ΛΕΜΕ ΚΑΙ ΚΑΝΑ… “ΣΧΗΜΑ ΛΟΓΟΥ” ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΝΑ Η ΩΡΑ

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Αυτά έλεγαν ο κ.Τσίπας και ο ΣΥΡΙΖΑ πριν από τις εκλογές. Ότι θα καταργούσαν σε ένα νόμο και με ένα άρθρο τα Μνημόνια. Ότι θα επανέφεραν σε ένα άρθρο και με ένα νόμο τους μισθούς και τις συντάξεις. Ότι πρώτα θα καταργούσαν τα Μνημόνια και ότι αφού θα τα καταργούσαν, από εκεί και πέρα – με καταργημένα τα Μνημόνια – θα άρχιζαν τις διαπραγματεύσεις τους με τους «εταίρους».

Αλλά αυτό που τώρα ακούμε είναι… λιγουλάκι διαφορετικό. Αυτό που ακούσαμε από την κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι ότι εκείνη η (επαναλαμβανόμενη) δέσμευση, για κατάργηση σε ένα νόμο και με ένα άρθρο των Μνημονίων, δεν ήταν στην πραγματικότητα παρά ένα… «σχήμα λόγου».

Βάσει αυτής της νέας προσέγγισης, θα πρέπει να υποθέσουμε ότι μάλλον υπήρξαν και μερικά ακόμα «σχήματα λόγου». Για παράδειγμα:

• Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ – «σχήμα λόγου»…
  

• Αύξηση του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ – «σχήμα λόγου»…
  
• Ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων – «σχήμα λόγου»…
  
• Κατάργηση της έκτακτης εισφοράς (δήθεν) αλληλεγγύης – «σχήμα λόγου»…
  
• Κατάργηση της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος στα Ταμεία – «σχήμα λόγου»…
  

Μετά από τόσα «σχήματα λόγου», αναρωτιόμαστε: Μήπως κι αυτός ο «έντιμος συμβιβασμός» είναι επίσης ένα «σχήμα λόγου»; Και αν ναι, τότε τι να κρύβεται πίσω από αυτό το τόσο διαδεδομένο «σχήμα λόγου» που δεσπόζει εσχάτως στις δημόσιες τοποθετήσεις όλων ανεξαιρέτως των κυβερνητικών στελεχών;

Θέσαμε το θέμα την Κυριακή και από την «Real News». Ακούγοντας, δε, τα κυβερνητικά στελέχη να περιγράφουν με όλο και πιο γλαφυρό τρόπο το πόσο κοντά βρίσκονται σε συμφωνία με τους «εταίρους» τους, μια συμφωνία που την περιγράφουν ως «έντιμο συμβιβασμό», θεωρούμε επιβεβλημένο να επανέλθουμε και από το «enikos.gr»:

«Έντιμος συμβιβασμός», λοιπόν. Αλλά τι πάει να πει «έντιμος συμβιβασμός»; Αυτός ο «έντιμος συμβιβασμός» περιλαμβάνει, άραγε, την έξοδο από τα Μνημόνια; Ναι ή όχι;  Περιλαμβάνει, δηλαδή, το αίτημα επιβίωσης της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού και την αδιαμφισβήτητη εντολή που έλαβε η κυβέρνηση στις εκλογές;

Το αμέσως επόμενο ερώτημα που τίθεται είναι: Και τι σημαίνει τελικά «έξοδος από τα Μνημόνια»; Κατ’ αρχάς θα πρέπει να συμφωνήσουμε: «Έξοδος από τα Μνημόνια» δεν σημαίνει λόγια. Σημαίνει έργα.

Σίγουρα δεν σημαίνει διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης στο όνομα του «μη χειρότερα». Και πολύ περισσότερο δεν σημαίνει την εμφάνιση της (τάχα μου… «ήπιας) χειροτέρευσης σαν «καλυτέρευση»!

Η «έξοδος από τα Μνημόνια» για να μην αποτελεί «σχήμα λόγου» αλλά λόγω και έργω πολιτική συνέπεια – και άρα πολιτική τιμιότητα - σημαίνει:

• Κατάργηση όλων των 520 μνημονιακών νόμων που ψηφίστηκαν, εφαρμόστηκαν και εξόντωσαν τον ελληνικό λαό από το 2010.
  
• Κατάργηση – μέχρι τελευταίου – των 22.000 μνημονιακών άρθρων και διατάξεων που επιβλήθηκαν και εφαρμόζονται στην καμπούρα του ελληνικού λαού.
  
• Ανάκτηση όλων των εισοδηματικών απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι όλα αυτά τα χρόνια που ξεπερνούν τα 70 δισ. ευρώ.
  
• Επιστροφή του 13^ου και 14^ου μισθού, επιστροφή της 13^ης και 14^ης σύνταξης.
  
• Ανάκτηση όλων των εργασιακών δικαιωμάτων είχαν απομείνει πριν από το 2010 και που κονιορτοποιήθηκαν με πρόσχημα την κρίση, το χρέος, και τα ελλείμματα.
  
  • Επιστροφή των κλεμμένων από τα Ασφαλιστικά Ταμεία που μόνο από το PSI έχασαν πάνω από 12 δισ. ευρώ.
    
  • Επιστροφή του δικαιώματος της εργασίας στα 1,3 εκατομμύρια εργαζομένων που ρίχτηκαν στην ανεργία αυτά τα χρόνια.
    
  • Κατοχύρωση επιδόματος ανεργίας στο σύνολο των δικαιούχων και όχι μόνο στο 1/10 αυτών όπως σήμερα.
    
  • Επιστροφή του 1 εκατομμυρίου νοικοκυριών στη δυνατότητα να έχουν θέρμανση.
    
  • Ακύρωση του καθεστώτος που οδήγησε εκατοντάδες χιλιάδες βιοπαλαιστές στο «λουκέτο».
    
  • Ακύρωση της φοροληστείας που εκτίναξε τους φόρους κατά 337% για τους αδύναμους όταν οι πλούσιοι και οι ισχυροί είδαν τη δική τους φορολόγηση να αυξάνεται μόλις κατά 9%...
    
  • Αποκατάσταση των θανάσιμων πληγμάτων που έχουν υποστεί νοσοκομεία, σχολεία, κοινωνικές δομές και υπηρεσίες από την μνημονιακή λεηλασία.
    
  • Ακύρωση και τερματισμό του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας.
    
  Είναι προφανές, επομένως, ότι «έξοδος από τα Μνημόνια» δεν είναι ούτε η διατήρηση του ΕΝΦΙΑ, ούτε η αύξηση του ΦΠΑ, ούτε η «δραστική» - κατά Βαρουφάκη - περικοπή των λεγόμενων «πρόωρων συντάξεων», ούτε το ξεπούλημα αεροδρομίων και λιμανιών, ούτε η «αέναη» πληρωμή του τοκογλυφικού χρέους.
  Ανεξαρτήτως, λοιπόν, τι εννοεί η κυβέρνηση κι οι κάθε λογής «εντιμότατοι φίλοι μας» όταν μιλάνε για «συμβιβασμό», ανεξαρτήτως πως τον ορίζουν τον «συμβιβασμό» (κι ας τον ορίσουν όπως τους αρέσει), ένα είναι βέβαιο: Η «εντιμότητα» εν προκειμένω ορίζεται με έναν και μόνο τρόπο: Ως έννοια είναι ταυτόσημη με την «έξοδο από τα Μνημόνια.
  Αυτό θα πει εντιμότητα. Οτιδήποτε λιγότερο από αυτό, αν επιχειρηθεί να καμωθεί την πολιτική «εντιμότητα» μέσα από «(προ)σχήματα λόγου», θα είναι καραμπινάτος εμπαιγμός.
  
   Πριν από τις εκλογές ο κ.Τσίπρας έλεγε:
   

Διαβάστε περισσότερα

Σαμποτάροντας τον εαυτό μας

Ορισμένες συμπεριφορές μας μάς βλάπτουν, αλλά εμείς αδυνατούμε να το καταλάβουμε, βάζοντας έτσι συνεχώς τρικλοποδιές στον εαυτό μας. Ποιες είναι αυτές;

Υπονομεύουμε τον εαυτό μας όταν, στην προσπάθειά μας να λύσουμε ένα πρόβλημα, τελικά προκαλούμε ένα νέο ή το χειριζόμαστε με τέτοιον τρόπο που παρεμβαίνει στα μελλοντικά μας σχέδια ή αποδεικνύεται καταστροφικός για τις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Αν και όλοι έχουμε κάποια στιγμή υιοθετήσει, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, μια τέτοια συμπεριφορά, το πρόβλημα ξεκινά όταν αυτή επαναλαμβάνεται τακτικά, μέχρι που γίνεται συνήθεια. Το «αυτο-σαμποτάζ» είναι μια κατάσταση που επαναλαμβάνεται συστηματικά και εξελίσσεται μέσα στον χρόνο, γι’ αυτό και χρειάζεται χρόνος και προσπάθεια για να σταματήσει. Στην ουσία πρόκειται για έναν λανθασμένο μηχανισμό άμυνας, για μια προσωρινή ανακούφιση, που σε βάθος χρόνου μας βλάπτει, αφού μπορεί εμείς να αρνούμαστε το πρόβλημα, αυτό όμως εξακολουθεί να υφίσταται και να διογκώνεται.

Τρεις «αυτοκαταστροφικές» συμπεριφορές
1. Η άρνηση των συναισθημάτων

Στην προσπάθειά μας να αποφύγουμε ή να αντιμετωπίσουμε τα αρνητικά συναισθήματα που μας κατακλύζουν, είναι πιθανό να υιοθετήσουμε συμπεριφορές οι οποίες, αντί να μας βοηθούν, μακροχρόνια μας βλάπτουν. Το να δραπετεύουμε από την πραγματικότητα μπορεί να φαντάζει επιθυμητό, αλλά τελικά μπορεί να μας βάλει σε μεγαλύτερες φασαρίες, επειδή, αρνούμενοι να αντιμετωπίσουμε τις δύσκολες καταστάσεις της ζωής μας, ουσιαστικά τις αφήνουμε να διαιωνίζονται. Βέβαια, το να καταφύγουμε στο λεγόμενο comfort food μετά από μια δύσκολη μέρα δεν θεωρείται προβληματική συμπεριφορά αν γίνεται π.χ. 2 φορές τον μήνα. Η κατάσταση εξελίσσεται σε πρόβλημα όταν γίνεται συστηματικά ή έχει επιπτώσεις στο βάρος, την υγεία και την ψυχική μας διάθεση. Αν το ξέσπασμα στο φαγητό καθιερωθεί ως τρόπος αντίδρασης απέναντι σε μια δύσκολη κατάσταση, τότε κινδυνεύουμε να εγκλωβιστούμε σε αυτόν.

Επίσης, ορισμένοι άνθρωποι εστιάζουν σε τόσο μεγάλο βαθμό στο αρνητικό γεγονός το οποίο βιώνουν, που τελικά παγιδεύονται σε μια επώδυνη κατάσταση αρνητικών συναισθημάτων. Στη συνέχεια, επιλέγουν ακραίες συμπεριφορές, ελπίζοντας ότι οι σωματικές αισθήσεις που τους προκαλούν θα είναι τόσο έντονες, ώστε να τους αποσπάσουν την προσοχή και να τους βοηθήσουν να ξεχαστούν.

Μερικές φορές, ωστόσο, σαμποτάρουμε τον εαυτό μας και λόγω «άγνοιας», εξαιτίας λανθασμένων πεποιθήσεων σχετικά με το ποια συμπεριφορά θεωρείται σωστή. Η λύπη, για παράδειγμα, συχνά μας οδηγεί στην απομόνωση. Αυτή την αντίδραση μπορεί να τη νιώθουμε σωστή, αλλά στην πραγματικότητα μας βλάπτει. Το να αποτραβιόμαστε από υγιείς καταστάσεις, όταν έχουμε κακή διάθεση, έχει ως αποτέλεσμα να την επιδεινώνουμε. Κοινό χαρακτηριστικό, πάντως, στις καταστροφικές συμπεριφορές είναι ότι νομίζουμε ότι μας βοηθούν, αλλά στην πραγματικότητα μας αποπροσανατολίζουν, βυθίζοντάς μας όλο και περισσότερο σε έναν φαύλο κύκλο.

Δυστυχώς, συχνά δεν καταλαβαίνουμε ότι μόνοι μας σαμποτάρουμε τον εαυτό μας και αυτό γιατί πολλές φορές οι συνέπειες των πράξεων και αποφάσεών μας δεν είναι άμεσες. Για να αντιληφθούμε το πώς μας επηρεάζουν, πρέπει να τις προβάλουμε σε βάθος χρόνου, να δούμε αν και κατά πόσο βλάπτουν τα μελλοντικά μας σχέδια και τις σχέσεις μας.

Η στροφή στις εξαρτήσεις

Η συστηματική αποφυγή ενός ανθρώπου να αντιμετωπίσει τα αρνητικά συναισθήματά του μπορεί να τον οδηγήσει σε κάποιου είδους εξάρτηση, προκειμένου να συντηρήσει την άρνησή του για το πρόβλημα ή να μην ασχοληθεί με αυτό. Η εξάρτηση, είτε αυτή εκφράζεται με τη μορφή κατάχρησης ουσιών (αλκοόλ, φάρμακα, ναρκωτικά) είτε ως προσκόλληση σε ένα άτομο, αποδεικνύεται επιβλαβής σε όλα τα επίπεδα, σωματικά και ψυχικά. Πρόκειται για μια λανθασμένη επιλογή, έναν «ανθυγιεινό» τρόπο να δραπετεύουμε από τα πράγματα που μας βασανίζουν. Ο εθισμός είναι μια δύσκολη περίπτωση -ας μη γελιόμαστε- και χρειάζεται μεγάλη δύναμη, επιμονή και θέληση για να τον ξεπεράσουμε. Η εξάρτηση μας αποδυναμώνει, γι’ αυτό και είναι σημαντική η αναζήτηση βοήθειας από έναν ειδικό και η υποστήριξη των αγαπημένων μας προσώπων.

Σπάμε τον φαύλο κύκλο!

*Κρατάμε ένα ημερολόγιο αναφορικά με το πώς αντιμετωπίζουμε τις στρεσογόνες καταστάσεις.

*Αναγνωρίζουμε τη συμπεριφορά που ακολουθούμε.

*Αποδεχόμαστε το πόσο μας βλάπτει.

*Εκπαιδεύουμε τον εαυτό μας να αντιδρά διαφορετικά, βρίσκοντας, με τη βοήθεια των δικών μας ανθρώπων ή ενός ειδικού, εναλλακτικές λύσεις αντιμετώπισης του προβλήματος, όπως π.χ. ένα νέο χόμπι.

2. Η δύναμη της αναβλητικότητας

Η αναβολή, η χρονική απόσταση που χωρίζει τις προθέσεις μας από το να γίνουν πράξη, η δράση που δεν αναλαμβάνουμε ποτέ, είναι ο πιο κοινός τρόπος να σαμποτάρουμε τον εαυτό μας. Και ενώ πιστεύουμε ότι η θέληση και οι λόγοι που γεννούν τους στόχους μας αρκούν για να μας κινητοποιήσουν, τελικά αποδεικνύεται ότι αυτό δεν ισχύει.
Η αναβλητικότητα είναι μια παράλογη καθυστέρηση. Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα είναι ψυχολογικό και όλες οι δυσκολίες που προκύπτουν ή τα εμπόδια που βάζουμε απορρέουν από αυτό. Μπορεί το μυαλό μας να γνωρίζει και να κατανοεί το τι πρέπει να κάνουμε, ωστόσο δεν έχουμε τη διάθεση να το κάνουμε. Έτσι, εστιάζουμε στα βραχυπρόθεσμα οφέλη, στο να νιώσουμε καλά αυτή τη στιγμή, θυσιάζοντας τα μακροπρόθεσμα οφέλη. Μάλιστα, όταν το πρόβλημα είναι χρόνιο και χαρακτηρίζει την καθημερινότητά μας, τότε κινδυνεύουμε να θυσιάσουμε ολόκληρη τη ζωή μας.
Υπάρχουν 4 βασικοί λόγοι για τους οποίους συνήθως κωλυσιεργούμε:

• Δεν θέλουμε να κάνουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν ή μας αναστατώνουν με οποιονδήποτε τρόπο. Για παράδειγμα, αναβάλλουμε μια επίσκεψη στον γιατρό, γιατί δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε μια ενδεχομένως αρνητική κατάσταση, αλλά θέλουμε να συνεχίσουμε να νιώθουμε καλά.
• Συχνά οι προθέσεις μας ή/και ο στόχος μας είναι ασαφείς ή δεν είναι αρκετά ισχυροί για να μας κινητοποιήσουν. Αυτή η δίαιτα που ξεκινάει πάντα από Δευτέρα είναι ένα κλασικό παράδειγμα αναβολής.
• Η προσοχή μας αποσπάται εύκολα. Θα γράψουμε, για παράδειγμα, την επιστολή που πρέπει, αφού πρώτα απαντήσουμε στο μήνυμα της φίλης, διαβάσουμε ένα mail, τσεκάρουμε το facebook, δούμε τι καιρό θα κάνει αύριο… και ξαφνικά η μέρα πέρασε και η επιστολή δεν έχει ακόμα γραφτεί.
• Αναβάλλουμε πράγματα από φόβο, επειδή λόγου χάρη νομίζουμε ότι δεν έχουμε τις δυνάμεις και τα προσόντα που απαιτούνται ή ανησυχούμε για τα αποτελέσματα μιας πιθανής ενέργειας ή πρωτοβουλίας μας. Γενικά ο φόβος -το άγχος της αποτυχίας- είναι ένας παράγοντας που μας κρατάει πίσω.

Σημαντικό στοιχείο της αναβλητικότητας είναι η λεγόμενη αυτοεξαπάτηση, τα μικρά ψέματα που λέμε στον εαυτό μας προκειμένου να νιώσουμε καλύτερα που δεν κάνουμε αυτό που πρέπει, οι δικαιολογίες που εφευρίσκουμε ή τα προβλήματα που αφήνουμε άλυτα επειδή μας βολεύουν.

Ξεκινάμε σταδιακά

*Καλό είναι να θέτουμε μικρούς και εφικτούς στόχους και όχι μακρινούς και μεγάλους. Κάνοντας ένα βήμα τη φορά, θα πάρουμε θάρρος για να συνεχίσουμε και θα φτάσουμε σταδιακά στον τελικό μας στόχο.

*Φροντίζουμε να παίρνουμε συγκεκριμένες αποφάσεις και όχι να κάνουμε γενικές δηλώσεις.

*Βρίσκουμε αυτό που μας αποσπά την προσοχή και το απομακρύνουμε.

*Βάζουμε σε πρόγραμμα τη δουλειά μας και προσπαθούμε όσο γίνεται να το τηρήσουμε.

*Επιβραβεύουμε τον εαυτό μας κάθε φορά που καταφέρνουμε να τηρήσουμε το οργανόγραμμά μας.

3. Η έλλειψη αυτοπεποίθησης

Μπορεί η μετριοφροσύνη να θεωρείται αρετή και ο υπέρμετρος εγωισμός να είναι κοινωνικά κατακριτέος, ωστόσο όταν το Εγώ καταπιέζεται σε υπερβολικό βαθμό, αυτό αποτελεί δείγμα χαμηλής αυτοεκτίμησης. Όταν συνεχώς υποτιμούμε τον εαυτό μας, γινόμαστε οι ίδιοι τροχοπέδη στην εξέλιξή μας, αφού η αρνητική εικόνα που έχουμε για εμάς τους ίδιους μας αποτρέπει από το να πάρουμε ρίσκα ή να θέσουμε υψηλούς στόχους.

Ακόμα χειρότερα, η προβολή μιας τέτοιας εικόνας αποτρέπει και τους άλλους από το να μας πάρουν στα σοβαρά, από το να μας αναθέσουν ρόλους και ευθύνες, και μας εμφανίζει λιγότερο ικανούς στην εκτέλεση καθηκόντων. Η διαρκής αναζήτηση έγκρισης και αποδοχής στα μάτια των άλλων δεν δείχνει πάντα πόσο εκτιμάμε τη γνώμη τους, αλλά μας κάνει να φαινόμαστε αδύναμοι και λιγότερο ικανοί.

Επίσης, η εξαρχής δήλωση της «ανικανότητάς» μας, όπως, για παράδειγμα, «Δεν θέλω να οδηγήσω. Είμαι κακή οδηγός», μας καλύπτει σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά. Ο φόβος της έκθεσης υπάρχει και στην περίπτωση αυτή, γι’ αυτό εμείς προειδοποιούμε τους γύρω μας για την έλλειψή μας, θέλοντας να εκμηδενίσουμε τις πιθανότητες αρνητικής κριτικής ή αρνητικού αποτελέσματος.

Όμως, στις ανταγωνιστικές κοινωνίες που ζούμε, όπου η ατομικότητα είναι κύριο χαρακτηριστικό, καλούμαστε συχνά να παρουσιάσουμε τον εαυτό μας ως μοναδικό, να τον προβάλουμε όσο καλύτερα μπορούμε, προκειμένου να εξελιχθούμε. Ο χρόνος, όμως, που συνήθως μας δίνεται είναι ελάχιστος και μέσα στα στενά αυτά όρια πρέπει να παρουσιάσουμε τις καλύτερες και πιο δυνατές πτυχές μας, να δώσουμε τις καλές πληροφορίες που διαφορετικά δεν θα ήταν διαθέσιμες. Το να υποτιμάμε, λοιπόν, τον εαυτό μας δεν είναι δείγμα καλής συμπεριφοράς, αλλά χαμηλής αυτοεκτίμησης.

Μαθήματα αυτοεκτίμησης

*Φροντίζουμε να έχουμε μια σφαιρική άποψη για τα πράγματα, εστιάζοντας ισότιμα τόσο στις θετικές όσο και στις αρνητικές πλευρές του εαυτού μας.

*Καταγράφουμε τα 10 πράγματα για τα οποία είμαστε περήφανοι. Αν δεν μπορούμε μόνοι μας, ζητάμε τη βοήθεια των γύρω μας.

*Στοχεύουμε στην ενίσχυση των θετικών μας σημείων και στη βελτίωση των αρνητικών μας.

Mαρία Παπαδοδημητράκη  -  Ναταλία Κουτρούλη, MSc, ψυχολόγο υγείας, υποψήφια διδάκτορα Παντείου Πανεπιστημίου, διευθύντρια Σπουδών του Κέντρου Εφαρμοσμένης Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής.
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα

Ανατροπές στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων - Για ποιους έρχονται μειώσεις - Η λίστα με τις αλλαγές

Τους άξονες του νέου μισθολογίου των δημοσίων υπαλλήλων, που αναμένεται να τεθεί σε ισχύ από το 2016, επεξεργάζεται η κυβέρνηση. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας Εθνος, το νέο σχέδιο προβλέπει, μεταξύ άλλων, σταδιακή περικοπή της προσωπικής διαφοράς που λαμβάνουν 66.000 δημόσιοι υπάλληλοι και κατάργηση των μη μισθολογικών παροχών που αποδίδονται σε ειδικές κατηγορίες εργαζομένων.
Συγκεκριμένα οι άξονες πάνω στους οποίους η κυβέρνηση επεξεργάζεται τις παρεμβάσεις στο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίες αναμένεται να εφαρμοστούν από το 2016 είναι:

• Η σταδιακή περικοπή της προσωπικής διαφοράς που λαμβάνουν 66.000 δημόσιοι υπάλληλοι.
• Η κατάργηση των μη μισθολογικών παροχών που αποδίδονται σε ειδικές κατηγορίες εργαζομένων στο Δημόσιο.
• Η δημιουργία ειδικού μισθολογίου για τους υπαλλήλους των οικονομικών υπηρεσιών.
• Η καταβολή υψηλότερων επιδομάτων στους κατόχους θέσεων ευθύνης.
  Η τελευταία αλλαγή θα σημάνει τη μεγάλη μισθολογική διαφορά μεταξύ των νεοεισερχόμενων και εκείνων που υπηρετούν έχοντας θέσεις ευθύνης και έτσι η κυβέρνηση αντιδρά ωστόσο οι δανειστές πιέζουν.

Σε πολλές περιπτώσεις οι αλλαγές θα επιφέρουν μειώσεις με τους μισθούς στο Δημόσιο να κινούνται στα επίπεδα των 700-1000 ευρώ για αρκετές κατηγορίες υπαλλήλων
Στο στόχαστρο έτσι μπαίνουν οι εργαζόμενοι στο υπουργείο Οικονομικών, αλλά και εργαζόμενοι όπως οι Πολιτικοί Μηχανικοί του υπουργείου Ανάπτυξης στους οποίους πάγωσαν οι περικοπές πέραν του 25% που έγιναν στο δημόσιο με βάση το μνημόνιο.
Σε δεύτερη φάση μπαίνουν στο στόχαστρο όλα τα επιδόματα πέραν του μισθού που προβλέπονται στο δημόσιο και ειδικά εκείνα που δίδονται ανά υπηρεσία και δεν ισχύουν για όλους με στόχο όλοι οι εργαζόμενοι με την ίδια θέση και τα ίδια προσόντα στο Δημόσιο να λαμβάνουν τον ίδιο μισθό.

Διαβάστε περισσότερα

Ευγενείς σκοποί και χαμηλοί μισθοί για τους «εργάτες» της κοινωνίας των πολιτών

Βασίλης Παπακριβόπουλος (μετάφραση), Matthieu Hély and Fanny Darbus
Να κερδίζεις τα προς το ζην δουλεύοντας για την εκπλήρωση των ιδανικών σου: αυτό το όνειρο οδηγεί συχνά τους υπαλλήλους των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και των συνεταιριστικών αλληλασφαλιστικών ταμείων (1) να αποδέχονται όρους εργασιακής επισφάλειας και χαμηλές αποδοχές (2). Μέχρι ενός ορίου βέβαια…

«Να δουλεύεις διαφορετικά», «να συμφιλιώνεις το κεφάλαιο με την εργασία», «να ξαναβάλεις την οικονομία στην υπηρεσία του ανθρώπου»: αυτά είναι τα συνθήματα που προβάλλουν εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα οι οργανώσεις οι οποίες θεωρούν ότι εντάσσονται στην παράδοση της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας μαζί με τους συνεταιρισμούς και τα συνεταιριστικά αλληλασφαλιστικά ταμεία (3). Μέσα από την ίδια τους την ύπαρξη, αλλά και τους τρόπους με τους οποίους λειτουργούν, όλες αυτές οι οντότητες ισχυρίζονται ότι ενσαρκώνουν ένα μοντέλο πολύ πιο ελκυστικό από την καπιταλιστική οργάνωση των κοινωνικών σχέσεων της παραγωγής.
Οι έννοιες της εσωτερικής δημοκρατίας, της κοινωνικής αποστολής ή της εξυπηρέτησης του συλλογικού συμφέροντος, καθώς και ο μη κερδοσκοπικός χαρακτήρας τους εμφανίζονται στο καταστατικό αυτών των οργανώσεων και επιχειρήσεων, ως τα θεμέλια της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας. Σε μια συγκυρία όπου τα προτάγματα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας δεν παύουν να παραπέμπουν τον κόσμο της εργασίας στην πρωταρχική ετυμολογία της λέξης «δουλειά» -από τη δουλεία στα ελληνικά, ενώ και η γαλλική λέξη «travail» προέρχεται από την λατινική λέξη tripalium που υποδήλωνε ένα όργανο βασανιστηρίων- αυτός ο «τρίτος τομέας της οικονομίας» (ανάμεσα στην καπιταλιστική και στην κρατική επιχείρηση) εμφανίζεται ολοένα συχνότερα ως μια προστατευτική όαση. Υποτίθεται ότι σε αυτόν τον ιδιαίτερο τομέα -ο οποίος στη Γαλλία απασχολεί περίπου 2.300.000 άτομα, δηλαδή σχεδόν το 10% των μισθωτών εργαζόμενων (4)- «εργάζονται διαφορετικά»· αν μη τι άλλο, αυτό είναι το έμβλημα των Περιφερειακών Επιμελητηρίων της Κοινωνικής Οικονομίας (CRES).
Κι όμως, δεδομένου ότι κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών έχουν αυξηθεί οι εργασιακές συγκρούσεις σε αυτόν τον τομέα, φαίνεται ότι η συμφιλίωση της εργασίας και του κεφαλαίου ανήκει πλέον στο παρελθόν: κλείσιμο της Camif (5) τo 2008, απεργία του προσωπικού τηλεφωνικής εξυπηρέτησης του συνεταιριστικού αλληλασφαλιστικού ταμείου του προσωπικού του υπουργείου Παιδείας (MGEN) το 2009, η οποία ακολουθήθηκε, το 2010, από την -πρωτοφανή και αδιανόητη- απεργία των μισθωτών της Emmaüs (6) που οδήγησε στην απόλυση ενός συνδικαλιστή. Στις αρχές του 2012, απήργησαν επί μια εβδομάδα οι εργαζόμενοι της Κατ’ οίκον Βοήθειας της Υπαίθρου του Φινιστέρ (ADMR 29), διαμαρτυρόμενοι ενάντια στις σχεδιαζόμενες απολύσεις (7).
Άλλο παράδειγμα, τον Ιανουάριο του 2013, στον νομό της Εσόν, μερικοί υπάλληλοι της οργάνωσης περιβαλλοντικής εκπαίδευσης SoliCités χρησιμοποίησαν το δικαίωμα προειδοποίησης που αναγνωρίζει η γαλλική νομοθεσία στους εταίρους ενός νομικού προσώπου, για να σημάνουν συναγερμό για την κακή πορεία που ακολουθούσε η οργάνωση: κατάγγειλαν τις συνθήκες αυξημένου στρες στον εργασιακό χώρο και τις περιπτώσεις εργασιακής παρενόχλησης, ενώ ορισμένοι κατέφυγαν στη λύση της αναρρωτικής άδειας. Σύμφωνα με την Κοραλί Ντιμπί, συνδικαλιστικό εκπρόσωπο του προσωπικού και μέλος του (αριστερού ανεξάρτητου) συνδικάτου SUD, «o ιατρός εργασίας αναγνώρισε ότι όλα όσα υφίστανται οι εργαζόμενοι της επιχείρησης έχουν επιπτώσεις στην υγεία τους». Ωστόσο, η Επιθεώρηση Εργασίας δεν αναγνώρισε τη βασιμότητα αυτών των ενεργειών και, τον Μάρτιο του 2013, το διοικητικό συμβούλιο της οργάνωσης απέλυσε έξι από τους έντεκα εργαζόμενους της οργάνωσης, με την κατηγορία ότι υπέπεσαν σε βαρύ επαγγελματικό σφάλμα, στην «εγκατάλειψη της θέσης τους». Σήμερα, αυτή η υπόθεση εκκρεμεί στους Prud’hommes, το γαλλικό ειδικό δικαστήριο εκδίκασης εργατικών διαφορών, στο οποίο συμμετέχουν τακτικοί δικαστές και αιρετοί εκπρόσωποι των εργαζομένων και των εργοδοτών.
Δημιουργία ενός πρώτου συνδικάτου
Η τελευταία μεγάλη κινητοποίηση προήλθε από τους εργαζόμενους της Aides, της πολύ γνωστής στη Γαλλία οργάνωσης για την καταπολέμηση του AIDS, οι οποίοι έχουν κινητοποιηθεί από τον Δεκέμβριο του 2013 ενάντια σε ένα «σχέδιο για τη διατήρηση της απασχόλησης», το οποίο προβλέπει την κατάργηση 65 από τις 460 θέσεις εργασίας που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην οργάνωση. Μάλιστα, το 2014, οι εργαζόμενοι γιόρτασαν την εορτή του Αγίου Βαλεντίνου απεργώντας.
Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι συνθήκες εργασίας στην κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία δεν έχουν τίποτε το υποδειγματικό. Όποια κι αν είναι η κοινωνικοεπαγγελματική κατηγορία, ο μισθός ενός εργαζόμενου σε αυτόν τον τομέα είναι κατώτερος από εκείνον του ιδιωτικού. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στην περίπτωση του χώρου των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, οι οποίες και αποτελούν τον κύριο εργοδότη του τομέα της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας και απασχολούν το 78% των εργαζόμενων σε αυτόν, δηλαδή 1.800.000 άτομα: οι μισθοί είναι κατά 17% χαμηλότεροι από εκείνους που δίνονται στον εμπορευματοποιημένο τομέα της οικονομίας (8). Επίσης, το ποσοστό των επισφαλών σχέσεων εργασίας και της μερικής απασχόλησης, η οποία δεν αποτελεί επιλογή του εργαζόμενου, είναι διπλάσιο (9). Το μέγεθος και η φήμη των οργανώσεων δεν αποτελούν εγγύηση σωστής αντιμετώπισης των εργαζόμενων· αυτό τουλάχιστον αποδείχθηκε στις περιπτώσεις της Emmaüs και της Aides, οι οποίες απασχολούν αρκετές εκατοντάδες άτομα με διαφορετικά εργασιακά καθεστώτα: συμβάσεις ορισμένου ή αόριστου χρόνου, επιδοτούμενες θέσεις εργασίας-κατάρτισης, «κομπανιόν» (10), ασκούμενοι, εθελοντές κ.λπ.. Όπως εξηγεί ο Φιλίπ Καμπάν, συνδικαλιστής της SUD ο οποίος εκπροσωπεί τους εργαζόμενους της Emmaüs, «στη βάση της πυραμίδας συναντάμε τους “κομπανιόν”, οι οποίοι έχουν το νομικό καθεστώς του “αλληλέγγυου εργαζόμενου”. Τυπικά, δεν είναι καν μισθωτοί και κερδίζουν ένα ποσό της τάξης των 250 ευρώ τον μήνα. Ακολουθούν τα άτομα σε επιδοτούμενες θέσεις εργασίας-κατάρτισης, που εργάζονται 20 ώρες την εβδομάδα και λαμβάνουν 500 ευρώ τον μήνα. Κι οι υπόλοιπες συμβάσεις εργασίας δεν επιτρέπουν να κερδίσει κανείς πολύ περισσότερο από τον βασικό μισθό».
Όλοι όσοι αποφασίζουν να εργαστούν σε αυτόν τον τομέα της οικονομίας, αναζητούν κάτι το διαφορετικό από εκείνο που γνώρισαν στον κόσμο των επιχειρήσεων. Θεωρητικά, η σύμπτωση λόγων και έργων αποτελεί το έμβλημα της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας: υπάρχουν γενικές συνελεύσεις, οι οποίες θεωρούνται κυρίαρχα δημοκρατικά όργανα, τα μόνα αρμόδια για τη λήψη των αποφάσεων, με βάση την αρχή «ένα άτομο, μία ψήφος», μια διαχείριση η οποία δεν στηρίζεται σε κερδοσκοπικά κριτήρια, δεν υπάρχει αυστηρή ιεραρχία κ.λπ.. Αυτές οι αρχές δημιουργούν στους εργαζόμενους ιδιαίτερα ψηλές προσδοκίες. Πολλοί φιλοδοξούν να συνδυάσουν μια επαγγελματική δραστηριότητα με την «αναζήτηση ενός νοήματος στη ζωή τους», δηλαδή να κερδίζουν τα προς το ζην υπηρετώντας έναν ευγενή σκοπό.
Αυτοί οι τρόποι λειτουργίας συνεπάγονται τη σύνταξη διαφορετικών νομικών καταστατικών, τα οποία συνοδεύονται από μια χάρτα ή έναν εσωτερικό κανονισμό που υπενθυμίζουν τη σημασία τους. Ωστόσο, στην πράξη, μια άβυσσος χωρίζει τη θεωρία από τις πρακτικές. Έτσι, η ουσιαστική συμμετοχή στο σύστημα λήψης των αποφάσεων εξαρτάται συχνά από το αριθμητικό ή από το συμβολικό βάρος τους. Εξάλλου, όπως μας υπενθυμίζει ο Βενσάν Ρ. (11), ο οποίος εργάζεται σε μια πολιτιστική ΜΚΟ, τα δημοκρατικά όργανα που είναι αρμόδια για τη λήψη των αποφάσεων, δεν είναι τα μόνα που καθορίζουν τη ζωή των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, των συνεταιρισμών και των συνεταιριστικών αλληλασφαλιστικών ταμείων: «Η οργάνωση στην οποία εργάζομαι απασχολεί πέντε μισθωτούς και σχεδόν κανένας μας δεν συμμετέχει στις γενικές συνελεύσεις: όλα όσα μας αφορούν άμεσα αποφασίζονται στο επίπεδο του γενικού διευθυντή και του διοικητικού συμβουλίου της οργάνωσης. Ακόμα και στην περίπτωση που θα συμμετείχαμε όλοι στις γενικές συνελεύσεις, τα μέλη της οργάνωσης δεν είναι σε θέση να δώσουν λύση στο πρόβλημα των απλήρωτων υπερωριών μας. Επιπλέον, αφενός, μας υπενθυμίζουν συχνά ότι η οργάνωση είναι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας (πράγμα που είναι αλήθεια) και, αφετέρου, ότι είμαστε στρατευμένοι σε έναν ευγενή σκοπό. Λες και δεν το ξέραμε! Λες και δεν ξέρω ότι κάνω κάτι διαφορετικό από το να προσπαθώ να φορτώσω με ανοιχτά καταναλωτικά δάνεια τους πελάτες μιας τράπεζας, οδηγώντας τους στην υπερχρέωση! Κάνω αυτή τη δουλειά επειδή θεωρώ ότι υπηρετώ το συλλογικό συμφέρον, και γι’ αυτό ακριβώς τη διάλεξα. Όμως, δεν είμαι εθελοντής, είμαι μισθωτός!»
Οι επισφαλείς εργασιακές σχέσεις και οι χαμηλοί μισθοί έχουν αρχίσει να θολώνουν τα σύνορα ανάμεσα στη μισθωτή εργασία και στον εθελοντισμό, εισάγοντας μια σχέση ασάφειας ανάμεσα στον μισθωτό που καλείται να βοηθήσει άτομα με προβλήματα και στον χρήστη που απολαμβάνει τις υπηρεσίες της οργάνωσης. «Δεν είναι δυνατόν να βρισκόμαστε σε μεγαλύτερη εργασιακή επισφάλεια από εκείνη του κοινού που καλούμαστε να εξυπηρετήσουμε», συνοψίζει ένας συνδικαλιστής που εργάζεται στην Emmaüs. Η αποδοχή της κακοπληρωμένης ή και απλήρωτης εργασίας εξηγείται από την πεποίθηση ότι ο εργαζόμενος είναι ενταγμένος σε μια «διαφορετική οικονομία». Όμως, όπως αποδεικνύεται, αυτή η πεποίθηση ευσταθεί πλέον ολοένα λιγότερο. Πράγματι, πολλές έρευνες απέδειξαν (12) ότι στην κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία έχουν αρχίσει να εισάγονται μέθοδοι του μάνατζμεντ του ιδιωτικού τομέα, κυρίως μέσα από την πρόσληψη νεαρών πτυχιούχων που προέρχονται συνήθως από τις σχολές μάρκετινγκ ή διοίκησης επιχειρήσεων.
Η επιλογή κανόνων εταιρικής διαχείρισης και διοίκησης, όπως το πέρασμα στην αναλυτική λογιστική ή η υιοθέτηση της μεθόδου αξιολόγησης benchmarking (13), οφείλεται τόσο σε αποφάσεις που λαμβάνονται στο εσωτερικό των οργανώσεων, όσο και σε πιέσεις που τους ασκούνται από δημόσιους (14) ή ιδιωτικούς φορείς. Έτσι, ένας φορέας της γαλλικής τοπικής αυτοδιοίκησης, η νομαρχία της Ιζέρ, σε έναν διαγωνισμό που προκήρυξε για τη δημιουργία μιας δομής που προορίζεται για τη φιλοξενία νεαρών ατόμων που πάσχουν από Αλτσχάιμερ, δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να τονίσει ότι ο ανάδοχος «θα πρέπει να βελτιστοποιήσει τις μισθολογικές δαπάνες, εκμεταλλευόμενος είτε τους όρους αμοιβής του προσωπικού (…), είτε επιλέγοντας προσωπικό που καλύπτεται από συλλογικές συμβάσεις που ορίζουν χαμηλές αμοιβές (για την πλειονότητα των θέσεων εργασίας να προτιμηθούν οι βοηθοί νοσοκόμοι, οι βοηθοί νοσηλευτές ειδικευμένοι σε ψυχολογικές παθήσεις και άτομα από τις λοιπές βοηθητικές ειδικότητες του υγειονομικού κλάδου)». Ο εργοδότης θα μπορέσει να εκμεταλλευθεί και να επωφεληθεί από τη μερική εφαρμογή των συλλογικών συμβάσεων του κλάδου της κοινωνικής πρόνοιας (15).
Οι εργαζόμενοι του κλάδου αρχίζουν να απαιτούν την αναγνώρισή τους ως πραγματικοί μισθωτοί εργαζόμενοι. Στις 7 Απριλίου του 2010, δημιουργήθηκε το πρώτο συνδικάτο τους, η Action des salariés du secteur associatif (ASSO). Σε αυτό συμμετέχουν επίσης οι εθελοντές, οι ασκούμενοι, οι εργαζόμενοι σε επιδοτούμενες θέσεις εργασίας-κατάρτισης, οι περιοδικά απασχολούμενοι κ.ά.. Από το 2012, έχουν ενταχθεί στη συνδικαλιστική οργάνωση SUD. Όπως εξηγούν οι ιδρυτές της, «θεωρούμε ότι οφείλουμε να προτείνουμε σήμερα μια συνδικαλιστική οργάνωση η οποία να ανταποκρίνεται στις ιδιαιτερότητες του χώρου των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, καθώς και στις συνθήκες που δημιουργεί η κοινωνική στράτευση, τόσο των μισθωτών όσο και των εργοδοτών, η οποία και υπερβαίνει το στενό πλαίσιο της επαγγελματικής δράσης της οργάνωσης». Φιλοδοξούν δε να επιτύχουν την υπογραφή μιας συλλογικής σύμβασης, «η οποία να είναι προσαρμοσμένη στις ιδιαιτερότητες του χώρου» (16). Ωστόσο, τέσσερα χρόνια μετά την ίδρυση της ASSO, αυτός ο στόχος δεν έχει ακόμα επιτευχθεί. Όμως, οι τάξεις της οργάνωσης πυκνώνουν διαρκώς.

1. (Σ.τ.Μ.) Σε πολλές χώρες της Ευρώπης υπάρχει και η επικουρική ασφάλιση υγείας, που αναλαμβάνει την κάλυψη του μεριδίου συμμετοχής των ασφαλισμένων στα έξοδα της περίθαλψης. Στη Γαλλία, αυτό το έργο έχουν αναλάβει οι «mutuelles», τα μη κερδοσκοπικά συνεταιριστικά αλληλασφαλιστικά ταμεία, τα οποία έχουν δεκάδες εκατομμύρια μέλη.
2. (Σ.τ.Μ.) Τις τελευταίες δεκαετίες, στη Γαλλία αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη, πολύ συχνά, πολιτικά στρατευμένοι ή εναλλακτικοί φοιτητές προτιμούσαν να θέσουν τα υψηλού επιπέδου επαγγελματικά τους εφόδια στην υπηρεσία οργανώσεων και επιχειρήσεων της κοινωνικής οικονομίας, παρά το γεγονός ότι τους πρόσφεραν πολύ χαμηλότερους μισθούς και πολύ λιγότερες ευκαιρίες καριέρας απ’ ό,τι οι μεγάλες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα.
3. (Σ.τ.Μ.) Στην κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία εντάσσονται επίσης οι επιχειρήσεις του δίκαιου εμπορίου, των ηθικών τραπεζών και των ηθικών χρηματοοικονομικών ιδρυμάτων, του ηθικού τουρισμού…
4. ) «L’économie sociale» Institut National de la Statistique et des etudes économiques (Γαλλική Εθνική Στατιστική Υπηρεσία), insee.fr
5. (Σ.τ.Μ.) Μεγάλη επιχείρηση κατασκευής επίπλων και οικιακού εξοπλισμού, με ξυλεία και συστατικά που προέρχονται από πιστοποιημένες και αειφόρες πηγές, έτσι ώστε να προστατεύεται το περιβάλλον και κυρίως τα τροπικά δάση. Επίσης, όλα τα είδη της παράγονταν στη Γαλλία, από εργαζόμενους που απολάμβαναν όλων των εργασιακών δικαιωμάτων.
6. (Σ.τ.Μ.) Μία από τις μεγαλύτερες οργανώσεις στη Γαλλία. Κοσμική και ουδετερόθρησκη, αν και ιδρύθηκε από ιερωμένο, τον Αββά Πιέρ, μυθική μορφή της γαλλικής κοινωνίας: γόνος πλούσιας οικογένειας, καλόγερος, αξιωματικός των παρτιζάνων στην Αντίσταση, αφιερώθηκε μεταπολεμικά στη βοήθεια των άστεγων και των εξαθλιωμένων, δεν δίστασε να ηγηθεί κινήματος καταλήψεων κτηρίων, ενώ δραστηριοποιήθηκε και στο κίνημα συμπαράστασης των μεταναστών χωρίς χαρτιά, οργανώνοντας απεργία πείνας μέσα σε εκκλησίες. Η οργάνωσή του, εκτός από τη στέγη που έδινε σε άστεγους, τους επανέντασσε στην κοινωνία μέσω της εργασίας στην ανακύκλωση ρούχων και επίπλων. Στη συνέχεια, η οργάνωση γιγαντώθηκε, απλώθηκε σε πλήθος τομέων της κοινωνικής οικονομίας και έχει πολυσχιδή δραστηριότητα σε 36 χώρες.
7. «Finistère: l’ADMR 29 met la clef sous la porte», «Les Echos», 11 Μαΐου
8. Γράφημα «Eventail des salaires mensuels nets des salariés à temps complet, 2006 », στο Les salaries de l’économie sociale: un profil particulier, insee.fr
9. Βλέπε «Les Métamorphoses du monde associative», Presses Universitaires de France (PUF), συλλογή Le lien social, Παρίσι, 2009.
10. (Σ.τ.Μ.) Αυτή η λέξη που σημαίνει σήμερα σύντροφος (τον Μεσαίωνα χρησιμοποιούνταν για όσους βρίσκονταν ανάμεσα στο στάδιο του μαθητευόμενου και του αναγνωρισμένου τεχνίτη της συντεχνίας), χρησιμοποιείται για τα περιθωριοποιημένα άτομα που ζουν στους ξενώνες της Emmaüs και επανεντάσσονται στην κοινωνία εργαζόμενα στις δραστηριότητες της οργάνωσης.
11. Αυτός ο εργαζόμενος επέλεξε την ανωνυμία.
12. Βλέπε κυρίως Sylvain Lefèvre, ONG et Cie, Mobiliser les gens, mobiliser l’argent, PUF, 2011.
13. Βλέπε Isabelle Bruno και Emmanuel Didier, «L’évaluation, arme de destruction», «Le Monde diplomatique», Μάιος (Σ.τ.Μ.): Με το benchmarking, οι εργαζόμενοι μιας επιχείρησης τίθενται σε διαρκή και ανελέητο ανταγωνισμό μεταξύ τους, συχνά στο κυνήγι ανέφικτων στόχων.
14. (Σ.τ.Μ.) Ένα από τα πρώτα μελήματα της προεδρικής θητείας Σαρκοζί (2007-2012) ήταν ο περιορισμός της χρηματοδότησης των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, με αποτέλεσμα πολλές από αυτές να οδηγηθούν σε οικονομική ασφυξία. Επιπλέον, σχεδόν πλήρης διακοπή της δημοτικής χρηματοδότησης παρατηρήθηκε και στους δήμους όπου εκλέχτηκε δήμαρχος του Εθνικού Μετώπου.
15. www.ars.rhonealpes.santé.fr
16. «Pourquoi le syndicat ASSO?» syndicat-asso.fr

Διαβάστε περισσότερα

Δύο ακόμα νεκροί εργάτες…

    Δύο από τους τραυματίες της έκρηξης που σημειώθηκε την περασμένη βδομάδα στα Ελληνικά Πετρέλαια έχασαν χτες τη μάχη για τη ζωή. Δύο ακόμα νεκροί εργάτες. Πάνω από 5.000 οι νεκροί εργάτες από το 1974 έως σήμερα. Αλλά στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, της «αλλαγής», της «απαλλαγής», του «εκσυγχρονισμού», της «επανίδρυσης» και της «σωτηρίας», οι εργάτες κηδεύονται στα μουγκά. Γι' αυτή την τρομοκρατία, για αυτό το διαρκές πογκρόμ δεν «χαραμίζεται» πολύ μελάνι στις εφημερίδες. Δεν «χαραμίζεται» πολύς χρόνος στα τηλεοπτικά δίκτυα.
    Στα κρεματόρια της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης, στα ορυχεία της ΔΕΗ, στις οικοδομές, στα εργοστάσια των εργολάβων, στα «μεγάλα έργα» τους (όπου το 40% των ατυχημάτων ξεκινούσε πριν την κατασκευή τους καθώς ούτε καν στις μελέτες δεν λαμβανόταν υπόψη η ασφάλεια των εργατών), στα γκέτο των βιομηχάνων, το μοιρολόι δε σταματάει ποτέ.
    Στην «Ευρώπη των λαών» κάθε 3,5 λεπτά της ώρας πέφτει κι από ένας εργάτης νεκρός! Πάνω από 2 εκατομμύρια εργάτες σκοτώνονται κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο από εργατικά «ατυχήματα»! Μόνο μέσα σε μια χρονιά, το 2006, οι θάνατοι που κατέγραψε η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας στις χώρες - μέλη της ΕΕ έφτασαν τους 167.000! Μιλάμε για ολοκαύτωμα! Μιλάμε για «γενοκτονία»! Μιλάμε για το έγκλημα των εγκλημάτων!
    Τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε ποτέ ενδελεχές ρεπορτάζ στα προγράμματα των «αντικειμενικών» μας καναλιών. Το αίμα που αφήνουν οι εργάτες στους χώρους δουλειάς δεν αποτελεί «είδηση». Συνήθως «είδηση» είναι αν ο Βαρουφάκης είχε μέσα ή έξω το πουκάμισο. Αν ο Γεωργιάδης τσίριξε περισσότερο από το σύνηθες. Αν τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας είναι η δεν είναι θαυματουργά. Αν ο Κλούνει παντρεύτηκε την Αλαμουντίν…
    Εν τω μεταξύ, είτε στην «ισχυρή» Ελλάδα είτε στην Ελλάδα της «χρεοκοπίας», οι εργάτες συνεχίζουν να πεθαίνουν στα μουγκά. Να σακατεύονται με το νόμο. Το νόμο ενός κοινωνικο-οικονομικού και πολιτικού συστήματος που μεταβαπτίζει τα εγκλήματα σε «ατυχήματα» και έχει για προμετωπίδα του το «καπιταλιστές όλων των εποχών αυθαιρετείτε»!
    Άραγε είναι μοιραίο η εργατική τάξη να πληρώνει αυτόν το φόρο αίματος; Είναι «φυσικό» να σκοτώνονται οι εργάτες στη δουλειά τους; Κάποιοι «δογματικοί» ισχυρίζονται απίθανα πράγματα. Ότι – για παράδειγμα - σε ένα σύστημα που είναι οικοδομημένο πάνω στην αθλιότητα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, που μετράει τα πάντα με βάση τις «οικονομίες κλίμακας» των επιχειρηματικών κερδών, δεν μπορεί να υπάρχει παρά μόνο μια εξήγηση:
    Για να μην παίρνουν τα «αφεντικά» τα μέτρα που απαιτούνται ώστε να μη σκοτώνονται οι εργάτες, σημαίνει ότι τους έρχεται φθηνότερα να σκοτώνονται οι εργάτες! Για να μην πληρώνουν αυτοί που πρέπει να τα πληρώσουν ώστε να ληφθούν μέτρα ασφάλειας και να μη σακατεύονται οι εργάτες, σημαίνει ότι τους έρχεται φθηνότερα να σακατεύονται οι εργάτες!
    Αλλά αν το πολιτικό και κοινωνικό τους σύστημα θεωρεί πολύ επικερδές - όπως προκύπτει διά των πράξεων και των παραλείψεών τους - το θανατικό των εργατών, αν κάθε 15 λεπτά της ώρας συμβαίνει κι ένα εργατικό «ατύχημα» και κάθε τρεις μέρες κι ένα (τουλάχιστον) θανατηφόρο «ατύχημα», τότε σε αυτό το νεκροταφείο το λόγο πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουν και να τον πάρουν τα επίδοξα θύματα: Οι εργάτες.

email: mpog@enikos.gr  

Διαβάστε περισσότερα

Να είσαι υπερβολικά φιλότιμος. Αυτή είναι η κατάρα των εργατικών τάξεων

by athenzboyz

του David Graeber

Γιατί έχει η βασική λογική της λιτότητας γίνει αποδεκτή απ’ όλους; Επειδή η αλληλεγγύη έχει φτάσει να αντιμετωπίζεται ως μάστιγα.

“Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι το γιατί οι άνθρωποι δεν εξεγείρονται στους δρόμους;” Ακούω αυτή τη φράση, που και που, από ανθρώπους με πλούσιο και ισχυρό υπόβαθρο. Υπάρχει ένα είδος δυσπιστίας. “Στην τελική,” φαίνεται να λέγεται πίσω από τις γραμμές, “ουρλιάζουμε για το φονικό όταν οποιοσδήποτε απειλήσει έστω και λίγο τις φοροαπαλλαγές μας. Αν κάποιος απειλούσε την πρόσβασή μου στα τρόφιμα ή τη στέγη, σίγουρα θα έκαιγα τράπεζες και θα εισέβαλλα στο κοινοβούλιο. Τι έχουν πάθει αυτοί οι άνθρωποι;”

Αυτή είναι μια καλή ερώτηση. Ο οποιοσδήποτε θα σκεφτόταν ότι μια κυβέρνηση που έχει προκαλέσει τέτοιο πόνο σε αυτούς που έχουν τα λιγότερα αποθέματα για ν’ αντισταθούν, χωρίς καν να αλλάξει τον τρόπο λειτουργίας της οικονομίας, θα ρίσκαρε την πολιτική της αυτοκτονία. Αντ’ αυτού, η βασική λογική της λιτότητας έχει γίνει αποδεκτή απ’ όλους. Γιατί; Γιατί πολιτικοί που υπόσχονται συνεχή πόνο κερδίζουν τη συναίνεση της εργατικής τάξης, αν όχι την υποστήριξή της;

Νομίζω ότι η ίδια η δυσπιστία με την οποία ξεκίνησα παρέχει μια εν μέρει απάντηση. Οι άνθρωποι της εργατικής τάξης μπορεί να είναι, όπως ασταμάτητα μας υπενθυμίζεται, λιγότερο σχολαστικοί σε ζητήματα νομικής φύσης ή ιδιοκτησίας από τους “καλύτερους” τους αλλά είναι επίσης πολύ λιγότερο εμμονικοί με τον εαυτό τους. Νοιάζονται περισσότερο για τους φίλους τους, τις οικογένειες και τις κοινότητες. Συνολικά, τουλάχιστον, είναι κατά βάση καλύτεροι/ευγενικότεροι.

Ως ένα βαθμό αυτό φαίνεται να αντανακλά έναν παγκόσμιο κοινωνιολογικό νόμο. Οι φεμινίστριες έχουν εδώ και καιρό επισημάνει ότι αυτοί που βρίσκονται στον πάτο του εκάστοτε άνισου κοινωνικού πλαισίου τείνουν να σκέφτονται, και άρα να νοιάζονται, γι’ αυτούς που βρίσκονται στην κορυφή περισσότερο απ’ ότι αυτοί στην κορυφή σκέφτονται, ή νοιάζονται, γι’ αυτούς. Οι γυναίκες σε όλα τα μέρη τείνουν να σκέφτονται και να γνωρίζουν περισσότερα για τις ζωές των αντρών απ’ ότι οι άντρες γι’ αυτές των γυναικών, όπως ακριβώς κι οι μαύροι άνθρωποι γνωρίζουν περισσότερα για τις ζωές των λευκών, οι υπάλληλοι των εργοδοτών και οι φτωχοί των πλουσίων.

Και με τους ανθρώπους να είναι τα συμπονετικά πλάσματα που είναι, η γνώση οδηγεί στη συμπόνοια. Οι πλούσιοι και ισχυροί, εν τω μεταξύ, μπορούν να παραμένουν ανυποψίαστοι και αδιάφοροι, επειδή έχουν τους υλικούς όρους για να το κάνουν. Πολυάριθμες ψυχολογικές μελέτες έχουν πρόσφατα επιβεβαιώσει αυτό το γεγονός. Όσοι έχουν γεννηθεί σε εργατικές οικογένειες χωρίς διαφοροποίηση τα πάνε πολύ καλύτερα στα τεστ εκτίμησης των συναισθημάτων των άλλων απ’ ότι οι γόνοι των πλουσίων ή των επαγγελματικών τάξεων. Κατά κάποιον τρόπο δεν μας εκπλήσσει και πολύ. Στην τελική, αυτό σημαίνει σε γενικές γραμμές το να είσαι “ισχυρός”: να μη χρειάζεται να δώσεις και πολλή προσοχή σε αυτά που σκέφτονται ή αισθάνονται οι γύρω σου. Ο ισχυρός προσλαμβάνει άλλους για να το κάνουν αυτό γιά τον ίδιο.

Και ποιους προσλαμβάνουν; Κυρίως παιδιά της εργατικής τάξης. Εδώ πιστεύω ότι τείνουμε να είμαστε τόσο τυφλωμένοι από μια εμμονή με (τολμώ να πω, ρομαντικοποίηση;) την εργοστασιακή εργασία ως παραδείγματός μας για την “αληθινή εργασία” που έχουμε ξεχάσει από τι κυρίως αποτελείται η ανθρώπινη εργασία.

Ακόμα και στις μέρες του Καρλ Μαρξ ή του Τσαρλς Ντίκενς, οι εργατικές γειτονιές στέγαζαν πολλές παραπάνω υπηρέτριες, λούστρους, οδοκαθαριστές, μάγειρες, νοσοκόμες, ταξιτζήδες, δασκάλους, πόρνες και πλανόδιους μανάβηδες από ό, τι εργαζόμενους σε ανθρακωρυχεία, εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας ή χυτήρια σιδήρου. Ακόμα περισσότερο σήμερα. Αυτό που αρχετυπικά θεωρούμε γυναικεία δουλειά -την ανατροφή ανθρώπων, την εξέταση των θέλω και των αναγκών τους, τις εξηγήσεις, την επιβεβαίωση, το να περιμένεις να δεις τι θέλει το αφεντικό ή σκέφτεται, για να μην αναφέρουμε τη φροντίδα, την παρακολούθηση, τη συντήρηση των φυτών, των ζώων, των μηχανών και άλλων αντικειμένων- αντιστοιχεί σε ένα πολύ μεγαλύτερο μερίδιο στο τι κάνουν οι άνθρωποι της εργατικής τάξης όταν εργάζονται απ’ ότι η δουλειά με το σφυρί, το σκαρπέλο, τον ανυψωτήρα, το δρεπάνι.

Αυτό αληθεύει όχι μόνο γιατί τα περισσότερα μέλη της εργατικής τάξης είναι γυναίκες (αφού οι περισσότεροι άνθρωποι γενικά είναι γυναίκες) αλλά επειδή έχουμε μια διαστρεβλωμένη άποψη ακόμα και γι’ αυτά που κάνουν οι άντρες. Όπως οι απεργοί εργαζόμενοι του μετρό έπρεπε πρόσφατα να εξηγήσουν στους αγανακτισμένους επιβάτες ότι “οι ακυρωτές εισιτηρίων” δεν περνούν τον περισσότερο χρόνο τους ακυρώνοντας εισιτήρια αλλά εξηγώντας πράγματα, διορθώνοντας άλλα, βρίσκοντας χαμένα παιδάκια, και προσέχοντας τους γέρους, τους αρρώσοτους και τους μπερδεμένους.

Αν το καλοσκεφτείς, αυτό δεν είναι βασικά η ζωή; Τα ανθρώπινα όντα είναι projects αμοιβαίας δημιουργίας. Η περισσότερη δουλειά που κάνουμε είναι ο ένας πάνω στον άλλον. Οι εργατικές τάξεις απλά παίρνουν ένα μη αναλογικό μερίδιο. Είναι οι τάξεις που φροντίζουν και πάντα αυτό έκαναν. Είναι απλά η ακατάπαυστη δαιμονοποίηση που κατευθύνεται στους φτωχούς από εκείνους που κερδίζουν από την εργασία-φροντίδα τους που το καθιστά δύσκολο να το αναγνωρίσουμε σε ένα δημόσιο φόρουμ όπως αυτό.

Ως παιδί εργατικής οικογένειας, μπορώ να επιβεβαιώσω ότι αυτό ήταν που καμαρώναμε. Μας έλεγαν συνέχεια ότι η δουλειά είναι μια αρετή από μόνη της – φτιάχνει χαρακτήρα ή κάτι τέτοια- αλλά κανείς δεν το πίστευε. Οι περισσότεροί μας ένιωθαν ότι το καλύτερο με τη δουλειά είναι να την αποφεύγεις, δηλαδή, εκτός αν ωφελούσε άλλους. Αλλά για τη δουλειά που όντως ωφελούσε, είτε αυτό σήμαινε να χτίζεις γέφυρες είτε να αδειάζεις “πάπιες”, μπορούσες να είσαι δικαίως υπερήφανος. Κι υπήρχε και κάτι άλλο για το οποίο ήμασταν σίγουρα υπερήφανοι: για το ότι ήμασταν άνθρωποι που φροντίζαμε ο ένας τον άλλον. Αυτό μας ξεχώριζε απ’ τους πλουσίους οι οποίοι, όσο μπορούσαν οι περισσότεροί μας να συμπεράνουν, μπορούσαν με το ζόρι τις μισές φορές να φέρουν τους εαυτούς τους να φροντίσουν τα ίδια τους τα παιδιά.

Υπάρχει λόγος που η απόλυτη αστική αρετή είναι η λιτότητα, και η απόλυτη αρετή της εργατικής τάξης είναι η αλληλεγγύη. Ωστόσο αυτό είναι και ακριβώς το σχοινί απ’ το οποίο αυτή η τάξη βρίσκεται κρεμασμένη. Υπήρχε μια εποχή που το να νοιάζεσαι για την κοινότητα κάποιου σήμαινε να αγωνίζεσαι για την ίδια την εργατική τάξη. Πίσω σ’ εκείνες τις μέρες συνηθίζαμε να μιλάμε για “κοινωνική πρόοδο”. Σήμερα βλέπουμε τα αποτελέσματα ενός αμείλικτου πολέμου ενάντια στην ίδια την ιδέα της εργατικής πολιτικής ή της εργατικής κοινότητας. Αυτό έχει αφήσει τους περισσότερους εργαζόμενους με λίγους τρόπους ώστε να εκφράσουν αυτή τη φροντίδα εκτός απ’ το να την κατευθύνουν προς μια κατασκευασμένη αφαίρεση: “τα εγγόνια μας”, “το έθνος”… είτε μέσω ενός σωβινιστικού πατριωτισμού είτε μέσω εκκλήσεων στη συλλογική θησεία.

Ως αποτέλεσμα όλα έχουν αναιρεθεί. Γενιές πολιτικής χειραγώγησης τελικά μετέτρεψαν εκείνη την αίσθηση αλληλεγγύης σε μάστιγα. Η φροντίδα μας έγινε όπλο εναντίον μας. Κι έτσι είναι πιθανό να παραμείνει η κατάσταση μέχρι η Αριστερά, η οποία υποστηρίζει ότι μιλάει υπέρ των εργατών, να αρχίσει να σκέφτεται σοβαρά και στρατηγικά από τι αποτελείται ουσιαστικά η εργασία και τι θεωρούν αυτοί που εργάζονται ότι είναι πιο “υψηλό” σε αυτή.

Πηγή: http://www.theguardian.com/commentisfree/2014/mar/26/caring-curse-working-class-austerity-solidarity-scourge?CMP=fb_gu#start-of-comments

Διαβάστε περισσότερα

Είναι αλήθεια κύριοι;

Πρώτο: Την περασμένη βδομάδα ανακοινώθηκε ότι ο γερουσιαστής και πρώην υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ, ο ΜακΚέιν, διορίστηκε ειδικός σύμβουλος του προέδρου της Ουκρανίας, του Ποροσένκο.
    Ο ΜακΚέιν είναι αυτός που φωτογραφιζόταν πριν δυο χρόνια σε κλειστές συσκέψεις στη Συρία με τον κατοπινό επικεφαλής των «τζιχαντιστών»…

    Μετά τα «κατορθώματά του» στη Συρία, ο ΜαΚέιν ανέλαβε να προωθήσει για λογαριασμό των ΗΠΑ τη… δημοκρατία και στην Ουκρανία. Στην παραπάνω φωτογραφία, που τραβήχτηκε πέρσι, τον βλέπουμε να συμμετέχει σε εκδήλωση στην Ουκρανία.
    Προσοχή: Ο τύπος που εικονίζεται στη φωτογραφία, αυτός που βρίσκεται αριστερά από τον Αμερικανό γερουσιαστή και υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ, ονομάζεται  Όλεχ Τιαγκνιμπόκ.
    Ο τύπος αυτός ηγείται του κόμματος «Σβόμποντα» (Ελευθερία). Μόνο που το κόμμα του δεν λεγόταν πάντα έτσι. Μέχρι τη δεκαετία του 2000 είχε άλλο όνομα. Λεγόταν «Εθνικοσοσιαλιστικό»... Το «Σβόμποντα» δεν συνιστά παρά την πολιτική ομπρέλα του λεγόμενου «Δεξιού Τομέα». 

Τα φασιστόμουτρα του «Δεξιού Τομέα», με τα ναζιστικά τους περιβραχιόνια, τις στρατιωτικές στολές παραλλαγής και σε πλήρη εξάρτυση, στους δρόμους του Κιέβου...

    Ο «Δεξιός Τομέας», που με τα μέλη του με όπλα και λοστάρια πρωτοστάτησε στο πλιάτσικο, στην τρομοκρατία και στην πυρπόληση κτιρίων στην Ουκρανία, που έφτασαν να καίνε ανθρώπους ζωντανούς στην Οδησσό, απαρτίζεται από κάθε λογής λουμπεναριό και φασιστικό κατακάθι της ουκρανικής κοινωνίας.Αποτελεί τον ένοπλο βραχίονα της ναζιστικής ακροδεξιάς. Επιδίδεται σε λαμπαδηδρομίες στους δρόμους του Κιέβου στα πρότυπα της Κου Κλουξ Κλαν. Διατηρεί «αδελφικές» σχέσεις με το φασιστικό κόμμα «Jobbik» της Ουγγαρίας, με το κόμμα της Λεπέν στη Γαλλία, με το φασιστικό «Forza Nuova»της Ιταλίας, με το ναζιστικό «Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα» της Γερμανίας. Σύμφωνα με τη λίστα του διεθνούς Κέντρου Βίζενταλ, το «Σβόμποντα» του Τιαγκνιμπόκ κατατάσσεται στην πρώτη δεκάδα των ανά τον κόσμο αντισημιτικών μορφωμάτων. 
   Αυτό το κόμμα, που υιοθετήθηκε από τη Δύση ως φορέας της «δημοκρατίας» στην Ουκρανία και που στις συγκεντρώσεις του τρέχει ο ΜακΚέιν, έχει για ήρωα τον διαβόητο Στέπαν Μπαντέρα.
    Ο Στέπαν Μπαντέρα ήταν ένα καθίκι, συνεργάτης των Γερμανών ναζί της περίοδο της εισβολής του Χίτλερ στη Σοβιετική Ένωση. Κάτι σαν τους «δικούς μας» δωσίλογους και ταγματασφαλίτες, δηλαδή...
    Για αυτό το καθίκι, οι φίλοι του ΜακΚέιν διοργανώνουν μάλιστα και πορείες με πορτρέτα του ήρωά τους, του Μπαντέρα, στους δρόμους της Ουκρανίας, όπως αυτό το πορτρέτο πίσω από το λεβεντόπαιδο με το τσουλούφι της φωτογραφίας.

***

    Δεύτερο: Την περασμένη Παρασκευή, μια μέρα μετά την ανακοίνωση του ΜακΚέιν ως ειδικού συμβούλου του Ποροσένκο, ο Ποροσένκο, σε συνέχεια των νόμων με τους οποίους έχει τεθεί εκτός νόμου το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ουκρανίας, έθεσε σε εφαρμογή  τους νόμους που θέτουν εκτός νόμου τα κομμουνιστικά σύμβολα, τα σύμβολα της Σοβιετικής Ένωσης, τον εθνικό ύμνο και τα τραγούδια της σοβιετικής εποχής, τα αγάλματα του Λένιν, ακόμα και τα ονόματα δρόμων, επιχειρήσεων και κοινοτήτων που μπορεί να παραπέμπουν στην εποχή του σοσιαλισμού…  Ο,τι υπενθυμίζει, πλέον, το σοβιετικό παρελθόν της Ουκρανίας συνιστά ποινικό αδίκημα και επισύρει ποινή φυλάκισης.  
    Σημείωση 1^η: Με την ίδια απόφαση οι συνεργάτες των ναζί κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο λογίζονται σαν «ήρωες – μαχητές της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας»…
    Σημείωση 2^η: Οι φασίστες – απόγονοι των δωσίλογων που είχαν πολεμήσει στο πλευρό των ναζί την περίοδο της χιτλερικής κατοχής, οι ακροδεξιές και ναζιστικές δηλαδή οργανώσεις που χαιρέτιζε στις συγκεντρώσεις τους ο ΜακΚέιν και πάνω στις οποίες στηρίχτηκαν οι ΗΠΑ και η ΕΕ για την περσινή επέμβαση στην Ουκρανία, λειτουργούν σήμερα ως εμπροσθοφυλακή των κυβερνητικών δυνάμεων στην ανατολική Ουκρανία. 

***

    Τρίτο: Η «Αντιφασιστική Καμπάνια για την Ουκρανία» καταγγέλλει σε προχτεσινή ανακοίνωσή της

«την προκλητική – όπως αναφέρει - ενέργεια της ελληνικής κυβέρνησης να περιθάλψει σε νοσοκομεία της χώρας στρατιώτες της Εθνικής Φρουράς (National Guard) του ουκρανικού στρατού! Όπως ανακοινώθηκε επίσημα στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών της Ουκρανίας (http://mfa.gov.ua/en/news-feeds/foreign-offices-news/36389-do-greciji-pribuli-poraneni-vijsykovosluzhbovci-nacgvardiji-ukrajini-ta-zbrojnih-sil-ukrajini) έξι τραυματίες Ουκρανοί στρατιώτες έφτασαν χθες, 14/5, στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος προκειμένου να νοσηλευτούν στο νοσοκομείο ΚΑΤ της Αθήνας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, στις αρχές Ιούνη, αναμένονται άλλοι δύο Ουκρανοί στρατιώτες. Το Υπ.Εξ. της Ουκρανίας αναφέρεται σε συμφωνία με την ελληνική κυβέρνηση κάτι που σημαίνει ότι τα νοσοκομεία της χώρας θα μετατραπούν σε χώρους περίθαλψης όσων μακέλεψαν και θα μακελέψουν χωριά και πόλεις στο Ντονμπάς της Ανατολικής Ουκρανίας. Υπενθυμίζουμε ότι κατά την επίσκεψή του στο Κίεβο, τρεις μήνες πριν, ο Υπ. Εξωτερικών της Ελλάδας, Νίκος Κοτζιάς είχε αναφερθεί στη δυνατότητα της χώρας να προσφέρει τέτοιου είδους βοήθεια στην Ουκρανία και όπως φαίνεται δεν έμεινε στα λόγια…»

Σε αυτούς τείνει ανθρωπιστική χείρα φιλίας η ελληνική κυβέρνηση;

    Στην ίδια ανακοίνωση της «Αντιφασιστικής Καμπάνιας για την Ουκρανία», σημειώνεται:

    «Τι είναι όμως η Εθνική Φρουρά του ουκρανικού στρατού; Πρόκειται για ειδικό σώμα στρατού που υπακούει στο υπουργείο εσωτερικών της Ουκρανίας και δημιουργήθηκε μετά το πραξικόπημα του Μαϊντάν, την Άνοιξη του 2014 (…) η Εθνική Φρουρά ενσωμάτωσε και τα περισσότερα από τα αυτόνομα φασιστικά/νεο-ναζιστικά ένοπλα τάγματα που είχαν δημιουργηθεί στην Ουκρανία από αντίστοιχες οργανώσεις όπως ο Δεξιός Τομέας, ο Πατριώτης της Ουκρανίας, το Σοσιαλ-Εθνικό Κόμμα, την οργάνωση Λευκό Σφυρί κ.ο.κ. Είναι το στρατιωτικό σώμα που συμμετείχε στη  τον Μάη του 2014. Κομμάτι της Εθνικής Φρουράς αποτελεί και το περιβόητο τάγμα «Αζόφ», δημιούργημα του ολιγάρχη Κολομόισκι, η ναζιστική σύνθεσητου οποίου ενόχλησε ακόμα και τα μεγάλα ΜΜΕ του δυτικού κόσμου… Είναι χαρακτηριστικό ότι η Εθνική Φρουρά και τα συστατικά της μέρη έχουν κατηγορηθεί για εγκλήματα πολέμου στο Ντονμπάς τόσο από τη Διεθνή Αμνηστία, όσο ακόμα και από τις εισαγγελικές αρχές της ίδιας της Ουκρανίας… Σήμερα, η Εθνική Φρουρά εκπαιδεύεται από την 173η αερομεταφερόμενη ταξιαρχία του ΝΑΤΟ για να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος στη νέα επίθεση που σχεδιάζει να εξαπολύσει το ουκρανικό καθεστώς».

    Και η ανακοίνωση καταλήγει:

    «Για εμάς δε χωράει καμία συζήτηση. Η νοσηλεία εγκληματιών πολέμου προκειμένου να επιστρέψουν στη χώρα τους και να συνεχίσουν το έργο τους δεν αποτελεί πράξη ανθρωπισμού αλλά έμμεση συμμετοχή στα εγκλήματα κατά του λαού της Αν. Ουκρανίας! (….) απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση να ακυρώσει εδώ και τώρα τη συμφωνία που έχει συνάψει με το ουκρανικό καθεστώς και να απολογηθεί στον λαό γι’ αυτή της την πρωτοβουλία. Σε διαφορετική περίπτωση βάφει τα χέρια της με το αίμα των δεκάδων χιλιάδων νεκρών και τραυματιών του πολέμου, των εκατομμυρίων ξεριζωμένων προσφύγων και των διωκόμενων αντιφρονούντων που φυλακίζονται, βασανίζονται και δολοφονούνται απ’ το ουκρανικό καθεστώς».

    Ερώτηση στήλης: Οι καταγγελίες είναι συγκεκριμένες. Έχει κάποια απάντηση η κυβέρνηση; Είναι αλήθεια όλα αυτά; Υπάρχουν, όντως, τέτοιες συμφωνίες μεταξύ ελληνικής και ουκρανικής κυβέρνησης για την περίθαλψη στα ελληνικά νοσοκομεία των φασιστών – «μαχητών» της δεύτερης;

email: mpog@enikos.gr   

Διαβάστε περισσότερα

Η Σιγουριά της Αμφιβολίας

Πως ξέρεις ότι γνωρίζεις τα πράγματα που γνωρίζεις; Αν δεν απαντήσεις «απλά τα ξέρω» αυτό που απομένει τι είναι; Πως ξέρεις το οτιδήποτε αν στην πραγματικότητα δεν γνωρίζεις το οτιδήποτε; Το γνωστό κρέμασμα από μια κλωστή έχει την τάση να γέρνει την ζυγαριά προς την λογική. Υπήρξε ένας άνθρωπος που είπε «Σκέφτομαι άρα υπάρχω»  κι αυτό σε βάζει να σκέφτεσαι περίπου σαν το «η κότα έκανε το αυγό η το αβγό την κότα;» Με αυτό τον τρόπο ο Ντεκάρτ προτίμησε την λογική πηγή, αντί της θεϊκής πηγής της γνώσης. Ο Ντεκάρτ έφτασε σε  αυτή του την διαπίστωση κάνοντας ένα πείραμα πάνω στην ριζοσπαστική αμφιβολία, δηλ. στο να ανακαλύψει αν υπήρχε κάτι για το οποίο να μπορούσε να είναι σχετικά σίγουρος, κάτι για το οποίο δεν θα μπορούσε να αμφιβάλει.

Αλλά όσο κι αν αμφέβαλε δεν συνέχισε να ερχόταν αντιμέτωπος με το γεγονός ό,τι υπήρχε ένας αμφισβητίας, δηλ. ο εαυτός του. Έπρεπε ν’ αμφισβητήσει την ίδια την αμφισβήτηση. Θα μπορούσαμε να γλυτώναμε από έναν μεγάλο βαθμό παρερμηνείας και παρεξηγήσεων αν απλά έλεγε «Αμφιβάλω άρα υπάρχω»

Για να μην αμφιβάλει κάποιος σε ό,τι σκέφτεται, πρέπει πρώτα να μην αμφιβάλει ότι υπάρχει. Διότι αν πάρουμε σαν δεδομένο το «Αμφιβάλω άρα υπάρχω» ελάχιστοι άνθρωποι στον πλανήτη μας «υπάρχουν» και αυτό γιατί ελάχιστοι άνθρωποι στον πλανήτη μας «αμφιβάλλουν» σχετικά με το οτιδήποτε. Ακόμη και στην μορφή του «σκέφτομαι άρα υπάρχω» να το πάρουμε το ίδιο ισχύει.

Όταν ο Ντεκάρτ πέθανε και πήγε στον Αη Πέτρο του είπε «ακόμα σκεφτομαι άρα υπάρχω» για να εισπράξει την απάντηση «Δεν υπάρχεις, αλλά μην το σκέφτεσαι» κατά τον Αρκά.

Τα μάτια σου σε κοροϊδεύουν

Με περισσή εγωπάθεια οι άνθρωποι, δεν αμφιβάλουν καθόλου για τίποτα και χωρίς σκέψη, αναφέρουν το ένα ή το άλλο απόφθεγμα, αφορισμό ή κείμενο, φιλοσοφική θέση ή θεωρία και το αποδίδουν με σιγουριά χωρίς σκέψη ή έστω αμφιβολία, στον ένα ή στον άλλο φιλόσοφο, ενώ δεν γνωρίζουν καν αν αυτός το είπε έτσι ή αλλιώς γιατί σαν πρόσωπο δεν είναι σίγουρο ό,τι υπήρξε και τα υποτιθέμενα λεγόμενα του είναι λόγια άλλων ανθρώπων, σκέψεις άλλων ανθρώπων –ποιος ξέρει αν είναι καν ανθρώπων- που απλώς επαναλαμβάνουν παπαγαλίζοντας κατά πως τους βολεύει, διαιωνίζοντας σωστά και λάθη, ανάκατα μέχρι σήμερα.

Σκέψου πόσο ανόητος φαίνεσαι, όταν λες -αν δεν το δω μα τα μάτια μου δεν το πιστεύω- και άλλες ανάλογες μεγαλοστομίες, ειδικά όταν όλα όσα παπαγαλίζεις είναι λόγια άλλων, που δεν είδες ποτέ και δεν μπορείς να είσαι καν σίγουρος, πως αυτοί τα είπαν, ή αν καν υπήρξαν με σιγουριά! Και αυτό το «αν δεν το δω με τα μάτια μου»αποκλείει τους τυφλούς απ’ την γνώση; Είδες ΕΣΥ ό,τι η γη είναι στρογγυλή με τα μάτια σου; Που το ξέρεις ό,τι είναι στρογγυλή αφού δεν την είδες;

Αν τα μάτια σου σε κοροϊδεύουν -ειδικά αν δεν έχεις καλλιεργήσεις τον εγκέφαλο σου, γιατί με τον εγκέφαλο βλέπεις και όχι με τα μάτια- σκέψου σε τι πέλαγος άγνοιας κολυμπάς όταν αυτά που καλλιεργούν το εγκέφαλο δεν είναι και τόσο σίγουρο … ό,τι είναι έτσι όπως λέγονται !

Όταν ακόμα δεν γνωρίζουμε οι άνθρωποι, τι είναι η βαρύτητα τι είναι το ηλεκτρικό φορτίο, όταν ακόμα κινούμαστε με πετρέλαιο, όταν και την πυρηνική ενεργεία την μετατρέπουμε σε ηλεκτρική με τρόπο σαν το παράδειγμα: οι δυο ενέργειες είναι δυο δωμάτια μεσοτοιχία, κι εμείς περνάμε από το ένα στ’ άλλο μέσω του άλφα Κενταύρου (spontaneous idea), όταν την τύφλα μας την καταραμένη έχουμε ακόμα για το πληροφοριακό περιεχόμενο του DNA κλπ κλπ, εντούτοις δεν μας λείπει η εγωπάθεια της σιγουριάς, για τους χαριτωμένους νομούς που «ανακαλύψαμε» !!!

Βασική αρχή και μέτρο υγιούς ψυχικά ανθρώπου είναι ο τρόπος που επικοινωνεί και ειδικά η αναμετάδοση της επικοινωνίας του. Λες κάτι στον Νίκο να πει στον Γρηγόρη κι αυτός άλλο κατάλαβε κι άλλο του είπε, με αποτέλεσμα … σύγχυση, αταξία και καθημερινές παρεξηγήσεις στις ζωές όλων σας. Όλη αυτή η αταξία δημιουργείται από μια απλή αναμετάδοση επικοινωνίας στον παρόντα χρόνο και τόπο κι όχι μετά από 1.000+ χρόνια.

 Αυτό που είναι σχετικά ξεκάθαρο σήμερα, μετά την επόμενη χρονικά στιγμή παύει να βγάζει νόημα, ή αλλοιώνεται το νόημα του εντελώς ειδικά όταν οι ορισμοί των λέξεων και οι τονισμοί αλλάζουν … και αλλάζουν σε 5 -10 χρόνια πόσο μάλλον σε 1.000+

Ήδη σήμερα η νεώτερη γενιά δεν μιλά και δεν γνωρίζει τους ορισμούς των λέξεων και τις έννοιες της μόλις προηγούμενης.  

Πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε για την σιγουριά μας, όταν αναφερόμαστε σε λόγια και σκέψεις ανθρώπων που έζησαν –αν έζησαν- πολλές χιλιάδες χρόνια πριν; Δεν μιλώ για θρησκείες και ανάλογες φαντασιώσεις αλλά για πιο «πραγματικά» πρόσωπα και πράγματα. Επιγραμματικά ας κάνουμε κάποιες αναφορές, μπορείς να βρεις πολύ περισσότερες, αν ερευνήσεις εντελώς επιφανειακά, δεν χρειάζεται και πολύς κόπος για ν’ ανακαλύψεις πως κάθε τι που θεωρείς σταθερό δεδομένο … δεν είναι καν δεδομένο και πόσο βέβαιος μπορείς να είσαι για τις εικασίες;

Ο Όμηρος φέρεται ως ο συγγραφέας των ποιητικών κειμένων της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, από τα πρώτα κείμενα της Ιστορικής περιόδου της αρχαίας Ελλάδας, γνωστά ως «Ομηρικά Έπη». Αναφέρεται σαν συγγραφέας, ενώ δεν έγραψε τίποτε, ενώ το πιο σωστό είναι να αναφέρεται σαν ραψωδός. Για τη ζωή του δεν υπάρχουν καθόλου  πληροφορίες και αυτές οι λίγες είναι αντιφατικές, ενώ η φιλολογική επιστήμη των δύο τελευταίων αιώνων αμφισβήτησε την ύπαρξή του και μάλιστα θεωρεί πως δεν υπήρξε μονάχα ένας Όμηρος.

Διαθέτουμε επτά βίους των Ομήρων που προέρχονται από την αρχαιότητα!! Δηλαδή δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως κάποιος άνθρωπος που λέγεται Όμηρος υπήρξε, πόσο μάλλον να έγραψε τα εν λόγο κείμενα. Η σύγχρονη έρευνα, και ειδικότερα όσοι δέχονται ότι ο Όμηρος μπορεί να θεωρηθεί πραγματικό πρόσωπο, τοποθετεί τη ζωή του στον 8ο αι. π.κ.ε. και θεωρεί πιθανό ότι ήταν Ίωνας αοιδός –ραψωδός συνεχιστής μιας μακραίωνης παράδοσης προφορικών ηρωικών αφηγήσεων

Υπό τον όρο «ομηρικό ζήτημα» ομαδοποιούνται πολλά ερωτήματα που έχουν σχέση με την πατρότητα, τον τρόπο σύνθεσης και την καταγραφή της Ιλιάδας και της Οδύσσειας. Ειδικότερα, έχουν τεθεί τα θέματα: Ήταν πραγματικό πρόσωπο ο Όμηρος; Ήταν μονάχα ένας; Πότε έζησε, πώς συνέθεσε ή έγραψε τα έργα του και ποια είναι αυτά; Τα κείμενα που έχουμε στη διάθεσή μας σήμερα είναι έργα του ίδιου ποιητή; Κάποιες υφολογικές αλλά και πολιτισμικές διαφορές μεταξύ των δύο ποιημάτων καθιστούν πιθανό το γεγονός να μην γράφτηκαν από τον ίδιο συγγραφέα; Τα κείμενα είναι ενιαίες ποιητικές συλλήψεις ή αποτελούνται από διάφορα στρώματα;

Τα σημερινά κείμενα προέρχονται από συνένωση πολλών τμημάτων κι επέκταση παλαιοτέρων. Απέναντι σε αυτήν την «αναλυτική» θεωρία τάσσονται οι «ενωτικοί» που υποστηρίζουν ότι στο καθένα μπορεί να διακριθεί μία συνεπής λογοτεχνική σύλληψη και πραγμάτωση από ένα άτομο. Η σύγκριση με προφορικά έπη έδειξε ότι οι προφορικοί ποιητές, με τεχνικές που δεν είναι οικείες σε μια εγγράμματη κοινωνία, μπορούν να συνθέσουν και να απομνημονεύσουν ποιήματα μεγάλης έκτασης !!

Από την προφορική θεωρία, προκύπτει το ερώτημα ποια ήταν η συμβολή της γραφής στη σύνθεση των ποιημάτων, καταγράφηκαν την εποχή που συντέθηκαν κατά τη διάρκεια της απαγγελίας, υπαγορεύτηκαν από τον ποιητή ή επιβίωσαν προφορικά και καταγράφηκαν αργότερα; Με δυο λόγια ο Όμηρος (αν υποθέσουμε ό,τι υπήρξε ένας άνθρωπος που λεγόταν Όμηρος)  δεν έγραψε τίποτε, δεν υπάρχει τίποτε γραμμένο απ τον ίδιο προσωπικά και αυτά που υπάρχουν είναι πολλών και πολύ μεταγενέστερων συγγραφέων, με τις ανάλογες αλλοιώσεις που επιφέρει ο χρόνος στην αναμετάδοση του λόγου.

Ο Σωκράτης δεν έγραψε τίποτε, δεν υπάρχει δικό του γραπτό, αλλά οι άνθρωποι λένε πως είπε το ένα ή το άλλο έτσι αυθαίρετα. Μην ξεχνάμε πως η «διαλεκτική» που του αποδίδεται, είναι ό,τι χειρότερο για την έρευνα, γιατί τοποθετεί  τον άνθρωπο ερευνητή σε κατάσταση αποτελέσματος και όχι αιτίας. Άρα επιφέρει σύγχυση και καμία πρόοδο. Καταστρατηγεί δε, κάθε κανόνα ορθής επικοινωνίας αν τυχόν κάποιος θελήσει να την εφαρμόσει.

Και ποιος έδωσε στον άνθρωπο την «διαλεκτική» ο  δύσμορφος Σωκράτης ή το δαιμόνιο που του μιλούσε; Κάποιος άνθρωπος υποθετικά φιλόσοφος ή οι καταλήψεις του; Πόσο σίγουρος είσαι ΕΣΥ; Οι μοναδικές πηγές για τη ζωή και τα ΛΕΓΟΜΕΝΑ (και όχι τα γραπτά) του, είναι κατ’ αρχάς ο Πλάτων, ο Ξενοφών, ο Αριστοτέλης και ο Αριστοφάνης. Διάφοροι συγγραφείς ασχολήθηκαν με τον Σωκράτη ήδη από την αρχαιότητα και ο καθένας πρόσθεσε νέες πτυχές από τη ζωή του και φυσικά σύμφωνα με τις δικές του πεποιθήσεις.

Ο Σωκράτης, όπως ο Ηράκλειτος και ο Πυθαγόρας, δεν άφησε κανένα σύγγραμμα

Γι’ αυτό είναι πολύ δύσκολο να καθοριστεί ακριβώς το περιεχόμενο της φιλοσοφίας του και, πρακτικώς, ότι γνωρίζουμε για τον Σωκράτη προήλθε κυρίως από όσα έγραψαν οι μαθητές του σχετικά με αυτόν, καθώς και ορισμένους συγγραφείς που επικεντρώθηκαν στη μελέτη της προσωπικότητάς του και ο καθένας πρόσθεσε τα δικά του!

Ο W.K.C. Gutrie  γράφει πως «μελετώντας τα κείμενα που αποδίδονται στον Σωκράτη, στο τέλος ο καθένας έχει το δικό του, ως ένα βαθμό Σωκράτη, που δεν είναι ίδιος ακριβώς με τον Σωκράτη κανενός άλλου» Πόσοι Σωκράτες υπάρχουν άραγε;

Στην εποχή του Σωκράτη έχουμε με τους Σοφιστές τη στροφή της φιλοσοφίας προς τον άνθρωπο και τη χρήσιμη αρετή, ενώ προηγουμένως το κύριο θέμα της φιλοσοφίας των προσωκρατικών ήταν η φύση. Βέβαια, οι Σοφιστές, δεν ήταν φιλόσοφοι, δεν διείσδυσαν εις βάθος στη μελέτη της πραγματικής ουσίας του ανθρώπου. Ο Αριστοτέλης αναγνωρίζει αυτή τη στροφή του πνεύματος με τη φράση «επί Σωκράτους το δε ζητείν τα περί φύσεως έληξε, προς τη χρήσιμη αρετή και την πολιτική δε απόκλεινον οι φιλοσοφούντες».  

Ο Ηράκλειτος επίσης δεν έγραψε τίποτα, που να έχει φτάσει ως εμάς, μάλιστα παραλίγο να μην γνωρίζαμε καν την ύπαρξη του! Πόσο σίγουρος μπορείς να είσαι ό,τι αυτά που αναφέρονται στον Ηράκλειτο είναι έτσι όπως ο φιλόσοφος τα σκεφτόταν; Στον Ηράκλειτο απονέμεται (αυθαίρετα) ένα έργο με τίτλο «Περί Φύσεως», το οποίο χωρίζεται σε τρία μέρη με περιεχόμενο πολιτικό, θεολογικό και κοσμογονικό. Από τα λιγοστά αποσπάσματα που έχουν διασωθεί, φαίνεται πως ο χαρακτήρας του γραπτού έργου του είναι αποφθεγματικός. Το απόφθεγμα από την φύση του είναι δυσνόητο αλλιώς δεν θα ήταν απόφθεγμα.

Η δομή και σύνθεση των αφορισμών του είναι λεπτομερειακά επεξεργασμένη και το ύφος του αινιγματικό και κωδικοποιημένο, όχι από τον ίδιο, αλλά από τους μεταγενέστερους που τα χρησιμοποίησαν κυρίως οι Πλωτίνος, Πορφύριος, Πρόκλος, Ευσέβιος και άλλοι. Αυτός είναι άλλωστε ο βασικός λόγος για τον οποίο αποκλήθηκε «σκοτεινός».

Είναι δύσκολο να κατανοηθούν αυτά που αποδίδονται στον Ηράκλειτο, γιατί έχει χαθεί η αληθινή σημασία κάποιων λέξεων που χρησιμοποιεί καθώς και η αρχαϊκή στίξη, η οποία έχει υποστεί διαστρεβλωτική επέμβαση, κάτι που επισημαίνει και ο Αριστοτέλης.

Πιθανόν αν είχαμε και τα συμφραζόμενα δηλ. ολόκληρο το κείμενο, να μπορούσαμε να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της φιλοσοφίας του. Κανένας δεν έγραψε σχεδόν, τίποτε για τον Ηράκλειτο και αν δεν τον ανέφερε σε λίγες γραμμές ο Διογένης ο Λαέρτιος ή δεν αναφέρονταν σε αυτόν,  αποσπασματικά μια χούφτα όμοιοι του φιλόσοφοι δεν θα γνωρίζαμε καν την ύπαρξη του !!! όμως με περισσή αφροσύνη, λέμε ότι ο Ηράκλειτος είπε το ένα ή το άλλο, όταν το μόνο για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι, είναι οι εικασίες μας.

Ο Διογένης ο Λαέρτιος ήταν ιστοριογράφος της φιλοσοφίας της αρχαιότητας, συγγραφέας του έργου «Βίοι φιλοσόφων». Πιθανολογείται –δεν είναι καθόλου σίγουρο- πως έζησε στις αρχές του 3ου μ.κ.ε. αιώνα, όμως για τη ζωή του, την καταγωγή του, τη μόρφωση του, το σύνολο του έργου του, την προσωπικότητα του, δεν γνωρίζουμε τίποτε, ενώ δεν υπάρχουν αντίστοιχα σοβαρά αποδεικτικά στοιχεία, καθώς οι αρχαίοι συγγραφείς δεν δίνουν σχετικές πληροφορίες.

Για τον λόγο αυτό, οι ερευνητές δεν μπορούν παρά να τον αναζητήσουν μέσα από το έργο του, από στοιχεία που σίγουρα είναι αποσπασματικά και δύσκολο να επαληθευτούν. Βεβαιότητα δεν υπάρχει ούτε για το όνομα του αφού τα χειρόγραφα άλλες φορές δίνουν το όνομα Διογένης Λαέρτιος και άλλες Διογένης ο Λαερτιεύς. Μια εικασία περιγράφει πως το Λαέρτιος ίσως προέρχεται από κάποιον πρόγονό του που λεγόταν Διογένης Λαερτιάδης.

Το κυριότερο έργο του, που σώθηκε ολόκληρο, περιέχει τους βίους των αρχαίων φιλοσόφων και αποτελείται από 10 βιβλία. Είναι πιθανό για κάποιους, το έργο αυτό να κυκλοφόρησε την εποχή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αλεξάνδρου Σεβήρου (222-235 μ.κ.ε.). Συνήθως ονομάζεται Βίοι φιλοσόφων, αλλά στην πραγματικότητα έχει έναν μακροσκελή τίτλο: «Βίοι και γνώμαι των εν φιλοσοφία ευδοκιμησάντων και των εκάστη αιρέσει αρεσκόντων εν επιτόμω συναγωγή»

Στο προοίμιο του έργου του, ο συγγραφέας αναζητά την καταγωγή της φιλοσοφίας, και αναλύει τις ανατολικές επιδράσεις στους Έλληνες φιλοσόφους. Καταρχάς, χρησιμοποίησε πρωτότυπα στοιχεία από διαθήκες, επιστολές (όχι πάντα γνήσιες) και δικαστικά κείμενα. Κατά δεύτερο λόγο, χρησιμοποίησε λογοτεχνικά στοιχεία, όπως αναφορές από κωμωδίες εναντίον φιλοσόφων και στίχους από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια.

Τέλος, άντλησε πληροφορίες από φιλοσοφικές πηγές, όπως επιμέρους συγγραφές για τους φιλοσόφους, τις αιρέσεις τους, τους καταλόγους μελών και ηγετών τους ή δοξογραφικές συλλογές που περιείχαν τα ουσιώδη σημεία της διδασκαλίας κάθε αιρέσεως. Πόσο σίγουρος μπορείς να είσαι γι’ αυτά που διαβάζεις, πόσο βέβαιος;

Πυθαγόρας ή Πυθαγόρης ο μεταφυσικός φιλόσοφος που για 1.000+ χρόνια ήταν απαγορευμένο να μιλά κανείς για την φιλοσοφία και το έργο του!!! Ότι πληροφορίες έχουμε για την ζωή και το έργο του προέρχονται από τους μεταγενέστερους του, τον Πορφύριο, τον Ιάμβλιχο και φυσικά τον Διογένη Λαερτιάδη. Ο Πυθαγόρης έζησε το 580-490 π.κ.ε και οι Πορφύριος και Ιάμβλιχος περίπου το 300 μ.κ.ε. οκτακόσια χρόνια αργότερα.

Πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε για τα αποδιδόμενα στον Πυθαγόρα, όταν όλες ανεξαιρέτως οι πληροφορίες που έχουμε για τον Πυθαγόρα, την ζωή, τον θάνατο του και το έργο του είναι τελείως αμφίβολες. Η προσωπικότητα του και οι διδασκαλίες του τυλίχτηκαν με ένα πέπλο περίτεχνης ακατανοησίας, μεταφυσικού μυστηρίου και παράξενου θρύλου για πολλούς αιώνες και είναι αμφίβολο αν αυτό το μυστήριο το έχει χάσει σήμερα.

Eτσι, ελαφρά τη καρδία, λέμε «όπως είπε ο Πυθαγόρας … μπλα μπλα μπλα» Που το ξέρεις με σιγουριά πως το είπε στ’ αλήθεια ο Πυθαγόρας όταν δεν γνωρίζουμε καν αν λεγόταν Πυθαγόρας ή Πυθαγόρης; Το σωστό είναι να λέμε «Εικάζουμε ό,τι ο Πυθαγόρας αναφέρετε σε … »

Ο Βούδας δεν είναι ένας, μα πάνω από χίλιοι

Η λέξη Βούδας ή Μπούντχα (χ δασύ) στην αρχαία Ινδική γλώσσα, που περιλαμβάνει την διάλεκτο Πάλι (Pāli) και τη Σανσκριτική, σημαίνει ο «Αφυπνισμένος» ή «Φωτισμένος». Προέρχεται από τη ρίζα του ρήματος μπουντχ, που σημαίνει αφυπνίζω, φωτίζομαι και κατανοώ.

Η λέξη Βούδας, συνεπώς, δεν αφορά κάποιον συγκεκριμένο θρησκευτικό δάσκαλο που έζησε στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, αλλά ένα τύπο ανθρώπου που έφθασε σε σημείο πνευματικής επίτευξης. Ο ιστορικός Σιντάρτα Γκαουτάμα είναι απλά ένας σε μια μεγάλη ακολουθία από Βούδες, η οποία κατευθύνεται είτε προς το άχρονο παρελθόν είτε στους μακρινούς ορίζοντες του μέλλοντος.  … και όμως αυθαίρετα αναφέρουμε ο Βούδας είπε αυτό ή το άλλο…  Ποιος Βούδας απ’ όλους το είπε και πόσο σίγουρος είσαι γι αυτό;

Ο Θεός δεν είναι ένας μα πάνω από 3.000.000 σε όλον τον πλανήτη

Οταν λες ο Θεός είπε αυτό ή το άλλο σε ποιόν ακριβώς Θεό απ τους εκατομμύρια που υπάρχουν, αναφέρεσαι και πόσο σίγουρος είσαι , χωρίς αμφιβολία, για τα λεγόμενα του … Ούτε και ο Θεός έγραψε τίποτε, κάποιοι άνθρωποι λένε ό,τι έγραψε.

Σύμφωνα με τον Ιρλανδό Εμπειριστή του 18^ου αιώνα επίσκοπο Τζωρτζ Μπέρκλεϊ «το Είναι ταυτίζεται με το Αντιλαμβάνεσθε»που σημαίνει ό,τι όλος ο επονομαζόμενος «αντικειμενικός κόσμος» βρίσκεται μέσα στο νου μας. Ο Τζωρτζ Μπέρκλεϊ αναφέρει πως  η μόνη γνώση μας για τον κόσμο πηγάζει από την νόηση μας, ερχόμενη μέσα από τις αισθήσεις μας. Οι φιλόσοφοι ονομάζουν αυτήν την γνώση «αισθητηριακή εμπειρία» Ο αγαπητός επίσκοπος προχώρησε μέχρι του σημείου να συμπεράνει ό,τι αυτά τα αισθητηριακά δεδομένα πρέπει να προέρχονται από κάπου, επομένως αυτό το «κάπου» πρέπει να είναι ο θεός. 

Βασικά η ιδέα του Μπέρκλεϊ είναι ότι ο θεός βρίσκεται, μπροστά από ένα υπολογιστή, καταχωρώντας «αισθητηριακά δεδομένα» σε μια κοσμική ιστοσελίδα που όλοι μας είμαστε συνδεδεμένοι 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα. Και τι γίνεται με αυτούς που πιστεύουν ό,τι ο θεός δουλεύει μόνον 6 μέρες την βδομάδα;

Αυτό που θέλω να καταλάβουμε εδώ είναι πως ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΣΙΓΟΥΡΙΑ … χωρίς αμφιβολία… Ας σκεφτούμε λίγο, κάθε τι που θεωρούμε αφηρημένα καλό ή αφηρημένα κακό είναι δική μας ιδέα ή εμφύτευμα και ιδέα κάποιων άλλων! Δεν μας νοιάζει εδώ ποιών άλλων, αλλά αν είναι η ιδέα ΔΙΚΗ ΜΑΣ και αν ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ πως είναι δική μας, χωρίς αμφιβολία;

Αν –υποθετικά- έβαζαν το λεπίδι στο λαιμό σου και σε ρωτούσαν για ποιο πράγμα είσαι σίγουρος, απόλυτα σίγουρος, χωρίς ν’ αμφιβάλεις, υπάρχει κάτι ΣΙΓΟΥΡΟ,  που θα μπορούσες ν’ απαντήσεις; Με το κεφάλι σου να κρέμεται από μια κλωστή. Τι θ’ απαντούσες  «ένα ξέρω, πως δεν ξέρω τίποτα» την πιο ηλίθια έκφραση, που αποδίδεται αυθαίρετα κι αυτή, στον Σωκράτη που δεν άφησε τίποτε γραπτό !!!!

«Το μόνο Σίγουρο είναι η Εικασία»

Οι  «μεγάλοι επιστήμονες» λεν πως «Αν δεν παρατηρήσεις κάτι, αυτό δεν υπάρχει και υπάρχει από την στιγμή που ο παρατηρητής, παρατηρεί το παρατηρούμενο.» Ναι αλλά αν δεν το παρατηρήσει, ο παρατηρητής,  αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει, απλά δεν υπάρχει ΜΟΝΟ για τον συγκεκριμένο παρατηρητή. Επομένως πρόσεχε τι παρατηρείς αν δεν θέλεις να του δώσεις υπόσταση. Αν κοιτάς την Άβυσσο, σε λίγο θα σε κοιτάξει κι αυτή κι αν δεν είσαι ικανός να την αντιμετωπίσεις … φίδι κολοβό που σε περιμένει ! και το θέμα δεν είναι να την  παρατηρείς εσύ, δεν τρέχει και τίποτα, το μεγάλο παιχνίδι αρχίζει όταν σε πάρει πρέφα αυτή κι αρχίζει να σε παρατηρεί. Βαράτε βιολιτζήδες τότε !!!

Δεν αναφέρθηκα καθόλου στο Χάος, ναι σε αυτό το σαγηνευτικό, το ελεύθερο, το αρχέγονο, μαγευτικό, δημιουργικό, εύπλαστο, άμορφο, πέρα από τις σκέψεις και λέξεις, αυτό το Χάος απ όπου ο Νους μας αντλεί σκέψεις ενέργεια, λέξεις και πλάθει πραγματικότητες. Το Χάος είναι ο θάνατος κάθε παράδεισου και κάθε κόλασης, το Χάος είναι η φωτιά του Φοίνικα που περιμένει να τον κάψει και να τον ξαναγεννήσει. Ναι το Χάος είναι η πηγή κάθε δημιουργίας, το αν θα είναι καλή ή κακή η κάθε δημιουργία, ελάχιστα ενδιαφέρει τον παίχτη της ζωής, γιατί αν έφταχνε μόνο καλές δημιουργίες … με τι θα έπαιζε;

Πόσο σίγουρος είσαι, για να μπορείς ν’ αμφιβάλεις;

Ένας κατηγορούμενος δικαζόταν για φόνο. Υπήρχαν στοιχεία που αποδείκνυαν την ενοχή του, αλλά δεν υπήρχε πτώμα. Στην αγόρευση του ο συνήγορος του κατηγορούμενου κατέφυγε σε ένα κόλπο. «Κυρίες και κύριοι, σας έχω μια έκπληξη, σε ένα λεπτό αυτός που θεωρείτε νεκρό θα μπει εδώ, στην αίθουσα του δικαστηρίου και θα αποδειχθεί ο πελάτης μου αθώος» Κοίταξε προς την πόρτα  και όλοι οι ένορκοι και οι συντελεστές της δίκης ακλούθησαν το βλέμμα του. Πέρασε ένα λεπτό και δεν συνέβη τίποτα. Τελικά ο δικηγόρος είπε:

«Κύριοι η αλήθεια είναι πως αυτή η δήλωση ήταν δικής μου επινόησης και δεν γνωρίζω αν ο νεκρός είναι όντως νεκρός ή όχι. Αλλά όλοι κοιτάξατε στην πόρτα με αγωνία και περιμένατε να εμφανιστεί. Επομένως υπάρχει λογική αμφιβολία για το αν είναι αληθινά νεκρός και περιμένω η ετυμηγορία σας να είναι αθώος»

Ύστερα από ελάχιστα λεπτά επέστρεψαν και ανακοίνωσαν την ετυμηγορία που ήταν «ένοχος»

«Μα πως μπορείτε να το κάνετε αυτό» ωρύεται ο δικηγόρος «Θα πρέπει να είχατε κάποιες αμφιβολίες, σας είδα όλους, που κοιτάζατε την πόρτα»

Ο Προϊστάμενος των ενόρκων του απάντησε: «Ναι εμείς, όλοι κοιτάζαμε την πόρτα, περιμένοντας το θύμα, να εμφανιστεί. Ο πελάτης σας όμως, όχι»

Εδώ η βεβαιότητα έιναι δεδομένη πέραν πάσης αμφιβολίας.

Διαβάστε περισσότερα

Οταν βρέθηκαν τα κόκαλα των 300 του Λεωνίδα

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Πάλι Παλαμάς; Πάλι. Είναι τέτοιες οι συμπτώσεις ανάμεσα σε δύο αρχαιολογικού ενδιαφέροντος περιστατικά –το ένα του 1897, το άλλο περυσινό–, που επιβάλλουν την αναπαραγωγή του λόγου του. Αυτή τη φορά δεν πρόκειται για ποίημα αλλά για το άρθρο «Οι τριακόσιοι», συνταγμένο στην καθαρεύουσα. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ακρόπολις Εσπερινή» στις 18.6.1897 (τώρα στα «Απαντα», τόμ. ΙΕ΄. Γκοβόστης). Δριμύτατα στηλιτευτικό, θα μπορούσε να θεωρηθεί έγκυρος πρόδρομος της κριτικής στην καπηλική αντιμετώπιση, και από την πολιτεία, της περίφημης κληρονομιάς μας.

Σαράντα μέρες πριν δημοσιευτεί το άρθρο του Παλαμά, στις 7 Μαΐου, είχε υπογραφτεί έξω από τη Λαμία η ανακωχή έπειτα από έναν πόλεμο που τον αποκαλούμε «ατυχή» για να τον παρακάμψουμε. «Δεν έχομεν στρατόν. Ο ελληνικός στρατός τής σήμερον είναι αγέλη», έλεγε τότε στη Βουλή ο Χαρίλαος Τρικούπης. Γνώριζε βέβαια ότι ελάχιστοι αξιωματικοί ήταν στοιχειωδώς εκπαιδευμένοι και ότι το εθελοθυσιαστικό φρόνημα δεν αρκεί όταν αντιμετωπίζεις έναν συντριπτικά υπέρτερο και καλά οργανωμένο στρατό, αντιτάσσοντας στα επαναληπτικά του μάουζερ γκράδες με φυσίγγια του 1886. Η ήττα όμως δεν ήταν μόνο στρατιωτική. Λόγω του πολέμου επιβλήθηκε στην πτωχευμένη χώρα ο ταπεινωτικός Διεθνής Οικονομικός Ελεγχος. Και επειδή ο όρος κρίθηκε «όζων δουλείας», αντικαταστάθηκε αργότερα από τον ηπιότερο «Διεθνής Οικονομική Επιτροπή».

Τέτοιο ήταν λοιπόν το κλίμα όταν ο Παλαμάς δημοσίευσε ένα κείμενο, που αν αλλάζαμε τα ονόματα (οι Θερμοπύλες να γίνουν Αμφίπολη και ο Λεωνίδας Αλέξανδρος), θα έμοιαζε γραμμένο για τα σημερινά αρχαιολογικά πάθη: «Θα έλεγε κανείς όχι πλέον πως μας κατατρέχουν τα στοιχεία, αλλά πως μας κοροϊδεύουν. Ολίγας ημέρας μετά την υποχώρησιν του ελληνικού στρατού, φεύγοντος εν απογνώσει προς την Λαμίαν, ηγγέλλετο η ανεύρεσις εκεί κάπου [...] αρχαίου αγαλματίου παριστώντος... την Απτερον Νίκην. Αλλ’ η ειρωνεία των αρχαιολογικών θαυμασίων δεν έμελλε να σταματήση έως εδώ. Προ ολίγων ημερών μέγας θόρυβος εις τον Τύπον. Ανευρέθη εις τας Θερμοπύλας τάφος απειρομεγέθης, περιέχων τίποτε ολιγώτερον ή τα κόκκαλα των τριακοσίων του Λεωνίδα!

»Ενόμιζε κανείς ότι κάποιος φιλόγελως θεός, κάποιος σκληρός Μώμος ηθέλησε να παίξη ασεβέστατα με την συμφοράν μας. Ω! αν ήσαν άλλοι οι καιροί, αν ήτον άλλη η περίστασις, αν ήρχετο η υπερθαύμαστος αύτη ανακάλυψις προ της εισβολής του Ετέμ [ο Τούρκος αρχιστράτηγος], ή τουλάχιστον πολύν καιρόν μετά την εισβολήν, όταν τα πράγματα θα έχουν επαναλάβει τον τακτικόν των δρόμον (αλλοίμονον αν τον ξαναρχίσουν τον δρόμον αυτόν απαράλλακτα όπως πριν) και όταν η φαντασία θα στριφογυρίζη πάλιν εις την συνειθισμένην την τροχιάν! Τότε το τετράστιχον του Σολωμού “Ω τρακόσιοι σηκωθήτε / και ξανάρθετε σ’ εμάς / τα παιδιά μας θέλει ιδήτε / πόσο μοιάζουνε μ’ εσάς”, θα το ετραγουδούσαμεν χειροπιαστά. [...] Τότε το εύρημα θα το εχαιρετούσαμεν ως ευοίωνον προμήνυμα θριάμβων και τροπαίων, και άδηλον μέχρι τέλους έως πού θα επροχωρούσεν η μέθη της φαντασίας ημών, η οποία εξάπτεται και από το παραμικρόν. [...]

»Δυστυχώς την στιγμήν αυτήν δεν έχομεν καιρόν να πίωμεν, αφού υφιστάμεθα τα αποτελέσματα μακροχρονίου μέθης βαρυτάτης, αφού πρόκειται να πληρώσωμεν και τα έξοδα του πότου βαρύτατα. Ομως και άλλα να ήσαν τα πράγματα, οι αρχαιολόγοι αυτήν την φοράν δεν θα μας άφηναν να χαρούμεν και πολύ τους τριακοσίους μας. Εβγήκαν και μας έκοψαν τον βήχα ευθύς εξ αρχής. Μας έδωκαν να καταλάβωμεν ότι ο Λεωνίδας και αι Θερμοπύλαι δεν έχουν και πολλήν σχέσιν με τα ανευρεθέντα νομίσματα, με τα διαφημισθέντα κόκκαλα».

Πάλι καλά, η μέθη της εθνικής φαντασίας κόπηκε πολύ γρήγορα και με τη μία. Τα κόκαλα που είχαν βρεθεί δεν ήταν ιερά, δοξασμένα, επώνυμα. Δεν ήταν σαν κι εκείνα που, για λόγους εθνικοκομματικούς, βρίσκαμε και ξαναβρίσκαμε στη Αμφίπολη. Πότε της Ολυμπιάδας ή της Ρωξάνης, πότε του Νέαρχου ή και του Αλέξανδρου, ανάλογα με το αν τον τύμβο τον επισκεπτόταν περιφερειάρχης, υπουργός ή πρωθυπουργός. Ωσπου, έπειτα από πολύμηνη μέθη, ο γενικός γραμματέας της Αρχαιολογικής Εταιρείας, Βασίλης Πετράκος, παρουσιάζοντας τον απολογισμό για το 2014 είπε και τα εξής: «Η ανασκαφή στην Αμφίπολη ήταν μια άτεχνα σκηνοθετημένη ιστορία με σκοπό να αποσπαστεί η προσοχή των Ελλήνων από αυθαίρετα οικονομικά μέτρα. Το μνημείο το ίδιο έως τώρα δεν προσέφερε κάτι το νέο. Οι ιστορικές πληροφορίες που θα μπορούσε να δώσει η ανασκαφή φαίνεται πως χάθηκαν εξαιτίας της διεξαγωγής της από πρόσωπα που αγνοούν την επιστήμη και τη μέθοδό της».

Επιστροφή στον Παλαμά: «Ω! αν ευρισκόμεθα εις άλλην εποχήν ειρήνης και γαλήνης, πώς θα τους εκεραυνοβολούσαμε τους κατηραμένους αυτούς αρχαιολόγους, οι οποίοι αντεθνικώτατα και προδοτικώτατα τολμούν να αντεπεξέρχωνται κατά της εθνικής θελήσεως και απιστούντες προς την πάτριον ιστορίαν δεν θέλουν ν’ αναγνωρίσουν τα κόκκαλα των τριακοσίων μας! [...] Τέτοιοι είμαστε. Κανένα πράγμα δεν αφήνομεν εις τον τόπον του, καμμίαν ιδέαν δεν επικαλούμεθα εις την ώραν της. Χάδια νηπίων μόνον ορεγόμεθα. Φρίττομεν την αλήθειαν, όταν δεν μας φέρνει ζαχαρωτά. Την φιλοπατρίαν της θυσίας, της αυταπαρνήσεως, των έργων δεν την έχομεν παρά εις ισχνοτάτην δόσιν. Εξ εναντίας παρωδούμεν και εξευτελίζομεν τον πατριωτισμόν, κάμνοντές τον να φυτρώνη όπου και όταν δεν πρέπη. Και είμεθα έτοιμοι να λιθοβολήσωμεν τον ιστορικόν όστις μας λέγει ότι δεν φέρομεν εις τας φλέβας μας καθαρόν τό αίμα των συγχρόνων τού Περικλέους, να γιουχαΐσωμεν τον φιλόλογον, όστις μας αποδεικνύη ότι ακριβώς η μεταβολή την οποίαν έπαθεν η αρχαία γλώσσα μέχρι των ημερών μας είναι σημείον όχι της αποβαρβαρώσεως, αλλά της διηνεκούς κινήσεως του ελληνικού πνεύματος, να περιφρονήσωμεν τον αρχαιοδίφην, όστις εργάζεται διά την προκοπήν της επιστήμης μάλλον ή διά την εξέγερσιν της φαντασίας μας».

Δεν επικαλούμαι σαν αυθεντία τον Παλαμά. Πιστεύω ωστόσο ότι το συμπέρασμά του συνεχίζει να μας αφορά: «Οταν θα μάθωμεν να καταλαμβάνωμεν, να αγαπώμεν και να θαυμάζωμεν τους αρχαίους και τα αρχαία, πολύ ολιγώτερον από τα διάφορα των εφημερίδων και πολύ περισσότερον από τας επισκέψεις των Μουσείων, όχι διά να θεραπεύσωμεν εθνικάς ματαιοδοξίας, αλλά διά να πληρώσωμεν πνευματικήν ανάγκην, τότε θα καταστώμεν ενάμιλλοι προς άλλους λαούς, οι οποίοι και εις το κεφάλαιον αυτό είναι περισσότερον Ελληνες από ημάς».

Διαβάστε περισσότερα

Πρώτη φορά ΝΑΤΟ-αριστερά!

Όσα παρακολουθήσετε στο βίντεο που ακολουθεί είναι τα όσα έλαβαν χώρα πριν τρεις μέρες στην Αττάλεια της Τουρκίας, μετά το τέλος της συνόδου των υπουργών Εξωτερικών των χωρών μελών του ΝΑΤΟ (είχε προηγηθεί η δήλωση του κ.Καμμένου ότι θα προτείνει στους Αμερικάνους την ίδρυση ΝΑΤΟικής στρατιωτικής βάσης σε νησί του Αιγαίου)… Απολαύστε:

Έτσι γιόρτασαν οι υπουργοί Εξωτερικών των χωρών του ΝΑΤΟ την συνάντησή τους. Τραγουδώντας και χορεύοντας το «We are the world, we are the children».
Το εξόχως σημαντικό για εμάς, για τους Έλληνες, για την πατρίδα μας, είναι ότι «πρωτοπανηγυριώτης» αυτής της γιορτής ήταν ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, ο κ.Νίκος Κοτζιάς.
«Ψυχή» και «μαέστρος» αυτής της χορωδίας ήταν ο κ.Νίκος Κοτζιάς. Ο άνθρωπος που έλαμψε πάνω στην πίστα του ΝΑΤΟ, αυτός που ξεσήκωσε τους συναδέλφους του και τους θαμώνες της ΝΑΤΟσύναξης δεν ήταν άλλος από τον κ.Νίκο Κοτζιά...
 «Είμαστε ο κόσμος, είμαστε τα παιδιά/ Είμαστε αυτοί που θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα» λένε μερικοί από τους στίχους του «We are the world, we are the children». «Υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν/ Και είναι ώρα να προσφέρουμε μια χείρα βοηθείας για τη ζωή», λέει πιο κάτω το τραγούδι.
Αυτό ήταν το τραγούδι με το οποίο ξεφάντωσαν οι υπουργοί του ΝΑΤΟ και μερικοί στρατηγοί του, από εκείνους που διατάζουν τους βομβαρδισμούς των αμάχων.
Πρώτος και καλύτερος στο γλέντι ο κ.Κοτζιάς. Ο υπουργός της «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνησης.
Ο κ.Κοτζιάς και οι συνάδελφοί του στο ΝΑΤΟ έστειλαν το μήνυμά τους: «Είμαστε όλοι μέρος της τεράστιας οικογένειας του Θεού», λέει στη συνέχεια το τραγούδι… Επομένως:

• Ξεχάστε την θηριωδία των 5.000 νεκρών, των «παράπλευρων απωλειών», των ΝΑΤΟικών «λαθών», των εκτελέσεων αμάχων, του βομβαρδισμού νοσοκομείων, σχολείων, ΜΜΕ και νεκροταφείων (!), από το ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία.
• Ξεχάστε τα 12 εκατομμύρια παιδιά της Συρίας που ζουν σε απελπιστική κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας ή έχουν διασκορπιστεί ως προσφυγόπουλα στο Λίβανο, την Τουρκία, την Ιορδανία και σε άλλες χώρες, επειδή οι Αμερικάνοι, οι Γάλλοι και οι υπόλοιποι του ΝΑΤΟ έχουν βαλθεί να αποκαταστήσουν τη… δημοκρατία στη χώρα τους.
• Ξεχάστε το 1,3 εκατομμύρια νεκρούς που το ΝΑΤΟ έχει αφήσει με το πέρασμά του από το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη στο πόλεμο των συμμάχων κατά της… τρομοκρατίας.
• Ξεχάστε τα παιδιά της Παλαιστίνης, ξεχάστε και την Ιστορία. Οι υπουργοί του ΝΑΤΟ τραγουδούν: «Θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα»…
• Ξεχάστε τις επεμβάσεις του ΝΑΤΟ: Από την Κορέα μέχρι την Αίγυπτο, από την Τυνησία και το Μαρόκο μέχρι τη Νικαράγουα, από τη Γουατεμάλα μέχρι το Κογκό κι από το Βιετνάμ μέχρι τον Παναμά.
• Ξεχάστε τα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού με στρατιωτικό βραχίονα το ΝΑΤΟ, από τη Χιλή μέχρι τη Γρανάδα κι από την Αϊτή μέχρι την Σομαλία.
• Ξεχάστε ακόμα και το ρόλο του ΝΑΤΟ εδώ στην Ελλάδα. Το ρόλο του στην «Κόκκινη Προβιά». Το ρόλο του στην Κύπρο. Το ρόλο του στη χούντα των συνταγματαρχών. Τη στάση του στα Ίμια και στο «γκριζάρισμα» του Αιγαίου…

Τι νόημα έχουν όλα αυτά; Τι νόημα έχουν μπροστά στην εικόνα ενός υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, ενός υπουργού που δεν εκπροσωπεί τον πολιτικό εξευτελισμό αλλά την «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση και που με αυτή του την ιδιότητα τραγουδά, χορεύει και πιθηκίζει – για λογαριασμό του ΝΑΤΟ - ότι το ΝΑΤΟ δεν είναι το «συνδικάτο του εγκλήματος» αλλά το αποκούμπι της Ελλάδας και του κόσμου που «θα δημιουργήσει μια φωτεινότερη μέρα»…

email: mpog@enikos.gr   

Διαβάστε περισσότερα

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ*

Υπάρχουν πολλοί σοβαροί λόγοι που οδηγούν στην αναγκαιότητα εξόδου από την Ε.Ε.

Ο πρώτος λόγος είναι ότι η ΕΕ είναι μια σαφώς ταξικά προσανατολισμένη υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου μορφή ολοκλήρωσης και όχι μια ένωση των λαών η οποία για να πραγματοποιηθεί, κατ’ αναλογία του αστικού κράτους, απαιτεί όχι την εκ των έσω μεταρρύθμιση της αλλά το γκρέμισμα και το τσάκισμα της.

Ο δεύτερος  από αυτούς είναι ότι καμιά ουσιαστική μεταρρύθμιση σε φιλολαϊκή κατεύθυνση  δεν είναι εφικτή στα πλαίσια της ΕΕ και τούτο διότι το απαγορεύουν ρητά οι κανονισμοί της ΕΕ οι οποίοι και δεσμεύον τις χώρες μέλη της. Αυτό έχει βαρύνουσα σημασία σε μια εποχή που η σχέση των προοδευτικών μεταρρυθμίσεων με μια γενικότερη ριζοσπαστική αλλαγή είναι πιο άμεση απ’ ότι παλιότερα ακριβώς λόγω της σύγχρονης  δομικής κρίσης του καπιταλισμού η οποία για την επίλυση της απαιτεί την υπέρβαση του και όχι την επιστροφή από τον νεοφιλελευθερισμό σε ένα κευνσιανό μοντέλο.

Ο τρίτος λόγος είναι ότι στα πλαίσια του Είναι που διαμορφώθηκε για τους λαούς των χωρών από την συμμετοχή τους στην ΕΕ  όλο και περισσότεροι είναι εκείνοι που συνειδητοποιούν τον πραγματικό της χαρακτήρα και στρέφονται εναντίον της. Και ο ρόλος της Αριστεράς είναι   να  προωθήσει παραπέρα αυτό το επίπεδο συνειδητοποίησης αντί να το οδηγεί προς τα πίσω, είτε με την ΕΕ λαγνεία, είτε υποστηρίζοντας ότι η έξοδος από την ΕΕ θα πρέπει να πραγματοποιηθεί επί σοσιαλισμού και όχι εδώ και τώρα στα πλαίσια μια μεταβατικής αντισυστημικής περιόδου.

Ο τέταρτος λόγος είναι ότι αν δε απαιτήσει η αριστερά την έξοδο από την ΕΕ και αυτό το διεκδικεί μόνον η άκρα δεξιά, εγκυμονεί ο κίνδυνος το αντιΕΕ ρεύμα να το καρπωθεί ο φασισμός κατ’ αναλογία του θρησκευτικού μουσουλμανικού φανταμανταλισμού ο οποίος ανδρώθηκε από την απουσία μιας επαναστατικής εναλλακτικής με όλες τις τραγικές συνέπειες που αυτό μπορεί να έχει για τους λαούς .

Όμως και η πρόταση της εξόδου από την ΕΕ ή ακόμη και μόνον από την Ευρωζώνη είναι ανεπαρκής και κινδυνεύει να οδηγήσει σε μια μαζική εθελοδουλία αν έχει τον χαρακτήρα του «πάμε  στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα». Εν προκειμένω είναι βέβαιο ότι η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων θα προτιμήσει  την σιγουριά της δυστυχίας στην οποία άλλωστε και έχει γαλουχηθεί από τους κυρίαρχους,  από το εγχείρημα μιας αβέβαιης ευτυχίας η οποία μπορεί να είναι καταστροφική αν η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ δεν έχει προηγουμένως προετοιμαστεί  θεωρητικά και δεν έχει προσλάβει ένα όσο γίνεται πιο σαφές περιεχόμενο .

Τα δέκα σημεία της εξόδου από ευρώ και ΕΕ, της παύσης πληρωμών, των εθνικοποιήσεων, της παραγωγικής ανασυγκρότησης ….κλπ. ναι μεν αποτελούν ένα ελάχιστο πλαίσιο κίνησης, είναι όμως ανεπαρκή για να συγκροτήσουν μια ελκτική πειστική  πρόταση για ευρύτερες μάζες, ανεπαρκή για να οδηγήσουν σε μια δύσκολη μεν, αίσια δε, έξοδο από το λάκκο των λεόντων .

Μια άλλη προϋπόθεση που συνδέεται με την προηγούμενη, για να έχει αίσια προοπτική η αναγκαία έξοδος από την ΕΕ, είναι αυτή να στηρίζεται σε ένα οργανωμένο, λαϊκό, μαζικό κίνημα και ένα κομματικό πολιτικό υποκείμενο.

Και αυτή η προϋπόθεση αποδυναμώνεται επικίνδυνα όταν καλλιεργείται η λογική της εναπόθεσης των ελπίδων μόνον σε μια εκλογική νίκη της αριστεράς και όταν το αριστερό κυβερνών κόμμα λειτουργεί αντιδημοκρατικά και οι πιο σημαντικές αποφάσεις του λαμβάνονται από ένα στενό κύκλο στελεχών.

Ναι λοιπόν στην άμεση οργανωμένη έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ , όχι στην εθελοδουλία και την άτακτη έξοδο.

*Πηγή: aristerisymporefsi.gr

Διαβάστε περισσότερα