πλατεία, κάθε δρόμος, κάθε γειτονιά, πρέπει να ενωθεί και να ακουστεί ένα

• μυριόστομο «Όχι» στις νέες μειώσεις μισθών που έρχονται να επιβληθούν πάνω στους ήδη αποδεκατισμένους μισθούς.  Να απαιτηθεί  η επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, να διατρανωθεί η απόρριψη του άθλιου καθεστώτος των ατομικών συμβάσεων που οδηγούν τον κάθε ξεμοναχιασμένο εργάτη στον Προκρούστη της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, να ακουστεί παντού ότι καμία διαπραγμάτευση δεν μπορεί να ξεκινάει κάτω από τα 751 ευρώ βασικό όπως ίσχυε πριν επέλθει η «σωτηρία» των 400 ευρώ βασικό!

Αύριο, είναι χρέος να σταθούμε δίπλα στους συνταξιούχους πατεράδες μας. Να μην επιτρέψουμε να περάσει το

• νέο τσουνάμι ενάντια στις συντάξεις τους, να μην αφήσουμε να διαπραχθεί η νέα κλοπή ενάντια στα εφάπαξ τους που ετοιμάζουν κυβέρνηση και τρόικα. Είναι προϋπόθεση για την αξιοπρέπεια των γερόντων μας να καταργηθούν εδώ και τώρα οι αντιασφαλιστικοί νόμοι, να επιστραφούν στους παππούδες τα κλεμμένα της 13ης και 14ης κύριας και επικουρικής τους σύνταξης, να επιστραφούν στα Ταμεία που χτίστηκαν με το αίμα γενεών και γενεών εργαζομένων τα κλεμμένα!

Αύριο, είναι καθήκον να σταθούμε στο πλευρό των ανέργων μας, να μην επιτρέψουμε να τους πνίξουν στην απόγνωση και στην κατάθλιψη! Λέμε σε αυτούς που ευθύνονται για την ανεργία που βασανίζει τ’ αδέρφια μας,

• ζήστε εσείς με τα «ψίχουλα» που τα βαφτίζεται «επίδομα ανεργίας»!  Οι δικοί μας οι άνεργοι δικαιούνται πραγματικά επιδόματα ανεργίας, χωρίς όρους και προϋποθέσεις που αφήνουν τους 3 στους 4 ανέργους χωρίς επίδομα! Οι άνεργοί μας είναι άνθρωποι και χρειάζονται την ιατρική, την νοσηλευτική και την φαρμακευτική φροντίδα, που εσείς τους έχετε στερήσει!

Αύριο απεργούμε και διαδηλώνουμε για τις μανάδες μας!

• Οι δικές μας μάνες δεν έχουν υπηρέτες, οι γυναίκες του λαού, οι διπλά και τριπλά καταπιεσμένες σε ένα σύστημα καταπίεσης και ανισότητας, έχουν δικαίωμα προστασίας της μητρότητας. Το επίδομα τοκετού που κατάργησαν δεν είναι «προνόμιο», είναι στοιχειώδης υποχρέωση του κράτους σε όλες τις γυναίκες!

Αύριο τους λέμε ότι με το ανέκδοτό τους περί «δημόσιας και δωρεάν» Παιδείας και Υγείας, δεν γελάμε πλέον! Ο λαός απαιτεί

• αποκλειστικά δημόσια και πραγματικά δωρεάν Υγεία και Παιδεία. Την δικαιούται, την έχει ανάγκη, την έχει πληρώσει μέσα από την φοροληστεία δεκαετιών, κι αυτοί, οι φοροκλέφτες, οι φοροάρπαγες, έχουν το θράσος να του λένε ότι από δω και πέρα δίπλα στα υπόλοιπα χαράτσια, δίπλα στο χαράτσι  των 5 ευρώ για να μπει στο νοσοκομείο, θα του επιβάλουν και το χαράτσι των 25 ευρώ για τη νοσηλεία στο νοσοκομείο! Εδώ και τώρα, λοιπόν, ανάκληση των απολύσεων στο δημόσιο τομέα, ως εδώ με την αφαίμαξη, ως εδώ με την διάλυση, τα κονδύλια που περισσεύουν για τους τραπεζίτες να τα δώσουν για την κάλυψη των αναγκών στην Παιδεία, στην Υγεία και την Πρόνοια.

Αύριο, στο καθεστώς που η μόνη «ελευθερία» που αναγνωρίζει είναι η «απελευθέρωση» των απολύσεων, λέμε:

• «Όχι»! Δεν αναγνωρίζουμε καμία «ελευθερία» των απολύσεων, δεν θεωρούμε «απελευθέρωση» τον εφιάλτη της ανεργίας, δεν αποδεχόμαστε ότι η εργασία είναι «κόστος». Η δουλειά είναι δικαίωμα, είναι πηγή πλούτου, είναι προϋπόθεση για τον ίδιο τον εξανθρωπισμό του ανθρώπου, είναι όρος για την ανάπτυξη της δημιουργικότητας και των ταλέντων του, και δεν έχει καμία σχέση ούτε με την σκλαβιά της εργασιακής εκμετάλλευσης, ούτε με την «απελευθέρωση» της εργασιακής απραξίας.

Αύριο, ο λαός των φτωχοποιημένων ειλώτων,  οι ξεπαγιασμένοι του περσινού χειμώνα, τα φορουποζύγια, τα εκατομμύρια θύματα του καθεστώτος της τραπεζοκρατίας, στο νέο σφαγείο που τους ετοιμάζουν, έχουν μια επιλογή. Μαζικά και αποφασιστικά να ξεκαθαρίσουν:

• «Όχι» στη νέα φοροεπιδρομή επί των κινητών και ακινήτων της φτωχολογιάς. «Όχι» στα δίχως τέλος χαράτσια της ΔΕΗ,  της εφορίας και της κάθε λογής φοροληστείας «οθωμανικού» τύπου. «Όχι» σε κάθε κατάσχεση και σε κάθε πλειστηριασμό στα σπίτια του εργαζόμενου λαού. «Όχι» στους φόρους στο πετρέλαιο και στο φυσικό αέριο. Ούτε ένας συνάνθρωπός μας να μην μείνει χωρίς θέρμανση και χωρίς ρεύμα για να ζεσταίνονται τα θησαυροφυλάκια της κάθε τρόικας, μέσα και έξω από τη χώρα.

Αύριο, τους λέμε ότι δεν ανεχόμαστε άλλο τις μπαρούφες τους,

• ότι αυτό που μας λείπει για να ψωνίσουμε δεν είναι ο «χρόνος», είναι τα λεφτά, που αυτοί μας τα έχουν βουτήξει! Τους λέμε ότι δεν θα μας πάρουν και την Κυριακή που μας είχε απομείνει. Ότι δεν είμαστε «μουλάρια» δεμένα στο καπίστρι τους. Ότι θέλουμε ανθρώπινο ωράριο εργασίας, θέλουμε ανθρώπινους μισθούς εργασίας, δεν τους χαρίζουμε καμία πλέον μέρα από τη ζωή μας, δεν τους χαρίζουμε τις Κυριακές μας!

Αύριο απεργούμε, γιατί αυτό είναι το όπλο μας, ώστε να σταματήσει να γυρίζει η μηχανή που μας κάνει κιμά! Αυτό τους πονάει: Να σταματήσει η μηχανή τους. Μια μηχανή που την έχουν ρυθμίσει έτσι ώστε και να τους την γυρνάμε και να μας αλέθει!
Αύριο διαδηλώνουμε, γιατί έτσι η φωνή μας θα γίνει δυνατότερη και μόνο έτσι θα σαρώσει τις ομοβροντίες των αλλεπάλληλων «αποφασίζομεν και διατάσσομεν». 
Αύριο, στην δική μας τη «διαπραγμάτευση» με την τρόικα, πρέπει να «βουλιάξουν», από το πρωί, η Ομόνοια, η πλατεία Κάνιγγος, η πλατεία Βάθη, η πλατεία Κοτζιά,  η πλατεία Καραϊσκάκη, τα Χαυτεία, όλη η Αθήνα, όλη η Ελλάδα!
Θα είναι μια χρήσιμη σπορά για να έρθει το γρηγορότερο η στιγμή που θα ακουστεί από παντού, τελεσίδικα και αμετάκλητα: «ΩΣ ΕΔΩ»!

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Μετά τα ψέματα

Δεν μπορώ να ακούω άλλο αυτό το «καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», αποβλακώνει τη συζήτηση. Είναι επιπέδου Παπαμιμίκου, αλλά και Βορίδη. Ο ένας (ως παράδειγμα) μπορεί να αποβλακώνει μια συζήτηση από φυσικού του, είναι φυσικό ταλέντο,
ο δεύτερος όμως (πάλι ως παράδειγμα) αποβλακώνει τη συζήτηση από πονηρία. Ο κ. Βορίδης, ο κ. Μπαλτάκος, ο κ. Λαζαρίδης είναι έξυπνοι άνθρωποι. Και ακριβώς για αυτό γνωρίζουν ότι η εξάπλωση της βλακείας είναι προϋπόθεση της διαχείρισης του φόβου, του «σοκ και του δέους». Η αποκολοκύνθωση πασπαλισμένη με δόσεις κατατρομοκράτησης είναι η πρώτη ύλη της προπαγάνδας
που κυριαρχεί στις αστικές δημοκρατίες καθώς αυτές σιγά-σιγά (και σταθερά τα τελευταία τριάντα χρόνια) εκφυλίζονται και διολισθαίνουν προς αστικές τυραννίδες.
Απ’ την εποχή της «Θεογονίας» είναι γνωστό ότι το Κράτος και η Βία είναι αδέρφια, το Κράτος και τη Βία βάζει ο Αισχύλος να ανεβάζουν τον Προμηθέα στον βράχο του μαρτυρίου.
Είναι επίσης γνωστό ότι στις συντεταγμένες αστικές δημοκρατίες (όπως και στις λαϊκές ή τις σοσιαλιστικές) το κράτος έχει (και πρέπει να έχει) το μονοπώλιο της βίας. Μέσα απ’ τους θεσμούς. Δηλαδή μιας βίας νόμιμης. Που, εκτός των άλλων, αντιμετωπίζει την παράνομη βία. Εκείνην που όχι μόνον δεν προβλέπουν, αλλά απαγορεύουν οι θεσμοί.
Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι συχνά και συνήθως παράνομη βία ασκεί και το κράτος, είτε όταν υπερβαίνει τα θεσμισμένα (οπότε μιλάμε για αυταρχισμό και καταστολή) είτε όταν μετέρχεται παρακρατικές μεθόδους, είτε όταν υφίσταται πραξικόπημα και εκτρέπεται απ’ το πολίτευμα. Ολα αυτά χαρακτηρίζουν το
αστικό κράτος και τη βία που ασκεί, διότι είναι ένα ταξικό κράτος (όπως άλλωστε και το σοσιαλιστικό), ώσπου να φθάσουμε στην αταξική κοινωνία και να μαραζώσει το κράτος (και μαζί του η αδελφή του η βία). Οταν λοιπόν οι Παπαμικοβορίδες λένε ότι «καταδικάζουν τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», τι ακριβώς εννοούν;
Οτι καταδικάζουν τη συνταγματική και νόμιμη βία του κράτους; Οτι καταδικάζουν την αντισυνταγματική και παράνομη βία των μνημονίων; Οτι καταδικάζουν τη νόμιμη αντίσταση του λαού στην παράνομη βία που ασκούν εναντίον του δυνάμεις «υπεράνω του νόμου»; Τί ακριβώς καταδικάζουν; καταδικάζουν εν τέλει την πολιτική;
Διότι σε μια ταξική κοινωνία το φαινόμενο της βίας, νόμιμης και παράνομης, έμμεσης και άμεσης, είναι ακριβώς το επίδικο της πολιτικής.
Πόσο ακόμα θα πρέπει να αποβλακωθούμε ακούγοντας παρλαπίπες; Πλην όμως, άκρως τρομοκρατικές παρλαπίπες. Μιλάμε για τη βία λες και πρόκειται για ένα μεταφυσικό φαινόμενο. Η βία έχει προσδιορισμούς. Αν δεν μιλάμε για τη βία στη βάση αυτών των προσδιορισμών, αερολογούμε.
Για παράδειγμα η βία της «ελεύθερης αγοράς». Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βία απ’ αυτήν που ασκείται εναντίον των εργαζομένων στο πλαίσιο αυτής της ζούγκλας που ακούει στον ευφημισμό «ελεύθερη αγορά». Οπως και δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα στην εποχή μας από αυτό το ίδιο το σόφισμα της «ελεύθερης αγοράς». Μπορεί να
μην είναι το μεγαλύτερο ψέμα όλων των εποχών, είναι όμως το μεγαλύτερο ψέμα της εποχής μας. Η «ελεύθερη αγορά» είναι απολύτως διευθυνόμενη. Διευθύνεται απ’ το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού που διαθέτει το 60% του παγκόσμιου πλούτου (εις ό,τι αφορά την παραγωγή του) και το 80% (εις ό,τι αφορά τη διαχείρισή του). Διευθύνεται από τράπεζες και πολυεθνικές με άκρα αγριότητα. Με υπαγορεύσεις του κεφαλαίου προς τα κράτη και κατ’ ακολουθίαν υπαγορεύσεις των κρατών προς τους λαούς.
Τι είναι το μνημόνιο; αποτέλεσμα της ελεύθερης σχέσης της προσφοράς με τη ζήτηση; πώς διαμορφώνονται οι τιμές; Απ’ τον ελεύθερο ανταγωνισμό ή από εναρμονισμένες πρακτικές; Ο ελεύθερος ανταγωνισμός δεν οδηγεί (μετά βραχύ διάστημα) στην εξόντωση του ασθενέστερου απ’ τον ισχυρότερο; δεν οδηγεί συνεπώς εκ νέου σε μονοπώλια, τραστ κι ολιγοπώλια; κρατικά και ιδιωτικά! Πόσο ελεύθερη είναι μια αγορά στο πλαίσιο της οποίας καταστρέφεται η εργατική νομοθεσία, το ασφαλιστικό σύστημα και το κοινωνικό κράτος; Τι είδους ελευθερία χαρακτηρίζει μιαν αγορά που σκλαβώνει τους πολλούς και αποθηριώνει τους λίγους;
Αν λοιπόν η «ελεύθερη αγορά» είναι τόσο ψέμα όσον οι «ανθρωπιστικοί πόλεμοι», πόσο ψεύτικη μπορεί να είναι η προσδοκία της ομαλότητας και της νομιμότητας μέσα σε ένα σύστημα που κάθε δέκα-δεκαπέντε χρόνια παρουσιάζει μια κρίση πιο αδηφάγο απ’ την προηγούμενη;

Αλλά, αν είναι έτσι τα πράγματα, ο λαός τι ρόλο παίζει; τι κάνει; τι ειδικό βάρος έχει; Εν μέσω δύο εξεγέρσεων αμύνεται. Εν μέσω δύο επαναστάσεων υπομένει. Από τις κατακτήσεις που επιτυγχάνει κάθε φορά, είτε με μεταρρυθμίσεις είτε με επαναστάσεις, προσπαθεί να μην του τα πάρουν όλα πίσω, εκείνοι που εξακολουθούν να κρατούν την εξουσία. Από τη μιαν επανάσταση έως την επόμενη ο λαός αγωνίζεται να κρατήσει όση πιο πολλή δημοκρατία μπορεί, απέναντι στη διαρκή παλινόρθωση της αντίδρασης, που, με τη σειρά της, προσπαθεί να κάνει τη δημοκρατία κούφιο γράμμα. Ωσπου να πάρει ο λαός
την εξουσία στα χέρια του είτε επί μακρόν είτε οριστικώς, το καπιταλιστικό σύστημα θα αφαιρεί διαρκώς απ’ τον λαό ό,τι ο ίδιος κάθε φορά κατακτά καθώς και ότι ο καπιταλισμός είχε αναγκασθεί να του παραχωρήσει. Αυτή είναι
η ταξική πάλη και διεξάγεται με βία. Συνεπώς, όταν στις μέρες μας η Αριστερά ομιλεί για ομαλότητα και νομιμότητα, επιδιώκει να υπερασπισθεί το μέτρο εκείνο της δημοκρατίας που δεν θα άφηνε τον λαό εντελώς απροστάτευτο απέναντι στην άγρια βία της αγοράς -της ελεύθερης(!) αγοράς- όπως και στην ομοίως άγρια βία εκείνων που έχουν τη νόμιμη (κι ενίοτε παράνομη) βία του κράτους στα χέρια τους - των πολυεθνικών, των τραπεζών και γενικώς του θεϊκού εκείνου 1% που κουμαντάρει τον πλανήτη.
Οσον πιο πολύ ασκείται λοιπόν η Αριστερά στην υπεράσπιση της ομαλότητας και της νομιμότητας, αμυνόμενη υπέρ της δημοκρατίας, τόσο πιο πολύ εκπαιδεύει εαυτήν και τον λαό για την επόμενη περίοδο που νομοτελειακώς ακολουθεί, την επαναστατική.
Ας μην ξεχνάμε ότι ουδεμία επανάσταση ξεκίνησε επιδιώκοντας τους στόχους που εν τέλει πέτυχε. Η αμερικανική ξεκίνησε για να ανατρέψει τη φορομπηχτική πολιτική των Αγγλων κι έφθασε στην ανεξαρτησία, τη γέννηση ενός νέου έθνους. Στη Γαλλία, οι Γιρονδίνοι δεν ήταν παρά το πρελούδιο των Ιακωβίνων. Στη Ρωσία, ο Λένιν πήρε την επανάσταση απ’ τα χέρια του Κερένσκυ και ο σοσιαλισμός οργανώθηκε στην πρώτη του εκδοχή. Η Κίνα, η Κούβα, το Βιετνάμ, πλήθος τα παραδείγματα εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που μετεξελίχθηκαν σε σοσιαλιστικά.
«Μα», θα πει κανείς, «με κάτι τέτοια που λες, καρβουνιάζει το μυαλό των νεοφιλελεύθερων! ποιος μιλάει στην εποχή μας για επαναστάσεις;». Ούτε το 1770, ούτε το 1780, ούτε το 1840, ούτε το 1870, ούτε το 1910 μιλούσαν πολλοί.
Τώρα, παραδόξως (για τους νεοφιλελεύθερους) μιλούν περισσότεροι. Διότι μετά την «ένδοξη εποχή» 1945-1980 (του σοσιαλισμού, του κοινωνικού κράτους και των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων) καθώς και τη μαύρη περίοδο της αντιδραστικής παλινόρθωσης απ’ το 1990 ώς σήμερα, η συσσώρευση των αντιθέσεων εκείνων που προκαλούν εξεγέρσεις ή κύμα μεγάλων προοδευτικών μεταρρυθμίσεων ή επαναστάσεων, έχει φθάσει στο μάξιμουμ.
Είναι θέμα χρόνου...


email: stathis@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

A΄ ΕΛΜΕ Αιτωλοακαρνανίας - Αναστολή διαθεσιμότητας συναδέλφων

Το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών έκανε δεκτή την αίτηση που κατέθεσαν 26 εκπαιδευτικοί της Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης που υπηρετούσαν σε σχολεία της Β΄θμιας Εκπ/σης Αιτωλοακαρνανίας για αναστολή της διαπιστωτικής πράξης του νόμου 4172/13 με την οποία είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα καθώς απεφάνθη ότι το μέτρο εφαρμόστηκε χωρίς να αξιολογηθούν τα διοικητικά και τεχνικά προσόντα των δημοσίων υπαλλήλων.

Η απόφαση έχει προσωρινό χαρακτήρα μέχρι να εξεταστεί η κύρια υπόθεση. Είναι όμως σημαντικό να τονιστεί ότι από τη μια αναστέλλεται η διαθεσιμότητα των εκπαιδευτικών και από την άλλη διατάσσεται η επαναπρόσληψή τους στις θέσεις που κατείχαν.

Οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί, κέρδισαν μια μεγάλη πρώτη μάχη και επιστρέφουν με ψηλά το κεφάλι στα σχολεία που υπηρετούσαν, με το ίδιο καθεστώς εργασίας που είχαν και πριν.

Να θυμίσουμε ότι μέχρι χθες, οι θέσεις των συναδέλφων παρέμεναν κενές, σε αντίθεση με τις κυβερνητικές εξαγγελίες, με αποτέλεσμα να μην γίνονται τα μαθήματα ειδικότητας της τελευταίας τάξης των ΕΠΑΛ στις ειδικότητες που καταργήθηκαν αλλά και να κινδυνεύουν να χάσουν τα χρόνια σπουδών οι μαθητές των ΕΠΑΣ.

Η πρόσφατη απόφαση δεν λύνει φυσικά το πρόβλημα ούτε των συναδέλφων ούτε και των μαθητών μας! Αποτελεί όμως μια νίκη που αποδεικνύει ότι τίποτε δεν είναι ανέφικτο! Έχουμε τη δύναμη, τελικά, να αντιμετωπίσουμε την πολιτική που διαλύει τις ζωές μας!

Το ΔΣ της Α΄ ΕΛΜΕ Αιτ/νίας, από το καλοκαίρι που ξεκίνησε το θέμα και όλο αυτό το διάστημα, στήριξε τους συναδέλφους. Θα συνεχίσουμε ελπίζοντας στην τελική νίκη και την οριστική επαναπρόσληψη των συναδέλφων.

Διαβάστε περισσότερα