Which side are you on? Με ποια πλευρά είστε; ένα αμερικάνικο εργατικό τραγούδι

Το Which side are you on είναι ένα αμερικάνικο εργατικό τραγούδι, που γράφτηκε στις μεγάλες απεργίες των ανθρακωρύχων της κομητείας του Harlan στο Kentucky τη δεκαετία του `30.
Από τότε χρησιμοποιήθηκε σαν ύμνος των εργατών, ενώ τραγουδήθηκε από τον Pete Seeger κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του `60, όπου το τραγούδι επιστρατεύτηκε στους αγώνες για τα πολιτικά δικαιώματα στην Αμερική. Ένα τραγούδι – Μια ιστορία! Η κομητεία Harlan στο Kentucky των ΗΠΑ ήταν, στις αρχές και μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, μια περιοχή που είχε να επιδείξει πολλά ανθρακωρυχεία, ακραία συντηρητικούς κυβερνήτες και το καθόλου κολακευτικό ψευδώνυμο “ματωμένη κομητεία”.
Η ραγδαία αύξηση των ορυχείων και των επιχειρήσεων παραγωγής άνθρακα οδήγησε εκεί χιλιάδες αμερικανούς που μετακινούνταν προς αναζήτηση εργασίας ήδη από το 1890. Η εσωτερική μετανάστευση προς την κομητεία Harlan κορυφώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’20 και στις αρχές του ’30, όπου το κράχ και η οικονομική κρίση δημιούργησαν μεγάλες μετακινήσεις ανέργων σε περιοχές όπου μπορούσε ακόμα να βρεθεί κάποια στοιχειώδης εργασία.
Και μιας και η “γη της επαγγελίας”, η California, βρίσκονταν πολύ μακριά για τους βιομηχανικούς εργάτες των ανατολικών ακτών, πολλοί απο αυτούς βρέθηκαν εκεί. Και σύντομα το μετάνιωσαν.


Το 1931 ανθρακωρύχοι του Χάρλαν Κάουντι κατεβαίνουν σε απεργία αντιδρώντας για τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας. Το Συνδικάτο που οργανώθηκε από τον Sam Reece αποφάσισε να φθάσει την αντίσταση στα άκρα. Δεν έμειναν όμως άπραγοι οι ιδιοκτήτες των ανθρακορυχείων της περιοχής, οι οποίοι με μισθοφόρους οπλισμένους και με την αστυνομία ξεκίνησαν ένα ανθρωποκυνηγητό πρωτοφανές για τα χρονικά.
Οι ανθρακωρύχοι πήραν τα βουνά με όπλα. Μάχες έγιναν, το Χάρλαν Κάουντι αιματοκυλήστηκε κυριολεκτικά, και έμεινε στην ιστορία ως Ματωμένο Χάρλαν. Ο ορκισμένος εχθρός του Συνδικάτου ήταν ο σερίφης J.H. Blair, ο οποίος ήξερε ότι για να βάλει τάξη έπρεπε να “κόψει το κεφάλι” της οργάνωσης, δηλαδή του Sam.
Κάνει λοιπόν επιδρομή στο σπίτι του αρχηγού του Συνδικάτου τρομοκρατώντας την γυναίκα του Florence και τα επτά παιδιά τους με το όπλο στον κρόταφο. Κάνει επίσης, κατάληψη στο σπίτι με άλλους κουμπουροφόρους, περιμένοντας τον Sam να επιστρέψει ανησυχώντας για την οικογένειά του και έτσι να τον εκτελέσουν.
Η Florence βρήκε τρόπο να ενημερώσει τον άντρα της να μην ανησυχεί και να μην γυρίσει σπίτι. Μία από τις ημέρες της τρομοκρατίας, βλέποντας τους αστυνομικούς αλλά και τους μισθοφόρους να βρίσκονται ακροβολισμένοι στο σπίτι της και τα παιδιά της νηστικά και τρομοκρατημένα, παίρνει μία σελίδα από το επιτοίχιο ημερολόγιο και γράφει τον πρώτο στίχο: «Με ποια πλευρά είστε, αγόρια;»

Το Συνδικάτο νίκησε. Η Florence μελοποιησε τους στίχους βασισμένη σε μια ψαλμωδία Βαπτιστών (Lay the Lily Low) ή στο παραδοσιακό τραγούδι Jack Munro ή Jack a Roe ( Βοb Dylan ) και κυκλοφορεί στην συλλογή Coal Mining Women .

Το τραγούδι πρωτοτραγουδήθηκε από τους Almanac Brothers, αλλά η διασκευή της Natalie Merchant το κάνει τόσο καινούργιο σαν να γράφθηκε από κάποια Florence των δικών μας εποχών….

Natalie Merchant – The House Carpenter’s Daughter, 2003.

Η Florence μέχρι το τέλος της ζωής της γύρισε όλη την Αμερική μιλώντας για τους καταπιεσμένους και για την δικαιοσύνη. Είχε επιλέξει με ποια πλευρά θα είναι, αφού έμεινε δίπλα στον Sam 64 χρόνια. Έφυγε με το λευκό της κεφάλι ψηλά το 1986 στα 86 της.


πηγές: [1] απο το Redemptionsongs [2] απο το SimpleMan Στοιχεία και πληροφορίες για το τραγούδι και την πορεία του Wikipedia και Youtube Μανικάκος μέσω:parallhlografos.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα

Το ΔΝΤ, ο ESM και τα παραμύθια του Τσίπρα

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Πρώτον: Τον Γενάρη του 2013, ο Αλ. Τσίπρας συναντήθηκε με την ηγεσία του ΔΝΤ στις ΗΠΑ και αμέσως μετά δήλωσε:
«(…) το ΔΝΤ κατανοεί το αυτονόητο, δηλαδή ότι το ελληνικό πρόγραμμα δεν βγαίνει δίχως γενναίο «κούρεμα» χρέους (…) Δεν ζητάμε να μας συμπαθήσουν στο Βερολίνο. Αναζητούμε συμμάχους, αλλά η πολιτική της Γερμανίας είναι καταστροφική. Εδώ (στις ΗΠΑ), μπορούμε να βρούμε συμμάχους για να αποτρέψουμε καταστροφικές πολιτικές».
    Ήταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ.Τσίπρας «φλέρταραν» με το ΔΝΤ. Ήταν τότε που εμφάνιζαν το ΔΝΤ σαν τον… «καλύτερο φίλο του ανθρώπου». Ήταν τότε που ανάμεσα στη Σκύλλα (ΔΝΤ) και στη Χάρυβδη (ΕΕ) έκαναν επιλογή υπέρ της πρώτης.
    Αλήθεια, τότε δεν το ήξεραν ότι το ΔΝΤ είναι κακό πράγμα;…
   Δεύτερον: Στις 12 Ιουλίου 2015, στην περίφημη συνεδρίαση των… «17 ωρών», όταν ο κ.Τσίπρας ξεπούλησε τα πάντα, ο πρωθυπουργός θέτοντας τον τόπο σε τροχιά τρίτου Μνημονίου, υπέγραψε τα εξής:
«Τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ που ζητούν χρηματοπιστωτική συνδρομή από τον ΕΜΣ αναμένεται να απευθύνουν, εφόσον είναι δυνατόν, ανάλογο αίτημα και στο ΔΝΤ. Αυτό αποτελεί προϋπόθεση προκειμένου η Ευρωομάδα να συμφωνήσει σχετικά με νέο πρόγραμμα του ΕΜΣ. Επομένως, η Ελλάδα θα ζητήσει τη συνέχιση της στήριξης του ΔΝΤ (παρακολούθηση και χρηματοδότηση) από τον Μάρτιο του 2016».
    Τα παραπάνω, η δέσμευση δηλαδή της κυβέρνησης Τσίπρα ότι θα ζητήσει την παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα και πέραν του Μαρτίου του 2016 έγιναν νόμος του ελληνικού κράτους.
    Ήταν στον νόμο 4334 με τίτλο «Επείγουσες ρυθμίσεις για τη διαπραγμάτευση και σύναψη συμφωνίας με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (Ε.Μ.Σ.)» (ΦΕΚ Α” 80/16-07-2015) που πέρασε από την ελληνική Βουλή – αυτολεξεί – η απόφαση της 12^ης Ιουλίου.
    Ήταν εκεί που ο κ.Τσίπρας νομοθέτησε την παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα.
    Αλήθεια, τότε δεν το ήξεραν ότι το ΔΝΤ είναι κακό πράγμα;…
    Τρίτον: Ο κ.Τσίπρας, παραμονές του δημοψηφίσματος, έστειλε την περίφημη επιστολή προς τον Ντάισελμπλουμ και προς το Διοικητικό Συμβούλιο του ESM με την οποία αιτήθηκε νέο δάνειο – και στην ουσία νέο Μνημόνιο – για την Ελλάδα.
    Στην επιστολή του ο κ.Τσίπρας τόνιζε ότι το αίτημά του υποβλήθηκε για να υπάρξει «στήριξη» της ελληνικής οικονομίας βάσει των όρων «της συνθήκης του ESM».
    Μόνο που όποιος έχει διαβάσει έστω και… μισή φορά την συνθήκη του ESM γνωρίζει ότι δεν υπάρχει σελίδα της συγκεκριμένης συνθήκης που να μην μνημονεύεται ότι όποιος σπεύδει στην αγκαλιά του ESM καταλήγει, ταυτόχρονα, στα νύχια του ΔΝΤ.
    Για παράδειγμα, τόσο στο προοίμιο όσο και στις διατάξεις της συνθήκης σύστασης του ESM αναφέρεται ότι:

• «Ο ESM θα συνεργάζεται πολύ στενά με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) για την παροχή οικονομικής βοήθειας. Σε κάθε περίπτωση, η ενεργός συμμετοχή του ΔΝΤ θα επιδιωχθεί, τόσο σε τεχνικό όσο και οικονομικό επίπεδο.Ένα κράτος μέλος της ευρωζώνης που ζητά οικονομική ενίσχυση από τον ESM αναμένεται να απευθύνει ένα παρόμοιο αίτημα προς το ΔΝΤ»(προοίμιο, παράγραφος 6).
• Είναι τέτοια η σχέση του ESM με το ΔΝΤ σε βαθμό που ήδη από το προοίμιο της συνθήκης τα κράτη – μέλη της ΕΕ «αποδέχονται καθεστώς προνομιακού πιστωτή του ΔΝΤ πάνω από τον ESM» (προοίμιο, παράγραφος 10).
• Στο άρθρο 13 της συνθήκης αναφέρεται ότι η εκτίμηση επί του αιτήματος μιας χώρας να ενταχθεί στον ESM «διενεργείται από κοινού με το ΔΝΤ» (παράγραφος 1,β).
• Στη συνέχεια προστίθεται ότι «εάν εκδοθεί απόφαση, σύμφωνα με την παράγραφο 2, το συμβούλιο διοικητών αναθέτειστην Ευρωπαϊκή Επιτροπή – σε συνεργασία με την ΕΚΤ και εφόσον είναι εφικτό, από κοινού με το ΔΝΤ– να διαπραγματευτεί με το ενδιαφερόμενο μέλος του ΕΜΣΜνημόνιο Κατανόησης (ΜΚ)όπου θα περιγράφονται αναλυτικά οι όροι που θα συνδέονται με τη διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής» (παράγραφος 3).
• Πάλι στο άρθρο 13 σημειώνεται ότι «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή – όπου αυτό είναι δυνατόν από κοινού με το ΔΝΤ, και σε συνεργασία με την ΕΚΤ – είναι αρμόδια για την παρακολούθηση της συμμόρφωσης με τους όρους οικονομικής πολιτικής που συνδέονται με την οικονομική βοήθεια…» (παράγραφος 7).
• Στο άρθρο 33 τονίζεται με έμφαση: «Ο ESM δικαιούται, για την επέκταση των σκοπών του, να συνεργαστεί, εντός των όρων της παρούσας συνθήκης, με το ΔΝΤ…».

    Αυτά ζήτησε ο κ.Τσίπρας. Αυτά υπέγραψε ο κ.Τσίπρας. Αυτά ψήφισε ο κ.Τσίπρας.
    Κι όλα αυτά σημαίνουν την εσαεί παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα.
    Ερώτηση:
    Όταν αιτείτο, όταν υπέγραφε κι όταν ψήφιζε, ο κ.Τσίπρας δεν ήξερε ότι το ΔΝΤ είναι κακό πράγμα;…
    Όταν κατά την πρώτη 7μηνη διακυβέρνησή του ο κ.Τσίπρας μάζευε με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου όλα τα αποθεματικά από τα ταμεία των κρατικών φορέων για να πληρώνει τοκογλυφικά και δόσεις στο ΔΝΤ, δεν το ήξερε ότι το ΔΝΤ ήταν κακό πράγμα;
    Όταν ο κ.Τσίπρας, πριν γίνει πρωθυπουργός και αφότου έγινε πρωθυπουργός, εμφάνιζε το ΔΝΤ σαν τον «αρωγό» της Ελλάδας στο θέμα του χρέους, όταν καθημερινά τα βαποράκια της «πρώτη φορά Αριστεράς» πουλούσαν την προπαγάνδα για το «καλό» ΔΝΤ έναντι του κακού Σόιμπλε, τότε που καλούσαν τον λαό ανάμεσα στην Σκύλλα του ΔΝΤ και στην Χάρυβδη της ΕΕ να εναποθέσει τις ελπίδες του στην… «νεράιδα» του ΔΝΤ, δεν το ήξεραν ότι το ΔΝΤ είναι κακό πράγμα;…
    Και κάτι επιπλέον: Ακόμα κι αν το ΔΝΤ, για τους δικούς του λόγους και στο πλαίσιο των αντιθέσεων με τον ευρωενωσιακό ιμπεριαλισμό, φύγει από την Ελλάδα, η χώρα μας, ο λαός μας, δεμένος στο άρμα των Μνημονίων του Γιούνκερ, της Κομισιόν και της εγχώριας χρηματιστικής ολιγαρχίας, θα περνάει καλά; Αυτό ισχυρίζεται ο «αριστερός» Τσίπρας;
    Συμπέρασμα:
    Κάθε φορά που νέα, σκληρά, αντιλαϊκά μέτρα βρίσκονται προ των πυλών, η κυβέρνηση ανασύρει το παραμύθι της… «σκληρής διαπραγμάτευσης».
    Κάθε φορά που τα έχει ξεπουλήσει όλα παριστάνει την «αντιστασιακή» στην προσπάθειά να αποκοιμίσει το λαό με αυταπάτες και με ψευδαισθήσεις.
    Κάθε φορά που ξεφτιλίζει την έννοια «Αριστερά» μασκαρεύεται και κορδώνεται, υποδύεται την προστάτιδα των συμφερόντων του λαού για να κερδίσει χρόνο ώστε κατόπιν να σερβίρει σαν «τετελεσμένο γεγονός» και σαν προϊόν «σκληρής διαπραγμάτευσης», τι; Την ικανοποίηση των συμφερόντων των δυναστών του λαού!
    Τέτοιο παραμύθι είναι και η «αντιΔΝΤ» στάση του κ.Τσίπρα. Ένα ακόμα.
Πηγή: enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Το δίκιο του ισχυρού -από τον Αχιλλέα Μ. Πεκλάρη

Αυτό που έχω διδαχθεί, περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, στην προσφυγική κρίση είναι το πως σε μια δύσκολη συνθήκη επικρατεί αυτονόητα το δίκιο του ισχυρού, δηλαδή ο νόμος της ζούγκλας. Και ταυτόχρονα, πόσο εύκολα ποδοπατιέται ο αδύναμος. Και μάλιστα στην “πολιτισμένη” Ευρώπη.Από τη στιγμή που ο άνθρωπος περιέρχεται σε κατάσταση αδυναμίας (πρόσφυγας εν προκειμένω – αλλά και άνεργος, άστεγος, ανασφάλιστος ασθενής κα.), τότε παύει να έχει τόση σημασία η ζωή του. Περνάει αυτόματα, ως ύπαρξη, σε κατώτερο επίπεδο.

Όσοι κι αν πνιγούν στο Αιγαίο, δεν αλλάζει τίποτα. Τα σκεφτήκαμε όλα, δεν μπορεί να βρεθεί λύση, ας πνίγονται, τί να κάνουμε; Αν, όμως, οι πνιγμένοι ήταν Σουηδοί τουρίστες ή αμερικανοί φοιτητές, θα είχαμε προ πολλού βρει μια λύση και θα είχε τελειώσει η τραγωδία από το πρώτο επεισόδιο.Επίσης, οι δεκάδες χιλιάδες οικογένειες προσφύγων με τα γυναικόπαιδα μπορούν να παραμένουν επί μερόνυχτα στο κρύο, στη βροχή, χωρίς φαγητό, δεν παθαίνουν τίποτα, αντέχουν. Αν, όμως, τύχει και αποκλειστούν για μια νύχτα ολλανδοί ορειβάτες, νηστικοί στο κρύο και στη βροχή, τότε θα κινητοποιηθεί όλος ο κρατικός μηχανισμός για να τους σώσει.

Αν εμείς αγοράσουμε ένα σωσίβιο για να κάνουμε θαλάσσια σπορ, θα είναι καλής ποιότητας και θα μας κρατήσει στον αφρό. Αν ο πρόσφυγας αγοράσει ένα σωσίβιο για να περάσει νύχτα μια φουρτουνιασμένη θάλασσα, θα είναι ψεύτικο και θα τον στείλει στον πάτο.Με σοκάρει πολύ αυτό που φαίνεται τόσο ξεκάθαρα, γυμνά: Δίνουμε όλες τις ανέσεις και διευκολύνσεις στους ισχυρούς, σ’ εκείνους που ούτως ή άλλως η ζωή τους είναι άνετη και εύκολη. Και, αντίστροφα, δεν κάνουμε την παραμικρή διευκόλυνση στους αδύναμους, σ’ εκείνους που πραγματικά έχουν ανάγκη από βοήθεια και στήριξη. Αυτούς είναι πολύ εύκολο να τους αγνοήσουμε.Θα έπρεπε να ισχύει το αντίθετο.

Όμως γι’ αυτό χρειάζεται να έχεις Συνείδηση. Και όχι να λειτουργείς με το βασικό, ζωώδες ένστικτο του “νόμου της ζούγκλας”, που εύκολα υπερισχύει και διαμορφώνει την αισθητική και την πολιτική της Ευρωπαϊκής εξουσίας απέναντι στα θύματα του προσφυγικού.


Το παρόν κείμενο προέρχεται από το προσωπικό προφίλ του γράφοντος στο Facebook.

Διαβάστε περισσότερα

Συνέντευξη με έναν πρωθυπουργό και μισό

Εξαιρετικά χρήσιμη κρίνεται η χθεσινή συνέντευξη που πήρε ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας από τους 4 δημοσιογράφους της ΕΡΤ, οι οποίοι είχαν δώσει όρκο σιωπής, με αποτέλεσμα να μην τον ρωτήσουν απολύτως τίποτα.
Παρ’ όλα αυτά, ο Αλέξης Τσίπρας μοίρασε δίκαια το χρόνο μεταξύ τους, θέτοντας στον εαυτό του ένα σωρό σκληρά ερωτήματα που απαντούσε με χαρακτηριστική άνεση, σαν να είχε έτοιμες τις απαντήσεις από πριν.
Ερωτώμενος για τη διαπλοκή, ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε ότι είναι πρωθυπουργός κι όχι Χρυσός Οδηγός, ώστε να ξέρει ποιοι είναι οι διαπλεκόμενοι, κι αυτό είναι πολύ συνεπές, αφού τον θυμόμαστε όλοι να λέει ότι έρχεται μέσα από τις σελίδες της Ιστορίας – δεν είπε ποτέ ότι έρχεται μέσα από τις σελίδες του Χρυσού Οδηγού.
Σχετικά με τις συντάξεις, ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι η 13η σύνταξη θα καταβληθεί κανονικά τον Ιανουάριο στη θέση της 1ης του 2016 και η 14η το Φεβρουάριο στη θέση της 2ης, ενώ τόνισε ο ΕΝΦΙΑ θα καταργηθεί, αφού μετά τους πλειστηριασμούς που έρχονται δε θα απομείνει ούτε μισός Έλληνας με ακίνητη περιουσία στο όνομά του.
Καίριες ήταν οι παρατηρήσεις που έκανε και για το προσφυγικό, ενώ δεν παρέλειψε να δώσει συγχαρητήρια στους 15.000 κατοίκους της Λέσβου και τους 70.000 της Μυτιλήνης που διδάσκουν ανθρωπιά και αλληλεγγύη.
Ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι δε ξέρει τί έγινε τότε στο Φαρμακονήσι αλλά τώρα η Ακτοφυλακή σώζει ζωές, οπότε καταλαβαίνουμε ότι όλοι αυτοί οι θάνατοι στα τροχαία θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί, αν αντί για τροχονόμους κυκλοφορούσαν στους δρόμους άνδρες της Ακτοφυλακής με ταχύπλοα.
Παράλληλα, ο Αλέξης Τσίπρας δεν παρέλειψε να κάνει προβλέψεις και για τη μετοχή της Εθνικής, η οποία σήμερα κοστίζει 2 λεπτά αλλά μέσα στο 2016 θα φτάσει στα επίπεδα της Microsoft, ενώ πρότεινε σε όλους τους Έλληνες πολίτες να παίξουν τις οικονομίες τους στο Χρηματιστήριο, αφού έτσι κι αλλιώς θα τις χάσουν από τη φοροκαταιγίδα που έρχεται.
Ο Αλέξης Τσίπρας ομολόγησε ότι δεν ανησυχεί καθόλου που η Κυβέρνηση παραπαίει με 153 βουλευτές, αφού ο Μητσοτάκης με 151 έκανε κάποτε παπάδες, ενώ πρόσθεσε ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι κυβέρνηση 4ετίας, αρκεί να γίνονται εκλογές 28 φορές το χρόνο.
Γενικά, ο Αλέξης Τσίπρας χάρισε άφθονο γέλιο με τη συνέντευξή του – και μακάρι κάποτε να μας κυβερνήσει – αλλά μετά οι τηλεθεατές έβαλαν να δουν Βασίλη Λεβέντη στον Ενικό, οπότε το γέλιο τους κόπηκε μαχαίρι.
Όλη η σήψη της Ελληνικής Βουλής, Δημοσιογραφίας και Τηλεόρασης μαζεμένη σε μία εκπομπή.
Βλέπεις τον Βασίλη Λεβέντη που τα ‘χει εντελώς χαμένα και τον λυπάσαι αλλά μετά θυμάσαι ότι κάτι χιλιάδες τον ψήφισαν και καταλήγεις να λυπάσαι τον εαυτό σου που συνυπάρχεις μαζί τους.
Στα αεροδρόμια όλοι γρήγορα.
by To Skouliki Tom
(Ανήθικο δίδαγμα: Ακίνδυνη και τρολ η ψήφος στο Λεβέντη ε; Στον ίδιο Λεβέντη που είναι υπέρ της Frontex, του ευρωστρατού, των περικοπών στα νοσοκομεία, του μαύρου στην ΕΡΤ και του PSI που δεν πειράζει που ξετίναξε τα ασφαλιστικά ταμεία γιατί μείωσε το χρέος. Η ώρα του μεγάλου τρολαρίσματος πλησιάζει όταν θα μπει στην κυβέρνηση. Στα αεροδρόμια και στα τρένα λέμε.)
Πετάξτε για άλλη γη για άλλα μέρη καθημερινά από τη σελίδα μας facebook.com/TheThreeMooges/

Διαβάστε περισσότερα

Ακροδεξιά: «Σοκ» και ψεύδος

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

«Σοκ»! Με αυτόν τον τίτλο κυκλοφόρησαν οι εφημερίδες στη Γαλλία μετά την επικράτηση της ακροδεξιάς στις περιφερειακές εκλογές. Με τον ίδιο τρόπο περιγράφουν τα συναισθήματά τους για το γαλλικό εκλογικό αποτέλεσμα και αρκετοί στην Ελλάδα.
    Δεν ξέρουμε τι είναι εκείνο που πραγματικά «σοκάρει» όσους συνηθίζουν να «πέφτουν από τα σύννεφα». Υποψιαζόμαστε ότι σημαντικό λόγο θα πρέπει να παίζει το γεγονός πως οι συγκεκριμένοι παριστάνουν ακριβώς αυτό: Ότι ζουν, μονίμως, στα σύννεφα.
    Εμάς εκείνο που μας σοκάρει (πλέον όλο και λιγότερο είναι η αλήθεια) είναι η υποκρισία των «σοκαρισμένων». Εξηγούμαστε:
    Παρατήρηση πρώτη:

• Η Γαλλία αποτελεί ηγέτιδα δύναμη της ΕΕ. Η δε ΕΕ παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανάδειξη και στην στήριξη των ναζί, των φασιστών και των ακροδεξιών στην κυβέρνηση της Ουκρανίας. Σε αυτή την περίπτωση το να είναι κανείς ναζί, φασίστας και ακροδεξιός δεν φαίνεται να λογίζεται και τόσο «σοκαριστικό» από την ΕΕ και την ηγέτιδα δύναμή της, τη Γαλλία…
• Η Γαλλία αποτελεί ηγέτιδα δύναμη της ΕΕ. Η δε ΕΕ έχει στις τάξεις της χώρες με φασιστικές και ακροδεξιές κυβερνήσεις (από Ουγγαρία μέχρι Βαλτικές χώρες). Έχει στις τάξεις της χώρες με κυβερνήσεις στις οποίες συμμετέχουν ακροδεξιά αποβράσματα ή απειλούν να εισέλθουν σε αυτές (από τις σκανδιναβικές χώρες μέχρι την Αυστρία). Σε αυτή την περίπτωση το να είναι κανείς φασίστας και ακροδεξιός δεν φαίνεται να λογίζεται και τόσο «σοκαριστικό» από την ΕΕ και την ηγέτιδα δύναμή της, τη Γαλλία…
• Η Γαλλία αποτελεί ηγέτιδα δύναμη της ΕΕ. Στην δε ΕΕ ανήκει και η Πολωνία. Πριν από ένα μήνα, στη Βαρσοβία, σε μια από τις συνήθεις συγκεντρώσεις που τελούν υπό την αιγίδα της εκεί κυβέρνησης και του κράτους που έχει θέσει εκτός νόμου τα κομμουνιστικά σύμβολα, δέσποζαν τα εξής συνθήματα: «Η Πολωνία στους Πολωνούς, οι Πολωνοί για την Πολωνία», «Στα δέντρα, αντί για φύλλα, θα κρέμονται Κομμουνιστές», «Θεός, τιμή, μητέρα πατρίδα». Τα συνθήματα αυτά ήταν κυρίαρχα, με βασικό στόχο τους Εβραίους, και λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τώρα, φυσικά, στο στόχαστρο είναι οι πρόσφυγες, οι μετανάστες και ο ..διαχρονικός εχθρός: Οι κομμουνιστές. Σε αυτή την περίπτωση το να είναι κανείς φασίστας και ακροδεξιός δεν φαίνεται να λογίζεται και τόσο «σοκαριστικό» από την ΕΕ και την ηγέτιδα δύναμή της, τη Γαλλία…
• Η Γαλλία και η υπόλοιπη ΕΕ των «σοκαρισμένων» από την επικράτηση της ακροδεξιάς, διατηρούν στενές σχέσεις με κυβερνήσεις όπως αυτές του Νετανιάχου στο Ισραήλ, ή με χούντες όπως αυτές του Σίσι στην Αίγυπτο. Στις περιπτώσεις αυτές το να είναι κανείς φασίστας και ακροδεξιός δεν φαίνεται να λογίζεται και τόσο «σοκαριστικό» από την ΕΕ και την ηγέτιδα δύναμή της, τη Γαλλία…
• Η Γαλλία και η υπόλοιπη ΕΕ των «σοκαρισμένων», κάθε χρόνο απέχουν στον ΟΗΕ από την ψηφοφορία για το ψήφισμα καταδίκης του ναζισμού, του φασισμού και της ακροδεξιάς. Σε αυτή την περίπτωση το να είναι κανείς φασίστας και ακροδεξιός δεν φαίνεται να λογίζεται και τόσο «σοκαριστικό» από την ΕΕ και την ηγέτιδα δύναμή της, τη Γαλλία…

    Παρατήρηση δεύτερη:
    Πριν από τέσσερεις δεκαετίες, στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 1974, ο υποψήφιος Λεπέν είχε αποσπάσει το 0,7% των ψήφων. Στις εκλογές του 2002 ο Λεπέν έλαβε το 17% των ψήφων. Σήμερα το κόμμα της Λεπέν παίρνει το 30% και σε κάποιες περιφέρεις ακόμα και το 40%. Όσοι «πέφτουν από τα σύννεφα» μάλλον βρίσκονται πολύ ψηλά και δεν βλέπουν:
    Πρώτον, ότι στην περίφημη κοινωνία των 2/3 που κατέληξε στην κοινωνία του 1/3 στις περίφημες «δυτικές δημοκρατίες», οι αστικοί πολιτικοί σχηματισμοί διαμόρφωσαν ένα σκληρό πυρήνα ψηφοφόρων με παγιωμένη φασιστική και ακροδεξιά εκλογική συμπεριφορά.
    Δεύτερον – και κυριότερο – ο «δικομματισμός» και στη Γαλλία κατάφερε να καταστήσει κυρίαρχο τον πολιτικό λόγο των Λεπέν, γεγονός κάθε άλλο παρά ανεξάρτητο από την τακτική και των δυο σχηματισμών, γκολικών και σοσιαλιστών, να διαγωνίζονται – επί δεκαετίες – για το ποιος θα γίνει περισσότερο αρεστός στο ακροδεξιό ακροατήριο.
    Τρίτον, το κόμμα των Λεπέν, από τα μέσα του ’80 αποτέλεσε – σκανδαλωδώς – τον «εκλεκτό» των γαλλικών ΜΜΕ. Η ιστορία όσον αφορά την άνδρωση έκτοτε των Λεπέν είναι γνωστή. Οι καταγγελίες που είχαν υπάρξει ήταν συγκεκριμένες και μιλούσαν για «παιχνίδι» του τότε Προέδρου της Γαλλίας, που μέσω των καναλιών τροφοδοτούσε τον Λεπέν ώστε να αποσπά ψήφους από τους γκωλικούς. Περιττό να πούμε ότι τότε Πρόεδρος της Γαλλίας ήταν ο Μιτεράν.
    Τηρουμένων όλων των αναλογιών, αλλά μήπως όλα αυτά σας θυμίζουν κάτι;…
    Εν ολίγοις: Στη Γαλλία, χώρα – πολιτικό πειραματικό εργαστήρι κατά πολλούς, έγινε το «πείραμα» και βγήκε τέρας. Στο πείραμα συμμετείχαν και οι δυο:
    Από τον Μιτεράν, που στο παρελθόν «πριμοδοτούσε» και έδωσε «υπόσταση» στον Λεπέν ώστε να έχει εκλογικό προβάδισμα στην «αντιπαράθεσή» του με τους γκωλικούς και τον Ολάντ που καλούσε πρόσφατα την Λεπέν στα Ηλύσια Πεδία, μέχρι την Δεξιά και τον Σαρκοζί που λειτουργώντας με ψηφοθηρικούς σχεδιασμούς ενσωμάτωσε στην πολιτική της πλευρές του λεπενικού ιδεολογικού οπλοστασίου.
    Το αποτέλεσμα (και εξ αυτών των λόγων) είναι μια δραματική πολιτική μετατόπιση ολόκληρου του πολιτικού φάσματος προς τα Δεξιά. Μια κατάσταση που – ελλείψει εκείνου του πολιτικού υποκειμένου που θα εκπροσωπήσει χωρίς ταλαντεύσεις και με πειστικό τρόπο τις ανάγκες της εργατικής τάξης και των ριζοσπαστικών στρωμάτων της γαλλικής κοινωνίας – αποτυπώθηκε με απελπιστικό τρόπο στην κάλπη.
Παρατήρηση τρίτη:
    O τρόμος φέρνει τρόμο. Η βία φέρνει βία. Και ο (εκ)φασισμός φέρνει φασισμό. Αυτά συμβαίνουν μετά από την εφαρμογή εδώ και δεκαετίες (και) στη Γαλλία της σκληρής πολιτικής «του νόμου και της τάξης».
    Μια πολιτική, με την οποία ο τότε υπουργός Εσωτερικών, Σαρκοζί, θεωρούσε ότι θα λεηλατούσε – υποτίθεται – την εκλογική κοινωνική βάση του Λεπέν.
    Όμως, αυτή ακριβώς η πολιτική, της καταστολής και των ρατσιστικών συμπεριφορών είναι που θεριεύει και επωάζει το αυγό του φιδιού. Και αυτό, πρώτοι και καλύτερα από όλους, το ξέρουν οι ίδιοι οι φασίστες: «Ο Σαρκοζί δε μας παίρνει ψήφους, αντίθετα φέρνει κόσμο σε μας, γιατί δίνει αξιοπιστία στα λόγια μας», έλεγε ήδη από το 2004, το στέλεχος του Λεπέν, ο Στιβ Μπριουά. Οι εκλογές, έκτοτε, τον επιβεβαιώνουν…
Παρατήρηση τέταρτη:
    α) Στην Ελλάδα των επίσης «σοκαρισμένων» από τα εκλογικά αποτελέσματα στη Γαλλία, όχι πολύ παλιά, μόλις το 2012, το «ΒΗmagazino», το περιοδικό της εφημερίδας «Το Βήμα», στην έκδοση της 3/6/2012, φιλοξενούσε συνέντευξη της Μαρίν Λεπέν, στην οποία αφιέρωνε και το εξώφυλλό του.
    Εκεί μάθαμε ότι η Λεπέν είναι «η κυρία της γαλλικής πατριωτικής Δεξιάς»(και ουχί της φασιστικής Δεξιάς ή ακροδεξιάς). Εκεί διαβάσαμε να επιδαψιλεύονται δάφνες στην Λεπέν διότι «εκφράζει θέσεις με σαφήνεια και πίστη που σήμερα δεν διακρίνει τους εκπροσώπους των παραδοσιακών κομμάτων».Εκεί μάθαμε, επίσης, για το πόσο η Λεπέν αγαπάει την Ελλάδα…
    β) Στις 16 Φεβρουαρίου 2002, ο πρόεδρος του «ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ», μίλησε στη συγκέντρωση του Γαλλικού Εθνικού Μετώπου (σσ: το κόμμα του Λεπέν)που πραγματοποιήθηκε για την επίσημη ανακήρυξη της υποψηφιότητας του Ζαν Μαρί Λεπέν στις τότε εκλογές για την Προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας. Είπε τότε ο ομιλητής:
«Αγαπητοί φίλοι και φίλες, αγαπητοί συμμαχητές και συμμαχήτριες, με περισσή χαρά βρίσκομαι και πάλι ανάμεσά σας, ανάμεσα στο Front National που πρώτο έδειξε τον δρόμο της αντίστασης στην Ευρώπη. Κυρίως είναι μεγάλη μου χαρά να βρίσκομαι εδώ για να μεταφέρω την συμπαράσταση των αγωνιστών του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ αλλά και όλων των ελλήνων πατριωτών στον πρόεδρο Ζαν Μαρί Λεπέν (…).
Ολα αυτά τα χρόνια, και έχουν περάσει ήδη 20 χρόνια, οι Έλληνες πατριώτες είχαμε την χαρά και την τιμή να σταθούμε πάντοτε στο πλευρό τουΛεπέν και του Front National. Από το 1984 που η ΕΠΕΝ (σ.σ.: το κόμμα του δικτάτορα Παπαδόπουλου), το Μ.S.I. του αείμνηστου Giorgio Almirante και ο Λεπέν έφτιαξαν την ομάδα της Ευρωπαϊκής Δεξιάς.
Ετσι και τώρα, στηρίζουμε τον Λεπέν στην υποψηφιότητά του για την Προεδρία της Γαλλίας. Και είμαστε βέβαιοι ότι μία Νίκη του Λεπέν δεν θα είναι μόνο μία Νίκη για την Γαλλία μα μία νίκη για ολόκληρη την Ευρώπη (…)».
    Ο ομιλητής, πρόεδρος τότε του «Ελληνικού Μετώπου», δεν ήταν άλλος από τον κ.Μάκη Βορίδη. Κατοπινός υπουργός (με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ) στις κυβερνήσεις Παπαδήμου και Σαμαρά και κορυφαίο στέλεχος σήμερα της ΝΔ…
    γ) Από αυτό το – εγχώριο – πολιτικό και μιντιακό σύστημα είναι που, μετά την επιχείρηση «εξοικείωσης» με την «λάιτ» ακροδεξιίλια του ΛΑΟΣ, που ως ιδεολογικός απόγονος των Χιτών και του δικτάτορα Μεταξά προβλήθηκε ως «σωτήρας» σε μνημονιακές κυβερνήσεις συνεργασίας, κατά καιρούς έχουμε ακούσει κι άλλα:
    Πότε να διαφημίζεται η είσοδος σε κυβερνητικό σχήμα μιας «σοβαρότερης Χρυσής Αυγής», πότε να δηλώνεται από κορυφαίους πρώην κυβερνητικούς παράγοντες ότι «η κυβερνητική συνεργασία με την Χρυσή Αυγή είναι απευκταία, αλλά όχι απίθανη»…  
Παρατήρηση πέμπτη:
    Η αστική τους δημοκρατία, της φτώχειας, των αποκλεισμών, των ανισοτήτων, των εθνικισμών, η θεραπαινίδα του «Τέλους της Ιστορίας» που παραδίδει το μέλλον στα βρικολακιασμένα τέρατα της Ιστορίας,
    μια δημοκρατία που οι «αριστεροί» της συκοφαντώντας και ξεφτιλίζοντας την έννοια της Αριστεράς, την εμφανίζουν σαν «μία από τα ίδια» σπρώχνοντας έτσι λαϊκά στρώματα στον ιστό της πατριδοκαπηλίας και της ρητορείας της «αντισυστημικής» απάτης,
    μια δημοκρατία των λίγων που για να διαιωνίζει την κυριαρχία της διαιρεί τους πολλούς για να μην μπορούν να συναντηθούν σε όσα τους ενώνουν και έτσι κατατεμαχισμένους τους ξαναενώνει πάνω στο μίσος για τον διαφορετικό και στην κάλπικη «συλλογικότητα» που έχει ως ύψιστη αρχή της το «ο καθένας για την πάρτη του»,
    η δημοκρατία της ολιγαρχίας από τα σπλάχνα της οποίας γεννιέται, εκκολάπτεται – και ενίοτε χρησιμοποιείται – το «αυγό του φιδιού» ως εργαλείο του κνούτου που υπό συνθήκες μπορεί να ανακαλείται από την εφεδρεία,  
    στην προσπάθειά της να ανακόψει την σε θετική κατεύθυνση ριζοσπαστικοποίηση πλατιών κοινωνικών στρωμάτων, στην προσπάθεια να «φρονηματίσει» το λαό να κάτσει «ήσυχα» για να μην έχουμε «περιπέτειες», θέλοντας να επιβάλει «κοινωνική» σιγή νεκροταφείου, ανασύρει ό,τι διαθέσιμη σκουριά υπάρχει στο μαύρο οπλοστάσιο της.
    Τέτοια σκουριά είναι ο ναζισμός, ο φασισμός, η ακροδεξιά,
την οποία ποικιλοτρόπως τροφοδοτούν και αξιοποιούν ένιοι εξ εκείνων που παριστάνουν τους… «σοκαρισμένους».
    Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, οι δυνάμεις οι επιφορτισμένες με το πολιτικό χρέος να αναγεννηθούν, να οργανώσουν και να εμπνεύσουν σε έναν άλλο δρόμο που θα ανατρέπει όσα προκαλούν και παράγουν την μαυρίλα, ή θα αποδειχτούν ικανές να ανταποκριθούν σε αυτό το καθήκον ή θα έχουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης σε ένα παρατεταμένο σάπισμα της κοινωνίας.
Πηγή: enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ένας…«αριστερός» προϋπολογισμός

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Τα χαράματα της Κυριακής ψηφίστηκε στη Βουλή ο προϋπολογισμός του 2016. Ο… «αριστερός» προϋπολογισμός.
    Ας δούμε τι περιλαμβάνει:
    α) Τα συνολικά νέα μέτρα που αφορούν στο τέλος του 2015 και το 2016 ανέρχονται σε 7,3 δισ. ευρώ.
    β) Από τα παραπάνω τα 4,2 δισ. ευρώ είναι νέοι φόροι.
    γ) Από τους νέους φόρους το 1,8 δισ. ευρώ, δηλαδή ποσοστό 41% αφορά στην εκτίναξη του ΦΠΑ. Ο ΦΠΑ ως φόρος πάνω στην κατανάλωση είναι ο πιο άδικος, ο πιο αντιλαϊκός φόρος που στην συντριπτική του πλειοψηφία επιβαρύνει τα λαϊκά στρώματα.  
    δ) Με την νέα φορολογία πάνω από 160 εκατομμύρια ευρώ πέφτουν στις πλάτες των αγροτών.
    ε) Μετά τα εκατοντάδες χιλιάδες λουκέτα στην αγορά, νέοι φόροι ύψους 115 εκατομμύρια ευρώ πλήττουν εκ νέου τους ελεύθερους επαγγελματίες.
    στ) Σε επίπεδο δαπανών η λέξη που περιγράφει την κατάσταση είναι η λέξη«σφαγή»: Περί τα 3 δισ. ευρώ είναι οι νέες περικοπές δαπανών που αφορούν κατά 2,5 δισ. ευρώ σε μειώσεις στους μισθούς, στις συντάξεις, στη χρηματοδότηση των ασφαλιστικών Ταμείων και της κοινωνικής Πρόνοιας. Στα 1,8 δισ. ευρώφτάνουν μόνο οι περικοπές στο συνταξιοδοτικό.
    Φυσικά μιλάμε για έναν προϋπολογισμό που

• διατηρεί τον κανιβαλισμό του ΕΝΦΙΑ,
• μονιμοποιεί τα χαράτσια «αλληλεγγύης»,
• επιφέρει  στάση πληρωμών στην Παιδεία που ισοδυναμεί με καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας σε σχολεία, Πανεπιστήμια και ΤΕΙ (σσ: είναι ενδεικτικό ότι στον προϋπολογισμό δεν προβλέπεται συγκεκριμένο κονδύλι για πετρέλαιο, ρεύμα, νερό και τηλέφωνο στα σχολεία),
• εκτινάσσει περαιτέρω το δημόσιο χρέος πάνω από 193% του ΑΕΠ

και – με μία κουβέντα – «φωτογραφίζει», ένα προς ένα, τα μέτρα που από κοινού ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι με το τρίτο Μνημόνιο.  
    Μέτρα που προφανώς, δεν είναι παροδικά, αλλά όπως και εκείνα των προηγούμενων Μνημονίων «ήρθαν για να μείνουν».
    Σημείωση: Σύμφωνα με τον καταμερισμό των βαρών, τα νέα αυτά μέτρα θα… πλήξουν τους μονοπωλιακούς ομίλους κατά 589 εκατομμύρια ευρώ. Αυτά προβλέπονται στον προϋπολογισμό.
    Δηλαδή οι έχοντες και κατέχοντες, το μεγάλο κεφάλαιο, θα πληρώσει (αν πληρώσει κάτι) από τα νέα βάρη που περιγράφονται στον προϋπολογισμό, ένα ποσό που όλο κι όλο δεν ξεπερνά το 8% των νέων βαρών.
    Το υπόλοιπο 92% – έτσι καταγράφεται στον… «αριστερό» προϋπολογισμό – θα το πληρώσουν άλλοι. Μήπως υποψιάζεστε ποιοι;
***
Υστερόγραφο 1: Ο επιμερισμός των βαρών με αυτόν τον τρόπο (92% ο λαός – 8% οι έχοντες) είναι και ο δρόμος για τη «συντριβή της διαπλοκής». Την υποσχέθηκε άλλωστε ο πρωθυπουργός χτες στη συνέντευξή του…
Υστερόγραφο 2: Δεν θα γίνουμε ίδιοι με τους άλλους, δήλωσε χτες ο κ. Α.Τσίπρας. Προφανώς. Ίδια με των άλλων είναι μόνο τα μνημόνια και οι προϋπολογισμοί που ψηφίζει ο κ. Τσίπρας…
Πηγή: enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Τα άκυρα επιχειρήματα και η οικονομία της σκέψης

Ως άκυρα επιχειρήματα ονομάζεται μια μεγάλη σειρά από εσφαλμένα ή ατελή σκεπτικά που διαπιστώνονται στην ανθρώπινη επικοινωνία και στη διατύπωση κρίσεων. Το πρώτο έργο στο οποίο εντοπίζονται και περιγράφονται τέτοιοι συλλογισμοί είναι οι Σοφιστικοὶ ἔλεγχοι του Αριστοτέλη, όπου παρατίθενται μία σειρά από τεχνικές, λεκτικά και λογικά τεχνάσματα, που χρησιμοποιούσαν οι σοφιστές ως γυμνάσματα για να οδηγούν τον συνομιλητή τους σε παράδοξο συμπέρασμα και πλάνη. Ο κατάλογος εμπλουτίστηκε αργότερα μετά τον Μεσαίωνα στη λατινική βιβλιογραφία γι αυτό πολλά από τα δημοφιλή άκυρα επιχειρήματα διασώζονται με λατινική ονομασία.¹
Τα άκυρα επιχειρήματα είναι πολύ συχνά στην ανθρώπινη επικοινωνία. Άλλοτε μπορεί να είναι υποκινούμενα για την χειραγώγηση της γνώμης των άλλων και την εξασφάλιση συναίνεσης, άλλοτε όμως τα αναπτύσσουμε μόνοι μας ως συντομεύσεις σκεπτικού που μας διευκολύνουν να καταλήγουμε σε συμπεράσματα και να μην απεραντολογούμε, συχνά και υπό την πίεση λήψης αποφάσεων. Συγκεκριμένα εκτιμούμε ότι τα άκυρα επιχειρήματα αποβλέπουν στην οικονομία της σκέψης με την έννοια της εξοικονόμησης ενέργειας, γιατί και η διαδικασία της σκέψης–όπως και αν μεταφράζεται βιοχημικά στον ανθρώπινο οργανισμό–απαιτεί ενεργειακή δαπάνη. Επομένως ως έκφανση εξοικονόμησης ενέργειας, τα άκυρα επιχειρήματα, μερικά από τα οποία παραθέτουμε ακολούθως, δεν είναι αυτά καθαυτά μεμπτά, δεδομένου ότι η εξοικονόμηση ενέργειας είναι κινητήριος δύναμη του πολιτισμού (η τεμπελιά είναι ο λόγος για τον οποίο ο άνθρωπος ανακάλυψε τον τροχό). Είναι όμως σημαντικό να έχουμε γνώση και επίγνωση των άκυρων τρόπων σκέψης, δηλαδή των σκεπτικών με τα οποία δεν είναι σίγουρο ότι οδηγούμαστε σε αληθή συμπεράσματα, για να αποφεύγουμε την εξαπάτηση ή την αυταπάτη. Παραθέτουμε οκτώ μόνο από τα δημοφιλέστερα ίσως άκυρα επιχειρήματα, μολονότι ο κατάλογος είναι μεγάλος και πάντα ανοιχτός σε προσθήκες, γιατί φαίνεται πως είναι ανεξάντλητη η επινοητικότητα του ανθρώπου, όταν κάτι τον βοηθά να σκεφτεί λιγότερο ή και να κατευθύνει τους άλλους να κάνουν το ίδιο.

1. Argumentum ad hominem (επιχείρημα κατά του προσώπου, homo = άνθρωπος στα λατινικά, αιτιατική hominem). Το επιχείρημα αυτό περιγράφει την περίπτωση κατά την οποία απορρίπτουμε ή δεχόμαστε το περιεχόμενο μιας πρότασης με βάση το ποιος το λέει, π.χ. αν ο Γιάννης μας λέει πως ο μπρούτζος είναι κράμα χαλκού με κασσίτερο, αυτό το δεχόμαστε ή το απορρίπτουμε με βάση το αν συμπαθούμε τον Γιάννη, με βάση τη διαγωγή του Γιάννη σε άλλα θέματα, την οικογένεια του Γιάννη, τον χαρακτήρα του, τις πολιτικές του πεποιθήσεις, προηγούμενες ορθές ή εσφαλμένες κρίσεις του Γιάννη σε άλλα θέματα κτλ. Ωστόσο τίποτε από όλα αυτά πραγματικά δεν σχετίζεται με την αλήθεια ή μη του περιεχομένου της πρότασης: ο μπρούτζος είναι κράμα χαλκού με κασσίτερο. Η πρόταση αυτή είναι αληθής ή ψευδής με βάση το περιεχόμενό της, τη σημασία των λέξεων που τη συναποτελούν και την αντικειμενική πραγματικότητα. Όχι με βάση τον εκφωνητή της.

2. Argumentum ad temperantiam (επιχείρημα του συμβιβασμού ή της χρυσής τομής, temperantia = αυτοσυγκράτηση, εγκράτεια). Το επιχείρημα αυτό περιγράφει την περίπτωση κατά την οποία δεχόμαστε ως σωστή τη θέση που βρίσκεται στο μέσον δύο ακραίων τοποθετήσεων. Θεωρούμε δηλαδή με το ad temperantiam ότι η αλήθεια βρίσκεται στο μέσον δύο ακραίων θέσεων. Η αλήθεια όμως είναι αυτονόητο πως βρίσκεται εκεί που βρίσκεται η αλήθεια και δεν μπορεί κάποιος μηχανισμός εξοικονόμησης σκέψης να μας τη δώσει ή να μας απαλλάξει από την τοποθέτηση των άκρων ή τον κόπο της προσωπικής εξέτασης των πραγμάτων. Για παράδειγμα, αν έχουμε από κάποιον την πληροφορία ότι ο Γιάννης είναι πολύ λιτοδίαιτος και από κάποιον άλλον την πληροφορία ότι ο Γιάννης είναι ιδιαίτερα φαγανός (μιλώντας πάντα για τον ίδιο Γιάννη κατά το ίδιο χρονικό διάστημα), δεν μπορούμε να συμπεράνουμε ορθά ότι ο Γιάννης τρέφεται φυσιολογικά (η μέση θέση), που θα μας υποδείκνυε το argumentum ad temperantiam. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα δεν υπάρχει μέση θέση. Για παράδειγμα η πρόταση: ο Γιάννης έκλεψε το βάζο με το γλυκό, μπορεί να είναι ή αληθής ή ψευδής. Δεν υπάρχει μέση θέση.
3. Argumentum ad multitudinem ή argumentum ad numerum (το επιχείρημα της πλειοψηφίας, multitudo = πλειοψηφία, αιτιατική multitudinem). Με βάση το επιχείρημα αυτό δεχόμαστε σωστή μια θέση επειδή την υποστηρίζουν οι περισσότεροι. Είναι όμως αυτονόητο ότι κάτι είναι αληθές ή ψευδές ανεξάρτητα με τον αριθμό των ανθρώπων που το υποστηρίζουν. Από την ιστορία γνωρίζουμε για πόσα πράγματα ήταν πεπεισμένο πλήθος ανθρώπων, τα οποία τελικά αποδείχτηκε ότι δεν είναι αλήθεια. Φυσικά η κρίση της πλειοψηφίας είναι λογικό να μας επηρεάζει και να θεωρούμε περισσότερο αξιόπιστο κάτι που το λένε οι πιο πολλοί (που και αυτό μπορεί να είναι υποκειμενική εκτίμηση, αν δεν βασίζεται σε αριθμητικά και στατιστικά στοιχεία, δεν είναι σίγουρο πως έχουμε σαφή εικόνα πάντα για το ‘τι λένε οι πολλοί’), όμως δεν έχει καμία απολύτως σημασία για την αλήθεια μίας πρότασης Χ το πόσοι την υποστηρίζουν. Το Χ είναι αληθές ή ψευδές με βάση το περιεχόμενό του και την αντικειμενική πραγματικότητα και όχι με βάση τον αριθμό των υποστηρικτών της αλήθειας του.
4. ὁ παρὰ τὸ ἑπόμενον ἔλεγχος (είδος non sequitur = ανακόλουθος συλλογισμός). Πρόκειται για είδος άκυρου επιχειρήματος που αφορά τους υποθετικούς συλλογισμούς. Περιγράφει την περίπτωση κατά την οποία όταν ξέρουμε ότι ισχύει κάτι, θεωρούμε αυτόματα ότι ισχύει και το αντίθετο, δηλαδή αν το Α οδηγεί στο Β, θεωρούμε ότι και το Β οδηγεί στο Α, το οποίο όμως, εφόσον δεν μας δίνεται τέτοια πληροφορία, δεν ισχύει και είναι άκυρος συλλογισμός. Το παράδειγμα που ακολουθεί είναι αυτούσιο από τον Αριστοτέλη: καὶ ἐπεὶ συμβαίνει τὴν γῆν ὕσαντος γίνεσθαι διάβροχον, κἂν ᾖ διάβροχος, ὑπολαμβάνομεν ὗσαι. Τὸ δ´ οὐκ ἀναγκαῖον. «Και επειδή ισχύει πως όταν βρέχει η γη είναι βρεγμένη, θεωρούμε και πως όταν είναι βρεγμένη πως έχει βρέξει. Αυτό όμως δεν είναι απαραίτητο.» (Αριστοτέλης, Σοφιστικοί Έλεγχοι 168a). Άλλο παράδειγμα: Αν ο Γιάννης κέρδισε το λαχείο, είναι χαρούμενος. Όμως το ότι είναι χαρούμενος αντιστρόφως δεν σημαίνει ότι κέρδισε το λαχείο. Άλλο παράδειγμα: Αν ο Γιάννης με κατηγόρησε στη Μαρία, η Μαρία θα είναι θυμωμένη μαζί μου. Όμως το ότι είναι θυμωμένη η Μαρία δεν σημαίνει ότι με κατηγόρησε ο Γιάννης, εφόσον δεν υπάρχουν τέτοια δεδομένα.
5. Ο αναλογικός συλλογισμός (η λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ επαγωγής και κενολογίας). Ο αναλογικός συλλογισμός είναι είδος επαγωγικού συλλογισμού που βασίζεται στην παρομοίωση και τη μεταφορά (μετακίνηση μεταξύ γνωστικών μοντέλων). Είναι η περίπτωση κατά την οποία λέμε πως με τον ίδιο τρόπο που κάτι ισχύει σε μία περίπτωση πρέπει να ισχύει και σε άλλη περίπτωση η οποία έχει συγκεκριμένες ομοιότητες με την πρώτη, π.χ. όταν λέμε πως ό,τι είναι το γάντι για το χέρι είναι η κάλτσα για το πόδι. Η μέθοδος αυτή (της οποίας βασικός εισηγητής είναι ο Σωκράτης) είναι χρήσιμη για την προσέγγιση εννοιών και φαινομένων, είναι όμως σημαντικό να θυμόμαστε πως το χέρι δεν είναι πόδι και η συγκεκριμένη προσέγγιση έχει όρια και κινδύνους υπεργενίκευσης και κενολογίας. Ο Αριστοτέλης επισημαίνει ότι ο μεταφορικός συλλογισμός είναι δείγμα ευφυίας (Αριστοτέλης, Ποιητική 1459a 7: εὐφυΐας τε σημεῖόν ἐστι), ωστόσο στην κριτική που κάνει στην πλατωνική θεωρία των ειδών (γνωστή ως θεωρία των Ιδεών), ουσιαστικά απορρίπτει τον μεταφορικό συλλογισμό ως εργαλείο για την επιστημονική έρευνα και την εξαγωγή αξιόπιστων συμπερασμάτων (Αριστοτέλης, Μετά τα Φυσικά A 991a 20: τὸ δὲ λέγειν παραδείγματα αὐτὰ εἶναι καὶ μετέχειν αὐτῶν τἆλλα κενολογεῖν ἐστὶ καὶ μεταφορὰς λέγειν ποιητικάς «Το να λέει κανείς ότι (οι ιδέες) είναι τα πρωταρχικά σχήματα και πως τα άλλα πράγματα βασίζονται σε αυτές αποτελεί κενολογία και χρήση ποιητικών μεταφορών»). Άλλο παράδειγμα για το επισφαλές του αναλογικού συλλογισμού βρίσκουμε στην λαϊκή έκφραση: Ένα σάπιο μήλο μπορεί να χαλάσει εκατό υγιή, όμως εκατό υγιή μήλα ένα σάπιο δεν μπορούν να το κάνουν καλό. Η ρήση αυτή συνήθως λέγεται για την ανθρώπινη φαυλότητα και υπονοεί πως άνθρωπος αλλάζει μόνο προς το κακό με μη αναστρέψιμο τρόπο. Το βασικό εμπειρικό δεδομένο που παραβλέπεται εδώ είναι πως ο άνθρωπος δεν είναι μήλο.
6. Post hoc ergo propter hoc (μετάφραση: ‘μετά από αυτό άρα εξαιτίας αυτού’). Το σκεπτικό αυτό περιγράφει την περίπτωση κατά την οποία υπάρχει σύγχυση μεταξύ χρονικής διαδοχής και αιτιώδους σχέσης, δηλαδή όταν κάτι γίνεται μετά από κάτι άλλο θεωρούμε ότι το πρώτο προέκυψε εξαιτίας του δεύτερου. Αυτό συμβαίνει επειδή όταν δύο πράγματα συνδέονται αιτιακά (δηλαδή το Α προκαλεί το Β), π.χ. Α: έσπρωξα το βάζο και Β: έπεσε το βάζο) πράγματι έχουν και σχέση χρονικής διαδοχής (δηλαδή το Β: πτώση βάζου γίνεται μετά το Α: σπρώξιμο βάζου). Η απλή χρονική διαδοχή όμως δεν σημαίνει απαραίτητα αιτιώδη σχέση, π.χ. το ότι ευχήθηκε κανείς κάτι, καλό ή κακό, και μετά έγινε δεν σημαίνει ότι υπάρχει αιτιώδης σχέση ανάμεσα στα δύο γεγονότα. Μπορεί να υπάρχει, μπορεί και όχι. Μπορεί. Άλλο παράδειγμα: κατηγόρησα τη Μαρία στον Γιάννη και την επόμενη μέρα η Μαρία είναι απόμακρη. Το άκυρο αυτό επιχείρημα θα μας υποδείκνυε ότι τα δύο συμβάντα συνδέονται αιτιακά επειδή συνδέονται χρονικά, είναι σε σχέση χρονικής διαδοχής. Δεν ξέρουμε όμως σίγουρα ότι συνδέονται και αιτιακά, αν δεν έχουμε άλλα δεδομένα.
7. Η αρχή του ενός αιτίου. Το σκεπτικό αυτό αναφέρεται στην περίπτωση κατά την οποία υπεραπλουστεύεται μια κατάσταση, και ανάγεται σε μία και μόνο αιτία, μολονότι στην πραγματικότητα μπορεί να είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων. Συνήθως έχει πολλές αιτίες ένα γεγονός ή μια κατάσταση, κακή ή καλή, και όχι μόνο μία, στην οποία μπορεί εσφαλμένα να καταλήγουμε παραβλέποντας τις άλλες ή υποτιμώντας αυθαίρετα τη σπουδαιότητά τους. Ακόμη και απλά γεγονότα, όπως η θραύση ενός βάζου, αναλύονται σε πολλές αιτίες: (1) το ότι κάποιος έσπρωξε το βάζο, εσκεμμένα ή άθελα, (2) το υλικό από το οποίο ήταν φτιαγμένο το βάζο, (3) την αρχική τοποθέτηση του βάζου, (4) το υλικό στο οποίο έπεσε το βάζο, (5) τον νόμο της βαρύτητας. Η υπεραπλούστευση καταστάσεων, που είναι μια από της τακτικές της προπαγάνδας, επιτρέπει τη συσπείρωση ανθρώπων κάτω από ένα μόνο σύνθημα και καλλιεργεί θυμό προς άτομα ή ομάδες, που εν μέρει μόνο έχουν ευθύνη ή αναπτύσσει προσδοκίες από άτομα, ομάδες ή γεγονότα που εν μέρει μόνο μπορούν να ωφελήσουν. Η αρχή του ενός αιτίου αναστέλλει την ολοκληρωμένη αντιμετώπιση δυσμενών φαινομένων που αναλύονται σε πολλούς παράγοντες ή καταθλίβει όταν θεωρούμε μοναδικό αίτιο μιας κατάστασης κάτι στο οποίο δεν μπορούμε να επέμβουμε. Η πραγματικότητα είναι πολυσύνθετη, όπως για παράδειγμα και το χτίσιμο ενός σπιτιού ή ακόμη και η μεταμόσχευση νεφρού, που είναι σύνθετα αλλά εφικτά πράγματα και επιτυγχάνονται με τη συμβολή πολλών παραγόντων.
8. Argumentum ad verecundiam (Επίκληση στη γενική αυθεντία). Το επιχείρημα αυτό περιγράφει την περίπτωση κατά την οποία χρησιμοποιείται το γενικό κύρος του ομιλούντος ή του εκφραστή/υποστηρικτή κάποιας θέσης ως επιβεβαίωση για την αλήθεια της. Ότι δηλαδή κάποια θέση που διατύπωσε για παράδειγμα ο Γκάντι ή ο Αριστοτέλης είναι αλήθεια απλά και μόνο επειδή την διατύπωσε ο Γκάντι ή ο Αριστοτέλης. Γενικότερες απόψεις και διατυπώσεις προσώπων με παγκόσμια αναγνώριση και κύρος είναι άξιες εξέτασης και συχνά πολύτιμες για την ευστοχία τους. Τις δεχόμαστε όμως για το περιεχόμενό τους, αφού το εξετάσουμε, όχι λόγω του κύρους αυτών που τις διατύπωσαν. Μπορεί να ενισχύουν μια θέση αλλά δεν επαρκούν από μόνες τους για να υποστηρίξουμε την αλήθεια της.
Ο κατάλογος των άκυρων επιχειρημάτων είναι πολύ μεγάλος και στα είδη και στις παραλλαγές του κάθε επιχειρήματος. Όπως αναφέραμε, τα άκυρα επιχειρήματα φαίνεται πως αποβλέπουν στην οικονομία της σκέψης. Η χρήση τους όμως εμπεριέχει ρίσκο πλάνης και είναι σημαντικό να τα αναγνωρίζουμε στον λόγο των άλλων, αλλά και να τα συνειδητοποιούμε στη δική μας σκέψη.
1^. Βλ. ιδιαίτερα John Locke (1690) Essay concerning human understanding.

 Κατερίνα Χατζοπούλου

Διαβάστε περισσότερα

Ο οικονομικός πόλεμος των ΗΠΑ εναντίον της Βενεζουέλας πετυχαίνει το στόχο του

Η χώρα ξανά στα νύχια του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού

Οι κάλπες των βουλευτικών εκλογών στην Βενεζουέλα, για πρώτη φορά μετά από 16 ολόκληρα χρόνια, ανέδειξαν τη Δεξιά αντιπολίτευση της χώρας ως πρώτη δύναμη του κοινοβουλίου, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή για τη χώρα της λατινικής Αμερικής. Ο συνασπισμός της νεοφιλελεύθερης αντιπολίτευσης κέρδισε 99 έδρες επί συνόλου 167 και οι τσαβικοί υπέστησαν την πρώτη τους ήττα.

Σχεδόν τα τρία πέμπτα του κοινοβουλίου ελέγχονται πλέον από τη Δημοκρατική Ενότητα, ενώ το Σοσιαλιστικό Κόμμα του προέδρου της χώρας Νικολάς Μαδούρο, διαδόχου του Ούγκο Τσάβες, κατέλαβε μόλις 46 έδρες. Η πρόεδρος του εθνικού εκλογικού συμβουλίου Τιμπισάι Λουσένα ανακοίνωσε επίσημα τα αποτελέσματα, σημειώνοντας πως οι εκλογές διεξήχθησαν σε ήρεμο κλίμα και με μεγάλη συμμετοχή.

Η αντιπολίτευση ενισχύθηκε ιδιαίτερα από τη λαϊκή δυσαρέσκεια που προκλήθηκε από την οικονομική κρίση λόγω της πτώσης των τιμών του πετρελαίου. Η νίκη της αντιπολίτευσης σηματοδοτεί μια ιστορική καμπή μετά την άνοδο στην εξουσία του Τσάβες το 1999. Παρά την ήττα, ο Νικολάς Μαδούρο διατηρεί ισχυρές εξουσίες, καθώς το σύστημα της χώρας είναι προεδρικό και πλέον η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις επόμενες κινήσεις του, αλλά και τρόπο που οι δύο πλευρές θα συνεργαστούν.

http://tvxs.gr/news/ellada/istoriki-niki-tis-antipoliteysis-sti-benezoyela

Διαβάστε περισσότερα

Οι Αμαζόνες ξεσαλώνουν τώρα -του Περικλή Κοροβέση

Αυτά που ξέραμε για τις Αμαζόνες τα οφείλουμε στον Ηρόδοτο, που είχε ταξιδέψει στις παρυφές της Σκυθίας, μιας αχανούς στέπας με απροσδιόριστα σύνορα, βορειοανατολικά της Μαύρης Θάλασσας. Εκεί άκουσε για τον θρύλο των αήττητων γυναικών-πολεμιστριών, που αγνοούσαν οποιαδήποτε γυναικεία δουλειά αλλά ήξεραν τα πάντα για τον πόλεμο.
Φοβερές ιππεύτριες, δεξιοτέχνες στην τοξοβολία -λέγεται πως έκοβαν το ένα στήθος τους, για να παραμένει σταθερό το τόξο τους καθώς κάλπαζαν στις άγριες και επιθετικές στέπες-, είχαν πάρει δίκαια ή άδικα τον τίτλο των ανδροκτόνων.
Εντούτοις, στην καθημερινή ειρηνική ζωή τους, ήταν τόσο ερωτικές που ένδοξοι ήρωες όπως ο Ηρακλής και ο Θησέας ταξίδεψαν στη μακρινή Σκυθία για να βρουν ταίρι. Ο πρώτος βρήκε την Ιππολύτη και ο δεύτερος την αδελφή της, την Αντιόπη. Κατά μία εκδοχή λέγεται ότι τις βίασαν.
Εγώ το θεωρώ απίθανο. Αν είχε γίνει κάτι τέτοιο, θα τελείωνε εδώ η καριέρα των δύο ηρώων μας. Τα τόξα οι Αμαζόνες δεν τα είχαν για διακόσμηση και ήξεραν πού να σημαδέψουν. Οπως θα δούμε και παρακάτω, οι Αμαζόνες δημιουργούσαν μια ακαταμάχητη ερωτική έλξη και είχαν και τα δύο τους στήθη ανέπαφα.
Ο Θησέας δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από την Αντιόπη και έγραψε στα παλιά του τα σανδάλια το βασίλειό του στην Αθήνα. Αλλά τελικά επικράτησε η λογική. Και η όμορφη Αμαζόνα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και γέννησε ένα ωραίο αγόρι, τον Ιππόλυτο.
Και έτσι έχουμε τον πρώτο Σκυθοέλληνα πρίγκιπα που, αν δεν χανόταν τόσο νωρίς και τόσο άδικα, ίσως να είχαμε και σκυθικό πολιτισμό στην Αθήνα. Από τη γοητεία των Αμαζόνων δεν ξέφυγαν ούτε ο Αχιλλέας αλλά ούτε και ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος.
Οι Αμαζόνες πολεμούσαν με την πλευρά των Τρώων και η βασίλισσά τους, η Πενθεσίλεια, ήταν ισάξια του Αχιλλέα. Και συγκρούστηκαν άγρια. Και αν ο Αχιλλέας δεν ήταν άτρωτος, ίσως να τον είχαμε χάσει και ο Τρωικός Πόλεμος να είχε άλλη κατάληξη.
Αλλά η Πενθεσίλεια είναι αυτή που πεθαίνει. Και όταν ο νικητής βγάζει το κράνος της αντιπάλου και πέφτουν τα πλούσια ξανθά μαλλιά της νεκρής στους ώμους της και αναδεικνύεται η ανεπανάληπτη ομορφιά της, ο Αχιλλέας καταλαμβάνεται από ένα άγριο ερωτικό πάθος. Αλλά πια είναι αργά.
Ο Ομηρος δεν ήξερε το δικό μας σύνθημα: «Κάντε έρωτα, όχι πόλεμο». Ο ζωγράφος Εξηκίας ωστόσο απαθανάτισε τη στιγμή σε ένα αγγείο που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο. Αλλά και στη μετόπη του Παρθενώνα υπάρχει η Αμαζονομαχία, όπου γυμνοί Ελληνες πολεμούν τις Αμαζόνες οι οποίες φορούσαν αιθέρια ρούχα.
Ο Πλούταρχος, περίπου επτά αιώνες μετά τον Ηρόδοτο, αναφέρει, αν και με κάποια ερωτηματικά, πως ο Μέγας Αλέξανδρος άφησε τον στρατό του στην τύχη του για να περάσει δεκατρείς μέρες στην αγκαλιά της Θαλεστρίδος, μιας άλλης Αμαζόνας, σε μια ειδυλλιακή γωνιά της Κασπίας Θάλασσας.
Οπως και να ’χουν τα πράγματα, ο μύθος των Αμαζόνων παρέμεινε ζωντανός στην αρχαία Ελλάδα, πέρασε στους Ρωμαίους και από κει στους δραματουργούς (Σενέκας, Ρακίνας, Σέξπιρ, χωρίς να λογαριάζουμε τον Ευριπίδη που υπήρξε ο πρώτος διδάξας).
Στις ανασκαφές που έγιναν από τη σημερινή Βουλγαρία μέχρι την ανατολική Μογγολία, δηλαδή στην περιοχή που οι αρχαίοι Ελληνες αποκαλούσαν Σκυθία, βρέθηκαν πολλοί τάφοι με πολεμιστές που είχαν θαφτεί με τιμές, με τα όπλα τους – καμιά φορά είχε θαφτεί δίπλα τους και το άλογό τους.
Και όλοι πίστευαν πως ήταν άντρες. Αλλά το 2004, οι νεκροί άλλαξαν φύλο. Ηταν γυναίκες, όπως απέδειξε το DNA τους. Αρα ο Ηρόδοτος για μία ακόμα φορά είχε δίκιο. Μετέφερε μια ιστορική πραγματικότητα που πέρασε στον μύθο. Επρεπε ο δυστυχής να περιμένει δυόμισι χιλιάδες χρόνια για να δικαιωθεί.
Σήμερα ξέρουμε με σιγουριά πως οι Αμαζόνες υπήρξαν και μαρτυρούν την ισότητα των δύο φύλων στη βαρβαρική Σκυθία, ενώ, ακόμα και στην κλασική Αθήνα, οι γυναίκες ήταν περιορισμένες στα οικιακά τους καθήκοντα.
Η ερευνήτρια Adrienne Mayor* ψάχνοντας κεντροασιατικές και κινεζικές πηγές, μέσα από παραδόσεις, επικά ποιήματα, όλες πηγές μη ελληνικές (Καύκασος, Περσία, Αζερμπαϊτζάν), και μέσα από την εικονογραφία των αγγείων, μας παρέδωσε ακόμα και ονόματα Αμαζόνων που είχαν πολεμικά προσωνύμια (Σιδερένια, Σπαθοφόρα, Μη χάσεις κ.λπ.).
Αυτή η σχετικά πρόσφατη ανακάλυψη της ιστορικότητας των Αμαζόνων, δηλαδή γυναικών με πλήρη ισότητα φύλου, σε νομαδικές βαρβαρικές φυλές, θέτει από μόνο της ένα ερώτημα: Τι είναι πολιτισμός και τι είναι βαρβαρότητα;
Και ακόμα, για να μπούμε στα χωράφια του Φρόιντ: Τι έκανε όλους αυτούς τους ωραίους Ελληνες, μυθικούς ή ιστορικούς, να πιάνονται από τον ποδόγυρο των Αμαζόνων και να μην τον αφήνουν με καμιά κυβέρνηση; Μήπως το πάθος για την ελευθερία είναι βάρβαρο; Δηλαδή, χωρίς κανόνες;
*Τhe Amazons: Lives and legends of warrior woman, εκδόσεις Princeton
Αυτά που ξέραμε για τις Αμαζόνες τα οφείλουμε στον Ηρόδοτο, που είχε ταξιδέψει στις παρυφές της Σκυθίας, μιας αχανούς στέπας με απροσδιόριστα σύνορα, βορειοανατολικά της Μαύρης Θάλασσας. Εκεί άκουσε για τον θρύλο των αήττητων γυναικών-πολεμιστριών, που αγνοούσαν οποιαδήποτε γυναικεία δουλειά αλλά ήξεραν τα πάντα για τον πόλεμο.
Φοβερές ιππεύτριες, δεξιοτέχνες στην τοξοβολία -λέγεται πως έκοβαν το ένα στήθος τους, για να παραμένει σταθερό το τόξο τους καθώς κάλπαζαν στις άγριες και επιθετικές στέπες-, είχαν πάρει δίκαια ή άδικα τον τίτλο των ανδροκτόνων.
Εντούτοις, στην καθημερινή ειρηνική ζωή τους, ήταν τόσο ερωτικές που ένδοξοι ήρωες όπως ο Ηρακλής και ο Θησέας ταξίδεψαν στη μακρινή Σκυθία για να βρουν ταίρι. Ο πρώτος βρήκε την Ιππολύτη και ο δεύτερος την αδελφή της, την Αντιόπη. Κατά μία εκδοχή λέγεται ότι τις βίασαν.
Εγώ το θεωρώ απίθανο. Αν είχε γίνει κάτι τέτοιο, θα τελείωνε εδώ η καριέρα των δύο ηρώων μας. Τα τόξα οι Αμαζόνες δεν τα είχαν για διακόσμηση και ήξεραν πού να σημαδέψουν. Οπως θα δούμε και παρακάτω, οι Αμαζόνες δημιουργούσαν μια ακαταμάχητη ερωτική έλξη και είχαν και τα δύο τους στήθη ανέπαφα.
Ο Θησέας δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από την Αντιόπη και έγραψε στα παλιά του τα σανδάλια το βασίλειό του στην Αθήνα. Αλλά τελικά επικράτησε η λογική. Και η όμορφη Αμαζόνα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και γέννησε ένα ωραίο αγόρι, τον Ιππόλυτο.
Και έτσι έχουμε τον πρώτο Σκυθοέλληνα πρίγκιπα που, αν δεν χανόταν τόσο νωρίς και τόσο άδικα, ίσως να είχαμε και σκυθικό πολιτισμό στην Αθήνα. Από τη γοητεία των Αμαζόνων δεν ξέφυγαν ούτε ο Αχιλλέας αλλά ούτε και ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος.
Οι Αμαζόνες πολεμούσαν με την πλευρά των Τρώων και η βασίλισσά τους, η Πενθεσίλεια, ήταν ισάξια του Αχιλλέα. Και συγκρούστηκαν άγρια. Και αν ο Αχιλλέας δεν ήταν άτρωτος, ίσως να τον είχαμε χάσει και ο Τρωικός Πόλεμος να είχε άλλη κατάληξη.
Αλλά η Πενθεσίλεια είναι αυτή που πεθαίνει. Και όταν ο νικητής βγάζει το κράνος της αντιπάλου και πέφτουν τα πλούσια ξανθά μαλλιά της νεκρής στους ώμους της και αναδεικνύεται η ανεπανάληπτη ομορφιά της, ο Αχιλλέας καταλαμβάνεται από ένα άγριο ερωτικό πάθος. Αλλά πια είναι αργά.
Ο Ομηρος δεν ήξερε το δικό μας σύνθημα: «Κάντε έρωτα, όχι πόλεμο». Ο ζωγράφος Εξηκίας ωστόσο απαθανάτισε τη στιγμή σε ένα αγγείο που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο. Αλλά και στη μετόπη του Παρθενώνα υπάρχει η Αμαζονομαχία, όπου γυμνοί Ελληνες πολεμούν τις Αμαζόνες οι οποίες φορούσαν αιθέρια ρούχα.
Ο Πλούταρχος, περίπου επτά αιώνες μετά τον Ηρόδοτο, αναφέρει, αν και με κάποια ερωτηματικά, πως ο Μέγας Αλέξανδρος άφησε τον στρατό του στην τύχη του για να περάσει δεκατρείς μέρες στην αγκαλιά της Θαλεστρίδος, μιας άλλης Αμαζόνας, σε μια ειδυλλιακή γωνιά της Κασπίας Θάλασσας.
Οπως και να ’χουν τα πράγματα, ο μύθος των Αμαζόνων παρέμεινε ζωντανός στην αρχαία Ελλάδα, πέρασε στους Ρωμαίους και από κει στους δραματουργούς (Σενέκας, Ρακίνας, Σέξπιρ, χωρίς να λογαριάζουμε τον Ευριπίδη που υπήρξε ο πρώτος διδάξας).
Στις ανασκαφές που έγιναν από τη σημερινή Βουλγαρία μέχρι την ανατολική Μογγολία, δηλαδή στην περιοχή που οι αρχαίοι Ελληνες αποκαλούσαν Σκυθία, βρέθηκαν πολλοί τάφοι με πολεμιστές που είχαν θαφτεί με τιμές, με τα όπλα τους – καμιά φορά είχε θαφτεί δίπλα τους και το άλογό τους.
Και όλοι πίστευαν πως ήταν άντρες. Αλλά το 2004, οι νεκροί άλλαξαν φύλο. Ηταν γυναίκες, όπως απέδειξε το DNA τους. Αρα ο Ηρόδοτος για μία ακόμα φορά είχε δίκιο. Μετέφερε μια ιστορική πραγματικότητα που πέρασε στον μύθο. Επρεπε ο δυστυχής να περιμένει δυόμισι χιλιάδες χρόνια για να δικαιωθεί.
Σήμερα ξέρουμε με σιγουριά πως οι Αμαζόνες υπήρξαν και μαρτυρούν την ισότητα των δύο φύλων στη βαρβαρική Σκυθία, ενώ, ακόμα και στην κλασική Αθήνα, οι γυναίκες ήταν περιορισμένες στα οικιακά τους καθήκοντα.
Η ερευνήτρια Adrienne Mayor* ψάχνοντας κεντροασιατικές και κινεζικές πηγές, μέσα από παραδόσεις, επικά ποιήματα, όλες πηγές μη ελληνικές (Καύκασος, Περσία, Αζερμπαϊτζάν), και μέσα από την εικονογραφία των αγγείων, μας παρέδωσε ακόμα και ονόματα Αμαζόνων που είχαν πολεμικά προσωνύμια (Σιδερένια, Σπαθοφόρα, Μη χάσεις κ.λπ.).
Αυτή η σχετικά πρόσφατη ανακάλυψη της ιστορικότητας των Αμαζόνων, δηλαδή γυναικών με πλήρη ισότητα φύλου, σε νομαδικές βαρβαρικές φυλές, θέτει από μόνο της ένα ερώτημα: Τι είναι πολιτισμός και τι είναι βαρβαρότητα;
Και ακόμα, για να μπούμε στα χωράφια του Φρόιντ: Τι έκανε όλους αυτούς τους ωραίους Ελληνες, μυθικούς ή ιστορικούς, να πιάνονται από τον ποδόγυρο των Αμαζόνων και να μην τον αφήνουν με καμιά κυβέρνηση; Μήπως το πάθος για την ελευθερία είναι βάρβαρο; Δηλαδή, χωρίς κανόνες;
*Τhe Amazons: Lives and legends of warrior woman, εκδόσεις Princeton
efsyn.gr

Διαβάστε περισσότερα