Άσαντ: “Η Δύση ευθύνεται για τη γέννηση του ISIS”

Σε συνέντευξή του στο ιταλικό εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο Rai ο πρόεδρος της Συρίας δήλωσε ότι η χώρα του, που έχει καταστραφεί από τον πόλεμο, δεν είναι «λίπασμα»για την τζιχαντιστική οργάνωση και κατηγόρησε τις χώρες της Δύσης ότι ευθύνονται για τη γέννησή της.

«Μπορώ να σας πω ότι το Ισλαμικό Κράτος δεν έχει φυσικό εκκολαπτήριο, κοινωνικό εκκολαπτήριο στο εσωτερικό της Συρίας», τόνισε ο Μπασάρ αλ-Άσαντ και επέμεινε στο γεγονός ότι τζιχαντιστές που έχουν εκπαιδευτεί στη Συρία για να πραγματοποιούν επιθέσεις στο Παρίσι και αλλού, μπορούν να δρουν με τον τρόπο αυτό χάρη στην «υποστήριξη των Τούρκων, των Σαουδάραβων και πολιτών του Κατάρ, και φυσικά χάρη στην πολιτική της Δύσης που έχει υποστηρίξει τους τρομοκράτες ποικιλοτρόπως».

Το ISIS «δεν ξεκίνησε από τη Συρία, Ξεκίνησε στο Ιράκ και πρωτύτερα από το Αφγανιστάν», πρόσθεσε και χρησιμοποίησε μια φράση του πρώην πρωθυπουργού της Βρετανίας Τόνι Μπλερ ότι «ο πόλεμος στο Ιράκ συνέβαλε στη δημιουργία του ISIS». «Η παραδοχή του αυτή είναι η πιο σημαντική απόδειξη», σημείωσε.

Οι επιθέσεις στο Παρίσι, την ευθύνη για τις οποίες ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος και οι οποίες προκάλεσαν τον θάνατο 129 ανθρώπων την περασμένη Παρακευή, ήταν αιτία να επιταχυνθούν οι διαβουλεύσεις για την εξεύρεση μιας λύσης προκειμένου να τερματιστεί ο πόλεμος στη Συρία, οι οποίες όμως εξακολουθούν να προσκρούουν στην τύχη του Μπασάρ αλ-Άσαντ.

Από το 2011, ο πόλεμος έχει προκαλέσει τον θάνατο τουλάχιστον 250.000 ανθρώπων, ενώ εκατομμύρια είναι οι πρόσφυγες και οι εκτοπισμένοι. Ολόκληρα τμήματα του συριακού εδάφους τελούν υπό τον έλεγχο του ISIS και άλλων ενόπλων οργανώσεων.

Ο Άσαντ δήλωσε στη συνέντευξη ότι δεν μπορεί να υπάρχει χρονοδιάγραμμα μετάβασης που να προβλέπει εκλογές στη Συρία όσο περιοχές της χώρας ελέγχονται από τους αντάρτες.

«Το χρονοδιάγραμμα θα μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή μόλις θα έχουμε αρχίσει να νικάμε την τρομοκρατία. Δεν μπορείτε να αποσπάσετε τίποτε πολιτικά όσο έχετε τρομοκράτες που καταλαμβάνουν πολλές περιοχές στη Συρία», είπε και εκτίμησε ότι μόλις διευθετηθεί η κατάσταση, θα χρειαστούν «ενάμισι έως δύο χρόνια για μια μετάβαση».

Η βούληση του Άσαντ να παραμείνει στην εξουσία έχει επιδεινώσει τις σχέσεις μεταξύ των ΗΠΑ - Γαλλίας, που υποστηρίζουν την εξέγερση στη χώρα, και της Ρωσίας, που είναι ένας από τους ισχυρότερους συμμάχους της Δαμασκού.

Ωστόσο μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι και τη βομβιστική επίθεση εναντίον ρωσικού επιβατικού αεροσκάφους στο αιγυπτιακό Σινά οι χώρες αυτές δείχνουν όλο και περισσότερο διατεθειμένες να ενώσουν τις δυνάμεις τους εναντίον των τζιχαντιστών.

Πηγή:

http://www.efsyn.gr/arthro/asant-i-dysi-eythynetai-gia-ti-gennisi-toy-isis

Διαβάστε περισσότερα

Κατασκευάζοντας τρομοκράτες…

    Ακούμε ότι η συγκεκριμένη φωτογραφία αμφισβητείται. Αμφισβητείται, δηλαδή, ότι ο τύπος αριστερά, αυτός που συμμετείχε τον Μάη του 2013 στην συνάντηση του υποψήφιου προέδρου και γερουσιαστή των ΗΠΑ, του ΜακΚέιν, με την λεγόμενη «συριακή αντιπολίτευση» δεν είναι, τελικά, ο λεγόμενος «χαλίφης» του ISIS. Έστω…
***
1)   Ρωτάμε: Αμφισβητείται, μήπως, κι αυτή η φωτογραφία;

    Η φωτογραφία είναι από τη συνέντευξη του τότε συμβούλου του Κάρτερ, κατόπιν του Κλίντον και αργότερα του Ομπάμα, του Μπρζεζίνσκι, στο περιοδικό«American Interest» (τεύχος Μάης – Ιούνης 2008).
    Το περιοδικό κυκλοφόρησε με τίτλο που καθιστά περιττό κάθε σχολιασμό: «Θα το ξαναέκανα! Μιλώντας για το Αφγανιστάν με τον Ζίγκμπνιου Μπρζεζίνσκι».
    Στη φωτογραφία που δημοσίευσε το περιοδικό υπάρχουν δύο πρωταγωνιστές. Ο ένας είναι ο εκ των «μάγων της αμερικανικής διπλωματίας», ο Μπρζεζίνσκι. Ο δεύτερος ο νεαρός τότε Οσάμα Μπιν Λάντεν!
    Ναι! Εκείνος που εικονίζεται να εκπαιδεύει στα όπλα τον Μπρζεζίνσκι στην φωτογραφία με ημερομηνία 3 Φλεβάρη 1980, που τραβήχτηκε στο Κίμπερ του Πακιστάν σε συνοριακό φυλάκιο με το Αφγανιστάν, δεν είναι άλλος από τον Μπιν Λάντεν.
    Ήταν τότε που οι ΗΠΑ κατασκεύαζαν το φίδι σαν αντίβαρο απέναντι στην Σοβιετική Ένωση.    
    Όπως βλέπουμε, ο Μπρζεζίνσκι ως εκπρόσωπος των ΗΠΑ και ο Οσάμα Μπιν Λάντεν ως επικεφαλής και οργανωτής των μουτζαχεντίν – που εμπνευστής τους ήταν ο Μπρζεζίνσκι – τελούσαν σε αγαστή συνεργασία.
    Τόσο αγαστή ήταν η συνεργασία τους ώστε ο «μέγας» Μπρζεζίνσκι, εφτά ολόκληρα χρόνια μετά τους Δίδυμους Πύργους, ακόμα δηλαδή και όταν η Αλ Κάιντα λογιζόταν ως η μεγαλύτερη τρομοκρατική απειλή στον κόσμο, όταν τον ρωτούσαν αν είχε να δηλώσει κάτι για την συμμετοχή του στην δημιουργία των μουτζαχεντίν για λογαριασμό των ΗΠΑ, απαντούσε ευθέως και απροκάλυπτα: «Θα το ξαναέκανα»!
***
2)   Ρωτάμε: Αμφισβητείται, μήπως, κι αυτή η φωτογραφία;

    Τι βλέπουμε εδώ; Τίποτα λιγότερο από το πώς, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, φιλοτεχνείτο στη Δύση το προφίλ του Μπιν Λάντεν. Πώς τον παρουσίαζαν οι συνεργάτες – κατασκευαστές του και ο Τύπος της Δύσης τον Μπιν Λάντεν;
    Μάλλον δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Αρκούν δημοσιεύματα σαν κι αυτό:
«Αντισοβιετικός μαχητής θέτει τον στρατό του στον δρόμο προς την ειρήνη» («The Indipendent», 6/12/1993)!
    Έτσι πλάσαραν τον Μπιν Λάντεν αρχές της δεκαετίας του ’90 οι δυτικοί φίλοι του.
    Τότε ο Μπιν Λάντεν δεν ήταν ακόμα τρομοκράτης. Ήταν ένας καλοκάγαθος… επενδυτής, που τον περιέγραφαν έτσι:
«Σαουδάραβας επιχειρηματίας ο οποίος στρατολόγησε μουτζαχεντίν τώρα τους χρησιμοποιεί σε μεγάλα κατασκευαστικά έργα στο Σουδάν»!
    Αυτός ήταν ο Λάντεν, ένας… εργολάβος.  
*** 
3)   Ρωτάμε: Αμφισβητείται, μήπως, κι αυτή η φωτογραφία;

    Ας περιγράψουμε τι βλέπουμε εδώ: Αριστερά ποζάρει ο Ράμσφελντ. Δεξιά ο Σαντάμ. Ας κάνουμε ένα φλας μπακ:
   Ήταν 20/12/1983 όταν ο Ράμσφελντ, υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ επί Μπους, έφτανε στη Βαγδάτη ως ειδικός απεσταλμένος του Ρήγκαν και γινόταν δεκτός με τιμές από τον Σαντάμ Χουσεΐν.
    Ήταν τότε που οι ΗΠΑ μετέφεραν την υποστήριξη και την εμπιστοσύνης τους προς τον «φίλο πρόεδρο τουΙράκ», τονίζοντας δια στόματος Ράμσφελντότι «μοιραζόμαστε πολλά κοινά συμφέροντα» και «είμαστε ιδιαίτερα ευχαριστημένοι από την πολιτική του Σαντάμ».
   Πέραν του Ράμσφελντ, ένας εξίσου κατάλληλος για να εκφράσει τη λογική των… Φρανκενστάιν, δηλαδή, όλων εκείνων που κατασκευάζουν τους Σαντάμ, τους UCΚάδες, τους Μπιν Λάντεν, τους «τζιχαντιστές» κ.ο.κ. είναι ο κ. Ρίτσαρντ Περλ.
    Ο Περλ δεν ήταν όποιος κι όποιος. Ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος του αμερικανικού Πενταγώνου επί Μπους και κατείχε μάλιστα τη θέση του ειδικού συμβούλου του Αμερικανού υπουργού Άμυνας.
    Ερωτηθείς λοιπόν, τον Φλεβάρη του 2003, παραμονή της εισβολής των ΗΠΑ στον Ιρακ, στο πλαίσιο συνέντευξής του στη σαουδαραβική εφημερίδα «Ασκάρ Αλ Αουσάτ», απάντησε σχετικά:
«Ο Σαντάμ θα πρέπει να φύγει είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλο (και) ακόμη κι αν στο παρελθόν είχε δουλέψει για μας, τώρα είναι καιρός να τον ξεφορτωθούμε»…
***
4)   Ρωτάμε: Αμφισβητείται, μήπως, κι αυτή φωτογραφία;

    Ας έρθουμε τώρα στη γειτονιά μας για να θυμηθούμε τι ήταν οιUCKάδες, αυτοί οι εγκληματίες πολέμου, που πριν από 15 χρόνια βαφτίστηκαν «μαχητές της ελευθερίας» από τις ΗΠΑ στο Κοσσυφοπέδιο και σήμερα κυβερνούν για λογαριασμό των Αμερικάνων την περιοχή:      
     Σύμφωναμε την έκθεση που συνέταξε το Στρατιωτικό Επιτελείο του ΝΑΤΟ, με ημερομηνία 10/2/1999, ο UCK δεν ήταν τίποτα λιγότερο από μια εγκληματική, δολοφονική οργάνωση, που – σύμφωνα με την ΝΑΤΟϊκή έκθεση – η χρηματοδότησή του προερχόταν από εγκληματικές οργανώσεις, από τα κυκλώματα λαθρεμπορίας ναρκωτικών και από τη Μαφία ενώ ο παράνομος εξοπλισμός του διενεργείτο από τη διεθνή αγορά λαθρεμπορίας όπλων.
    Όλα αυτά, όμως δεν εμπόδισαν τις ΗΠΑ να στηρίξουν και να εξοπλίσουν τον UCK για να φέρουν σε πέρας το μακελειό και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Δεν εμπόδισαν σε τίποτα το «λατρεμένο παιδί» της αμερικανικής διπλωματίας, τον μακαρίτη Χόλμπουργκ, στις 24 Ιούνη 1998 να συνομιλεί, ως επίσημος απεσταλμένος του Κλίντον με τους ηγέτες του UCK,  βγάζοντας μαζί τους αναμνηστικές φωτογραφίες (όπως η παραπάνω) στις οποίες απεικονιζόταν, μάλιστα, να έχει απαλλαγεί από τα παπούτσια του όπως επιτάσσει το ισλαμικό έθιμο.
***
    Τι ακριβώς αμφισβητείται, λοιπόν;

• Μήπως αμφισβητούνται οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι των ΗΠΑ και της ΕΕ σε Ασία και Αφρική ενάντια στους χτεσινούς συνεργάτες τους (από Σαντάμ και Καντάφι μέχρι Ασαντ) και ο ρόλος τους σε φαινόμενα όπως αυτά στο Παρίσι;
• Μήπως αμφισβητούνται οι διασυνδέσεις τους με τους σημερινούς και χτεσινούς τρομοκράτες που υπήρξαν και δικά τους κατασκευάσματα, όπως, για παράδειγμα, οι τζιχαντιστές και ο εξοπλισμός τους και με γαλλικά όπλα μέσω της λεγόμενης «συριακής αντιπολίτευσης»;  
• Μήπως αμφισβητούνται οι αβυσαλλές κοινωνικές ανισότητες στο εσωτερικό της Δύσης που γεννούν τον πολτό μέσα από τον οποίο στρατολογούνται οι φυσικοί αυτουργοί εγκλημάτων σαν αυτό που διαπράχτηκε στο Παρίσι;
• Μήπως αμφισβητούνται και οι σχεδόν 50 (!) επεμβάσεις της Γαλλίας σε Αφρική και Ασία από το 1960 και μετά;
• Μήπως αμφισβητούνται και οι 900 (!) τρομοκρατικές επιχειρήσεις της CIA ανά τον κόσμο μόνο κατά την περίοδο 1961 – 1975, σύμφωνα με τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της ίδιας της CIΑ;
• Μήπως αμφισβητούνται και οι αποκαλύψεις, όχι κάποιου «κομμουνιστικού» και «ρυπαρού» ΜΜΕ, αλλά του αμερικανικού NBC (24/8/1998), για την δημιουργία από τις ΗΠΑ των Ταλιμπάν και των πακτωλό των δολαρίων με τα οποία οι Αμερικάκοι τροφοδοτούσαν τον Μπιν Λάντεν;
• Μήπως – για να πάμε στο άλλο είδος τρομοκρατίας – αμφισβητείται η διασύνδεση της CIA και των μυστικών υπηρεσιών της Δύσης με την ακροδεξιά και την «αριστερή» τρομοκρατία που σάρωσε την Ευρώπη την δεκαετία του ’70;
• Μήπως αμφισβητείται και το τρομοκρατικό δίκτυο της «Gladio» και της – υπό την ελληνική εκδοχή του – «Κόκκινης Προβιάς»;

    Σε όσους, λοιπόν, «αμφισβητούν» ότι η τρομοκρατία τροφοδοτείται και αξιοποιείται κατά το δοκούν από τους διώκτες της, που απορούν και εξανίστανται με την «συνομοσιολογία» – όπως την αποκαλούν – εκέινων που αναζητούν τα αίτια του προβλήματος,
    επειδή μάλιστα μιλάμε πια για την «11^η του Σεπτέμβρη» επί ευρωπαικού εδάφους, έχουμε να τους συστήσουμε να ανατρέξουν σε άρθρα και αναλύσεις που δημοσιεύτηκαν αμέσως μετά το χτύπημα της 11^η Σεπτέμβρη του 2001 στους Δίδυμους Πύργους.
    Για παράδειγμα θα μπορούσαν να δουν:

• Την «Wall Street Journal», όταν μετά τις 11/9/2001 συγγράφονταν άρθρα που ζητούσαν την «αποικιοποίηση των παραστρατημένων εθνών» και προπαγάνδιζαν: «Απάντηση στην τρομοκρατία; Αποικιοκρατία»…
• Τους «Financial Times» που δημοσιεύονταν άρθρα υπό τον εύγλωττο τίτλο«Η ανάγκη για ένα Νέο Ιμπεριαλισμό»…
• Τους «New York Times» όπου φιλοξενούνταν αναλύσεις του τύπου ότι «η κρυφή γροθιά που κρατά τον κόσμο ασφαλή, ώστε να ανθούν οι τεχνολογίες του Σίλικον Βάλεϊ, ονομάζεται Στρατός Ξηράς των ΗΠΑ, Αεροπορία, Ναυτικό και Σώμα Πεζοναυτών»…

Πηγή: enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Την δική του μάχη έδωσε ο Τάκης Κοτσόργιος πρόεδρος της ένωσης Αλιέων Ελλάδας στο παναγροτικό συλλαλητήριο!

Σοβαρά επεισόδια σημειώθηκαν κατά το παναγροτικό συλλαλητήριο στο κέντρο της Αθήνας, με τους αστυνομικούς να κάνουν χρήση χημικών και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης, όταν ορισμένοι επιχείρησαν να μπουν στη Βουλή. 

Τα ΜΑΤ ως κυβερνητικό όργανο για άλλη μια φορά κλήθηκαν να καταπνίξουν την μεγάλη πορεία αλιέων και αγροτών κατά των αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Στην φωτογραφία βλέπουμε στο έδαφος έπειτα από συμπλοκή με τα ΜΑΤ τον συντοπίτη μας Τάκη Κοτσόργιο  πρόεδρο της ένωσης Αλιέων Ελλάδας να δίνει τον αγώνα του για τα δικαιώματα των αλιέων και των αγροτών!  

Σε μια περιοχή που οι αλιείς και οι αγρότες είναι το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος είναι άφαντοι σε αντίθεση με τα προεκλογικά μεγάλα λόγια.

Οι αγρότες διαμαρτύρονται για τον τρόπο φορολόγησής τους και τις αλλαγές που επίκεινται στο ασφαλιστικό.Αντιπροσωπεία τους, αναμένεται να επιδώσει ψήφισμα στο υπουργείο Οικονομικών και στη Βουλή.
Λόγω της συγκέντρωσης των αγροτών στο Σύνταγμα, έχουν κλείσει δρόμοι στο κέντρο της Αθήνας.

Διαβάστε περισσότερα

Η μουσική και η αλληλεγγύη πάνε χέρι χέρι

Παίζουν βιολί, κιθάρα, πιάνο και φλάουτο. Άλλοι μπουζούκι, ντραμς και τρομπέτα. Στο κτίριο της οδού Κολοκοτρώνη στο Βύρωνα καθάριες φωνές τραγουδούν, ενώ πρώτα έχουν παρακολουθήσει μάθημα θεωρίας. Η μουσική εκεί δεν τελειώνει ποτέ ενώ οι συμμετέχοντες δεν λαμβάνουν μόνο μουσική παιδεία αλλά παράλληλα δρουν ομαδικά, είναι αλληλέγγυοι, συμμετέχουν και προσφέρουν, τονίζει η Μαρία Αναϊς Κώνστα, η ψυχή του Κοινωνικού Ωδείου, μιλώντας στο Penna. gr για το εγχείρημα.

Η αφορμή για τη δημιουργία του δόθηκε πριν τέσσερα χρόνια όταν ο Στάθης Δρογώσης απηύθυνε κάλεσμα μέσω του διαδικτύου στον καλλιτεχνικό κόσμο με στόχο την καθιέρωση ενός δικτύου εθελοντών που θα παραδίδουν μαθήματα σε άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με τη μουσική αλλά αδυνατούν να το κάνουν για οικονομικούς λόγους. Το Κοινωνικό Ωδείο αυτή την ώρα απαρτίζεται από 80 περίπου μαθητές και άλλους 40 περίπου δασκάλους. Εδώ και δύο χρόνια η ομάδα έχει το δικό της κτίριο, ενώ προτεραιότητα δίνεται στα μικρά παιδιά.

«Στην αρχή τα προβλήματα ήταν πολλά. Δεν είχαμε το δικό μας χώρο και ήμασταν διασκορπισμένοι, ενώ μας έλειπαν αρκετά όργανα και βιβλία. Με το πέρασμα του χρόνου και την ευαισθητοποίηση των εθελοντών τα υλικά βρέθηκαν και το όνειρό μας άρχισε να παίρνει μορφή», σχολιάζει η Μαρία Αναϊς.

Στο Κοινωνικό ωστόσο Ωδείο υπάρχουν και υποχρεώσεις. Τα μέλη του σωματείου οφείλουν να δίνουν το παρών στη συνελεύσεις που πραγματοποιούνται μια φορά το δίμηνο, ενώ στο πλαίσιο αυτό λειτουργεί και το λεγόμενο «point system» σύμφωνα με το οποίο ο καθένας πρέπει να συγκεντρώσει πενήντα βαθμούς. Πώς τα καταφέρνει; Μέσα από συγκεκριμένες δουλειές τις οποίες θα πρέπει να κάνει κερδίζοντας πόντους.
Στο Ωδείο παρακολουθούν μαθήματα παιδιά από οικογένειες με ιδιαίτερα οικονομικά προβλήματα, ακόμα και παιδιά από ορφανοτροφεία που δύσκολα μπορούν να δώσουν κάτι από τον οβολό τους. Υπάρχουν όμως και μαθητές οι οποίοι μπορούν να συνδράμουν μια στο τόσο με υλικά ή υπηρεσίες προκειμένου το εγχείρημα να συνεχίσει να υφίσταται.
Όπως επισημαίνει η ψυχή της ομάδας, το κτίριο για έναν χρόνο παρέχεται στο Ωδείο δωρεάν, ενώ η ομάδα καλείται να πληρώσει μόνο τον ΕΝΦΙΑ και τους λογαριασμούς. Οι ανάγκες παρ’ όλα αυτά είναι πολλές και συνεχώς αυξάνονται. Όποιος το επιθυμεί μπορεί να βοηθήσει με κάθε τρόπο. «Ο καθένας μπορεί να έρθει στις συναυλίες και εκδηλώσεις που πραγματοποιούμε, να αφήσει δύο ευρώ ή να συμβάλλει όπως θέλει», λέει η Μαρία Αναϊς, ενώ προσθέτει πως «η ευαισθησία του κόσμου είναι μεγάλη, οι προσφορές από τους εθελοντές εξίσου πολλές, ενώ στο μέλλον ελπίζουμε να είναι ακόμα περισσότερες».

 «Το όνειρο μου για το Κοινωνικό Ωδείο είναι ουτοπικό», αναφέρει η συντονίστρια όταν τη ρωτήσαμε γι’ αυτό… «Θα ήθελα η δωρεάν μουσική παιδεία να ήταν εφικτή. Να μην χρειάζονταν τα κοινωνικά ωδεία. Να μην υπήρχε αυτή η ανάγκη», καταλήγει.
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Κοινωνικό Ωδείο μπορείτε να επισκεφτείτε τη σελίδα του

Διαβάστε περισσότερα

Του τρένου το ανάγνωσμα…. Η περίφημη γραμμή Μεσολόγγι-Αγρίνιο!

Όχι άλλο κάρβουνο θα μπορούσαμε να πούμε καθώς μιλάμε για το περίφημο τρένο που έχει κοστίσει 13 εκατομμύρια στον ελληνικό λαό. Ένα τρένο που κόστισε τόσα πολλά και δεν το είδαμε ποτέ, εκτός βέβαια από τους γνωστούς άγνωστους βολεμένους που κυκλοφορούν στην μικρή μας πόλη σα να μην συμβαίνει τίποτα. Επανερχόμαστε στο θέμα μιας και άρχισε να γίνεται πάλι η συζήτηση στην περιφέρεια για την περιβόητη γραμμή του τρένου Μεσολόγγι-Αγρίνιο. 

Πιο κάτω θα σας θυμίσουμε την εκπομπή του Κώστα Βαξεβάνη για τα σκάνδαλα στον ΟΣΕ, για τρένα και γραμμές φαντάσματα, για γραφεία του ΟΣΕ με υπαλλήλους φαντάσματα και για τις εποχές που μας κυβερνούσαν φαντάσματα. Εποχές που μοιάζουν σαν εφιάλτης να ξαναέρχονται με πολιτικούς της ίδιας φιλοσοφίας παντελώς ανίδεους για τα θέματα που καλούνται να διαχειριστούν.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για την γραμμή Πάτρα-Αγρίνιο και ας δανειστούμε μερικά στοιχεία από την μελέτη του κ. Βαξεβάνη για να αντιληφθούμε με απλά λόγια το κόστος και την αφέλεια των υποστηρικτών του εγχειρήματος. 

1. Ο συρμός δεν έμπαινε στο Αγρίνιο, γιατί δεν υπήρχε σταθμός (η κατεδάφιση του '80) και θα έπρεπε να κατασκευαστεί νέο κτιριακό συγκρότημα,
 

2. Υπήρχε ένα μείζον πρόβλημα με μια ισόπεδη διάβαση στο Αγρίνιο και με την Ιονία Οδό,
 

3. Η γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου δεν έχει κατασκευαστεί με πρόβλεψη για σιδηρόδρομο, οπότε προκύπτει η ανάγκη μιας νέας υποθαλάσσιας διάβασης ή νέας παράλληλης γέφυρας.
 

4. Η γραμμή ανασκευάστηκε χρησιμοποιώντας  πλάτος διαφορετικό από το υπόλοιπο σιδηροδρομικό δίκτυο (1 μέτρο έναντι 1.44, που είναι ευρωπαϊκών προδιαγραφών), πλάτος ικανό να φιλοξενήσει μόνο αμαξοστοιχίες RailBus, του προαστιακού. Αυτό σημαίνει ότι για να επαναλειτουργήσει πλήρως η γραμμή πρέπει αφ'ενός να ξηλωθεί και να ανασκευαστεί από την αρχή στο σωστό πλάτος, ώστε να υπάρξει η δυνατότητα μελλοντικής σύνδεσης με το υπόλοιπο δίκτυο.

Με άλλα λόγια, η γραμμή αυτή θα ήταν αποκλεισμένη από όλες τις κατευθύνσεις.

(ΟΣΕ Μεσολογγίου: 13 εκατ. ευρώ για ένα τραίνο που δε σφύριξε ποτέ)

Από τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι μια τέτοια γραμμή δεν είναι εφικτό να δουλέψει και να είναι βιώσιμη. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να κατασπαταληθεί όπως και έγινε το δημόσιο χρήμα, να γίνουν προσλήψεις που λόγω της μη βιωσιμότητας του έργου θα μετατραπούν σε απολύσεις με φωνές και διαμαρτυρίες ανθρώπων που για άλλη μια φορά η κακή διοίκηση και ο κακός προγραμματισμός θα τους αφήσει στον δρόμο. 

Περά λοιπόν από τις όμορφες αναμνήσεις των μεγαλυτέρων μιας όμορφης εποχής με  το τρένο αυτή η επένδυση έτσι όπως έχει σχεδιαστεί δεν μπορεί να λειτουργήσει. Θα ήταν λογικό να λειτουργήσει μια γραμμή σύγχρονη γρήγορη και ασφαλής που θα μπορούσε να διασχίσει την Ιονία οδό και την Εγνατία με μικρό κόστος για τον ταξιδιώτη. Έργο που φυσικά δεν έγινε για να επανέλθουμε μετά από χρόνια να κάνουμε νέες μελέτες και νέα έργα με νέες εργολαβίες! 

Τι πιο λογικό σε νέους δρόμους όπως της Ολυμπίας οδού της Ιονίας και της Εγνατίας να υπάρχει η προβλέψει για την κατασκευή και λειτουργία υπερσύγχρονου τρένου υψηλών προδιαγραφών για την γρήγορη μετακίνηση πολιτών και εμπορευμάτων. Είναι μονόδρομος ο σωστός προγραμματισμός οι σωστές μελέτες για την βιωσιμότητα των κρατικών επενδύσεων αλλιώς θα συνεχίσουμε στο χειρότερο τάζοντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες. 

Το νοσοκομείο θέλει χρήματα για να λειτουργήσει σωστά, το ΤΕΙ επίσης και πολλά άλλα θέματα που είναι ζωτικής και στρατηγικής σημασίας για την περιοχή. Ας μην συνηγορήσουμε σε συμφεροντολογικές πολιτικές κατασπαταλώντας για άλλη μια φορά το δημόσιο χρήμα!

Δ-ΟΣΕ και μένα μπάρμπα (Α' μέρος) - Το Κουτί της Πανδώρας

 
 

 

  

Αναμνήσεις

 

 Aναχώρηση εμπορικού συρμού από τον σταθμό Αγρινίου (Μάιος 1962).
Μπροστά από τις καπναποθήκες «Αφοί Παπαπέτρου», δίπλα από τον σταθμό.
Διακρίνεται και η πινακίδα της ατμάμαξας με το όνομα "ΕΛΛΗΝΙΣ" (κατασκευής Εργοστασίου Βασιλειάδη, Πειραιά).
Η φορτάμαξα γράφει ακόμα ΣΒΔΕ, μολονότι από το 1953 το δίκτυο ανήκε πλέον στους ΣΠΑΠ.
Φωτό: Charles Firminger, παραχώρηση: Γιώργος Νάθενας

Μηχανοστάσιο Μεσολογγίου. Διακρίνονται η αυτοκινητάμαξα BREDA
στα αρχικά καφέ (ιταλικά) χρώματά της και δυο ατμάμαξες.
Φωτό: Charles Firminger 1962, παραχώρηση: Γιώργος Νάθενας

Σταθμός Κατοχής με το τοπικό τραίνο που εκτελούσε το δρομολόγιο
Μεσολόγγι (Πλατεία Μπότσαρη) Αιτωλικό κατοχή.
Φωτό: από προσωπικό αρχείο, παραχώρηση: Κασσάνδρα Φλάκα, Γιώργος Νάθενας

Ατμήλατο εμπορικό με την ατμάμαξα «ΕΛΛΗΝΙΣ».
Με οπισθοπορεία καταφθάνει στο Μεσολόγγι από το Αγρίνιο.
Φωτό: Charles Firminger 1962, παραχώρηση: Γιώργος Νάθενας

_______________________________________________________________________________________________________________

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν ανήκουν στο λεύκωμα «Το Αγρίνιο Κάποτε»
του Αριστείδη Μπαρχαμπά
Εκδόσεις ERGO Αθήνα 2003

Πανοραμική άποψη του Σταθμού του Αγρινίου.
Δεξιά του σταθμού διακρίνονται τα μηχανοστάσια και ο υδατόπυργος. Αρχείο Χρήστου Μάντζαρη

Κατάμεστα τα βαγόνια των ΣΒΔΕ στο σταθμό του Αγρινίου.

Η αναχώρηση με επισημότητα του διευθυντού της Εθνικής
τράπεζας κ. Δημόπουλου από τον σταθμό του Αγρινίου.

Το Γυμνάσιο θηλέων πάει εκδρομή.

Ο μικρός κουλουράς στην αποβάθρα του σταθμού του Αγρινίου.

Κρυονέρι. Η αρχή και το τέλος της γραμμής των ΣΒΔΕ.
Εκεί περίμενε η «Καλυδών» το καραβάκι που οι Αγρινιώτες λέγανε σκυλοπνίχτη,
για να περάσουν τον Πατραϊκό και να μετεπιβιβαστούν στους ΣΠΑΠ
Σύμφωνα με διήγηση του Kαθηγητή Bυζαντινής Aρχαιολογίας κ. Αθανάσιου Παλιούρα
στη συγκεκριμένη φωτογραφία «ποζάρουν» άντρες μοντέλα της εποχής για να διαφημίσουν ρούχα. 
Αρχείο περιοδικού «Ρίζα» των εν Αθήναις Αγρινιωτών.

Το τραίνο με μία μικρή παράκαμψη έφτανε και φόρτωνε
στην είσοδο των καπναποθηκών «Αφοί Παπαπέτρου»

Όταν το τραίνο σφύριξε για πρώτη φορά στο Αγρίνιο.
Από την τοπική εφημερίδα «Ο Πολίτης» 23 Απριλίου 1890.

Ανακοίνωση στον τοπικό τύπο.

___________________________________________________________________________________

Από την Πάτρα στο Μεσολόγγι

Απόσπασμα: Κ. Ουράνης. «Ταξίδια στην Ελλάδα»

Στο ανοιξιάτικο πρωινό ο κόλπος των Πατρών μοιάζει με μεγάλη γαλήνια λίμνη. Η επιφάνεια των νερών, που έχουν ένα απαλά γαλάζιο χρώμα, γυαλίζει σαν κρύσταλλο. Όπου πέφτει ο πρωινός ήλιος, παιχνιδίζουν αναρίθμητοι χρυσοί λαμπυρισμοί. Κατά τις ακτές της Στερεάς, που είναι ακόμα τυλιγμένες σε μια γαλαζόφτερη άχνα, οι σκιές κάνουν πράσινους αντικατοπτρισμούς πάνω στα νερά. Μερικά άσπρα πανιά ακινητούν στον υδάτινο ορίζοντα. Η δροσιά, που κατεβαίνει στον κόλπο από τις μακρινές κορφές τον χιονισμένων ακόμα βουνών κάνει να νιώθεις την αναπνοή σαν απόλαυση. Αντίκρυ μου ξεκόβετε στον ουρανό ένας τεράστιος κώνος ραβδωμένος με φως και σκιές που θυμίζει το Γιβραλτάρ. Είναι το τραχύ βουνό της Βαράσοβας. Εκεί είχε βάλει πλώρη το μικρό πλοίο που μας πηγαίνει στο Μεσολόγγι. Μιας ώρας ταξίδι και φτάσαμε από την Πάτρα στο Κρυονέρι την Καλλιρρόη των αρχαίων. Αυτό το όνομα με είχε κάνει vα περιμένω πως θα έβλεπα ένα μέρος κατάφυτο, ειδυλλιακό και πρόσχαρο. Και ήταν εντελώς το αντίθετο: μια γυμνή και πένθιμη ακτή, πνιγμένη από τη γιγάντια πετρώδη και απότομη μάζα της Βαρόσοβας. Οι άνεμοι στο μέρος αυτό είναι συχνοί και δυνατοί, και έτσι η αποβίβαση είναι πολλές φορές επικίνδυνη. Ένα μικρά τρένο κυλάει με τρανταγμούς μέσα σε μια χέρσα έκταση, που έχει για μοναδική βλάστηση κάτι σπάνια χαμόδεντρα και τα σπάρτα των ελών πou ασημίζουν στον ήλιο. Ένα χωρίο το «Ευηνοχώρι» σταματάει μια στιγμή το μάτι μου, με τα καλύβια του που είναι φτιαγμένο ολόκληρα από ψάθα μαυρισμένη στον ήλιο. Έπειτα φαίνεται ο Φείδαρης: (Έυηνος) μια μεγάλη κοίτη από άσπρα χαλίκια όπου έρπουν μερικές λουρίδες γαλαζοπράσινων νερών. Κι ύστερα, τίποτα άλλο από μια απέραντη έκταση από άβαθο νερό, θολό και ακίνητο, που σου γεμίζει την ψυχή με μελαγχολία, μα και με μια παράδοξη μαζί γοητεία. Είναι η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου.

Διαβάστε περισσότερα

Αλόνζ ανφά ντε λα πατρί

900 Γάλλοι βουλευτές τραγουδάνε συγκινημένοι τη Μασσαλιώτιδα.

900 Γάλλοι βουλευτές μπαίνουν στα αυτοκίνητα και γυρνάνε σπίτι, όπου θα θα δουν τον εαυτό τους στην τηλεόραση και θ’ αναρωτηθούν αν φορούσαν σωστό χρώμα γραβάτας κι αν έδειχναν αρκετά συγκινημένοι.

Ο Ολάντ ξαπλώνει στο κρεβάτι με τη Σεγκολέν και της λέει: “Τραγούδα μου τη Μασσαλιώτιδα”.

Ο Σαρκοζί ανεβαίνει σε μια καρέκλα για να φτάσει ως το πολύφωτο να κρεμαστεί: “Μον ντιέ! Κέλ καταστρόφ! Γιατί να μη συμβεί επί της προεδρίας μου αυτή η επίθεση;”

Το αεροπλανοφόρο με τ’ όνομα του στρατηγού Σαρλ ντε Γκωλ ξεκινάει για τη Μέση Ανατολή. Οι Γάλλοι στρατιώτες δεν ανησυχούν. Ξέρουν ότι θα βομβαρδίσουν από μακριά, με έξυπνες βόμβες που πλήττουν μόνο τζιχαντιστές, ποτέ αμάχους, ποτέ νοσοκομεία, ποτέ φτωχογειτονιές κι ερείπια.

Οι γαλλικές βιομηχανίες οπλικών συστημάτων βλέπουν να κέρδη και τις μετοχές τους να εκτοξεύονται.

Η Μέρκελ τσαντισμένη: “Δεν θ’ αφήσουμε τον γυαλάκια να μας πάρει όλη τη δόξα, όλο το πετρέλαιο, όλα τα λεφτά. Έχουμε κι εμείς πολεμική βιομηχανία. Οι Γερμανοί εμπόροι όπλοι τι θα κάνουν; Κλέφτες θα γίνουν;”

Ο Ομπάμα συναντάει το διαφημιστικό του επιτελείο. Θα ωφελήσει στην εικόνα μου η εμπλοκή; Να στείλουμε αεροπλανοφόρα; Να βομβαρδίσουμε το Ιράν; Να ρίξουμε τη βόμβα, ΤΗ βόμβα στη Συρία; Σε ποια γαλοπούλα θα δώσω χάρη τη μέρα των Ευχαριστιών; “Να βγείτε και να τραγουδήσετε τον εθνικό ύμνο στο Μπιγκ Μπόουλ”, προτείνει ένας νέος διαφημιστής, ο ίδιος που προμοτάρει τον Τζάστιν Μπίμπερ.
“Oh, say can you see by the dawn’s early light
What so proudly we hailed at the twilight’s last gleaming?”

Ο Ασάντ πίνει σαμπάνια στο Μονακό. “Χαχα, να δεις που θα με παρακαλάνε να γυρίσω πίσω. Αλλά δεν θα το κάνω χωρίς ανταλλάγματα. Η Συρία είναι δική μου.”

Ο Ερντογάν χτενίζει το μουστάκι του και κάθεται στον χρυσό του θρόνο. “Θα χρειαστούν τη βοήθεια μου ενάντια στην τρομοκρατία”, σκέφτεται.
Και τρομοκράτες γι’ αυτόν είναι οι Κούδροι.

Ο Τσίπρας κοιτιέται στον καθρέφτη και δοκιμάζει νέες γκριμάτσες. Διακόπτει την εξάσκηση για να στείλει ένα μήνυμα: “Η δημοκρατία θα νικήσει #prayforparis”.

Οι Γερμανοί χτίζουν τοίχους και τραγουδάνε τον εθνικό τους ύμνο.
Οι Βέλγοι χτίζουν τοίχους και τραγουδάνε τον εθνικό τους ύμνο.
Οι Πολωνοί χτίζουν τοίχους και τραγουδάνε τον εθνικό τους ύμνο.
Οι Αυστριακοί χτίζουν τοίχους και τραγουδάνε τον εθνικό τους ύμνο.
Οι Ούγγροι χτίζουν τοίχους και τραγουδάνε τον εθνικό τους ύμνο.
Οι Σκοπιανοί χτίζουν τοίχους και τραγουδάνε τον εθνικό τους ύμνο.
Οι Ευρωπαίοι χτίζουν τοίχους και τραγουδάνε τον εθνικό τους ύμνο.

Και ξεφυσάνε ανακουφισμένοι οι Ευρωπαίοι. Ο πόλεμος θα φέρει ειρήνη. Ας πληρώσουμε κάτι παραπάνω, ας πάρουν μερικά σπίτια κακοπληρωτών, ας βγει ο στρατός στους δρόμους, ας απαγορευτεί η κυκλοφορία, αρκεί να νιώθουμε ασφαλείς. Ο πόλεμος θα φέρει ειρήνη.

Οι τζιχαντιστές πανηγυρίζουν. Ο πόλεμος τους τρέφει. Κάθε νεκρός μουσουλμάνος σημαίνει δέκα νέους στρατιώτες, δέκα φανατικούς, δέκα καμικάζι, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Αγγλία, στις ΗΠΑ. Ο πόλεμος τρέφει το τέρας.

~~{}~~

Κι ένα παιδί, στη Γαλλία, στη Συρία, στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ, στη Γερμανία, στην Ιαπωνία, στην Αίγυπτο, στη Βενεζουέλα, στη Μαγαδασκάρη, στη Νορβηγία, ένα παιδί, πέντε χρονών περίπου, ρωτάει τον πατέρα του γιατί γίνονται πόλεμοι.

Ο πατέρας σκέφτεται: “Καλύτερα να με ρωτούσε πώς γίνονται τα παιδιά”.

“Γιατί γίνονται πόλεμοι, μπαμπά;” επιμένει το παιδί.
“Για να έχουμε όλ’ αυτά που έχουμε”, λέει εκνευρισμένος και δείχνει το δωμάτιο.
“Για να έχουμε τοίχους;”
“Για να έχουμε ειρήνη”, απαντάει ο πατέρας, χαρούμενος που βρήκε λύση.
“Οι πόλεμοι γίνονται για να έχουμε ειρήνη;”
“Είναι ώρα να κοιμηθείς τώρα, μικρό μου”, παρεμβαίνει η μητέρα, λυτρώνοντας τον μπαμπά.

Λίγο μετά το παιδί είναι ακόμα ξύπνιο, με ανοικτό το φως. Ο πατέρας πάει να το κλείσει.
“Αν γίνει πόλεμος θα πολεμήσεις κι εσύ, μπαμπά;”
“Αν χρειαστεί, ναι!”
“Και θα πεθάνεις;”
“Όχι, όχι, θα ζήσω.”

Το φιλάει και το σκεπάζει.
“Μπαμπά;”
“Ναι.”
“Τα παιδιά πολεμάνε στον πόλεμο;”
“Όχι, τα παιδιά δεν πολεμάνε.”
“Ούτε πεθαίνουν στον πόλεμο;”

Ο πατέρας κοιτάει τα μάτια του. Θυμάται πώς ήταν όταν τον πρωτοείδε, νεογέννητο, σαν ροζ μπιφ με μάτια.

“Όχι”, του λέει, “τα παιδιά δεν πεθαίνουν ποτέ.”

Το φιλάει και φεύγει γρήγορα, για να μην τον δει να κλαίει.

Στην τηλεόραση δείχνει 900 βουλευτές να τραγουδάνε:
“Αλόνζ ανφά ντε λα πατρί”.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός http://sanejoker.info/

Διαβάστε περισσότερα

Ο Χρόνης Μίσσιος για το Πολυτεχνείο…

Όμως, ε, πάνω που μάθαμε να περπατάμε, οι φοιτητές, που μπαφιάσανε να κολυμπάνε τόσα χρόνια μέσα στη μαλακία που λεγότανε πολιτική γραμμή των αντιστασιακών οργάνων και των πολιτικών κομμάτων, γράψανε στα νεανικά τους αρχίδια όλα τα κόμματα, επαναστατικά και μη, και σενιάρουνε μια «τρελή» ιστορία που έκανε όλες τις αυθεντίες – εξουσίες, μπάτσους και καθοδηγητάδες – να χεστούμε απάνω μας.

Κατέλαβαν το Πολυτεχνείο, κλείστηκαν μέσα κι έριξαν το σύνθημα «Λευτεριά ή Θάνατος». Έγινε χαμός, πέσανε κορμάκια παιδιών, αλλά μαζί και η πρώτη χούντα, ήρθε η δεύτερη, αλλά δεν είχε κότσια να κρατηθεί. Εκφρασμένη πια η αντίθεση της νεολαίας και του λαού, έμπαινε σα φουρτουνιασμένη θάλασσα στο ύφαλο ρήγμα της χούντας.

Αφού λοιπόν πούλησε την Κύπρο στους Τουρκοαμερικάνους, έπεσε κι αυτή, κι από τότε κάθε Νοέμβρη γιορτάζουνε την επέτειο του Πολυτεχνείου, και όλη η ηγεσία των πολιτικών κομμάτων πηγαίνει και καταθέτει στεφάνια και βγάζουν λόγους για τα ηρωικά παιδιά του Πολυτεχνείου και για το ποιος τους εκμεταλλεύεται καλύτερα, ξεχνώντας ότι λέγανε, θα μας κάψετε, τσογλάνια, με τις τρέλες σας, διότι όλων η γραμμή ήταν σύνεση και όχι σύγκρουση, τι να πεις…

Ρε συ, ύστερα, να πούμε, από εφτά χρόνια δικτατορίας, ξαναβρικολάκιασε όλο το φάσμα της πολιτικής ηγεσίας, κι αφού φάγανε όλη σχεδόν την ηγεσία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τη μόνη ελπίδα για μια βαθιά ανανέωση της πολιτικής ζωής που γέννησε η ελληνική κοινωνία μετά την Εθνική Αντίσταση, ξαναβγήκαν στα μπαλκόνια σα να μην έτρεξε τίποτα, σα να πούμε, τα εφτά χρόνια μιας ηλίθιας δικτατορίας ήταν ένα όνειρο κι όχι ένα όνειδος για όλους τους πολιτικούς και για όλα τα κόμματα. Χεσ’ τα…

Απόσπασμα από το βιβλίο «Χαμογέλα, ρε… Τι σου ζητάνε;», εκδόσεις Γράμματα.

Διαβάστε περισσότερα

Πλειστηριασμοί: Ο κ.Τσίπρας το “τερμάτισε”…

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ, προεκλογικά, έλεγε αυτά:

    Αλλά μετά απ’ αυτά, ο κ.Τσίπρας, εκείνος που δεν θα επέτρεπε «ποτέ» στα «κοράκια» να ξεσπιτώσουν τους ανθρώπους του λαού, εκείνος που δεν θα επέτρεπε «ποτέ» να βγουν λαϊκά σπίτια στο σφυρί, προχώρησε σε κάτι που ούτε οι κυβερνήσεις των Σαμαρά – Βενιζέλου δεν είχαν διανοηθεί να διαπράξουν:
    Παρέδωσε εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά στα νύχια των περίφημων «funds».
    Κατάργησε , στην ουσία, κάθε προστασία ακόμα και της πρώτης κατοικίας για εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες που τα προηγούμενα χρόνια ρημάχτηκαν από τις πολιτικές των Μνημονίων και που σήμερα τις αναγκάζει να έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο αντιμέτωπες με το φάσμα του ξεσπιτωμού.
    Τα ψέματα της κυβέρνησης για την συμφωνία της με την τρόικα – μια συμφωνία που «επετεύχθη» ανήμερα της επετείου του Πολυτεχνείου – είναι ανάξια κάθε σχολιασμού.
    Η αθλιότητά της, από τη μια να βαφτίζει «επώδυνη συμφωνία» και από την άλλη να αποκαλεί «προστασία των αδύναμων» το τερατούργημα που ετοιμάζεται να νομοθετήσει στο άψε – σβήσε αύριο κιόλας, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την κατάντια να υπογράφουν Μνημόνια εκείνοι που υποτίθεται ότι θα τα καταργούσαν «σε ένα νόμο με ένα άρθρο».
    Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
    Ο κ.Τσίπρας – προσωπικά – και ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνουν μεγάλη ευθύνη. Όχι μόνο για τον εξευτελισμό της έννοιας της συνέπειας, της αξιοπιστίας, της φερεγγυότητας και, τελικά, της ίδιας της έννοιας «πολιτική».
    Το λιγότερο, πια, δεδομένου ότι πλέον όλοι έχουν καταλάβει την συγκεκριμένη αγυρτεία, είναι ότι με την τακτική τους και με την συμπεριφορά τους λερώνουν την λέξη «Αριστερά» κάθε φορά που την πιάνουν στο στόμα τους.
    Ο κ.Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, και αυτό είναι το κύριο, αναλαμβάνουν τεράστια ευθύνη καθώς με την πολιτική τους, πάνω στα κοινωνικά ερείπια, έρχονται να σπείρουν το κοινωνικό χάος.
    Ο κ.Τσίπρας έχει πάρει από καιρό θέση. Μαζί με την τρόικα, τους ευρωεταίρους του, το ΔΝΤ, τους εγχώριους μνημονιακούς και την πλουτοκρατία που παριστάνει ότι την… αντιμάχεται, κινείται χωρίς ντροπή και χωρίς καμία συστολή στον δρόμο που κοινωνικού ξεκληρίσματος που άνοιξαν οι προκάτοχοί του.
    Στην άλλη όχθη βρίσκονται οι φτωχοποιημένοι, οι φορογδαρμένοι, οι άνεργοι και σε λίγο οι ξεσπιτωμένοι.
   Το «όλοι για έναν και ένας για όλους» δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί πυξίδα σωτηρίας και τώρα πλέον αναδεικνύεται στο μοναδικό μονοπάτι απόδρασης από την φρίκη και τον κοινωνικό δαρβινισμό.
    Οι πλειστηριασμοί σπιτιών για να γίνουν δεν αρκούν οι αποφάσεις της κυβέρνησης και της τρόικας. Πρέπει να το επιτρέψουν και οι γείτονες. Πρέπει να το επιτρέψουν και οι φίλοι. Πρέπει να το επιτρέψουν και οι λαϊκές επιτροπές στήριξης των αδύναμων που ήρθε η ώρα να γεννηθούν και να αναγεννηθούν σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό σε κάθε γειτονιά.
    Οι γείτονες ας έχουν το νου τους, λοιπόν. Για να μη μείνει κανένας μόνος του, αβοήθητος, έρμαιο στις ορέξεις των εκποιητών. Για να μην επιτραπεί κανένας πλειστηριασμός, καμιάς λαϊκής κατοικίας, πουθενά στην Ελλάδα.
    Το κανένα σπίτι στα χέρια των «κορακιών» μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να το μετέτρεψε σε σύνθημα εξαπάτησης. Αποτελεί, όμως, σύνθημα αξιοπρέπειας, αποτελεί, χωρίς υπερβολή, ζήτημα ζωής και θανάτου για τα μικρομεσαία στρώματα του λαού.
    Ο κ.Τσίπρας, με την απόφαση της κυβέρνησής του για τους πλειστηριασμούς, είναι αλήθεια ότι το «τερμάτισε». Που σημαίνει:
    Όταν η αγριότητα ορθώνεται μπροστά μας σαν νόμος, τότε ο δρόμος της αντίστασης, της αντίδρασης και της κοινωνικής αλληλεγγύης, δίπλα σε όποιον υφίσταται την απειλή της εξόντωσης, μετατρέπεται σε καθήκον.
Πηγή:  enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα