Η αλήθεια για τους νεκρούς και τους τραυματίες των γεγονότων του Πολυτεχνείου

Ενα πεντάχρονο παιδί στου Ζωγράφου, ένας Αφγανός ταχυδακτυλουργός στη Χέυδεν, μια 22χρονη φοιτήτρια από τη Νορβηγία, ένας 35χρονος οικοδόμος έξω από το Πολυτεχνείο… Tέσσερις κάτοικοι της Αθήνας του ’70 που η ηλικία και οι ενασχολήσεις τους ήταν εντελώς διαφορετικές για να έχουν οποιαδήποτε σχέση. Και οι τέσσερις, όμως, έπεσαν νεκροί από τα πυρά των δυνάμεων καταστολής που δρούσαν με εντολή της χούντας των συνταγματαρχών. Συγκαταλέγονται και αυτοί ανάμεσα στα επιστημονικώς τεκμηριωμένα θύματα του Πολυτεχνείου.
Όμως, πόσοι είναι τελικά οι επιβεβαιωμένοι νεκροί και τραυματίες των γεγονότων εκείνων;
Στο αφιέρωμά μας αυτό, αναφερόμαστε αναλυτικά στα τεκμηριωμένα αποτελέσματα μιας ιστορικής έρευνας που αναζήτησε απαντήσεις για το θέμα.

Η πρώτη ιστορική έρευνα

Από τα μέσα του 2002, το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών (ΕΙΕ) ξεκίνησε μια ιστορική έρευνα με τον τίτλο «Τεκμηριώνοντας τα γεγονότατου Νοεμβρίου 1973». Τα συμπεράσματά της ανακοινώθηκαν το 2004. Στο πλαίσιο αυτής, ο διευθυντής ερευνών του ΕΙΕ Λεωνίδας Καλλιβρετάκης και η ομάδα του επιχείρησαν να συγκεντρώσουν και να επεξεργαστούν με επιστημονικές μεθόδους τεκμήρια που αφορούν σε διάφορες παραμέτρους των γεγονότων του Πολυτεχνείου. Σε αυτές περιλαμβάνονταν το χρονικό της εξέγερσης, το επιχειρησιακό σχέδιο για την καταστολή της και την εξέλιξη των γεγονότων έξω από το Πολυτεχνείο. Ενα από τα ζητούμενα της έρευνας υπήρξε ο πραγματικός αριθμός και η ταυτότητα των θυμάτων.
Ως ζητούμενο δεν τέθηκε μόνο μόνον ο αριθμός ή η διασταύρωση των θυμάτων, αλλά και η εύρεση πληροφοριών για το χρόνο, τον τόπο και τις συνθήκες τραυματισμού, καθώς και προσωπικά στοιχεία κάθε περίπτωσης όπως ηλικία, φύλο, απασχόληση κτλ.
Τα αποτελέσματα της έρευνας, όπως είπαμε, δημοσιεύθηκαν το 2004 και μας δίνουν τα εξής συμπεράσματα:

• Οι νεκροί του Πολυτεχνείου ήταν 24 και έχουν πλήρως τεκμηριωθεί.
• Στο μικροσκόπιο της έρευνας μπήκαν επιπλέον 30 περιπτώσεις ανθρώπων τα ονοματεπώνυμα των οποίων είναι γνωστά. Οι περιπτώσεις αυτές εμφανίζονται επίμονα σε πολλές περισσότερες καταλογοποιήσεις νεκρών από το 1974 μέχρι σήμέρα, όμως δεν είχαν νωρίτερα τεκμηριωθεί πλήρως.
• Η εικόνα που δίνεται γύρω από το προφίλ των ατόμων που πρωτοστάτησαν στις συγκρούσεις είναι πως πλειονότητα αποτέλεσαν οι φοιτητές και οι μαθητές και έπονται τα άτομα που χαρακτηρίζονται ως εργατοτεχνίτες. Εκπροσωπείται όμως και μια ποικιλία άλλων κοινωνικών και επαγγελματικών ομάδων, όπως ιδιωτικοί υπάλληλοι, βιοτέχνες, καλλιτέχνες, δικηγόροι, εκπαιδευτικοί, κ.α. Ηλικιακά, οι περισσότεροι ήταν νέοι μεταξύ 16-24 χρονών.

Οι τραυματίες

Οι τραυματίες στα γεγονότα του Πολυτεχνείου αποτελούν το δεύτερο αντικείμενο διερεύνησης. Η προκαταρκτική έρευνα πιστοποίησε 1.103 τραυματίες, βάσει των καταστάσεων που απέστειλαν στον Δ. Τσεβά τα νοσοκομεία, οι κλινικές και ορισμένοι μεμονωμένοι ιατροί. Οπως όμως είχε παραδεχθεί και ο ίδιος ο εισαγγελέας, σε αυτούς πρέπει να προστεθεί και «ανεξακρίβωτον πλήθος ετέρων πολιτών», οι οποίοι «ή ιατρών, ή ενοσηλευοντο οίκει, ή και ουδαμού προς νοσηλεία κατέφυγον, φοβούμενοι προφανώς δυσάρεστους δι’ αυτούς ή τας οικογενείας των εξελίξεις».
Ενδεικτικό του κλίματος μέσα στο οποίο εξελίσσονταν τα δραματικά γεγονότα εκείνων των ημερών, είναι το γεγονός ότι με σχετική προκήρυξη που εξέδωσε στις 17.11.1973, ο τότε επικεφαλή ς των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγός Ζαγοριανάκος έλαβε μέριμνα να απαγορεύσει ρητά «την προσωρινήν περίθαλψιν κατ’ οίκον προσώπων μη ενοικούντων μετά της οικογενείας ήτις παρέχει την περίθαλψιν, εάν τούτο δεν δηλωθή εντός τριών ωρών εις την οικείαν αστυνομικήν αρχήν».
Ο αριθμός των τραυματιών που δεν έτυχαν καμίας περίθαλψης παραμένει αδιευκρίνιστος. Ορισμένες εκτιμήσεις ανεβάζουν το σύνολο των τραυματιών (νοσηλευθέντων και μη) σε περίπου 2.000. Οι εκτιμήσεις αυτές είναι μάλλον συντηρητικές και βρίσκονται σε δυσαρμονία με στατιστικά δεδομένα από τη διεθνή εμπειρία σε αντίστοιχες περιπτώσεις της περιόδου εκείνης (π.χ. το Γαλλικός Μάης του 1968, το Αμερικάνικο Αντιπολεμικό Κίνημα 1968-1970). Σε όλες εκείνες τις περιπτώσεις, οι μη νοσηλευθέντες ήταν πάντοτε πολλαπλάσιοι των νοσηλευθέντων, και μάλιστα σε καθεστώτα όπου το αντικίνητρο για τη νοσηλεία, το ενδεχόμενο δηλαδή διώξεων κατά των τραυματιών που θα προσεφευγαν για περίθαλψη, ήταν κατά τεκμήριο μικρότερο από το αντίστοιχο στην περίπτωση της Ελλάδας του 1973.
Ο τόπος και ο χρόνος, σε συνδυασμό με τον τρόπο τραυματισμού (κλομπ, δακρυγόνα, σφαίρες κτλ.), παρέχει και ένα νήμα παρακολούθησης του πώς αντέδράσε το καθεστώς και πώς εξελίχθηκε η επιχείρηση καταστολής. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο αντεισαγγελέας Ιωάννης Ζαγκίνης, στην εισήγηση του προς το Συμβούλιο Εφετών το 1975, χωρίς να διαθέτει πλήρη στοιχεία για το σύνολο των τραυματιών, θεώρησε ότι σε 124 τουλάχιστον περιπτώσεις υπήρξε σαφής ανθρωποκτόνος πρόθεση εκ μέρους των δυνάμεων καταστολής. Πρόκειται, κυρίως, για περιπτώσεις στις οποίες ο τραυματισμός προέκυψε από τη χρήση πυροβόλων όπλων.
Η παρατήρηση αυτή βοηθά την άλλη μεγάλη ενότητα που απασχολεί τους ερευνητές, δηλαδή τα γεγονοτα που αφορούν στο επίπεδο της πολιτικής, της στρατηγικής αλλά και της τακτικής δυνάμεων καταστολής. Μεταξύ των στοιχείων που αφορούν στους τραυματισμούς και τους φόνους, είναι και η ιδιότητα του αυτουργού (στρατιωτικός, αστυνομικός, κτλ.). Αν κοιτάξουμε τους αυτουργούς των επιθέσεων, λοιπόν, και μόνο σε ό,τι αφορά τις περιπτώσεις που από την ανάκριση θεωρήθηκαν ανθρωποκτονίες και απόπειρες ανθρωποκτονιών, εξάγουμε ένα ενδιαφέρον στοιχείο: Τα Σώματα Ασφαλείας προηγούνται του Στρατού και στα δύο αυτά πεδία (54% έναντι 46% στις ανθρωποκτονίες και 64% έναντι 36%ο στις απόπειρες). Εάν προσθέσει κανείς και τους απλούς τραυματισμούς (κακώσεις, κτλ.), η διαφορά θα ενισχυόταν πολύ περισσότερο. Με άλλα λόγια, η Αστυνομία είχε μεγαλύτερο ρόλο στο θέμα της καταστολής, γεγονός που θα πρέπει να έχει ερμηνεία και στο πεδίο των επιχειρησιακών εντολών που λάμβαναν τα δύο σώματα αλλά και στο επίπεδο της σύνθεσης του προσωπικού προσωπικού και του “φρονήματός” τους. Για παράδειγμα, στη μία περίπτωση ανάμεσα σε αυτούς που εκτελούσαν εντολές ήταν και πολλοί έφεδροι φαντάροι, στην άλλη περίπτωση ήταν μόνιμοι αστυφύλακες που σαφώς επιλεγεί με τα γνωστά κριτίρια πολιτικών φρονημάτων και είχαν γαλουχηθεί για χρόνια στις υπηρεσίες χαφιεδισμού και καταστολής.

Η σύγχυση γύρω από τον ακριβή αριθμό θυμάτων

O προσδιορισμός του αριθμού των νεκρών και των τραυματιών του Πολυτεχνείου είναι ένα ζήτημα που ήταν και παραμένει δύσκολο να τεκμηριωθεί πλήρως. Η έντονη ψυχολογική φόρτιση των συμμετασχόντων στα γεγονότα, αλλά και των συγγενών τους, συχνά δυσκολεύει τον προσδιορισμό του ακριβούς αριθμού των νεκρών και των τραυματιών. Ένας άλλος παράγοντας είναι η πολιτική βαρύτητα του θέματος που αποθαρρύνει την ευθεία συζήτηση. Από το 1973 μέχρι σήμερα, ο αριθμός των θυμάτων του Πολυτεχνείου έχει αντιμετωπιστεί ανάλογα με την πολιτική συγκυρία, την κοινωνική κατάσταση, και  άλλες σκοπιμότητες:

• Κάποιοι βασισμένοι στο πόρισμα Τσεβά, επιλέγουν να μνημονεύουν μόνο τους 18 επώνυμους νεκρούς του πορίσματος, προσθέτοντας ενίοτε τους 16 ανώνυμους, αναφερόμενοι έτσι σε 34 συνολικά νεκρούς. Και οι δύο όμως οι εκδοχές αυτές αγνοούν και κατά συνέπεια παραλείπουν τα 4 επιπλέον τεκμηριωμένα ονόματα της μετά τον Τσεβά διαδικασίας.
• Κάποιοι άλλοι αναφέρονται σε 45 ή και 56 νεκρούς, σε αυθαίρετους δηλαδή αριθμούς, των οποίων είναι εξαιρετικά δυσχερές να εντοπιστεί η πηγή.
• Η κυρίαρχη τάση, πάντως, επιλέγει να προβάλλει τον κατάλογο θυμάτων με τη μεγαλύτερη και ευρύτερη αναγνώριση, αφού εκφωνείται τα τελευταία χρόνια στην ετήσια πετειακή εκδήλωση που οργανώνεται στο ίδιο το Πολυτεχνείο.

Παρόλα αυτά, ο κατάλογος αυτός δεν περιλαμβάνει μόνο ονόματα που σχετίζονται με τα γεγονοτα του Νοεμβρίου 1973, αλλά αναφέρεται σε όλο το χρονικό διάστημα της δικτατορίας 1967-1974. Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν όλες οι γνωστές περιπτώσεις των θυμάτων της χούντας, από τα θύματα του πραξικοπήματος και τους λιγότερο ή περισσότερο ανεξιχνίαστους θανάτους επωνύμων αντιπάλων του καθεστώτος, μέχρι τους αγωνιστές που έχασαν τη ζωή τους προβαίνοντας σε πράξεις αντίστασης. Περιλαμβάνει, ωστόσο, και αρκετά μη διασταυρωμένα ή ανεπαρκώς τεκμηριωμένα ονόματα. Το αξιοπρόσεκτο, ωστόσο, είναι ότι στον επίσημο αυτόν επετειακό κατάλογο, σημειώνονταν μέχρι πρόσφατα μόνον 16 από τους 23 επώνυμους νεκρούς του Πολυτεχνείου! Επτά άνθρωποι των οποίων γνωρίζαμε τα πλήρη στοιχεία και για τους οποίους τεκμηριώνεται με τον πλέον αναμφισβήτητο τρόπο ότι έχασαν τη ζωή τους στα γεγονότα εκείνων των ημερών. Οι άνθρωποι αυτοί είναι ο Αλέξανδρος Μπασρί Καράκας, ο Ευστάθιος Κολινιάτης, ο Σπύρος Κοντομάρης, ο Ανδρέας Κομπος, ο Σωκράτης Μιχαήλ, η Βασιλική Μπεκιάρη και ο Αλέξανδρος Παπαθανασίου.
Τα ονόματα αυτά προστέθηκαν τελικώς το 2006, τρία χρόνια μετά τη δημοσιοποίηση των συμπερασμάτων της έρευνας  του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, που ήταν και η πρώτη επιστημονική προσπάθεια προσέγγισης του θέματος, χωρίς όμως αντίστοιχα να αφαιρεθούν τα ανυπόστατα θύματα. Οπως αναφέραμε ήδη, οι νεκροί έχουν προσδιοριστεί μέχρι σήμερα στους 24. Παρότι η έρευνα ίσως βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη για τους ανώνυμους νεκρούς και τον ακριβή προσδιορισμό των τραυματιών, κάποιοι επιλέγουν να αγνοούν ακόμα τα αποτελέσματα αυτά. Κάποιοι τα αρνούνται γιατί φροντίζουν την υστεροφημία της Χούντας, κάποια άλλοι όμως διότι θα προτιμούσαν τριψήφιους αριθμούς θυμάτων!
Απαντώντας εμμέσως στα σχόλια αυτά, ο υπεύθυνος της έρευνας, Λεωνίδας Καλλιβρετάκης, έχει σε άρθρο του σχολιάσει:
«Αποτελεί βαθύτατη πεποίθηση μου ότι η κατάσταση αυτή δεν απαξιώνει μόνο την εξέγερση καθ’ εαυτή, τις χιλιάδες των ανθρώπων που ρίχτηκαν στη φωτιά και, εν τέλει, εξευτελίζει τη μνήμη των πραγματικών θυμάτων, αλλά προχωρά πέραν αυτού: αφήνει το περιθώριο στους έμμεσους ή άμεσους υποστηρικτές του καθεστώτος καιτους κάθε λογής «αναθεωρητές» της ιστορίας να μιλούν για «παραμύθια της Αριστεράς» και για «2-3 νεκρούς από αδέσποτες σφαίρες».
Η δίκη του Πολυτεχνείου είχε στόχο να δικάσει τους πρωταιτίους της χούντας. Όπως φάνηκε από το αποτέλεσμα, στόχος του δικαστηρίου ήταν καταρχάς να μειώσει στο ελάχιστο δυνατό τις ευθύνες της Αστυνομίας. Επιπλέον, επιθυμία των δικαστών ήταν να επιρρίψουν ευθύνες όχι τόσο στη φυσική ηγεσία του Στρατού και τον τότε δικτάτορα Παπαδόπουλο, αλλά κυρίως στις συνωμοτικές ραδιουργίες του επικεφαλής της Ε.ΣΑ. και κατοπινού δικτάτορα Ιωαννίδη. Αυτό έγινε στο πλαίσιο μιας θεωρίας που ήταν τότε της μόδας σύμφωνα με την οποία το Πολυτεχνείο εξυπηρέτησε εξ αντικειμένου τα σχέδια του τελευταίου, αν δεν οργανώθηκε κιόλας από αυτόν!

Στην ουσία ως φυσικοί αυτουργοί για κάποιες από τις επιθέσεις καταδικάστηκαν μόνον δύο άτομα.

• Ο ένας είναι ο συνταγματάρχης Νικόλαος Ντερτιλής, που εκτέλεσε τον 20χρονο Μιχάλη Μυρογιάννη μπροστά στο Πολυτεχνείο, και ο οποίος εξέτησε ισόβια στον Κορυδαλλό (πέθανε σχετικά πρόσφατα).
• Ο δεύτερος είναι ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Ιωάννης Λυμπέρης, που εκτέλεσε τον Αλέξανδρο Σπαρτίδη και τον 23χρονο Μάρκο Καραμανή, τραυματίζοντας και αρκετούς άλλους, μπροστά από τον ΟΤΕ στην οδό Πατησίων. Καταδικάστηκε και αποφυλακίστηκε προ ολίγων ετών.

Οι νεκροί αναλυτικά

Οι 24 πλήρως τεκμηριωμένες περιπτώσεις:
1. Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου, 57 ετών, δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου Μελετίου, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έρριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
2. Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έρριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο).
3. Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έρριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς στεφανιαίας. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. (F Σεπτεμβρίου), όπου και πέθανε.
4. Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών, φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».
5. Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.
6. Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Χαμουρλής».
7. Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από οξεία ρήξη αορτής, τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.
8. Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοε-γκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα, 19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη του.
9. Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών, εργάτης, από το Παρθένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης. Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην πλατεία Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19.11.1973.
10. Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος Αγγελή, 76 ετών, κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Αγιοι Ανάργυροι Αττικής. Στις 10.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, τραυματίστηκε στην πλάτη από σφαίρα. Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω Πατήσια), όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της, όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο (Μάιος 1974).
11. Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΑΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου που έρριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε ενός τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά από 12 μέρες, στις 30.11.1973.
12. Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Αυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτωρίας), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.
14. Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.
15. Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 12.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
16. Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό», όπου πέθανε αυθημερόν.
17. Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 52 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10, Αγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα. Στις 13.30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ’ Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
20. Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974.
21. Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλςος Ντερτι-λής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
22. Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου, 44 ετών, δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα. Στις 12.00 με 12.30 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος μάχης. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις 27.12.1973.
23. Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών, από τον Πειραιά, κάτοικος Νικο-πόλεως 4, Καματερό Αττικής. Κτυπήθηκε στις 18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.
24. Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 ετών, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, από την Ανω Αλισσό Αχαΐας. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του ήπατος, εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωση του παραμένει υπό έρευνα.








Πηγή

Διαβάστε περισσότερα

«Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία»!

    Το Πολυτεχνείο και ό,τι συμβολίζει δεν έχει καμία σχέση με την κατάντια όσων «έφτυσαν» το ίδιο τους το παρελθόν και το θυμούνται – και το παρελθόν τους και το Πολυτεχνείο – μόνο και μόνο για να μακιγιάρουν το αξιοθρήνητο παρόν τους.
    Το Πολυτεχνείο δεν έχει καμία σχέση με αυτούς που «βολεύτηκαν», που επιδίδονται στην «απομυθοποίησή του» ίσα – ίσα για να ζήσουν απερίσπαστοί από ερινύες τον δικό τους προσωπικό μύθο σε μια Ελλάδα που ακόμα λαχταρά να κάνει ξαστεριά.
    Το Πολυτεχνείο δεν έχει καμία σχέση με όσους το εξαργύρωσαν, μαζί με τη νιότη τους, στα διάφορα πόστα του κράτους, και που πλέον, ούτε σαν ανάμνηση δεν περνάει από το μυαλό τους η εικόνα του τανκ πάνω από την πύλη έτσι που στρογγυλοκάθονται βυθισμένοι στις καρέκλες των …«θινκ τανκς» της εξουσίας. Μιας εξουσίας, που το πρώτο «φιλολαϊκό» της προσωπείο το έβαλε ο Γκιζίκης, και που εδώ και τέσσερεις δεκαετίες, το υπηρετούν διάφοροι, αλλάζοντας τις μάσκες…
    Το Πολυτεχνείο δεν έχει καμία σχέση με τους συκοφάντες του, με όσους το θέλουν «συρρικνωμένο», «άχρωμο» και «άοσμο», δεν υπάρχει τίποτα που να το συνδέει με όσους προσπαθούν να το αναπαραστήσουν «μουμιοποιημένο» και «μνημονιοποιημένο»!
    Το Πολυτεχνείο δεν έχει καμία σχέση με τους συμβιβασμούς όσων το ανέχονται το πολύ – πολύ σαν μια «μουσειακή εκδήλωση», σαν μια εθιμοτυπική γιορτή που οι ρήτορες βγάζουν δεκάρικους επειδή «μερικά καλά παιδιά – οι φοιτητές – αγωνίστηκαν για την ελευθερία, και οι κακοί – οι στρατιωτικοί – τα σκότωσαν στο Πολυτεχνείο», αλλά λέξη για ΝΑΤΟ, για ΗΠΑ, για αμερικανοκίνητη δικτατορία και για εγχώρια ολιγαρχία…
    Το Πολυτεχνείο θα βρίσκεται πάντα στην απέναντι όχθη από εκείνη των κάπηλων και των καταχραστών του, των υβριστών του, που το πέρασμά τους από το Πολυτεχνείο το έκαναν καριέρα, και εποχούμενοι πλέον στις κρατικές και υπουργικές κούρσες τους αποφάσισαν ότι «το Πολυτεχνείο τώρα δικαιώθηκε»!!!
    Το Πολυτεχνείο δεν σκιάστηκε ποτέ από εκείνους που για να περισώσουν τη δική τους ξεφτίλα, πάσχισαν για δεκαετίες να το ξεφτίσουν, επιστρατεύοντας «αναρχικούς», «κλέφτες και αστυνόμους», «αγανακτισμένους πολίτες», κουκουλοφόρους, χαφιέδες, προβοκάτορες και στήνοντας για φόντο του Πολυτεχνείου μια κατασκευασμένη εικόνα «επεισοδίων», αστυνομοκρατίας και δακρυγόνων.
    Το Πολυτεχνείο, φυσικά, θα είναι πάντα αρκετός λόγος για να ξεχειλίζει η μαυρίλα από την δήθεν «αντισυστημική» μάσκα του χρυσαυγιτισμού, για να μην μπορούν να κρύψουν τη βρωμιά τους οι φασίστες επίγονοι των Ντερτιλήδων και τα κάθε λογής θρασίμια του «δεν υπήρξε νεκρός στο Πολυτεχνείο»!

    Το Πολυτεχνείο ήταν, είναι και θα είναι σημείο αναφοράς όσων δεν εννοούν να «σοφαντίσουν» τη μνήμη τους και να σβήσουν εκείνο το «Έξω οι ΗΠΑ – Έξω το ΝΑΤΟ» της πύλης κάτω από τις ερπύστριες.
    Το Πολυτεχνείο ζει μαζί με αυτούς που δεν συμμορφώθηκαν ούτε με τα «ανήκομεν εις την Δύσιν», ούτε με τα «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ».
    Το Πολυτεχνείο ζει μαζί με εκείνους που το ιδεολογικό και ηθικό τους πρόσημο, αυτό που απορρέει από το «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία – Εθνική Ανεξαρτησία», δεν το απαρνήθηκαν για κανένα πόστο. Δεν το μαγάρισαν αναζητώντας θώκους. Δεν το μετέτρεψαν σε άδειο και πολύ περισσότερο σε προδομένο πουκάμισο σαν αυτά τα άνευ γραβάτας που έχουν αναλάβει να φέρουν σε πέρας την πολιτική του «ανήκομεν εις την τρόικαν»…
    Το Πολυτεχνείο είναι το ορόσημο. Εκείνο το βράδυ, εκείνες τις τρεις μέρες, εκείνες τις στιγμές, ο πρωτοκαπετάνιος Άρης κι ο Κολοκοτρώνης μαζί, ο ΕΛΑΣίτης και ο μαχητής της ΕΠΟΝ, η Ηλέκτρα με τη Λέλα Καραγιάννη και το κορίτσι της πύλης χέρι – χέρι με τον κλέφτη, τον αρματολό και της γυναίκες της Πίνδου, παρέδωσαν τη σκυτάλη των ανεκπλήρωτων ονείρων, των αδικαίωτων οραμάτων, των αιματοβαμμένων αγώνων σε κείνους που θα συνεχίζουν να κρατάνε τις σημαίες ψηλά.
    Το Πολυτεχνείο είναι η ελπίδα και ο όρκος, ο πόθος και η υπόσχεση: Κόντρα στα εμπόδια, ενάντια στους «ΔουΝουΤοτσολιάδες» του ιμπεριαλισμού, κόντρα στους ντόπιους και ξένους συνεργάτες των «hedge funds», ενάντια στα «τάγματα εφόδου», ό,τι κι αν κάνουν οι κάθε λογής και οι κάθε απόχρωσης υποτακτικοί των Μνημονίων και των εωρωσφαγείων, τελικά, σ” αυτόν τον τόπο «θα κάνει ξαστεριά»!
    Το Πολυτεχνείο, συνώνυμο μιας Ελλάδας με ψωμί για το λαό της, με μόρφωση για τα παιδιά της, με εθνική ανεξαρτησία και λευτεριά, σε πείσμα όσων πέρασαν από το «εδώ Πολυτεχνείο» στο «εδώ Πεντάγωνο» – «εδώ τρόικα» – «εδώ Μνημόνιο», παραμένει αδικαίωτο και ζωντανό.


Πηγή: enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Όταν εμφανίζονται οι ανύπαρκτοι

ΘΩΜΑΣ ΜΑΥΡΟΦΙΔΗΣ* 

Δεν θα ασχοληθώ με το πρόβλημα της «ισλαμικής» τρομοκρατίας ή του «ισλαμικού» ή και γενικότερα του «θρησκευτικού» φονταμενταλισμού, αλλά ούτε και με το ό,τι έχει προηγηθεί μέχρι να φτάσουμε στην 13^η Νοεμβρίου 2015 στο Παρίσι. Ούτως ή άλλως, λέγονται τόσα πολλά, που δεν έχει νόημα να προστεθούν κι άλλα σ’ αυτή τη Βαβέλ των «αναλύσεων» από «ειδικούς στην τρομοκρατία» και μη. Απλώς, θα επισημάνω κάποια σημεία τα οποία φοβάμαι ότι συστηματικά μας διαφεύγουν και που νομίζω ότι αποτελούν τη ρίζα του προβλήματος.
Από την έναρξη της νεωτερικότητας, η Δύση ζει σε μια βαθιά – αλλά καλά κρυμμένη – αντίφαση. Θεωρούμε όλες τις κουλτούρες αποδεκτές. Για την ακρίβεια, εφηύραμε τον όρο «κουλτούρα», όχι ως «πνευματική καλλιέργεια» (αυτή ήταν η μεσαιωνική σημασία του όρου), αλλά ως «μια ειδική κατάσταση παρατήρησης, με έμφαση στις δυνατότητες σύγκρισης» (Luhmann, 2013, σ. 225) – δηλαδή σαν τρόπος εντοπισμού διαφορών, ανάμεσα σε μια τοπικότητα και σε οποιαδήποτε άλλη. Η κουλτούρα, είναι ένα πλαίσιο που δημιουργήθηκε από την ιστορική πορεία κάθε τοπικότητας, ένα –συνεκτικό στο εσωτερικό του – σύστημα πρόσληψης του κόσμου, «ένας ιστός σημασιών που ο ίδιος ο άνθρωπος έχει υφάνει» (Geertz, 2003, σ. 17).
Δυστυχώς, μας διαφεύγει ένα κρίσιμο σημείο: η άποψή αυτή είναι Δυτική – είναι προϊόν της Δυτικής μας κουλτούρας. Δεν υπάρχουν κουλτούρες με τον τρόπο π.χ. που υπάρχει ένας άνθρωπος. Έχουμε κατασκευάσει έναν βολικό όρο, ο οποίος όμως εκφράζει την άποψη της δικής μας κουλτούρας για τις άλλες κουλτούρες. Σ’ αυτό το πλαίσιο, «κάθε κουλτούρα είναι σεβαστή». Αλλά, κι αυτός ο ισχυρισμός, είναι μέρος της Δυτικής μας κουλτούρας· πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά;). Οπότε, τι γίνεται με τις κουλτούρες που αρνούνται να συναινέσουν στον σεβασμό στην διαφορετικότητα; Τις ανεχόμαστε ή όχι; Αν δεν τις ανεχθούμε, τότε δεν είναι σεβαστή «κάθε» κουλτούρα και πρέπει να αποφασίσουμε ποιες κουλτούρες είναι «καλύτερες» και ποιες «χειρότερες» και να υπερασπιστούμε τις πρώτες απέναντι στις δεύτερες. Αυτό φυσικά, συχνά σημαίνει: να σκοτώσουμε. Ή, σε ποια λάιτ εκδοχή, να τις περιθωριοποιήσουμε.
Αλλά, καθώς η παγκοσμιοποίηση ορθώνεται, το πράγμα αγριεύει. Γιατί «παγκοσμιοποίηση», σημαίνει ότι μια συγκεκριμένη μορφή κοινωνίας, και μια συγκεκριμένη μορφή κουλτούρας, εξαπλώνεται παντού. Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι μόνο οικονομική. Αρκεί κάποιος να δει τα άρθρα για «το καλύτερο μέρος για να ζει κανείς», «τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο», «το καλύτερο μέρος για επενδύσεις», «το καλύτερο μέρος για να πεθάνεις»(!!) [1]., «η πόλη με το περισσότερο stress» [2] κλπ. Ζούμε δηλαδή μάλλον σε μια παγκόσμια κοινωνία – παρά στην «παγκοσμιοποίηση» – όπου όλα συγκρίνονται με όλα και παντού, κάθε τόπος με οποιονδήποτε άλλον και κάθε χώρα με οποιαδήποτε άλλη. Η παγκοσμιοποίηση, αφορά τα πάντα και τους πάντες, όλα είναι συγκρίσιμα, μετρήσιμα (με τον Δυτικό τρόπο φυσικά) και αξιολογούνται αναλόγως. Σ’ αυτή την παγκόσμια κοινωνία, υπάρχουν «αυτονόητα»: π.χ., άλλο ο Νόμος, άλλο η πολιτική εξουσία· άλλο η θρησκεία, άλλο η εκπαίδευση κι άλλο η επιστήμη κλπ.
Τι συμβαίνει όμως, όταν αυτά δεν είναι παντού αυτονόητα; Τι κάνουμε όταν μια κουλτούρα δεν διανοείται ότι άλλο το σχολικό πρόγραμμα, άλλο ο ιμάμης κι άλλο ο πολιτικός; Εδώ αρχίζουν τα μεγάλα ζόρια. Γιατί, αλλιώς οριοθετεί τα πράγματα η δική μας κουλτούρα, κι αλλιώς η κουλτούρα κάποιων άλλων. Βεβαίως, μπορούμε να αφήσουμε τους «άλλους» στην ησυχία τους – να αδιαφορήσουμε. Αλλά στην πράξη, δεν φαίνεται να μπορούμε να το κάνουμε: η παγκοσμιοποίηση θα φτάσει (και φτάνει) και σ’ αυτούς. Είτε «καπιταλισμό» το πεις, είτε «νεωτερικότητα» το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: προχωρά παντού. Αυτή τη φορά, όχι μόνο με την «πειθώ των κανονιοφόρων», όπως η «πρώτη παγκοσμιοποίηση» (Rodrik, 2012a, σ. 73), αλλά και με το επιχείρημα της απομόνωσης: όποιος μένει εκτός, είναι γενικώς εκτός. Φυσικά, σε κάποιες περιπτώσεις, όταν «υπάρχει λόγος», η πορεία είναι ευέλικτη. Για παράδειγμα, το Ισλαμικό Κράτος συμμετέχει μια χαρά στην παγκόσμια αγορά, καθώς πουλά λαθραία πετρέλαιο και αγοράζει όπλα, πυρομαχικά, ανταλλακτικά κ.α. Ή, σκεφθείτε την περίπτωση της Σαουδικής Αραβίας. Και μια έρευνα στο διαδίκτυο με τον όρο “Islamic Banking”, δείχνει ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα προσαρμόζει τις διαδικασίες του έτσι, ώστε να ενσωματώνει ομαλά και τον Ισλαμικό κόσμο. Οπότε, πώς είναι «εκτός»;
Η φάση αυτή της νεωτερικότητας, συνοδεύεται κι από κάτι ακόμα: τον ατομικό άνθρωπο. Κατά τον ίδιο τρόπο που τόποι συγκρίνονται με άλλους τόπους, εταιρείες με άλλες εταιρείες κλπ., έτσι συγκρίνονται κι άτομα μεταξύ τους, οπουδήποτε στη γη. Τα βιογραφικά σημειώματα αποκτούν αξία διαβατηρίου προς οποιονδήποτε προορισμό. Αρκεί μάλιστα να σκεφτούμε ότι, διεθνώς πλέον τα βιογραφικά τείνουν να αποκτήσουν κοινή μορφή (π.χ. το Europass ή το LinkedIn), ώστε να είναι ευκολότερα συγκρίσιμα και να μπορούν να ταξινομηθούν ώστε να αξιολογηθούν εύκολα και γρήγορα. Και το βιογραφικό που καθένας υποβάλλει οπουδήποτε, λέει (αν και δεν το γράφει): «προσλάβετε εμένα, κι όχι οποιονδήποτε άλλον».
Σε μια διαδήλωση υποστήριξης προς τους πρόσφυγες στη Μυτιλήνη, οι διαδηλωτές φώναζαν: “No borders, no nation, safe transportation” («όχι στα σύνορα, όχι στο έθνος, ασφαλής μετακίνηση»). Αλλά αυτό, είναι ήδη παρωχημένο για κάποιους: όποιος έχει ένα «καλό βιογραφικό» δεν εμποδίζεται ούτε από σύνορα, ούτε από εθνικές καταγωγές· η μετακίνησή του οπουδήποτε στη γη είναι σίγουρη και μάλιστα με τον πιο ασφαλή στατιστικά τρόπο – αεροπορικώς. Αλλά, όταν το βιογραφικό είναι «ελλιπές» ή χειρότερα, ανύπαρκτο, τότε ενεργοποιούνται τα πάντα: και οι συνοριακοί περιορισμοί, κι η σημασία της εθνικής καταγωγής, κι η θρησκεία. Και βεβαίως, θα πας με τα πόδια, ακόμα κι από την Ειδομένη μέχρι την Βαυαρία ή το Καλαί. Δεν είναι ότι κάποιος «σε μισεί» – κάθε άλλο. Εδώ υπάρχει κάτι χειρότερο: είσαι αδιάφορος, ανύπαρκτος, κυριολεκτικά ασήμαντος – δεν έχεις σημασία. Και γίνεσαι ενοχλητικός όταν εμφανίζεσαι, γιατί δεν έχεις καμιά δουλειά να βρίσκεσαι εκεί. Δεν είσαι καν «εφεδρική εργατική δύναμη» όπως έλεγε ο Μαρξ· τι δουλειά ξέρεις να κάνεις στον σύγχρονο κόσμο; Κανέναν δεν μπορείς να αντικαταστήσεις. Είσαι πέρα από οποιαδήποτε εκδοχή της παγκόσμιας κοινωνίας.
Όπως σημειώνει σχετικά ο Zygmunt Bauman (2005, σσ. 213-214): «Ο παλαιός Μεγάλος Αδελφός ασχολούνταν όχι με τον αποκλεισμό, αλλά με την συμπερίληψη, με την ενσωμάτωση, με την ευθυγράμμιση των ανθρώπων σύμφωνα με ένα πρότυπο και με τη διατήρησή τους ως ευθυγραμμισμένων. Ο νέος Μεγάλος Αδελφός ενδιαφέρεται για τον αποκλεισμό, για να ανακαλύψει τους ‘αταίριαστους’ ανθρώπους όπου κι αν βρίσκονται, να τους εξορίσει από το μέρος αυτό και να τους εκτοπίσει ‘εκεί όπου ανήκουν’ ή ακόμα καλύτερα, να τους αποτρέψει πλήρως από το να φτάσουν εξαρχής στο μέρος που ήθελαν … Είναι ο προστάτης άγιος όλων των πορτιέρηδων, από αυτούς που εργάζονται στα κλαμπ έως εκείνους του Υπουργείου Εσωτερικών».
Γιατί, ακόμα κι αν περάσεις τα σύνορα ή ακόμα κι αν γεννηθείς και μεγαλώσεις σε μια δυτική χώρα (όπως κάποιοι από τους φονιάδες στο Παρίσι), υπάρχουν πορτιέρηδες παντού. Στα πανεπιστήμια, στις εταιρείες, στις «καλές δουλειές», στα «καλά σχολεία», ακόμα και στις «καλές περιοχές». Εσχάτως, με την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, πορτιέρηδες εμφανίζονται και στα νοσοκομεία. Τα σύνορα δεν είναι μόνο εξωτερικά. Φυσικά, λέμε ότι «ξεκινάμε όλοι από κοινή αφετηρία – όλοι έχουν ίσες ευκαιρίες». Όλοι όμως γνωρίζουμε ότι δεν είναι ακριβώς έτσι. Πώς περνάει ένας πρόσφυγας ή αποκλεισμένος το συρματόπλεγμα προς τα μέσα; Μόνο αν αποκτήσει μια περιζήτητη ειδικότητα. Πώς αποκτά μια περιζήτητη ειδικότητα; Μόνο αν καταφέρει καταρχήν να διασχίσει το συρματόπλεγμα (και στη συνέχεια καταφέρει να περάσει τα αόρατα συρματοπλέγματα της εκπαίδευσης και του κοινωνικού κεφαλαίου). Κι αν πέσεις, αν π.χ. η εταιρεία με την οποία συνέδεσες το μέλλον σου χρεοκοπήσει, τότε ή βρίσκεις δουλειά άμεσα κάπου αλλού (αλλά πού;) ή μπαίνεις στους μακροχρόνια ανέργους και κατατάσσεσαι στους παρείσακτους. Κι ακολουθεί ο κοινωνικός αποκλεισμός. Όπως οι πρωτόπλαστοι που εξέπεσαν από τον Παράδεισο, και τώρα πια, «στην άλλη ζωή» – και αν… Οπότε, ίσως δεν είναι πολύ δύσκολο να ζωστείς τις βόμβες. «Φταίει το Ισλάμ», όμως ο Νορβηγός φονιάς Μπρέιβικ δεν ήταν μουσουλμάνος – ούτε και τρελός, νομικά τουλάχιστον. Ούτε κι οι διάφοροι «χριστιανοί» (άσχετο) τρομοκράτες που σκοτώνουν κάθε τόσο ανυποψίαστους ανθρώπους στη Δύση ή την Ανατολή.
Το πράγμα είναι δύσκολο, κι οι εύκολες «αναλύσεις» που επικεντρώνουν σε «ειδικά χαρακτηριστικά» ώστε να απλοποιήσουν το πρόβλημα, απλώς το συσκοτίζουν· κι έτσι, του επιτρέπουν να αναπαράγεται. Δεν ισχυρίζομαι ότι μπορώ να προτείνω κάποια λύση. Αλλά, ας ξεκινήσουμε αναγνωρίζοντας τι δεν είναι λύση. Γιατί όσο αερολογούμε, η μηχανή του αποκλεισμού συνεχίζει να λειτουργεί ανενόχλητη και παράγει τη μια φρίκη μετά την άλλη. Κι εμείς, ως ηλίθιοι, επιστρέφουμε ξανά στις ίδιες πρόχειρες λύσεις. Μέχρι να μας τινάξει στον αέρα ο επόμενος απελπισμένος. Υποψιάζομαι ότι τη στιγμή του πρόωρου θανάτου μας, δεν θα μας νοιάζει το θρήσκευμα, η εθνική καταγωγή ή οι απόψεις των δολοφόνων μας, παρά μόνον αυτό που θα συμβεί. Καλή τύχη.
Σύνδεσμοι

1. http://europe.newsweek.com/u-k-best-place-world-die-study-334168
   
2. http://www.theguardian.com/cities/2015/oct/08/where-world-most-stressful-city-urban-life-depression-anxiety?CMP=twt_gu
   

Αναφορές
Bauman, Z. (2005). Σπαταλημένες Ζωές – Οι Απόβλητοι της Νεοτερικότητας. (Μ. Καρασαρίνης, Μεταφρ.) Αθήνα: Κατάρτι.
Geertz, C. (2003). Η Ερμηνεία των Πολτισμών. Αθήνα: Εκδόσεις Αλεξάνδρεια.
Luhmann, N. (1997). Globalization or World Society? How to conceive of modern society. International Review of Sociology, 67-79.
Luhmann, N. (2013). Theory of Society – Volume 2. Stanford, California: Stanford University Press.
Rodrik, D. (2012a). Το παράδοξο της παγκοσμιοποίησης – Η Δημοκρατία και το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας. Αθήνα: Κριτική.

Διαβάστε περισσότερα

Η τραγωδία της 13-11-15 στο Παρίσι είχε «προφητευθεί» από το Economist;

Μια επικίνδυνη σύγκρουση Δύσης-Ανατολής φαίνεται να αποτυπώνεται σε ένα απόκοσμο και μυστηριώδες εξώφυλλο του περιοδικού Economist, ο εκδότης του οποίου είναι μόνιμος θαμώνας της λέσχης Μπίλντερμπεργκ.

Ήταν οι τρομοκρατικές επιθέσεις άλλη μια οργανωμένη προβοκάτσια;

Tου Vigilant Citizen

Ο κόσμος είναι μια πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί και τα όσα εκτυλίσσονται σήμερα στην Μέση Ανατολή και την Ευρώπη βρίσκονται στην καρδιά της έντασης.

Αν και είναι πολύ νωρίς να αποφανθούμε αν τα γεγονότα του Παρισιού ήταν πραγματική σφαγή ή μια μυστική επιχείρηση για πρόκληση κρίσης, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα εύφλεκτα συστατικά του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου αρχίζουν να μαζεύονται όλα σε ένα σημείο, αρχής γενομένης από τον Ιανουάριο του 2015.

Παράλληλα με την καταστροφή αρκετών χωρών της Μέσης Ανατολής, την μαζική ροή των μεταναστών προς την Ευρώπη, τις προετοιμασίες για πόλεμο κατά Ρωσσίας και Κίνας, οι ελίτ θα χρησιμοποιήσουν αυτή την «δημιουργική καταστροφή», αυτές τις νέες επιθέσεις, με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποίησαν την 11/9, το Charlie Hebdo κ.λπ.

Βέβαια, υπάρχουν αναμφίβολα χιλιάδες εξαθλιωμένοι και οργισμένοι Μουσουλμάνοι εκεί έξω, αλλά κάποιοι απ’ αυτούς ίσως είναι περισσότερο τα «προπετάσματα» παρά οι ενορχηστρωτές.

Έτσι, παρ’ όλο που είναι πολύ νωρίς να μιλήσουμε με σιγουριά, υπάρχουν πολλά ερωτήματα που δεν απαντιούνται από τις επίσημες εκδοχές.

Ο Δρ. Kevin Barrett, Ph.D. Αραβολόγος-Ισλαμολόγος, ένας από τους πιο γνωστούς στις ΗΠΑ επικριτές της αμερικανικής πολιτικής του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», βρισκόταν στο Παρίσι αυτές τις ημέρες για το γύρισμα ενός ντοκυμανταίρ σχετικά με τα ύποπτα γεγονότα του Ιανουαρίου στο Charlie Hebdo.

Αρχικά, παρατηρεί ότι η τραγωδία συνέβη Παρασκευή και 13, όπως η σφαγή των Ναϊτών, που άρχισε την αυγή της Παρασκευής στις 13 Οκτωβρίου του 1307 (ημερομηνία συνδεδεμένη με την προέλευση της σχετικής πρόληψης περί «Παρασκευής και 13»), τον 11ο μήνα και στο 11ο διαμέρισμα του Παρισιού.

Ο πολυχώρος Μπατακλάν (Bataclan) στο Παρίσι, που αποτέλεσε τον κεντρικό στόχο, λειτούργησε για πρώτη φορά το 1865 (150 χρόνια πριν) και ονομάστηκε έτσι από την ομώνυμη οπερέττα «Ba-ta-clan» του Όφενμπαχ. Τα τελευταία 40 χρόνια ανήκε σε δύο αδέλφια, τους Εβραίους Pascal και Joel Laloux, οι οποίοι κατά σύμπτωση τον πούλησαν σε νέο ιδιοκτήτη στις 11 Σεπτεμβρίου του 2015. Ο πολυχώρος είχε επανειλημμένα καταγγελθεί από φιλοπαλαιστινιακές οργανώσεις γιατί συχνά φιλοξενούσε φιλο-ισραηλινά συγκροτήματα, όπως το αμερικανικό συγκρότημα Eagles of Death Metal, που έπαιζε την μοιραία νύχτα και το οποίο είχε κατακριθεί για φιλο-ισραηλινές δηλώσεις (είχε μάλιστα παίξει σε κλαμπ του Τελ Αβίβ τον Ιούλιο).

Εκ πρώτης όψεως, η επίθεση φαίνεται σαν άλλη μια τζιχαντιστική ενέργεια.

«Το βασικό ερώτημα, όμως», λέει ο Kevin Barrett, «είναι πάντα: ποιος επωφελείται; Και η απάντηση είναι προφανής: οι αυταρχικοί θύλακες του συστήματος, οι Μιλιταριστές, οι εκφραστές του “νεοφιλελεύθερου ιμπεριαλισμού”, όσοι πρεσβεύουν την δια του χάους επιβολή της Νέας Παγκόσμιας Τάξης».

Αλλά, υπάρχει κάτι πιο συγκλονιστικό που έχει περάσει σχεδόν απαρατήρητο μέχρι σήμερα και στο οποίο αναφέρεται ο Barrett. Πρόκειται για το εξώφυλλο του πασίγνωστου περιοδικού Economist, του Ιανουαρίου 2015, στο οποίο «προφητεύεται» με παραστατικό τρόπο η χθεσινή τραγωδία στο Παρίσι.

Η συγκεκριμένη ειδική έκδοση του περιοδικού είχε τον τίτλο «Ο Κόσμος το 2015». Στο εξώφυλλό του παρατηρούμε περίεργες εικόνες: ένα σύννεφο-μανιτάρι, την ομοσπονδιακή αμερικανική τράπεζα Fed σε ένα παιχνίδι που αποκαλείται «Πανικός» και πολλά άλλα ακατανόητα, αρχικά, σύμβολα.

Το Economist δεν είναι οποιοδήποτε περιοδικό. Συνδέεται άμεσα με την ελίτ, αφ’ ενός, και, αφ’ ετέρου, ένας εκ των ιδιοκτητών του είναι η οικογένεια Ρότσιλντ.

Τις σχετικές παρατηρήσεις ξεκίνησε το μπλογκ «The Vigilant Citizen», ένας από τους πιο ειδικευμένους αμερικανικούς ιστότοπους στην «αποκρυπτογράφηση» των media και του Χόλλυγουντ.

Κατ’ αρχάς, τα δύο αριθμημένα βέλη στην κάτω δεξιά γωνία του αμφιλεγόμενου εξώφυλλου φέρουν αριθμούς που, αν αναδιαταχθούν, παραπέμπουν στην 13/11/15 (βλ. μεγεθυμένη εικόνα).

Η γυναίκα στο πορτραίτο κοντά στα βέλη είναι έργο που αποδίδεται στον Λεονάρντο ντα Βίντσι (πρόκειται για το έργο «La Belle Ferronnière») και μοιάζει πολύ με την «Μόνα Λίζα» (ή «Τζοκόντα») του ίδιου (και οι δύο πίνακες είναι στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι).

Μπορεί αυτό να συμβολίζει ένα γεγονός που θα γίνει στο Παρίσι την 13η Νοεμβρίου 2015;

Σημειωτέον, επίσης, ότι το συγκεκριμένο κόσμημα (ferron) που φορά στο μέτωπο η γυναίκα που απεικονίζεται στον πίνακα το φορούσαν συνήθως οι γυναίκες της εποχής στην Ιταλία (15ος αιώνας) και την Αγγλία (19ος αιώνας).

Υπονοεί άραγε επόμενα «χτυπήματα» σε Αγγλία και Ιταλία; Γιατί κάτι τέτοιο διαδίδουν και επίσημα τα ΜΜΕ... 

Άλλο ένα σύμβολο (επάνω δεξιά) είναι η υδρόγειος σφαίρα με τα δύο πρόσωπα, σαν Ιανός, που υπονοεί μια ρήξη μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

Εντυπωσιακό είναι ότι στο βάθος του γενικού πλάνου είναι εμφανής η παρουσία ενός τζιχαντιστή του ISIS με καλάσνικωφ.

Οι φιγούρες του Ναπολέοντα (στο βάθος αριστερά) και του Τσώρτσιλ (δεξιά, πίσω από τον Κάμερον) δημιουργούν συνειρμούς για ευρωπαϊκό πόλεμο.

Η μπάλλα, επίσης, πίσω από τα πόδια της Αλίκης στην Χώρα των Θαυμάτων μπορεί να υποδεικνύει έναν ποδοσφαιρικό αγώνα που διακόπηκε ξαφνικά και ίσως συμβολίζει τον φιλικό αγώνα Γαλλίας-Γερμανίας, που μεταδιδόταν ζωντανά από την τηλεόραση και διακόπηκε.

Η παρουσία της Αλίκης είναι ακόμα ένας χαρακτηριστικός συμβολισμός! Η Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων γιορτάζει φέτος τα 150 χρόνια της, πρωτοδημοσιεύθηκε το 1865... (Alice's Adventures in Wonderland). Το ίδιο έτος –συμπτωματικά...- πρωτολειτούργησε το θέατρο Μπατακλάν όπου έγινε το μακελειό!!!

Η επέτειος της Αλίκης προκάλεσε, καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου, πολλές συζητήσεις στην Αγγλία και ειδικά αν το μυθιστόρημα ήταν τελικά μια αθώα φαντασία ή εξ αρχής είχε κάποιο σκοτεινό μήνυμα.

Η Daily Telegraph έγραψε για το θέμα: «Από την βικτωριανή εποχή, κατά την οποία “γεννήθηκε”, και οι επόμενες γενιές αρέσκονταν πάντα να ανακαλύπτουν (στο μυθιστόρημα) κρυμμένες έννοιες και μηνύματα» (04/07/2015).

Το πρόσωπο της Αλίκης παραπέμπει και στην γνωστή ταινία του Στάνλεϋ Κιούμπρικ «Μάτια Ερμητικά Κλειστά», όπου η πρωταγωνίστρια Αλίκη, που υποδύεται η Νικόλ Κίντμαν, έχει θεωρηθεί από πολλές κριτικές ως αναφορά στην ηρωΐδα του βιβλίου Η Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων.

Ο Στάνλεϋ Κιούμπρικ πέθανε πέντε μόλις ημέρες μετά την υποβολή του τελικού μοντάζ της ταινίας στην Warner Bros.

Όπως για τις περισσότερες ταινίες του Στάνλεϋ Κιούμπρικ, έτσι και γι’ αυτήν μπορεί να γραφεί ολόκληρο βιβλίο σχετικά με τα νοήματα που περιέχει. Το πιο σημαντικό από αυτά είναι η αλληγορία για μια ομάδα που διαφεντεύει αυτόν τον μεταμοντέρνο κόσμο της παγκοσμιοποίησης, μια μυστική ελίτ που στέλνει τα μηνύματά της μέσω «διακριτικών» συμβόλων και μυστηριωδών γρίφων, και αυτό δεν συμβαίνει πρώτη φορά.

Η παρουσία του «Πολύχρωμου Αυλητή» (από τον Μαγεμένο Αυλό του Robert Browning) στο αριστερό άκρο του συγκεκριμένου εξωφύλλου είναι πολύ ανησυχητική. Ο «Πολύχρωμος Αυλητής του Χάμελιν» (The Pied Piper of Hamelin) είναι ένας γερμανικός μύθος σχετικά με έναν άνδρα που χρησιμοποίησε τον μαγικό του αυλό για να παρασύρει τα παιδιά μακριά από την πόλη του Χάμελιν και έτσι να χαθούν για πάντα.

Αυτή η λαϊκή φιγούρα χρονολογείται από τον Μεσαίωνα και θεωρείται ότι αντιπροσωπεύει είτε τους μαζικούς θανάτους από μια καταστροφή, είτε ένα ρεύμα μαζικής μετανάστευσης. Αντιπροσωπεύει, επίσης, τέλεια την σημερινή νεολαία που έχει «σαγηνευθεί» και μπερδευτεί από την «μουσική» των μεγάλων μέσων ενημέρωσης. Σημειωτέον ότι υπάρχει και ένα μικρό αγόρι κάτω από το φλάουτο του αυλητή.

Ο καπιταλισμός, ως σύστημα κοσμο-ιστορικών διαστάσεων, σε περιόδους βαθιών δομικών κρίσεων, προκειμένου να συνεχίσει να υφίσταται, καταφεύγει σε ένα είδος SHUT DOWN και RESTART, κάτι που συνήθως μεταφράζεται σε βία, συγκρούσεις και πολέμους.

«Και πετάχτηκαν έξω από πόρτες, παράθυρα και λούκια της βροχής, ποντίκια κάθε μεγέθους, ακολουθώντας όλα μαζί το τραγούδι του αυλητή.» - Ο Αυλητής του Χάμελιν [Πηγή: Θανάσης Χαλκιάς, Athens Indymedia, 10/5/2014]

Όλα αυτά, και άλλα που πιθανώς θα προκύψουν, ίσως δεν είναι καθόλου τυχαία. Άλλωστε για τους Γρηγορούντες Πολίτες, το μόττο είναι: «Τα σύμβολα κανοναρχούν τον κόσμο, όχι τα λόγια ούτε οι νόμοι». Όμοια, ο διευθυντής της αμερικανικής Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (NSA) επί Ρήγκαν, ο αντιστράτηγος William Odom, είχε πει: «Με κάθε μέσον οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν την τρομοκρατία εδώ και καιρό».

Οι εξουσιαστές σε ολόκληρη την ιστορία γνωρίζουν τα «οφέλη» των false flags (συγκεκαλυμμένων επιχειρήσεων) για να δικαιολογούν την πολιτική τους ατζέντα και να σπρώχνουν σήμερα τους ανθρώπους βαθύτερα μέσα στην «τρύπα του λαγού»... στην «Χώρα των Θαυμάτων» της New World Order.

Πηγή:http://partisangr.blogspot.gr/2015/11/13-11-15-economist.html#more

Διαβάστε περισσότερα

Είμαστε όλοι Γάλλοι (όταν η Γαλλία δεν βομβαρδίζει)

Ο Γάλλος Πρόεδρος διαπίστωσε ότι η Γαλλία βρίσκεται σε πόλεμο. Έχει απόλυτο δίκιο! Μάλιστα, η Ευρώπη βρίσκεται σε πόλεμο. Και ο πόλεμος στην Ευρώπη θα τελειώσει, όταν τελειώσει στον Αραβικό κόσμο. Ή όπου αλλού η Ευρώπη πολεμά μόνη ή μαζί με τις ΗΠΑ όλους τους άλλους.
Ο πολύ μικρός petite Ολάν, διαπίστωσε ότι η Γαλλία βρίσκεται σε πόλεμο, μετά τα χτυπήματα στο Παρίσι, ενώ η Γαλλία βρίσκεται σε πόλεμο ήδη απ’ τα δικά της χτυπήματα στη Συρία.
Είναι απορίας άξιον πως ο ιμπεριαλισμός επαναλαμβάνει την ίδια ρητορική για να ηθικοποιήσει τις σφαγές, τις εισβολές και τις λεηλασίες που επί χρόνια διαπράττει και είναι ακόμα πιο πολύ «θαυμαστή» η χρονοκαθυστέρηση με την οποίαν οι κοινωνίες στη Δύση «αντιλαμβάνονται» τις αιτίες και τα αποτελέσματα των πολέμων που διεξάγουν οι ταγοί τους.
Όταν σκοτώνονται 300 άνθρωποι με τη μία στη Βαγδάτη, 60 στη Βηρυτό ή 50 στη Δαμασκό ουδείς απ’ όσους τώρα δηλώνουν «Γάλλοι» δήλωσαν τότε Ιρακινοί ή Λιβανέζοι ή Σύροι. Γιατί; Είναι θέμα υποκρισίας ή αγνής κι ανόθευτης βλακείας;
Βγαίνοντας απ’ τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ράκος η Ευρώπη με περισσή αλαζονεία (όπως πρωθύστερα διαβάζεται) απαγόρευσε, έθεσε εκτός νόμου για το μέλλον τον πόλεμο σε ευρωπαϊκό έδαφος. Και
πριν σχεδόν να επουλωθούν οι πληγές που το Γ΄ Ράιχ είχε ανοίξει στο σώμα της, η Γηραιά Ηπειρος συνέχισε αμέριμνη τους πολέμους της εκτός ευρωπαϊκών εδαφών, η Γαλλία εν προκειμένω στο Βιετνάμ, την Αλγερία καθώς και όπου αλλού είχε αποικιακό προηγούμενο και νεοαποικιακές φιλοδοξίες.
Για πόσον καιρό δηλαδή πίστευαν (!) ή ήλπιζαν (!!) οι Γάλλοι ή οι Αγγλοι ή οι Αμερικάνοι ότι οι πληττόμενοι λαοί δεν θα μετέφεραν τον πόλεμο στο έδαφος των εχθρών τους; Ολοκαύτωμα έγινε στο Ιράκ, μαύρη τρύπα η Λιβύη, ερείπιο η Συρία – τι περίμενε η Δύση; ότι δεν θα λάβει μάχαιραν; ότι οι πιο αδύναμοι απ’ την ίδια, θα την αντιμετώπιζαν με έναν ιπποτικό πόλεμο σε μάχη εκ παρατάξεως;
Η Δύση έχει διαπράξει δύο στρατηγικά λάθη, και τα δύο λόγω βλακείας (διότι ο ιμπεριαλισμός είναι το ίδιο βλακώδης όσον ο καπιταλισμός – δεν βλέπουν πέρα απ’ το κέρδος τους και αναλόγως δεν σχεδιάζουν πέρα απ’ τη μύτη τους. Παρά τα πολλά λεγόμενα περί γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής, περισσότερον
κινούνται με «επιλογές», σαν τυχοδιώκτες, σαν πειρατές, σαν αρπακτικά που αξιοποιούν κάθε φορά «ευκαιρίες» μπλέκοντας όλο και πιο βαθειά, πηγαίνοντας απ’ το κακό στο χειρότερο, ως τον τάφο που η απληστία τους σκάβει για τους άλλους). Τα δύο στρατηγικά λάθη της Δύσης – ακριβώς διότι δεν διαθέτει υψηλή στρατηγική – είναι α) το ότι έχει κάνει εχθρούς της τους λαούς που βιάζει και β) ότι μετατρέπονται σε εχθρούς της οι σύμμαχοι που κατασκευάζει.
Η Δύση στις χώρες που λεηλατεί έχει δημιουργήσει τέρατα: τους Μουτζαχεντίν, τους Ταλιμπάν, τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, την Αλ Κάιντα, το ISIS κι ένα κάρο άλλες θανατηφόρες εκδοχές της ίδιας πολιτικής. Το κάθε τέρας είναι χειρότερο απ’ το προηγούμενο. Οι «Φρανκεστάιν» της Δύσης εξελίσσονται με φορά ανάποδη απ’ τη Δαρβινική σε βαθμό που μάλλον θα έχει μείνει κατάπληκτος ακόμα και ο Διάβολος. Μπροστά στο ISIS οι Ταλιμπάν είναι προσκοπάκια. Επίσης η Δύση εν τη βλακεία της (που μετράει τα πάντα μόνο με φράγκα) εκτός απ’ τους εχθρούς – λαούς και τους εχθρούς – τέρατα που έχει δημιουργήσει εκτός των ευρωπαϊκών τειχών, έχει και εχθρούς – τέρατα που ζουν μέσα στις δικές της κοινωνίες. Μεγάλη επιτυχία! Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στο εξωτερικό γίνεται ασύμμετρος πόλεμος στο εσωτερικό. Ο οποίος μάλιστα στηρίζεται σε δύο φάλαγγες: τη μια που εισβάλλει και την «πέμπτη» που ενεδρεύει. Θρίαμβος
των σοβαροφανών ανθρωπαρίων (αλλά και ανθρωποφάγων) τύπου Κλίντον, Θάτσερ, Ομπάμα, Ολάν, Μέρκελ και τους συναφείς. Τριάντα πολέμους έχουν εξαπολύσει μεταπολεμικά οι Αμερικάνοι και τους έχουν χάσει και τους τριάντα. Πηγαίνουν από μαύρη τρύπα (που δημιουργούν) σε μαύρη τρύπα, κερδίζοντας μόνον φράγκα (κι όχι πάντα), έως την τελική τους πτώση. Που πιθανόν να συμπαρασύρει τους πάντες.
Ο πόλεμος αυτός θα τελειώσει μόνον όταν θα υπάρξει νικητής. Ετσι είναι ο δυτικός τρόπος πολέμου. Και για να πετύχει τον στόχο του γίνεται ολοκληρωτικός. Ποιος όμως μπορεί να’ ναι ο στόχος ενός πολέμου, αν για να επιτευχθεί, συνεπάγεται τον γενικό όλεθρο; Σε αυτό μόνον η βλακεία μπορεί να απαντήσει. Κι αυτό που βλέπει η βλακεία είναι η διαδρομή (του κέρδους) κι όχι το τέλος της διαδρομής. Και σ’ αυτό η βλακεία επιμένει, διότι η βλακεία είναι ανίκητη. Όμως έχει και ένα άλλο χαρακτηριστικό: κάνει βλάκα όποιον την αντιμετωπίζει. Αν ο καπιταλιστής είναι μια φορά φονιάς, το δημιούργημά του, φερ’ ειπείν το ISIS είναι δέκα φορές φονιάς. Ωσπου
το ένα τέρας να καταβάλλει το άλλο, νέα τέρατα (πιο τέρατα) θα κατασκευάζονται και ο πόλεμος θα συνεχίζεται. Λόγω βλακείας. Καθ’ ότι μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι – και, τι άλλο από βλάκες είναι εκείνοι που σκοτώνουν παιδιά στη Βαγδάτη νομίζοντας ότι δεν θα σκοτωθούν παιδιά στο Μανχάταν; Οι «παράπλευρες απώλειες» δεν έχουν ηθική, όπως δεν έχουν λογική οι «ανθρωπιστικές εισβολές». Εχουν μόνον πόνο για τους μεν και φράγκα για τους δε. Στραβωνόμαστε
μιλώντας για τη θέση του κάθε κράτους – πιονιού στην παιδαριώδη σκακιέρα μιας γεωπολιτικής (ή γεωστρατηγικής, αν θέλετε) που παίζεται από σαρκία όντων άτινα θα ζήσουν 70 – 80 – 90 χρόνια το κάθε ένα, τρώγοντας χρυσάφι, πολύ χρυσάφι, έως σκασμού χρυσάφι.
Ολη η ανθρώπινη γνώση, ο πολιτισμός, η Ιστορία, οι φιλοσοφίες, οι θρησκείες, οι κοινωνίες, οι άνθρωποι, δεν πιάνουν φράγκο αν απ’ αυτό το φράγκο δεν βγάλει τόκο ένας καπιταλιστής, ένας φονιάς, ένα τέρας που παράγει τέρατα, αν απ’ αυτό το φράγκο δεν βγάλει κέρδος, ο αρουραίος και τυφλίτης, ο βλάξ, ο αιωνίως βλάπτων βλάξ, ο αήττητος ως τον θάνατο όλων μας, διότι
αυτός θέλει χρυσάφι, διαμάντια, σπίτια, συντάξεις, υπεραξίες, ζωές, ορυκτά, ενέργεια, έργα τέχνης, όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει, όλα τα καταπίνει, πνίγει παιδάκια στη θάλασσα, σκοτώνει άντρες στα χαρακώματα, τινάζει τους Δίδυμους στη Νέα Υόρκη, γεμίζει πλουτώνιο τη Μέση Ανατολή, ακονίζει πυρηνικούς πυραύλους, εκπαιδεύει τζιχαντιστές, εξαπολύει τον τρόμο κι επιβάλλει τον αυταρχισμό – όλα για ένα φράγκο, για ένα σόλδι, για μια λίρα που νομίζει
ότι αξίζουν περισσότερο απ’ τον οβολό που θα χρειασθεί για τον βαρκάρη…

Διαβάστε περισσότερα

«Κράτιστον φάρμακον ο λόγος»

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Για την ωφέλιμη τέχνη της αλυπίας και τον εισηγητή της, τον Αντιφώντα, λέγαμε εδώ την περασμένη Κυριακή. Και ιδού η λέξη αλυπία παρούσα και μετά Χριστόν, όπως και η λύπη άλλωστε. Στο διήγημα «Τα μαύρα κούτσουρα» ο Αλ. Παπαδιαμάντης αποκαλεί «αλυπιακόν» το «μοσχάτον» κρασί που «περιτέχνως κατεσκεύαζε» ο ιερομόναχος Αλύπιος ή παπα-Αλύπας στο κοινόβιο του Ευαγγελισμού στη Σκιάθο. Το κρασί αυτό, γράφει ο Παπαδιαμάντης, «ήτο φερωνύμως κατάλληλον διά ν’ ανακουφίζει τας λύπας, τους καημούς και τα βάσανα του κόσμου τούτου». Συμφωνεί έτσι ο Σκιαθίτης με τον Ευριπίδη, τον Θέογνη και πολλούς άλλους ποιητές, αρχαίους και νεότερους, για τις παυσίλυπες ιδιότητες του οίνου.

Αν από τον αρχαιοελληνικό στοχασμό περί θανάτου και αλυπίας η μετάβαση στη λατινική σκέψη υπήρξε ομαλή, δεν συνέβη το ίδιο με τον χριστιανικό κόσμο. Εχουμε να κάνουμε με δύο αντιλήψεις ασύμπτωτες, αφού καθεμία οργανώνει τον παραμυθητικό λόγο της ανάλογα με το αν πιστεύει στη φυσικότητα του θανάτου ή την αρνείται. Για τους αρχαίους Ελληνες ο θάνατος είναι μέρος της φυσικότητας του φαινομένου της ζωής, γι’ αυτό και ο Επίκουρος παραινεί: «Να συνηθίσεις την πίστη ότι ο θάνατος δεν είναι τίποτε για μας, επειδή κάθε κακό και κάθε καλό βρίσκεται στην αίσθηση, ο δε θάνατος αποτελεί ακριβώς τη στέρηση της αίσθησης». Δεν πρόκειται για υπεροπτικό λογοπαίγνιο μα για βαθιά πίστη που αποκρυσταλλώνεται σε καρτερικότητα.

Τα εντελώς αντίθετα πρεσβεύει ο Γρ. Νύσσης, ο μικρότερος αδερφός του Μεγ. Βασιλείου, γερός γνώστης της θύραθεν παιδείας, φιλοσοφικότατος εκκλησιαστικός συγγραφέας, «πατέρας των πατέρων». Τις σχετικές ιδέες του τις βρίσκουμε συγκεντρωμένες στον τόμο που περιέχει «Λόγους για τον θάνατο και το πένθος παρηγορητικούς», μεταφρασμένους από τον Ι. Γρ. Πλεξίδα (Ζήτρος, 2004), και στο έργο του «Περί ψυχής και αναστάσεως», σχεδιασμένο με μορφή πλατωνικού διαλόγου· άλλωστε η σχέση του με τον Πλάτωνα και τους νεοπλατωνικούς είναι ευδιάκριτη, λ.χ. στα επιχειρήματά του υπέρ της αθανασίας της ψυχής. Για τον Γρηγόριο ο θάνατος είναι δυσλειτουργία της φύσης και ανωμαλία της. Με την πίστη ότι «Θεός γαρ θάνατον ου εποίησεν», προχωρεί στην ιδέα ότι ο θάνατος είναι ευεργεσία, διότι έτσι ανακόπτεται η αμαρτία· αλλά η άποψη αυτή ελέγχεται απολύτως αναντίστοιχη με την πείνα του ανθρώπου για ζωή, γι’ αυτό το σολωμικό «μέγα καλό και πρώτο», ένα δώρο-άπαξ.

Ενάμιση αιώνα αργότερα ο ασκητής Ιωάννης ο Σιναΐτης ή της Κλίμακος υποστηρίζει στη διάσημη «Κλίμακά» του την ιδέα τού «χαροποιού πένθους» και της «χαρμολύπης». Στην πρώτη βαθμίδα του συγγράμματός του συστήνει στους ανθρώπους να αποχωρήσουν από τον «μάταιο κόσμο», ενώ στο έβδομο κεφάλαιο καλεί τους χριστιανούς να «πενθούν αδιαλείπτως», διότι μόνο η «ενώδυνος καρδία» δεν ηττάται από τον πειρασμό. Ορισμένοι στίχοι στον «Κήπο Χαρίτων» του λόγιου του 18ου αι. Καισάριου Δαπόντε μοιάζουν με έμμετρη ανάπτυξη χωρίων της «Κλίμακας: «Πένθη χαράς μοι πρόξενα, πένθη ευλογημένα, / πένθη δακρύων λύτρωσις, πένθη χαριτωμένα […] πένθη μεγάλη μου χαρά επί τον βίον τούτον, / πένθη χαράς δωρούμενα επουρανίου πλούτον» (Εστία, 1997, επιμέλεια Αλκης Αγγέλου).

Απολύτως διαφορετικό κόσμο σκέψεων και αισθημάτων, απελευθερωμένο από τη μοιρολατρία και την πενθολατρία, στοιχειοθετούν οι σατιρικοί «Νεκρικοί διάλογοι» του Λουκιανού και το «Περί πένθους» σύγγραμμά του, όπου λοιδορεί τη μάταιη υπερβολή των θρήνων και των οδυρμών.

Πριν από τον Λουκιανό, ο Πλούταρχος καταθέτει τις περί απωλείας σκέψεις του στον «Παραμυθητικόν προς Απολλώνιον» και στον «Παραμυθητικόν προς την εαυτού γυναίκα», με αφορμή τον άκαιρο θάνατο δύο παιδιών. Ας πούμε εδώ ότι ο άωρος θάνατος του αδερφού του τού Καισάριου, στα 39 του χρόνια, ωθεί τον Γρ. Ναζιανζηνό, σ’ ένα από τα επιτύμβια επιγράμματα που συνέθεσε, να διαμαρτυρηθεί, πιστός αυτός, στον ουράνιο βασιλέα: «Τις νόμος; οία δίκη; θνητών άνα, πώς τόδ’ ένευσας;» Δηλαδή: «Ποιος νόμος, βασιλέα των θνητών, και ποια δικαιοσύνη; Πώς συγκατένευσες;».

Το φάρμακο για τη λυπημένη και νοσούσα ψυχή, λέει ο Πλούταρχος, το προσδιόρισαν ο Αισχύλος και ο Ευριπίδης, αλλά και πολλοί άλλοι ποιητές και φιλόσοφοι. Είναι ο λόγος: «Κράτιστον δη προς αλυπίαν φάρμακον ο λόγος και η διά τούτου παρασκευή προς πάσας τού βίου τας μεταβολάς». Ο λόγος στην πληρότητά του: ως λογική, ως στοχασμός, ως ποίηση, ως συνομιλία. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι στη χριστιανική εξόδιο ακολουθία έχει ενσωματωθεί αυτούσια μια φράση από τον πλουταρχικό «Προς Απολλώνιον παραμυθητικό», το περίφημο «σκιάς όναρ άνθρωπος, Τι γαρ σκιάς ασθενέστερον». Θυμόμαστε βέβαια ότι το «σκιάς όναρ άνθρωπος» είναι του Πινδάρου. Και πολύ φοβάμαι ότι σ’ αυτό συνοψίζονται οι κάθε είδους παραμυθίες. Από τη δική του, εμπειρικά φιλοσοφημένη σκοπιά, ο λαϊκός παραμυθητικός λόγος εκφέρεται συνήθως με τη φράση «Μια δροσιά ο άνθρωπος». Μια δροσιά κάτω από τον μαύρο ήλιο του θανάτου.

Ας τελειώσει αυτή η ταχύτατη περιδιάβαση, που άφησε έξω πολλά και σημαντικότατα, με ένα ποίημα στωικότητας και εγκαρδίωσης φαινομενικά απροσδόκητης προέλευσης, αφού γεννήθηκε το 1921 από την έμπνευση ενός ποιητή που εφτά χρόνια αργότερα έθεσε τέλος στη ζωή του: του Κ. Καρυωτάκη. Το ποίημα, η «Ευγένεια», ανήκει στη συλλογή «Νηπενθή»: «Κάνε τον πόνο σου άρπα. / Και γίνε σαν αηδόνι, /και γίνε σα λουλούδι. / Πικροί όταν έλθουν χρόνοι, / κάνε τον πόνο σου άρπα / και πε τονε τραγούδι. //Μη δέσεις την πληγή σου / παρά με ροδοκλώνια. /Λάγνα σού δίνω μύρα /-για μπάλσαμο- και αφιόνια. / Μη δέσεις την πληγή σου, / και το αίμα σου πορφύρα. // Λέγε στους θεούς «να σβήσω!» / μα κράτα το ποτήρι. / Κλότσα τις μέρες σου όντας / θα σου ’ναι πανηγύρι. / Λέγε στους θεούς «να σβήσω!» / μα λέγε το γελώντας. // Κάνε τον πόνο σου άρπα. / Και δρόσισε τα χείλη / στα χείλη της πληγής σου. / Ενα πρωί, ένα δείλι, / κάνε τον πόνο σου άρπα / και γέλασε και σβήσου».

Βουλησιαρχική η καρυωτακική προτροπή. Οπως και η παραίνεση ενός μεταγενέστερου ποιητή, του Ν. Καρούζου: «Μια χούφτα θέληση / για να υπάρχεις επαρκεί / ιδίως απογεύματα». Κι άλλη μία, του Α. Αλεξάνδρου, που μπορούμε να τη δούμε ως «ανεπίδοτο γράμμα» προς τον Καρυωτάκη: «Κι όμως δεν αυτοκτόνησα. / Είδατε ποτέ κανέναν έλατο να κατεβαίνει μοναχός του στο πριονιστήριο». Αυτός ο τρόπος, της όρθιας θέλησης, του πεισματικού έρωτα για ένα δώρο-άπαξ, είναι ο τρόπος τού ανθρώπου.

Διαβάστε περισσότερα

Οι πόλεμοί τους είναι οι νεκροί μας

 Ορισμένες επισημάνσεις πριν πάμε στην φωτογραφία:
    Πρώτο: Σύμφωνα με την Υπηρεσία Πληροφοριών του Ιράκ αλλά και  τούρκικες επιθεωρήσεις, τα έσοδα των τζιχαντιστών από τις πετρελαιοπηγές που βρίσκονται στην κατοχή τους ανέρχονται σε 5 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα.
    Αλήθεια, σε ποιους πουλάνε οι τζιχαντιστές; Σε ανεξάρτητους… βενζινοπώλες; Να ισχύει ότι το πετρέλαιο αυτό φτάνει, όπως έχει γραφτεί, σε Τουρκία, Ισραήλ, ΗΠΑ;…
    Δεύτερο: Τον Απρίλιο του 2013 αποφασίστηκε να τερματιστεί το εμπάργκο στην εισαγωγή του συριακού πετρελαίου στην Ευρώπη. Το αποτέλεσμα ήταν οι ομάδες που βρίσκονταν στο βορειο-ανατολικό τμήμα της Συρίας να ενισχυθούν οικονομικά από τις πετρελαιοπηγές που έλεγχαν. Ανάμεσά τους και οι ισλαμοφασίστες… Ποιος πήρε αυτή την απόφαση; Μα οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ! 
    Και ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Ήταν τότε που ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, ο Γκίντο Βεστερβέλλε, δήλωνε (22/4/2013): «Επιθυμούμε να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη στις περιοχές που ελέγχονται από την αντιπολίτευση, και γι’ αυτό θα άρουμε τις κυρώσεις που εμποδίζουν το έργο των μετριοπαθών δυνάμεων της αντιπολίτευσης». Οι ισλαμοφασίστες έκοβαν κεφάλια. Αλλά αυτοί μιλούσαν για«μετριοπαθή αντιπολίτευση»…
   Τρίτο: Πέρσι, ο υπουργός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης της Γερμανίας, ο Γκερτ Μίλερ, μιλώντας μάλιστα στον κρατικό σταθμό ZDF, λίγες ώρες μετά την ανάρτηση του βίντεο με τον αποκεφαλισμό του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζέιμς Φόλει, δήλωνε: «Αυτό το είδος κρίσης πάντοτε έχει μία προϊστορία […] Οι δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους, τα όπλα τους, είναι οι “χαμένοι γιοι”. Πρέπει να ρωτήσουμε, ποιος εξοπλίζει, ποιος χρηματοδοτεί τους μαχητές του ΙΚ.Η λέξη-κλειδί εδώ είναι “Κατάρ”».
   Υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που δεν γνωρίζει τις σχέσεις των ΗΠΑ με το Κατάρ; Κανείς. Γι’ αυτό, μάλλον, και οι δηλώσεις του κ. Μίλερ, ο οποίος είναι μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της καγκελαρίου Μέρκελ, μετά τον αρχικό σάλο που δημιουργήθηκε, όλως περιέργως «εξαφανίστηκαν» από τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία…
   Τέταρτο: Υπάρχει άνθρωπος που παρακολουθεί στοιχειωδώς όσα συμβαίνουν στην Μέση Ανατολή, που δεν γνωρίζει ότι η Σαουδική Αραβία στηρίζει και χρηματοδοτεί όλα τα κινήματα των τζιχαντιστών τα τελευταία 35 χρόνια;
    Ή μήπως υπάρχει κανείς που να αγνοεί τις σχέσεις Σαουδικής Αραβίας – ΗΠΑ;…
    Πέμπτο: Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς οι τζιχαντιστές έχουν αποκτήσει τον βαρύ οπλισμό τους. Η απάντηση που συχνά ακούγεται είναι ότι τον πήραν από τον ιρακινό στρατό. Πάλι καλά που δεν τα ψώνισαν από… σούπερ μάρκετ όπλων, κατά τα πρότυπα των «ανεξάρτητων βενζινοπωλών» στους οποίους πουλάνε το πετρέλαιο…
    Ναι, αλλά πώς εξηγείται ότι οι τζιχαντιστές συνελήφθηκαν από τον φακό να επιτίθενται στον ιρακινό στρατό με ίλες ολοκαίνουργιων «Humvees»; Πώς εξηγείται, δηλαδή, ότι τα εργαλεία που είχαν στην κατοχή τους, τα παρασκευασμένα στα εργοστάσια της «American Motors», ήταν «του κουτιού»;
    Πώς εξηγείται, επίσης, να παρελαύνουν στις πόλεις που ελέγχουν με δεκάδες ολοκαίνουργια αγροτικά και SUV της «Toyota»; Μήπως πρόκειται για τα οχήματα, τα 43 «Toyota» που πριν δυο χρόνια το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ είχε παραδώσει σε Σύριους «μετριοπαθείς αντάρτες», στα πλαίσια του προγράμματος υποστήριξης της λεγόμενης «μετριοπαθούς» συριακής αντιπολίτευσης.…
    Επιπλέον:
1)   Εκείνο που δεν ακούγεται είναι ότι η Γαλλία – ναι, η Γαλλία του Ολάντ! – είναι εκείνη που παρέδωσε επιθετικά όπλα στη λεγόμενη «συριακή αντιπολίτευση» και μέσω αυτής στους ισλαμοφασίστες το 2012, και τούτο παρά το εμπάργκο όπλων που είχε επιβληθεί από το 2011. Η ομολογία είναι του ίδιου του Ολάντ και όπως γράφεται περιέχεται στο βιβλίο του δημοσιογράφου Ξαβιέ Πανόν, με τίτλο «Στα παρασκήνια της γαλλικής διπλωματίας» (εκδόσεις L’ Archipel) που κυκλοφόρησε φέτος. Εκεί σε συνέντευξή του προς τον συγγραφέα, ο Ολάντ ερωτηθείς για τις παραδόσεις γαλλικών όπλων, απαντά: «Αρχίσαμε όταν ήμασταν βέβαιοι πως θα πήγαιναν σε σίγουρα χέρια. Για τα φονικά όπλα, ήταν οι υπηρεσίες μας που προχώρησαν στις παραδόσεις»… Ανάμεσα στα άλλα όπλα που παρέδωσε η Γαλλία στο όνομα της καταπολέμησης του Άσαντ και σε… «σίγουρα χέρια», ήταν, σύμφωνα με το βιβλίο, κανόνια διαμετρήματος 20mm, μυδραλιοβόλα, εκτοξευτήρες ρουκετών και αντιαρματικοί πύραυλοι…
2)   Εκείνο που δεν ακούγεται είναι ότι σύμφωνα με τα έγγραφα που κατατέθηκαν στο Συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ, η μεν Γαλλία τροφοδοτούσε με όπλα τον λεγόμενο «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» παρότι ήταν γνωστό ότι τα δύο τρίτα αυτού του εξοπλισμούνα προωθούνταιπροςτηνΑλ Κάιντα στη Συρία.Ήταν οι μονάδες της Αλ Κάιντα που στη συνέχεια συσπειρώθηκαν – μαζί με τα γαλλικά όπλα τους – με τους τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους»…
3)   Αυτό που δεν ακούγεται (για την ακρίβεια θάφτηκε) είναι η είδηση που μεταδόθηκε από το πρακτορείο ειδήσεων Reuters (Τιερί Μεισάν, http://www.voltairenet.org/article185178.html): Ότι το Αμερικανικό Κογκρέσο, σε ειδική συνεδρίαση τον Ιανουάριο του 2014, ψήφισε τη χρηματοδότηση και τον εξοπλισμό μέχρι τις 30 Σεπτέμβρη 2014, όχι μόνο του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού», αλλά και των Τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους» (“US Congress secretly approves arms deliveries to Syria”, VoltaireNetwork, 30 January 2014)…
4)   Ενώ είναι γνωστό ότι η Δύση ενίσχυσε με κάθε τρόπο τον λεγόμενο «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» για να ανατρέψει τον Άσαντ, ισχυρίζεται ότι ουδέποτε είχε σχέση με τους Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους». Μάλιστα. Μόνο που ο  διοικητής του «Ισλαμικού Κράτους», ο αποκαλούμενος «Χαλίφης Ιμπραήμ», ήταν ένα από τα επιφανή μέλη του Επιτελείου του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού»που ενισχύθηκε παντοειδώς από τη Δύση…
    Ας επιστρέψουμε τώρα στην φωτογραφία που προηγήθηκε. Είναι σχετικά πρόσφατη. Τραβήχτηκε τον Μάη του 2013. Βλέπουμε τον γερουσιαστή και υποψήφιο Πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Μακέιν σε σύσκεψη με το επιτελείο του λεγόμενου «Ελεύθερου Συριακού Στρατού».
    Ο Μακέιν – ό ίδιος άνθρωπος που για λογαριασμό των ΗΠΑ συμμετείχε στις επαφές με τους ναζί και στις συγκεντρώσεις των ναζιστών και των φασιστών στην Ουκρανία – απεικονίζεται να συνομιλεί με τον Ιμπραήμ αλ Μπαδρί (αριστερά μπροστά). Ο συγκεκριμένος δεν είναι άλλος από τον αποκαλούμενο «Χαλίφη» των Τζιχαντιστών και του «Ισλαμικού Κράτους»….

Ηφωτογραφία (Μάης 2013) είναι του γερουσιαστή και υποψηφίου Προέδρου των ΗΠΑ, του Μακέιν με το επιτελείο του«Ελεύθερου Συριακού Στρατού» στην οποία ο Μακέιν απεικονίζεται να συνομιλεί με τον Ιμπραήμ αλ Μπαδρί (αριστερά μπροστά), δηλαδή με τον σημερινό «Χαλίφη» των Τζιχαντιστών και του «Ισλαμικού Κράτους»….
                                                           ***

Ο Μινώταυρος του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού σπέρνει ανέμους. Οι λαοί ολόκληρου του πλανήτη θερίζουν θύελλες.

Το φρικιαστικό έγκλημα, η ανείπωτη τρέλα των νέων δολοφονιών στις οποίες προχώρησε το δημιούργημα του ιμπεριαλιστικού «Φρανκενστάιν», οι ισλαμοφασίστες, αυτή τη φορά στο Παρίσι (αλλά και στον Λίβανο όπου πάνω από 44 νεκροί και πάνω από 200 τραυματίες είναι ο απολογισμός του μακελειού που συνέβη στη Βηρυτό την Παρασκευή – για το οποίο, όμως, κανείς δεν μιλάει) έχει ήδη χαρακτηριστεί ως η επιστροφή της «11ης Σεπτέμβρη», αυτή τη φορά σε ευρωπαϊκό έδαφος. 
 Η εκτίμηση δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Που σημαίνει ότι το ρολόι πάει ακόμα πιο πίσω. Το ρολόι θα επιχειρηθεί από τους «προστάτες» μας να γυρίσει σε τέτοιες εποχές και σε τέτοιες συνθήκες ανασφάλειας και φαλκίδευσης των κοινωνικών ελευθεριών, που θα μας αναγκάσουν να θυμηθούμε τα λόγια του Φραγκλίνου: Όσοι δέχονται να θυσιάσουν στοιχειώδειςελευθερίες στο όνομα της ασφάλειας, δεν αξίζουν ούτεελευθερίαούτε ασφάλεια...
Από τα Ιλίσια Πεδία μέχρι τον Λευκό Οίκο, οι αρχιστράτηγοι του ολέθρου δηλώνουν: «Έχουμε πόλεμο». Πράγματι. Έχουμε πόλεμο. Αλλά καθώς το έγκλημα είναι πολύ μεγάλο για να αντέξει κανείς την υποκρισία των δακρυσμένων κροκόδειλων, ας είμαστε σαφείς: Οι πόλεμοι είναι δικοί τους. Δικά μας είναι μόνο τα θύματα.
    Ο πόλεμός τους για τα πετρέλαια, για την ενέργεια, για τον έλεγχο των αγορών, για την επέκταση και την ανακατανομή της οικονομικής και γεωστρατηγικής ισχύος τους, είναι οι νεκροί μας.
    Ο πόλεμός τους είναι οι νεκροί μας! Έφεραν την τρέλα του πολέμου τους στα σπίτια μας! Το κόκκινο του αίματος των αθώων που χρόνια τώρα χύνεται στη Δαμασκό και στη Βαγδάτη, το ίδιο κόκκινο και το ίδιο αθώο χύνεται τώρα στο Μπατακλάν.
    Στη μνήμη των νεκρών μας στο Παρίσι, στους Δίδυμους Πύργους, στο Λονδίνο, στη Μαδρίτη, στη Φαλούτζα, στη Βαγδάτη, στη Βηρυτό, στη Λωρίδα της Γάζας, κόντρα στα «Αμπού Γκράιμπ» και στα «Γκουαντανάμο» της «αντικειμενικής πληροφόρησης», επαναλαμβάνουμε:
    Ο Φρανκεστάιν,

• που διέλυσε το Ιράκ και τη Λιβύη,
• που επενέβη σε Συρία και Ουκρανία,
• που ληστεύει και θανατώνει τη Μέση Ανατολή για αιώνες,
• που γεμίζει πνιγμένους το Αιγαίο,
• που το αίμα που χύνει, είτε των παιδιών της Γιουγκοσλαβίας, είτε του Κόμπανι, είτε του Παρισιού το εγγράφει στους ισολογισμούς των πολυεθνικών του πετρελαίου και των μονοπωλίων των όπλων,
• που τροφοδοτεί μουτζαχεντίν με φόντο το Αφγανιστάν εδώ και 35 χρόνια προκαλώντας το σημερινό χάος,
• που κατασκευάζει θεωρίες περί του «πολέμου των πολιτισμών» για να δικαιολογεί τους πολέμους των πολυεθνικών,
• που άλλοτε συμμαχεί και στηρίζει και άλλοτε «αντιμάχεται» αντιδραστικά καθεστώτα,
• που κατασκευάζει τέρατα όπως οι Μπιν Λάντες, χτες, οι φονιάδες του «Ισλαμικού Κράτους», σήμερα, τέρατα τα οποία του είναι εξαιρετικά χρήσιμα είτε σαν σύμμαχοι είτε σαν αντίπαλοι, έχει όνομα:Ιμπεριαλισμός.

Πηγή: enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ο τρόμος γεννιέται μέσα στη φρίκη της Ευρώπης

ΣΤΑΥΡΟΣ ΧΡΙΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ* 

Η σφαγή το βράδυ της Παρασκευής στην Πόλη του Φωτός ήρθε να βυθίσει ολόκληρη την Ευρώπη, την πλουσιότερη γωνιά του κόσμου, στη σκοτεινιά του τρόμου. Η τρομοκρατία όμως είναι σύμπτωμα και όχι το πρόβλημα.
«Εισαγόμενη τρομοκρατία», «οι τζιχαντιστές εξαπλώνονται παντού», «η Ευρώπη βάλλεται» είναι μερικές από τις εύκολες ατάκες, που βοηθούν να καταναλωθεί χωρίς κόπο ο ραδιοφωνικός – τηλεοπτικός χρόνος και να γεμίσουν έντυπες και ηλεκτρονικές σελίδες. Και το κερασάκι: «Πόσοι τζιχαντιστές πέρασαν στην Ελλάδα και την Ευρώπη ανάμεσα στους πρόσφυγες;». Ήδη ένας φαίνεται να «ταυτοποιήθηκε» στη Λέρο.
Και ένα ακόμη δημοσιογραφικό ερώτημα: «Τι θα γίνει αν τελειώσει ο πόλεμος στη Συρία και επιστρέψουν οι τζιχαντιστές που προέρχονται από την Ευρώπη;».
Η Ευρώπη, λοιπόν, αυτή που το βράδυ της Παρασκευής βυθίστηκε στη φρίκη της εν ψυχρώ σφαγής στο Παρίσι, φοβάται ότι θα εισαγάγει τρόμο. Ήδη όμως η ίδια τον εκτρέφει και τον εξάγει. Και δεν μιλάμε για την πολεμική και διπλωματική συμμετοχή της στην αποσταθεροποίηση της βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, που μετέτρεψε τέως σταθερές χώρες σε απέραντα σφαγεία.
Πάνω από 2.500 υπολογίζονται οι τρυφεροί βλαστοί Ευρωπαίων πολιτών που έφυγαν από τη Γηραιά Ήπειρο για να στελεχώσουν τον στρατό των τζιχαντιστών στη Συρία και το Ιράκ – ακόμη και νεαρές γυναίκες καταφεύγουν στο Ισλαμικό Κράτος με στόχο να… γεννήσουν τους επόμενους στρατιώτες του Ισλάμ.
Η προέλευση αυτών των ανδρών και γυναικών, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, είναι κυρίως οι ανεπτυγμένες χώρες της Ευρώπης, με πρώτη στη λίστα τη Γαλλία. Εκτός, όμως, από όσους παίρνουν την απόφαση να φύγουν, υπάρχει μια ολόκληρη στρατιά «πιστών» που μένει πίσω και συγκροτεί «εν υπνώσει» πυρήνες, έτοιμους να αναλάβουν αιματηρή δράση υπό την καθοδήγηση της διεθνούς του Ιερού Πολέμου.
Στους ανθρώπους αυτούς δεν έχει απολύτως τίποτε να πει
● η Ευρώπη των τραπεζών, της σκληρής προτεσταντικής λιτότητας, της έλλειψης οράματος, της παγκοσμιοποιητικής ισοπέδωσης, η οποία ωστόσο παραμένει πάμπλουτη στα μάτια των πεινασμένων που μετακινούνται μαζικά στον πλανήτη λόγω πολέμων, φτώχειας και κλιματικής αλλαγής,
● η Ευρώπη που συνεχίζει να πλουτίζει εις βάρος δισεκατομμυρίων μη Ευρωπαίων, να μετατρέπει τις χώρες τους σε αποθήκες αποβλήτων και ενίοτε να τις βομβαρδίζει βυθίζοντάς τις στο χάος.
Αυτή η Ευρώπη, ζηλευτή και ταυτοχρόνως μισητή στα μάτια των μη Ευρωπαίων λόγω του πλούτου της, αδυνατεί να επικοινωνήσει με τους απογόνους αυτών που στο παρελθόν λεηλάτησε, οι οποίοι στον τζιχαντισμό φαίνεται να ανακαλύπτουν μια νέα ταυτότητα.
Μέρος αυτών, οι οποίοι γεννήθηκαν ως επί το πλείστον στην Ευρώπη χωρίς κατ’ ουσίαν να ενσωματωθούν σε αυτήν, σήμερα διαψεύδουν με τον πιο οδυνηρό τρόπο την ούτως ή άλλως ανυπόστατη επαγγελία περί πολυπολιτισμικών κοινωνιών και σπεύδουν να υπηρετήσουν το αίτημα για αναδιανομή του παγκόσμιου πλούτου μέσα από την ανείπωτη βαρβαρότητα του τζιχαντισμού.
Η ίδια αυτή Ευρώπη, τη δεκαετία του 1960, παρά την ξέφρενη ανάπτυξη, αδυνατούσε να πείσει και να εμπνεύσει τους τότε βλαστούς της, οι οποίοι αναζήτησαν οράματα και πρότυπα στον Μάο, στον Τσε, στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα όπου Γης πριν καταλήξουν είτε στην ενσωμάτωση είτε στην τρομοκρατία, αφού όμως πρώτα είχαν συλλογικά επιτύχει θεμελιώδεις θετικές αλλαγές στο πολιτισμικό και κοινωνικό υπόδειγμα της Ευρώπης.
● Τότε το αίτημα της αναδιανομής, οι συγκρούσεις που γέννησε και η κατάληξή τους ήταν εσωτερικό ζήτημα της Ευρώπης.
● Σήμερα, αντιθέτως, το αίτημα και η σύγκρουση όχι μόνο υπερβαίνουν την Ευρώπη, αλλά έχουν παγκόσμια διάσταση.
Κοινώς, η ήπειρός μας εμπλέκεται ευθέως σε έναν διπλό πόλεμο: εξωτερικό και εσωτερικό.
1. Ο εξωτερικός αναλύθηκε πλήρως χθες στο άρθρο του Δημήτρη Μηλάκα με τίτλο «Ο πόλεμος είναι (και) εδώ».
2. Ο εσωτερικός, εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, αλλά και στο εσωτερικό των χωρών, αποτυπώνεται με δύο τρόπους:
● Ως πόλεμος μεταξύ ευρωπαϊκού κέντρου και περιφέρειας, με θύτες τους πιστωτές του στενού σκληρού πυρήνα της Ευρώπης (κυβερνήσεις και τράπεζες) και θύματα τους οφειλέτες – χρεοκοπημένους και μη – της ευρωπεριφέρειας, των οποίων οι χώρες και οι κοινωνίες, είτε εντός είτε εκτός επίσημων μνημονίων, μεταβάλλονται σε ανδράποδα για να διασωθεί το επίπεδο διαβίωσης και κατανάλωσης των ισχυρότερων.
● Ως άγριος ταξικός πόλεμος στο εσωτερικό των χωρών, με θύτες τους κατόχους του πλούτου, οι οποίοι εξαθλιώνουν τις κοινωνίες και κονιορτοποιούν το κοινωνικό κράτος για να παίξουν στον παγκόσμιο ανταγωνισμό με όρους Κίνας.
Με την έκρηξη του μεταναστευτικού προσφυγικού προβλήματος, το υποτιθέμενο ευρωπαϊκό «φρούριο», που ήδη έγινε φύλλο και φτερό κατά τα χρόνια της παγκοσμιοποίησης, μοιάζει αμήχανο μπροστά στην καταιγίδα της τεράστιας μετακίνησης πληθυσμών, η οποία απειλεί να το συμπαρασύρει σαν καρυδότσουφλο.
Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ζουν τον έναν τρομο-εφιάλτη μετά τον άλλον και η Ευρώπη καλείται να διασώσει την υπόστασή της έχοντας ήδη δύο σοβαρούς εχθρούς: την τρομοκρατική κτηνωδία από τη μια και τους θαυμαστές του φασισμού από την άλλη.
Μια Ευρώπη χωρίς εσωτερική συνοχή δεν θα έχει καμιά τύχη. Αν δεν την αποκαταστήσει, σύντομα θα «βρει τοίχο» με ανυπολόγιστες συνέπειες. Ας ελπίσουμε ότι δεν είναι ήδη αργά…
topontiki.gr

Διαβάστε περισσότερα

Πολιτισμός ή βαρβαρότητα;

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις -Κ.Π. Καβάφης

~

Υπάρχουν 7 δισεκατομμύρια τρόποι θέασης της πραγματικότητας -από την μεριά των ανθρώπων και μόνο.

Συνηθίζεται όμως να τους περιορίζουμε σε μόλις δύο: “Εγώ και ο άλλος”.
Και στον πληθυντικό: “Εμείς κι αυτοί”.

Η αντικειμενικότητα είναι ένας ακόμα γλαφυρός μύθος που κατασκεύασε το συλλογικό φαντασιακό της ανθρωπότητας.

Βάρβαρος είναι όποιος δεν αποδέχεται τους κανόνες του “δικού μου/μας” πολιτισμού. Και πολιτισμός δεν είναι τίποτα άλλο από τους κανόνες που διέπουν και καθορίζουν μια κοινωνία.

~~{}~~

Εμείς και οι άλλοι.

Κατά κάποιον τρόπο ο πολιτισμός ορίζεται από τον αλλότριο, τον βάρβαρο, όπως το Φυσιολογικό Εγώ ορίζεται από τις παρεκκλίσεις του Άλλου.

Αν δεν υπήρχαν τρελοί δεν θα υπήρχαν λογικοί -ενώ είναι οι λογικοί που αποφασίζουν ποιος είναι τρελός!

Αν δεν υπήρχαν φασίστες δεν θα υπήρχαν και αντιφασίστες, αν δεν υπήρχαν βάρβαροι τι θα γινόμασταν, ποια θα ήταν η “λύσις” για εμάς τους πολιτισμένους;

Έχουμε ανάγκη τον εχθρό, τον ναζί, τον κομμουνιστή, τον τρομοκράτη, τον βάρβαρο, τον πρόσφυγα, τον εξωγήινο, αυτός μας πείθει ότι ο πολιτισμός μας είναι απαραίτητος για την επιβίωση μας.

~

Και καθώς ο πολιτισμός του κρατικοδίαιτου “φιλελευθερισμού” αποδεικνύεται στυγνός και απάνθρωπος, καθώς φανερώνεται ότι η “Ελεύθερη Αγορά” δεν βασίζεται στην ελευθερία, αλλά στην εκμετάλλευση των πολλών από τους ελάχιστους, καθώς ο ανθρωπισμός εμφανίζεται ως ένα μυγόχεσμα στην οθόνη του χρηματιστηρίου, καθώς ο μέσος άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι δεν ζει, αλλά επιβιώνει, εμφανίζεται ο εχθρός (πάντα θα υπάρχει ένας εχθρός όταν υπάρχει ανάγκη).

~~{}~~

Ο φονταμενταλισμός του ISIS είναι οι καινούριοι βάρβαροι, αυτοί που θα μας πείσουν για την αναγκαιότητα του ανώτερου πολιτισμού μας, το ΙSIS είναι η λύσις.

Δημιουργήθηκαν και γαλουχήθηκαν ακριβώς γι’ αυτό. Μην πιστεύετε τις θεωρίες περί “του τέρατος που ξέφυγε από τον έλεγχο”.

Ο υπέροχος δυτικός πολιτισμός βασίζεται στην ανισότητα, στην ανισορροπία, στη σύγκρουση, στην κρίση.

Η σταθερότητα είναι ο μόνος πραγματικός εχθρός του. Γιατί η σταθερότητα δεν παράγει υπερκέρδη.

~

Ο πόλεμος είναι ο πατέρας του πολιτισμού. Αλλά ο πολιτισμός είναι ένα τέρας που τρώει τα παιδιά του. Μόνο έτσι μπορεί να επιβιώσει.

~~{}~~

Παιδιά του δυτικού κόσμου εγκαταλείπουν την οικογένεια τους, εγκαταλείπουν τη θαλπωρή του πολιτισμού για να ενσωματωθούν στις τάξεις των βαρβάρων. Είναι παραπλανημένοι, αποπλανημένοι, ξεγελασμένοι; Όχι, είναι νέοι.

Νέοι που αναγνωρίζουν το αδιέξοδο του σύγχρονου παγκόσμιου πολιτισμού (δεν είναι πια μόνο δυτικός).  Μεγαλώνουν σε μια κοινωνία όπου θα ζήσουν ως παρίες, χωρίς μέλλον, χωρίς παρόν, χωρίς τίποτα.

Οι είλωτες του σύγχρονου κόσμου είναι το 99% του πληθυσμού.

Οι ενήλικες έχουν αποδεχτεί την ειλωτοποίηση τους.

Όμως οι νέοι είναι ρομαντικοί, αποζητούν την ελευθερία, τη δράση. Οι νέοι ανέκαθεν είχαν τάση στην υπερβολή.

Προσπαθούν να μας πείσουν ότι το αντίπαλος δέος της παγκοσμιοποίησης είναι ο φονταμενταλισμός (καθώς και ο εθνικισμός και ο νεοναζισμός). Έτσι το παρουσιάζουν τα media, για να αποκρύψουν άλλες λύσεις, οι οποίες θα ήταν καταστροφικές για τον πολιτισμό που τρέφει τα media.

Το δίλημμα παρουσιάζεται πάλι, ψευδές:
Πολιτισμός ή βαρβαρότητα;
Δυτικός κόσμος ή Isis;
Πλουτοκρατία ή σφαγή;

~~{}~~

Αναλογιστείτε τη σοφιστεία: Ο πολιτισμός έχει ταυτιστεί με την βαναυσότητα της πλουτοκρατίας. Αν δεν επιλέξεις αυτό, να επιβιώνεις ως είλωτας, τότε οι βάρβαροι θα σε βιάσουν, θα σε κατακρεουργήσουν, θα σε αφανίσουν.

Οι πολιτισμένοι εκκόλαψαν ένα τέρας για να αποδείξουν την αναγκαιότητα του μοντέλου τους.

Και τώρα πρέπει να διαλέξουμε: Τη φυσιολογικότητα ή το τέρας;

Διαβάστε περισσότερα

Τι σημαίνει η χρονική συγκυρία των επιθέσεων

Του Κώστα Ράπτη

Όσοι έδωσαν την εντολή της ενεργοποίησης του ολιγομελούς πυρήνα ενόπλων που σκόρπισε τον τρόμο στο Παρίσι είχαν αναμφίβολα εξαιρετική αίσθηση του timing. Οι επιθέσεις προηγήθηκαν κατά μόλις μία ημέρα της έναρξης της Συνόδου της G20 στην Αττάλεια της Τουρκίας και κατά λίγες ώρες της νέας, τρίτης κατά σειρά. πολυμερούς συνάντησης της Βιέννης για την συριακή κρίση. Με αυτό τον τρόπο, οι υπεύθυνοι για το μακελειό στη γαλλική πρωτεύουσα όχι μόνο κατάφεραν να "επιβάλλουν” κατάσταση έκτακτης ανάγκης στη Γαλλία και απαγόρευση κυκλοφορίας σε μια πόλη με το μέγεθος του Παρισιού, αλλά και να "γράψουν” τη διεθνή ατζέντα σε μιαν ιδιαίτερα λεπτή συγκυρία.

Υπενθυμίζεται ότι η Σύνοδος των ηγετών είκοσι ισχυρότερων οικονομιών του κόσμου (από την οποία πλέον θα απουσιάσει, για προφανείς λόγους, ο Francois Hollande) προβλεπόταν να είναι η πρώτη στη χρονικά στην οποία οι ανοιχτοί γεωπολιτικοί λογαριασμοί των κύριων πρωταγωνιστών θα επισκίαζαν τη συζήτηση περί της πορείας της διεθνούς οικονομίας. Αρκεί κανείς να αναλογισθεί ότι οικοδεσπότης θα είναι ο υπέρμαχος της αλλαγής καθεστώτος στη Δαμασκό και της δημιουργίας "ασφαλούς ζώνης” στη βόρεια Συρία Tayyip Erdogan – μεθυσμένος από την πρόσφατη εκλογική νίκη του κόμματός του, αλλά και από την αίσθηση ότι είναι απαραίτητος στην Ε.Ε. για την διαχείριση της προσφυγικής κρίσης. Ή ότι η διοργάνωση της Αττάλειας θα έφερνε τουλάχιστον στο ίδιο τραπέζι τους Barack Obama και Vladimir Putin, σε φάση που οι πολεμικές αεροπορίες των ΗΠΑ και της Ρωσίας επιχειρούν σε απόσταση αναπνοής η μία από την άλλη στη Συρία.

Το ραντεβού της Βιέννης, πάλι, αναδεικνύει, υπό το φως της σφαγής στο Παρίσι, πολύ εντονότερα την τραγική ειρωνεία των εξελίξεων – αφού κύριο αντικείμενό του προβλεπόταν να είναι η αναζήτηση συναίνεσης των ενδιαφερομένων στο ποιές από τις ένοπλες οργανώσεις που δρουν στη Συρία, κατά κανόνα ισλαμιστικές, θα χαρακτηριστούν "τρομοκρατικές” και ποιές όχι. Για τις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου (και τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες) που έχουν εκπαιδεύσει, εξοπλίσει και χρηματοδοτήσει άλλοτε άλλες από αυτές, η προστασία των assets τους στην περιοχή από τα αδιάκριτα ρωσικά πλήγματα και η αναβάθμισή τους σε νομιμοποιημένους εταίρους της "πολιτικής διαδικασίας” στη Συρία αποτελεί κρίσιμη προτεραιότητα. Η πρόσφατη απόφαση του Barack Obama να αποστείλει στην συριακή επικράτεια περίπου 50 κομάντος ως συμβούλους σε "μετριοπαθείς” (κατόπιν διαγνώσεως της Ουάσιγκτον) οργανώσεις "που μάχονται το Ισλαμικό Κράτος” ενέχει ακριβώς λειτουργία "ανθρώπινης ασπίδας” - και ενδεχομένως αποτελεί τελευταία γραμμή άμυνας ενός σχεδίου κατακερματισμού της Συρίας.

Σε μια τέτοια συγκυρία, η Γαλλία εμφανιζόταν ήδη πολλαπλά αποδυναμωμένη. Όχι μόνο λόγω των πάγιων αντιφάσεων της κοσμικής, "ρεπουμπλικανικής” της φυσιογνωμίας και των ρηγμάτων στην κοινωνική της συνοχή που έχουν δημιουργήσει ένα ευρύ περιθώριο ( από το οποίο να στρατολογούνται οι δράστες των χθεσινών επιθέσεων και οι χιλιάδες άλλοι που έσπευσαν ως εθελοντές μαχητές του Ισλαμικού Κράτους στη Μέση Ανατολή. Αλλά και γιατί το σύνθετο διεθνές παιχνίδι των τελευταίων εβδομάδων την άφηνε απομονωμένη σε μια αδιάλλακτη θέση, την ώρα που οι υπόλοιποι "παίκτες” δοκιμάζουν με διάφορους εμφανείς και υπόγειους τρόπους τις δυνατότητες συνεννόησής τους.

Καθ' όλο το προηγούμενο διάστημα, η Γαλλία ήταν η χώρα που πρωτοστατούσε (χάριν της διαφύλαξης του υποβαθμισμένου στους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς γοήτρου της) σε πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς σε πρώην αποικίες της ή και στην άμεση περιφέρεια της Ευρώπης (π.χ. Λιβύη) χωρίς καμία πρόνοια για την "επόμενη μέρα” και τα ρίσκα αποσταθεροποίησης που έκρυβε αυτή, Και την ίδια στιγμή, ταυτιζόταν με τις "σουνιτικές δυνάμεις” στην προσπάθεια να παρεμποδισθεί η συμφωνία με το Ιράν με το πυρηνικό του πρόγραμμα (ακόμη και όταν οι ΗΠΑ είχαν πια επιλέξει την οδό του συμβιβασμού) και στην απαίτηση για έξωση του Άσαντ, με τη συνδρομή των γνωστών "μετριοπαθών” οργανώσεων. Όταν όμως πλέον ο διάδοχος της Σαουδικής Αραβίας λ.χ. πραγματοποιεί δύο επισκέψεις εντός τριμήνου στη Μόσχα, μόνο το Παρίσι και η Άγκυρα του Ερντογάν είχαν απομείνει να επιδιώκουν την πάση θυσία "αλλαγή καθεστώτος” στη Δαμασκό.

Οι τρομοκράτες, συνεπώς, χτύπησαν την καταλληλότερη για αυτούς στιγμή τη χώρα όπου το τραύμα θα ήταν το μεγαλύτερο.

Διαβάστε περισσότερα

Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτούσε τον ISIS στη Συρία

Αν υπάρχει ένα πράγμα που ποτέ δεν αμφισβητείται, αυτό είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Κι αν υπάρχει ένα άλλο πράγμα που επίσης δεν αμφισβητείται ποτέ εντός της ΕΕ, αυτό είναι η εξωτερική πολιτική της. Η ΕΕ είναι δύναμη ειρήνης, σταθερότητας και ασφάλειας – το ξέρετε ήδη φαντάζομαι, θα το έχετε ακούσει εδώ κι εκεί, από δεξιούς κι αριστερούς, μνημονιακούς και άλλους. Κι αν η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει μ’ αυτό, τόσο το χειρότερο γι’ αυτήν – για την πραγματικότητα.

Μια σχετικά άγνωστη πτυχή της ιστορίας του ISIS – της ισλαμιστικής οργάνωσης που σπέρνει τον τρόμο σε Ιράκ και Συρία – είναι η υποστήριξη που έλαβε από την ΕΕ. Για την ακρίβεια: η ΕΕ χρηματοδότησε τον ISIS. Πώς; Μέσω της άρσης του εμπάργκο στις εισαγωγές πετρελαίου από τη Συρία.

Τον Απρίλιο του 2013, οι υπουργοί εξωτερικών της ΕΕ απέσυραν όλες τις κυρώσεις που μπλόκαραν την εισαγωγή συριακού πετρελαίου. Έτσι μπόρεσαν οι ομάδες που βρίσκονταν στο βορειο-ανατολικό τμήμα της Συρίας – ανάμεσά τους και ο ISIS – να ενισχυθούν οικονομικά από τις πετρελαιοπηγές που έλεγχαν. Και δεν μιλάμε για κάποιο «λάθος», μια «αβλεψία» των Ευρωπαίων κλπ. Μιλάμε για μια απόφαση που ελήφθη με ρητό στόχο τη διευκόλυνση της ροής πετρελαίου από τις οργανώσεις της συριανής αντιπολίτευσης προς στο εξωτερικό. Και είναι αυτή ακριβώς η απόφαση που συνέβαλε στη σταθεροποίηση της οικονομικής βάσης του ISIS εντός της Συρίας, και στην επέκτασή της οργάνωσης στο βόρειο Ιράκ.

«Είναι σημαντικό για μας να στείλουμε ένα σινιάλο ότι είμαστε ανοιχτοί να βοηθήσουμε με κάθε δυνατό τρόπο» δήλωνε στις 22 Απριλίου του 2013 ο υπουργός εξωτερικών της Βρετανίας Ουίλιαμ Χέιγκ. «Πρέπει να κάνουμε περισσότερα για να βοηθήσουμε τη συριανή αντιπολίτευση».[i]

Αντίστοιχα, ο Γερμανός υπουργός εξωτερικών, Γκίντο Βεστερβέλλε, αποσαφήνιζε την ίδια μέρα: «Επιθυμούμε να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη στις περιοχές που ελέγχονται από την αντιπολίτευση, και γι’ αυτό θα άρουμε τις κυρώσεις που εμποδίζουν το έργο των μετριοπαθών δυνάμεων της αντιπολίτευσης».[ii] Στην πορεία, αυτοί που βοηθήθηκαν ήταν οι τζιχαντιστές. Το πόσο μετριοπαθείς είναι αυτοί, βεβαίως, το βλέπουμε καθημερινά, με τελευταία πράξη …μετριοπάθειας την εκτέλεση εκατοντάδων αιχμαλώτων πολέμου, ύστερα από την κατάληψη της αεροπορικής βάσης Τάμπκα.

Η άρση του εμπάργκο πέρασε το μήνυμα στις οργανώσεις της αντιπολίτευσης να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς μεταξύ τους, ώστε να αποκτήσουν τον έλεγχο των πετρελαϊκών πόρων. «Η απόφαση της ΕΕ θα μπορούσε να εντείνει τη βία στη Συρία, ξεκινώντας έναν αιμοσταγή ανταγωνισμό για τον έλεγχο ενός πόρου που φθίνει ύστερα από δύο χρόνια ενός σκληρού εμφυλίου πολέμου», προέβλεπε σε ανύποπτο χρόνο το TIME.[iii] Και καθώς νικητής σ’ αυτόν τον ανταγωνισμό βγήκε ο ISIS, μπορούμε να εξάγουμε το ασφαλές συμπέρασμα ότι, de facto, η ΕΕ κατέληξε να ενισχύει οικονομικά τις στρατιωτικές του προσπάθειες. Παράλληλα, με την πολιτική της η ΕΕ ενθάρρυνε την πλήρη λεηλασία των κρατικών πόρων και εγκαταστάσεων από δυνάμεις τις οποίες η ΕΕ υποτίθεται ότι αντιμάχεται. «Είναι γεγονός ότι πολλές από τις πετρελαιοπηγές που βρίσκονται στα χέρια των ανταρτών είναι υπό τον έλεγχο της Jabhat al-Nusra, που έχει δηλώσει πίστη στην al-Qaeda».[iv]

Όταν λοιπόν από δω κι εμπρός δείτε τους υπουργούς εξωτερικών των κρατών-μελών της ΕΕ να συσκέπτονται και τους αρχηγούς τους να ανησυχούν για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, θυμηθείτε: η Ευρώπη βούτηξε – ξανά – τα χέρια της στο αίμα, με στόχο αυτήν τη φορά να ξεφορτωθεί το καθεστώς Άσαντ. «Η απόφαση της ΕΕ να άρει τις κυρώσεις στο πετρέλαιο της Συρίας για να βοηθήσει την αντιπολίτευση, επιτάχυνε τη μάχη για τον έλεγχο πηγών και αγωγών στις περιοχές που ελέγχονται από τους αντάρτες και συνέβαλε στη σταθεροποίηση της εξουσίας των τζιχαντιστικών ομάδων επί των κρίσιμων πόρων της χώρας».[v] Δεν το λέει κάποιος κακός κομμουνιστής αυτό, το λέει ο Guardian.

Έτσι έχουν τα πράγματα με την ΕΕ, που εξάγει σταθερότητα και ασφάλεια – αλλά κάποιες φορές εξάγει και χρήμα στα παρακλάδια της al-Qaeda. Και καμιά προσπάθεια αντιστροφής αυτής της καταστροφικής πολιτικής, κατόπιν εορτής, δεν μπορεί να καλύψει τις εγκληματικές αποφάσεις που ελήφθησαν μέχρι σήμερα και συνέβαλλαν – μαζί με μια σειρά άλλων παραγόντων – στην ασύλληπτη αποσταθεροποίηση και το αιματοκύλισμα της περιοχής.

---

[i] Juergen Baetz, ‘EU Lifts Syria Oil Embargo to Bolster Rebels’, Associated Press, 22 Απριλίου 2013.

[ii] Στο ίδιο.

[iii] Vivienne Walt, ‘Syria’s Opposition Hopes to Win the War by Selling Oil’, Time, 1 Μαΐου 2013.

[iv] Ibid.

[v] Julian Borger and Mona Mahmood, ‘EU decision to lift Syrian oil sanctions boosts jihadist groups’, The Guardian, 19 Μαΐου 2013.

Διαβάστε περισσότερα

Όταν η Γαλλία εξόπλιζε ισλαμιστές μαχητές

Αρκετοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι σε όλο τον κόσμο έσπευσαν για άλλη μια φορά να συνδέσουν το σύνολο του ισλαμικού κόσμου με την τρομοκρατία, με αφορμή την αποτρόπαια τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι, η οποία σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες πραγματοποιήθηκε από ισλαμιστές.

Αυτό που θα μπορούσαν να έχουν κάνει με μεγαλύτερη ευκολία, όμως, θα ήταν να συνδέσουν τον Γάλλο πρωθυπουργό Ολάντ με ακραίες ισλαμικές ομάδες, από τις οποίες ξεπήδησε ακόμη και το κράτος του Ισλάμ.
Όπως είχε αποδείξει η εφημερίδα Monde στις 24 Αυγούστου του 2014 η γαλλική κυβέρνηση έστελνε οπλισμό, τουλάχιστον από τον Απρίλιο του 2013, σε ομάδες ανταρτών που μάχονταν στη Συρία.
Μεταξύ άλλων ο γαλλικός στρατός έστελνε αυτόματα όπλα 12.7 mm, εκτοξευτήρες ρουκετών, αλεξίσφαιρα γιλέκα αλλά και συσκευές επικοινωνίας.
Ενδεικτικό του γεγονότος ότι οι γαλλικές αρχές γνώριζαν πως τα όπλα μπορεί να κατέληγαν στα χέρια τρομοκρατών ήταν η δήλωση αξιωματούχου στην Monde, ο οποίος υποστήριζε ότι δεν στέλνουν εκρηκτικά ή άλλο «εξοπλισμό που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον της Γαλλίας».
Τα όπλα υποτίθεται ότι θα κατέληγαν μόνο σε μαχητές του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA), είναι όμως γνωστό ότι εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες από αυτούς τους μαχητές πέρασαν αργότερα στις τάξεις των τζιχαντιστών.
Η στρατιωτική στήριξη της Γαλλίας σε ομάδες ακραίων ισλαμιστών γινόταν ταυτόχρονα με το γιγαντιαίο πρόγραμμα εξοπλισμού Τζιχαντιστών που χρηματοδοτούσε η Σαουδική Αραβία με τη στήριξη της Τουρκίας, της Ιορδανίας και του Κατάρ, υπό την εποπτεία της CIA.
Η παροχή του συγκεκριμένου οπλισμού έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ενίσχυση οργανώσεων που συνεργάζονταν στενά με την Αλ Κάιντα και στη συνέχεια αποτέλεσαν τον πυρήνα του ISIS.

Διαβάστε περισσότερα