Άρθρο του Graeme Wood
Το Ισλαμικό Κράτος δεν είναι απλώς μια συλλογή ψυχοπαθών. Πρόκειται για μια θρησκευτική ομάδα με προσεκτικά μελετημένες πεποιθήσεις, μεταξύ των οποίων και αυτή που λέει ότι το ίδιο αποτελεί βασικό παράγοντα της επερχόμενης Αποκάλυψης. Εδώ, λοιπόν, θα δούμε τι σημαίνει αυτό για τη στρατηγική του και πώς να το σταματήσουμε.
Ποιο είναι το Ισλαμικό Κράτος;
Από πού προέρχεται και ποιες είναι οι προθέσεις του; Η απλότητα των ερωτημάτων αυτών μπορεί να εξαπατά και λίγοι ηγέτες της Δύσης φαίνεται να γνωρίζουν τις απαντήσεις. Τον Δεκέμβριο, οι New York Times δημοσίευσαν απόρρητα σχόλια από τον Υποστράτηγο K. Nagata, ο διοικητής Ειδικών Επιχειρήσεων για τις Ηνωμένες Πολιτείες στη Μέση Ανατολή, παραδέχθηκε ότι είχε μόλις άρχισε να καταλαβαίνει πως οι εκκλήσεις του Ισλαμικού κράτους αναφέρονται στην προσφυγή του ισλαμικού κράτους. «Δεν έχουμε νικήσει την ιδέα», είπε. «Εμείς δεν καταλαβαίνουν ούτε την ιδέα». Κατά το παρελθόν έτος, ο Πρόεδρος Ομπάμα αναφέρθηκε στο ισλαμικό κράτος, με διάφορους τρόπους, όπως «όχι ισλαμικό» και σαν μια ομάδα «κατώτερη της Αλ-Κάιντα», δηλώσεις στις οποίες αντανακλάται η σύγχυση σχετικά με την ομάδα αυτή και μπορεί αυτές να έχουν συμβάλει στο να γίνουν σημαντικά στρατηγικά λάθη.
Η ομάδα κατέλαβε τη Μοσούλη στο Ιράκ, τον περασμένο Ιούνιο, και ήδη κυβερνά μια περιοχή μεγαλύτερη από ό, τι το Ηνωμένο Βασίλειο. Ο Abu Bakr al-Baghdadi υπήρξε ηγέτης του από το Μάιο του 2010, αλλά μέχρι το περασμένο καλοκαίρι, η πιο πρόσφατη γνωστή εμφάνισή του σε βιντεοσκοπικό υλικό ήταν ένα καρέ με το πρόσωπό του από τη διαμονή σε αιχμαλωσία στις ΗΠΑ, στο στρατόπεδο Bucca, κατά τη διάρκεια της κατοχής του Ιράκ. Στη συνέχεια, στις 5 Ιουλίου του περασμένου έτους, ο ίδιος περπάτησε στον άμβωνα στο Μεγάλο Τζαμί του al-Nuri στη Μοσούλη, για να παραδώσει ένα κήρυγμα του Ραμαζανιού καθώς είναι ο πρώτος χαλίφης από τις γενεές- και έτσι το υλικό αυτήν την φορά ήταν υψηλής ευκρίνειας, και η θέση του από αυτή του κυνηγημένου αντάρτη «εξελίχθηκε» σε αυτή του διοικητή των μουσουλμάνων. Η εισροή των τζιχαντιστών που ακολούθησε, από όλο τον κόσμο, ήταν άνευ προηγουμένου σε ρυθμό και μέγεθος και εξακουλουθεί να αυξάνεται.
Η άγνοιά μας για το Ισλαμικό Κράτος είναι κατά κάποιο τρόπο κατανοητή: Είναι ένα ερημικό βασίλειο και λίγοι από αυτούς που το επισκέφτηκαν επέστρεψαν. Ο Baghdadi μίλησε στην κάμερα μόνο μία φορά. Όμως η διεύθυνση του, και τα υπόλοιπα- ομολογουμένως αμέτρητα- βίντεο προπαγάνδας καθώς και οι εγκύκλιοι του ισλαμικού κράτους, βρίσκονται στο διαδίκτυο. Οι υποστηρικτές του χαλιφάτου έχουν μοχθήσει πολύ για να κάνουν γνωστό το έργο τους. Μπορούμε συνοψίζοντας να πούμε ότι το Κράτος τους απορρίπτει την ειρήνη ως θέμα αρχής, ότι διψάει για γενοκτονία και ότι οι θρησκευτικές απόψεις του καθιστούν αδύνατο το να γίνουν ορισμένοι τύποι αλλαγών σε συνταγματικό επίπεδο – ακόμη και αν η όποια αλλαγή θα μπορούσε να εξασφαλίσει την επιβίωσή του- και ότι θεωρεί τον εαυτό του προάγγελο και βασικό παίκτη στο επικείμενο τέλος του κόσμου.
Το Ισλαμικό Κράτος, επίσης γνωστό ως ”το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του al-Sham” (ISIS), ακολουθεί μια χαρακτηριστική μερίδα του Ισλάμ του οποίου οι πεποιθήσεις σχετικά με την πορεία προς την Ημέρα της Κρίσης είναι σημαντικές από άποψη στρατηγικής , και μπορεί να βοηθήσει στο να γνωρίζει η Δύση τον εχθρό της και να προβλέψει τη συμπεριφορά του. Η άνοδος του στην εξουσία είναι κάτι λιγότερο από θρίαμβος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Αίγυπτο (μια ομάδα τους ηγέτες της οποίας το Ισλαμικό Κράτος θεωρεί αποστάτες) και κυρίως λειτουργεί ως συνειδητοποίηση μιας εναλλακτικής δυστοπίας, στην οποία ο David Koresh ή ο Jim Jones επέζησαν για να ασκούν απόλυτη εξουσία όχι μόνο σε μερικές εκατοντάδες ανθρώπων, αλλά περίπου σε 8 εκατομμύρια.
Έχουμε παρανοήσει τη φύση του Ισλαμικού Κράτους με δύο τρόπους τουλάχιστον. Πρώτον, έχουμε την τάση να βλέπουμε το τζιχάντ ως μονολιθικό και το βλέπουμε να υιοθετεί τη λογική της αλ-Κάιντα απέναντι σε μια οργάνωση που συνέβαλε αποφασιστικά στο να εκλείψει. Οι υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους με τους οποίους μίλησα, εξακολουθούν να αναφέρονται στον Οσάμα Μπιν Λάντεν ως «Σεΐχη Οσάμα”, που είναι τίτλος τιμής. Αλλά το τζιχάντ έχει εξελιχθεί από την εποχή ακμής της Αλ Κάιντα, από το 1998 έως το 2003 περίπου, και πολλοί τζιχαντιστές περιφρονούν τις προτεραιότητες της ομάδας και της τωρινής ηγεσίας.
Ο Μπιν Λάντεν θεωρούσε την τρομοκρατία του ως προάγγελο ενός χαλιφάτου που δεν περίμενε να δει με τα μάτια του όσο ζούσε. Η οργάνωσή του ήταν ευέλικτη, λειτουργώντας ως ένα γεωγραφικά διάσπαρτο δίκτυο αυτόνομων κυττάρων. Το Ισλαμικό Κράτος, αντίθετα, απαιτεί δικό του έδαφος για να εφαρμόζει τους νόμους του και μια δομή από πάνω προς τα κάτω όσον αφορά την λήψη αποφάσεων. (Η γραφειοκρατία του χωρίζεται σε πολιτικό και στρατιωτικό σκέλος, ενώ το έδαφός της σε επαρχίες).
Ο δεύτερος τρόπος που μας παραπλανούν είναι ότι η εκστρατεία τους έχει μεν καλές προθέσεις αλλά είναι ανέντιμη, για την άρνηση της μεσαιωνικής θρησκευτικής φύσης του ισλαμικού κράτους. Ο Peter Bergen, ο οποίος έκανε την πρώτη συνέντευξη με τον Μπιν Λάντεν το 1997, έδωσε τίτλο στο πρώτο του βιβλίο το «Εταιρία: ο Ιερός Πόλεμος» εν μέρει για να αναγνωρίσει τον Μπιν Λάντεν ως έναν άνθρωπο του σύγχρονου κόσμου. Ο Μπιν Λάντεν έκανε εταιρία τον τρόμο και τον διέδωσε με μορφή δικαιόχρησης (franchise). Ζήτησε συγκεκριμένες πολιτικές παραχωρήσεις, όπως την απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από τη Σαουδική Αραβία. Οι στρατιώτες του Πεζικού του ταξίδεψαν στον σύγχρονο κόσμο χωρίς αναστολές. Την τελευταία μέρα που ήταν εν ζωή ο Mohamed Atta, ψώνισε σε κατάστημα Walmart και έφαγε βραδινό σε Pizza Hut.
Μια συνέντευξη με τον Graeme Wood: Ο συγγραφέας περιγράφει πώς ο ίδιος εντόπισε τους πλέον σημαντικούς εργοδότες στο κόσμο για το Ισλαμικό Κράτος και πώς αντέδρασαν μετά την ανάγνωση αυτής της ιστορίας.
Μπαίνω στον πειρασμό να επαναλάβω την παρατήρηση ότι οι τζιχαντιστές είναι σύγχρονοι, κοσμικοί άνθρωποι, με σύγχρονες πολιτικές ανησυχίες, που φορούν μεσαιωνική θρησκευτική μεταμφίεση ώστε να ταιριάζουν με το Ισλαμικό Κράτος. Στην πράξη, πολλά από αυτά που κάνουν φαίνονται ανόητα, με εξαίρεση την ειλικρινή και προσεκτικά μελετημένη δέσμευση για επιστροφή του πολιτισμού σε ένα νόμιμο περιβάλλον του 17ου αιώνα και εν τέλει να φέρουν την Αποκάλυψη.
Οι πιο διακεκριμένοι εκπρόσωποι αυτής της θέσης είναι οι αξιωματούχοι του Ισλαμικού Κράτους και οι ίδιοι οι υποστηρικτές του. Αναφέρονται με εμπαιγμούς στους «σύγχρονους ανθρώπους». Σε μια συζήτηση μαζί τους, επιμένουν ότι δεν πρόκειται (και δεν μπορούν) να αμφισβητήσουν τις κυρίαρχες διδασκαλίες που ενσωματώθηκαν στο Ισλάμ από τον Προφήτη Μωάμεθ και τους πρωθύστερους υποστηρικτές του. Συχνά συνομιλούν με κώδικα και υπαινιγμούς που ακούγονται παράξενοι ή παλιομοδίτικοι σε μη- Μουσουλμάνους, αλλά αναφέρονται σε συγκεκριμένες παραδόσεις και κείμενα του πρώιμου Ισλάμ.
Για να δούμε ένα παράδειγμα: τον Σεπτέμβριο, ο Σεΐχης Abu Muhammad al-Adnani, ο κύριος εκπρόσωπος του Ισλαμικού Κράτους, κάλεσε τους Μουσουλμάνους στις Δυτικές Χώρες όπως την Γαλλία και τον Καναδά να βρουν έναν άπιστο και «να του λιώσουν το κεφάλι με μια πέτρα», να τον δηλητηριάσουν, να τον σύρουν με αυτοκίνητο ή «να καταστρέψουν τις σοδειές του». Για κάποιον στη Δύση, οι Βιβλικές τιμωρίες – λιθοβολισμός και καταστροφή σοδειάς- αποτελούν μεγάλη αντίθεση σε σχέση με τον πιο μοντέρνο τρόπο της ανατίναξης επιβατηγού οχήματος και δολοφονία των επιβατών. (Για να δείξει ότι θα μπορούσε να τρομοκρατήσει μόνο με εικόνες, ο Adnani επίσης αποκάλεσε τον John Kerry ως «απερίτμητο γεροξεκούτη».)
Αλλά ο Adnani δεν μιλούσε απλά με βαριές λέξεις. Ο λόγος του ήταν συνδεδεμένος με θεολογική και νομική αναφορά και η προτροπή του για καταστροφή σοδειάς ηχούσε ακαριαία σαν τις διαταγές του Μωάμεθ να εγκαταλείψουν τα πηγάδια νερού και τις καλλιέργειες- αν δεν ήταν οι στρατοί του Ισλάμ σε αμυντική θέση, στην οποία οι Μουσουλμάνοι στη γη των μη Μουσουλμάνων ή των απίστων δεν θα έπρεπε να δείχνουν συμπόνοια και θα έπρεπε να φεύγουν μακριά.
Η πραγματικότητα είναι ότι το Ισλαμικό Κράτος είναι ισλαμικό. Πολύ ισλαμικό. Ναι, έχει προσελκύσει ψυχοπαθείς και λάτρεις της περιπέτειας, και σε μεγάλο βαθμό έχει δυσαρεστημένους πληθυσμούς από τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη. Αλλά η θρησκεία που έχει διαδοθεί από τους πιο ένθερμους οπαδούς, προέρχεται από συνεπείς και βαθιά μελετημένες ερμηνείες του Ισλάμ.
Σχεδόν κάθε σημαντική απόφαση και νόμος που εκδίδεται από το Ισλαμικό Κράτος εμμένει σε αυτό που αποκαλεί «Η Προφητική μεθοδολογία», στον Τύπο και τις διακηρύξεις, σε πίνακες ανακοινώσεων, πινακίδες κυκλοφορίας, χαρτικά, και κέρματα, κάτι που σημαίνει ότι πρέπει να ακολουθούν την προφητεία και το παράδειγμα του Μωάμεθ, με σχολαστική λεπτομέρεια. Οι Μουσουλμάνοι μπορεί να απορρίψουν το Ισλαμικό Κράτος: σχεδόν όλοι το κάνουν. Αλλά το να προσποιείσαι ότι δεν είναι στην πραγματικότητα μια θρησκευτική, Χιλιετιανή ομάδα, με τη θεολογική βάση που πρέπει να γίνει πρώτα κατανοητή για να καταπολεμηθεί, έχει ήδη οδηγήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες στο να το υποτιμά και να στηρίζει ανόητα σχέδια για την αντιμετώπισή της. Θα πρέπει να εξοικειωθούμε με τη διανοητική γενεαλογία του Ισλαμικού Κράτους, αν θέλουμε να αντιδράσουμε με τρόπο που δεν θα το ενισχύσει, αλλά αντ’ αυτού θα βοηθήσει στο να αυτοθυσιάσει το δικό του υπερβάλλοντα ζήλο.
Η κυριαρχία στην εδαφική επικράτεια είναι μια απαραίτητη προϋπόθεση για την εξουσία του Ισλαμικού Κράτους στα μάτια των υποστηρικτών του. Αυτός ο χάρτης, που τροποποιήθηκε από εργασία του Ινστιτούτου για την Μελέτη του πολέμου, δείχνει την εδαφική κυριότητα υπό την κυριαρχία του Χαλιφάτου στις 15 Ιανουαρίου καθώς και τις περιοχές που αυτό έχει επιτεθεί. Εκεί που διατηρεί την δύναμή του το Κράτος συλλέγει φόρους, ρυθμίζει τιμές, λειτουργεί δικαστήρια και διοικεί υπηρεσίες από αυτές της υγείας και την εκπαίδευση μέχρι τις τηλεπικοινωνίας.
I. Αφοσίωση
Το Νοέμβριο, το Ισλαμικό Κράτος διέδωσε ένα ενημερωτικό βίντεο τονίζοντας τη σχέση του με τον Μπιν Λάντεν. Αναγώρισε τον Abu Musa’b al Zarqawi, τον κτηνώδη αρχηγό της Αλ Κάιντα στο Ιράκ από το 2003 μέχρι το θάνατό του το 2006, ως τον κύριο «πρόγονο», που τον ακολούθησαν διαδοχικά άλλοι δύο ηγέτες ανταρτών πριν τον χαλίφη Baghdadi.
Αξίζει να σημειωθεί κάτι που δεν έχει αναφερθεί: ο διάδοχος του Μπιν Λάντεν, ο Ayman al Zawahiri, ο σοφός Αιγύπτιος χειρούργος οφθαλμίατρος, ο οποίος ηγείται σήμερα της Αλ-Κάιντα. Ο Zawahiri δεν έχει υποσχεθεί υποταγή στον Baghdadi,, και αυτός είναι όλο και πιο μισητός από τους συναδέλφους του τζιχαντιστές. Στην απομόνωση του δεν βοηθά η έλλειψη χαρίσματος: στο βίντεο εμφανίζεται να κοιτάει αλλού και να είναι ενοχλημένος. Αλλά ο διαχωρισμός μεταξύ της Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους είναι εδώ και καιρό σε εξέλιξη, και αρχίζει να εξηγεί, τουλάχιστον εν μέρει, την τεράστια δίψα του τελευταίου για αίμα.
H συντροφιά του Zawahiri στην απομόνωση είναι ένας Ιορδανός κληρικός που ονομάζεται Abu Muhammad al Maqdisi, 55 ετών, ο οποίος δικαίως θεωρείται πνευματικός αρχιτέκτονας της Αλ Κάιντα και ο πιο σημαντικός τζιχαντιστής, άγνωστος στον μέσο Αμερικανό αναγνώστη εφημερίδας. Στα περισσότερα θέματα δόγματος, ο Maqdisi και το Ισλαμικό Κράτος συμφωνούν. Και οι δύο στενά ταυτίζονται με την πτέρυγα των τζιχαντιστών του παραρτήματος του Σουνιτισμού ονομάζεται Σαλαφισμός, μετά το αραβικό al salaf al salih, που σημαίνει «οι ευσεβείς πρόγονοί». Αυτοί οι προπάτορες είναι ο ίδιος ο Προφήτης και οι πρώτοι υποστηρικτές του, τους οποίους οι Σαλαφιστές τιμούν και μιμούνται ως πρότυπο για κάθε συμπεριφορά, συμπεριλαμβανομένων των πολεμικών συμπεριφορών τους, της υψηλής ραπτικής, της οικογενειακής ζωής, ακόμα και της οδοντιατρικής.
Το Ισλαμικό Κράτος περιμένει τον στρατό της “Ρώμης”, της οποίας η ήττα στο Dabiq στη Συρία, θα ξεκινήσει την αντίστροφη μέτρηση για την Αποκάλυψη.
Ο Maqdisi δίδαξε τον Zarqawi, ο οποίος πήγε στον πόλεμο στο Ιράκ με τις συμβουλές και την κατήσχηση του ηλικιωμένου άνδρα στο μυαλό του. Με τον καιρό, όμως, ο Zarqawi ξεπέρασε τον μέντορά του σε φανατισμό, και τελικά κέρδισε την επίπληξη του. Επίμαχο θέμα ήταν η τάση του Zarqawi για αιματηρά θεάματα και από πλευράς δόγματος, το μίσος του για άλλους Μουσουλμάνους, σε σημείο να τους αφορίζει και να τους θανατώνει. Στο Ισλάμ, η πρακτική του Takfir, ή αφορισμού, είναι θεολογικά επικίνδυνη. «Αν ένας άνθρωπος λέει στον αδελφό του ‘Είσαι ένας άπιστος’», ο Προφήτης είπε, «τότε ο ένας από αυτούς έχει δίκιο». Αν ο κατήγορος είναι λάθος, ο ίδιος έχει διαπράξει αποστασία κάνοντας μια ψεύτικη κατηγορία. Η τιμωρία για αποστασία είναι ο θάνατος. Και όμως ο Zarqawi επέκτεινε απερίσκεπτα το φάσμα της συμπεριφοράς τόσο που θα μπορούσε να κάνει άπιστους τους Μουσουλμάνους.
Ο Maqdisi έγραψε στον πρώην μαθητή του, ότι έπρεπε να είναι προσεκτικοί και «να μην εκδίδουν σαρωτικές διακηρύξεις του Takfir» ή «να διακηρύσσουν στους ανθρώπους να είναι αποστάτες εξαιτίας των αμαρτιών τους». Μπορεί να φαίνεται λεπτή η διάκριση μεταξύ αποστάτη και αμαρτωλού, αλλά είναι ένα σημείο της έριδος μεταξύ της Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους.
Αρνούμενος την αγιότητα του Κορανίου ή τις προφητείες του Μωάμεθ διαπράττει μια ωμή αποστασία. Αλλά ο Zarqawi και το Κράτος που δημιούργησε παίρνουν την θέση που πολλές άλλες πράξεις διαχωρίζουν τους Μουσουλμάνους από το Ισλάμ. Αυτά περιλαμβάνουν, σε ορισμένες περιπτώσεις, την πώληση αλκοόλ ή τα ναρκωτικά, το να φορούν Δυτικά ρούχα ή το ξύρισμα της γενειάδας, το να ψηφίζουν σε εκλογές, ακόμη και για έναν μουσουλμάνο υποψήφιο, και το να είναι χαλαροί σχετικά με το να αποκαλούν άλλους ανθρώπους αποστάτες. Όντας Σιίτης, όπως οι περισσότεροι Ιρακινοί Άραβες, ακολουθείς και το πρότυπο, επειδή το Ισλαμικό Κράτος θεωρεί τον Σιιτισμό ως καινοτομία, και, για το Κοράνι, το να καινοτομείς είναι να αρνηθείς την αρχική τελειότητα του. (Το Ισλαμικό Κράτος ισχυρίζεται ότι η κοινές σιϊτικές πρακτικές, όπως η λατρεία στους τάφους των ιμάμηδων και η αυτομαστίγωση σε δημόσιο χώρο, δεν έχουν καμία βάση στο Κοράνι ή στο παράδειγμα του Προφήτη). Αυτό σημαίνει ότι περίπου 200 εκατομμύρια Σιίτες έχουν επισημανθεί για θάνατο. Έτσι είναι επίσης οι αρχηγοί κρατών της κάθε μουσουλμανικής χώρας, οι οποίοι έχουν εξυψώσει τον ανθρώπινο νόμο πάνω από την Σαρία με το να είναι υποψήφιοι για ένα αξίωμα ή με το να επιβάλλουν νόμους που δεν έφτιαξε ο Θεός.
Σύμφωνα με το δόγμα takfiri, το Ισλαμικό Κράτος δεσμεύεται να τον καθαρισμό του κόσμου σκοτώνοντας τεράστιους αριθμούς ανθρώπων. Η έλλειψη αντικειμενικής ενημέρωσης από το έδαφός του, καθιστά την πραγματική έκταση της σφαγής άγνωστη, αλλά οι αναρτήσεις από τα social-media από την περιοχή δείχνουν ότι οι ατομικές εκτελέσεις γίνονται λίγο ή πολύ συνεχώς, και μαζικές εκτελέσεις κάθε λίγες εβδομάδες. Οι Μουσουλμάνοι “αποστάτες” είναι τα πιο συνηθισμένα θύματα. Εξαιρούνται από την αυτόματη εκτέλεση, όπως φαίνεται, οι Χριστιανοί οι οποίοι δεν αντιστέκονται στην νέα τους κυβέρνηση. Ο Baghdadi τους επιτρέπει να ζουν, εφόσον πληρώνουν ένα ειδικό φόρο, που είναι γνωστός ως jizya, και αναγνωρίζουν την υποταγή τους. Η εξουσία του Κορανίου για την πρακτική αυτή δεν είναι σε αμφισβήτηση.
Ο Musa Cerantonio, ένας Αυστραλός ιεροκήρυκας φέρεται να είναι ένας από τους πιο σημαντικούς εργοδότες του Ισλαμικού Κράτους, πιστεύει ότι είναι σχεδιασμένο ότι το Χαλιφάτο θα λεηλατήσει την Κωνσταντινούπολη προτού χτυπηθεί από ένα στράτευμα με επικεφαλής τον αντι-Μεσσία, του οποίου ο ενδεχόμενος θάνατος – όταν μόνο μερικές χιλιάδες τζιχαντιστές παραμείνουν- θα εγκαινιάσει την αποκάλυψη. (Paul Jeffers / Fairfax Media)
Αιώνες έχουν περάσει από τότε που οι πόλεμοι της θρησκείας σταμάτησαν στην Ευρώπη, έπαψαν να σκοτώνονται οι άνθρωποι σε μεγάλους αριθμούς λόγω των απόκρυφων θεολογικών διαφορών. Ως εκ τούτου, ίσως, η δυσπιστία και η άρνηση με την οποία οι Δυτικοί έχουν χαιρετήσει τα νέα από την θεολογία και τις πρακτικές του Ισλαμικού Κράτους. Πολλοί αρνούνται να πιστέψουν ότι αυτή η ομάδα είναι τόσο αφοσιωμένη όσο ισχυρίζεται ότι είναι, ή τόσο οπισθοδρομική ή Αποκαλυπτική όσο δείχνουν οι ενέργειες και δηλώσεις του.
Ο σκεπτικισμός τους είναι κατανοητός. Στο παρελθόν, οι Δυτικοί οι οποίοι κατηγόρησαν τους Μουσουλμάνους ότι ακολουθούν τυφλά αρχαίες γραφές, γεγονός που άρχισε πια να προκαλεί θλίψη στους ακαδημαϊκούς – κυρίως ο αείμνηστος Edward Said- ο οποίος επισημαίνει ότι καλώντας τους Μουσουλμάνους “αρχαίους” ήταν συνήθως απλά ένας άλλος τρόπος για να τους διασύρουν. Δείτε το αντίθετα, παρότρυναν οι μελετητές, δείτε αλλιώς τις συνθήκες υπό τις οποίες αυτές οι ιδεολογίες προέκυψαν: η κακή διακυβέρνηση, τα μεταβαλλόμενα κοινωνικά ήθη, η ταπείνωση του να ζουν σε μια γη που έχει αξία μόνο για το πετρέλαιό τους.
Χωρίς την αναγνώριση αυτών των παραγόντων, καμία εξήγηση για την άνοδο του Ισλαμικού Κράτους δεν θα μπορούσε να είναι πλήρης. Αλλά η εστίαση σε αυτούς για τον αποκλεισμό της ιδεολογίας αντανακλά ένα άλλο είδος της δυτικής προκατάληψης: ότι αν θρησκευτική ιδεολογία δεν ενδιαφέρει και πολύ την Ουάσιγκτον ή το Βερολίνο, σίγουρα θα πρέπει να είναι εξίσου άσχετη στο Raqqa ή την Μοσούλη. Όταν ένας μασκοφόρος εκτελεστής λέει Allahu Akbar ενώ αποκεφαλίζει έναν αποστάτη, μερικές φορές το κάνει για θρησκευτικούς λόγους.
Πολλές κυρίαρχες μουσουλμανικές οργανώσεις έχουν προχωρήσει τόσο πολύ ώστε να πουν ότι το Ισλαμικό Κράτος είναι, στην πραγματικότητα, μη- ισλαμικό. Είναι, βέβαια, καθησυχαστικό να γνωρίζουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Μουσουλμάνων δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για να αντικαταστήσει ταινίες του Χόλιγουντ με τις δημόσιες εκτελέσεις ως βραδινή διασκέδαση. Όμως οι μουσουλμάνοι οι οποίοι καλούν το Ισλαμικό Κράτος μη-ισλαμικό είναι τυπικά, όπως μου είπε ο μελετητής του Princeton Bernard Haykel, ο κορυφαίος ειδικός σε θεολογία των ομάδων: «ντροπιασμένοι και πολιτικά ορθοί, με υπερβολικά θερμή και πνευματικά κενή άποψη για την δική τους θρησκεία» που αγνοεί «ό, τι απαιτεί η θρησκεία τους ιστορικά και νόμιμα». Πολλές αρνήσεις του θρησκευτικού χαρακτήρα του Ισλαμικού Κράτους, είπε, έχουν τις ρίζες τους σε μια «διαθρησκευτική, χριστιανική, ανόητη παράδοση».
Κάθε ακαδημαϊκός που ρώτησα για την ιδεολογία του Ισλαμικού Κράτους με έστειλε στον κ. Haykel. Εξαιτίας της μερικής παρακμής στο Λίβανο, ο Haykel μεγάλωσε στο Λίβανο και τις Ηνωμένες Πολιτείες, και όταν μιλάει μέσα από το μεφιστοφελικό μούσι του, υπάρχει μια υπόνοια μιας ξένης προφοράς που δεν κρύβεται.
Σύμφωνα με τον Haykel, τα σώματα του Ισλαμικού Κράτους είναι βαθιά εμποτισμένα με θρησκευτικό σθένος. Αποσπάσματα από το Κοράνι είναι πανταχού παρόντα. «Ακόμη και οι πεζοί στρατιώτες διακηρύσσουν αυτά τα πράγματα συνεχώς», είπε ο Haykel. «Επιτίθενται και κλέβουν κάμερες και σε βίντεο επαναλαμβάνουν βασικά δόγματα με στερεότυπες εκφράσεις, και αυτό το κάνουν όλη την ώρα». Θεωρεί ότι ο ισχυρισμός ότι το Ισλαμικό Κράτος παραμόρφωσε τα κείμενα του Ισλάμ είναι παράλογος και βιώσιμος μόνο μέσω της εσκεμμένης άγνοιας. «Οι άνθρωποι θέλουν να απαλλαγούν από το Ισλάμ», είπε, «είναι ακριβώς αυτό που λένε στη θεολογική διάλεκτο με τη φράση το Ισλάμ είναι μια θρησκεία της ειρήνης». Ακόμα και εάν υπάρχει ένα τέτοιο πράγμα ως «Ισλάμ»! Είναι αυτό που κάνουν οι Μουσουλμάνοι και το πώς ερμηνεύουν τα κείμενά τους. «Αυτά τα κείμενα τα έχουν κοινά όλοι οι Σουνίτες Μουσουλμάνοι, όχι μόνο το Ισλαμικό Κράτος. «Και αυτοί έχουν όση ακριβώς νομιμότητα έχουν οποιοιδήποτε άλλοι».
Όλοι οι Μουσουλμάνοι αναγνωρίζουν ότι οι πρώτες κατακτήσεις του Μωάμεθ δεν ήταν ξεκάθαρες περιπτώσεις και ότι οι νόμοι του πολέμου πέρασαν στο Κοράνι και στις αφηγήσεις του Κανόνα του Προφήτη, και υπέστησαν επεξεργασία ώστε να ταιριάζουν σε μια ταραχώδη και βίαιη εποχή. Κατά την εκτίμησή του Haykel, οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους είναι αυθεντικά όμοιοι με τις αρχές του Ισλάμ και αναπαράγουν πιστά τους κανόνες του για τον πόλεμο. Αυτή η συμπεριφορά περιλαμβάνει μια σειρά από πρακτικές που οι σύγχρονοι Μουσουλμάνοι έχουν την τάση να προτιμούν να μην αναγνωρίζουν ως αναπόσπαστο στοιχείο από τα ιερά κείμενά τους. «Η δουλεία, η σταύρωση, και οι αποκεφαλισμοί δεν είναι κάτι που αλλόκοτοι [τζιχαντιστές] είναι επιλεκτικά διαλέγουν από την μεσαιωνική παράδοση», δήλωσε ο Haykel. Οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους «είναι ακριβώς στο μέσο της μεσαιωνικής παράδοσης και την φέρνουν χονδρική στις μέρες μας».
Η αποτυχία μας να εκτιμήσουμε τις ουσιώδεις διαφορές μεταξύ του ISIS και της αλ-Κάιντα έχει οδηγήσει σε επικίνδυνες αποφάσεις.
Το Κοράνι εξειδικεύει την σταύρωση ως μία από τις μόνες ποινές που επιτρέπονται για τους εχθρούς του Ισλάμ. Ο φόρος επί των Χριστιανών βρίσκει σαφή υποστήριξη στο Surah Al-Tawba, το ένατο κεφάλαιο του Κορανίου, το οποίο καθοδηγεί τους Μουσουλμάνους να πολεμήσουν τους Χριστιανούς και τους Εβραίους «μέχρι να πληρώσουν το jizya με πρόθυμη υποταγή και αισθάνονται υποταγμένοι». Ο Προφήτης, τον οποίο όλοι οι μουσουλμάνοι θεωρούν υπόδειγμα, επέβαλε αυτούς τους κανόνες και ήταν ιδιοκτήτης σκλάβων.
Οι ηγέτες του Ισλαμικού Κράτους έχουν λάβει την άμιλλα του Μωάμεθ ως αυστηρό καθήκον, και έχουν αναβιώσει τις παραδόσεις που έχουν μείνει σε αδράνεια εδώ και εκατοντάδες χρόνια. «Αυτό που είναι εντυπωσιακό γι ‘αυτούς δεν είναι μόνο η κυριολεξία, αλλά και η σοβαρότητα με την οποία διαβάζουν τα κείμενα αυτά», είπε ο Haykel. «Υπάρχει μια ενδελεχής, ψυχαναγκαστική σοβαρότητα που δεν έχουν συνήθως οι Μουσουλμάνοι».
Πριν από την άνοδο του ισλαμικού κράτους, καμία ομάδα τους τελευταίους αιώνες δεν είχε δοκιμάσει περισσότερο ριζοσπαστική πίστη στο Προφητικό πρότυπο ζωής από τους Wahhabis στην Αραβία του 18ου αιώνα. Κατέκτησαν το μεγαλύτερο μέρος αυτού που είναι τώρα Σαουδική Αραβία και η αυστηρές πρακτικές τους επιβιώνουν σε μια αποδυναμωμένη εκδοχή της Σαρία εκεί. Ο Haykel βλέπει μια σημαντική διάκριση μεταξύ των ομάδων, όμως: «Οι Wahhabi δεν είναι αχαλίνωτα βίαιοι». Περιβάλλονταν από Μουσουλμάνους και κατέκτησαν εδάφη που ήδη Ισλαμικά: αυτό τους απέτρεψε. «Το ISIS, αντίθετα, πραγματικά ξαναζεί την πρώιμη περίοδο». Οι πρώτοι Μουσουλμάνοι περιβάλλονταν από μη-Μουσουλμάνους, και το Ισλαμικό Κράτος, εξαιτίας των τάσεων του takfiri, το ίδιο θεωρεί ότι πρέπει να βρίσκεται στην ίδια κατάσταση.
Αν η Αλ-Κάιντα ήθελε να αναβιώσει τη δουλεία, ενώ ποτέ δεν το είπε. Και γιατί θα το έκανε; Η σιωπή πάνω στο θέμα της δουλείας πιθανώς αντανακλά τη στρατηγική σκέψη, έχοντας δημόσιες συμπάθειες στο μυαλό: όταν το Ισλαμικό Κράτος άρχισε την υποδούλωση ανθρώπων, ακόμη και ορισμένοι από τους υποστηρικτές του στάθηκαν εμπόδιο. Παρ ‘όλα αυτά, το χαλιφάτο συνέχισε να ασπάζεται τη δουλεία και την σταύρωση χωρίς δικαιολογία. «Εμείς θα κατακτήσουμε την Ρώμη σας, θα σπάσουμε τους σταυρούς σας, και θα υποδουλώσουμε τις γυναίκες σας» υποσχέθηκε ο εκπρόσωπός του Κράτους, Adnani, σε μια από τις διάφορες ανώνυμες επιστολές του προς τη Δύση. «Αν δεν έρθει η ώρα αυτή όσο ζούμε εμείς, τότε θα έρθει για τα παιδιά και τα εγγόνια μας και θα πωλούν τους γιους σας ως σκλάβους στην αγορά σκλάβων».
Τον Οκτώβριο, το Dabiq, το περιοδικό του Ισλαμικού Κράτους, δημοσίευσε «Η αναβίωση της δουλείας Πριν την Ώρα», ένα άρθρο που έθεσε το ερώτημα του κατά πόσον οι Yazidis (τα μέλη μιας αρχαίας κουρδικής αίρεσης που δανείζεται στοιχεία του Ισλάμ, και είχε δεχθεί επίθεση από δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους στο βόρειο Ιράκ) είναι ανενεργοί ως Μουσουλμάνοι, και ως εκ τούτου είναι σεσημασμένοι για θάνατο, ή απλώς ειδωλολάτρες, άρα και δίκαιο παιχνίδι για υποδούλωση. Μια ομάδα ειδικών για την μελέτη του Ισλαμικού Κράτους είχε συγκληθεί, με εντολές της κυβέρνησης, για να επιλυθεί αυτό το ζήτημα. Αν είναι ειδωλολάτρες, ο αγνώστου στοιχείων συγγραφέας του άρθρου έγραψε:
Οι γυναίκες και τα παιδιά των Yazidi [πρέπει να] χωρίζονται ανάλογα με την Σαρία μεταξύ των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους που συμμετείχαν στις επιχειρήσεις Sinjar [στο βόρειο Ιράκ] … να υποδουλώνονται οι οικογένειες των kuffar [άπιστοι] και να συλλαμβάνονται οι γυναίκες τους ως παλλακίδες: αυτή είναι η εδραιωμένη στάση της Σαρία απέναντι σε όποιον ήθελε να την αρνηθεί ή να την χλευάσει, γιατί θα είναι σαν να αρνείται ή να χλευάζει τις αφηγήσεις του Κορανίου και του Προφήτη … και έτσι αποστατούν από το Ισλάμ.
II. Εδαφική επικράτηση
Δεκάδες χιλιάδες αλλοδαποί Μουσουλμάνοι πιστεύεται ότι έχουν μεταναστεύσει στο Ισλαμικό Κράτος. Οι νεοσύλλεκτοι κατάγονται από τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, το Βέλγιο, τη Γερμανία, την Ολλανδία, την Αυστραλία, την Ινδονησία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, και πολλά άλλα μέρη. Πολλοί έχουν έρθει να πολεμήσουν και πολλοί προτίθενται να πεθάνουν.
Ο Peter R. Neumann, καθηγητής στο King College του Λονδίνου, μου είπε ότι τα διαδικτυακά καλέσματα ήταν αναγκαία για την διάδοση της προπαγάνδας και για την εξασφάλιση ότι οι νεοεισερχόμενοι ξέρουν σε τι να πιστέψουν. Η διαδικτυακή στρατολόγηση έχει διευρύνει και τα δημογραφικά στοιχεία της τζιχάντ κοινότητας, επιτρέποντας σε συντηρητικές Μουσουλμάνες – σωματικά απομονωμένες στα σπίτια τους- να έρχονται σε επαφή με τους στρατολογητές, να ριζοσπαστικοποιούν, και να κανονίζουν μετάβαση προς τη Συρία. Μέσα από τις εκκλήσεις του προς τα δύο φύλα, το Ισλαμικό Κράτος ελπίζει να χτίσει μια πλήρη κοινωνία.
Το Νοέμβριο, ταξίδεψα στην Αυστραλία για να συναντήσω τον Musa Cerantonio, έναν 30χρονο άντρα, τον οποίον ο Neumann και άλλοι ερευνητές είχαν προσδιορίσει ως μια τα δύο πιο σημαντικές «νέες πνευματικές αρχές» καθοδήγησης ξένων να ενταχθούν στο Ισλαμικό Κράτος. Για τρία χρόνια ήταν κήρυκας μέσω τηλεοπτικών εκπομπών στην Iqraa TV στο Κάιρο, αλλά έφυγε από το σταθμό μετά από αντιρρήσεις ως προς τις συχνές εκκλήσεις του για τη δημιουργία ενός χαλιφάτου. Τώρα κηρύττει στο Facebook και το Twitter.
Ο Cerantonio – ένας μεγάλος, φιλικός άνθρωπος με λεπτεπίλεπτη συμπεριφορά, είπε ότι χλωμιάζει βλέποντας βίντεο αποκεφαλισμού. Μισεί να βλέπει τη βία, ακόμη και αν οι υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους απαιτείται να επαινούν αυτές τις πρακτικές. (Μιλάει ανοιχτά, αμφιβάλλοντας για τους τζιχαντιστές, είναι κατά των βομβιστικών επιθέσεων αυτοκτονίας, με την αιτιολογία ότι ο Θεός απαγορεύει την αυτοκτονία. Αυτός διαφοροποιείται από το Ισλαμικό Κράτος και σε μερικά άλλα σημεία επίσης). Είχε την εμφάνιση του άνδρα με το απεριποίητο πρόσωπο με τρίχες που βλέπει κανείς στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, και η εμμονή του με την ισλαμική Εσχατολογία ήταν κάτι συνηθισμένο. Φάνηκε να ζει ένα δράμα, να βιώνει τα γεγονότα από τη σκοπιά ενός ξένου, σαν να παρακολουθεί μεσαιωνικό μυθιστόρημα φαντασίας, μόνο που το αίμα εδώ είναι πραγματικό.
Τον περασμένο Ιούνιο, o Cerantonio και η σύζυγός του προσπάθησαν να μεταναστεύσουν – δεν θα έλεγε πού («είναι παράνομο να πας στη Συρία», είπε με επιφύλαξη) – αλλά τους έπιασαν στο δρόμο για τις Φιλιππίνες και απελάθηκαν πίσω στην Αυστραλία για την παρατεταμένη διαμονή αντίθετα με τη βίζα του. Η Αυστραλία έχει ποινικοποιήσει τις προσπάθειες για ένταξη ή να ταξίδι στο Ισλαμικό Κράτος, και προέβη στην κατάσχεση του διαβατηρίου του Cerantonio. Ο ίδιος έχει μείνει πια στη Μελβούρνη, όπου είναι πολύ γνωστός στην τοπική χωροφυλακή. Αν ο Cerantonio πιανόταν να διευκολύνει την κυκλοφορία ανθρώπων στο Ισλαμικό Κράτος, θα έπρεπε να φυλακιστεί. Μέχρι στιγμής, όμως, είναι ελεύθερος – ένα τεχνικά αδέσμευτος ιδεολόγος ο οποίος, ωστόσο, μιλάει με αυτό που άλλοι τζιχαντιστές θεωρούσαν ως μια αξιόπιστη φωνή στα θέματα του δόγματος του ισλαμικού κράτους.
Συναντηθήκαμε για μεσημεριανό γεύμα στο Footscray, ένα πυκνοκατοικημένο, πολυπολιτισμικό προάστιο της Μελβούρνης, που είναι το σπίτι του Lonely Planet, του εκδότη ταξιδιωτικού οδηγού. Ο Cerantonio μεγάλωσε εκεί σε μια Ιρλανδή-Καλαβριανή οικογένεια. Σε έναν απλό δρόμο μπορεί κανείς να βρει εστιατόρια από Αφρική, Βιετναμέζικα καταστήματα και οι νέοι Άραβες περπατούν φορώντας τη στολή Salafi της μικρής γενειάδας, με μακρύ πουκάμισο και παντελόνι που τελειώνει στο μέσο της γάμπας.
Ο Cerantonio εξήγησε τη χαρά που ένιωθε όταν ο Baghdadi ανακηρύχθηκε χαλίφης στις 29 Ιουνίου και την ξαφνική, μαγνητική έλξη που άρχισε η Μεσοποταμία να ασκεί πάνω του και στους φίλους του. «Ήμουν σε ένα ξενοδοχείο [στις Φιλιππίνες] και είδα τη δήλωση του στην τηλεόραση» μου είπε. «Και ήμουν απλά έκπληκτος και ήμουν σε φάση ‘γιατί είμαι κολλημένος εδώ σε αυτό το αιματηρό δωμάτιο;».
Το τελευταίο χαλιφάτο ήταν η Οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία έφτασε στο αποκορύφωμά της κατά τον 16ο αιώνα και στη συνέχεια γνώρισε μια μακρά παρακμή, μέχρι τον ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, που την τερμάτισε το 1924. Αλλά ο Cerantonio, όπως και πολλοί υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτος, δεν αναγνωρίζει το Χαλιφάτο ως νόμιμο, διότι δεν εφάρμοσε πλήρως τον ισλαμικό νόμο, ο οποίος απαιτεί λιθοβολισμούς, δουλεία και ακρωτηριασμούς, και επειδή οι χαλίφηδες της δεν κατάγονταν από τη φυλή του Προφήτη, την Quraysh.
Ο Baghdadi μίλησε επί μακρόν για τη σημασία του χαλιφάτου στο κήρυγμά του στη Μοσούλη. Είπε ότι το να αναβιώσει τον θεσμό του χαλιφάτου, ο οποίος δεν είχε λειτουργήσει, εκτός από το όνομα του για περίπου 1.000 χρόνια, ήταν μια υποχρέωση της κοινότητας. Αυτός και οι πιστοί του είχαν «σπεύσει να ανακηρύξουν το Χαλιφάτο και να τοποθετήσουν έναν ιμάμη» στην έδρα του, είπε. «Αυτό είναι ένα καθήκον που προκύπτει για τους Μουσουλμάνους, ένα καθήκον που έχει χαθεί εδώ και αιώνες … Η αμαρτία των Μουσουλμάνων από την απώλεια αυτή και θα πρέπει πάντα να προσπαθούν να το εγκαθιδρύσουν». Όπως Μπιν Λάντεν πριν από αυτόν, ο Baghdadi μίλησε με θέρμη, με συχνές αναφορές στα ιερά κείμενα και χρήση της κλασικής ρητορικής. Σε αντίθεση με τον Μπιν Λάντεν, και σε αντίθεση με τους ψευδείς χαλίφηδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αυτός είναι Qurayshi.
Το χαλιφάτο, μου είπε ο Cerantonio, δεν είναι απλά μια πολιτική οντότητα, αλλά και ένα όχημα για τη σωτηρία. Η προπαγάνδα του Ισλαμικού Κράτους αναφέρει τακτικά τις υποσχέσεις της baya’a (υποταγή) έτσι ώστε αυτές να διαδίδονται σε ομάδες τζιχαντιστών σε όλο τον Μουσουλμανικό κόσμο. Ο Cerantonio ανέφερε μια προφητική ρήση, ότι το να πεθάνουν χωρίς όρκο αφοσίωσης σημαίνει να πεθάνουν με jahil (με άγνοια) και ως εκ τούτου, με «θάνατο λόγω της δυσπιστίας». Σκεφτείτε πώς οι μουσουλμάνοι (ή ακόμη και οι Χριστιανοί) φαντάζονται το Θεό να ασχολείται με τις ψυχές των ανθρώπων που πεθαίνουν χωρίς να μάθουν την μία και αληθινή θρησκεία. Είναι προφανές ότι δεν σώζονται ούτε οριστικά καταδικάζονται. Ομοίως, είπε ο Cerantonio, ο Μουσουλμάνος ο οποίος αναγνωρίζει ένα παντοδύναμο Θεό και προσεύχεται, αλλά πεθαίνει χωρίς να δεσμεύει τον εαυτό του σε έναν αποδεκτό χαλίφη και χωρίς να αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις του εν λόγω όρκου, απέτυχε να ζήσει μια ζωή πλήρως ισλαμική. Τόνισα ότι αυτό σημαίνει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Μουσουλμάνων στην ιστορία, και όλοι όσοι απεβίωσαν μεταξύ του 1924 και του 2014, πέθαναν με «θάνατο από απιστία». Ο Cerantonio κούνησε το κεφάλι σοβαρά. «Θα τολμούσα να το επεκτείνω ώστε να πω ότι το Ισλάμ έχει αποκατασταθεί από το χαλιφάτο».
Τον ρώτησα για τη δική του baya’a και με διόρθωσε γρήγορα: «Δεν είπα ότι είχα ορκιστεί πίστη». Σύμφωνα με την αυστραλιανή νομοθεσία, μου θύμισε ότι το να δίνεις baya’a στο Ισλαμικό Κράτος ήταν παράνομο. «Αλλά συμφωνώ ότι [ο Baghdadi] πληροί τις προϋποθέσεις», συνέχισε. «Απλά θα γνέψω καταφατικά και θα το καταλάβεις όπως θέλεις».
Για να είναι κάποιος ο Χαλίφης πρέπει να πληρούνται οι προϋποθέσεις που περιγράφονται στο Σουνίτικο Νόμο: πρέπει να είναι Μουσουλμάνος, ενήλικος άνδρας με καταγωγή από την Quraysh, να παρουσιάζει ηθική καθαρότητα και σωματική, ψυχική ακεραιότητα και να έχει αξιοπιστία ή εξουσία. Το τελευταίο κριτήριο, είπε ο Cerantonio, είναι το πιο δύσκολο να πληροί κανείς και απαιτεί ότι ο χαλίφης έχει στην επικράτειά του έδαφος στο οποίο μπορεί να επιβάλει τον Ισλαμικό νόμο. Το Ισλαμικό Κράτος του Baghdadi το πέτυχε πολύ πριν από τις 29 Ιουνίου, είπε ο Cerantonio, και μόλις το έκανε, μια Δυτική μετατροπή εντός των ταγμάτων της ομάδας άρχισε να ψιθυρίζει σχετικά με την θρησκευτική υποχρέωση να κηρύξουν Χαλιφάτο – ο Cerantonio τον περιέγραψε ως «κάτι σαν ηγέτη». Αυτός και άλλοι μίλησαν χωρίς φασαρίες με αυτούς στην εξουσία και τους είπαν ότι περαιτέρω καθυστέρηση θα ήταν αμαρτία.
Αναρτήσεις στα social media από το Ισλαμικό Κράτος δείχνουν ότι οι εκτελέσεις γίνονται λίγο πολύ αδειαλείπτως.
Ο Cerantonio είπε ότι μια φατρία προέκυψε που ήταν διατεθειμένη να κάνει πόλεμο με την ομάδα του Baghdadi αν καθυστερούσε περαιτέρω. Ετοίμασαν μια επιστολή προς διάφορα ισχυρά μέλη του ISIS, δηλώνοντας δημοσίως την δυσαρέσκειά τους για την αποτυχία να διορίσει έναν χαλίφη, αλλά τους είχε ηρεμήσει ο Adnani, ο εκπρόσωπος, ο οποίος τους απέκρυψε ένα μυστικό, ότι ένα χαλιφάτο είχε ήδη ανακηρυχθεί, πολύ πριν από την δημόσια ανακοίνωση του. Είχαν έννομο χαλίφη και στο σημείο αυτό υπήρχε μόνο μία επιλογή. «Αν αυτός είναι νόμιμος» είπε ο Cerantonio», θα πρέπει να του δώσει την baya’a.
Μετά το κήρυγμα του Baghdadi τον Ιούλιο, ένα ρεύμα τζιχαντιστών άρχισε να ρέει καθημερινά στη Συρία με αυξανόμενο ενθουσιασμό. Ο Jürgen Todenhöfer, ένας Γερμανός συγγραφέας και πρώην πολιτικός, ο οποίος επισκέφθηκε το Ισλαμικό Κράτος τον Δεκέμβριο, ανέφερε την άφιξη 100 μαχητών σε ένα σταθμό στρατολόγησης στα τουρκικά σύνορα σε μόλις δύο ημέρες. Η αναφορά του, μεταξύ άλλων, προτείνει μια ακόμα σταθερή εισροή αλλοδαπών, έτοιμων να τα παρατήσουν όλα στο σπίτι τους, για να εκτοξευθούν στον Παράδεισο, καθώς βρίσκονται σε χειρότερη θέση στη Γη.
Ο Bernard Haykel, ο κύριος ασκών κοσμικής εξουσίας στην ιδεολογία του Ισλαμικού κράτους, πιστεύει ότι η ομάδα προσπαθεί να δημιουργήσει εκ νέου τις πρώτες ημέρες του Ισλάμ και αναπαράγει πιστά τους κανόνες του πολέμου. «Υπάρχει μια ενδελεχής, έμμονη σοβαρότητα» για την αφοσίωση της ομάδας στο κείμενο του Κορανίου», λέει. (Peter Murphy)
Στο Λονδίνο, μία εβδομάδα πριν από το γεύμα μου με τον Cerantonio, συναντήθηκα με τρία πρώην μέλη μιας απαγορευμένης Ισλαμικής ομάδας που ονομάζεται Al Muhajiroun (οι μετανάστες): ο Anjem Choudary, ο Abu Baraa, και ο Abdul Muhid. Όλοι εξέφρασαν την επιθυμία να μεταναστεύσουν στο Ισλαμικό Κράτος, όπως πολλοί από τους συναδέλφους τους που το είχαν ήδη κάνει, αλλά οι αρχές είχαν κατασχέσει τα διαβατήρια τους. Όπως ο Cerantonio, θεωρούσαν το χαλιφάτο ως τη μόνη δίκαιη κυβέρνηση στη Γη, αν και κανένας δεν θα ομολογούσε ότι έχει ορκιστεί πίστη. Κύριος στόχος τους στην συνάντηση με μένα ήταν να εξηγήσουν τι σημαίνει το Ισλαμικό Κράτος και πώς οι πολιτικές του αντανακλούν το νόμο του Θεού.
O Choudary, 48 ετών, είναι ο πρώην αρχηγός της ομάδας. Εμφανίζεται συχνά σε ειδήσεις καλωδιακής τηλεόρασης, καθώς είναι ένας από τους λίγους παραγωγούς που μπορούν να κλείσουν τέτοια θέση, ο οποίος θα υπερασπιστεί το Ισλαμικό Κράτος κραυγαλέα, μέχρι να του κλείσουν το μικρόφωνο. Έχει φήμη στο Ηνωμένο Βασίλειο ως ένας απεχθής υπερήφανος και ομιλητικός τύπος, αλλά και οι μαθητές του πιστεύουν ειλικρινά στο Ισλαμικό Κράτος και, σε θέματα δόγματος, μιλούν το λόγο του Κράτους. Ο Choudary και οι άλλοι κατέχουν εξέχουσα θέση στις ενημερώσεις στο Twitter των κατοίκων Ισλαμικού Κράτους, και ο Abu Baraa διατηρεί ένα κανάλι στο YouTube για να απαντάει σε ερωτήσεις σχετικά με την Σαρία.
Από τον Σεπτέμβριο, οι αρχές έχουν αναζητήσει τους τρεις άνδρες με την υποψία για υποστήριξη της τρομοκρατίας. Λόγω αυτής της έρευνας, έπρεπε να με συναντήσουν κατ’ ιδίαν: η επικοινωνία μεταξύ τους θα είχε παραβιάσει τους όρους της εγγύησής τους. Όμως, μιλώντας μαζί τους ένιωθα σαν να μιλάω με το ίδιο άτομο που απλά φοράει διαφορετικές μάσκες. Ο Choudary με συνάντησε σε ένα κατάστημα με γλυκά στο ανατολικό προάστιο του Λονδίνου, το Ilford. Ήταν ντυμένος κομψά, με ένα ζωηρό μπλε πουκάμισο φθάνοντας σχεδόν μέχρι τους αστραγάλους του, και ήπιε ένα Red Bull ενώ μιλήσαμε.
Πριν από το χαλιφάτο, «ίσως το 85 τοις εκατό της Σαρία δεν υπήρχε στη ζωή μας», μου είπε ο Choudary. «Αυτοί οι νόμοι είναι σε εκκρεμότητα μέχρι να έχουμε khilafa» – ένα χαλιφάτο – «και τώρα έχουμε ήδη ένα». Χωρίς χαλιφάτο, για παράδειγμα, οι μεμονωμένοι εθελοντές φρουροί δεν υποχρεούνται να ακρωτηριάσουν τα χέρια των ληστών που συλλαμβάνονται επ ‘αυτοφώρω. Αλλά το να δημιουργήσεις ένα χαλιφάτο, και αυτός ο νόμος, μαζί με ένα ακόμα τεράστιο όγκο νομολογίας, ξαφνικά μπαίνει σε εφαρμογή. Θεωρητικά, όλοι οι Μουσουλμάνοι είναι υποχρεωμένοι να μεταναστεύσουν στο έδαφος του Κράτους, όπου ο Χαλίφης έχει αναλάβει την εφαρμογή αυτών των νόμων. Ένας από αξιόλογος μαθητής του Choudary, ένας που προσηλύτισαν από τον Ινδουισμό, που ονομάζεται Abu Rumaysah, απέφυγε την αστυνομία για να φέρει την οικογένειά του, πέντε ατόμων, από το Λονδίνο στη Συρία, το Νοέμβριο. Την ημέρα που γνώρισα τον Choudary, ο Abu Rumaysah ανέβασε μια εικόνα του ιδίου με ένα Καλάσνικοφ στο ένα χέρι και το νεογέννητο γιο του στο άλλο. Το Hashtag ήταν: #GenerationKhilafah.
Ο χαλίφης είναι αναγκαίος για την εφαρμογή της Σαρία. Οποιαδήποτε απόκλιση θα υποχρεώσει, όσους έχουν υποσχεθεί υποταγή, να ενημερώσουν το χαλίφη κατ’ ιδίαν για το λάθος του και, σε ακραίες περιπτώσεις, να τον αφορίσουν και να τον αντικαταστήσουν αν ο χαλίφης εξακολουθεί να επιμένει στα λάθη του. («Με έχει βασανίσει αυτό το μεγάλο θέμα, αυτή η ευθύνη, και είναι μια βαριά ευθύνη», είπε ο Baghdadi στο κήρυγμά του.) Σε αντάλλαγμα, ο χαλίφης διατάζει υπακοή, και όσοι επιμένουν να υποστηρίζουν μη μουσουλμανικές κυβερνήσεις, μετά από δέουσα προειδοποίηση και διδασκαλία για την αμαρτία τους, θεωρούνται αποστάτες.
Ο Choudary είπε ότι Σαρία έχει παρεξηγηθεί λόγω της ελλιπούς εφαρμογής της από τα καθεστώτα, όπως τη Σαουδική Αραβία, η οποία όντως αποκεφαλίζει τους δολοφόνους και κόβει τα χέρια κλεφτών. «Το πρόβλημα», εξήγησε, «είναι ότι όταν μέρη όπως η Σαουδική Αραβία απλώς εφαρμόζουν τον ποινικού κώδικα, και δεν παρέχουν την κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη της Σαρία, δηλαδή το σύνολο της, απλά γεννούν μίσος προς την Σαρία». Η Σαρία στο σύνολό της, είπε, θα περιλάμβανε δωρεάν στέγαση, σίτιση, ρουχισμό και για όλους, αλλά και όποιος επιθυμεί να πλουτίσει για τον εαυτό του κάνοντας μια δουλειά, θα μπορούσε να το πράξει.
Ο Abdul Muhid, 32 ετών, συνέχισε ακολουθώντας αυτές τις γραμμές. Ήταν ντυμένος με κομψό μουτζαχεντίν όταν τον συνάντησα σε ένα τοπικό εστιατόριο: ατημέλητο μούσι, καπελάκι τύπου Αφγανιστάν, και ένα πορτοφόλι έξω από τα ρούχα του, που φαινόταν σαν μια θήκη ώμου. Όταν καθίσαμε, ήταν πρόθυμος να συζητήσουμε για την ευζωία. Το Ισλαμικό Κράτος μπορεί να έχει τιμωρίες μεσαιωνικού τύπου για εγκλήματα ηθικής (μαστιγώματα για αλκοολισμό ή πορνεία, λιθοβολισμός για μοιχεία), αλλά το πρόγραμμα κοινωνικής πρόνοιας είναι, τουλάχιστον σε ορισμένες πτυχές, προοδευτικό σε βαθμό που θα μπορούσε να ικανοποιήσει μια αυθεντία του MSNBC. Η υγειονομική περίθαλψη, είπε, είναι δωρεάν. («Δεν είναι δωρεάν στη Βρετανία, επίσης;» ρώτησα. «Δεν θα το έλεγα», είπε. «Ορισμένες διαδικασίες δεν καλύπτονται, όπως περίθαλψη για τα μάτια»). Η παροχή της κοινωνικής πρόνοιας δεν ήταν, είπε, μια πολιτική επιλογή του Ισλαμικού Κράτους, αλλά μια υποχρέωση της πολιτικής που συνδέεται με το νόμο του Θεού.
Ο Anjem Choudary, ο πλέον διαβόητος υπερασπιστής του Ισλαμικού Κράτους στο Λονδίνο, λέει ότι η σταύρωση και ο αποκεφαλισμός είναι ιερές απαιτήσεις. (Tal Cohen / Reuters)
III. Η Αποκάλυψη
Όλοι οι Μουσουλμάνοι δέχονται ότι ο Θεός είναι ο μόνος που γνωρίζει το μέλλον. Αλλά συμφωνούν επίσης ότι μας έχει αφήσει να ρίξουμε μια ματιά σε αυτό, μέσα από το Κοράνι και τις αφηγήσεις του Προφήτη. Το Ισλαμικό Κράτος διαφέρει από όλα σχεδόν τα άλλα υπάρχοντα κινήματα τζιχαντιστών πιστεύοντας ότι το ίδιο είναι ο κύριος πρωταγωνιστής στο «σενάριο» του Θεού. Είναι ακριβώς σε αυτό το casting που το Ισλαμικό Κράτος είναι πιο τολμηρά ξεχωριστό από τους προκατόχους του και πιο ξεκάθαρο στη θρησκευτική φύση της αποστολής του.
Σε γενικές γραμμές, η Αλ Κάιντα λειτουργεί σαν ένα υπόγειο πολιτικό κίνημα, με τους παγκόσμιους στόχους ανά πάσα στιγμή κατά νου: την απέλαση των μη-Μουσουλμάνων από την Αραβική χερσόνησο, την κατάργηση του κράτους του Ισραήλ, το τέλος στην υποστήριξη των δικτατοριών στις Μουσουλμανικές χώρες. Το Ισλαμικό Κράτος έχει μερίδιο στις παγκόσμιες ανησυχίες (συμπεριλαμβανομένων των περιοχών που ελέγχει, την συλλογή σκουπιδιών και τη διατήρηση της παροχής πόσιμου νερού), αλλά το Τέλος των Ημερών είναι ένα επανερχόμενο θέμα της προπαγάνδας του. Ο Μπιν Λάντεν αναφερόταν σπάνια την Αποκάλυψη, και όταν το έκανε, φαινόταν να υποθέτει ότι θα έχει περάσει καιρός από το θάνατό του, όταν η ένδοξη στιγμή της Θείας τιμωρίας τελικά φτάσει. «Ο Μπιν Λάντεν και ο Zawahiri είναι από την ελίτ Σουνίτικες οικογένειες που περιφρονούν αυτό το είδος της κερδοσκοπίας και πιστεύουν ότι είναι κάτι με το οποίο μόνο οι μάζες ασχολούνται» λέει ο Will McCants του Brookings Institution, που γράφει ένα βιβλίο για Αποκαλυπτική σκέψη του Ισλαμικού Κράτους.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών της αμερικανικής κατοχής του Ιράκ, οι άμεσοι ιδρυτές του Ισλαμικού Κράτους, αντίθετα, είδαν τα σημάδια των έσχατων καιρών παντού. Προσέμεναν ότι, μέσα σε ένα χρόνο, θα αφιχθεί ο Mahdi, μια μεσσιανική φιγούρα που προοριζόταν να οδηγήσει τους Μουσουλμάνους στη νίκη πριν από το τέλος του κόσμου. Ο McCants λέει ότι ένας εξέχων ισλαμιστής στο Ιράκ προσέγγισε τον Μπιν Λάντεν το 2008, για να τον προειδοποιήσει ότι η ομάδα καθοδηγούνταν από Χιλιαστές που «μιλάνε όλη την ώρα για τον Mahdi και τη λήψη στρατηγικών αποφάσεων» με βάση το πότε θα πίστευαν ότι επρόκειτο να φτάσει ο Mahdi. «Η Αλ Κάιντα έπρεπε να γράψει επιστολή [σε αυτούς τους ηγέτες] να πει ‘Κόφτε το’».
Για ορισμένους αληθινούς πιστούς, το είδος που λαχταρά για τις επικές μάχες καλού έναντι του κακού, οράματα με Αποκαλυπτικά λουτρά αίματος πληρούν μια βαθιά ψυχολογική ανάγκη. Από τους υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους που γνώρισα, ο Musa Cerantonio, ο Αυστραλός, εξέφρασε το βαθύτατο ενδιαφέρον για την Αποκάλυψη και το πώς οι απομένουσες ημέρες του Ισλαμικού Κράτους και ο υπόλοιπος κόσμος, μπορεί να μοιάζει. Μέρη της εν λόγω πρόβλεψης είναι αυθεντικά για αυτόν, και δεν έχουν ακόμη την ιδιότητα του δόγματος. Αλλά υπάρχουν και άλλα μέρη που βασίζονται σε κυρίαρχες Σουνιτικές πηγές και εμφανίζονται σε όλη την προπαγάνδα του Ισλαμικού Κράτους. Αυτές περιλαμβάνουν την πεποίθηση ότι θα υπάρχουν μόνο 12 νόμιμοι χαλίφηδες και ο Baghdadi είναι ο όγδοος, ότι οι στρατοί της Ρώμης θα συγκεντρωθούν για να καλύψουν τις στρατιές του Ισλάμ στη βόρεια Συρία, και ότι η τελική αναμέτρηση του Ισλάμ με έναν αντι-Μεσσίας θα συμβεί στην Ιερουσαλήμ μετά από μια περίοδο ανανεωμένων Ισλαμικών κατακτήσεων.
Το Ισλαμικό Κράτος αποδίδει μεγάλη σημασία στη συριακή πόλη Dabiq, κοντά στο Χαλέπι. Έδωσε όνομα προπαγανδιστικό περιοδικό του στην πόλη, και γιόρτασε έντονα όταν (με μεγάλο κόστος) κατέλαβαν στρατηγικά ασήμαντες πεδιάδες του Dabiq. Είναι εδώ, ο Προφήτης φέρεται να είπε, που οι στρατοί της Ρώμης θα στήσουν το στρατόπεδο τους. Οι στρατιές του Ισλάμ θα τους συναντήσουν και στο Dabiq θα γίνει το Βατερλό ή το Antietam της Ρώμης.
«Το Dabiq είναι βασικά όλο χωράφια» έγραψε πρόσφατα ένας υποστηρικτής του Ισλαμικού Κράτους. «Θα μπορούσα να φανταστώ μεγάλες μάχες να λαμβάνουν χώρα εκεί». Οι προπαγανδιστές του Ισλαμικού Κράτους τους τρέχουν τα σάλια με την αναμονή αυτού του γεγονότος, και συνεχώς υπονοούν ότι θα έρθει σύντομα. Το περιοδικό του Κράτους παραθέτει λόγια του Zarqawi: «Η σπίθα έχει ανάψει εδώ στο Ιράκ και η φωτιά της θα συνεχίσει να φουντώνει … μέχρι να κάψει τις στρατιές των σταυροφόρων στο Dabiq». Ένα πρόσφατο βίντεο προπαγάνδας δείχνει αποσπάσματα από ταινίες του Χόλυγουντ με πόλεμους στους μεσαιωνικούς χρόνους -ίσως επειδή πολλές από τις προφητείες διευκρινίζουν ότι οι στρατοί θα είναι έφιπποι ή θα κρατούν αρχαία όπλα.
Τώρα που έχει καταλάβει το Dabiq, το Ισλαμικό Κράτος περιμένει την άφιξη του στρατού του εχθρού εκεί, η ήττα του οποίου θα ξεκινήσει την αντίστροφη μέτρηση για την Αποκάλυψη. Από τα Δυτικά μέσα ενημέρωσης λείπει συχνά η αναφορά στο Dabiq στα βίντεο του Ισλαμικού Κράτους και αντίθετα επικεντρώνονται σε μακάβριες σκηνές αποκεφαλισμού. «Εδώ είμαστε, θάβοντας τους πρώτους Αμερικάνους σταυροφόρους στο Dabiq, περιμένουμε ανυπόμονα το υπόλοιπο των στρατών σας για να φτάσει», είπε ένας μασκοφόρος εκτελεστής σε ένα βίντεο τον Νοέμβριο, που δείχνει το κομμένο κεφάλι του Peter (Abdul Rahman) Kassig, του βοηθού εργαζόμενου που είχε μείνει υπό αιχμαλωσία για περισσότερο από ένα χρόνο. Κατά τις μάχες στο Ιράκ τον Δεκέμβριο, μετά από την αναφορά κάποιων μουτζαχεντίν (ίσως λανθασμένα) ότι είχαν δει τους Αμερικανούς στρατιώτες στη μάχη, οι λογαριασμοί του Ισλαμικού Κράτους στο Twitter ξέσπασαν σε σπασμούς ευχαρίστησης, σαν υπερενθουσιώδεις οικοδεσπότες κατά την άφιξη των πρώτων επισκεπτών σε ένα πάρτι.
Η Προφητική αφήγηση που προφητεύει τη μάχη στο Dabiq αναφέρεται στον εχθρό σαν να πρόκειται για τη Ρώμη. Ποια “Ρώμη” δηλαδή; Αφού τώρα ο Πάπας δεν έχει στρατό, εξακολουθεί να αποτελεί θέμα συζήτησης. Αλλά ο Cerantonio κάνει μια υπόθεση που η Ρώμη συμβολίζει την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η οποία είχε πρωτεύουσά της εκεί που είναι τώρα η Κωνσταντινούπολη. Θα πρέπει να σκεφτούμε τη Ρώμη ως τη Δημοκρατία της Τουρκίας, την ίδια Δημοκρατία που έβαλε τέλος στο τελευταίο αυτο-προσδιοριζόμενο χαλιφάτο, πριν από 90 χρόνια. Άλλες πηγές από το Ισλαμικό Κράτος δείχνουν ότι η Ρώμη θα μπορούσε να συμβολίζει κάθε άπιστο στρατό, και οι Αμερικανοί ταιριάζουν με αυτό μια χαρά.
Μετά από τη μάχη στο Dabiq, είπε ο Cerantonio, το χαλιφάτο θα επεκταθεί και λεηλατήσει την Κωνσταντινούπολη. Ορισμένοι πιστεύουν ότι στη συνέχεια θα καλύψει το σύνολο της Γης, αλλά ο Cerantonio υποστήριζε ότι παλίρροιά του ποτέ δεν μπορεί να φτάσει πέρα από τον Βόσπορο. Ένας αντι-Μεσσίας, γνωστός στην Μουσουλμανική Αποκαλυπτική λογοτεχνία ως Dajjal, θα προέρχεται από το Khorasan στο ανατολικό Ιράν και θα σκοτώσει έναν τεράστιο αριθμό των μαχητών του χαλιφάτου, μέχρις να μείνουν μόλις 5.000 ζωντανοί, στριμωγμένοι στην Ιερουσαλήμ. Ακριβώς όπως ο Dajjal ετοιμάζεται να τους αποτελειώσει, ο Ιησούς, ο δεύτερος πιο σεβαστός προφήτης στο Ισλάμ, θα επιστρέψει στη Γη, να καρφώσει το δόρυ του στον Dajjal και θα οδηγήσει τους Μουσουλμάνους στη νίκη.
«Μόνο ο Θεός ξέρει αν οι στρατοί του Ισλαμικού Κράτους είναι αυτοί που προβλέπουν οι προφητείες » είπε ο Cerantonio. Αλλά αυτός είναι αισιόδοξος. «Ο Προφήτης είπε ότι ένα σημάδι της επικείμενης άφιξης του Τέλους των Ημερών είναι ότι οι άνθρωποι θα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα σταματήσουνε να μιλάνε για το Τέλος των Ημερών», είπε. «Αν πάτε στα τζαμιά τώρα, θα βρείτε τους ιεροκήρυκες σιωπηλούς σχετικά με το θέμα αυτό». Κατ’ αυτήν την θεωρία, ακόμη και αποτυχίες του Ισλαμικού Κράτους δεν σημαίνουν τίποτα, αφού ο Θεός έχει προδιαγεγραμμένη την σχεδόν ολοσχερή καταστροφή του λαού του ούτως ή άλλως. Το Ισλαμικό Κράτος έχει τις καλύτερες και τις χειρότερες ημέρες μπροστά του.
Ο Abu Bakr al-Baghdadi ανακηρύχθηκε χαλίφης από τους οπαδούς του το περασμένο καλοκαίρι. Η δημιουργία ενός χαλιφάτου ενεργοποίησε μεγάλα τμήματα του νόμου του Κορανίου που παρέμεναν στην αδράνεια, και απαίτησε από εκείνους τους Μουσουλμάνους που αναγνώρισαν το χαλιφάτο να μεταναστεύσουν. (AP)
IV. Η Μάχη
Η ιδεολογική καθαρότητα του Ισλαμικού Κράτους έχει μια αντισταθμιστική αρετή: μας επιτρέπει να προβλέψουμε ορισμένες από τις δράσεις του. Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν ήταν σπάνια προβλέψιμος. Ο ίδιος έκλεισε την πρώτη τηλεοπτική συνέντευξη του με μυστικότητα. Ο Peter Arnett του CNN τον ρώτησε «Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;» και ο Μπιν Λάντεν απάντησε «Θα τα δείτε και θα ακούσετε γι ‘αυτά στα μέσα ενημέρωσης, αν θέλει ο Θεός». Αντίθετα, το Ισλαμικό Κράτος μπορεί να υπερηφανεύεται ανοιχτά για τα σχέδιά του – όχι για όλα, αλλά για αρκετά ώστε ακούγοντας προσεκτικά, να μπορούμε να συμπεράνουμε πώς σκοπεύει να κυβερνήσει και να επεκταθεί.
Στο Λονδίνο, ο Choudary και οι μαθητές του παρείχαν λεπτομερείς περιγραφές για το πώς το Ισλαμικό Κράτος πρέπει να ασκήσει την εξωτερική πολιτική του, τώρα που είναι χαλιφάτο. Έχει ήδη αναλάβει αυτό που ο Ισλαμικός νόμος αναφέρεται ως «επιθετικό τζιχάντ», δηλαδή τη βίαιη επέκταση σε χώρες που κυβερνώνται από μη-Μουσουλμάνους. «Μέχρι τώρα, είχαμε αναλάβει μόνο την υπεράσπισή μας» δήλωσε ο Choudary. Και χωρίς χαλιφάτο, το επιθετικό τζιχάντ είναι μια ανεφάρμοστη ιδέα. Αλλά η χρηματοδότηση του πολέμου για να επεκταθεί το χαλιφάτο είναι ένα βασικό καθήκον του χαλίφη.
O Choudary φρόντισε να παρουσιάσει τους νόμους του πολέμου σύμφωνα με την οποία το Ισλαμικό Κράτος λειτουργεί ως πολιτική συμπόνοιας και όχι βαρβαρότητας. Μου είπε ότι το Κράτος έχει την υποχρέωση να τρομοκρατήσει τους εχθρούς του – μια ιερή διαταγή για να τους κατατρομάξει με αποκεφαλισμούς και σταυρώσεις και την υποδούλωση των γυναικών και των παιδιών, επειδή κάτι τέτοιο επισπεύδει τη νίκη και αποφεύγει την παρατεταμένη σύγκρουση.
Ο συνάδελφός του Choudary, ο Abu Baraa εξήγησε ότι ο Ισλαμικός νόμος επιτρέπει μόνο προσωρινές συνθήκες ειρήνης και όχι μεγαλύτερης διάρκειας από μια δεκαετία. Ομοίως, η αποδοχή του κάθε συνόρου είναι σκέτο ανάθεμα, όπως δηλώνεται από τον Προφήτη και επαναλαμβάνεται στα βίντεο προπαγάνδας του Ισλαμικού Κράτους. Αν ο χαλίφης συναινεί σε μια πιο μακροπρόθεσμη ειρήνη ή μόνιμα σύνορα, θα κάνει λάθος. Προσωρινές συνθήκες ειρήνης είναι ανανεώσιμες, αλλά δεν μπορεί να εφαρμοστούν σε όλους τους εχθρούς ταυτόχρονα: ο χαλίφης πρέπει να διεξάγει τζιχάντ τουλάχιστον μία φορά το χρόνο. Δεν μπορεί να ξεκουραστεί ή θα περιπέσει σε αμαρτία.
Μια σύγκριση με το Ισλαμικό Κράτος είναι η Ερυθροί Χμερ, που σκότωσαν περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού της Καμπότζης. Αλλά οι Κόκκινοι Χμερ κατέλαβαν την έδρα της Καμπότζης στα Ηνωμένα Έθνη. «Αυτό δεν επιτρέπεται», δήλωσε ο Abu Baraa. «Το να στείλεις έναν πρεσβευτή στον ΟΗΕ είναι σαν να αναγνωρίζεις μια αρχή διαφορετική από αυτή του Θεού». Αυτή η μορφή της διπλωματίας είναι σαν την φυγή ή τον πολυθεϊσμό, υποστήριξε, και θα είναι άμεση αιτία για να γίνει αιρετική και να αντικατασταθεί ο Baghdadi. Ακόμα και το να επιταχυνθεί την άφιξη ενός χαλιφάτου με δημοκρατικά μέσα, για παράδειγμα με την ψηφοφορία για την πολιτική των υποψηφίων που ευνοούν ένα χαλιφάτο – είναι μορφή αποφυγής.
Είναι δύσκολο να διατυπωθεί με σαφήνεια πόσο δέσμιο θα είναι το Ισλαμικό Κράτος από το ριζοσπαστισμό του. Το σύγχρονο διεθνές σύστημα, που γεννήθηκε το 1648 από την Ειρήνη της Βεστφαλίας, βασίζεται στην προθυμία κάθε κράτους να αναγνωρίσει τα σύνορα, ωστόσο δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Για το Ισλαμικό Κράτος, αυτή αναγνώριση είναι ιδεολογική αυτοκτονία. Άλλες ομάδες ισλαμιστών, όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα και η Χαμάς, υπέκυψαν στις κολακείες της δημοκρατίας και στη δυνατότητα για μια πρόσκληση προς την κοινότητα των εθνών, μάλιστα και με έδρα στον ΟΗΕ. Η διαπραγμάτευση και η διαμονή δούλεψαν καλά, κατά καιρούς, για τους Ταλιμπάν, επίσης. (Σύμφωνα με τον κανόνα των Ταλιμπάν, το Αφγανιστάν αντάλλαξε πρέσβεις με τη Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, μια πράξη που ακύρωσε την εξουσία των Ταλιμπάν στα μάτια του Ισλαμικού Κράτους.) Για το Ισλαμικό Κράτος δεν πρόκειται για επιλογές, αλλά πράξεις αποστασίας.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους έχουν αντιδράσει με το Ισλαμικό Κράτος καθυστερημένα και πιάνονται σευνεχώς σε μια κατάσταση προφανούς ζάλης. Οι φιλοδοξίες του Κράτους και τα σκληρά, στρατηγικά σχεδιαγράμματα ήταν εμφανή σε δηλώσεις και αναρτήσεις στα social media ήδη από το 2011, όταν ήταν μόνο μία από τις πολλές τρομοκρατικές ομάδες στη Συρία και το Ιράκ και δεν είχε ακόμη διαπράξει μαζικές θηριωδίες. Ο Adnani, ο εκπρόσωπος, είπε στους οπαδούς, στη συνέχεια ότι η φιλοδοξία της ομάδας ήταν να «αποκαταστήσει το Ισλαμικό χαλιφάτο», και αυτός πρόβλεψε την Αποκάλυψη, λέγοντας ότι «έχουμε μερικές μέρες ακόμη». Ο Baghdadi είχε ήδη πάρει ύφος «διοικητή των πιστών» ένας τίτλος που συνήθως προορίζεται για χαλίφηδες, το 2011. Τον Απρίλιο του 2013, ο Adnani ανακήρυξε το κίνημα «έτοιμο να επαναπροσδιορίσει τον κόσμο στην Προφητικό μεθοδολογία του χαλιφάτου». Τον Αύγουστο του 2013, είπε «ο στόχος μας είναι να ιδρύσουμε ένα ισλαμικό κράτος που δεν θα γνωρίζει σύνορα ακολουθώντας την προφητική μεθοδολογία». Μέχρι τότε, η ομάδα είχε καταλάβει την Raqqa, μια συριακή πρωτεύουσα της επαρχίας περίπου 500.000 κατοίκων και συγκέντρωνε μεγάλο αριθμό ξένων μαχητών που είχαν ακούσει το μήνυμά του.
Αν είχαμε ταυτοποιήσει τις προθέσεις του Ισλαμικού Κράτους νωρίτερα και συνειδητοποιούσαμε ότι το κενό στη Συρία και το Ιράκ θα έδινε άφθονο χώρο για την υλοποίησή τους, θα μπορούσαμε, τουλάχιστον, να ωθήσουμε το Ιράκ στο να κρατήσει πιο κλειστά τα σύνορά της με τη Συρία και προληπτικά να ασχολείται με Σουνίτες στο εσωτερικό του. Έτσι τουλάχιστον θα είχε αποφευχθεί το αποτέλεσμα της εριστική προπαγάνδα που δημιουργείται από την ανακήρυξη ενός χαλιφάτου αμέσως μετά την κατάκτηση της τρίτης μεγαλύτερης πόλης του Ιράκ. Ωστόσο, μόλις πριν από ένα χρόνο, ο Ομπάμα είπε στον The New Yorker ότι θεωρούσε το ISIS να είναι αδύναμος συνεργάτης της Αλ Κάιντα. «Αν μια ομάδα νεαρών παικτών βάζει σε στολές των Lakers, αυτό δεν τους κάνει Kobe Bryant» είπε ο πρόεδρος.
Η αποτυχία μας να εκτιμήσουμε τη διάσπαση μεταξύ του Ισλαμικού Κράτους και της Αλ Κάιντα, και τις ουσιώδεις διαφορές μεταξύ των δύο, έχει οδηγήσει σε επικίνδυνες αποφάσεις. Το περασμένο φθινόπωρο, για να δοθεί ένα παράδειγμα, η κυβέρνηση των ΗΠΑ συμφώνησε να ακολουθήσει ένα απελπισμένο σχέδιο για να σώσει τη ζωή του Peter Kassig. Το σχέδιο διευκόλυνε – πράγματι έτσι απαιτείτο- την αλληλεπίδραση κάποιων από τους ιδρυτές του Ισλαμικού Κράτους και της Αλ Κάιντα, και δύσκολα θα μπορούσε μοιάζει περισσότερο με βιαστικούς αυτοσχεδιασμούς.
Λαμβάνοντας υπόψη όλα όσα γνωρίζουμε για το Ισλαμικό Κράτος, το ότι συνεχίζει να αιμορραγεί αργά, φαίνεται η καλύτερη των κακών στρατιωτικών επιλογών.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ανάθεση του Abu Muhammad al Maqdisi, του μέντορα του Zarqawi και τoυ αρχηγού της Αλ-Κάιντα, να προσεγγίσει τον Turki al-Binali, τον επικεφαλής ιδεολόγο του Ισλαμικού Κράτους και πρώην μαθητή του Maqdisi, ακόμη και αν οι δύο άνδρες είχαν τεθεί εκτός λόγω της κριτικής του Maqdisi στο Ισλαμικό Κράτος. Ο Maqdisi είχε ήδη ζητήσει από το Κράτος να επεκτείνει την συμπόνοια του προς τον Alan Henning, τον Βρετανό ταξιτζή ο οποίος είχε εισέλθει στη Συρία για την παροχή βοήθειας σε παιδιά. Τον Δεκέμβριο, ο Guardian ανέφερε ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ, μέσω ενός μεσάζοντα, είχε ζητήσει να παρέμβει ο Maqdisi στο Ισλαμικό Κράτος για λογαριασμό του Kassig.
Ο Maqdisi ζούσε ελεύθερα στην Ιορδανία, αλλά του είχε απαγορευτεί η επικοινωνία με τους τρομοκράτες στο εξωτερικό, και παρακολουθείτο στενά. Αφού η Ιορδανία χορήγησε στις Ηνωμένες Πολιτείες την άδεια να επαναφέρει τον Maqdisi στο Binali, ο Maqdisi αγόρασε ένα τηλέφωνο με αμερικανικά χρήματα και του επιτράπηκε να αλληλογραφεί χαρούμενα με τον πρώην φοιτητή του για μερικές ημέρες, μέχρι που η Ιορδανική κυβέρνηση σταμάτησε τις συνομιλίες και τις χρησιμοποίησε ως πρόσχημα για να φυλακισθεί ο Maqdisi. Το κομμένο κεφάλι του Kassig εμφανίστηκε σε βίντεο στο Dabiq λίγες ημέρες αργότερα.
Ο Maqdisi εισπράττει απερίφραστα χλευασμό στο Twitter από τους οπαδούς του Ισλαμικού Κράτους, και η Αλ Κάιντα εμμένει σε μεγάλη περιφρόνηση για να αρνείται να αναγνωρίσει το χαλιφάτο. Ο Cole Bunzel, ένας μελετητής που μελετά την Ισλαμική ιδεολογία, διάβασε την γνώμη του Maqdisi για την ανάρτηση του Henning και σκέφτηκε ότι αυτό θα επιτάχυνε τον δικό του θάνατο, καθώς και των άλλων αιχμαλώτων». «Αν ήμουν αιχμάλωτος από το Ισλαμικό Κράτος και ο Maqdisi έλεγε ότι δεν θα έπρεπε να θανατωθώ», μου είπε, «τότε θα αυτοκτονούσα μόνος μου».
Ο θάνατος του Kassig ήταν μια τραγωδία, αλλά η επιτυχία του σχεδίου θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη. Η συμφιλίωση μεταξύ Maqdisi και Binali θα είχε αρχίσει να γεφυρώνει το κύριο ρήγμα μεταξύ των δύο μεγαλύτερων τζιχάντ σωμάτων στον κόσμο. Είναι πιθανό ότι η κυβέρνηση ήθελε μόνο να βγάλει εκτός του Binali με σκοπό την ανάκριση ή την δολοφονία. (Πολλαπλές προσπάθειες για να αποσπάσει σχόλια από το FBI ήταν ανεπιτυχείς) Ανεξάρτητα από αυτό, η απόφαση να το παίξει προξενητής για δύο βασικούς ανταγωνιστές της τρομοκρατίας της Αμερικής αποκαλύπτει εκπληκτικά κακή κρίση και σκέψη.
Εμποδισμένοι από την πρωθύστερη αδιαφορία μας, συναντούμε τώρα το Ισλαμικό Κράτος μεσούσης της Ιρακινής και Κουρδικής πλήρους ισχύος στο πεδίο της μάχης και μάλιστα με τακτικές επιθέσεις αέρος. Αυτές οι στρατηγικές δεν έχουν αποσπάσει το Ισλαμικό Κράτος από οποιαδήποτε από τις μεγάλες εδαφικές της κτήσεις, παρόλο που το έχουν συγκρατήσει από άμεση επίθεση στη Βαγδάτη και το Ερμπίλ και τη σφαγή των Σιιτών και Κούρδων εκεί.
Ορισμένοι παρατηρητές έχουν ζητήσει κλιμάκωση, μεταξύ των οποίων αρκετά προβλέψιμες φωνές από την παρεμβατική Δεξιά (οι Max Boot και Frederick Kagan), οι οποίοι προέτρεψαν την ανάπτυξη δεκάδων χιλιάδων Αμερικανών στρατιωτών. Αυτές οι κλήσεις δεν θα πρέπει να απορριφθούν τόσο γρήγορα: ένας ομολογουμένως γενοκτονικός οργανισμός βρίσκεται καθοδόν προς τα πιθανά του θύματα» και ότι διαπράττει καθημερινά θηριωδίες στο έδαφος που ήδη ελέγχει.
Ένας τρόπος για να σταματήσει να γοητεύει τους οπαδούς του το Ισλαμικό Κράτος, θα ήταν να το υπερενισχύσουν στρατιωτικά και να καταλάβουν τις περιοχές της Συρίας και του Ιράκ, πλέον σύμφωνα με τον κανόνα χαλιφάτου. Η Αλ Κάιντα είναι βαθιά ριζωμένη, διότι μπορεί να επιβιώσει, σαν κατσαρίδα, με το να κρυφτεί. Το Ισλαμικό Κράτος δεν μπορεί. Αν χάσει την πρόσφυση του στο έδαφός του στη Συρία και το Ιράκ, θα πάψει να είναι χαλιφάτο. Ένα χαλιφάτο δεν μπορεί να υπάρξει μέσω κρυφών κινήσεων, επειδή η εδαφική κυριότητα είναι προαπαιτούμενο: πάρτε του την διοίκηση των εδαφών του και τότε όλοι αυτοί οι όρκοι πίστης δεν θα είναι πλέον δεσμευτικοί. Παλιότεροι ορκισμένοι θα μπορούσαν φυσικά να συνεχίσουν να επιτίθενται στη Δύση και να αποκεφαλίζουν τους εχθρούς τους, ως ελεύθεροι επαγγελματίες. Αλλά η αξία της προπαγάνδα του χαλιφάτου θα εξαφανιζόταν και μαζί με αυτήν, το υποτιθέμενο θρησκευτικό καθήκον να μεταναστεύσουν και να το υπηρετήσουν. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν να εισβάλουν, η εμμονή του Ισλαμικού Κράτους με τη μάχη στο Dabiq δείχνει ότι θα μπορούσε να στείλει τεράστιες προμήθειες εκεί, σαν να πρόκειται για συμβατική μάχη. Εάν το Κράτος συγκεντρωθεί στο Dabiq με πλήρη ισχύ, μόνο για να ηττηθεί, τότε δεν θα μπορούσε ποτέ να ανακάμψει.
O Abu Baraa, ο οποίος διατηρεί ένα κανάλι στο YouTube για τον ισλαμικό νόμο, λέει ότι ο χαλίφης, ο Baghdadi, δεν μπορεί να διαπραγματευτεί ή να αναγνωρίσει τα σύνορα, και πρέπει συνεχώς να κάνει πόλεμο, αλλιώς θα διωχθεί από το Ισλάμ.
Και όμως οι κίνδυνοι της κλιμάκωσης είναι τεράστιοι. Ο μεγαλύτερος υπέρμαχος μιας αμερικανικής εισβολής είναι το ίδιο το Ισλαμικό Κράτος. Τα προκλητικά βίντεο, στα οποία ένας δήμιος με μια μαύρη κουκούλα απευθύνεται στον Πρόεδρος Ομπάμα με βάση το όνομα, γίνονται σαφώς να βάλουν την Αμερική στην μάχη. Μια εισβολή θα ήταν μια τεράστια νίκη για την προπαγάνδα των τζιχαντιστών σε όλο τον κόσμο: ανεξάρτητα από το αν έχουν δώσει baya’a στο χαλίφη, όλοι πιστεύουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιθυμούν να ξεκινήσουν μια σύγχρονη σταυροφορία και να σκοτώσουν Μουσουλμάνους. Ακόμα μια εισβολή και κατοχή θα επιβεβαίωνε αυτήν την σκέψη και θα ενίσχυε τις στρατολογήσεις. Προσθέστε και την ανικανότητα των προηγούμενων προσπαθειών μας ως κατακτητές και τότε έχουμε κάθε λόγο για απροθυμία. Η άνοδος του ISIS, εν πάσει περιπτώσει, συνέβη μόνο και μόνο επειδή οι προηγούμενες περιπτώσεις της κατοχής μας δημιούργησε χώρο για τον Zarqawi και τους οπαδούς του. Ποιος ξέρει τις συνέπειες μιας ακόμη απρόσεκτης δουλειάς;
Λαμβάνοντας υπόψη όλα όσα γνωρίζουμε για το Ισλαμικό Κράτος, το να συνεχιστεί το αργό τους αιματοκύλισμα, μέσα από αεροπορικές επιδρομές και πολέμους για κατάληψης της πλήρους εδαφικής κυριότητας, φαίνεται η καλύτερη από τις κακές στρατιωτικές επιλογές. Ούτε οι Κούρδοι ούτε οι Σιίτες θα κατακτήσουν ποτέ και θαα ελέγχουν το σύνολο των Σουνιτών στην καρδιά της Συρίας και του Ιράκ – εκεί τους μισούνε και δεν έχουν όρεξη για μια τέτοια περιπέτεια τέλος πάντων. Αλλά μπορεί να κρατήσει το ισλαμικό κράτος να εκπληρώσει την υποχρέωσή της να επεκταθεί. Και με κάθε μήνα που αυτό δεν αναπτύσσεται, μοιάζει λιγότερο με το σενάριο των πολλών κατακτήσεων του Προφήτη Μωάμεθ, αλλά μοιάζει περισσότερο με μια ακόμη κυβέρνηση Μέσης Ανατολής που αποτυγχάνει να φέρει ευημερία στο λαό της.
Το ανθρωπιστικό κόστος της ύπαρξης του Ισλαμικού Κράτους του είναι υψηλό. Αλλά η απειλή του για τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι μικρότερη αναμενόμενη παρά την πολύ συχνή εξίσωση του με την Αλ Κάιντα. Ο πυρήνας της Αλ Κάιντα είναι σπάνιος μεταξύ των ομάδων τζιχάντ ως προς την εστίασή του στον «μακρινό εχθρό» (η Δύση), ενώ οι κύριες ανησυχίες των περισσότερες ομάδων τζιχαντιστών βρίσκονται πιο κοντά. Αυτό είναι ιδιαίτερα αληθές για το Ισλαμικό Κράτος, ακριβώς λόγω της ιδεολογίας του. Βλέπει εχθρούς παντού γύρω από αυτό και, ενώ η ηγεσία του θέλει το κακό για τις Ηνωμένες Πολιτείες, η εφαρμογή της Σαρία στο χαλιφάτο και η επέκταση σε όμορες εκτάσεις είναι υψίστης σημασίας. Ο Baghdadi το έχει πει τόσο ευθέως: το Νοέμβριο είπε Σαουδάραβες πράκτορές του να «αντιμετωπίσουν την Rafida [Σιίτες] πρώτα … μετά του al-Sulul [Σουνίτες υποστηρικτές της Σαουδικής μοναρχίας] … πριν αντιμετωπίσουν τους σταυροφόρους και τις βάσεις τους».
Ο Musa Cerantonio και ο Anjem Choudary θα μπορούσαν άνετα να σταματήσουν να σκέφτονται μαζικούς θανάτους και να αρχίσουν να συζητάνε για τις ευεργετικές ιδιότητες του Βιετναμέζικου καφέ, δείχνοντας εμφανή ευχαρίστηση σε κάθε μία από τις δύο συζητήσεις.
Οι ξένοι μαχητές (και οι σύζυγοί και τα παιδιά τους) ταξιδεύουν προς στο χαλιφάτο με εισιτήρια απλής διαδρομής: θέλουν να ζήσουν κάτω από την αληθινά Σαρία, και πολλοί θέλουν το μαρτύριο. Το δόγμα, η ανάκληση, απαιτεί πιστούς να διαμένουν στο χαλιφάτο εάν τους είναι δυνατό για να το πράξουν. Ένα από τα λιγότερο αιματηρά βίντεο του Ισλαμικού Κράτους δείχνει μια ομάδα τζιχαντιστών να καίνε τα γαλλικά, αγγλικά και αυστραλιανά διαβατήριά τους. Αυτό θα ήταν μια εκκεντρική πράξη για κάποιον που προτίθεται να επιστρέψει για να ανατιναχθεί περιμένοντας στην ουρά στο Λούβρο ή να κρατήσει όμηρο ένα άλλο κατάστημα με σοκολάτες στο Σίδνεϊ.
Λίγοι «μοναχικοί λύκοι» υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους έχουν επιτεθεί σε δυτικούς στόχους και θα υπάρξουν περισσότερες επιθέσεις. Αλλά οι περισσότεροι από τους επιτιθέμενους ήταν απογοητευμένοι ερασιτέχνες, που δεν μπόρεσαν να μεταναστεύσουν στο χαλιφάτο, λόγω των κατασχεθέντων διαβατηρίων ή άλλων προβλημάτων. Ακόμη και αν το Ισλαμικό Κράτος επευφημεί σε αυτές οι επιθέσεις, και το κάνει με την προπαγάνδα του, δεν έχει ακόμη προγραμματίσει και χρηματοδοτήσει κάποια. (Η επίθεση στο Charlie Hebdo στο Παρίσι τον Ιανουάριο ήταν κυρίως μία επίθεση της αλ-Κάιντα.) Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Μοσούλη, το Δεκέμβριο,ο Jürgen Todenhöfer πήρε συνέντευξη από έναν εύσωμο Γερμανό τζιχαντιστή και τον ρώτησε αν κάποιος από τους συντρόφους του είχε επιστρέψει στην Ευρώπη για να πραγματοποιήσει επιθέσεις. Ο τζιχαντιστής φάνηκε να θεωρεί τους επαναπατρισμένους όχι ως στρατιώτες, αλλά σαν αποστάτες. «Το θέμα είναι ότι οι επιστρέφοντες από το Ισλαμικό Κράτος πρέπει να μετανοήσουν για την επιστροφή τους», είπε. «Ελπίζω να αναθεωρήσουν τη θρησκεία τους».
Σωστά συγκρατημένο, το Ισλαμικό Κράτος είναι πιθανό να είναι το ίδιο η ανατροπή του. Καμία χώρα δεν είναι σύμμαχός του, και η ιδεολογία του διασφαλίζει ότι αυτό θα εξακολουθήσει να ισχύει. Η γη που ελέγχει, ενώ επεκτείνεται, είναι ως επί το πλείστον ακατοίκητη και φτωχή. Όπως αποτελματώνεται ή αργά συρρικνώνεται, ο ισχυρισμός του ότι είναι η κινητήρια δύναμη της θέλησης του Θεού και ο αντιπρόσωπος της Αποκάλυψης θα αποδυναμωθεί, και ακόμα λιγότεροι πιστοί θα προσέρχονται. Και όσο περισσότερες αναφορές για δυστυχία στο εσωτερικό του διαρρεύσουν προς τα έξω, άλλα ακραία ισλαμικά κινήματα θα απαξιωθούν: Κανείς δεν έχει προσπαθήσει περισσότερο να εφαρμόσει αυστηρή Σαρία υπό τη βία. Έτσι φαίνεται να ισχύει.
Ακόμα κι έτσι, ο θάνατος του Ισλαμικού Κράτους είναι απίθανο να είναι γρήγορος, και τα πράγματα θα μπορούσαν να συνεχίσουν να πηγαίνουν στραβά: αν το Ισλαμικό Κράτος αποκτούσε την εμπιστοσύνη της Αλ-Κάιντα, αυξάνοντας, με μία κίνηση την ενότητα της βάσης του, θα μπορούσε να μετατραπεί στον χειρότερο εχθρό που έχουμε δει μέχρι σήμερα. Η ρήξη μεταξύ του Ισλαμικού Κράτους και της αλ-Κάιντα έχει, αν μη τι άλλο, αυξηθεί κατά τους τελευταίους λίγους μήνες: το τεύχος Δεκεμβρίου του Dabiq παρουσίαζε έναν μακρύ κατάλογο ενός αποστάτη της Αλ Κάιντα που περιέγραφε την παλιά του ομάδα ως διεφθαρμένη και αναποτελεσματική και τον Zawahiri ως έναν αποστασιοποιημένο και ακατάλληλο ηγέτη. Αλλά θα πρέπει να παρακολουθούμε προσεκτικά για την όποια επαναπροσέγγιση τους.
Χωρίς μια καταστροφή όπως αυτή, όμως, ή ίσως την απειλή του Ισλαμικού Κράτους να κάνει έφοδο στο Erbil, ένα τεράστιο πεδίο εισβολής είναι βέβαιο ότι θα κάνει την κατάσταση χειρότερη.
V. Η Αποτροπή
Θα ήταν εύκολο, ακόμη και εξιλεωτικό, να αποκαλέσουμε το πρόβλημα του Ισλαμικού Κράτους «ένα πρόβλημα με το Ισλάμ». Η θρησκεία επιτρέπει πολλές ερμηνείες, και οι υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους είναι ηθικά αγκιστρωμένοι με αυτήν που επιλέγουν. Και όμως απλά καταγγέλλοντας το Ισλαμικό Κράτος ως μη-ισλαμικό μπορεί να είναι αντιπαραγωγικό, ειδικά αν αυτοί που ακούν το μήνυμα έχουν διαβάσει τα ιερά κείμενα και έχουν δει την επιβράβευση πολλών από τις πρακτικές του χαλιφάτου που βρίσκονται εμφανώς μέσα τους.
Οι Μουσουλμάνοι μπορούμε να πούμε ότι η δουλεία δεν είναι νόμιμη τώρα και ότι η σταύρωση είναι λάθος σε αυτή την ιστορική συγκυρία. Πολλοί λένε ακριβώς αυτό. Αλλά δεν μπορούν να καταδικάσουν τη δουλεία ή την σταύρωση οριστικά χωρίς να έρθουν σε σύγκρουση με το Κοράνι και το παράδειγμα του Προφήτη. «Ο μόνος ηθικός λόγος που οι αντίπαλοι του Ισλαμικού Κράτους θα έθεταν θα ήταν να πούνε ότι ορισμένα βασικά κείμενα και παραδοσιακές διδασκαλίες του Ισλάμ δεν είναι πλέον έγκυρα», λέει ο Bernard Haykel. Αυτό πραγματικά θα ήταν μια πράξη της αποστασίας.
Η ιδεολογία του Ισλαμικού Κράτους ασκεί ισχυρή επιρροή πάνω από ένα ορισμένο υποσύνολο του πληθυσμού. Υποκρισίες και αντιφάσεις της ζωής εξαφανίζονται στο πρόσωπό του. Ο Musa Cerantonio και οι Σαλαφιστές που γνώρισα στο Λονδίνο είναι άνθρωποι που δεν βρίσκουν εύκολα εμπόδια: καμιά ερώτηση από αυτές που τους έθεσα δεν τους έφερε σε αμηχανία. Μου δίδαξαν με φλυαρία ως και πειστικότατα, εάν κάποιος αποδέχεται τις απόψεις τους. Το να τους αποκαλέσω μη Ισλαμιστές μου φαίνεται σαν να τους καλώ σε μια λεκτική διαμάχη στην οποία θα νικήσουν. Αν ήταν σαστισμένοι μανιακοί, ίσως να είμαι σε θέση να προβλέψω ότι η κίνησή τους θα ήταν να αυτοπυρποληθούν ή να γίνουν στόχοι από drones, ένας προς ένας. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι μιλούσαν με μια ακαδημαϊκή λεπτομέρεια που μου έφερε στο μυαλό ένα καλό μεταπτυχιακό σεμινάριο. Απόλαυσα ακόμα και την παρέα τους και αυτό με φόβιζε όσο τίποτα άλλο.
Οι μη-Μουσουλμάνοι δεν μπορούν να πουν στους Μουσουλμάνους πώς να ασκούν τη θρησκεία τους σωστά. Όμως οι Μουσουλμάνοι έχουν αρχίσει εδώ και πολύ καιρό αυτή τη συζήτηση στους κόλπους τους. «Πρέπει να έχεις πρότυπα» μου είπε ο Anjem Choudary. «Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι είναι Μουσουλμάνος, αλλά αν πιστεύει στην ομοφυλοφιλία ή την κατανάλωση αλκοόλ, τότε δεν είναι Μουσουλμάνος. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα λες και πρόκειται πχ για χορτοφάγους που τρώνε και κρέας».
Υπάρχει, ωστόσο, μια άλλη πτυχή του Ισλάμ, που προσφέρει μια σκληροπυρηνική εναλλακτική στο Ισλαμικό Κράτος-όπως και αδιάλλακτη, αλλά με αντίθετα συμπεράσματα. Η πτυχή αυτή έχει αποδειχθεί ελκυστική για πολλούς Μουσουλμάνους, καταραμένους ή ευλογημένους με μια ψυχολογική λαχτάρα να δουν κάθε γράμμα και λέξη των ιερών κειμένων να εφαρμόζεται σαν να πρόκειται για τις πρώτες μέρες του Ισλάμ. Οι υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους ξέρουν πώς να αντιδράσουν με Μουσουλμάνους οι οποίοι αγνοούν τα μέρη του Κορανίου: με Takfir και γελοιοποίηση. Αλλά επίσης ξέρουν ότι κάποιοι άλλοι Μουσουλμάνοι διαβάζουν το Κοράνι, το ίδιο επιμελώς με τους ίδιους και θέτουν έτσι μια πραγματική ιδεολογική απειλή.
Ο Baghdadi είναι Σαλαφιστής. Ο όρος Salafi έχει δαιμονοποιηθεί, εν μέρει επειδή οι αυθεντικοί «κακοί» έχουν ριχτεί στη μάχη κουνώντας τη σημαία των Salafi. Αλλά οι περισσότεροι Σαλαφιστές δεν είναι τζιχαντιστές και οι περισσότεροι υπακούν σε αιρέσεις που απορρίπτουν το Ισλαμικό Κράτος. Όπως σημείωνει ο Haykel, είναι αφοσιωμένοι στην επέκταση του Dar al-Islam, η γη του Ισλάμ, ακόμη, ίσως, και με την εφαρμογή των τερατωδών πρακτικών, όπως είναι η δουλεία και ο ακρωτηριασμός, αλλά για κάποια στιγμή στο μέλλον. Η πρώτη τους προτεραιότητα είναι ο προσωπικός εξαγνισμός και η διατήρηση του θρησκευτικού στοιχείου, και πιστεύουν ότι απαγορεύεται ό,τι ανατρέπει τους εν λόγω στόχους, όπως είναι η πρόκληση πολέμου ή ταραχών που θα διαταράξει τη ζωή και την προσευχή και την λογιότητα.
Ζουν ανάμεσά μας. Το περασμένο φθινόπωρο, επισκέφθηκα το τζαμί στη Φιλαδέλφεια του Breton Pocius, 28 ετών, έναν Σαλαφιστή ιμάμη που τον αποκαλούν με το όνομα Abdullah. Το τζαμί του είναι στα όρια μεταξύ της μαστιζόμενης από έγκλημα στη γειτονιά Northern Liberties και μιας αναβαθμιζόμενης περιοχής που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε Dar al-Hipster: η γενειάδα του επιτρέπει να περάσει στη δεύτερη ζώνη σχεδόν απαρατήρητος.
Μια θεολογική εναλλακτική για το Ισλαμικό Κράτος υπάρχει, ως και αδιάλλακτη θα λέγαμε, αλλά με αντίθετα συμπεράσματα.
Ο Pocius αλλαξοπίστησε πριν από 15 χρόνια μετά από την Πολωνική – Καθολική ανατροφή στο Σικάγο. Όπως ο Cerantonio, μιλάει σαν μια παλιά ψυχή, που παρουσιάζει βαθιά εξοικείωση με τα αρχαία κείμενα, καθώς και μια δέσμευση σε αυτούς που τροφοδοτείται από την περιέργεια και την λογιότητα, και με την πεποίθηση ότι είναι ο μόνος τρόπος για να ξεφύγουν από την φωτιά της κόλασης. Όταν τον γνώρισα σε ένα τοπικό κατάστημα καφέ, έφερε μια εργασία για το Κοράνι στα αραβικά και ένα βιβλίο για αυτοδιδασκαλία Ιαπωνικών. Ετοίμαζε ένα κήρυγμα σχετικά με τις υποχρεώσεις της πατρότητας για τους 150 περίπου λάτρεις στην σύναξη της Παρασκευής.
Ο Pocius είπε ο κύριος στόχος του είναι να ενθαρρύνει μια halal ζωή για τους προσκυνητές στο τζαμί του. Αλλά η άνοδος του Ισλαμικού Κράτους τον έχει αναγκάσει για να εξετάσει πολιτικά ερωτήματα που συνήθως είναι πολύ μακριά από το μυαλό των Σαλαφιστών. «Τα περισσότερα από αυτά που θα πουν για το πώς να προσευχόμαστε και πώς να ντυνόμαστε είναι ακριβώς ό, τι θα πω και εγώ στην masjid μου [στο τζαμί]». Αλλά όταν φτάνουν σε ερωτήσεις σχετικά με την κοινωνική αναταραχή, ακούγονται σαν τον Τσε Γκεβάρα.
Όταν εμφανίστηκε ο Baghdadi, ο Pocius υιοθέτησε το σύνθημα «Όχι στο Khalifa μου». «Η εποχή του Προφήτη ήταν μια εποχή μεγάλων αιματοκυλισμάτων», μου είπε, «και Αυτός ήξερε ότι η χειρότερη δυνατή κατάσταση για όλους τους ανθρώπους ήταν το χάος, ειδικά μέσα στην umma [μουσουλμανική κοινότητα]». Kατά συνέπεια, είπε ο Pocius, η σωστή στάση για τους Σαλαφιστές δεν είναι να σπείρουν τη διχόνοια με τον κατακερματισμό και με το να δηλώνουν τους συμπολίτες Μουσουλμάνους αποστάτες.
Αντ ‘αυτού, ο Pocius μοιάζει με την πλειοψηφία των Σαλαφιστών, πιστεύει ότι οι Μουσουλμάνοι θα πρέπει να αποτραβηχτούν από την πολιτική. Αυτοί οι ησυχαστές Σαλαφιστές, όπως είναι γνωστοί, συμφωνούν με το Ισλαμικό Κράτος ότι ο νόμος του Θεού είναι ο μόνος νόμος, και αποφεύγουν πρακτικές όπως η ψήφος και η δημιουργία πολιτικών κομμάτων. Αλλά ερμηνεύουν το μίσος του Κορανίου για διχόνοια και χάος σαν να απαιτεί από αυτούς να συμφωνούν στο έπακρο με οποιονδήποτε ηγέτη, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων έκδηλα αμαρτωλών. «Ο Προφήτης είπε: εφόσον ο κυβερνήτης δεν αρχίζει να πέφτει σε kufr [δυσπιστία], δώστε του απόλυτη υπακοή», μου είπε ο Pocius, και τα κλασικά «βιβλία του δόγματος» όλα προειδοποιούν ενάντια στην πρόκληση κοινωνικών αναταραχών. Οι ησυχαστές Σαλαφιστές απαγορεύεται αυστηρά να διαιρούν τους Μουσουλμάνους μεταξύ τους, για παράδειγμα, με μαζικό αφορισμό. Ζώντας χωρίς baya’a, ο Pocius είπε ότι όντως κάνει κάποιον να έχει άγνοια, ή να είναι αμαθής. Αλλά η baya’a δεν χρειάζεται να σημαίνει άμεση υποταγή σε έναν χαλίφη, και σίγουρα όχι στον Abu Bakr al‑Baghdadi. Αυτό μπορεί να σημαίνει, γενικότερα, την υποταγή σε ένα θρησκευτικό κοινωνικό συμβόλαιο και τη δέσμευση για μια κοινωνία Μουσουλμάνων, είτε κυβερνάται από έναν χαλίφη ή όχι.
Οι ησυχαστές Σαλαφιστές πιστεύουν ότι οι Μουσουλμάνοι πρέπει να κατευθύνουν τις προσπάθειές τους προς την τελειοποίηση της προσωπικής τους ζωής, συμπεριλαμβανομένης της προσευχής, των τελετουργικών και της υγιεινής. Κατά τον ίδιο τρόπο οι υπερ-Ορθόδοξοι Εβραίοι συζητούν για το εάν είναι σύμφωνο με τον Εβραϊκό νόμο να κόψουν χαρτί τουαλέτας για το Σάββατο (αυτό πιάνεται σαν να «σχίζουν ρούχα»;) και ξοδεύουν ένα υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα διασφαλίζοντας ότι τα παντελόνια τους δεν είναι πολύ μεγάλα , ότι οι γενειάδα τους είναι κομμένη σε ορισμένα σημεία και πυκνή σε άλλα. Μέσω αυτών της τήρησης αυτών των σχολαστικών λεπτομερειών, πιστεύουν, ο Θεός θα τους ευνοήσει με τη δύναμη και αριθμητικά, και ίσως προκύψει ένα χαλιφάτο. Εκείνη τη στιγμή, οι Μουσουλμάνοι θα πάρουν εκδίκηση και, ναι, θα επιτύχουν την ένδοξη νίκη στο Dabiq. Αλλά ο Pocius παραθέτει μια πληθώρα σύγχρονων θεολόγων Σαλαφιστών, που υποστηρίζουν ότι ένα χαλιφάτο δεν μπορεί να τεθεί σε λειτουργία με έναν ορθό τρόπο παρά μόνο μέσα από το πρόδηλο θέλημα του Θεού.
Το Ισλαμικό Κράτος, βεβαίως, θα συμφωνούσε, και θα έλεγε ότι ο Θεός έχει χρίσει τον Baghdadi. Η ανταπάντηση του Pocius έρχεται ως πρόσκληση για ταπεινότητα. Αναφέρει τον Abdullah Ibn Abbas, έναν από τους συντρόφους του Προφήτη, ο οποίος κάθισε με τους διαφωνούντες και τους ρώτησε πως είχαν το θράσος, ως μειονότητα, να πουν στην πλειοψηφία ότι ήταν λάθος. Η ίδια διαφωνία, μέχρι το σημείο της αιματοχυσίας ή τη διάσπαση της umma, ήταν απαγορευμένη. Ακόμη και ο τρόπος της δημιουργίας του χαλιφάτου του Baghdadi έρχεται σε αντίθεση με τις προσδοκίες, είπε. «Η khilafa είναι κάτι που ο Αλλάχ πρόκειται να ιδρύσει» μου είπε, «και θα περιλαμβάνει μια συναίνεση των λογίων από την Μέκκα και την Μεδίνα. Αυτό δεν είναι αυτό που εν τέλει συνέβη. Το ISIS ήρθε από το πουθενά».
Το Ισλαμικό Κράτος απεχθάνεται αυτόν τον λόγο, και οι οπαδοί του fanboys κάνουν χλευαστικά tweet για ησυχαστές Σαλαφιστές. Τους λοιδορούν ως «Σαλαφιστές της εμμήνου ρύσεως» για τις σκοτεινές αποφάσεις τους σχετικά με το πότε οι γυναίκες και δεν είναι καθαρές και άλλες πτυχές της ζωής χαμηλής σημασίας. «Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι μια φετβά (σ.σ.: απόφαση από αναγνωρισμένη αρχή για θέματα του Ισλαμικού νόμου) για το πώς είναι haram [απαγορευμένο] να οδηγούν ένα ποδήλατο στον Δία» έγραψε κάποιος στο Twitter. «Αυτό είναι κάτι στο οποίο οι μελετητές πρέπει να επικεντρωθούν. Πιο πιεστικό από το κράτος του Ummah». Ο Anjem Choudary, από την πλευρά του, λέει ότι καμία αμαρτία δεν αξίζει πιο έντονη αντίθεσή από το σφετερισμό του νόμου του Θεού και ότι ο εξτρεμισμός στην άμυνα του μονοθεϊσμού δεν είναι κακία.
Ο Pocius δεν ζητάει κανενός είδους επίσημη υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ως αντίβαρο στην τζιχάντ. Πράγματι, η επίσημη υποστήριξη θα κόντευε να πλήξει την φήμη του, και σε κάθε περίπτωση είναι πικρόχολος προς την Αμερική για τον τρόπο που τον αντιμετωπίζουν, κατά λέξη, ως «κάτι κατώτερο από ένα πολίτη». (Ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση κατέβαλε κατασκόπους να διεισδύσουν στο τζαμί του και παρενοχλούσαν την μητέρα του στο χώρο εργασίας της με ερωτήσεις σχετικά με το αν είναι πιθανός τρομοκράτης.)
Ακόμα, ο ησυχαστικός Σαλαφισμός του προσφέρει ένα Ισλαμικό αντίδοτο για τον τζιχαντισμό στο στυλ του Baghdadi. Οι άνθρωποι που αγγίζουν την πίστη χαλώντας έναν αγώνα δεν μπορεί όλα να σταματηθεί από τον τζιχαντισμό, αλλά εκείνοι των οποίων το κύριο κίνητρο είναι να βρεθεί μια υπερσυντηρητική, αδιάλλακτη εκδοχή του Ισλάμ, έχουν μια εναλλακτική εδώ. Δεν είναι το μετριοπαθές Ισλάμ: οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι θα το θεωρούσαν ακραίο. Είναι, ωστόσο, μια μορφή του Ισλάμ που οι μονότονα σκεπτόμενοι δεν θα το έβρισκαν αμέσως υποκριτικό ή με βλάσφημο τρόπο θα εξαγνιζόταν από τις δυσκολίες του. Η υποκρισία δεν είναι μια αμαρτία που ιδεολογικά μυαλωμένοι νέοι άνδρες ανέχονται εύκολα.
Δυτικοί αξιωματούχοι θα έκαναν πιθανώς ό,τι καλύτερο μπορούσαν για να απέχουν από τις συζητήσεις για τα θέματα της Ισλαμικής θεολογική διαμάχης συνολικά. Ο ίδιος ο Μπαράκ Ομπάμα παρασύρεται σε νερά takfiri, όταν ισχυρίστηκε ότι το Ισλαμικό Κράτος δεν ήταν “ισλαμικό” – η ειρωνεία είναι ότι ο ίδιος, ως μη Μουσουλμαάνος γιος ενός Μουσουλμάνου, μπορεί να χαρακτηριστεί ως αποστάτης, ακόμη και τώρα που ασκούν Takfir εναντίον των Μουσουλμάνων. Η άσκηση Takfir σε μη-Μουσουλμάνους προκαλεί γέλιο στους τζιχαντιστές («σαν ένα γουρούνι που καλύπτεται από περιττώματα δίνοντας συμβουλές υγιεινής για τους άλλους» έγραψε ένας στο Twitter).
Υποψιάζομαι ότι οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι εκτίμησαν το συναίσθημα του Ομπάμα: ο πρόεδρος στεκόταν μαζί τους εναντίον των σοβινιστών του Baghdadi και αυτών που δεν είναι Μουσουλμάνοι και προσπαθούν να τους εμπλέξουν σε εγκλήματα. Αλλά οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι δεν είναι επιρρεπείς στην ένταξή με τους τζιχάντ. Αυτοί που είναι επιρρεπείς θα είχαν μόνο τις υποψίες τους επιβεβαιωμένες: οι Ηνωμένες Πολιτείες ψεύδονται σχετικά με τη θρησκεία για να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς τους.
Μέσα στα στενά όρια της θεολογίας του, το Ισλαμικό Κράτος βουίζει από ενέργεια, ακόμη και δημιουργικότητα. Έξω από αυτά τα όρια, θα ήταν σχεδόν πιο έρημο και σιωπηλό: ένα όραμα ζωής, όπως η υπακοή, η τάξη και το πεπρωμένο. Ο Musa Cerantonio και ο Anjem Choudary μπορούσαν ψυχικά να συζητάνε την μία για μαζικούς θανάτους και αιώνια βασανιστήρια και από την άλλη για την αξία του βιετναμέζικου καφέ ή της γλυκύτατης πάστας και μάλιστα δείχνοντας εμφανή ευχαρίστηση στο καθένα από τα δύο θέματα, όμως για μένα φαινόταν ότι το να ασπαστώ τις απόψεις τους θα ήταν σαν να βλέπω όλες τις γεύσεις αυτού του κόσμου να βρίσκονται σε μια ανούσια σύγκριση με τις ζωντανές φρικαλεότητές του στη συνέχεια.
Θα μπορούσα να απολαύσω την παρέα, ως μια ένοχη πνευματική άσκηση, μέχρι ενός σημείου. Κατά την επανεξέταση του «ο Αγών Μου» τον Μάρτιο του 1940, ο Τζορτζ Όργουελ ομολόγησε ότι «ποτέ δεν ήταν σε θέση να αντιπαθήσει τον Χίτλερ», κάτι για το οποίο έδειξε χαμηλό ποιόν, ακόμα και όταν οι στόχοι του ήταν δειλοί ή απεχθείς. «Αν αυτός σκότωνε ένα ποντίκι, ήξερε πώς να το κάνει να φανεί σαν δράκος». Οι αντάρτες του Ισλαμικού Κράτους έχουν κατά πολύ την ίδια γοητεία. Πιστεύουν ότι έχουν εμπλακεί προσωπικά σε αγώνες πέρα από τη δική τους ζωή, και ότι απλώς πρέπει να τους κυριεύσει το δράμα, από την πλευρά της δικαιοσύνης, κάτι που είναι προνόμιο και χαρά για αυτούς, ειδικά δε όταν είναι και βάρος για αυτούς.
Ο φασισμός, ο Όργουελ συνέχισε, είναι ψυχολογικά πολύ υγιέστερος από κάθε ηδονιστική αντίληψη της ζωής … ενώ ο Σοσιαλισμός, ακόμη και ο καπιταλισμός σε ένα πιο απρόθυμο τρόπο, έχουν πει στους ανθρώπους «Μπορώ να σας προσφέρω μια καλή στιγμή» ο Χίτλερ τους είπε «σας δίνω που αγώνα, κίνδυνο και θάνατο» και ως εκ τούτου ένα ολόκληρο έθνος το ίδιο πατάει στα πόδια του…Εμείς δεν θα πρέπει να υποτιμάμε τις συναισθηματικές του εκκλήσεις.
Ούτε, στην περίπτωση του Ισλαμικού Κράτους, έχουν σημασία οι θρησκευτικές ή πνευματικές εκκλήσεις. Το ότι το Ισλαμικό Κράτος κατέχει την επικείμενη εκπλήρωση της προφητείας ως θέμα του δόγματος τουλάχιστον μας δείχνει το σθένος του αντιπάλου μας. Είναι έτοιμο να πανηγυρίσει τον δικό του σχεδόν ολοσχερή αφανισμό του, και να παραμείνει ακέραιο, ακόμα και όταν το περικυκλώνουν εχθροί, ότι θα λάβει τη θεία συμπαράσταση αν παραμένει πιστό στο προφητικό πρότυπο. Ιδεολογικά εργαλεία μπορεί να πείσουν ορισμένους πιθανούς προσήλυτους ότι το μήνυμα του είναι ψευδές και στρατιωτικά εργαλεία μπορούν να περιορίσουν τις φρικαλεότητές του. Αλλά για έναν οργανισμό τόσο ανθεκτικό στην πειθώ του όσο το Ισλαμικό Κράτος, λίγα μέτρα από αυτά θα έχουν σημασία, και ο πόλεμος μπορεί να είναι μακροχρόνιος, ακόμα και αν δεν διαρκέσει μέχρι το τέλος του χρόνου.
Μετάφραση αποκλειστικά για το Νόστιμον ήμαρ: Γκουσδουβάς Χρήστος
