Γεωργιάδης: Ένας θρασύδειλος μισο(;)φασίστας

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

mpog@imerodromos.gr

facebook.com/mpogiopoulos

«Άκου του βλάκα την επίκριση σαν
 να σου απονέμει έπαινο ο βασιλιάς»
Γουίλιαμ Μπλέικ
   Πρώτο: Σε αυτή τη χώρα είμαστε λίγοι. Και ως εκ τούτου λίγο – πολύ γνωριζόμαστε…
    Δεύτερο: Ο Άδωνις Γεωργιάδης, ως υπουργός (!) Υγείας (!!!) δήλωνε ότι «σιχαίνεται τους κομμουνιστές» και καλός φίλος του συνομιλητή της Χρυσής Αυγής, του Μπαλτάκου, ο οποίος ως γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου της συγκυβέρνησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δήλωνε ότι «γεννήθηκε και θα πεθάνει αντικομμουνιστής». 
   Τρίτο:  Ο «σιχαίνομαι τους κομμουνιστές» Γεωργιάδης, ο αντιπρόεδρος του Μητσοτάκη, είναι το ίδιο πρόσωπο που έχει πάρει τη σκυτάλη της διακίνησης της θεωρίας «όλοι μαζί τα φάγαμε». Ίσως είναι κι αυτός ένας λόγος που ωθεί τον Πάγκαλο – τον γνήσιο εκφραστή του «όλοι μαζί τα φάγαμε» – να τάσσεται αναφανδόν υπέρ του Μητσοτάκη (και του αντιπροέδρου του).
Τέταρτο: Ο Γεωργιάδης είναι το ίδιο πρόσωπο που δηλώνει «μνημονιακότερος» του Τόμσεν. Που ενώ ψηφίζει μνημόνια που κόβουν μισθούς και συντάξεις ζητά να διαγραφούν τα χρέη της ΝΔ προς τράπεζες. Που διατείνεται ότι για χρεοκοπημένο κράτος φταίει ο λαός και όχι αυτοί που το διαχειρίστηκαν. Και που ισχυρίζεται, δείχνοντας τους κομμουνιστές, ότι «αυτή είναι η Ελλάδα, γι’ αυτό καταστραφήκαμε, εσείς μας καταστρέψατε»! Προφανώς, δεν κυβερνά ο κ.Γεωργιάδης, κυβερνούν οι… κομμουνιστές, και συνεπώς αυτοί φταίνε για το 1,5 εκατομμύριο άνεργους και για τα 600.000 υποσιτισμένα παιδιά στην Ελλάδα…       
    Πέμπτο: Ο «σιχαίνομαι τους κομμουνιστές» Γεωργιάδης προέβη σε νέα ανάλογη δήλωση καλώντας μας εμμέσως να ακολουθήσουμε το παράδειγμα που επικρατεί σε άλλα μέρη του κόσμου, αφού, όπως είπε, «σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου και αν πας, όταν πεις ότι είσαι κομμουνιστής σε βάζουν φυλακή». Παλιότερα είχε αποδώσει τα τρυφερά αισθήματά του απέναντι στους κομμουνιστές στο γεγονός ότι «σιχαίνεται τον ολοκληρωτισμό». Κάτι μας λέει ότι εκείνο που – πραγματικά – σιχαίνεται από τον «ολοκληρωτισμό του κομμουνισμού» ο Γεωργιάδης, είναι τούτο: Η ολοκληρωτική και αδιαπραγμάτευτη εναντίωση των κομμουνιστών απέναντι στον μαύρο ολοκληρωτισμό τον οποίο ο κ.Γεωργιάδης εκπροσωπεί.
 Ας δούμε, λοιπόν, τι ακριβώς «σιχαίνεται» ο λάτρης των φασιστών τύπου Ορμπάν στην Ουγγαρία και των ναζί στην Ουκρανία (εκεί που όντως εφαρμόζεται το όνειρο του Γεωργιάδη να οδηγούνται οι κομμουνιστές σε διώξεις και φυλακές), αλλά και με τι ακριβώς σαλιαρίζει ο Γεωργιάδης:
     α) Ο εν λόγω πριν μεταπηδήσει στη ΝΔ ήταν επιφανές στέλεχος του ΛΑΟΣ. Το 2006 στις περιφερειακές εκλογές ήταν υποψήφιος νομάρχης Αθήνας με το ΛΑΟΣ. Όμως στις ίδιες ακριβώς εκλογές, το 2002, και στο ψηφοδέλτιο του (τότε) κόμματός του στο οποίο ηγείτο ο (τότε)  αρχηγός του, ο Καρατζαφέρης, φιγουράριζαν 4 ονόματα χρυσαυγιτών. Οι Κολιός Βασίλειος, Παπαδημητρίου Μιχάλης, Σκάντζος Νικόλαος και Παναγιώταρος Ηλίας (ναι, ο γνωστός…). Οι δυο τελευταίοι, μάλιστα, όπως διαφήμιζε το (τότε) κόμμα του Γεωργιάδη δεν ήταν «απλοί» χρυσαυγίτες. Ήταν μέλη της ΚΕ της Χρυσής Αυγής. Ουδέποτε αισθάνθηκε την ανάγκη (τότε) ο Γεωργιάδης να εκφράσει την «σιχασιά» του για τον ναζιστικό ολοκληρωτισμό που είχε βρει στέγη στο (τότε) κόμμα του…  

Τότε που η εφημερίδα της «Χρυσής Αυγής» (19/9/2002) διαφήμιζε τους υποψηφίους της για την υπερνομαρχία Αττικής, που είχαν βρει στέγη στο ψηφοδέλτιο του Καρατζαφέρη και του ΛΑΟΣ, κόμματος (τότε) του Άδωνι Γεωργιάδη… (η φωτογραφία είναι από το «jungle-report.blogspot.gr»].

    β) Στις τότε εκλογές, με αφορμή την συμμετοχή των 4 ναζί στο ψηφοδέλτιο του ΛΑΟΣ, ο (τότε) αρχηγός του Γεωργιάδη, ο Καρατζαφέρης, δήλωνε στο δελτίο ειδήσεων του «Αλτερ»: «Από πού προκύπτει ότι αυτοί οι 4 είναι ναζιστές (…); Έχετε δει καμία δήλωση εξ’ αυτών που να λέει ζήτω ο Χίτλερ;  Η Χρυσή Αυγή είναι πατριωτική. Δεν έχει καμία σχέση με αυτά» (δείτε τη συνέντευξη στοhttps://www.youtube.com/watch?v=ZkSKe_WFckc). Δεν θυμόμαστε καμία αντίδραση του Γεωργιάδη για τα λεγόμενα του (τότε) αρχηγού του…
    γ) Ο (προ Νέας Δημοκρατίας) Γεωργιάδης ποτέ δεν έκρυψε τον θαυμασμό του για τον αρχιφασίστα Κώστα Πλεύρη. Η μόνιμη επωδός του κάθε φορά που συνευρίσκονταν σε τηλεοπτικά στούντιο ή αλλού ήταν: «Θεωρώ μεγάλη μου τιμή»κλπ, κλπ. O K.Πλεύρης, υποψήφιος με το ψηφοδέλτιο του ΛΑΟΣ στην Α’ Αθήνας στις βουλευτικές εκλογές του 2004, είναι ο ιδρυτής της φασιστικής ομάδας «Κόμμα 4ης Αυγούστου», σύμβουλος του Αρχηγείου Στρατού επί χούντας και διευθυντής του γραφείου του – αλήστου μνήμης – αρχιχουντικού Ι. Λαδά. Ο κύριος αυτός έχει δηλώσει: «Ουδέποτε έκρυψα την ιδεολογία μου και είναι τιμή μου που συνειργάσθην με το Στρατιωτικό Καθεστώς της 21ης Απριλίου». Ο κύριος αυτός έχει γράψει:

• Το να είναι κανείς Εβραίος σημαίνει: «Να ψεύδεται, να ψευδορκίζεται, να εξαπατά, να γίνη τοκογλύφος και όταν έρθει η ώρα δολοφόνος χριστιανών».
  
• Οι Εβραίοι είναι «Απλυτοι, αξύριστοι, τοκογλύφοι, που πιστεύουν στην εξολόθρευση των εθνών…».
  
• Οτι πρέπει να υπενθυμιστεί στους Εβραίους πως «Οι Ναζί άφησαν αρκετόν υπόλοιπον από σας» και «Αι απόψεις του Αδόλφου Χίτλερ διά τους Εβραίους ήσαν απολύτως ορθαί».
  
•  «Ο Στρατηγός Πινοσέτ ανέτρεψε το εβραιομαρξιστικό καθεστώς του Αλλιέντε κι επέβαλε Εθνικήν Τάξιν στην Χιλήν».
  
• «Οι στρατιώται των SS επολέμησαν ηρωικώς αλλά τελικώς επεβλήθη η υλική υπεροχή των Συμμάχων. Στον πόλεμον ανδρών εναντίον μαζών, επεκράτησαν αι μάζαι».
  
• «Οι άντρες των SS (είχαν) αγωνιστικόν ήθος. Ιδεολογικά πιστεύω. Παράστασιν και τρόπο ζωής (…) αυτοί οι άνδρες υπηρέτησαν την πατρίδα των και την Ευρώπην με ηρωισμό (…) είχαν υψηλόν φρόνημα και την αίσθησιν τιμής (…) απετέλουν διά την εποχήν τους το καύχημα της Λευκής Φυλής».
  

   Όλα τα προηγούμενα περιέχονται στο εμετικό πόνημα του Πλεύρη με τίτλο «Οι Εβραίοι». Αυτός είναι ο Κ. Πλεύρης. Ο φασίστας Πλεύρης, στο πόνημα που προαναφέραμε, σε αυτόν το ρατσιστικό, ναζιστικό και φασιστικό οχετό, εκτός από τον Χίτλερ και τα «Ες-Ες», εκφράζει τη συμπάθειά του και για ένα ακόμα πρόσωπο. Για την ακρίβεια: Πρόκειται για το μοναδικό πρόσωπο προς το οποίο απευθύνει δημοσίως ευχαριστίες. Γράφει συγκεκριμένα ο φασίστας Πλεύρης στον πρόλογο του οχετού του: «Ευχαριστώ τον Άδωνι Γεωργιάδη, που είχε το θάρρος να παρουσιάση το βιβλίον στην τηλεόρασιν»… Ναι. Ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο υφυπουργός (με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ) της κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας» του Παπαδήμου, ο σημερινός υπουργός Υγείας της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, είναι το ίδιο πρόσωπο που διαφήμιζε από τηλεοράσεως τα «ιδεολογικά πιστεύω» του αρχιφασίστα Πλεύρη, του συνεργάτη της χούντας των συνταγματαρχών, περί το «υψηλόν φρόνημα» των… SS και περί της… «ορθότητος» των απόψεων του Χίτλερ… Αυτός, ο «διαφημιστής» του φασίστα Πλεύρη, ο Αδωνις Γεωργιάδης, είναι που «σιχαίνεται τους κομμουνιστές».

Γεωργιάδης προς Πλεύρη: «Θεωρώ μεγάλη μου τιμή…» (https://www.youtube.com/watch?v=nPUVLAUoWpE)

   Σημείωση: Επειδή τέτοιοι τύποι είναι και «παλικάρια», προσέξτε τις τακτικές τους: Ενώ ο Γεωργιάδης διαφήμιζε και πουλούσε το βιβλίο – ναζιστικό οχετό του Πλεύρη από την εκπομπή τηλεοπτικών πωλήσεων βιβλίων «Ελλήνων Εγερσις» που μεταδιδόταν από τον τηλεοπτικό σταθμό «Τηλεάστυ», ενώ στις εκπομπές του (αναλυτικότερα στοιχεία στο http://www.iospress.gr/extra/extra_20060801.htm) έλεγε «πρώτη φορά, σε όλη μου τη σταδιοδρομία, που έχω ένα βιβλίο που θεωρώ σημαντικό», ενώ καλούσε τους τηλεθεατές «ως οικοδεσπότης στο περίπτερο των εκδόσεων Γεωργιάδη (που) θα βρίσκεται και ο συγγραφεύς, ο κ. Πλεύρης, με το νέο του βιβλίο» (εκπομπή 26/5/2006), ενώ εκθείαζε «αυτό το περίφημο βιβλίο» (εκπομπή 29/5/2006), ενώ μιλούσε για ένα βιβλίο «ωραία στοιχειοθετημένο, με αποφάσεις, με πράματα-θάματα, τρομερό» (εκπομπή 30/5/2006),  ενώ το αποκαλούσε «το αγαπημένο μου βιβλίο» (εκπομπή 18/7/2006), εντούτοις τι έκανε; Διαφήμιζε το βιβλίο… χωρίς να παρουσιάζει το εξώφυλλο και χωρίς να λέει τον τίτλο του, διότι όπως ανέφερε – κρατώντας πισινή – «δεν μπορώ να σας πω ότι συμφωνώ με όλα όσα γράφει», «δεν μπορώ να αφήσω κάποιον να πει, άρα δέχεσαι αυτά που γράφει το βιβλίο. Όχι δεν τα δέχομαι. Το ξεκαθαρίζω». Αφού δηλαδή το διαφήμιζε και το εκθείαζε σε σημείο που ακόμα και ο Πλεύρης τον ευχαρίστησε δημοσίως «που είχε το θάρρος να παρουσιάση το βιβλίον στην τηλεόρασιν», κατόπιν τσίριζε «προς κάθε κακοήθη ότι δεν συμφωνούμε ιδεολογικά σ’ αυτό το βιβλίο», «δεν είναι ένα βιβλίο με το οποίο εγώ συμφωνώ, ιδεολογικά τουλάχιστον, όχι επί των στοιχείων που έχει». Τέτοια… «λεβεντιά»: Πάρτε το «αγαπημένο μου βιβλίο», με του οποίου τη ναζιστική ιδεολογία διαφωνώ, αλλά που με τα ναζιστικά του «στοιχεία», συμφωνώ… Αυτός είναι ο Γεωργιάδης που «σιχαίνεται τους κομμουνιστές».

   δ) Η φωτογραφία που ακολουθεί είναι τραβηγμένη την 21η Απρίλη του 2002. Έτσι είχε «τιμήσει» τότε το κανάλι του Καρατζαφέρη, το «ΤηλεΑστυ», την «επέτειο» της «Εθνοσωτηρίου». Με καλεσμένο τον Παττακό. Ήταν μια πολύ «ωραία» κουβέντα. Ο ένας «έκοβε» και ο άλλος «έραβε». Ο ένας που «έκοβε», αυτός στα δεξιά, είναι ο Παττακός, ο χουντικός, ο αρχιπραξικοπηματίας. Ο άλλος, που «έραβε», αυτός στα αριστερά (της φωτογραφίας) είναι ο Καρατζαφέρης. Ο (τότε) αρχηγός του Γεωργιάδη. Ο «σιχαίνομαι τους κομμουνιστές» Γεωργιάδης ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για τις επαφές και τα σαλιαρίσματα του αρχηγού του (τότε) κόμματός του με τους φασίστες αρχιπραξικοπηματίες.

21/4/2002: Ανήμερα του πραξικοπήματος, στο κανάλι του ΛΑΟΣ, ο Παττακός εξηγεί τα της «Επαναστάσεως και ο (τότε) αρχηγός του Γεωργιάδη, επαυξάνει…

    ε) Ο Γεωργιάδης ήταν επιφανές στέλεχος του ΛΑΟΣ. Από την άλλη ο ΛΑΟΣ είναι το κόμμα που διά του αρχηγού του, του Καρατζαφέρη, καλούσε τις κάμερες ανήμερα της 28ης Οκτώβρη του 2011 να τον απαθανατίσουν κατά την επίσκεψή του στο σπίτι του φασίστα δικτάτορα Μεταξά, όπου απέδιδε τιμές στον μεγάλο… «πατριώτη». Στον ίδιο «πατριώτη» προς τον οποίο αποδίδει τιμές η «Χρυσή Αυγή». Επίσης το ΛΑΟΣ είναι το κόμμα που, εν χορδαίς και οργάνοις, σε αίθουσα των γραφείων του, προς τιμήν του αρχιφασίστα αρχηγού των «Χιτών», είχε δώσει την ονομασία «Γρίβας». Όταν το ΛΑΟΣ «τιμούσε» δια του Γρίβα τους «Χίτες», δηλαδή τους προδότες, τους δοσίλογους, τους δολοφόνους φασίστες και συνεργάτες των Γερμανών επί Κατοχής, ο «σιχαίνομαι τους κομμουνιστές» Γεωργιάδης ήταν εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑΟΣ…

*

   Κατόπιν όλων αυτών είναι προφανή τρία πράγματα:
   Πρώτον, ότι ο Γεωργιάδης, ως πωλητής … «ιστορικών» βιβλίων, δεν συμφιλιώθηκε ποτέ με το ιστορικό γεγονός ότι οι κομμουνιστές τέθηκαν επικεφαλής του μετώπου που τσάκισε τον μαύρο ολοκληρωτισμό με τον οποίο ο ίδιος σαλιαρίζει.
   Δεύτερον, ο Άδωνις Γεωργιάδης, λέει ότι είναι δικαίωμά του να είναι αντικομμουνιστής. Συμφωνούμε: Το δικαίωμά του να είναι αντικομμουνιστής και να το δηλώνει, αυτός και οι όμοιοί του, το έχουν κατοχυρώσει από πολύ παλιά στο σύστημα που υπηρετούν: Από την εποχή που οι πολιτικοί τους «Πυγμαλίωνες» ασκούσαν το αντίστοιχο δικό τους «δικαίωμα» μέχρι του σημείου των εκτελέσεων, των στρατοδικείων και των ξερονησιών!
   Τρίτον, ως πολιτικός που θαυμάζει προγενέστερους «Διγενήδες», σαν αυτούς που επιτέλεσαν το «δημοκρατικό» τους έργο κατά του «κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού» βάζοντας τα δέντρα να ψηφίζουν, ο Γεωργιάδης και οι συν αυτώ δεν έχουν απλώς το δικαίωμα να λένε ότι «σιχαίνονται τους κομμουνιστές» και να τους θέλουν «στη φυλακή». Στην περίπτωσή τους, ως συνεχιστές του καθεστώτος που παλιότερα έχτιζε «Παρθενώνες στη Μακρόνησο» και τώρα αποδεκατίζει το λαό λέγοντας ότι τον «σώζει» (!), το να είναι κανείς χυδαίος αντικομμουνιστής και να το δηλώνει, είναι υποχρέωση. Είναι καθήκον!
Τέταρτον, ως αντικομμουνιστής ο Γεωργιάδης είναι και θρασύδειλος. Ενώ επιτίθεται στους κομμουνιστές το κάνει μιλώντας για τον ΣΥΡΙΖΑ (!), στον οποίο αποδίδει… κομμουνιστικές ιδιότητες!! Βλέπετε οι αντικομμουνιστές την «υπεροχή» τους απέναντι στους κομμουνιστές, μόνο βάζοντας απέναντί τους την «μαϊμού Αριστερά» μπορούν να την επιδιώξουν. Είναι κι αυτή μια προσφορά εκ μέρους της «μαϊμού Αριστεράς» στο υπόλοιπο αστικό «δημοκρατικό τόξο» που συναπαρτίζει με τους Γεωργιάδηδες και τα κόμματά τους.

 

    Αλλά, ταυτόχρονα, η περίπτωση Γεωργιάδη είναι και προσφορά. Για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλιότεροι τι πραγματικά σημαίνει «αντικομμουνισμός». Πόση μαυρίλα, πόση παραχάραξη, πόση πλαστογραφία, πόσο θράσος και πόσος ολοκληρωτισμός κρύβεται από πίσω του.
   Γιατί – και εν κατακλείδι: Ο αντικομμουνισμός καμία σχέση δεν έχει με την έννοια της πολιτικής διαπάλης. Ισοδυναμεί με προανάκρουσμα «αστυνόμευσης» της πολιτικής ζωής και ποινικοποίησης της διεκδίκησης του λαϊκού δίκιου. Ιστορικά, δε, έχει αποδειχτεί και μάλιστα περίτρανα: Ο αντικομμουνισμός ισοδυναμεί όχι απλώς με καμπανάκι, αλλά με συναγερμό για την υπεράσπιση των δημοκρατικών και πολιτικών ελευθεριών σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Η φαλκίδευσή τους, την οποία προωθούν οι αντικομμουνιστές, ο αυταρχισμός, ιδεολογικός και κατασταλτικός, που πηγαίνει πάντα χέρι – χέρι με την ένταση των μέτρων λαϊκού εξανδραποδισμού, ποτέ δεν αφορούσε μόνο στους κομμουνιστές. Στόχευε και στοχεύει, πάντα, ολόκληρη την κοινωνία.

Διαβάστε περισσότερα

Είμαστε ήδη Βουλγαρία

Του Κώστα Βλαχόπουλου
Την Πέμπτη, το Υπουργείο Εργασίας έδωσε στην δημοσιότητα στοιχεία που αφορούν τις συνθήκες απασχόλησης στην Ελλάδα. Κατ’ αρχάς είναι χρήσιμο να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Στην Ελληνική μνημονιακή πραγματικότητα δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιούμε τον όρο «εργασία». Είναι πιο δοκιμο να μιλάμε για «απασχόληση». Η εργασία προϋποθέτει σταθερότητα, καλές αμειβές για τους εργαζόμενους, δικαιώματα και συλλογικές συμβάσεις. Το μοντέλο της σταθερής εργασίας που κυριάρχησε μεταπολεμικά στην Ευρώπη έχει καταρρεύσει. Την θέση του έχει πάρει ένα ξεχειλωμένο εργασιακό περιβάλλον με κακοπληρωμένες και ευέλικτες μορφές απασχόλησης.
Η μελέτη των στοιχείων του Υπουργείου δεν αφήνει περιθώρια για αμφισβήτηση της πιο πάνω παραδοχής. Σήμερα στον ιδιωτικό τομέα 126.956 εργαζόμενοι αμείβονται με μεικτό μηνιαίο μισθό έως 100 ευρώ, ενώ συνολικά 343.760 εργαζόμενοι αμείβονται με μηνιαίους μισθούς από 100 έως και 400 ευρώ μεικτά. Πρόκειται για εργαζομένους με συμβάσεις εργασίας μερικής απασχόλησης ή εκ περιτροπής εργασία 2, 3 ημερών την εβδομάδα, ή ακόμη και μερικών ωρών την εβδομάδα.
Παράλληλα τα στοιχεία του μηνός Σεπτεμβρίου, από το σύστημα Εργάνη, αποτυπώνουν την ανατροπή στην απορρυθμισμένη αγορά εργασίας. Οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης τη διετία 2015-2016, με κυβέρνηση της «Αριστεράς» στην εξουσία, έσπασαν το ιστορικό φράγμα του 50% και ξεπέρασαν την πλήρη απασχόληση, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε το 2014 και όλα τα προηγούμενα χρόνια. Ειδικότερα, την περίοδο Ιανουάριος – Σεπτέμβριος 2015 οι προσλήψεις που έγιναν με ευέλικτες μορφές απασχόλησης αντιστοιχούσαν στο 51,50%, έναντι 48,50% της πλήρους απασχόλησης. Την αντίστοιχη περίοδο Ιανουάριος – Σεπτέμβριος 2016 τα ποσοστά των ευέλικτων μορφών απασχόλησης διευρύνθηκαν ακόμη περισσότερο, φθάνοντας το 53,38%. Αντίστοιχα, τα ποσοστά της πλήρους απασχόλησης υποχώρησαν περαιτέρω στο 46,62%.
Μάλιστα, η Επιτροπή Σοφών, που έχει οριστεί από τον ίδιο τον Υπουργό Εργασίας για να καταθέσει προτάσεις στα εργασιακά εισηγήθηκε μεταξύ άλλων την μείωση (!)  του κατώτατου μισθού στον Ιδιωτικό τομέα από τα 586 σε 527 ευρώ μεικτά με σκοπό την αύξηση της απασχόλησης, όπως ισχυρίζεται.
Η αλήθεια είναι ότι όλες αυτές οι «μεταρρυθμίσεις» των τελευταίων ετών, δεν αποτέλεσαν εφαλτήριο για την καταπολέμηση της ανεργίας, και ειδικά όπως αυτή επηρεάζει τους νέους ανθρώπους. Κάθε άλλο. Η ανεργία άγγιξε επίπεδα που παραπέμπουν σε χώρες της ανατολικής ευρώπης, ενώ το απορρυθμισμένο εργασιακό περιβάλλον δημιουργεί τετελεσμένα στις σχέσεις εργαζομένων-εργοδοτών, καθώς οι ατομικές συμβάσεις οι οποίες διαπερνούν οριζόντια τις εργασιακές σχέσεις και αφορούν πλέον όλο και περισσότερους κλάδους καθιστουν τον κόσμο της εργασίας ανίσχυρο και έρμαιο στις βουλές των εργοδοτών.
Στην κυβέρνηση προσπαθούν να αποτινάξουν από πάνω τους την ρετσινιά του νεοφιλελευθερισμού με κάθε τρόπο, και μερικές φορές αυτό μπορεί να καταλήγει και σε τραγελαφικούς θεατρινισμούς. Αναρωτιόμαστε όμως, υπάρχει κάτι πιο νεοφιλελεύθερο από το να επιτρέπεις να λειτουργεί μια απορρυθμισμένη αγορά εργασίας, με μισθούς βαλκανίων και ανυπεράσπιστους εργαζόμενους;
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον Δρόμο της Αριστεράς, το Σάββατο 22.10.2016
Κάθε Σάββατο κυκλοφορεί στα περίπτερα το έντυπο Νόστιμον Ήμαρ ένθετο στον Δρόμο της Αριστεράς.

Διαβάστε περισσότερα

Δημιουργούν φτωχούς για να τους επιδοτούν

5,000 ευρώ αφορολόγητο για να έχουν κοινωνικά επιδόματα όλο και περισσότεροι Έλληνες.

Μαρία Τσολακίδη

Η Παγκόσμια Τράπεζα που ουσιαστικά κινεί τα νήματα αλλά επισήμως έχει τον ρόλο του συμβουλάτορα στις διαπραγματεύσεις με τους εκπροσώπους των δανειστών προτείνει να μειωθεί το αφορολόγητο στα 5,000 ευρώ. Σχεδόν να πάει στο μισό από αυτό που ισχύει σήμερα διότι όπως υποστηρίζει είναι ο μόνος τρόπος να εφαρμοστεί καθολικά το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης το 2017.

Δεν είναι καινούργιο σενάριο το αφορολόγητο στα 5,000 ευρώ αφού στις διαπραγματεύσεις του Μαρτίου οι δανειστές απαιτούσαν το συγκεκριμένο αφορολόγητο αλλά η κυβέρνηση ζητωκραύγαζε ότι κατάφερε να τους πείσει πως τα νούμερα θα βγουν χωρίς να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Φαίνεται καθαρά ότι το θέατρο που παίζουν δανειστές και κυβερνώντες είναι στάχτη στα μάτια του λαού τόσο να νομίζει ότι διοικείται από εκλεγμένη κυβέρνηση αλλά και μία τακτική αποδυνάμωσής του έτσι ώστε να φαίνεται ότι «κερδήθηκε μια μάχη» και «τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι χειρότερα».

Σήμερα όσοι έχουν ετήσια εισοδήματα πάνω από 8.637 ευρώ και μέχρι 9.545 ευρώ υποχρεώνονται να καταβάλλουν φόρο εισοδήματος έως και 200 ευρώ το χρόνο. Με το ισχύον αφορολόγητο οι φορολογούμενοι μόνο για το 2016 πληρώνουν επιπλέον 1 δις ευρώ φόρους από τα προηγούμενα χρόνια. Αν το αφορολόγητο κατέβει στα 5,000 ευρώ ο φόρος που θα αναλογεί στον μισθωτό και συνταξιούχο θα διπλασιαστεί. Αυτό σημαίνει ότι το προεκλογικό πυροτέχνημα για τα 12,000 ευρώ αφορολόγητο του Σύριζα το 2018 θα είναι οι εισόδημα πλούσιων πολιτών.

Όταν ο υπουργός Τσακαλώτος θαύμαζε τον εαυτό του, που κατάφερε να κλείσει την συμφωνία με τους δανειστές υποστήριζοντας ότι θα καταφέρει να έχει η χώρα πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ το 2018, φαίνεται ότι δεν τα υπολόγισε σωστά ή ακολουθούσε την τακτική πλεόνασμα στο ΑΕΠ αλλά με συνεχόμενη αφαίμαξη φορολογούμενων και κοινωνικά επιδόματα για να ζήσει. Διότι η πρόταση της Παγκόσμιας Τράπεζας στις διαπραγματεύσεις είναι να επιτευχθεί ο στόχος για  την εξοικονόμηση 0,5% του ΑΕΠ από τις συνολικές δαπάνες για την προνοιακή πολιτική.

Αυτό όμως που κάνει εντύπωση και διαψεύδει την νυν κυβέρνηση είναι ότι η Παγκόσμια Τράπεζα είναι σίγουρη ότι από το 2017 και μετά η Ελλάδα όχι μόνο δεν θα πάρει καμία ανάσα προς τα πάνω αλλά θα αυξάνεται ο πληθυσμός που για να επιβιώσει θα πρέπει να αναγκάζεται σε ένα κοινωνικό επίδομα, κοινωνική κατοικία, κοινωνικό συσσίτιο.

Τόσο η Παγκόσμια Τράπεζα όσο και η «κοινωνική πολιτική» της κυβέρνησης και της Ε.Ε υποστηρίζουν ότι λόγω κρίσης, δεν μπορούν να περικοπούν κοινωνικές δαπάνες και επιδόματα. Πατώντας πάνω σε αυτή την φιλοσοφία με την επιλογή της περικοπής του αφορολόγητου μπορεί να επιτευχθεί η είσπραξη εσόδων. Δηλαδή  παίρνουμε λίγα από τους πολλούς διασφαλίζοντας ταυτόχρονα προνοιακά επιδόματα για τους υπόλοιπους αλλά και γι’ αυτούς που θα προστίθενται στην τάξη των φτωχών και αναξιοπαθούντων.

Η Παγκόσμια Τράπεζα δεν αφήνει όμως και εκτός συζήτησης τις φοροαπαλλαγές. Έχουν μπει ήδη στο μικροσκόπιο περίπου 30 από τα συνολικά 200 επιδόματα, που αφορούν κυρίως την ιατροφαρμακευτική κάλυψη εκτός δημόσιου συστήματος υγείας. Αν περάσει και αυτή η πρόταση τότε όλο και περισσότερο πολίτες θα είναι υποχρεωμένοι να καλύπτονται από την δημόσια υγεία η οποία καρκινοβατεί ενώ οι λιγότεροι και πάντα έχοντες δεν θα έχουν πρόβλημα να ανησυχούν αν θα υπάρχει γάζα ή αιμοστατικό αφού θα επιλέγουν την ιδιωτική υγεία.

stontoixo

Διαβάστε περισσότερα

Περουκίνια, σιδερικά και ψηλά τακούνια

Mona Chollet and Βασίλης Παπακριβόπουλος (μετάφραση)

Ο σεξισμός και ο υφέρπων μισογυνισμός δεν χαρακτηρίζει μόνο τον εξωφρενικό Ντόναλντ Τραμπ. Η επίδειξη αρρενωπής ευρωστίας απαιτείται ιστορικά από τους Αμερικανούς προέδρους -και όχι μόνο τους Αμερικανούς.

Διοργανωτής των καλλιστείων για την ανάδειξη της Μις ΗΠΑ μεταξύ του 1996 και του 2005, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε υποσχεθεί «μείωση του μεγέθους των μαγιό και αύξηση του ύψους των τακουνιών». Την ημέρα που διεξαγόταν ο διαγωνισμός του 2005, κραύγαζε από σκηνής: «Αν θέλετε να δείτε μεγαλοφυΐες, μην ανοίξετε την τηλεόρασή σας απόψε. Αν όμως θέλετε να δείτε πολύ ωραίες γυναίκες, τότε πρέπει να παρακολουθήσετε τα καλλιστεία» (1). Εναντίον του δισεκατομμυριούχου έχουν κατατεθεί αρκετές μηνύσεις για βιασμό –μία από αυτές αφορούσε τον βιασμό μιας δεκατριάχρονης ανήλικης. Αν και δεν σταματά να καυχιέται για τις ερωτικές κατακτήσεις και τις σεξουαλικές επιδόσεις του, το 2007 σκεφτόταν να λανσάρει ένα ριάλιτι στο οποίο νεαρές κοπέλες «που τους αρέσει να γλεντάνε» θα στέλνονταν σε ένα οικοτροφείο όπου «θα τους μάθαιναν καλούς τρόπους» (2).

Ένας υποψήφιος πρόεδρος που συμπυκνώνει όλες τις αρνητικές πλευρές της ανδρικής κυριαρχίας (φωτ.: Pixabay/johnhain).

Το πάθος του για τις καλλίγραμμες γυναίκες πηγαίνει χέρι-χέρι με μια βαθύτατη απέχθεια για το γυναικείο σώμα. Η δικηγόρος Ελίζαμπεθ Μπεκ διηγήθηκε (στο CNN, στις 29 Ιουλίου 2015) ότι το 2011 είχε αναγκαστεί να διακόψει μια σύσκεψη επειδή ήταν ώρα να συλλέξει γάλα για το μωρό της με το θήλαστρο. Τότε ο Τραμπ σηκώθηκε, με το πρόσωπο κατακόκκινο και, κουνώντας τον δείκτη προς το μέρος της, επαναλάμβανε: «Είστε αηδιαστική!» Έχοντας δεχθεί πλήγματα κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης με τη δημοσιογράφο του Fox Μέγκιν Κέλι, έφριττε όταν αναφερόταν σε εκείνη: «Μπορούσες να δεις το αίμα να στάζει από τα μάτια της, από το… Τέλος πάντων!» (CNN, 7 Αυγούστου 2015). Και, στις 21 Δεκεμβρίου του 2015, κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης, σχολίαζε ως εξής μια σύντομη απουσία της Χίλαρι Κλίντον, η οποία, κατά τη διάρκεια ενός ντιμπέιτ του Δημοκρατικού Κόμματος, είχε εκμεταλλευθεί μια διακοπή για διαφημιστικά μηνύματα προκειμένου να πάει στην τουαλέτα: «Εγώ ξέρω πού πήγε. Είναι υπερβολικά σιχαμερό, δεν θέλω να σας μιλήσω γι’ αυτό. Όχι, όχι, μην το πείτε!».

Ο συμβολισμός είναι μάλλον εντυπωσιακός: η πρώτη γυναίκα στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών που έλαβε το χρίσμα για τις προεδρικές εκλογές βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν άντρα που διακρίνεται για επίδειξη τοξικού μισογυνισμού. «Ξέρετε, παίζει το γυναικείο χαρτί. Χωρίς αυτό, δεν θα είχε καμία πιθανότητα να κερδίσει», είπε ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών στις 7 Μαΐου, κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης. Δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει κάτι τέτοιο: όταν ένα μέλος μιας περιθωριοποιημένης κοινωνικής ομάδας –μια γυναίκα, ένας μαύρος– έρχεται να αναστατώσει την πολιτική σκηνή, «τον κατηγορούν ότι εισάγει ζητήματα ταυτότητας στον δημόσιο διάλογο, λες και κάτι τέτοιο θα αποσπάσει την προσοχή από τα αληθινά ζητήματα», παρατηρεί ο Τζάκσον Κατζ (3). Όμως, όπως υποστηρίζει ο δοκιμιογράφος, οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές ανέκαθεν υπήρξαν μια υπόθεση ταυτότητας. Μονάχα που στο παρελθόν κανείς δεν το πρόσεχε, δεδομένου ότι η μόνη ταυτότητα που διακυβευόταν σε αυτές ήταν η ανδροπρέπεια –και πιο συγκεκριμένα, μέχρι την εμφάνιση του Μπάρακ Ομπάμα, η λευκή ανδροπρέπεια.

«Μια ελάχιστα πιο εκλεπτυσμένη εκδοχή της κόντρας ανάμεσα σε έφηβα αγόρια για το ποιος είναι πιο δημοφιλής»: ιδού, σύμφωνα με τον Κατζ, με τι μοιάζει η διεκδίκηση του τίτλου του ηγέτη του ελεύθερου κόσμου. Όπως και στο λύκειο, το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι κάποιος να θεωρηθεί «φλώρος», «κότα» (4) –και, πάλι όπως στο λύκειο, εκείνοι που καταβάλλουν υπερβολικά κραυγαλέες προσπάθειες για να το παίξουν άνετοι, δεν μπορούν να ελπίζουν σε κανενός είδους έλεος. Το 1988, ο Δημοκρατικός Μάικλ Δουκάκης απάλλαξε τους Ρεπουμπλικανούς από τον κόπο να τον γελοιοποιήσουν, όταν θεώρησε καλό να τον κινηματογραφήσουν να κάνει φιγούρες πάνω σε ένα άρμα μάχης, φορώντας στρατιωτικό κράνος: έμοιαζε με τετράχρονο αγοράκι που κάνει την πρώτη βόλτα του καβάλα στα αλογάκια του λούνα παρκ. Το 2004, ο υποψήφιος Τζον Κέρι, στην προσπάθειά του να συναγωνιστεί την εικόνα του καουμπόι που πρόβαλε ο απερχόμενος πρόεδρος Τζορτζ Μπους, είχε καλέσει τους φωτογράφους να τον συνοδεύσουν σε ένα κυνήγι που οργάνωσε στο Οχάιο: οι συντηρητικοί κάγχασαν στην θέα της ολοκαίνουργιας κυνηγητικής στολής του.

Φέτος ωστόσο, ο Τραμπ και οι ανταγωνιστές του για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών κατάφεραν να επιδοθούν σε μια κυριολεκτική εκδοχή της αγορίστικης κόντρας «ποιος την έχει μεγαλύτερη». Τον Μάιο, ο Μάρκο Ρούμπιο υπαινίχθηκε ότι ο γερο-πλεϊμπόι με το πορτοκαλί μαλλί έχει ένα τοσοδούλι πέος: ο ενδιαφερόμενος τον διέψευσε καυχώμενος για τον ανδρισμό του. Τον Ιανουάριο, ο Τραμπ είχε ειρωνευτεί τον γερουσιαστή της Φλόριδας επειδή φορούσε ένα ζευγάρι μπότες με ενισχυμένα τακούνια ώστε να δείχνει ψηλότερος, υποχρεώνοντάς τον να αντεπιτεθεί μιλώντας για αμερικάνικο ποδόσφαιρο και πυροβόλα όπλα. Η καταβύθιση του δημόσιου διαλόγου σε τέτοια αβυσσαλέα βάθη ανησύχησε μέχρι και τον μαχητικό αντιφεμινιστή Ντιν Έσμεϊ: «Εδώ έχουμε την φούσκα των φοιτητικών δανείων που είναι έτοιμη να σκάσει και μια μεσαία τάξη η οποία διαλύεται (5)…». Μάλλον είναι κι αυτός ένας ακόμη θηλυπρεπής διανοούμενος που δεν ξέρει να διασκεδάζει.

Ο κ. Τραμπ καυχιόταν κατά τη διάρκεια μιας προεκλογικής συγκέντρωσης: «Μπορώ να πυροβολήσω κάποιον καταμεσής της 5^ης Λεωφόρου και να μην χάσω ούτε μία ψήφο». Ωστόσο, αν τελικά εκλεγεί, το προφίλ του ως «κουτσαβάκι» δεν θα αποτελέσει καινοτομία στη διεθνή σκηνή. Υπάρχει ήδη το παράδειγμα του Βλαντιμίρ Πούτιν στη Ρωσία, του Νικολά Σαρκοζί στη Γαλλία (2007-2012), του Ροντρίγκο Ντουέρτε στις Φιλιππίνες… Ο πρώτος δήλωνε «θα πάω να σκοτώσω τους τρομοκράτες ακόμα και μέσα στους καμπινέδες» (Σεπτέμβριος 1999), ο δεύτερος «θα καθαρίσω με το πιεστικό Kärcher» τους 4.000 ενοίκους ενός εξεγερμένου συγκροτήματος κατοικιών στην υποβαθμισμένη παρισινή συνοικία της Κουρνέβ (19 Ιουνίου 2005), ενώ ο τρίτος, εκλεγμένος στις 9 Μαΐου 2016, υπόσχεται τον θάνατο «100.000 παραβατών, των οποίων τα πτώματα θα ταΐσουν τα ψάρια του Κόλπου της Μανίλας (6)».

Σε κάθε χώρα, αυτή η υπεραρρενωπότητα έχει τις ρίζες της σε μια ιδιαίτερη ιστορία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ο Ρίτσαρντ Νίξον που, κατά τη δεκαετία του 1970, είχε πρώτος την ιδέα να εκμεταλλευθεί τη δυσφορία των λευκών ανδρών από τις λαϊκές τάξεις: όχι ξαναδίνοντάς τους την οικονομική αξιοπρέπεια που τους είχε υπεξαιρεθεί με τη συνενοχή του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, αλλά μετατοπίζοντας τον δημόσιο διάλογο στο πεδίο των «αξιών» (7) και υποκινώντας τους να στρέψουν τον θυμό τους ενάντια στις χειραφετημένες γυναίκες, στους χίπηδες και στις μειονότητες.

Κανείς δεν ενσάρκωσε καλύτερα την επιτυχία αυτής της στρατηγικής από τον Ρόναλντ Ρήγκαν. Απέναντι σε έναν Τζίμι Κάρτερ του οποίου το κύρος είχε υπονομευθεί από τη μακροχρόνια κράτηση ομήρων (επί 444 ημέρες) στην αμερικανική πρεσβεία της Τεχεράνης, εμφανίστηκε το 1980 ως λυτρωτής. Η καριέρα του στο Χόλυγουντ του επέτρεψε να ξαναζωντανέψει τον μύθο του καουμπόι, αυτόν τον παροξυσμό της λευκής αρρενωπότητας, που καταφεύγει με προθυμία στη βία μέσα σε έναν ανελέητο κόσμο. «This is Reagan country» («Αυτή είναι η χώρα του Ρήγκαν») ισχυριζόταν ένα από τα συνθήματα που χρησιμοποίησε για την επανεκλογή του το 1984 –ξεκάθαρη παραπομπή στη διάσημη διαφημιστική καμπάνια τσιγάρων «This is Marlboro country», όπου πρωταγωνιστούσε ένας καουμπόι. Βεβαίως, όλα αυτά ελάχιστη σχέση είχαν με την πραγματικότητα. Ένας από τους πρώην υπεύθυνους του επιτελείου του διηγήθηκε τι συνέβη όταν μια μέρα, τότε που ο Ρήγκαν ήταν υποψήφιος για το αξίωμα του κυβερνήτη της Καλιφόρνιας, έπρεπε να κάνει έναν περίπατο ιππασίας με μια δημοσιογράφο. Ο Ρήγκαν εμφανίστηκε φορώντας ένα κολάν ιππασίας –τη συνηθισμένη περιβολή του όταν ίππευε. Θορυβημένος, ο σύμβουλός του τον έστειλε αμέσως να αλλάξει: «Θα σε περάσουν για καμιά μυγιάγγιχτη της Ανατολικής Ακτής (8)! Οι ψηφοφόροι της Καλιφόρνια θέλουν να είσαι καουμπόι!».

Μία ακόμη υπόμνηση του Φαρ Ουέστ: ένας υποψήφιος για το υπέρτατο αξίωμα της χώρας οφείλει να διατρανώνει την αποφασιστικότητά του για την «προστασία της οικογένειάς του». Το 1988, ο Μάικ Δουκάκης βούλιαξε οριστικά μια πολιτική καριέρα που είχε ήδη δεχθεί σημαντικό πλήγμα από την υπόθεση του τανκ όταν, ερωτηθείς τι θα έκανε αν η γυναίκα του βιαζόταν και δολοφονούνταν, αρκέστηκε να απαντήσει ότι, κατά τη γνώμη του, η θανατική ποινή δεν μπορεί να αποτελεί τη λύση. Αναλύοντας τη θεαματική αντιφεμινιστική ένταση που ακολούθησε μετά την 11^η Σεπτεμβρίου (9), η δοκιμιογράφος Σούζαν Φαλούντι κατέδειξε πώς, αντιδρώντας στις επιθέσεις, οι Αμερικανοί βάλθηκαν ασταμάτητα να παράγουν εξωπραγματικές αφηγήσεις διασώσεων αδύναμων γυναικών από μυώδεις ήρωες. Η ταπείνωση που υπέστησαν από την ξαφνική αποκάλυψη του πόσο ευάλωτοι ήταν, τους γύρισε πίσω στον πρώτο «πόλεμο ενάντια στον τρόμο» που γνώρισε το έθνος τους: στον πόλεμο των αποίκων ενάντια στις επιδρομές των Ινδιάνων. Ξαναγραμμένη για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες της προπαγάνδας, η ιστορία της διάσωσης της στρατιωτίνας Τζέσικα Λυντς στο Ιράκ το 2003 (10) έφερνε αμέσως στον νου την Αιχμάλωτη της Ερήμου του Τζον Φορντ (1956). Ένα σποτ για την επανεκλογή του Τζορτζ Μπους το 2004 έδειχνε τον πρόεδρο να σφίγγει στην αγκαλιά του μια έφηβη, την Άσλεϋ, της οποίας η μητέρα είχε σκοτωθεί στους Δίδυμους Πύργους, ενώ ταυτόχρονα η κοπέλα ακουγόταν να λέει: «Είναι ο ισχυρότερος άντρας του κόσμου και το μόνο που θέλει είναι να βεβαιωθεί ότι εγώ είμαι ασφαλής».

Το έχουμε καταλάβει: σε αυτή την πλειοδοσία επιθετικής αρρενωπής πόζας, οι Δημοκρατικοί ξεκινούν με δομικό μειονέκτημα. Ωστόσο, ο Κατζ έχει μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση: αρκετοί ανάμεσά τους αφήνονται να παρασυρθούν στο ιδεολογικό γήπεδο του αντιπάλου –όταν δεν στρέφονται ολόπλευρα προς τα δεξιά, όπως μαρτυρά η εξωτερική πολιτική που επαγγέλλεται η Χίλαρι Κλίντον. Έτσι, μοιραία, δίνουν την εντύπωση διστακτικών και μικρόψυχων ανθρώπων. Από αυτή την άποψη, η υποψηφιότητα του Μπέρνι Σάντερς για το χρίσμα των Δημοκρατικών αποτέλεσε μια σημαντική καμπή. Προβάλλοντας ακομπλεξάριστα τις αριστερές πεποιθήσεις του, ο γερουσιαστής από το Βερμόντ κατόρθωσε να επαναπατρίσει στους κόλπους του κόμματος ένα μέρος των λευκών ανδρών από τις λαϊκές τάξεις. Έφτασε μάλιστα μέχρι και το σημείο να προσφέρει στον εαυτό του την πολυτέλεια του αυτοσαρκασμού, δηλώνοντας τον Μάιο σε μια προεκλογική συγκέντρωση στην Καλιφόρνια ότι είναι «τυπικό δείγμα άντρα του GQ» (αναφερόταν στο γνωστό ανδρικό περιοδικό, η δήλωση στο «Daily Republic», 19 Μαΐου 2016). Στο Instagram, τον είδαμε να ποζάρει χαμογελαστός φορώντας ένα έντονα κόκκινο καπέλο και να ανεβάζει το εξής σχόλιο: «Επιτέλους, το πέτυχα το λουκ του GQ.» Μια μικρή δόση χιούμορ μέσα σ’ έναν ωκεανό τεστοστερόνης δεν κάνει ποτέ κακό…

1. Andrew Kaczynski, «Donald Trump said a lot of gross things about women on “Howard Stern”», Buzzfeed.com, 24 Φεβρουαρίου 2016.
2. Steven Zeitchik, «Trump’s “Lady” comes τo Fox», Variety.com, 12 Ιουνίου 2007.
3. Jackson Katz, «Man Enough? Donald Tramp, Hillary Clinton and the Politics of Presidential Masculinity», Interlink Books, Northampton, 2016. Οι περισσότερες ιστορικές/ανεκδοτολογικές αναφορές του άρθρου προέρχονται από αυτό το βιβλίο.
4. Βλ. Stephen J. Ducat, «The Wimp Factor, Gender Gaps, Holy Wars, & the Politics of the Anxious Masculinity», Beacon Press, Βοστόνη, 2005.
5. Hannah Levintova, «Even some men’s rights activists are worried about a Trump presidence», «Mother Jones», Σαν Φρανσίσκο, 20 Μαΐου 2016.
6. Βλ. Harold Thibaut, «Aux Philippines, “Duterte Harry”, le candidat à la présidence partisan des escadrons de la mort», «Le Monde», 29 Φεβρουαρίου 2016.
7. Βλ. Thomas Frank, «Pourquoi les pauvres votent à droite», Agone, Μασσαλία, 2013.
8. (Σ.τ.Μ.) Στο φαντασιακό των «πραγματικών» Αμερικανών της ενδοχώρας, τα μεσοστρώματα της Ανατολικής Ακτής αποτελούνται από κομψευόμενους ψευτοδιανοούμενους, που δεν είναι «πραγματικοί άντρες» και άρα θηλυπρεπείς.
9. Susan Faludi, «The Terror Dream, Fear and Fantasy in Post 9/11America», Metropolitan Books, Νέα Υόρκη, 2007.
10. Βλ. Ignacio Ramonet, «Τα ψέματα του κράτους», «Le Monde diplomatique», Ιούλιος 2003.

Διαβάστε περισσότερα

Το «αριστοκρατικό» Λύκειο των δεξιοτήτων

Του Γιώργοu Κ. Καββαδία*

Ο περίφημος «εθνικός διάλογος» για την παιδεία  έληξε  με την κατάθεση του  πορίσματος  Α. Λιάκου που περιγράφει μία εκ βάθρων αντιδραστική μετάλλαξη του δημόσιου σχολείου. Η πολιτική της κυβέρνησης με βάση τις κατευθύνσεις ΕΕ και ΟΟΣΑ αποδομεί , τη μαζική δημόσια εκπαίδευση, εξοβελίζει βίαια χιλιάδες μαθητές, διαμορφώνει όρους εργασιακού μεσαίωνα για τους εκπαιδευτικούς. Το σχολείο που περιγράφεται έχει τη σφραγίδα της στρατηγικής της ΕΕ, της έκθεσης του ΟΟΣΑ του 2011 και του κεφαλαίου. Υλοποιεί τις μνημονιακές δεσμεύσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Η πρόσθεση μιας τάξης στο Γυμνάσιο είναι ο δούρειος ίππος για να γίνει το Λύκειο «αριστοκρατικό», απροσπέλαστο για την πλειονότητα των μαθητών. Στη Δ΄ τάξη θα χωρίζει η «ήρα από το στάρι» με εξετάσεις από την «τράπεζα θεμάτων». Στόχος ένα μεγάλο κομμάτι των αποφοίτων να οδηγηθεί σε Επαγγελματικές Σχολές. Μειωμένος θα είναι ο αριθμός των μαθητών που θα συνεχίσει προς τα Λύκεια, με ομολογημένο στόχο το 30% να κατευθύνεται προς τα ΓΕΛ και το 70% προς την τεχνική εκπαίδευση-κατάρτιση. Είναι βασικό προαπαιτούμενο του 3^ου μνημόνιου για την ΕΕΚ (επαγγελματική εκπαίδευση & κατάρτιση), μέχρι το 2017, το 33% των εκπαιδευομένων να συμμετέχουν στη μαθητεία. Το καθοριστικό στοιχείο αυτής της πρότασης είναι η δημιουργία μεταγυμνασιακών ΕΠΑΣ. Σχολών κατάρτισης που δεν ανήκουν στη τυπική εκπαίδευση, αλλά στη κατάρτιση και στη λεγόμενη ΕΕΚ.
Όπως κυνικά αναφέρεται στο κείμενο – πρόταση « ο εκσυγχρονισμός των γνωστικών αντικειμένων, με κριτήριο όχι να βολευτούν δεκάδες ειδικότητες που έχουν παρεισφρήσει [σσ: Ας προσέξουμε τη διατύπωση] σε αυτά, αλλά τα ΕΠΑΛ να απαντήσουν στις προκλήσεις της εποχής»! Δηλαδή η πλειοψηφία των ειδικοτήτων θα περάσουν στις ΕΠΑΣ και την κατάρτιση, εκτός λυκειακής βαθμίδας και στα αναδιαμορφωμένα ΕΠΑΛ θα μείνουν ελάχιστες από τους σημερινούς τομείς και ειδικότητες, κυρίως αυτές που αντιστοιχούν σε σχολές και τμήματα των ΤΕΙ και πιθανόν όχι όλες.
Όσοι μαθητές φτάσουν στο διετές Γενικό Λύκειο θα βρεθούν αντιμέτωποι με ένα αριστοκρατικό και διαφοροποιημένο Λύκειο σκληρών εξεταστικών φίλτρων προκειμένου να εισαχθούν στα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Οι εξετάσεις για να αποκτήσουν εθνικό απολυτήριο δε συνιστούν κατάργηση των Πανελλαδικών εξετάσεων, αλλά αντίθετα ένα ακόμη σκληρότερο εξεταστικό σύστημα κατ’ εικόνα και ομοίωση του I.B. των ιδιωτικών σχολείων. Για πρώτη φορά οι μαθητές δε θα αποκτούν ενιαίο τίτλο σπουδών. Όσοι παρακολουθήσουν τα μαθήματα υψηλού επιπέδου και πετύχουν στις εξετάσεις θα παίρνουν «Εθνικό Απολυτήριο», ενώ οι άλλοι ένα απλό Πιστοποιητικό Παρακολούθησης αμφιβόλου αξίας. Επανέρχεται η Τράπεζα Θεμάτων σε Α΄ και Β΄ Λυκείου, με ενδοσχολικές ή περιφερειακές εξετάσεις με απώτερο στόχο να συνδεθούν οι επιδόσεις των μαθητών με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Μάλιστα ορίζεται ως  βασικό  κριτήριο της θετικής αξιολογικής κρίσης η  μη απόκλιση προφορικής βαθμολογίας και γραπτής επίδοσης του μαθητή.
Προφανής είναι η ανοησία για κατάργηση της παραπαιδείας. Πεδίο δόξης λαμπρό για τα φροντιστήρια, τα γραφεία συγγραφής διπλωματικών και τους συμβούλους καριέρας. Η διαμόρφωση διδακτικού υλικού και τα ατομικά προγράμματα σπουδών στο Λύκειο δίνουν τέλος και στα δωρεάν βιβλία. Το νέο σχολείο  των πολλαπλών αναλυτικών προγραμμάτων, της ατομικής ευθύνης του εκπαιδευτικού και του ατομικού προγράμματος του μαθητή, δεν είναι καν σχολείο, μετατρέπεται σε χώρο μετάδοσης σκόρπιων πληροφοριών και απόκτησης δεξιοτήτων. .
Η νέα δευτεροβάθμια εκπαίδευση συνιστά ένα αριστοκρατικό σύστημα, όπου θα κυριαρχεί η ταξική επιλογή, οι πολλαπλοί μηχανισμοί μορφωτικού αποκλεισμού των παιδιών των ασθενέστερων τάξεων και στρωμάτων και των απομακρυσμένων περιοχών της χώρας, η μαζική στροφή στο σύστημα της μαθητείας και της απλήρωτης εργασίας, ακόμη και μετά το γυμνάσιο, η ταξική διαφοροποίηση των σχολείων με βάση τους νόμους της αγοράς.

Το πόρισμα προβλέπει συγχωνεύσεις Λυκείων, ΓΕΛ και ΕΠΑΛ, πάνω από 30%. Σε αυτό το ποσοστό δεν υπολογίζονται τα μικρά Λύκεια σε νησιωτικές, ορεινές περιοχές, όπου οι μαθητές θα παρακολουθούν μαθήματα με τηλεκπαίδευση! Άλλωστε η έκθεση του ΟΟΣΑ αποτιμούσε ως μεγάλο πρόβλημα την ύπαρξη μικρών σχολείων και πρότεινε τη λειτουργία Λυκείων με πάνω από 250 μαθητές. Πολλά Λύκεια της επαρχίας και κυρίως των νησιωτικών και ορεινών περιοχών καταργούνται και οδηγούμαστε στη δεκαετία του 60, όπου μόνο στην πρωτεύουσα των νομών θα υπάρχει λυκειακή μονάδα (γενική και πιθανά τεχνική). Οι μαθητές θα στοιβάζονται σε πολυμελή τμήματα και σε όσα Λύκεια δε συγκροτούνται όλα τα τμήματα, θα μετακινούνται σε όμορα σχολεία 2.30μμ – 4.00μμ για να προλαβαίνουν να φτάσουν από σχολείο σε σχολείο!

Ο ρόλος του εκπαιδευτικού στο «νέο σχολείο» αλλάζει. Θα είναι «Μέντορας» στην τελευταία τάξη Γυμνασίου για να βοηθά τα παιδιά να καταλάβουν ότι η «βαθμολογία» τους, δεν τους επιτρέπει παρά να πάνε σε μια Τεχνική Σχολή… Θα είναι «Σύμβουλος καθοδήγησης» για τη χάραξη της ατομικής πορείας όσων μαθητών πάνε Λύκειο. Θα είναι «Συντονιστής/στρια», «Επιβλέπων/ουσα» διπλωματικής εργασίας. Θα είναι «Επόπτης/ τρια Μαθητείας» ή αναζητητής επιχειρήσεων. Ο «Νέος εκπαιδευτικός» θα τα κάνει όλα, θα πηγαίνει σε πολλά σχολεία ή στο ίδιο μέχρι τις 4 μ.μ., άρα ωράριο δε θα έχει (όπως στη ζούγλα του ιδιωτικού τομέα; Θα επιμορφώνεται μέσα στο σχολείο «από τους ομοτέχνους του» για να κάνει οικονομία στο κράτος και θα αθροίζει μόρια για την αξιολόγηση από τις επιδόσεις των μαθητών και του σχολείου του. Προφανώς οργανική θέση, μονιμότητα, ωράριο κλπ θεωρούνται ξεπερασμένα.

* Ο Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι φιλόλογος, μέλος της ΣΕ του περιοδικού «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης», αρθρογράφος στο «ΕΘΝΟΣ» και μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Πειραιά.

Διαβάστε περισσότερα

Ευρωπαϊκή Ένωση = Ευρώπη των Πολυεθνικών

H τελευταία έρευνα της Eurostat και τα στοιχεία που βγήκαν στο φως ήρθαν να επιβεβαιώσουν αυτό που ήδη ξέραμε. Η καταστροφή που συντελείται στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία 6 χρόνια(και τώρα με «πρώτη φορά αριστερά») οδηγεί όλο και περισσότερα κομμάτια του πληθυσμού στην υποτάξη του καπιταλιστικού οικοδομήματος των πολυεθνικών. Η επέλαση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης αποτυπώνεται στα ποσοστά φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού που δημοσιεύτηκαν αυτή τη βδομάδα για το 2015.

Παραπάνω από το 1/3 του των Ελλήνων (συγκεκριμένα 35,7% ή αλλιώς 3,8 εκατομμύρια άνθρωποι), βρίσκεται αντιμέτωπο με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού, με το αντίστοιχο ποσοστό το 2008 να ανερχόταν στο 28,1%. Αναλυτικότερα, σε συνθήκες φτώχειας βρίσκεται το 21,4% του πληθυσμού, σε συνθήκες ένδοιας το 22,2%, ενώ το 16,8% του πληθυσμού ζει σε οικογένεια που είναι αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της ανεργίας.
Τώρα, που η «αριστερή» κυβέρνηση έχει αναλάβει το έργο της πλήρους ενσωμάτωσης της ελληνικής οικονομίας στις ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές της συνθήκης του Μάαστριχτ, η διαδικασία κινείται γρηγορότερα.  Η δημόσια περιουσία ξεπουλιέται fast track και προσεχώς θα έχουμε τις εργασιακές μεταρρυθμίσεις που θα οδηγήσουν σε πλήρη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Βέβαια, οι αντιδράσεις των λαϊκών στρωμάτων έχουν παγώσει και αυτό είναι άλλη μία «συνεισφορά» του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» γενικά, στον τόπο.
Βέβαια, η κατάσταση αυτή δεν επικρατεί μόνο στην Ελλάδα. Όσο περισσότερο εξαπλώνεται η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση οι ελληνικές συνθήκες διαβίωσης θα γίνονται ο κανόνας σε όλον τον κόσμο. Σε ανεπτυγμένες χώρες όπως η Μ. Βρετανία τα ποσοστά της ανισότητας έχουν φτάσει σε πολύ υψηλά. Για να μην αναφέρουμε τι γίνεται στις αναπτυσσόμενες, στις  οποίες οι πολυεθνικές κάνουν πάρτυ(Βουλγαρία 41,3% και  Ρουμανία 37,3%, τα ποσοστά φτώχειας). Πρόσφατα,  η ίδια η Παγκόσμια Τράπεζα δήλωσε ότι «οι συνέπειες της παγκοσμιοποίησης στις ανεπτυγμένες οικονομίες είναι συχνά άνισες και μπορεί να έχουν οδηγήσει σε αυξημένη εισοδηματική ανισότητα». Στο σημείωμα αυτό, που αναμεταδόθηκε από το BBC, αναφέρεται ακόμα ότι «ενώ το εμπόριο θα πρέπει να έχει συμβάλει στην αύξηση της ανισότητας σε οικονομίες υψηλού εισοδήματος, το ίδιο έχει κάνει και η τεχνολογική αλλαγή αλλά και η αποδυνάμωση των θεσμών που κάποτε αντιπροσώπευαν τα συμφέροντα των εργαζομένων». Ένας από τους βασικότερους θεσμούς της Νέας Διεθνούς Τάξης, η Παγκόσμια Τράπεζα, παραδέχεται έστω και διστακτικά ποια είναι η πραγματικότητα σήμερα και ποιος ευθύνεται.  
Το παραμύθι της «Ευρώπης των Λαών» έχει πάψει να περνάει και αυτό διότι η καθημέρινότητα φανερώνει μια άλλη εικόνα. Σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αυτή που καταδικάζει 118,8 εκατομμύρια ανθρώπους σε συνθήκες τέτοιες που να μην μπορούν να καλύψουν βασικές ανάγκες. Δεν είναι Ευρώπη των Λαών αλλά Ευρώπη των Πολυεθνικών. Αυτή και οι θεσμοί της αποτελούν σήμερα τον νούμερο έναν κίνδυνο για τους λαούς της Ευρώπης.
ΑΜΕΣΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΤΩΡΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ EΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ
ΕΝΩΣΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟ ΜΕΚΕΑ!
ΠΗΓΕΣ :

Eurostat: Σε συνθήκες φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού πάνω από ένας στους 3 Ελληνες , Καθημερινή, 17 Οκτωβρίου 2016

World Bank admits some have lost out from free trade,Kamal Ahmed BBC , 6 Οκτωβρίου 2016

antipagkosmiopoihsh

Διαβάστε περισσότερα

ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΙ, ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΟΙΚΕΙΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΣΕ ΧΩΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ WORK BULLYING

Αλέξανδρος-Σταμάτιος Αντωνίου

Επίκουρος Καθηγητής | Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης ΕΚΠΑ

Τα θέματα του εκφοβισμού, της παρενόχλησης ή της όποιας μορφής τρομοκράτησης/βίας στο εργασιακό περιβάλλον, αν και φαινόμενα που προϋπήρχαν, κατά τα τελευταία έτη έχουν λάβει ανησυχητικές διαστάσεις στην Ευρώπη αλλά και στην Ελλάδα. Ο εντοπισμός τους συχνά αποδεικνύεται δυσχερής και το πραγματικό τους μέγεθος παραμένει ακόμη εν πολλοίς άγνωστο. Διεθνώς, οι όροι bullying, mobbing και moral harassment στο χώρο εργασίας αναφέρονται στην με όποιο τρόπο (πράξεις, λόγια κ.ά.) σκόπιμη και επαναλαμβανόμενη ψυχoσυναισθηματική και ενίοτε σωματική κακοποίηση των εργαζόμενων.
Συγκεκριμένα, η εργασιακή βία και το work bullying αφορούν ένα ευρύ φάσμα εμπρόθετων και κακόβουλων ενοχλήσεων και εκδηλώσεων επιθετικότητας και εκφοβισμού, οι οποίες σχετίζονται με: προκλητικά μεροληπτική αντιμετώπιση, ταπεινωτικές/υποτιμητικές συμπεριφορές, ανήθικες παρασκηνιακές μεθοδεύσεις, οργανωμένη συκοφαντία, δοκιμασίες/«καψόνια», υβριστική φρασεολογία, μη-ρεαλιστικές πιεστικές χρονικές προθεσμίες, κλιμακούμενους προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, πάσης φύσεως εξαναγκασμούς και καταναγκασμούς και ανοικτές ή συγκεκαλυμμένες απειλές εντός των πλαισίων πάντα του εργασιακού περιβάλλοντος. Το δε moral harassment (ηθική παρενόχληση) αναφέρεται σε μη φανερές επιθέσεις και, για τον λόγο αυτό, η ταυτοποίησή του καθίσταται περαιτέρω δυσχερής και μη αποδείξιμη. Σύμφωνα με πολλούς σύγχρονους ερευνητές του φαινομένου, η ηθική παρενόχληση εμπλέκει κατά βάση συναισθήματα και αναφέρεται σε κάθε καταχρηστική συμπεριφορά (π.χ. εκφράσεις και κάθε μορφής ανάρμοστης στάσης), που προσβάλλει με την επανάληψη ή τη συστηματοποίησή της την αξιοπρέπεια ή την ψυχική ευεξία των εργαζόμενων, θέτοντας σε κίνδυνο τη θέση τους ή υποβιβάζοντας το υφιστάμενο εργασιακό κλίμα.
Στη διεθνή έρευνα, ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στα ατομικά χαρακτηριστικά και την ψυχοπαθολογία των ίδιων των ασκούντων εκφοβισμό. Η χρονική διάρκεια και η συχνότητα με την οποία το άτομο υφίσταται τον εκφοβισμό και την ηθική παρενόχληση, ο σκοπός για τον οποίο παρενοχλεί κάποιος και η σχέση εξουσίας μεταξύ θύματος και θύτη συνιστούν βασικά στοιχεία που συμβάλλουν στην κατανόηση του όλου φαινομένου. Ο ανταγωνισμός αποτελεί αναμφισβήτητα παράμετρο που μαζί με τον φθόνο μπορεί να οδηγήσουν στον εκφοβισμό και στην παρενόχληση του θεωρούμενου ως ανταγωνιστή. Επί παραδείγματι, το να μην είναι σε θέση κάποιος εργαζόμενος να παραδεχθεί και να αποδεχθεί ότι κάποιος συνάδελφός του ενδέχεται να είναι καλύτερος από εκείνον, ενίοτε οδηγεί σε μετατροπή του αρνητικού αυτού συναισθήματος σε επιθετική/βίαιη συμπεριφορά εναντίον του. Επίσης, όχι σπάνια, απώτερη ακόμη επιδίωξη του εκφοβίζοντος αποτελεί και ο εξαναγκασμός προς παραίτηση του στόχου-θύματος, μη αντέχοντας εκείνο μια περαιτέρω βασανιστική και απολύτως ψυχοφθόρα εργασιακή πραγματικότητα.
Σημαντική παράμετρος είναι οι σχέσεις εξουσίας μεταξύ εκφοβίζοντος-εκφοβιζόμενου, καθώς το θύμα συνήθως κατέχει χαμηλότερη ιεραρχικά θέση. Τα περιστατικά εκφοβισμού και βίας από ιεραρχικά ανώτερους χαρακτηρίζονται ως τα πλέον σοβαρά, δεδομένου ότι το θύμα είναι αδύναμο να αντιδράσει κατά της κατάχρησης εξουσίας από τον θύτη, όπως επίσης και της συστηματικής προσπάθειάς του να απομονώσει το στόχο-συνάδελφό του από πιθανούς υποστηρικτές εντός του εργασιακού χώρου και μεθοδικά να του αποστερήσει κάθε διευκολυντικό μέσο για την απρόσκοπτη και αποτελεσματική άσκηση του εργασιακού του ρόλου.
Οι επιπτώσεις του εκφοβισμού στους εργαζόμενους συνδέονται κυρίως με την ένταση και τη διάρκειά του και η στρεσογόνος κατάσταση που βιώνουν τους προκαλεί λειτουργικές διαταραχές, όπως αϋπνία, χρόνια κόπωση, ημικρανίες και μυοσκελετικά προβλήματα. Συνήθεις είναι επίσης και οι ψυχοσωματικές διαταραχές με εκδηλώσεις γαστρεντερικών προβλημάτων, δερματικών παθήσεων, υπερέντασης και απώλειας ελέγχου βάρους. Εν γένει, η έντονη δυσφορία, που βιώνει ο εκφοβιζόμενος, επιδρά στην ψυχοσωματική του ισορροπία και στη συνολική του ευεξία με υψηλή πιθανότητα σοβαρών παθολογικών περιπλοκών.
Στις σοβαρότερες ακόμη συνέπειες της εμπειρίας των εκφοβιστικών και επιθετικών ενεργειών συγκαταλέγονται το μετα-τραυματικό στρες (Post-Traumatic Stress Disorder/PTSD), η κατάθλιψη, η αναβίωση άλλων τραυματικών γεγονότων του παρελθόντος, καθώς και τα μειωμένα επίπεδα συγκέντρωσης. Σύμφωνα με πολλές έρευνες, έχει παρατηρηθεί ότι υψηλά ποσοστά θυμάτων εργασιακού εκφοβισμού εκδήλωσαν αυτοκτονικό ιδεασμό, ως αντιλαμβανόμενη έσχατη λύση στο πρόβλημά τους. Οι συνέπειες του εκφοβισμού και της ηθικής παρενόχλησης δεν περιορίζονται αποκλειστικά στο θύμα, αλλά εκτείνονται και προς το υφιστάμενο εργασιακό πλαίσιο ευρύτερα, όπου κανονικά εντός του οποίου θα πρέπει να λαμβάνει χώρα και η αντιμετώπιση των νοσηρών αυτών φαινομένων.
Έχει φανεί ότι οι αντιδεοντολογικές και παράνομες εν τέλει αυτές ενέργειες «ενδημούν» σε ποικίλους εργασιακούς χώρους, ανεξαρτήτως μορφωτικού και κοινωνικο-οικονομικού επιπέδου και ιδιαιτέρως σε ορισμένους εξ αυτών, όπου δύσκολα θα ανέμενε κανείς να τις παρατηρήσει εκεί. Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί ότι ενθαρρυντικό είναι το γεγονός ότι και στη χώρα μας κατά τα τελευταία έτη έχει ενισχυθεί σε σημαντικό βαθμό η νομική σκευή έναντι τέτοιου χαρακτήρα αντικοινωνικών και ενίοτε ψυχοπαθολογικών εργασιακών συμπεριφορών.

Από την πλευρά δε της ηγεσίας του εκάστοτε εργασιακού περιβάλλοντος επιβάλλεται η υιοθέτηση συγκεκριμένης πολιτικής, με στόχο τόσο στην πρόληψη, όσο και στην πολύπλευρη υποστήριξη των θυμάτων των εκφοβιστικών επιθέσεων. Εν κατακλείδι, όλες οι προαναφερόμενες εργασιακές συμπεριφορές θα πρέπει να μελετώνται ως η αλληλεπίδραση σειράς επιμέρους παραγόντων με εμφανείς συνέπειες για τα ίδια τα θύματα, το εργασιακό τους περιβάλλον αλλά και τον οικογενειακό και κοινωνικό τους περίγυρο.

Διαβάστε περισσότερα

Η γονεϊκή φροντίδα κατά τα πρώτα έτη ζωής οδηγεί σε μακροχρόνιες θετικές επιδράσεις

Μελέτη είχε ως εύρημα ότι ο βαθμός ευαισθησίας της (γονεϊκής) φροντίδας κατά τα τρία πρώτα έτη ζωής ενός ατόμου μπορεί να επιτελέσει προβλεπτικό παράγοντα για την κοινωνική προσαρμοστικότητα και ακαδημαϊκή επιτυχία, όχι μόνο κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας και εφηβείας, αλλά και κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής. Η μελέτη αξιοποίησε πληροφορίες από 243 άτομα που γεννήθηκαν σε συνθήκες φτώχειας, με διαφορετικότητα (όμως) ως προς το φυλετικό και εθνοτικό υπόβαθρο. Οι συμμετέχοντες μελετήθηκαν από την γέννησή τους ως και την ηλικία των 32 ετών. 

 Οι επιδράσεις των πρώιμων εμπειριών φροντίδας παραμένουν ή εξασθενούν καθώς τα άτομα αναπτύσσονται; Μελέτη είχε ως εύρημα ότι ο βαθμός ευαισθησίας της φροντίδας κατά τα πρώτα τρία έτη της ζωής μπορεί να προβλέψει την κοινωνική και την ακαδημαϊκή επιτυχία ενός ατόμου, όχι μόνο κατά τη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, αλλά και κατά το στάδιο της ενήλικης ζωής.

 Η μελέτη, που υλοποιήθηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Minnesota, του Πανεπιστημίου του Delaware, και του Πανεπιστημίου του Illinois στο Urbana-Champaign, δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Child Development. Πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο προσπάθειας επανάληψης και ανάλυσης των ευρημάτων της Μελέτης NICHD αναφορικά με την Πρώιμη Παιδική Φροντίδα και Νεανική Ανάπτυξη (Early Child Care and Youth Development), η οποία έδειξε ότι η πρώιμη μητρική ευαισθησία οδηγεί σε επιμήκεις συσχετίσεις με την παιδική κοινωνική και γνωσιακή ανάπτυξη τουλάχιστον έως και το στάδιο της εφηβείας.

 «Η μελέτη υποδεικνύει ότι η ποιότητα των πρώιμων εμπειριών φροντίδας των παιδιών επιτελούν έναν μακρόχρονο και συνεχιζόμενο ρόλο στην προαγωγή μίας επιτυχημένης κοινωνικής και ακαδημαϊκής ανάπτυξης έως και τα έτη της ωριμότητας,» σημείωσε ο Lee Raby, μεταδιδακτορικός

 Ο βαθμός ευαισθησίας της φροντίδας ορίζεται ως ο βαθμός στον οποίο ένας γονιός ανταποκρίνεται στα σημάδια ενός παιδιού κατάλληλα και άμεσα, ο βαθμός στον οποίο εμπλέκεται θετικά κατά τη διάρκεια των αλληλεπιδράσεων με το παιδί, και με τον οποίο παρέχει μία ασφαλή «βάση» στο παιδί για την εξερεύνηση του περιβάλλοντος. 

Οι ερευνητές αξιοποίησαν πληροφορίες που συλλέχθησαν από 243 ανθρώπους που γεννήθηκαν σε συνθήκες φτώχειας, και που προέρχονταν από ποικίλα φυλετικά/ εθνοτικά υπόβαθρα, που ακολουθήθηκαν από την γέννηση έως και την ενήλικη ζωή (* έως και την ηλικία των 32 ετών) τους, αποτελώντας μέρος της Διαμήκους Έρευνας Ρίσκου και Προσαρμογής της Minessota (Minnesota Longitudinal Study of Risk and Adaptation) . 

Οι παρατηρήσεις των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των μητέρων και των παιδιών τους συλλέχθησαν τέσσερις φορές κατά τη διάρκεια των τριών πρώτων ετών ζωής των παιδιών. Σε «πολλαπλές» ηλικίες κατά τη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, οι δάσκαλοι ανέφεραν τους τρόπους λειτουργίας των παιδιών εντός των ομάδων των συνομηλίκων τους, και τα παιδιά συμπλήρωναν τυποποιημένα test ακαδημαϊκής επίδοσης. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης δεκαετίας της ζωής τους και των αρχών της τρίτης δεκαετίας της ζωής τους, οι συμμετέχοντες ολοκλήρωναν συνεντεύξεις στις οποίες συζητούσαν τις εμπειρίες τους αναφορικά με τις διαπροσωπικές τους σχέσεις και ανέφεραν τις εκπαιδευτικές τους επιδόσεις. 

 Τα άτομα που βίωσαν περισσότερο ευαίσθητη φροντίδα κατά τα πρώιμα στάδια της ζωής τους λειτουργούσαν καλύτερα κοινωνικά και εκπαιδευτικά κατά τις τρεις πρώτες δεκαετίες της ζωής τους, σύμφωνα με τα ευρήματα της μελέτης. Οι συσχετίσεις ήταν πιο έντονες για τα ακαδημαϊκά αποτελέσματα των συμμετεχόντων σε σχέση με τις φιλικές και προσωπικές σχέσεις. Επιπρόσθετα, οι πρώιμες εμπειρίες φροντίδας συνέχισαν να «προβλέπουν» την ακαδημαϊκή – αλλά όχι – κοινωνική επίδοση, έπειτα από την εκτίμηση των πρώιμων κοινωνικοοικονομικών παραγόντων καθώς και του φύλου και της εθνικότητας των παιδιών. Παρόλο που οι οικονομικοί πόροι των οικογενειών αποτελούσαν σημαντικούς προβλεπτικούς παράγοντες της ανάπτυξης των παιδιών, αυτές οι μεταβλητές δεν εξηγούσαν ολικώς την επίμονη και μακρόχρονη επιρροή των πρώιμων εμπειριών φροντίδας στην ακαδημαϊκή επιτυχία των ατόμων. 

Πηγή: Society for Research in Child Development – sciencedaily.com 

socialpolicy.gr 

Διαβάστε περισσότερα

Ε, λοιπόν, ναι: Επανάσταση!

Νίκος Μπογιόπουλος

Τον περασμένο Γενάρη πραγματοποιήθηκε στο Νταβός το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. Κεντρικό του θέμα ήταν η «τέταρτη βιομηχανική επανάσταση».Η εξέταση δηλαδή της ραγδαίας ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, της εισαγωγής στην παραγωγική διαδικασία όλο και περισσότερων τεχνολογικών δυνατοτήτων και των επιπτώσεων που έχει στην ζωή των ανθρώπων.

 

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα του Φόρουμ, με βάση σχετική έρευνα που διενεργήθηκε σε 15 χώρες, η αυτοματοποίηση της παραγωγής με την ένταξη στην παραγωγική διαδικασία της ρομποτικής, θα έχει ως αποτέλεσμα να έχουν χαθεί μέχρι το 2020 πάνω από 7 εκατομμύρια θέσεις εργασίας!

Ενώ λοιπόν η ανθρώπινη διάνοια και ο ανθρώπινος μόχθος επιφέρουν μια ασύλληπτη επιστημονική πρόοδο, αυτή η πρόοδος με την συνεπαγόμενη δυνατότητα αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας, παρότι μπορεί να εξασφαλίσει τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, την καλύτερη ποιότητα ζωής, περισσότερο ελεύθερο χρόνο για τους εργαζομένους, εγκλωβισμένη καθώς είναι στο πλαίσιο των εκμεταλλευτικών παραγωγικών σχέσεων, όχι μόνο δεν βελτιώνει τη ζωή των ανθρώπων αλλά μετατρέπεται σε εισιτήριο μαζικής ανεργίας!

Έναν αιώνα πριν η Ρόζα Λούξεμπουργκ(αποδίδοντας στον Ένγκελς μια φράση που κατά πάσα πιθανότητα ανήκει στον Καρλ Κάουτσκι), έγραφε:

«Ο Φρίντριχ Ένγκελς είπε κάποτε:"Η αστική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα: ή πέρασμα στο σοσιαλισμό ή ξανακατρακύλισμα της ανθρωπότητας στη βαρβαρότητα".Τι σήμαινε όμως "ξανακατρακύλισμα στη βαρβαρότητα" από το σημερινό επίπεδο του ευρωπαϊκού πολιτισμού; Μέχρι σήμερα διαβάζουμε, αναμφισβήτητα, τα λόγια αυτά χωρίς να εμβαθύνουμε στο νόημα που κρύβουν και τα παραθέτουμε χωρίς να προαισθανόμαστε την τρομερή βαρύτητά τους. Σήμερα όμως, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας για να καταλάβουμε τι σημαίνει κατρακύλισμα της αστικής κοινωνίας στη βαρβαρότητα».

Αλήθεια πόσο δύσκολο είναι ξαναδιαβάζοντας αυτά τα λόγια να αντιληφθούμε τι σημαίνει καπιταλιστική βαρβαρότητα; Και τούτο ειδικά στις σημερινές συνθήκες που η επιστήμη και η τεχνολογία μπορούν να εξασφαλίσουν καλύτερους όρους εργασίας και διαβίωσης του ανθρώπινου πληθυσμού αλλά που στο οικονομικό και κοινωνικό σύστημα της κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας η τεχνολογική ανάπτυξη φτάνει να ισοδυναμεί με το αντίθετο: Με εκτεταμένη ανεργία και φτωχοποίηση.

Χαρακτηριστική απόδειξη αυτής της αξεπέραστης αντίφασης του καπιταλισμού, από τη μια να εκτινάσσονται οι παραγωγικές δυνατότητες αλλά από την άλλη να παρεμποδίζεται η βελτίωση της ζωής των ανθρώπων, ήταν η πληροφορία ότι η πολυεθνική «Foxconn», προμηθευτής των εταιρειών «Apple» και  «Samsung», εισήγαγε 60.000 ρομπότ στο εργοστάσιό της στην Κίνα, με αποτέλεσμα την αντικατάσταση – σύμφωνα με δημοσιεύματα της «SouthChinaMorningPost»και δηλώσεις τοπικών αξιωματούχων - αντίστοιχου αριθμού εργατών.

Η «Foxconn» που δεν είναι η μόνη που μειώνει το εργατικό δυναμικό της μέσω της ρομποτικής (πάνω από 30 εταιρείες κινούνται στην ίδια κατεύθυνση στην περιοχή Κουνσάν της Κίνας) ισχυρίστηκε, βέβαια, ότι ναι μεν εισάγει ρομπότ στην παραγωγικής της διαδικασία, αλλά θα… διατηρήσει το εργατικό δυναμικό της. Η αλήθεια, προφανώς, είναι άλλη και είναι αυτή που ομολόγησαν οι «αφέντες» από το Νταβός.

Σωστά, επομένως, σημειώνεται ότι ενώ τα τεχνολογικά θαύματα παρέχουν όλες τις προϋποθέσεις ώστε να τεθούν στην υπηρεσία της βελτίωσης των συνθηκών της ζωής των εργαζομένων, αξιοποιούνται στην αντίθετη κατεύθυνση, υπακούοντας σε ένα και μοναδικό κριτήριο: Την μεγιστοποίηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου ως αποτέλεσμα της κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής.

Εδώ αξίζει να πάμε λίγο πιο πίσω στο χρόνο, για να δούμε μια ακόμα όψη του ίδιου νομίσματος: Η εταιρεία «Apple» είδε τη χρηματιστηριακή της αξία το 2009 να εκτινάσσεται στα 222 δισ. δολάρια. Η µεγάλη επιτυχία µιας εταιρείας που τη δεκαετία του ’90 κινδύνευε µε καταστροφή οφείλετο στο νέο της προϊόν, το iPod. Όταν έγινε η παρουσίαση της νέας ταµπλέτας του iPod στο Τόκιο, που η τιµή της κυµαινόταν από 500 µέχρι 800 δολάρια, τα ειδησεογραφικά πρακτορεία µετέδωσαν από την Ιαπωνία ότι είχαν δημιουργηθεί ουρές χιλιάδων αδηµονούντων αγοραστών έξω από τα καταστήµατα. Σε διάστηµα ενός µήνα η Apple είχε πουλήσει ένα εκατοµµύριοiPod.

Στις 28 Μάη του 2010, την ίδια µέρα δηλαδή που τα διεθνή πρακτορεία ανακοίνωναν την έλευση του νέου iPod, µετέδιδαν µια ακόµα είδηση: ο 13ος στη σειρά εργάτης της εταιρείας «Foxconn» στη νότια Κίνα που είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει ήταν ένας 25χρονος. Η απόπειρα σηµειώθηκε λίγες ώρες µετά τηναυτοκτονία ενός άλλου 23χρονου συναδέλφου του που είχε πηδήξει από το µπαλκόνι του κοιτώνα του.

Αυτά στο εργοστάσιο της «Foxconn» όπου, µεταξύ άλλων εταιρειών (Sony, Nokia, Packard, κ.ά.) κατασκευάζονται και οι συσκευές της Apple. Οι εργάτες (ανάµεσά τους και όσοι αυτοκτόνησαν – όλοι κάτω των 25 ετών) δούλευαν τουλάχιστον 12 ώρες την ηµέρα, έξι µέρες τη βδοµάδα, µε εξευτελιστικές αµοιβές των 300 δολαρίων το µήνα.

Αµείβονταν, δηλαδή, µε µηνιαίες αποδοχές που κινούνται κάτω από το ήµισυ της τιµής πώλησης ενός µόνο iPod. Εργάζονταν σε καθεστώς«στρατιωτικής πειθαρχίας», χωρίς να επιτρέπεται να ανταλλάξουν ούτε µια λέξη µεταξύ τους κατά τη διάρκεια της δουλειάς.

Μετά το κύµα των αυτοκτονιών, που σύµφωνα µε το Παρατηρητήριο Εργασίας οφείλεται στη λειτουργία του εργοστασίου ως κάτεργου και στο γεγονός ότι αφενός η ανθρώπινη αξιοπρέπεια των εργατών καταρρακώνεται από το καθεστώς της εργοδοτικής τροµοκρατίας, αφετέρου η βιολογική τους αντοχή εξαντλείται από τις πολύωρες βάρδιες, η εταιρεία «Foxconn» έλαβε µέτρα: Ανακοίνωσε στους εργαζοµένους ότι θα πρέπει πλέον να δεσµεύονται εγγράφως ότι... δε θα αυτοκτονήσουν (Δρόµοι της Ειρήνης, τεύχος 49, Απρίλης-Ιούνης 2010).

Εντούτοις, παρά τις ενυπόγραφες δεσµεύσεις, παρά το σφράγισμα των παραθύρων, παρά τα µέτρα υποχρεωτικής ψυχανάλυσης στα οποία υποβλήθηκαν οι εργαζόµενοι, το Γενάρη του 2011 µια ακόµα 25χρονη εργαζόμενη µπήκε στη λίστα των αυτοχείρων. Ίσως τα ρομπότ να τηρήσουν καλύτερα την δέσμευσή τους να μην… αυτοκτονούν.

Τα παραπάνω, θα ισχυριστούν κάποιοι, ότι ναι μεν συμβαίνουν, αλλά μόνο στο «σιδηρούν παραπέτασμα» των τριτοκοσμικών εργοταξίων του φτηνού εργατικού κόστους.

Επειδή, μάλλον, οι εικόνες από τον δικό µας κόσμο, τον «πρώτο» κόσµο, οι εικόνες από τις ουρές των ανέργων στους δρόµους της Νέας Υόρκης ή οι εικόνες των συσσιτίων στην Αθήνα δεν τους λένε τίποτα, ας θυµηθούµε την υπόθεση «FranceTelecom».

Στη «FranceTelecom», τα κέρδη της οποίας το 2008 ανήλθαν σε 4,5 δισ. ευρώ, το 2008 και το 2009 ο αριθµός των εργαζοµένων της που αυτοκτόνησαν έφτασε στα 35 άτοµα. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2011 ο συνολικός αριθµός των αυτοκτονιών είχε ανέλθει στις 58. Παραµονή της Πρωτοµαγιάς του 2011 γνωστοποιήθηκε η αυτοκτονία δύο ακόµαεργαζοµένων της «FranceTelecom». Ο ένας ήταν πατέρας τριών παιδιών. Ο δεύτερος, που µάλιστα είχε οριστεί µέλος της επιτροπής-στάχτη στα µάτια που συγκρότησε η εταιρεία για την «πρόληψη των ατυχηµάτων», µην αντέχοντας τους εξευτελισµούς και τις πιέσεις, αυτοπυρπολήθηκε στο πάρκινγκ της εταιρείας.

Οι αυτοκτονίες, όπως προέκυψε τόσο από τα σηµειώµατα των αυτοχείρων όσο και από τις έρευνες των συνδικάτων, συνδέονταν άµεσα µε τις τακτικές της υπερεντατικοποίησης της εκµετάλλευσης και της ηθικής κακοποίησης των εργαζοµένων από την εταιρεία. Διακηρυγµένος στόχος της «FranceTelecom» αποτελεί η διατήρηση της ανταγωνιστικότητάς της έναντι των υπόλοιπων εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην κινητή τηλεφωνία και στο διαδίκτυο. 

Όπως αποκαλύφθηκε το Σεπτέµβρη του 2010, η εταιρεία την προηγούµενη διετία είχε προχωρήσει στην εξειδίκευση ενός ολόκληρου στρατού στελεχών της µε αποστολή «να κάνουν αφόρητη τη ζωή των εργαζοµένων» και µε απώτερο σκοπό να τους εξαναγκάσουν να παραιτηθούν.

Τα σχέδια κερδοφορίας της εταιρείας προέβλεπαν µείωση προσωπικού κατά 22.000, αλλά η «FranceTelecom», καθότι ηµικρατική, δεν µπορούσε να απολύσει με ευκολία τους εργαζοµένους. Έτσι έπρεπε να βρει άλλους τρόπους για να απαλλαγεί από την παρουσία τους.

Είναι τέτοιο το «µακάβριο µεγαλείο» του καπιταλισµού, που ως µέθοδο απαλλαγής του από τους «περιττούς» εργαζοµένουςσυµπεριλαµβάνειακόµα και τη µέθοδο των αυτοκτονιών. Υπ’ αυτή την έννοια, η ανεργία λόγω της εισαγωγής ρομπότ στη θέση του εργάτη, θα μπορούσε συγκρινόμενη με την μέθοδο της αυτοκτονίας, να θεωρηθεί έως και… φιλανθρωπία.

Πόσο διαφέρουν, λοιπόν, οι αυτοκτονίες στον εργασιακό Μεσαίωνα της Κίνας από τις αυτοκτονίες στα εργασιακά κάτεργα της Γαλλίας;

Αλλά ας αφήσουµε τα εργασιακά Τάρταρα της Κίνας, τα «πολιτισμένα» κάτεργα της Γαλλίας (ας προσπεράσουμε ακόμα και τις αυτοκτονίες της κρίσης, όπως η προχτεσινή, εδώ στην πατρίδα μας) και ας έρθουµε στη Γερµανία, την έτερη µαζί µε τη Γαλλία«ατµοµηχανή της Ευρώπης». Ιδού πώς παράγεται ο «ατµός» και τούτο προ Μνημονίων και προ κρίσης:

«... η απασχόληση εκµισθούµενωνεργαζοµένων ανήλθε από 782 χιλιάδες το 2001 σε 1.200 χιλιάδες εργαζοµένους το 2006. Στο εργοστάσιο της Μερσεντές στο Worth ένας στους δέκα εργαζοµένους είναι εκµισθωµένος. Το ίδιο συµβαίνει και σε πολλές άλλες µεγάλες επιχειρήσεις, όπως η Siemens. Η Siemens µάλιστα στον ισολογισµό της καταχωρεί τις δαπάνες για τους εκµισθωµένουςεργαζόµενους όχι στις δαπάνες για µισθούς αλλά στις δαπάνες για υλικά!» (Γιώργος Σταµάτης, Περί Νεοφιλελευθερισµού, εκδόσεις ΚΨΜ).

Αυτά συμβαίνουν σε συνθήκες τρίτης και τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης. Κάποιοι, όμως, παριστάνουν ότι δεν αντιλαμβάνονται τα λόγια της Λούξεμπουργκ. Ας τα επαναλάβουμε:

«Σήμερα όμως, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας για να καταλάβουμε τι σημαίνει κατρακύλισμα της αστικής κοινωνίας στη βαρβαρότητα».

Ζούμε, δηλαδή, σε μια κοινωνία που ξεχειλίζει βαρβαρότητα την στιγμή που η ασύλληπτη ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήµης κάνει περισσότερο εφικτή από ποτέ την «άλλη» κοινωνία, όπως µεγαλοφυώς το είχε περιγράψει ο Αριστοτέλης:

«Αν κάθε όργανο– έλεγε -µπορούσε να κάνει τη δουλειά του, διατασσόµενο ή προαισθανόµενο από µόνο του όπως λέγεται για τα αγάλµατα του Δαιδάλου ή τους τρίποδες του Ηφαίστου (...) αν λοιπόν οι σαΐτες ύφαιναν µόνες τους και τα πλήκτρα έκρουαν µόνα τους τις χορδές της κιθάρας, τότε ούτε οι αρχιτεχνίτες θα είχαν ανάγκη από βοηθούς ούτε οι αφέντες από δούλους»(Αριστοτέλης, Πολιτικά I).

Τι διαφορετικό ισχυρίζεται ο Μαρξ; Τι διαφορετικό επιβεβαιώνεται µέσα από τις διαρκείς καπιταλιστικές κρίσεις αν όχι, ότι σε τέτοιες συνθήκες επιστημονικοτεχνικής ανάπτυξης είναι απολύτως εφικτή µια άλλη κοινωνία,  µια κοµµουνιστική κοινωνία, ότι δηλαδή είναι ορατή από την άποψη των αντικειμενικών συνθηκών η ελπίδα της απελευθέρωσης από τον καταναγκασµό;

Τι άλλο επιβεβαιώνει η εποχή της ρομποτικής αν όχι την δυνατότητα µιας κοινωνίας όπου

«το αληθινό βασίλειο της ελευθερίας αρχίζει εκεί που σταµατά η αναγκαιότητα, εκεί που η εργασία δεν µετατρέπεται σε εµπόρευµα, αλλά αποτελεί αυτοσκοπό και µέσο για να εκφράσει ο άνθρωπος τις πλούσιες δηµιουργικές του ικανότητες. Όταν η αναγκαστική εργασία αντικατασταθεί από τη δηµιουργική εργασία, όταν η ελευθερία του ενός ατόµου γίνει όρος και προϋπόθεση για την ελευθερία των άλλων ατόµων, τότε, µέσα στο κλίµα της γενικής ελευθερίας, που είναι η ουσία της ανθρώπινης φύσης, θα κάνει την εµφάνισή του ο καινούριος τύπος του ολοκληρωµένου ανθρώπου».

Και πώς θα γίνει αυτό; Όχι, προφανώς, µε εκκλήσεις στην ηθική των καπιταλιστών και των πολιτικών τους εκπροσώπων. Ούτε µε την προσµονή ότι οι κεφαλαιοκράτες θα «αυτοκτονήσουν». Ούτε πολύ περισσότερο µε την υποταγή των προλετάριων στον πόλεµο που έχουν εξαπολύσει οι πλουτοκράτες εναντίον τους.

Άλλος τρόπος γιανα μπει τέλος στην διαιώνιση του καθεστώτος «αφέντες – δούλοι» δεν υπάρχει από το πέρασμα της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής στους «δούλους». Με την συνακόλουθη αξιοποίηση της επιστήμης και της τεχνολογίας προς όφελος των «δούλων». Που, όμως, για να πάψουν να είναι «δούλοι» δεν έχει εφευρεθεί άλλος τρόπος από εκείνον που σε σαφή µαρξιστική-λενινιστική διάλεκτο διατύπωσε ο Βάρναλης:

«Άιντε θύµα, άιντε ψώνιο,/ άιντε Σύµβολον αιώνιο!/ Αν ξυπνήσεις, µονοµιάς/ θάρτει ανάποδα ο ντουνιάς».

«Μα αυτό σημαίνει επανάσταση;», θα σουφρώσουν την μυτούλα τους οι κύριοι και οι κυρίες επί των τιμών. Μα ναι, καλέ! Επανάσταση! Που για να είναι τέτοια δεν μπορεί παρά να αποτελεί το συνειδητό και απολύτως δημοκρατικό έργο της συντριπτικής πλειοψηφίας των  εκατομμυρίων καταπιεσμένων απέναντι στην οικτρή μειοψηφία των καταπιεστών τους. Και όπως μας λένε οι ταγοί μας και οι κάθε λογής πασιφιστές μας - έτσι δεν μας λένε; - δεν υπάρχει τίποτα δημοκρατικότερο από τον σεβασμό της θέλησης των εκατομμυρίων. Η’ μήπως όχι;

Όσο για τους άλλους, που θα αρχίσουν τα γνωστά «και πως θα γίνει;», «και ποιος θα την κάνει;», και «αφού» το ένα και «αφού» το άλλο, για να το λήξουμε – προς το παρόν και χωρίς τη συνήθη στρεψοδικία που ανάγει την εργατική επανάσταση σε σκηνοθετημένο στο πόδι μονόπρακτο ώστε να περνάμε την ώρα μας και τη ζωή μας κουβεντιάζοντας για τα φωτιστικά εφέ ενός ανύπαρκτου λόγω της ατέρμονης αμπελοφιλοσοφίας σκηνικού - ας περιοριστούν να απαντήσουν: Ναι ή ου; Αποδέχονται αυτή την προοπτική ως προοπτική, ναι ή όχι; Και αν ναι, αφού το καταθέσουν και εκτεθούν γι’ αυτό χωρίς περιστροφές και αν πράγματι το εννοούνε όσοι λένε ότι το εννοούνε, τότε έχει νόημα η συζήτηση και για το «τι» και για το «πως». 

Επανάσταση, λοιπόν; Προσωπικά απαντάμε ανεπιφύλακτα:«Ναι». Γιατί, εκτός όλων των υπολοίπων, μιας και ο Τσίπρας, ο Μητσοτάκης, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος δεν χάνουν ευκαιρία να μας υπόσχονται ότι η επερχόμενη 200η επέτειος του ’21 θα είναι ονειρεμένη, ας θυμηθούμε κι αυτό:  

«Η επανάσταση σε μερικούς μπορεί να μην αρέσει/ μα είναι ο μόνος σίγουρος και δίκαιος τρόπος/ να καθαρίσεις απ’ το ρίπος τους ανθρώπους» (Λόρδος Μπάυρον) 

Διαβάστε περισσότερα