Η κρίση στρατηγικής στο ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί σε στρατηγική ασφυξία τη χώρα

Η διαδικασία στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ πέρα από ουσιαστικά πολιτική- τουλάχιστον με δεδομένο το πώς έφθασε σε όσους δε συμμετείχαν – αναδεικνύει μια όχι τακτική αλλά στρατηγική διαφωνία μεταξύ δύο διαφορετικών δρόμων… 

 

του ΘΕΜΗ ΤΖΗΜΑ

Διαφωνία που φυσικά δεν αφορά μόνο το ΣΥΡΙΖΑ αλλά τη χώρα συνολικά και που επίσης δε διατρέχει μόνο το ΣΥΡΙΖΑ αλλά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.

Η πλειοψηφία ενέκρινε τη συμφωνία για την παράταση του ισχύοντος προγράμματος, δηλαδή του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης, η οποία οδηγεί και σε τρίτο, ίσως μετονομασθέν, μνημόνιο. Ο δρόμος αυτός δεν κερδίζει αλλά χάνει χρόνο εις βάρος της χώρας όπως ακριβώς έγινε με…

όλα τα μνημόνια. Οι επόμενοι 4 μήνες δε θα είναι μήνες απλά διαπραγμάτευσης εν κενώ αλλά αντίθετα μήνες έγερσης διαρκώς νέων αξιώσεων, επιβολής σκληρότατων όρων, περαιτέρω δέσμευσης της χώρας στο νεοαποικιακό πλαίσιο και απαξίωσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Όσοι μάλιστα επαναπαύονται αλαζονικά στην πρόσκαιρη δημοφιλία τους, το μόνο που πετυχαίνουν είναι να προετοιμάζουν μια ηχηρότερη ακόμα πτώση σε σχέση με όσες προηγήθηκαν.

Η χώρα χάνει χρόνο γιατί το αίσθημα ανάτασης του λαού θα αρχίσει να φθίνει στερώντας από την όποια κυβέρνηση το ισχυρότερο όπλο της, η αριστερά θα πληρώσει συνολικά βαρύτατο κόστος, το ελληνικό δημόσιο θα ξεζουμιστεί και θα αναλάβει νέες δεσμεύσεις, όπως ήδη κάνει και εν τέλει τέσσερις μήνες μετά η κυβέρνηση, ξέπνοα δε θα βαδίσει σε καμία σύγκρουση αλλά είτε σε κατάρρευση είτε σε πλήρη υπαναχώρηση.

Η μειοψηφία της ΚΕ πρότεινε άρνηση της συμφωνίας του Eurogroup και άρα ρήξη. Η στάση είναι αυτή είναι και έντιμη σε σχέση με το αποτέλεσμα των εκλογών και προνοητική σε σχέση με όσα έπονται. Βεβαίως θα ήταν και θα είναι ολοκληρωμένη όταν περιγράψει με ευκρίνεια τις προϋποθέσεις και τις συνέπειες μιας τέτοιας ρήξης: εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την Ευρωζώνη κατά προτίμηση μέσα από συμφωνία με τα κράτη- μέλη της, σχεδιασμό παραγωγικής ανασυγκρότησης με έμφαση στον α’ γενή και β’ γενή τομέα όπως και σε εξειδικευμένες υπηρεσίες, προετοιμασία του λαού για ένα δύσκολο προσεχές διάστημα προκειμένου να αναπτύξει τις δυνατότητές του και αναγκαστικά οργάνωση δυνάμεων σε ένα κίνημα- κόμμα ευρύτερο και διαφορετικό του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι πολύ δύσκολο για οργανωμένες δυνάμεις που μάλιστα μειοψηφούν σε ένα κυβερνητικό κόμμα να σηκώσουν το βάρος μιας τέτοιας ρήξης. Είναι κατανοητοί οι δισταγμοί και η αμυντική προσπάθεια διατήρησης της κυβέρνησης ακόμα και αν δεν ικανοποιεί με τα πεπραγμένα της, υπό το φόβο ότι αν πέσει έρχονται ίσως τα χειρότερα. Ωστόσο, τα ερωτήματα είναι αμείλικτα δεδομένου του στρατηγικού χαρακτήρα της διαφωνίας αλλά και της έντασης της κρίσης: μέσα από την κατεύθυνση που έχει λάβει η κυβέρνηση, τα αντιφατικά μηνύματα που εκπέμπει, τους λανθασμένους χειρισμούς ιδίως σε επίπεδο οικονομικού επιτελείου και τους εκβιασμούς των πιστωτών που επιβάλλουν συνέχιση της νεοαποικιακής εξάρτησης, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ πιθανό να βγει συνολικά απαξιωμένος και τότε ούτε η όποια αριστερή αντιπολίτευση θα μπορεί να σταθεί οπουδήποτε, έχοντας φορτωθεί τη συνενοχή από την άσκηση μιας πολιτικής ανακόλουθης προς τις ελπίδες του λαού.

Τί θα κάνουν λοιπόν οι σύντροφοι της αριστερής πλατφόρμας: άμυνα μήπως και βελτιωθούν τα πράγματα με σεβασμό στην κομματική πλειοψηφία ή ρήξη με πολύ μεγάλο κόστος βέβαια αλλά και με σχέδιο προκειμένου μαζί και με άλλες πολιτικές δυνάμεις από το σύνολο του πολιτικού φάσματος να συγκροτήσουν σχέδιο και κίνημα- κόμμα ικανά να εκφράσουν το λαϊκό αίσθημα ανάτασης;

TVXS

Διαβάστε περισσότερα

Η Μινεσότα φορολόγησε τους πλούσιους και πέτυχε!

«Την επόμενη φορά που κάποιος υποστηρικτής του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου πει ή γράψει σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης πως η φορολόγηση των πλουσίων και η αύξηση των μισθών «σκοτώνει» τις θέσεις εργασίας και την επιχειρηματικότητα, μπορείτε να στέλνετε αυτό το άρθρο».

Με το παραπάνω σχόλιο ξεκινάει το άρθρο του Κάρλ Γκίμπσον στην αμερικάνικη Huffington Post για τα αποτελέσματα της πολιτικής του Μαρκ Ντέιτον, ο οποίος τον Ιανουάριο του 2011 ανέλαβε κυβερνήτης της Μινεσότα (πληθυσμός 5,5 εκ.) με ελλειμματικό προϋπολογισμό ύψους 6,2 δις δολαρίων και ανεργία στο 7%. Ο προκάτοχός του, ο Τιμ Πόλεντι, υποψήφιος του Συντηρητικού Κόμματος, υπερηφανευόταν πως ποτέ δεν αύξηση του φόρους στις επιχειρήσεις. Το μόνο που είχε κάνει για να ενισχύσει τα έσοδα ήταν να αυξήσει τον φόρο στα τσιγάρα κατά 75 σεντ. Όσο για τις θέσεις εργασίας, από το 2003 έως το 2010, αυτές αυξήθηκαν μόλις κατά 6.200.

Στον αντίποδα ο Ντέιτον με την ανάληψη των καθηκόντων του αύξησε το φόρο εισοδήματος από 7,85% έως 9,85% για εισοδήματα πάνω από τις 150.000 δολάρια και για νοικοκυριά με εισόδημα άνω των 250.000 δολαρίων. Τα φορολογικά έσοδα αυξήθηκαν κατά 2,1 δις. Επίσης συμφώνησε σε αύξηση του κατώτατου μισθού στα 9,5 δολάρια την ώρα από το 2018 και προώθησε νόμο για μισθολογική ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών.

Οι Ρεπουμπλικάνοι προεξοφλούσαν για την πολιτική του Ντέιτον: «Θα χαθούν θέσεις εργασίας. Μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις θα κλείσουν ή θα φύγουν».

Τα αποτελέσματα…

Τελικά μέσα σε μια τετραετία, από το 2011 έως το 2015, οι θέσεις εργασίας αυξήθηκαν κατά 172.000, δηλαδή 165.800 θέσεις εργασίας περισσότερες από αυτές που είχε δημιουργήσει σε μια οκταετία ο Πολέντι. Ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής εισοδήματος στη Μινεσότα είναι ο τέταρτος υψηλότερος στη χώρα, ωστόσο το ποσοστό ανεργίας είναι πλέον το πέμπτο χαμηλότερο στις ΗΠΑ με 3,6%. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της αρμόδιας ομοσπονδιακής υπηρεσίας των ΗΠΑ, το έτος 2012-2013, το μέσο εισόδημα των κατοίκων της Μινεσότα ήταν κατά 10.000 υψηλότερο από το μέσο εισόδημα των αμερικανών. Σήμερα παραμένει ακόμη κατά 8.000 υψηλότερο από το μέσο αμερικανικό εισόδημα.

Μέχρι τα τέλη του 2013 η αύξηση της απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα ξεπέρασε τα επίπεδα προ κρίσης και η οικονομία της πολιτείας είναι η πέμπτη ταχύτερα αναπτυσσόμενη στις ΗΠΑ. Ακόμη η Μινεσότα, σύμφωνα με το Forbes, είναι η 9η φιλικότερη πολιτεία για τις επιχειρήσεις. Παρά την κινδυνολογία για αποχώρηση επιχειρήσεων και ενίσχυση της φοροδιαφυγής, 6.230 περισσότεροι κάτοικοι της Μινεσότα συμπεριελήφθησαν στα υψηλά εισοδήματα το 2013, μόλις ένα χρόνο μετά την αύξηση της φορολογίας. Τέλος από τον Ιανουάριο του 2015 η Μινεσότα έχει πλεόνασμα 1 δις δολάρια και ο Ντέιτον δεσμεύτηκε να επενδύσει πάνω από το 33% του πλεονάσματος στην εκπαίδευση για αναβάθμιση των δημόσιων σχολείων.

Το συμπέρασμα…

Ο λόγος που ο Ντέιτον άλλαξε ριζικά την οικονομία της Μινεσότα, μετατρέποντάς την σε μια από τις ισχυρότερες οικονομικά πολιτείες των ΗΠΑ βασίζεται στα απλά μαθηματικά, όπως αναφέρει ο Καρλ Γκίμπσον. Η αύξηση της φορολογίας σε αυτούς που μπορούν να πληρώσουν περισσότερα μετατρέπει το έλλειμμα σε πλεόνασμα. Η αύξηση του κατώτατου μισθού αυξάνει το μέσο εισόδημα. Και σε μια περιοχή που η εκπαίδευση ενισχύεται και αποτελεί προτεραιότητα στον προϋπολογισμό και η οικονομική ανάπτυξη είναι από τις υψηλότερες στη χώρα, το μόνο λογικό για τις επιχειρήσεις είναι να παραμείνουν. Είναι επίσημο: Η οικονομική θεωρία «Trickle-down» (*η μη φορολόγηση των υψηλών εισοδημάτων για ανάπτυξη της οικονομίας) είναι ανοησία. Η Μινεσότα το αποδεικνύει μια και καλή. Αν πιστεύετε το αντίθετο κάνετε λάθος.

Πηγή: tvxs.gr

Διαβάστε περισσότερα

Η Τουρκία γεννά διεθνή καχυποψία

Του Κώστα Ράπτη

Όσο προκλητική υπήρξε η έκδοση από την Τουρκία αγγελίας με την οποία δεσμευόταν μεγάλο τμήμα του βόρειου Αιγαίου εντός του FIR για αεροπορικές ασκήσεις με πραγματικά πυρά μέχρι το τέλος του 2015, τόσο ταχεία υπήρξε η ανάκλησή της, μετά τα έντονα διαβήματα της ελληνικής πλευράς στο ΝΑΤΟ, τον ICAO και τον ΟΗΕ.

Την αναδίπλωση επιτάχυναν ασφαλώς ακρότητες όπως η συμπερίληψη στην αρχική ΝΟΤΑΜ ακόμη και εναέριας περιοχής πάνω από έδαφος της Λήμνου (γεγονός που θα πρέπει μάλλον να αποδοθεί σε αβλεψία), όμως ο καθοριστικός παράγοντας ήταν ασφαλώς η αντίδραση του διεθνούς και δη του ατλαντικού παράγοντα. Γεγονός που υπενθυμίζει την καχυποψία που συναντά μεταξύ των συμμάχων της στην παρούσα φάση η Τουρκία – περισσότερο και από την καταχρεωμένη Ελλάδα.
Στον τουρκικό Τύπο μπορεί κανείς να συναντήσει σκωπτικά σχόλια, όπου το “στρατηγικό βάθος” της Τουρκίας υπολογίζεται στα… 180 μέτρα – όση και η απόσταση που έχει από τα τουρκο-συριακά σύνορα ο νέος χώρος ταφής του γενάρχη της οθωμανικής δυναστείας Süleyman Şah, μετά την επιχείρηση του περασμένου Σαββατοκύριακου για την εκκένωση του απειλούμενου από τζιχαντιστές μνημείου του.
Η πραγματικότητα, πάντως, είναι ότι η γειτονική χώρα διανύει περίοδο μεγάλης εσωστρέφειας, με αποτέλεσμα το αποτύπωμά της στις διεθνείς εξελίξεις να γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτο.
Η Τουρκία της παρούσης, είναι μια εξαιρετικά πολωμένη χώρα, όπου τα πάντα περιστρέφονται γύρω από την προσπάθεια του Tayyip Erdoğan να μετατρέψει το πολίτευμα σε προεδρικό (δια της κατάκτησης από το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης αυξημένης πλειοψηφίας 400 εδρών στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές), γύρω από τη “μάχη” των κυβερνώντων με το “παράλληλο κράτος” του ιεροκήρυκα Fethullah Gülen, τον νόμο περί ασφαλείας που γεννά φόβους ανάδυσης ενός αστυνομικού κράτους, την διαδικασία ρύθμισης του Κουρδικού που βρίσκεται σε λεπτή φάση, και τις σχεδόν καθημερινές καταγγελίες του Τούρκου προέδρου ότι η κεντρική τράπεζα και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης “προδίδουν” τα συμφέροντα της χώρας και εργάζονται υπέρ του “λόμπι των επιτοκίων”. Σε ένα τέτοιο τοπίο, δεν ευνοείται το άνοιγμα περπατησιάς στη διεθνή σκηνή.
Πώς τοποθετείται λ.χ. η Τουρκία στην προοπτική εξομάλυνσης των σχέσεων του Ιράν με τη Δύση, μέσω των διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό του πρόγραμμα; Και πώς αντιμετωπίζει την ουκρανική κρίση που κυριαρχεί το τελευταίο διάστημα στη διεθνή επικαιρότητα; Και στις δύο περιπτώσεις επικρατεί διακριτική σιωπή – ή μάλλον η επιλογή να διασωθούν (εν μέσω μεγάλης οικονομικής δοκιμασίας, παρά τη μείωση της τιμής του πετρελαίου) οι εμπορικές σχέσεις της Τουρκίας με σημαντικούς γείτονες, παραμερίζοντας τα θέματα “μεγάλης πολιτικής”.
Η Άγκυρα, έτσι, στέκει ως παρατηρητής στην προοπτική υποβάθμισης του στρατηγικού της ρόλου, λόγω εξόδου του Ιράν από τη διεθνή απομόνωση, ή παραμερίζει, χάριν του αγωγού φυσικού αερίου Turk Stream, τις τεράστιες αποκλίσεις της με τη Μόσχα ως προς το μέλλον της Συρίας – και βέβαια προσπερνά τις καταγγελίες των ομογενών της Τατάρων της Κριμαίας, όπως άλλωστε εγκατέλειψε τον ρόλο του προστάτη των τουρκογενών Ουιγούρων του Σιντζιάνγκ, μπροστά στο δέλεαρ των ενισχυμένων συναλλαγών με το Πεκίνο.
Στον δε αραβικό κόσμο, επί του οποίου φαντάστηκε προς στιγμήν ότι θα ηγεμονεύσει, η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη με την εχθρότητα του Καϊρου και της διεθνώς αναγνωρισμένης λιβυκής κυβέρνησης, αλλά και με την… αντοχή του καθεστώτος του Bashar al-Assad στη Συρία.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η συμφωνία που μόλις υπογράφηκε με τις ΗΠΑ, μετά από πολλούς μήνες διαπραγματεύσεων, για την εκπαίδευση Σύρων αντικαθεστωτικών επί τουρκικού εδάφους, ήδη ερμηνεύεται διαφορετικά από τις δύο πλευρές, καθώς η Ουάσιγκτον επιμένει ότι ο ρόλος όσων στρατολογηθούν θα είναι να υπερασπισθούν τις κοινότητές τους και να καταπολεμήσουν το Ισλαμικό Κράτους, αποκλειομένων των επιχειρήσεων για “αλλαγή καθεστώτος στη Δαμασκό”.
Αποτελεί πάντως κοινό μυστικό ότι οι κινήσεις της Τουρκίας στην περιοχή επίσης προσδιορίζονται πρωτίστως από εσωτερικά κριτήρια, δηλ. την ανάγκη να αποτραπεί, όπως το διακήρυξε ο Erdoğan, η επανάληψη του “ιρακινού προηγουμένου” στη Συρία, ήτοι η δημιουργία μιας αυτόνομης κουρδικής οντότητας. Ο έλεγχος από ισλαμιστές αντάρτες των περιοχών ανάμεσα στα τρία κουρδικά “καντόνια” του Αφρίν, του Κομπάνι και της Τζαζίρα, εξυπηρετούν αυτό τον στόχο.
Μάλιστα, ο Εθνικός Διευθυντής Πληροφοριών των ΗΠΑ James Clapper σε ακρόασή του ενώπιον της Επιτροπής Στρατιωτικών Υποθέσεων της αμερικανικής Γερουσίας στις ΗΠΑ στις 27 Φεβρουαρίου δήλωσε με νόημα ότι δεν προβλέπει μεγαλύτερη εμπλοκή της Άγκυρας στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους, διότι “η Τουρκία έχει άλλες προτεραιότητες και άλλα συμφέροντα”.
Αν σε αυτό το περιβάλλον η Άγκυρα έχει την πολυτέλεια για τυχοδιωκτισμούς στο Αιγαίο και την ελπίδα να βρει την κατανόηση του αμερικανικού παράγοντα σε οτιδήποτε βαραίνει την ατζέντα στην φυσική συνέχεια της Μαύρης Θάλασσας είναι ερώτημα μάλλον ρητορικό.

Πηγή:www.capital.gr

Διαβάστε περισσότερα

Απάντηση στο λιβελλογράφημα του απερχόμενου Συμβουλίου του Λαογραφικού Συλλόγου Μεσολογγίου.

             Απάντηση στο λιβελλογράφημα του απερχόμενου Συμβουλίου του Λαογραφικού Συλλόγου Μεσολογγίου  και πρώην προέδρου κ. Σιάσου.

            Με κατάπληξη είδαμε την ανακοίνωση των ατόμων που αυτοαποκαλούνται «Το απερχόμενο Συμβούλιο (πλην κ. Παπαδόπουλου)»  υπό την προεδρία σχετικά με τη λειτουργία του Λαογραφικού Συλλόγου το τελευταίο διάστημα.

Θα θέλαμε να επισημαίνουμε ότι:

Α) Για την κατάντια του Λαογραφικού Συλλόγου τα τελευταία χρόνια αποκλειστική και ακέραια ευθύνη, προφανώς έχουν εκείνοι που έχουν την διοίκηση του συλλόγου (οικονομικά, κλειδιά, έγγραφα, αποφάσεις κλπ.) και όχι κανένας άλλος.

Β) Ολοι οι Μεσολογγίτες γνωρίζουν το πώς λειτουργούσε ο Λαογραφικός Σύλλογος Μεσολλογγίου επί προεδρίας του κ. Παπαδόπουλου έως το 2010.

Γ) Εκείνοι που υπογράφουν ως «απερχόμενο συμβούλιο» είναι οι καταψηφισθέντες στις τελευταίες εκλογές του Μαϊου του 2014, εκλογές τις οποίες οι ίδιοι διοργάνωσαν, συμμετείχαν κανονικά και μετά από μέρες θυμήθηκαν ότι δεν έγιναν σωστά.  Εκτοτε έχουν πασχίσει με κάθε μέσο να τις ακυρώσουν.  Εχουν παράνομα κρατήσει τη διοίκηση του Συλλόγου κι έχουν προκαλέσει αλλεπάλληλα δικαστήρια προκειμένου να μην παραδώσουν τη διοίκηση του Συλλόγου στους εκλεγέντες από τις εκλογές.  Τι έχουν να κρύψουν άραγε;

Δ) Τους υπενθυμίζουμε ότι στην από 04/2-2-2015 δικαστική απόφαση του ειρηνοδικείου Μεσολογγίου – απάντηση σε αίτημά τους για ακύρωση των εκλογών και διορισμό προσωρινού Δ.Σ, επισημαίνονται επί λέξει:  «Επομένως σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, εν προκειμένω δε συντρέχει  περίπτωση ελλείψεως προσωρινής διοίκησης και ανάγκη διορισμού τοιαύτης με επέμβαση του Δικαστηρίου και πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση ως αβάσιμη, κατά το διατακτικό». (απόφαση 4/2-2-2015 Ειρηνιδοκείου).

Συνεπώς σύμφωνα και με τα δικαστήρια Μεσολογγίου υπάρχει διοίκηση στο Σύλλογο και είναι οι εκλεγέντες από τις τελευταίες εκλογές.

Ε) Παρά τη δικαίωση από τα αλλεπάλληλα δικαστήρια και δεδομένου ότι θα πρέπει να υπάρξει καταλλαγή και συνεννόηση για να πάει μπροστά ο Σύλλογος και να αποφευχθούν νέες δικαστικές περιπέτειες με εφέσεις κλπ. Αποδεχτήκαμε να γίνει προσωρινό Δ.Σ με μέλη από όλες τις πλευρές, που θα οδηγήσει το σύλλογο σε νέες εκλογές εντός τριμήνου.  Και ενώ μόλις την προηγούμενη εβδομάδα επιτεύχθηκε η συμφωνία ξαφνικά βλέπουμε στον τύπο το εν λόγω λιβελλογράφημα στην «Συμπολιτεία» και «Αιχμή» στις 26-2-2015.

ΣΤ) Καλούμε τους έχοντες τα βιβλία (απερχόμενο συμβούλιο-πλην κ. Παπαδόπουλου) να απαντήσουν ποιος έβαλε τη σφραγίδα του Συλλόγου και υπέβαλε στο δικαστήριο ανύπαρκτο έγγραφο με τίτλο «Πράξη Γενικής Συνέλευσης» όπου υποτίθεται ότι η εφορευτική επιτροπή καταγγέλλει τις εκλογές τις οποίες η ίδια έκανε.  Για το συγκεκριμένο έγγραφο επισυνάπτουμε ενυπόγραφη ανακοίνωση του ενός εκ των δύο φερομένων ως υπογραψάντων μελών της εφορευτικής επιτροπής κ. Πλακίδα Αριστέας, καθηγήτρια δημόσιας υγείας στο ΤΕΙ Αθήνας.

Αναρωτιόμαστε αν έχει χρησιμοποιηθεί η σφραγίδα του Συλλόγου και σε άλλα τέτοια έγγραφα και παρόμοιους σκοπούς.  Αισθανόμαστε ντροπή για τον κατήφορο αυτό της  απερχόμενης διοίκησης και υποσχόμαστε ότι στο επόμενο διάστημα θα γίνει ενδελεχής έλεγχος σε όλες τις αποφάσεις, αρχεία, διαχείριση οικονομικών και εκθέματα του Συλλόγου για να γίνει ξανά ο Λαογραφικός Πολιτιστικός Σύλλογος Μεσολογγίου όπως τον ήξεραν και τον θέλουν όλοι οι Μεσολογγίτες.

                                                            Τα εκλεγέντα μέλη Δ.Σ.

Διαβάστε περισσότερα

“Αριστερόμετρο”: Φυσικά και υπάρχει!

    Ότι η αστική δημοκρατία έχει γυρίσει στην εποχή της Ιεράς Συμμαχίας και άρα στην εποχή της ιεράς εξέτασης των δημοκρατικών δικαιωμάτων, είναι μια διαπίστωση που παραβιάζει ανοιχτές ιστορικές θύρες. Ως εκ τούτου χρόνια τώρα, πολύ πριν από τα Μνημόνια, από την εποχή των τρομονόμων, των χουντικών διαταγμάτων κατά αγροτών και μαθητών, των ηλεκτρονικών φακελωμάτων, των Αμπού Γκράιμπ και των Γκουαντάναμο, η Αριστερά έχει αναδειχτεί στο προκεχωρημένο φυλάκιο υπεράσπισης ακόμα και αυτών των αστικοδημοκρατικών ελευθεριών.
    Συνιστά, όμως πολιτική έκπτωση, για κάθε αριστερό, πόσω μάλλον κομμουνιστή, να μειώνει το εύρος των δημοκρατικών ελευθεριών στα αστικοδημοκρατικά τους όρια, και να βαφτίζει «αριστερά» αυτά τα όρια. Διότι δι’ αυτού του τρόπου παραιτείται από το πραγματικό νόημα της προάσπισης και αποκατάστασης των αστικοδημοκρατικών ελευθεριών. Που δεν είναι άλλο  για την Αριστερά από την επέκτασή τους, την υπέρβασή τους και - μέσω αυτού του τρόπου - από την κατοχύρωση όλων των ελευθεριών. Αυτό είναι αριστερή πολιτική.
    Το αυτό ισχύει στα ζητήματα της οικονομίας και της αντανάκλασης τους στη ζωή και τον βίο των ανθρώπων. Η Αριστερά, πόσω μάλλον η κομμουνιστική Αριστερά, πάλευε και θα παλεύει πάντα για το μεροκάματο, για τη δουλειά, για το δικαίωμα στην εργασία, για την ανύψωση του πολιτιστικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων μέσα από την ικανοποίηση των όλο και πιο διευρυμένων αναγκών τους. Γιατί αυτό σημαίνει ανύψωση του κοινωνικού και  πολιτιστικού επιπέδου του λαού: Η ικανοποίηση των όλων και πιο διευρυμένων αναγκών του.
     Αλλά η Αριστερά, δεν βαφτίζει την ασπιρίνη θεραπεία επειδή οι κανίβαλοι έκοψαν την ασπιρίνη από τον άρρωστο. Η Αριστερά δεν βαφτίζει το μισό κουλούρι λουκούλλειο γεύμα επειδή οι κανίβαλοι στέρησαν το ψωμί από το τραπέζι. Η Αριστερά παλεύει για την ασπιρίνη και για το ψωμί, οφείλει να τα εξασφαλίζει και να τα διανέμει με δίκαιο τρόπο, όχι για να βαφτίσει «αριστερό» το δίκαιο μοίρασμα της φτώχειας και τον «λιτό βίο». Αλλά για να εξαλείψει τη φτώχεια και να εξασφαλίσει - στον επίγειο βίο - όλα τα ελέη του Θεού.
    Η Αριστερά είναι αριστερά επειδή ακριβώς δεν κατεβάζει τον πήχη των απαιτήσεων των ανθρώπων έχοντας για μέτρο – ή για άλλοθι - εκείνους που έριξαν τους ανθρώπους στα Τάρταρα. Πασχίζει να τους βγάλει από τα Τάρταρα για να κατακτήσουν τον Όλυμπο και όχι για να σέρνονται στη Γη.
    Να λοιπόν που μέσα στις σημερινές συνθήκες - και λόγω αυτών ακριβώς των  συνθηκών της καπιταλιστικής βαρβαρότητας - τα λόγια του Λένιν απέναντι σε όσους υπόσχονται «βελτιώσεις» χωρίς, όμως, να σταματούν τους τεμενάδες στο καθεστώς που βαλτώνει το λαό, οι διαπιστώσεις του μπολσεβίκου ηγέτη ισχύουν χίλιες φορές: «Σε συνθήκες διατήρησης του καπιταλισμού οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να είναι ούτε σταθερές ούτε σοβαρές», έλεγε προσθέτοντας με έμφαση ότι αυτό κάθε άλλο παρά αναιρεί τη θέση πως οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο να «παλεύουν για βελτιώσεις για να συνεχίσουν πιο επίμονη πάλη ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά».
    Να λοιπόν που ειδικά στις σημερινές συνθήκες είναι πολιτικός και ιστορικός αναθεωρητισμός έσχατης μορφής να επιδίδονται ορισμένοι στο ατόπημα του τεμαχισμού του ΕΑΜ. Πρόκειται για όσους αναφέρονται συχνά στο πρόγραμμα του ΕΑΜ που μιλούσε για «καθημερινή πάλη για να μην τσακιστεί ο λαός κάτω από την πείνα, την αρρώστια και τις υλικές στερήσεις», αλλά που μονίμως «ξεχνούν» εκείνη την στροφή από τον ΥΜΝΟ του ΕΑΜ: «…έχει πρόγραμμα Λαοκρατία…».
    Αυτά είναι στοιχειώδη για τους Αριστερούς. Πόσω μάλλον για τους κομμουνιστές. Οι οποίοι επειδή ακριβώς όχι μόνο αντιλαμβάνονται αλλά και επειδή δεν παραιτούνται από τα στοιχειώδη, τονίζουν: Οι αποστάσεις που χωρίζουν τους «αριστερούς» νεοφιλελεύθερους από τους «αριστερούς» κεϋνσιανιστές είναι υπαρκτές, καταγεγραμμένες και ενίοτε μεγάλες. Ωστόσο: Αυτές οι αποστάσεις ήταν, είναι και θα είναι πάντα μικρότερες από τις αποστάσεις που χωρίζουν και τους «αριστερούς» νεοφιλελεύθερους και τους «αριστερούς» κεϋνσιανιστές από τους αριστερούς μαρξιστές.

***

    Κατά τα λοιπά ακούμε συχνά ότι δεν υπάρχει «αριστερόμετρο». Όποτε μιλάς για τις αρχές της Αριστεράς όλο και κάποιος - αριστερός - θα σου πετάξει: «Φέρε το «αριστερόμετρο» να μετρηθούμε…
    Προσωπικά (και επιτρέψτε μας τον προσωπικό τόνο) δεν είμαι κάτοχος του «αριστερόμετρου». Όχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά αντιθέτως επειδή υπάρχει!  Και επειδή ξέρω ότι είναι τέτοιο το μπόι αυτών (των χιλιάδων και χιλιάδων) που το κατασκεύασαν, πού ούτε στο νυχάκι τους δεν θα μπορούσαμε να συγκριθούμε.
    Αλλά επειδή – και ευτυχώς - υπάρχει το «αριστερόμετρο», γι’ αυτό (και αιτούμαι ξανά την επιείκεια για τον προσωπικό τόνο): Ξέρω πολλούς ανθρώπους που είναι γενναιόδωροι. Αλλά δεν είναι αριστεροί. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που είναι τίμιοι. Αλλά δεν είναι αριστεροί. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που είναι δίκαιοι. Αλλά δεν είναι αριστεροί. Ξέρω πολλούς ανθρώπους ανιδιοτελείς, αλληλέγγυους προς το διπλανό τους, με την ντομπροσύνη που κουβαλούν οι λαϊκοί άνθρωποι, πολλοί από αυτούς σου «δίνουν το βρακί τους» αν βρεθείς στην ανάγκη. Αλλά δεν είναι αριστεροί.
    Ότι δεν είναι αριστεροί, δεν μειώνει σε τίποτα τα χαρακτηριστικά του αλτρουισμού που τους διακρίνει. Παρά μόνο σε ένα: Δεν προσδίδει σε αυτά τα χαρακτηριστικά την αναγκαία και ικανή συνθήκη, που θα τα μετέτρεπε σε πολιτικό μέγεθος και σε πολιτική δύναμη καταπολέμησης της ατιμίας, της εκμετάλλευσης, της αδικίας.
    Αριστερός δεν είναι ο δίκαιος, ο ανιδιοτελής, ο τίμιος, ο αλληλέγγυος απέναντι στα θύματα που αφήνει η πολιτική της καταστροφής και της λεηλασίας.
    Είναι όλα αυτά αλλά – δυστυχώς - είναι και κάτι πιο σύνθετο. Αριστερός είναι κείνος, που η συνείδησή του, η ανθρωπιά του, έχει μετουσιωθεί σε πολιτική συνείδηση και που παλεύει πολιτικά, κοινωνικά, ταξικά για την «εγκαθίδρυση» της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της τιμιότητας στον κόσμο.
    Που η συνεισφορά της πολιτικής του δράσης σ' αυτήν την υπόθεση δεν έρχεται από το «περίσσευμα» του ελεύθερου χρόνου του, ούτε συνιστά ένα γενικό ουμανιστικό πρόταγμα που του θολώνει τα μάτια για να μη βλέπει τα αίτια και τους υπαίτιους της τραγωδίας.
    Η Αριστερά, δε, δεν είναι η παράταξη της θωπείας, της κολακείας ή της διθυραμβολογίας για την «καλότητα» των ανθρώπων. Η ειδοποιός διαφορά της έγκειται στο ότι στην Αριστερά τα χαρακτηριστικά της καλοσύνης μετασχηματίζονται στην αναγκαία και ικανή συνθήκη που τα μετατρέπει σε πολιτικό μέγεθος και πολιτική δύναμη καταπολέμησης της ταξικής κακότητας, δηλαδή της ταξικής εκμετάλλευσης και της ταξικής βαρβαρότητας.
    Η Αριστερά (και εδώ βρίσκεται το «αριστερόμετρο» που συχνά το ξορκίζουν οι ομιλούντες αριστερά και πράττοντες δεξιά) εφόσον θέλει να είναι δύναμη της κοινωνικής απελευθέρωσης και όχι μια ακόμα λωρίδα – η αριστερή λωρίδα – του ίδιου καθεστωτικού δρόμου, δεν μπορεί παρά να έχει πάντα ως πυξίδα ότι: «Η ιστορία όλων των ως τα τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων», όπως υποστηρίζουν οι συγγραφείς του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου». Και συνεχίζουν:«Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη, καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονταν σε ακατάπαυστη αντίθεση μεταξύ τους, έκαναν αδιάκοπο αγώνα, πότε καλυμμένο, πότε ανοιχτό (…)».
    Η Αριστερά εφόσον θέλει να είναι δύναμη της κοινωνικής απελευθέρωσης και όχι μια ακόμα λωρίδα – η αριστερή λωρίδα – του ίδιου καθεστωτικού δρόμου, δεν μπορεί παρά να τοποθετείται  ξεκάθαρα απέναντι σε κάθε λογική που «κουκουλώνει τις ταξικές αντιθέσεις και προωθεί τη λογική «και στον ληστή ψωμί και στον χωροφύλακα χαμπέρι».
    Γι’ αυτό και η Αριστερά δεν είναι «Ερυθρός Σταυρός» ούτε «ΟΗΕ». Κι όποιος την υποβιβάζει σε κάτι τέτοιο διαπνέεται από μια παιδαριώδη αφέλεια που όποιος του τη διαταράσσει δεν έχει σκοπό να πλήξει το αγνό παιδί που κρύβεται μέσα στις παιδαριώδεις προσεγγίσεις. Σκοπός είναι να προφυλαχτεί το παιδί. Τόσο από τις δικές του διαψεύσεις όσο κι από εκείνους που παίρνουν καμιά φορά τα παιδιά και τα κάνουν γενίτσαρους.


email: mpog@enikos.gr 

Διαβάστε περισσότερα

ΜΕ ΤΡΕΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΣΤΟ ΘΕΜΑ «ΕΛΛΑΔΑ»

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Σαρωτικά εγκρίθηκε από την ομοσπονδιακή Βουλή της Γερμανίας η τετράμηνης διάρκειας συμφωνία της κυβέρνησης Τσίπρα με την ΕΕ, όπως αναμενόταν. Από τη στιγμή που το Βερολίνο είχε επιβάλει όλους τους όρους του, δεν υπήρχε περίπτωση να μην εξασφαλίσει η συμφωνία τη συναίνεση της Μπούντεσταγκ.

Υπέρ τάχθηκαν 542 βουλευτές, κατά μόνο 32 και 13 απείχαν από την ψηφοφορία – ποσοστό ψήφων υπέρ της συμφωνίας… 92,3%! Από τους 32 που ψήφισαν κατά της συμφωνίας, οι 29 ήταν δεξιοί βουλευτές του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος και του Χριστιανοκοινωνικού Κόμματος της Βαυαρίας και οι υπόλοιποι 3 ήταν αριστεροί βουλευτές του κόμματος Ντι Λίνκε. Από τους 13 που απείχαν από την ψηφοφορία, οι 10 ήταν αριστεροί και οι 3 δεξιοί. «Η βάση της πρότασης προς τη Βουλή είναι η δήλωση της ελληνικής κυβέρνησης ότι θα υλοποιήσει το πρόγραμμα (σ.σ. δηλαδή το Μνημόνιο) χωρίς καμία επιφύλαξη» υπογράμμισε στην εισηγητική ομιλία του ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

«Η Ελλάδα δεσμεύτηκε να μην προβεί σε μονομερείς ενέργειες χωρίς συνεννόηση με τους θεσμούς (σ.σ. δηλαδή την τρόικα: ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ), να ξεπληρώσει όλους τους πιστωτές πλήρως και έγκαιρα, να διατηρήσει το πρωτογενές πλεόνασμα» πρόσθεσε με ιδιαίτερη έμφαση. Πρέπει να επισημάνουμε ότι όλοι ανεξαιρέτως οι βουλευτές του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (SPD) και των Πράσινων ψήφισαν χωρίς καμιά απολύτως διαρροή υπέρ της συμφωνίας. «Δεν υπάρχει γερμανική επιβολή επί της Αθήνας ούτε γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη» ισχυρίστηκε από του βήματος της Μπούντεσταγκ ο σοσιαλδημοκράτης βουλευτής Αξελ Σέφερ. «Δεν θα χρηματοδοτήσουμε εμείς τις προεκλογικές υποσχέσεις της ελληνικής κυβέρνησης» διακήρυξε ο βασικός εισηγητής των σοσιαλδημοκρατών Κάρστεν Σνάιντερ, ο οποίος μάλιστα χαρακτήρισε «θεμελιώδες λάθος» το γεγονός ότι η κυβέρνηση Μέρκελ με τη στάση της συνετέλεσε στο ότι «δεν δόθηκε στον Γιώργο Παπανδρέου η ευκαιρία να κερδίσει τη συναίνεση των Ελλήνων στις μεταρρυθμίσεις με δημοψήφισμα το 2011».

Εκείνο πάντως που εντυπωσιάζει είναι το γεγονός ότι οι Γερμανοί αριστεροί του Ντι Λίνκε εμφανίστηκαν τριχοτομημένοι σε βουλευτικό επίπεδο. Ο κύριος όγκος των βουλευτών του, 50 για την ακρίβεια, ψήφισαν υπέρ της συμφωνίας. Τρεις βουλευτίνες όμως την καταψήφισαν, ενώ άλλοι 10 βουλευτές απείχαν από την ψηφοφορία. «Καταψηφίζουμε σήμερα την πρόταση του υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επειδή εκβιάζει την ελληνική κυβέρνηση να αποπληρώσει τα χρέη στις τράπεζες και να συνεχίσει την ίδια καταστροφική πολιτική των περικοπών» αναφέρουν σε γραπτή δήλωσή τους οι τρεις αριστερές βουλευτίνες Κριστίνε Μπούχολτς, Ινγκε Χέγκερ και Ούλα Γιέλπκε. «Τα χρήματα από τα προηγούμενα «πακέτα διάσωσης» έχουν κατά 96% εισρεύσει πίσω στις ευρωπαϊκές τράπεζες.

Ολα τα πλεονάσματα στα έσοδα του κράτους, ακόμη και αυτά τα οποία θα προέλθουν από τη φορολόγηση των πλουσίων, θα πάνε αυτόματα στην αποπληρωμή του χρέους» υπογραμμίζουν οι τρεις αριστερές βουλευτίνες στη δήλωσή τους. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες πήραν πίσω το… 96% (!) των δανείων που μας έδωσαν η ΕΕ και το ΔΝΤ – αυτοί δηλαδή πήραν τα λεφτά και η Ελλάδα μόνο το χρέος, αλλά κατά τα άλλα μας έσωσαν! «Δεν μπορώ να υπερψηφίσω τη συνέχιση των Μνημονίων, τη συνέχιση της αποικιοκρατικής εξάρτησης και τον διαρκή εκβιασμό της Ελλάδας που επιβάλλει η πολιτική της Γερμανίας» είπε στην ομιλία της και η πρώτη αντιπρόεδρος του κόμματος Ντι Λίνκε (Η Αριστερά) Ζάρα Βάγκενκνεχτ, η οποία απείχε από την ψηφοφορία. «Η πρόταση της (γερμανικής) ομοσπονδιακής κυβέρνησης κάνει αναμφίβολα εμφανές ότι θέλει να συνεχίσει την αποτυχημένη πολιτική της απέναντι στην Ελλάδα» αναφέρει σε ανακοίνωση που εξέδωσε αναφορικά με τη στάση της η Βάγκενκνεχτ. «Θα παραμείνουν οι φρικτοί όροι δανειοδότησης, στο θεμέλιο των οποίων καταστράφηκε η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Ούτε ένα ευρώ δεν θα πάει στην Αθήνα από την παράταση της δανειακής σύμβασης. Πρόκειται αποκλειστικά για την αντικατάσταση υφιστάμενων χρεών μέσω νέων χρεών» τονίζει στην ανακοίνωσή της η πρώτη αντιπρόεδρος του αριστερού γερμανικού κόμματος. «Ο Σόιμπλε και η τρόικα είναι οι κύριοι υπαίτιοι του τελικού αποτελέσματος των διαπραγματεύσεων και όχι η ελληνική κυβέρνηση, η οποία είχε την πλάτη της κολλημένη στον τοίχο» αναφέρουν σε δήλωσή τους οι τρεις αριστερές βουλευτίνες που την καταψήφισαν.

*Δημοσιεύθηκε στο »ΕΘΝΟΣ» τη Δευτέρα 2 Μαρτίου 2015

Διαβάστε περισσότερα

Ο ογκόλιθος του παγκόσμιου θεάτρου Αντόν Τσέχοφ

Ο ταγμένος γιατρός που έγραφε αριστουργήματα όταν δεν βοηθούσε τους συνανθρώπους του!

Ο γίγαντας των ρωσικών γραμμάτων και κορυφαία μορφή του λογοτεχνικού στερεώματος χάρισε στην ανθρωπότητα μια σειρά από εμβληματικά θεατρικά του κλασικού πλέον δραματουργικού ρεπερτορίου.

Ο πιο διορατικός δραματουργός που ξεπήδησε ποτέ από τη Ρωσία και μέγας ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής άφησε έργο ζηλευτό, στο οποίο περιλαμβάνονται οι σταθμοί του παγκόσμιου θεάτρου «Ιβάνοφ», «Πλατόνοφ», «Γλάρος», «Θείος Βάνιας», «Τρεις Αδελφές», «Βυσσινόκηπος», την ίδια στιγμή που τα διηγήματά του ήταν αρκετά να τον ενθρονίσουν στο πάνθεο του ιδιαίτερου αυτού λογοτεχνικού είδους.

Με έργο που ξεχωρίζει για την αυθεντικότητα αλλά και τη λεπτότητα της καταβύθισης στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, ο γιατρός Τσέχοφ συνδύασε ρεαλισμό και φιλοσοφική ενατένιση διατηρώντας πάντα την απαράμιλλη αίσθηση του ανθρωπισμού του.

Ο Τσέχοφ αναγνωρίζεται πια στα πέρατα του κόσμου ως μαέστρος του διηγήματος και κυρίως ως μια από τις ηγετικές μορφές της δραματουργίας του 19ου και 20ού αιώνα, ασκώντας καθοριστική επιρροή στους μεταγενέστερους συγγραφείς.

Έβαλε εξάλλου στο δραματουργικό του στόχαστρο την ανθρώπινη παρακμή και τη φθορά που καραδοκεί σε μια καθημερινότητα ανοίκεια, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για μια ολόκληρη θεατρική σχολή σκέψης: «Η ψείρα τρώει τα φυτά, η σκουριά το σίδερο, αλλά η ψευτιά την ψυχή».

Τα βάθη της ανθρώπινης φύσης, η κρυμμένη σημασία φαινομενικά ασήμαντων καθημερινών γεγονότων αλλά και η λεπτή γραμμή που χωρίζει την κωμωδία από την τραγωδία σπάνια έχουν ξαναβρεί καλύτερη θεατρική ενσάρκωση…

Πρώτα χρόνια

Ο Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχοφ γεννιέται στις 29 Ιανουαρίου 1860 σε ένα λιμάνι της Νότιας Ρωσίας ως το τρίτο από τα έξι παιδιά ενός αλκοολικού παντοπώλη. Από τα μικράτα του μπαίνει λοιπόν στη συνεχώς δοκιμαζόμενη πατρική επιχείρηση, την ώρα που κάνει τα πάντα για να βρίσκει χρόνο να παρακολουθεί τα σχολικά του μαθήματα.

Ο μέθυσος πατέρας ήταν ένας άνθρωπος ιδιαιτέρως αυστηρών αρχών και βαθύτατα θρησκευόμενος (αν όχι θρησκόληπτος), μεγαλώνοντας τα παιδιά του όσο πιο αυστηρά και απόμακρα μπορούσε.

Όσο για τη μητέρα του, αυτή απολάμβανε να διαβάζει παραμύθια και διηγήματα στα παιδιά της, παραμένοντας εν πολλοίς απούσα από την ακραία πειθαρχημένη ανατροφή των μικρών. Ο πατέρας αναγκάστηκε το 1875 να βάλει λουκέτο στο μαγαζί και μετέφερε τη φαμίλια του στη Μόσχα, αφήνοντας τον μικρό Αντόν στη γενέτειρα για να ολοκληρώσει τις σχολικές του υποχρεώσεις. Ο πιτσιρικάς συντηρείται παραδίδοντας κατ’ οίκον μαθήματα και κάνοντας ό,τι δουλειά του έπεφτε στα χέρια.

Το 1879, ο Αντόν επανασυνδέθηκε με την οικογένειά του στη Μόσχα και παρά την καταραμένη φτώχεια κατάφερε να γίνει δεκτός στην Ιατρική Σχολή του τοπικού πανεπιστημίου. Με τον πατέρα του να παραδέρνει στην ανέχεια και να κρύβεται πια από τους πιστωτές του, ο φοιτητής Αντόν γράφει με ψευδώνυμο τα πρώτα του χιουμοριστικά διηγήματα (τα οποία παράγει κατά δεκάδες!), τα οποία δημοσιεύει επ’ αμοιβή σε περιοδικά και επιθεωρήσεις…

Πρώτα έργα

Από τη δεκαετία του 1880, όταν και πήρε το πτυχίο του στην ιατρική δηλαδή, ασκεί το λειτούργημα καθημερινά, κάτι που θα συνεχίσει για όλη του τη ζωή. Ως γιατρός ήταν εξάλλου γνωστός στα χρόνια του, ως γιατρός που απλά έγραφε! Τον ανησυχούσε εξάλλου η πανδημία χολέρας που χτύπησε τη Ρωσία εκείνη την εποχή και εργάστηκε ακούραστα για την καταπολέμησή της. Κι έτσι όπου εγκαθίσταται εξυπηρετεί ως γιατρός αμέτρητα χωριά και βιομηχανικές μονάδες, παρέχοντας συχνά τις υπηρεσίες του δωρεάν.

Παρά την ολοήμερη ενασχόλησή του με το λειτούργημα του γιατρού, την εποχή αυτή αρχίζει να δοκιμάζει πια τις συγγραφικές του δυνάμεις πιο σοβαρά, εκδίδοντας έργα με το δικό του όνομα πλέον. Τα πρώτα του διηγήματα εμφανίζονται στον καθημερινό Τύπο αλλά και σε λογοτεχνικά περιοδικά, ενώ δημοσιεύονται και ως μέρος συλλογικών έργων (αρχίζοντας από το 1886).

Τα πρώτα αυτά διηγήματα και ιδιαιτέρως το μυθιστόρημα «Η Στέπα» θα του εξασφαλίσουν σύντομα φήμη ως συγγραφέα, καθώς το τελευταίο θα του φέρει το σπουδαίο ρωσικό Βραβείο Πούσκιν το 1888. Την εποχή αυτή είναι βαθύτατα επηρεασμένος από τον ρεαλισμό των γιγάντων των ρωσικών γραμμάτων Τολστόι και Ντοστογιέφσκι, κάτι που αποκαλύπτεται στη γραφή του.

Ταυτοχρόνως, δοκιμάζει και τις δυνάμεις του στη δραματουργία, με τα πρώιμα αυτά θεατρικά να είναι μονόπρακτες φάρσες και κωμικά σκετσάκια. Αν και δεν θα του έπαιρνε πολύ να αναπτύξει το απόλυτα δικό του στιλ, ένα ιδανικό μείγμα τραγωδίας και κωμωδίας. Τα πρώτα του αυτά θεατρικά, όπως ο σπουδαίος «Ιβάνοφ» (1887), διηγούνται ιστορίες πτώσης και παρακμής μορφωμένων ανθρώπων της ανώτερης τάξης, που έχουν να παλέψουν με τα χρέη, την αρρώστια και άλλα συγκρουσιακά γεγονότα.

Είναι εξάλλου και ο ίδιος ασθενής: οι κακουχίες των παιδικών και νεανικών του χρόνων του κληροδότησαν τη φυματίωση, η οποία έμελλε να τον ταλαιπωρήσει για το υπόλοιπο του βίου του, νικώντας τον τελικά πριν κλείσει τα 45 χρόνια ζωής. Παρά την επίγνωση της ασθένειάς του και την εύθραυστη υγεία του όμως, ο Τσέχοφ δουλεύει πυρετωδώς συνδυάζοντας με το ίδιο πάθος την ιατρική και την τέχνη.

Άλλωστε τόσο η σύζυγος όσο και η ερωμένη του, όπως περίφημα τις αποκαλούσε, εξυπηρετούσαν πάντα τον ίδιο σκοπό: τη θεραπεία του ανθρώπου μέσα στο σώμα και την ψυχή του…

Κορυφαία έργα

Τα περισσότερα από τα κλασικά σήμερα αριστουργήματα του ρώσου δραματουργού θα γραφτούν από τη δεκαετία του 1890 μέχρι και τις τελευταίες κυριολεκτικά ημέρες του. Έχοντας ήδη επιδείξει το πόσο καλός ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής και των παθών της είναι με τα ανεπανάληπτα διηγήματά του (όπως τα «Στο Σούρουπο», «Η Κυρία με το Σκυλάκι», «Στο Φαράγγι», «Ο Επίσκοπος», «Η Αρραβωνιαστικιά» κ.λπ.), που του εξασφάλισαν εντωμεταξύ φήμη και κύρος στους λογοτεχνικούς κύκλους της Ρωσίας, ήταν πια ώρα να στραφεί στο θέατρο συγκεντρώνοντας εκεί τις δυνάμεις του.

Παρά ταύτα, τα θεατρικά του δεν είχαν αρχικά απήχηση στο κοινό, καθώς η φόρμα τους ήταν καινοτόμα: δεν φαινόταν να συμβαίνουν και πολλά στους μοναχικούς και απελπισμένους χαρακτήρες των έργων του, παρά το γεγονός ότι η υποδήλωση των σημαντικών συμβάντων ήταν εκεί. Ο Τσέχοφ έδινε έμφαση στις εσωτερικές συγκρούσεις των ηρώων του και αυτό είναι που κάνει σήμερα διαχρονικές τις θεατρικές του συνθέσεις. Παρά το γεγονός δηλαδή ότι τοποθετούνται στην προεπαναστατική Ρωσία, τα μηνύματά τους είναι πανανθρώπινα και έξω από χρονικά πλαίσια: «Χρειαζόμαστε νέους τρόπους έκφρασης. Χρειαζόμαστε νέους τρόπους, κι αν δεν μπορούμε να τους δημιουργήσουμε καλύτερα να μην κάνουμε τίποτα», έλεγε ο Τσέχοφ δια στόματος του ήρωά του στον «Γλάρο».

Παρά ταύτα, εμπορικά ήταν σχεδόν αποτυχίες, τουλάχιστον μέχρι να γνωρίσει τον παγκοσμίου φήμης καινοτόμο θεατρικό σκηνοθέτη Κονσταντίν Στανισλάφσκι, ο οποίος αγκάλιασε το ρεπερτόριο του Τσέχοφ ολόθερμα και άρχισε να το παρουσιάζει με τον πρωτοποριακό του τρόπο στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας! Η ευτυχής για τα χρονικά του παγκοσμίου θεάτρου συνεργασία εγκαινιάστηκε το 1898, όταν ο Στανισλάφσκι ξαναανέβασε τον θρυλικό σήμερα «Γλαρο» (1895), ο οποίος στην προηγούμενη παρουσίασή του είχε αποτύχει παταγωδώς.

Αυτή η συνεργασία θα σημάνει την αρχή μιας εξαιρετικά επιτυχημένης πορείας του Τσέχοφ: ακολουθούν «Ο Θείος Βάνιας» (1897), «Οι Τρεις Αδελφές» (1901) και «Ο Βυσσινόκηπος» (1904), που ενθρονίζουν τον διακριτικό γιατρό στην εμπροσθοφυλακή της θεατρικής πρωτοπορίας της Ρωσίας! Η ευρεία αναγνώρισή του επισφραγίζεται το 1899, όταν εκλέγεται μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας (θέση από την οποία αργότερα θα παραιτηθεί ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την αποπομπή του Γκόρκι).

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι τα καινοτόμα θεατρικά του έργα αναδείχθηκαν μόνο μέσα από τη συνεργασία του με τον οραματιστή Στανισλάφσκι, ο οποίος πρότεινε επίσης έναν νέο τρόπο υποκριτικής και αναπαράστασης των γεγονότων πάνω στη σκηνή.

Η μυθική σήμερα συνεργασία του με τον Στανισλάφσκι θα του προσφέρει παράλληλα και ένα αναπάντεχο δώρο: τον έρωτα! Στον θίασο του οραματιστή σκηνοθέτη γνώρισε την ηθοποιό Όλγα Κνίπερ, την οποία ερωτεύτηκε παράφορα και παντρεύτηκε τελικά το 1901…

Κατοπινά χρόνια και θάνατος

Η φήμη και η προσωπική ευτυχία έμελλε ωστόσο να μη μακροημερεύσουν. Η φυματίωση που τον ταλαιπωρούσε από τα μικράτα του επιδεινώθηκε και η υγεία του ήταν πια σε κακό χάλι. Αναγκάστηκε λοιπόν να εγκαταλείψει τη θεατρική Ρωσία για μακροχρόνια θεραπεία σε κλινική-θέρετρο της Γερμανίας, αμέσως μετά την πρεμιέρα της ανεπανάληπτης μάλιστα επιτυχίας του «Βυσσινόκηπου» το 1904.

Κι έτσι πριν προλάβει καλά-καλά να εγκατασταθεί στο θεραπευτήριο της Γερμανίας, θα αφήσει την τελευταία του πνοή στις 15 Ιουλίου 1904, σε ηλικία 44 ετών. Και βέβαια το παροιμιώδες χιούμορ με το οποίο αντιμετώπιζε τη ζωή έμελλε να τον συντροφεύσει και στον θάνατο: η σορός του μεταφέρεται μέσα σε ένα βαγόνι με στρείδια, την ίδια ώρα που από τραγικό λάθος οι παριστάμενοι για την υποδοχή του ακολουθούν έναν άλλο νεκρό, έναν στρατιωτικό, τον οποίο συνοδεύουν με την μπάντα του δήμου!

Ο κορυφαίος δραματουργός ενταφιάστηκε στο κοιμητήρι Νοβοντέβιτσι, με τα κλαριά μιας κερασιάς να γέρνουν ράθυμα πάνω από το μνήμα του (ο πραγματικός τίτλος του αριστουργηματικού «Βυσσινόκηπου» ήταν «Ο Κήπος Με Τις Κερασιές»)…

Διαβάστε περισσότερα

Ο Μίκης Θεοδωράκης για το συλλαλητήριο του ΚΚΕ: «Ο τολμών νικά»

Ο Μίκης Θεοδωράκης απέστειλε στον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα χαιρετισμό του για το συλλαλητήριο που διοργανώνει το ΚΚΕ την Παρασκευή 27 Φλεβάρη. Ο Δημήτρης Κουτσούμπας, με επιστολή του, ευχαρίστησε τον Μίκη Θεοδωράκη.

Ακολουθούν τα δύο κείμενα:

ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ 27ης ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2015

                               ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Χαιρετίζω την συγκέντρωση που θα γίνει αύριο στο Σύνταγμα με στόχο την πρόταση Νόμου για την κατάργηση των ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ.
Οι περισσότεροι συμπολίτες μας δεν γνωρίζουν ότι αν και πέρασε ένας μήνας από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και την πλειοψηφία στη Βουλή της Αριστεράς (γενικά) στη χώρα μας, εξακολουθούν να ισχύουν οι παρακάτω προδοτικές δεσμεύσεις:
Πρώτον: η παράδοση της εθνικής μας κυριαρχίας στους ξένους.
Δεύτερον: η καθολική δέσμευση της δημόσιας περιουσίας της χώρας και
Τρίτον: η απαγόρευση άσκησης εθνικής οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής.
Δηλαδή όροι που ταιριάζουν σε λαούς ραγιάδων και δούλων και όχι σε περήφανους και ελεύθερους πολίτες όπως θέλουμε και παλεύουμε να είμαστε ο Λαός και η Πατρίδα μας.
Ως ελεύθερος Έλληνας αισθάνομαι αγανάκτηση και ντροπή γιατί η καινούρια Βουλή ανέχεται ακόμα την ύπαρξη των Μνημονίων που μας ντροπιάζουν και μας εξευτελίζουν διεθνώς και προ παντός απέναντι σ’ αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για να είμαστε εμείς ελεύθεροι.
Σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία του Λαού μας είπε ένα στεντόρειο ΟΧΙ στους σημερινούς εχθρούς του Λαού μας, ντόπιους και ξένους.
Χαίρομαι που ο Λαός μάς δείχνει ξανά το δρόμο του παλλαϊκού αγώνα επικεντρώνοντας τα πυρά του ενάντια στο πρώτο και κύριο στόχο - προϋπόθεση για να απαλλαγούμε από τον ξένο ζυγό: την κατάργηση των Μνημονίων μέσα στον ίδιο χώρο στον οποίο ψηφίστηκαν με εντολή των ξένων. Μέσα στη Βουλή των Ελλήνων.
Απευθύνομαι προς πάσαν κατεύθυνση με την προγονική παραίνεση: «Ο τολμών νικά».

                                                  Αθήνα, 26.2.2015

                                                   Μίκης Θεοδωράκης

Διαβάστε περισσότερα

Ευρώ ίσον θάνατος της δημοκρατίας

του Γιώργου Δελαστίκ

Τώρα έχουν αποθρασυνθεί τόσο που δεν διστάζουν να το λένε κατάμουτρα στους λαούς: «Τα εκλογικά αποτελέσματα δεν αλλάζουν τις συνθήκες. Σέβομαι τα αποτελέσματα της λαϊκής έκφρασης περισσότερο από άλλους, αλλά ταυτόχρονα η λαϊκή ψήφος δεν αλλάζει τους κανόνες» δήλωσε δημοσίως ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ. «Δεν μπορούμε να αμφισβητούμε τους κανόνες έπειτα από κάθε εκλογικό αποτέλεσμα, γιατί αν το κάναμε θα σκοτώναμε την ευρωζώνη» πρόσθεσε. Προφανώς εννοεί ότι, αντί να «σκοτώσουμε» τους ιερούς και απαραβίαστους κανόνες της ευρωζώνης, μπορούμε να σκοτώσουμε τη δημοκρατία στα κράτη-μέλη της κι έτσι να είναι όλα μέλι γάλα στις επαρχίες του Δ΄ Ράιχ!

«Ελλάδα: Η κυβέρνηση Τσίπρα υποτάσσεται στις απαιτήσεις των Βρυξελλών» πανηγύριζε την Τετάρτη ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της γαλλικής εφημερίδας Λε Μοντ. «Ο Τσίπρας ξεχνάει τις προεκλογικές υποσχέσεις του για να ικανοποιήσει τις Βρυξέλλες», «Οι μεταρρυθμίσεις που η Αθήνα υπόσχεται να κάνει είναι όσες είχε εγγράψει σε λίστα η τρόικα και τις οποίες είχε καταγγείλει ο ΣΥΡΙΖΑ» ήταν δύο ακόμη τίτλοι της ίδιας εφημερίδας. Το κύριο άρθρο της Μοντ όμως έβαζε ωμά επί τάπητος το ουσιαστικό θέμα: «Από τη στιγμή που η Ελλάδα διαπιστώνει ότι το θεμελιώδες συμφέρον της είναι να παραμείνει στους κόλπους της ζώνης του ευρώ, δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά παρά να υποταχθεί σε ένα μίνιμουμ κανόνων» έγραψε χωρίς περιστροφές, θέτοντας τα όρια της δημοκρατίας στην ευρωζώνη. «Αυτό θύμισαν στον θερμόαιμο υπουργό Οικονομικών Γιάννη Βαρουφάκη, ο οποίος απερίσκεπτα είχε σπεύσει να πουλήσει το τομάρι της τρόικας προτού καν τη σκοτώσει όχι μόνο η Κομισιόν, όχι μόνο η Γερμανία, αλλά και οι χώρες που πλήρωσαν ακριβά το σεβασμό των κανόνων για να βγουν από τις δυσκολίες, όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία» προσθέτει η γαλλική εφημερίδα με σαρκαστική διάθεση.

Τι ακριβώς θα κερδίσει η Ελλάδα υποτασσόμενη στους κανόνες της ευρωζώνης το εξηγεί χωρίς περιστροφές ο υπουργός Οικονομικών του Δ΄ Ράιχ Βόλφγκανγκ Σόιμπλε με δηλώσεις που έκανε την Τετάρτη: «Όσο η Ελλάδα δεν εκπληρώνει τις δεσμεύσεις της, δεν θα δοθεί ούτε ένα ευρώ βοήθειας!» υπογράμμισε και πρόσθεσε: «Εάν εκπληρώσουν τις δεσμεύσεις τους, τότε θα μπορέσουν να λάβουν τις δόσεις που απομένουν. Εάν δεν τις εκπληρώσουν, τότε οι δόσεις δεν θα καταβληθούν». Σαφέστατος, αμείλικτος, ανελέητος ο Σόιμπλε. Τι συμπέρασμα έβγαλε από όλα αυτά ο Αλέξης Τσίπρας; «Αποδείξαμε ότι η Ευρώπη αποτελεί πεδίο διαπραγμάτευσης και αμοιβαία βιώσιμων συμβιβασμών και όχι πεδίο εξόντωσης, υποταγής και τυφλής τιμωρίας» είπε στο αμήχανο και προκλητικό διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό ο πρωθυπουργός, το απομεσήμερο του περασμένου Σαββάτου. Ακούγοντας αυτές τις θέσεις, η Μοντ ήταν εντυπωσιακή στο κύριο άρθρο της: «Πρέπει να τον υποστηρίξουμε […] ειδικά τη στιγμή αυτή που ο χειρισμός της αναμέτρησής του με την τρόικα κινδυνεύει να τον αφήσει ξεκρέμαστο στην ελληνική Αριστερά της Αριστεράς» εισηγείται η κεντρώα γαλλική εφημερίδα. «Με τις πρώτες μπουνιές που έφαγε στο σαγόνι να περνούν, αν ο κ. Τσίπρας δώσει εγγυήσεις σοβαρότητας και αυθεντικής μεταρρυθμιστικής θέλησης, θα έχει έρθει η στιγμή να τον υποστηρίξουμε χωρίς υστεροβουλία» προσθέτει το κύριο άρθρο της Μοντ. Με άλλα λόγια, εκτιμά ότι ο έλληνας πρωθυπουργός του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ κοντά στο επιθυμητό σημείο ενσωμάτωσης στο ευρωπαϊκό κατεστημένο! «Αν όντως τον αφήσει ξεκρέμαστο η Αριστερά, να τον πάρουμε εμείς!» είναι η ουσία της γραμμής που προτείνει η Μοντ!

Με την κατάπτυστη «λίστα μεταρρυθμίσεων» που έστειλε δήθεν με δική της πρωτοβουλία η κυβέρνηση Τσίπρα προς την Ευρωομάδα την Τρίτη, εξαφανίστηκε ως διά μαγείας ακόμη και το αστικό Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης! Ούτε μία, κυριολεκτικά ούτε μία, από τις προεκλογικές υποσχέσεις του Αλέξη Τσίπρα δεν συμπεριλαμβάνεται με την καθαρή μορφή που τις είχε πει στον κατάλογο των μεταρρυθμίσεων! Αυτή η λίστα «αποτελεί τώρα το πρόγραμμα του κυβερνητικού συνασπισμού» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ισχυρίζεται σε πρωτοσέλιδο άρθρο της η δεξιά γερμανική εφημερίδα Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε. «Πολύ περισσότερο έτοιμη είναι τώρα η Αθήνα να ακούει τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και το Παρίσι. Η ελληνική κυβέρνηση δεν θέτει πλέον υπερβολικές απαιτήσεις» σημειώνει εμφανώς ικανοποιημένη. «Το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει καταρτίσει η ίδια τη λίστα των μεταρρυθμίσεων δεν θα της επιτρέπει πλέον να ισχυρίζεται δημοσίως ότι η Ελλάδα έχει υποταχθεί σε απαγόρευση όρων από ξένους» υπογραμμίζει το πρωτοσέλιδο της γερμανικής εφημερίδας.

Η κυβέρνηση δείχνει να έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως, αν κάνει μόνο όσα της επιτρέπουν οι Γερμανοί, τότε λίγα είναι τα ψωμιά της. Προχθές ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε στο υπουργικό συμβούλιο ότι μετά από έναν ολόκληρο μήνα απραξίας κοινοβουλευτικής, όπου η Βουλή δεν ψήφισε κανέναν απολύτως νόμο (!), θα κατατεθούν από αύριο πέντε νομοσχέδια. Τα τρία εξ αυτών (αντιμετώπιση ανθρωπιστικής κρίσης, ληξιπρόθεσμες οφειλές και προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς) έχουν ιδιαίτερη σημασία. Δεν θα υποβληθούν στη Βουλή, όπως είχαν εξαγγελθεί από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά πρέπει πρώτα να δούμε το ακριβές τους περιεχόμενο, το οποίο όσο κι αν υστερεί των εξαγγελιών σίγουρα θα συνιστά μια κάποια βελτίωση σε σχέση με τα μέχρι τώρα ισχύοντα, ελπίζουμε. Για να δούμε όμως πρώτα τι θα κάνει η κυβέρνηση στον τομέα αυτό, μετά την κατά κράτος υποχώρησή της μπροστά στους Γερμανούς.

Διαβάστε περισσότερα

Και ότι δεν ιδιωτικοποιείται, πρέπει να ξεπληρώνει δάνεια. Βλέπε SWAPS

Του καθηγητή Γ. Ζουγανέλη

Δεν έχασα την «τιμή» μου όπως ισχυρίζονται κάποιοι, επειδή προειδοποίησα με ένα τρόπο προσιτό στη κουλτούρα του Ελληνικού λαού ότι η Ελλάδα θα γίνει νούμερο διεθνώς και πως οι προτάσεις Βαρουφάκη δεν είχαν επιστημονική βάση. Επαληθεύτηκα πλήρως.

Μετά απο ημέρες όσα προείπα επανελήφθηκαν και από τους περισσότερους γνώστες του θέματος αλλά και απο πολλούς διαφορετικούς υπουργούς της ευρωζώνης. Στις διαπραγματεύσεις, το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης δεν καταλάβαινε τί του έλεγαν! Αυτό ισχύει και τώρα. Η θεωρία παιγνίων είναι «γαριδάκι» μπροστά στα παιγνίδια ισχύος.

Τον παπά θα παίζουμε; Επεβλήθη η επιλογή Βαρουφάκη απο τις ΗΠΑ και συγκεκριμένα απο το IMF για να υπάρξει κρίση και να έλθουν τα SWAPS;  Nαί ή όχι;

Γεγονός είναι ότι χρειάζονται λεφτά. Δεν έχει σημασία η ταυτότητα αυτού που τα ζητάει. Οι δανειστές είναι όλοι παρέα και έχουν βασικά τα ίδια συμφέροντα. Δυστυχώς, οι ιδιωτικοποιήσεις δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα. Νέα λύση, τα SWAPS Βαρουφάκη και συνεργατών. Αναγκαίο, νέοι οικονομικοί δολοφόνοι να μπούν στο παιγνίδι (εκλογές). Αναγκαίο, να υπάρξουν και νέα χρηματιστηριακά προιόντα (φούσκες που θα απομυζούν χρήμα για τους δανειστές). Περιτύλιγμα θα είναι η δημιουργία νέων «αξιών» μέσα απο ενώσεις Ταμείων, απο δημιουργία Επενδυτικών Τραπεζών μιας χρήσης κλπ.

Ανταλλαγή κρατικού χρέους αντί ομολόγων συνδεδεμένων με την «ανάπτυξη» προωθεί το IMF για την Ελλάδα με τη βοήθεια του ΟΟΣΑ (στον οποίο είχε εργαθεί η Λ. Κατσέλη), ευρίσκοντας ευήκοα ώτα στην Ευρωζώνη αλλά και στο εσωτερικό. Η σειρά των ΗΠΑ να κάνει τον κακό.

Το IMF θα ζητήσει απειλώντας άμεσα νέο μνημόνio;

Με τα SWAPS, ομόλογα συνδεδεμένα με την «ανάπτυξη» δηλαδή με τα εγγυημένα κέρδη απο οικονομικές δραστηριότητες π.χ. διόδια, υδρογονάνθρακες, ορυχεία, ΔΕΚΟ κλπ. και φορολογικά έσοδα κάθε είδους θα οδεύουν κατευθεία για την αποπληρωμή ομολόγων του δημοσίου! Θα γίνει δηλαδή ότι έγινε με τα SWAPS Σημίτη για το αεροδρόμιο Βενιζέλος και τη Goldman – Sachs. Αυτού του είδους την διευθέτηση ήθελε εξαρχής και ο ΓΑΠ! Με τα SWAPS, τους φόρους δεν θα τους παίρνει το κράτος αλλά οι δανειστές! Ανάπτυξη τέλος ή μάλλον ΠΟΤΕ. SWAPS σημαίνει IMF και ΟΟΣΑ. Για το λόγο αυτό δίνουν και έκτακτη βοήθεια σε χρήματα οι ΗΠΑ. Για να ξεπερασθεί η παγίδα των 7 δις ευρώ που «δεν» υπάρχουν. Οι μάσκες όλων πέφτουν σιγά – σιγά. Τα παιδιά του ΙMF είναι σε όλα τα σημεία ελέγχου και αποφάσεων της Ελληνικής οικονομίας . Για ποιά εθνική κυριαρχία μιλάμε; Α plan made in USA. Germans just watching.

Εγγύηση καταθέσεων δεν υπάρχει. Το ταμείο είναι ήδη μείον. Η Ευρωζώνη ζητάει πίσω τα 11 δις ευρώ του ΤΧΣ. Πού να είναι άραγε αυτά τώρα;

Διαβάστε περισσότερα