Οι απορίες σιγά – σιγά λύνονται

του Λευτέρη Ριζά

Είχα γράψει ότι η αριστερά δεν μπορεί να «πάει μπροστά» αν δεν ασχοληθεί, δεν ερευνήσει και απαντήσει στο γιατί «κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός», γιατί απέτυχε δηλαδή σε όλες τις εκδοχές του. Σε όλο τον κόσμο ασχολούνται γνωστοί και «άγνωστοι»   στο πλατύ κοινό της αριστεράς μαρξιστές με το ζήτημα αυτό. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να σταματήσουν τις προσπάθειες τους και επιτέλους να ξεκουραστούν.

Η Ρωσική επανάσταση του 1917 – των μπολσεβίκων με επικεφαλής τον Λένιν κλπ – , η Κινέζικη με ηγέτη της το Μάο-τσε Τούνγκ, η Βιετναμέζικη κλπ κλπ που κράτησαν άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο μερικά χρόνια, μέχρι να «πάρουν την εξουσία», είχαν μια μεγάλη έλλειψη. Που τελικά τους στοίχησε την τελική αποτυχία τους. Και η έλλειψη τους αυτή έγκειται στο ότι δεν διέθεταν ένα καλό και «κοστολογημένο» πρόγραμμα.

«”Δεν υπάρχει πιο κοστολογημένο πρόγραμμα από αυτό του ΣΥΡΙΖΑ” δήλωσε ο υπεύθυνος οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, Γ. Μηλιός στον ΣΚΑΙ το πρωί και παρέθεσε αναλυτικά στοιχεία του οικονομικού προγράμματος για την αντιμετώπιση της κρίσης και την επανάκαμψη της οικονομίας» [1]

Σε αυτό, το πιο κοστολογημένο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται όλο το μυστικό της επιτυχίας της προσπάθειας του να σώσει την Ελλάδα και το λαό. Αν ο Λένιν, ο Τρότσκι κλπ είχαν κι αυτοί ένα πολύ καλά κοστολογημένο πρόγραμμα, κι όχι αυτά τα γενικά που διαβάζουμε στα κείμενα τους – τα Άπαντα τους, την Ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης, κλπ – είναι βέβαιο ότι όλα θα είχαν πάει καλά. Ούτε οι κεφαλαιοκράτες ούτε οι τραπεζίτες, ούτε οι τσιφλικάδες και κουλάκοι, πιθανώς ούτε οι ξένοι εισβολείς θα είχαν κουράγιο να αντιδράσουν. Ούτε «πολεμικός κομμουνισμός», ούτε «κόκκινα Σάββατα», ούτε πείνα και εκατομμύρια νεκροί από αυτήν θα υπήρχαν. Όλα θα είχαν κυλήσει ομαλά.

Τα ίδια ισχύουν και για την Κίνα. Ούτε συνέχιση της ταξικής πάλης ούτε Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση, ούτε τίποτα από αυτά που συνέβησαν σε αυτή τη μεγάλη χώρα μετά το 1949 δεν θα είχε συμβεί, αν ο Μάο και το Κομμουνιστικό Κόμμα είχαν ένα καλό και πλήρως κοστολογημένο πρόγραμμα.

Αυτό τείνει να είναι και το πιο σοβαρό και κεντρικό επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ στη διεκδίκηση της κυβέρνησης στις προσεχείς εκλογές. Το «κοστολογημένο» πρόγραμμα. Δεν χρειάζονται πια αγώνες, οργάνωση του λαού, κινήματα κλπ κλπ. Η «δημοκρατική ανατροπή» είναι πια υπόθεση όχι των αγώνων του λαού αλλά του κοστολογημένου προγράμματος. Δεν είναι και δεν πρέπει να γίνει συνείδηση του λαού που υποφέρει, που κινδυνεύει ακόμα και η εθνική του υπόσταση, ότι για να τα υπερασπίσει πρέπει να αγωνιστεί. Κι ότι αγώνας σημαίνει ΚΑΙ θυσίες. Αχ, το 1821 δεν ήξεραν από κοστολογημένα προγράμματα και γι αυτό αγωνίστηκαν με – ξεπερασμένα τώρα πια λόγο προγραμμάτων – συνθήματα όπως «Ελευθερία ή Θάνατος», ή με τον Θούριο του Ρήγα, κλπ. Αμ’ αυτοί το 1940. Σκοτώθηκαν να κάνουν οργανώσεις: Αλληλεγγύη, ΕΑΜ, ΕΛΑΣ κά, να κατεβάζουν σημαίες από την Ακρόπολη, να τραγουδάνε «Στ’ άρματα στ’ άρματα..» και να φωνάζουν «Ψυχή βαθειά». Χάθηκε να πετάξουν στα μούτρα των κατακτητών ένα, δύο «κοστολογημένα» προγράμματα που θα απόδειχναν πόσο πιο φτηνή θα ήταν η Κατοχή τους με ένα-δύο Μνημόνια;
Μια άλλη απορία που είχα ήταν τελικά ποια κοινωνικά συμφέροντα, βραχυ-μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια διάβαζα πάντοτε με προσοχή τα όσα έγραφε ο σ. Γ. Μηλιός στο περιοδικό που διευθύνει, τις ΘΕΣΕΙΣ για τα προβλήματα της πάλης των τάξεων, για τον ρόλο και την αποστολή της εργατικής τάξης, και η αλήθεια ησύχαζα. Αλλά να που σήμερα, πρωί-πρωί με την ΑΥΓΟΥΛΑ «επάνω στη γλυκιά σκοτούρα» στην προσπάθεια   αναζήτησης της ορθής γραμμής, έπεσα πάνω στην απάντηση του συντρόφου βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Σταθάκη, καθηγητή και εκ των υπευθύνων για την οικονομική πολιτική του, στον νεοφιλελεύθερο και μνημονιακό υπουργό της συγκυβέρνησης κ. Ν. Δένδια.

Χωρίς κανένα περιθώριο αμφισβήτησης ο κ. Γ. Σταθάκης δήλωσε ότι ο κ. Ν. Δένδιας και η κυβέρνηση ταυτίζονται με τις επιλογές των τραπεζών, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ «συντάσσεται με τα συμφέροντα των μικρομεσαίων δανειοληπτών». Το κακό στην υπόθεση μας δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει τους μικρομεσαίους δανειολήπτες, αλλά ότι η υπεράσπιση γενικά των συμφερόντων των μικρομεσαίων – που όλοι βιάζονται να τους εκθειάσουν ως τους στυλοβάτες του κοινωνικού μας συστήματος που καταστρέφονται από τα μνημόνια – τελικά δημιουργεί την υπόνοια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τα όσα μπορεί να πιστεύει για τον εαυτό του διαφορετικά – είναι ένα κόμμα των μικρομεσαίων στρωμάτων και συμφερόντων. Συνεπώς δεν έχει σκεφτεί και λύσει το ζήτημα της συμμαχίας (;), συμπόρευσης (;) της εργατικής τάξης με αυτά τα στρώματα και το πώς στο μεταξύ διαμορφώνεται το σύνολο των ιδεολογικών-πολιτικών και οργανωτικών τους σχέσεων και άρα το «κοστολογημένο» πρόγραμμα τίνος τις προοπτικές υπηρετεί.

Κατά τα άλλα επαναλαμβάνεται αυτό που έχουμε ζήσει στο παρελθόν τόσες φορές. Και το έχουμε «πληρώσει» ακριβά. Όλοι «τρέχουνε» να δικαιολογήσουν, πολλές φορές λιβανίζοντας μέχρι αηδίας, αυτά που λέει ο ηγέτης. Καμιά αμφιβολία δεν επιτρέπεται. Καμιά αντιλογία. Μόνο η υπεράσπιση των λεχθέντων, των αποφάσεων κλπ. Όπως π.χ. συνέβαινε επί εποχής Στάλιν.

Η δίψα για την εξουσία, η οσμή της εξουσίας, έχει τρελάνει πάρα πολλούς εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Όχι μόνο είναι πρόθυμοι να κάνουν ιδεολογικο-πολιτικές κωλοτούμπες – που βέβαια με πάθος δικαιολογούν – αλλά και να καταπιέσουν, αφορίσουν, διώξουν όποιους άλλους αμφισβητούν τη σοφία της ηγεσίας και την ορθότητα της «νέας γραμμής».

Από την παρουσία του προέδρου τους στο Κόμο, μέχρι την συνάντηση του με τον Πάπα ή την εγκατάλειψη του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ όπως αυτό «αναπτύχθηκε την 1-6-2012 στον πολυχώρο της “Αθηναΐδα”..» [2] , υπάρχουν πάντα «πρόθυμοι» να δικαιολογήσουν κάθε αλλαγή των θέσεων, της πολιτικής γραμμής του κόμματος και του ηγέτη. Είναι κάτι   στο οποίο έχει ανέκαθεν διακριθεί η αριστερά. Ακόμα και οι άνθρωποι του Γ. Παπανδρέου το ίδιο έκαναν. Όταν μίλησε για την «Πράσινη ανάπτυξη» – και τα πράσινα άλογα – βρέθηκαν αμέσως παρατρεχάμενοι που έτρεξαν αμέσως να γράψουν άρθρα ακόμα και βιβλία γι αυτή τη μεγαλοφυή ιδέα του αρχηγού. Οι κ.κ. Δαμανάκη και Διαμαντοπούλου ξεχώρισαν σε αυτή την προσπάθεια. Γιατί να υστερήσουν σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ σε τέτοιες επιδόσεις.

Πού βρίσκεται το μυστικό; Εκεί στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο». «Ένα μέρος της αστικής τάξης θέλει να διορθώσει τα κοινωνικά κακά, για να εξασφαλίσει την ύπαρξη της αστικής κοινωνίας.
Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν: οικονομολόγοι, φιλάνθρωποι, ανθρωπιστές, άνθρωποι που ασχολούνται με τη βελτίωση της κατάστασης των εργαζόμενων τάξεων, οργανωτές αγαθοεργιών, προστάτες των ζώων, ιδρυτές συλλόγων υπέρ της μετριοπάθειας, οι πιο παρδαλοί ψευτομεταρρυθμιστές. Κι αυτό τον αστικό σοσιαλισμό έφτασαν να τον επεξεργαστούν σε ολόκληρα συστήματα…. Οι σοσιαλιστές αστοί θέλουν τις συνθήκες ζωής της σύγχρονης κοινωνίας χωρίς τους αγώνες και τους κινδύνους που απορρέουν αναγκαστικά απ’ αυτήν. Θέλουν τη σημερινή κοινωνία, αλλά αφού της αφαιρεθούν τα στοιχεία που την επαναστατικοποιούν και τη διαλύουν. Θέλουν την αστική τάξη χωρίς το προλεταριάτο. …
Στη θέση της κοινωνικής δράσης πρέπει να μπει η προσωπική τους εφευρετική δράση, στη θέση των ιστορικών όρων για την απελευθέρωση μπαίνουν φανταστικοί όροι, στη θέση της βαθμιαία αναπτυσσόμενης οργάνωσης τον προλεταριάτου σε τάξη, μπαίνει μια οργάνωση της κοινωνίας που σκαρώθηκε ειδικά γι’ αυτό. Γι’ αυτούς, η μελλοντική παγκόσμια ιστορία αναλύεται στην προπαγάνδα και την πρακτική εφαρμογή των κοινωνικών τους σχεδίων.».

Και οι κάθε λογής μικροαστοί θέλουν να διασωθούν μέσα στην αστική κοινωνία, παρουσιάζονται κι αυτοί σοσιαλιστές, έντεχνα και μόνιμα εξαφανίζουν την ύπαρξη της εργατικής τάξης και της ταξικής πάλης. Στη θέση τους βάζουν τις «επαφές» με τις κορυφές του αστικού κόσμου: επιχειρηματίες, πολιτικούς, ηγεσία της Εκκλησίας και προγράμματα. Καλά κοστολογημένα. Που για να είναι τέτοια μόνο ειδικοί μπορεί να τα κάνουν. Όχι «ξεδοντιάρηδες», όπως τους αποκαλούσε ο Ολαντ, εργάτες, φτωχοί αγρότες, νεολαίοι με προσόντα αλλά χωρίς κανένα μέλλον.

       Σε αυτή την ιστορική γραμμή που κινήθηκε τελικά η σοσιαλδημοκρατία και κατρακύλησαν και τα κομμουνιστικά κόμματα – όταν η ηγεσία τους πέρασε σταδιακά σε αυτά τα κοινωνικά στρώματα και ομάδες – κινείται και ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν αρκεί η αγανάκτηση που εκδηλώνουν πολλοί από αυτούς λέγοντας με στεντόρεια φωνή «ΔΕΝ είμαστε, ΔΕΝ θέλουμε, ΔΕΝ πρόκειται να γίνουμε ΠΑΣΟΚ» [3] . Γιατί ήδη είναι ΠΑΣΟΚ. Ή με βεβαιότητα θα γίνουν ΠΑΣΟΚ. Όχι από κακία, αμέλεια ή ηλιθιότητα. Ούτε το όλον ΠΑΣΟΚ έγινε αυτό που έγινε τώρα και πολύ καιρό. Είναι τα κοινωνικά συμφέροντα που έκφραζε και που τώρα προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις – πνευματικές και πολιτικές – να εκφράσει με συνέπεια ο ΣΥΡΙΖΑ, που το οδήγησαν εκεί που βρίσκεται τώρα. Και που πάνω-κάτω οδήγησαν όλο το σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό κίνημα στην κατάσταση που όλοι μας γνωρίζουμε.

       Οι εμφανίσεις στα αμερικανικά Πανεπιστήμια και Ιδρύματα. Στα ανάλογα Ευρωπαϊκά κέντρα, Οι επαφές με την αφρόκρεμα του επιχειρηματικού και πολιτικού κόσμου στο ΚΟΜΟ – με αυτούς δηλαδή που σχεδιάζουν την καλύτερη εκμετάλλευση και υποδούλωση κρατών, εθνών και λαών. Οι επισκέψεις σε – εντός και εκτός Ελλάδας – ιδεολογικά κέντρα που ελέγχουν και δεσμεύουν τη σκέψη και δράση των ανθρώπων, μέχρι του σημείου να υπερηφανεύονται για την επίσκεψη στο Βατικανό [4], με τη φαντασίωση ότι έτσι η Αριστερά μιας μικρής χώρας της ΕΕ απευθύνεται στο σύνολο των ευρωπαϊκών κοινωνιών, όταν εκκρεμεί το τεράστιο καθήκον-έργο να απευθυνθεί σε αυτούς που πρέπει μέσα στην ελληνική κοινωνία, δείχνουν ότι η «μετάλλαξη» και η «προσαρμογή» του ΣΥΡΙΖΑ προχωράει γρήγορα. Και σε αυτό πρωτοστατεί ο ηγετικός του πυρήνας, χωρίς σχεδόν καμιά αντίσταση από τη βάση, από τις διάφορες «αριστερές» και «πατριωτικές» του συνιστώσες. Η ψυχολογία της «μαντάμ Σουσού» και οι πρακτικές της φαίνεται πώς κατακυριεύουν δυστυχώς τον ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς για το λαό και τον τόπο μας. Την Ελλάδα.

       Αλλά δεν τελειώσαμε…..

Σημειώσεις – Παραπομπές

1 – βλ. ΑΥΓΗ 16.9.2014

2– βλ. Βαγγέλη Πιλάλη [μέλος της Κεντρικής Επιτροπής]: «ΑΘΗΝΑΪΔΑ 2012 – ΔΕΘ 2014: Τα βασικά σενάρια αμφισβήτησης της κυβέρνησης της Αριστεράς» (Ι) , ΑΥΓΗ 16/9/2014

3 – βλ. Ζαχαριάδης Κώστας «ΔΕΝ είμαστε, ΔΕΝ θέλουμε, ΔΕΝ πρόκειται να γίνουμε ΠΑΣΟΚ» ΑΥΓΗ 09.09.2014

4 – «Για πρώτη φορά ηγέτης της ριζοσπαστικής Αριστεράς γίνεται δεκτός στο Βατικανό. Η εξέλιξη αυτή αντανακλά τις αγωνίες, από διαφορετικές πλευρές, για την αντιμετώπιση των συνεπειών της οικονομικής κρίσης και των ανθρωπιστικών προβλημάτων εξαιτίας των πολεμικών συρράξεων…… Η συνάντηση ενέχει και τον συμβολισμό ότι η Αριστερά σε μια μικρή χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με το παράδειγμα και τις θέσεις της, απευθύνεται στο σύνολο των ευρωπαϊκών κοινωνιών και αναζητεί δεσμούς συνεργασίας ανεξάρτητα από τις διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες» ΑΥΓΗ «Συνάντηση Πάπα – Τσίπρα» 17.9.2014

Διαβάστε περισσότερα

«Εξορίστηκαν» λόγω κρίσης περισσότερα από 150.000… λαμπρά μυαλά της Ελλάδας

Χαρά Καλημέρη  
«Eξόριστοι» από την Eλλάδα είναι οι καλύτεροι επιστήμονες. Περισσότεροι από 150.000 εκτιμάται, με βάση τελευταία στοιχεία, ότι είναι οι νέοι με λαμπρές σπουδές, αλλά και οι επιστήμονες μεγαλύτερων ηλικιών που σήμερα ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό.
Tο φαινόμενο της «διαρροής εγκεφάλων» προβληματίζει ιδιαίτερα την κυβέρνηση, η οποία επεξεργάζεται σχέδιο για την ανάσχεσή του. Στο πλαίσιο αυτό, πληροφορίες της «HτΣ», αναφέρουν ότι τα αρμόδια υπουργεία Eργασίας και Παιδείας μελετούν τη δυνατότητα χορήγησης υποτροφιών σε αριστεύσαντες πτυχιούχους ώστε να κάνουν Mάστερ στην Eλλάδα με παράλληλη ένταξη στην αγορά εργασίας.
Eιδικότερα, ο αριθμός των Eλλήνων επιστημόνων που μεταναστεύουν στο εξωτερικό είναι διαρκώς αυξανόμενος τα τελευταία χρόνια της κρίσης. Mάλιστα, πλέον η φυγή τους παίρνει τα χαρακτηριστικά του «διωγμού» από τη χώρα λόγω παντελούς έλλειψης επαγγελματικών επιλογών. «Yπάρχει μια ποιοτική διαφορά ανάμεσα στους επιστήμονες που μεταναστεύουν σήμερα σε σύγκριση με εκείνους που έφευγαν από τη χώρα έως το 2010», αναφέρει στην «HτΣ» ο κ. Λόης Λαμπριανίδης, καθηγητής στο τμήμα Oικονομικών Eπιστημών του Πανεπιστημίου Mακεδονίας, ο οποίος διενήργησε έρευνα με τη συμμετοχή επιστημόνων που έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στη Γερμανία.
Kαι εξηγεί: «Σήμερα, οι επιστήμονες ουσιαστικά “εκδιώχνονται” από τη χώρα, αφού δεν έχουν καμία επαγγελματική επιλογή. Kαθώς, μάλιστα, η ανεύρεση εργασίας είναι πλέον δύσκολη και στο εξωτερικό, αρκετοί αναγκάζονται να κάνουν ακόμη και χειρονακτικές εργασίες. Σε αυτή την περίπτωση, μάλιστα, η εκμετάλλευσή τους από εργοδότες της ίδιας εθνικότητας είναι πολύ έντονη».
Νέοι αλλά και μεγαλύτεροι
Πάντως, όπως επισημαίνει ο κ. Λαμπριανίδης, η μετανάστευση δεν αφορά μόνο στους νέους, αλλά και τους επιστήμονες μεγαλύτερων ηλικιών. «Yπάρχουν καθηγητές ελληνικών πανεπιστημίων οι οποίοι έχουν λάβει τριετή άδεια άνευ αποδοχών προκειμένου να φύγουν για το εξωτερικό όπου αμείβονται καλύτερα», σημειώνει χαρακτηριστικά.
Στην Eλλάδα, υπάρχει πολλαπλή έκφραση του φαινομένου της «διαρροής εγκεφάλων»: εκτός από τους επιστήμονες που έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό, υπάρχουν περίπου 55.000 Έλληνες που σπουδάζουν σε διάφορες χώρες και στη συνέχεια μένουν εκεί για να εργαστούν. Eπίσης, ολοένα και περισσότεροι είναι οι απόφοιτοι ελληνικών πανεπιστημίων που εγκαταλείπουν τη χώρα με το που ολοκληρώνουν τον πρώτο κύκλο σπουδών. Mάλιστα, η απογοήτευσή τους για την ελληνική οικονομία και αγορά εργασίας είναι τέτοια που, πριν αποφασίσουν να φύγουν για το εξωτερικό, δεν αναζητούν καν δουλειά στη χώρα μας.
Σε μια προσπάθεια να αναχαιτίσουν το «κύμα» μετανάστευσης των Eλλήνων επιστημόνων, τα αρμόδια υπουργεία Eργασίας και Παιδείας επεξεργάζονται σειρά δράσεων που χρηματοδοτούνται κυρίως από πόρους του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Tαμείου. «Πιλότος» θα είναι το πρόγραμμα χορήγησης υποτροφιών για μεταπτυχιακές σπουδές στην Eλλάδα με ένταξη στην αγορά εργασίας, το οποίο υλοποιούν από φέτος το Ίδρυμα Kρατικών Yποτροφιών με την Eθνική Tράπεζα της Eλλάδος. Στο πλαίσιο αυτό, σε εκατό αριστεύσαντες αποφοίτους πανεπιστημίου, με βαθμό πτυχίου από 7 και άνω, χορηγούνται υποτροφίες προκειμένου να πραγματοποιήσουν Mάστερ στην Eλλάδα με παράλληλη πρακτική άσκηση. Mετά το πέρας των μεταπτυχιακών σπουδών, η Eθνική Tράπεζα της Eλλάδος απασχολεί τους υπότροφους του προγράμματος με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας πλήρους απασχόλησης για δύο έτη.
Oι Eλληνες, μέλη της επιστημονικής «ελίτ»
Mόλις το 0,6% του AEΠ διαθέτει η Eλλάδα για έρευνα και ανάπτυξη. Ποσοστό χαμηλότερο ακόμα και από αυτό που διαθέτουν η Tουρκία, η Tυνησία και η Mαλαισία και τέσσερις φορές μικρότερο από χώρες της Eυρωζώνης.
Kι αυτό όταν, όπως καταδεικνύουν τα αποτελέσματα μελέτης του κ. Iωάννη Π.A. Iωαννίδη, τακτικού καθηγητή στην Iατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Stanford των HΠA, οι Έλληνες είναι μέλη της παγκόσμιας επιστημονικής «ελίτ». Σύμφωνα με τη μελέτη, ο ελληνισμός διαθέτει περίπου το 3% των επιστημόνων κορυφαίας εμβέλειας παγκοσμίως, αν και ο πληθυσμός της χώρας μας αντιστοιχεί στο 0,20% του πληθυσμού της γης. Δυστυχώς, όμως, το 85% των Eλλήνων αυτών ζει και εργάζεται στο εξωτερικό. Oι περισσότεροι (195) έχουν έδρα τις HΠA, ενώ με μεγάλη απόσταση ακολουθούν η Eλλάδα (37) και η Bρετανία (27).
Aναλυτικά, συνολικά 336 με ελληνικά ονόματα βρίσκονται μεταξύ των περίπου 12.000 κορυφαίων επιστημόνων ως προς την επιρροή τους στη διεθνή βιβλιογραφία. Aυτό σημαίνει ότι είτε έχουν δημοσιεύσει τουλάχιστον ένα βιβλίο ή εργασία που έχει πάνω από 500 αναφορές και το συνολικό τους έργο έχει πάρει πάνω από 10.000 αναφορές στη διεθνή βιβλιογραφία, είτε έχουν δημοσιεύσει τουλάχιστον ένα βιβλίο ή εργασία που έχει από 1.000 αναφορές και το συνολικό τους έργο έχει πάνω από 4.000 αναφορές στη διεθνή βιβλιογραφία. Mεταξύ των κορυφαίων επιστημόνων είναι και ο κ. Iωαννίδης, που μοιράζει τη ζωή του μεταξύ του Stanford των HΠA και του Πανεπιστημίου Iωαννίνων.
Tο φαινόμενο της «διαρροής εγκεφάλων» σε αριθμούς

• 150.000 είναι οι Έλληνες επιστήμονες που σήμερα ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό.
• 55.000 είναι οι Έλληνες φοιτητές που σπουδάζουν στο εξωτερικό. Oι περισσότεροι στη συνέχεια μένουν εκεί για να εργαστούν.
• 3% των κορυφαίων επιστημόνων παγκοσμίως διαθέτει ο ελληνισμός, αν και ο πληθυσμός της χώρας αντιστοιχεί στο 0,20% του πληθυσμού της γης.
• 85% των κορυφαίων Eλλήνων επιστημόνων ζει και εργάζεται στο εξωτερικό.
• 336 είναι τα ελληνικά ονόματα στη λίστα των περίπου 12.000 κορυφαίων επιστημόνων.
• 195 από αυτούς έχουν έδρα τις HΠA. Mε μεγάλη απόσταση ακολουθούν η Eλλάδα (37) και η Bρετανία (27).
• 0,6 του AEΠ διαθέτει η Eλλάδα για την έρευνα. Ποσοστό τέσσερις φορές μικρότερο από χώρες της Eυρωζώνης.

H έλλειψη αξιοκρατίας οδηγεί στη φυγή
Γράφει ο Iωάννης Π. A. Iωαννίδης, τακτικός καθηγητής στην Iατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Stanford των HΠA
«H έρευνα και η τεχνολογία αποτελούν τον κύριο μοχλό ανάπτυξης μιας χώρας. Xωρίς τέτοια επένδυση η Eλλάδα είναι καταδικασμένη σε συνεχή συρρίκνωση και σε απώλεια των πιο ταλαντούχων και καλά εκπαιδευμένων νέων της. Πιστεύω πως οι καλύτεροι επιστήμονες δεν φεύγουν, όμως, κυρίως για προσωπικούς οικονομικούς λόγους. O κύριος λόγος είναι η έλλειψη αξιοκρατίας και οράματος αριστείας. Eίναι πασίδηλο ότι μια καλά δικτυωμένη κοινωνία συναλλαγής αξιοθρήνητων μετριοτήτων επικρατεί στον αλληλοδιαπλεκόμενο πολιτικό, συνδικαλιστικό και ακαδημαϊκό χώρο. Για παράδειγμα, αν και υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις, οι καθηγητές που γίνονται πρυτάνεις ή κοσμήτορες, ή αναλαμβάνουν πολιτικά αξιώματα ή έχουν έντονη δημόσια κομματική παρουσία (ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης) στην πλειονότητά τους διαθέτουν ελάχιστο έργο και μηδαμινή διεθνή αναγνώριση. Yπάρχουν ακόμα πολλοί εξαιρετικά αξιόλογοι επιστήμονες στην Eλλάδα, αλλά οι περισσότεροι βρίσκονται περιθωριοποιημένοι, σε κατάσταση διωγμού από το σύστημα. Σε τέτοιες συνθήκες, η αυτοεξορία είναι μια λύση. Mια χώρα που τιμά τη φαυλότητα και διώκει την αριστεία μαθηματικά οδηγείται προς την ερημοποίηση».
Πηγή: εφημερίδα «Ημερησία του Σαββάτου»

Διαβάστε περισσότερα

ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ ΕΤΑΞΕ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ, ΟΧΙ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Μεγάλη αίσθηση προκάλεσε η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις. Προφανώς είπε πράγματα που ήθελε να ακούσει μεγάλη μερίδα του ελληνικού πληθυσμού. Ευνόητο είναι έτσι ότι προκάλεσε σφοδρή κριτική τόσο από τη δεξιά όσο και από την εκτός ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά.

Η κυβέρνηση αναστατώθηκε, γιατί διαπίστωσε την απήχηση που είχαν τα λεγόμενα του Τσίπρα στις τάξεις μερίδας ψηφοφόρων της. Επιχείρησε έτσι να απαξιώσει με επιθετική φρασεολογία τις δεσμεύσεις, όπως τις χαρακτήρισε ο ίδιος, που ανέλαβε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης «έχει μπει στη φαντασίωση ότι έχει στο τσεπάκι του τους δανειστές», δήλωσε χαρακτηριστικά η κυβερνητική εκπρόσωπος.

Για «φεστιβάλ ανευθυνότητας» και... «στιλ Μαυρογιαλούρου (!)» έκανε λόγο ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος. Εδώ που τα λέμε, φτηνά τη γλίτωσε ο Τσίπρας, γιατί προχθές ο Ευ. Βενιζέλος χαρακτήρισε... «φαντάσματα της παράταξης» και «καλικάντζαρους» τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που διαφωνούν μαζί του, υπονοώντας -χωρίς πάντως να τους αναφέρει προσωπικά- τον υπουργό του ΠΑΣΟΚ Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και τον Γιώργο Παπανδρέου!

Η ουσία όμως της κριτικής που ασκεί η κυβέρνηση προς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καθόλου φαιδρή. Από τη στιγμή που και ο Αλέξης Τσίπρας αποδέχεται πλήρως το ίδιο πλαίσιο διαπραγμάτευσης με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, τι τον κάνει να νομίζει ότι αυτός θα πετύχει να μην τον λιώσουν οι Ευρωπαίοι δανειστές; Η αλήθεια είναι ότι στο σημείο αυτό καθόλου πειστική δεν είναι η απάντηση που έδωσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Τι είπε ακριβώς: «Εμείς είμαστε έτοιμοι για τη διαπραγμάτευση και εργαζόμαστε για τη διαμόρφωση των ευρύτερων δυνατών συνεργασιών στην Ευρώπη.

Η κυβέρνηση Σαμαρά είναι έτοιμη για άλλη μια φορά να αποδεχθεί ό,τι οι πιστωτές αποφασίσουν και η μόνη συμμαχία που οικοδομεί είναι με τη γερμανική κυβέρνηση. Αυτή είναι η διαφορά μας και αυτό είναι εντέλει το δίλημμα: Ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ή συνυπογραφή όλων των αποφάσεων των δανειστών για την Ελλάδα από την κυβέρνηση Σαμαρά. Με δυο λόγια, το δίλημμα είναι: διαπραγμάτευση ή μη διαπραγμάτευση»!

Ο Αλέξης Τσίπρας δηλαδή ορίζει τη διαφορά του από τον πρωθυπουργό στο ότι αυτός θα διαπραγματευθεί, ενώ ο Αντώνης Σαμαράς δεν διαπραγματεύεται, ότι αυτός διαμορφώνει ευρύτερες συνεργασίες στην ΕΕ, ενώ ο Σαμαράς συμμαχεί μόνο με τους Γερμανούς! Με άλλα λόγια, οι συμμαχίες του ΣΥΡΙΖΑ με την εντελώς ανύπαρκτη Αριστερά στην ΕΕ θα αποδειχθούν ισχυρότερες από εκείνες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, παρόλο που η Δεξιά και η Κεντροαριστερά κυριαρχούν στην ΕΕ! Αυτοί οι ισχυρισμοί και όσοι κινούνται στο πλαίσιο αυτής της λογικής, στερούνται σοβαρότητας.

Η πέραν του ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά, δικαίως από τη σκοπιά της, είναι έξω φρενών με την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα και το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτα πρώτα για όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις της ελληνικής Αριστεράς πλην του ΣΥΡΙΖΑ, η Γερμανία μέσω της ΕΕ και για να αξιοποιήσει προς όφελός της και μόνο το ευρώ, είναι αυτή που επέβαλε το Μνημόνιο στην Ελλάδα. Δεν προέκυψε από «λάθη» του Γιώργου, του Σαμαρά και του Βενιζέλου.

Από την αριστερή σκοπιά πολιτικής ανάλυσης, όσο διατηρείται το πλαίσιο της αντιμετώπισης των συνεπειών του Μνημονίου μέσα στο ευρώ και την ΕΕ, καμιά σημασία δεν έχει ποιος είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας. Οποιος και να είναι, οι Γερμανοί θα τον υποχρεώσουν να ακολουθεί πειθήνια την πολιτική που αυτοί θα υπαγορεύουν! Επίσης αν δεν κάνουμε λάθος, ο Αλέξης Τσίπρας στην ομιλία του δεν μίλησε για αριστερή κυβέρνηση. Δεν είναι τυχαίο αυτό. Αυτά για τα οποία δεσμεύτηκε σίγουρα είναι μέτρα οικονομικής ανακούφισης των κατώτερων λαϊκών στρωμάτων, με τα οποία δεν διαφωνεί φυσικά κάθε αριστερός, αλλά ούτε κατά διάνοια συνιστούν πολιτική αριστερής κυβέρνησης.

Ούτε καν αποκαθιστούν έστω τις ζημιές που υπέστησαν οι εργαζόμενοι, οι μικρομεσαίοι, οι συνταξιούχοι από την πολιτική των μνημονιακών κυβερνήσεων. Η οικονομική κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων π.χ. επί δεξιάς διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, το 2009, ήταν απείρως καλύτερη από αυτή που θα επικρατήσει, αν εφαρμοστεί πλήρως το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που εξήγγειλε ο Τσίπρας!

Αλλο πράγμα μια κυβέρνηση ανακούφισης των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων, όπως αυτή που εξήγγειλε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, και εντελώς άλλο πράγμα η πολιτική μιας αριστερής κυβέρνησης, περί της οποίας δεν έκανε κανέναν λόγο. Είναι προφανές ότι δεν τον ενδιαφέρει πια ο σχηματισμός αριστερής κυβέρνησης. Αλλα πράγματα θέλει.

*Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2014

Διαβάστε περισσότερα

Από τέτοιους “αριστερούς” χορτάσαμε!

   «Σε μερικά πράγματα είμαι πολύ αριστερός» είχε δηλώσει στη συνέντευξή του στον «Real Fm» και στον Νίκο Χατζηνικολάου ο κ.Σταύρος Θεοδωράκης πριν από τις ευρωεκλογές.
   Την περασμένη βδομάδα ο κ.Θεοδωράκης κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη τις θέσεις του κόμματός του για μια σειρά θέματα.
   Σταχυολογούμε:

1)   «Πρόεδρος πρέπει να εκλεγεί από αυτή τη Βουλή», δήλωσε κατηγορηματικά ο Στ. Θεοδωράκης.
Ότι αυτή η θέση του «Ποταμιού» είναι και η πρόθεση όλου του πολιτικοοικονομικού καθεστώτος εξουσίας, ότι αυτή η θέση γράφει στα παλιά της τα παπούτσια κάθε έννοια δημοκρατικής νομιμοποίησης αφού δεν λαμβάνει υπόψη τους πραγματικούς πολιτικούς συσχετισμούς που υπάρχουν στην κοινωνία όπως αυτοί καταγράφηκαν στις ευρωεκλογές, φαίνεται να μην απασχολεί τον «πολύ αριστερό» (σε μερικά πράγματα) κ.Θεοδωράκη.
2)   «Ο μισθός δεν καθορίζεται με υπουργικές αποφάσεις και με προεδρικά διατάγματα, δεν ανακοινώνει ένας Υπουργός το ύψος του μισθού. Αυτά κανονίζονται από την αγορά. Άρα θα πρέπει να είμαστε λίγο προσεκτικοί απέναντι σε αυτό. (…) Η άποψή μας είναι συγκεκριμένη. Δεν αλλάζουμε με ένα νόμο τον κατώτατο μισθό και τις συντάξεις. (…)Πρέπει να φύγουμε από αυτές τις μαξιμαλιστικές απόψεις, δεν αλλάζει έτσι η οικονομία, δεν αλλάζει με υπουργικές αποφάσεις και θα πρέπει να ασχοληθούμε βαθιά με τα προβλήματα που έχει η ελληνική οικονομία».
Αυτή ήταν η απάντηση του κ. Θεοδωράκης, όταν ρωτήθηκε «ποια είναι η θέση του Ποταμιού για το ύψος του κατώτατου μισθού, της κατώτατης σύνταξης». Για όσους δεν κατάλαβαν, το «Ποτάμι» και ο κ.Θεοδωράκης, ευθυγραμμίζονται απόλυτα με την «αγοραία» θέση ότι οι άνθρωποι «πρέπει» να ζουν με μισθό και σύνταξη των 200, 300 και 500 ευρώ, αφού οτιδήποτε άλλο είναι «μαξιμαλισμός»…
3)   «Ο κόσμος δεν έχει πρόβλημα να πληρώσει αν είναι για το κοινό καλό, εάν πειστεί ότι τα λεφτά του πηγαίνουν στο σχολείου του παιδιού του, στην υγεία, δεν έχει πρόβλημα να πληρώσει».
Ότι «ο κόσμος δεν έχει πρόβλημα να πληρώσει» ήταν η απάντηση που έδωσε ο κ.Θεοδωράκης στην ερώτηση που του τέθηκε για τον ΕΝΦΙΑ! Τα σχόλια εδώ περιττεύουν.
4)   «Μαλώνουμε τόσες μέρες για το τι θα γίνει στην υγεία. Οι μεν λένε δεν θα αφήνουμε τις γυναίκες να κάνουν μαστογραφία, περνάμε ξαφνικά από τη σπατάλη στην τσιγγουνιά και οι άλλοι λένε να τα αφήσουμε όλα όπως ήταν πριν. Όχι ρε παιδιά! Πώς να τα αφήσουμε όλα όπως ήταν πριν; Οι Έλληνες – τα είδατε τα στοιχεία νομίζω θα τα έχετε προσέξει – το 10% των Ελλήνων, ένας τους δέκα Έλληνες κάνει μαγνητική τομογραφία σε αυτή τη χώρα. Πως είναι δυνατόν; Οι Γερμανοί κάνουν δύο στους χίλιους. Τι συμβαίνει; Όλοι οι Έλληνες είναι άρρωστοι;»…
Κι αυτή απάντηση του κ.Θεοδωράκη ήταν. Και δόθηκε την επομένη της απόφασης της κυβέρνησης να καταργήσει το δικαίωμα των προληπτικών εξετάσεων (τεστ ΠΑΠ, μαστογραφίες, εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη) και άλλων εξετάσεων (τρίπλεξ σε χειρουργημένους καρδιοπαθείς) σε πλατιά στρώματα του πληθυσμού. Ότι οι θέσεις του κ.Θεοδωράκη ταυτίζονται με τις πρακτικές και τις απόψεις του υπουργού Υγείας κ.Βορίδη θα οφείλεται προφανώς στο γεγονός ότι ο κ.Θεοδωράκης είναι «πολύ αριστερός» (σε μερικά πράγματα)…
5)   «Αυτή τη στιγμή θα πρέπει να είμαστε με τους ισχυρούς. Οι ισχυροί αυτή τη στιγμή είναι το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα συνθήματα τα παλιά ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο και να διαλυθούν οι σχηματισμοί, ας τα συζητήσουμε εάν νιώσουμε μια σιγουριά στον πλανήτη (…)».
Αυτό δεν είναι κήρυγμα νεοραγιαδισμού. Αυτό είναι… ρεαλισμός. Που απορρέει από μια ψύχραιμη αποτίμηση του παγκόσμιου συσχετισμού δυνάμεων… Είναι η απάντηση του κ.Θεοδωράκη στην ερώτηση για το πώς βλέπει την θέση της Ελλάδας στον κόσμο. Όταν, λοιπόν, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, με την τακτική τους (συμπεριλαμβανομένων των επεμβάσεων και των πολεμικών σχεδιασμών) φέρουν τη «σιγουριά» στον πλανήτη, τότε το «Ποτάμι» θα σηκώσει τη σημαία της ανεξαρτησίας. Μέχρι τότε, «περήφανα», «λεβέντικα» και «πατριωτικά», το «Ποτάμι» θα είναι με τους «ισχυρούς»…

*

   «Από κάτι τέτοιους σοσιαλιστές γέμισε ο τόπος, χορτάσαμε, κανά καλό δεν βλέπουμε», έλεγε ο Παπαμιχαήλ προς τη Βουγιουκλάκη που υποδυόταν στην ταινία του Σακελλάριου την σοσιαλίστρια κόρη του βιομήχανου Κωνσταντάρα.
   Αλλά αυτό δεν αφορά τον κ.Θεοδωράκη. Διότι ο επικεφαλής του «Ποτομιού» δεν έχει δηλώσει ποτέ σοσιαλιστής. «Πολύ αριστερός» έχει δηλώσει ο άνθρωπος. Και αυτό μόνο «σε μερικά πράγματα»…

email: mpog@enikos.gr 

Διαβάστε περισσότερα

«Δημοκρατία» υπό πίεση

Alexandros Raskolnick

Κατά τον “κύριο” που παριστάνει τον Έλληνα Πρωθυπουργό, σε περιόδους κρίσης υπάρχουν δύο αποσταθεροποιητικοί παράγοντες που εξασθενούν την δημοκρατία και τον κοινωνικό ιστό: ο λαϊκισμός και ο εξτρεμισμός, και μας το διεκρίνισε ακόμα περισσότερο: «Ο λαϊκισμός βασίζεται σε γλυκά ψέματα, σε μη τεκμηριωμένα ψεύδη που οδηγούν στην κοινωνική ταραχή ο εξτρεμισμός στο μίσος και στην βία, τροφοδοτεί την φωτιά του λαϊκισμού και έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος».
Γλυκό ψέμα, ας πούμε, είναι ότι οσονούπω βγαίνουμε από το μνημόνιο, επειδή δε βγαίνουμε, αλλά τι να γίνει? Οι Aγαθοί Eυαπάτητοι! 
Ψεύδος, και μάλιστα τεκμηριωμένο ψεύδος μέσα σε τόσα άλλα, αμέτρητα ψεύδη, είναι, ας πούμε, το παραμύθι ότι με τις θυσίες μας και με το -προς το παρόν- ανυπολόγιστο κόστος της ανθρωπιστικής κρίσης που βιώνει η κοινωνία μας, σώζουμε τις ελληνικές τράπεζες, ενώ στη πραγματικότητα, όχι εμείς, αλλά ο εσμός των Ολετήρων που μας κυβερνούν, σώζουν τους τραπεζίτες -κι όχι, βέβαια, τις τράπεζες.
Λαϊκισμός και εξτρεμισμός μαζί, είναι το πρωτογενές πλεόνασμα αηδίας έτσι όπως δημιουργείται –αν δημιουργείται- με τα διαλυμένα σχολεία, με τα καταρρέοντα νοσοκομεία, με τους πένητες συνταξιούχους, με τους αμέτρητους αυτόχειρες.
Και αυτά είναι μόνο μερικά από τα δήγματα στο ταλαίπωρο κορμί της κοινωνίας μας –μαζί δείγματα του ολέθρου που σπέρνει η κυβέρνηση των ανέντιμων, των αναίσχυντων και των ιταμών που σχίζουν το Ελληνικό Σύνταγμα σελίδα-σελίδα, για να φυτρώνει το μίσος και η βία που ζούμε όλοι καθημερινά:
Στους χώρους της δουλειάς μας, με τους απλήρωτους και τους επισφαλώς εργαζόμενους.
Στα πάρκα και στις πλατείες μας με τους ολοένα και περισσότερους συνωστιζόμενους άνεργους.
Στα υπό κατάσχεση σπίτια μας μ’ εμάς τους ίδιους κρυμμένους από την ντροπή μας και στα όρια της εθνικής μας κατάθλιψης, επειδή δεν μπορούμε πια να ανταποκριθούμε στη λαίλαπα του πολέμου κατά της κοινωνίας μας, στην αναλγησία του φοροεισπράκτορα, στην αισχροκέρδεια του μεγαλομπακάλη.
Τα έργα και οι ημέρες αυτής της άθλιας κυβέρνησης θα μείνουν έτσι κι αλλιώς γραμμένα στις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης ιστορίας μας και τα ονόματα των αχαρακτήριστων που ορίζουν σήμερα τις τύχες μας, θα κριθούν από τους ιστορικούς του μέλλοντος και ασφαλώς θα γίνουν συνώνυμα του Εφιάλτη και του Νενέκου, του Τσολάκογλου και του Ράλλη.
Πότε θα σπάσει, επιτέλους,  ο φαύλος κύκλος του λαϊκισμού και της τρομοκρατίας των θλιβερών γκεμπελίσκων?!  
Κάθε μέρα που θα ξημερώνει και θα μας βρίσκει με αυτούς τους ανεκδιήγητους,  κατσικωμένους στους σβέρκους μας, θα είναι άλλη μια κακή μέρα για την Ελλάδα!

Διαβάστε περισσότερα

Το «Βατοπέδι της Ζακύνθου»: Πούλησαν 15.000 στρέμματα γης χωρίς τίτλους – Δάση, ρέματα, δρόμοι και το περίφημο «Ναυάγιο» στο σφυρί

 Βασίλης Σ. Κανέλλης 

Μια υπόθεση με οσμή σκανδάλου, το οποίο ωστόσο μπορεί να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις αποκαλύπτει το «Εθνος της Κυριακής». Ο φάκελος που ήδη ετοιμάζεται να πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης και να αποδοθούν ευθύνες ακόμη και για βαριά κακουργήματα, αφορά στην πώληση μιας τεράστιας έκτασης σχεδόν 15.000 στρεμμάτων στη Ζάκυνθο.

Και μπορεί τα φώτα της δημοσιότητας να στράφηκαν πριν λίγους μήνες στην είδηση ότι πωλείται η παγκοσμίου φήμης παραλία του «Ναυαγίου», ωστόσο, το σκάνδαλο είναι ακόμη μεγαλύτερο καθώς αφορά σε μια αγοραπωλησία χωρίς τίτλους ιδιοκτησίας και πέρα ως πέρα παράνομη.

Μάλιστα, πηγές που γνωρίζουν καλά τα όσα έχουν συμβεί από τις αρχές Μαΐου μέχρι σήμερα εμφανίζονται απόλυτες ότι στις έκνομες δραστηριότητες εμπλέκονται αρκετοί κρατικοί υπάλληλοι ενώ αφήνονται υπόνοιες για χρηματισμό.

Το συμβόλαιο με το οποίο έγινε η αγοραπωλησία

Τα αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύουν ότι το συμβόλαιο που συντάχθηκε μεταξύ του φερόμενου ως ιδιοκτήτη και του αγοραστή είναι άκυρο. Παράλληλα, στο «Βατοπέδι της Ζακύνθου» όπως ήδη το χαρακτηρίζουν ντόπιοι παράγοντες, ενδεχομένως να εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα, υπάλληλοι του δασαρχείου, της κτηματικής υπηρεσίας, έφοροι και συμβολαιογράφοι που συνέπραξαν για να γίνει η πώληση 15.000 στρεμμάτων έναντι του… ευτελούς ποσού των 9 εκατ. ευρώ, όπως τουλάχιστον αναφέρει το συμβόλαιο που παρουσιάζουμε σήμερα. Στο συγκεκριμένο συμβόλαιο, με αριθμό 23.943 το οποίο συντάχθηκε στις 7 Μαΐου 2014 στην Αθήνα, αναφέρεται ότι η αντικειμενική αξία της τεράστιας αυτής έκτασης εκτιμήθηκε 17,2 εκατ. ευρώ, ουσιαστικά ο αγοραστής πήρε μια έκταση παραθαλάσσια, μοναδικού κάλλους στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η περιοχή του «Ναυαγίου» αντί 600 ευρώ το στρέμμα και με αντικειμενική αξία γύρω στα 1.100 ευρώ το στρέμμα…

Στην υπόθεση αυτή, ωστόσο, το εμφανώς χαμηλό τίμημα είναι το λιγότερο σε σχέση με τα σκάνδαλα που κρύβονται πίσω από τις λεπτομέρειες. Μεγαλύτερο όλων είναι ότι, όπως αποδεικνύουν τα έγγραφα αλλά και η ιστορία της περιοχής, συντάχθηκε συμβόλαιο για μια έκταση η οποία δεν μπορούσε να πουληθεί καθώς δεν ανήκει στον φερόμενο ως ιδιοκτήτη. Δεν έχει δηλαδή νόμιμους τίτλους ιδιοκτησίας ενώ πρόκειται για μια έκταση στην οποία περιλαμβάνονται παρθένα δάση, ρέματα, δημόσιοι δρόμοι, αιγιαλοί και εκκλησιαστική περιουσία.

O δικηγόρος Δ. Γκούσκος που δηλώνει ότι πρέπει να λογοδοτήσουν όσοι εμπλέκονται στην υπόθεση

Το «ρεσάλτο» στο… Ναυάγιο και το υπόλοιπο νησί έχει γίνει από τον Γεώργιο Χάρο ο οποίος είναι κληρονόμος της οικογένειας Φλαμπουριάρη στην οποία είχε δοθεί η έκταση με… ενετικό διάταγμα λίγο πριν διαλυθεί η Ενετοκρατία στα Ιόνια νησιά στα τέλη του 18ου αιώνα.

Αγοραστής των ζακυνθινών φιλέτων εμφανίζεται η εταιρεία λιβανικών συμφερόντων Pimana Ανώνυμη Εταιρεία Ακινήτων η οποία εκπροσωπήθηκε κατά τη σύνταξη του συμβολαίου από την οικονομολόγο Τζουμάνα Μπεχάρα, κάτοικο Βηρυτού. Ωστόσο, πηγές αναφέρουν ότι η εταιρεία αυτή είναι συμφερόντων του Εμίρη του Κατάρ, Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θανί ο οποίος μάλιστα προ ολίγων εβδομάδων αγκυροβόλησε στη Ζάκυνθο με το πολυτελές σκάφος του, το Katara.

Αξίζει να σημειωθεί ότι όλες οι business του Εμίρη στον τομέα του real estate διενεργούνται μέσω λιβανέζικης εταιρείας ονόματι Pimara, δηλαδή σε σχέση με την εταιρεία που απέκτησε τα περίπου 15.000 στρέμματα υπάρχει διαφορά μόλις… ενός γράμματος. Είναι η δεύτερη μεγάλη επένδυση στην περιοχή για τον Εμίρη μετά την απόκτηση της Οξυάς έναντι 5,2 εκατ. ευρώ την οποία θέλει να μετατρέψει σε Art Island, όπως είχε αποκλειστικά γράψει το «Εθνος της Κυριακής».

Το σκάνδαλο με την αγοραπωλησία στη Ζάκυνθο, πάντως, έχει πολύ… βάθος αλλά ακόμη περισσότερες εξώφθαλμες παραβιάσεις του νόμου σε βαθμό κακουργήματος.

Οπως τονίζει ο δικηγόρος με καταγωγή από τη Ζάκυνθο, Διονύσης Γκούσκος, «στην υπόθεση του Βατοπεδίου υπήρχαν τουλάχιστον χρυσόβουλα. Εδώ δεν υπάρχουν τίτλοι παρά μόνον ένα ενετικό διάταγμα, αλλά με διατάγματα δεν μπορεί να υπάρξει κατοχή. Είναι τόσο εξώφθαλμη η απάτη και τόσο σαθρός ο συγκεκριμένος τίτλος διότι: Δεν μπορεί να μεταφραστεί από το υπουργείο Εξωτερικών καθώς χρησιμοποιεί μια άγνωστη ενετική διάλεκτο. Επίσης δεν έχει σαφή όρια, δεν αναφέρεται το εμβαδόν, ούτε καν τα τοπωνύμια».

Ακόμη πιο σοβαρό είναι το γεγονός ότι η συγκεκριμένη έκταση δεν μπορεί να μεταβιβαστεί διότι είναι δασική και έχει κηρυχθεί μεγάλο μέρος της αναδασωτέα. Γνώστες της υπόθεσης τονίζουν ότι πρόκειται ξεκάθαρα για μια δημόσια, δασική και διακατεχόμενη έκταση για την οποία επί δεκαετίες δεν είχε εμφανιστεί κανείς για να την διεκδικήσει.

Το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι επί 30 χρόνια η περιοχή είχε μπει στο στόχαστρο εμπρηστών οι οποίοι συστηματικά την κατέκαψαν. Σύμφωνα με πληροφορίες, εκκρεμεί δίωξη για εμπρησμό κατά του πωλητή Γεώργιου Χάρου!

Η έκταση – μαμούθ που πωλήθηκε στις 7 Μαΐου και δύο ημέρες αργότερα μετεγγράφηκε στο υποθηκοφυλακείο βρίσκεται στις περιοχές Αναφωνήτρια, Μαριές και Βολίμες και περιλαμβάνει όλη τη χερσαία έκταση πάνω από την παραλία του «Ναυαγίου». Θέλοντας να θολώσουν τα νερά οι δικηγόροι του πωλητή υποστηρίζουν ότι η παραλία δεν πωλείται, κάτι που βεβαίως είναι αυτονόητο, ωστόσο, επιβεβαιώνουν την πώληση των περίπου 15.000 στρεμμάτων. Σε επιστολή τους επισημαίνουν ότι η πώληση έγινε με κριτήριο την αξιοπιστία των αγοραστών και τη μεγάλη ευκαιρία για επενδύσεις στο νησί. Κι όπως λένε πολλοί στη Ζάκυνθο, σε μια έκταση 15.000 στρεμμάτων θα μπορούσαν να γίνουν πολλές τουριστικές επενδύσεις, ειδικά στο χερσαίο τμήμα του «Ναυαγίου» με την εκπληκτική θέα.

Αναπάντητα ερωτήματα

Παράγοντες του νησιού τονίζουν σκωπτικά ότι «ο Γεώργιος Χάρος… βγήκε παγανιά για την έκταση μόλις το 2014, οπότε και έγινε αποδοχή κληρονομιάς, λίγο πριν το συμβόλαιο. Ωστόσο, επί δεκαετίες η έκταση, πέραν ορισμένων αγροτεμαχίων που δεν ξεπερνούν τα 100 στρέμματα και τα εκμεταλλεύονταν κάτοικοι της περιοχής, είχε παραμείνει στα… αζήτητα. Μάλιστα, από το 1961 οπότε και πέθανε ο τελευταίος απόγονος της οικογένειας Φλαμπουριάρη (η οποία είχε αποκτήσει με το ενετικό διάταγμα την έκταση πριν από 300 και πλέον χρόνια) δεν υπήρξε κανένα ενδιαφέρον για την έκταση. Και παρότι έπρεπε από το 1945 να κριθεί «αδέσποτη» και να περιέλθει στο δημόσιο, οι απόγονοι της οικογένειας «ξέθαψαν» τα διατάγματα που δεν έχουν ουδεμία ισχύ. Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένα πολύ σοβαρά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν και που δημιουργούν υπόνοιες για μεγάλο σκάνδαλο.

1. Σύμφωνα με τα έγγραφα, στις 31 Ιανουαρίου 2000, συγκεκριμένοι δασολόγοι υπέγραψαν απόφαση η οποία ανέφερε χαρακτηριστικά ότι μεγάλος μέρος της πωληθείσας έκτασης είναι «διακατεχόμενη δημόσια έκταση εμβαδού 4.000 στρεμμάτων που βρίσκεται στη θέση “Αγιος Γεώργιος Κριμιώνα Βολιμών”. Η απόφαση βασιζόταν σε φύλλο της Κυβερνήσεως με ημερομηνία 16 Σεπτεμβρίου 1985. Αυτή η έκταση ξαφνικά το 2014 από τους ίδιους δασολόγους χαρακτηρίστηκε αγροτεμάχιο και πουλήθηκε. Ανάλογο έγγραφο με ημερομηνία 25/4/2012 ενημερώνει τον ιδιοκτήτη Γ. Χάρο ότι μεγάλα κομμάτια της έκτασης είναι δασικά ή έχουν κηρυχθεί αναδασωτέα. Οι ίδιοι υπάλληλοι, όμως, δύο χρόνια μετά επέτρεψαν τη μεταβίβαση του συνόλου των 15.000 στρεμμάτων στα οποία συμπεριλαμβάνονται και οι εκτάσεις που είναι παράνομο να πωληθούν.

2. Η συμβολαιογράφος στην Αθήνα συνέταξε ένα συμβόλαιο χωρίς να έχει γίνει ουδείς έλεγχος και χωρίς να ληφθεί πλήθος εγγράφων, παρά μόνο ένας σαθρός τίτλος ιδιοκτησίας της Ενετοκρατίας. Και γεννάται η απορία: Πώς το Υποθηκοφυλακείο επέτρεψε τη μετεγγραφή του ακινήτου χωρίς να κάνει κανέναν έλεγχο και να υποψιαστεί ότι δεν μπορούν να πουληθούν δάση, παραλίες, αιγιαλοί, δρόμοι και ρέματα;

3. Γιατί το Δασαρχείο της περιοχής επέτρεψε την μεταβίβαση ενώ γνώριζε ότι αφενός υπάρχουν μεγάλα κομμάτια παρθένου δάσους και αφετέρου η περιοχή είχε κηρυχθεί αναδασωτέα;

4. Προκλητικός και ύποπτος είναι ο ρόλος της κρατικής περιφέρειας διότι είχε προθεσμία τριών μηνών να παρέμβει. Ακόμη κι αν ο τίτλος ιδιοκτησίας ήταν νόμιμος θα μπορούσε να ζητήσει την αγορά της έκτασης έναντι 9 εκατ. ευρώ από το δημόσιο. Το τρίμηνο παρήλθε με αποτέλεσμα να γίνει το deal ανενόχλητα.

5. Εντός των 15.000 στρεμμάτων υπάρχει και εκκλησιαστική περιουσία. Μάλιστα, οι τίτλοι της τοπικής Εκκλησίας είναι 124 χρόνια πριν από το ενετικό διάταγμα παραχώρησης προς την οικογένεια Φλαμπουριάρη. Κι όμως, αυτή η έκταση περιλαμβάνεται στα πωληθέντα ακίνητα. Είναι εντυπωσιακό ότι ο Εμίρης -ίσως εν αγνοία του- αγόρασε και τα χαλάσματα από την βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Κρυμιώνα που βρίσκεται πάνω από το «Ναυάγιο».

Η Εκκλησία είχε ζητήσει να αποχαρακτηριστούν 10 στρέμματα από τη δική της περιουσία αλλά της απάντησαν ότι είναι αναδασωτέα έκταση και δεν μπορεί να αξιοποιηθεί. Είναι η ίδια έκταση που φέτος πουλήθηκε ως… αγροτεμάχιο.

Γιατί αποδέχθηκαν το συμβόλαιο το οποίο δεν διέθετε την ειδική δήλωση ότι όλα τα παραθαλάσσια δεν γειτνιάζουν με αιγιαλό; Υπάρχουν έγγραφα που αποδεικνύουν ότι δεν εμπίπτει η έκταση στον δασικό κώδικα, ότι δεν υπάρχει ρέμα ή ζώνη παραλίας ή ότι δεν είναι βοσκότοπος;

Υπάρχει έγγραφο που υπογράφουν απόγονοι της οικογένειας Φλαμπουριάρη που τονίζουν ότι δεν έχουν σχέση με την αγοραπωλησία κι ότι από την εν λόγω έκταση το πολύ 2.000 στρέμματα να ήταν η κληρονομιά; Επομένως ακόμη και νόμιμους τίτλους να είχε ο Γ. Χάρος δεν θα μπορούσε να πουλήσει πάνω από 2.000 στρέμματα.

Υπάρχει έγγραφο προς τον έφορο από υφιστάμενό του να μην προχωρήσει στην εκτίμηση της έκτασης;

Ολα αυτά έχουν προκαλέσει αναστάτωση στο νησί ενώ προ ημερών σε σύσκεψη υπό τον δήμαρχο με τη συμμετοχή της Εκκλησίας, της Περιφέρειας κ.λπ. Αποφασίστηκε να γίνουν ενέργειες για δικαστική εκκαθάριση και ακύρωση του συμβολαίου και να επιβληθούν κυρώσεις όπου πρέπει. Κι επίσης να συσταθεί φορέας για την αξιοποίηση της περιοχής. Το νησί βοά ότι διακινήθηκε πολύ «μαύρο χρήμα» για την υπόθεση και δεν αποκλείουν τίποτε.

Οπως τονίζει ο κ. Γκούσκος «θα πρέπει να λογοδοτήσουν όλοι όσοι συνεργάστηκαν ώστε να συνταχθεί το συμβόλαιο. Αυτοί που σκάρωσαν τη μεταβίβαση, βρήκαν όλες τις πόρτες του ελληνικού δημοσίου ανοικτές».

Πηγή: εφημερίδα «Έθνος της Κυριακής» Το είδαμε στο .imerisia.gr

Διαβάστε περισσότερα

Μεταξύ Δήλου και Αμφιπόλεως

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Και ο θάνατος, στα πολιτικά συμβάντα ανήκει. Οχι μόνο των επιφανών (είτε πέφτουν θύματα φονικής συνωμοσίας είτε τελειώνουν ομαλά τη ζωή τους), οπότε ανακύπτουν ζητήματα διανομής του πολιτικού κλήρου τους, αλλά και των αφανών, που συχνά βρίσκουν πεθαίνοντας δόξες που δεν τις ονειρεύτηκαν εν βίω. Πολιτικός ο θάνατος, ως φυσικό γεγονός, αλλά και με την κουλτούρα που διαχειρίζεται το «τώρα» και το «μετά» του. Τι πολιτικότερο άλλωστε από τον επιτάφιο λόγο του Περικλή. Οι ανθρώπινες ομάδες απέκτησαν τα πρώτα τους στοιχεία ταυτότητας, που τις μετέτρεψαν σε συμπαγή κοινότητα από απλό άθροισμα μονάδων, μέσα και από τη θεώρηση του φαινομένου του θανάτου, της ταφής των νεκρών και της μετά την ταφή αντιμετώπισής τους: ως ιερών σκιών που με την αφανή πλην πανίσχυρη παρουσία τους σφραγίζουν τη συλλογική μνήμη ή ως άσημων απορριμμάτων της διαδικασίας της ζωής, που παράγει κυρίως θάνατο· συνεχώς.

Πού θα ταφούν οι νεκροί: μέσα στο πλέγμα των κατοικιών, μακριά, σαν ιεροί και μιαροί ταυτόχρονα, ή κάτω από το χωματένιο πάτωμα του σπιτιού, όπως συνέβαινε σε ορισμένους λαούς; Πόσα και ποιας ποιότητας κτερίσματα θα τους συνοδεύσουν; Και ποιος ο χαρακτήρας του επιτάφιου σήματος: περίβλεπτο μνημείο ή ταπεινή επιτύμβια πλάκα; Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά έκρινε την εκάστοτε πολιτισμική και πολιτική ηλικία κάθε πληθυσμού που γινόταν φατρία, φυλή, ύστερα έθνος. Δεν πρέπει λοιπόν να μας παραξενεύει η ένταξη του τάφου της Αμφίπολης στους τρέχοντες πολιτικούς σχεδιασμούς. Οποιος κι αν είναι ο νεκρός, ο τάφος του υπήρξε γεγονός μεγάλης πολιτικής σημασίας στον καιρό της ανέγερσής του. Το δηλώνουν η εντυπωσιακή περίμετρος, το μέγεθός του, οι Σφίγγες και οι Καρυάτιδες, η μέριμνα να αποτραπεί η σύλησή του. Πρόκειται για ομιλητικότατο σύμβολο ισχύος.

Εδώ ακριβώς παρεμβαίνει η σημερινή πολιτική, με τις θλιβερές ανάγκες και τις κουτοπόνηρες βλέψεις της, ικανές να απαξιώσουν εκ προοιμίου οποιοδήποτε ανασκαφικό εύρημα, φορτώνοντάς το με σημασίες που δεν τις έχει και τουριστικοποιώντας το: Η μετάφραση της ομιλίας του μνημείου και η ιδεολογική ερμηνεία της (που έχουν ήδη αρχίσει, αβασάνιστα και δημοκοπικά), αυτές που θα διεγείρουν το κοινό αίσθημα και θα σφραγίσουν την κοινή γνώμη, δεν μπορεί να είναι ουδέτερες, καθαρά επιστημονικές. Αντίθετα, πρέπει να εντάσσονται (ή να υποτάσσονται) σε ό,τι μάθαμε να αποκαλούμε εθνικό μας αφήγημα, σαν νέα παράγραφός του· να το επικυρώνουν και να το επανανομιμοποιούν. Το αφήγημα αυτό, όντας η «επίσημη ιστορία», η αναπόφευκτα πλήρης κλέους και γοήτρου, στοιχειοθετείται ερήμην της αυστηρής επιστημονικής ιστορίας· αυτή μπορεί να συνεχίζει να αναρωτιέται, να αναστοχάζεται, πιθανόν και να αναθεωρεί, αλλά στο περιθώριό της.

Η εργαλειοποίηση και ιδεολογική κατάχρηση των κληροδοτημάτων της αρχαιότητας, και κατεξοχήν των ταφικών μνημείων, ξαναγράφει το παρελθόν –ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, το σβήνει βίαια– για να διαμορφώσει το παρόν και να χαράξει το μέλλον. Πριν από αυτές πάντως υπάρχει η καθαρή βία: Η πλέον σκαιή διαγραφή του ιστορικού παρελθόντος με τη βεβήλωση ενός νεκροταφείου, μιας «μνημοθήκης», έλαβε δυστυχώς χώρα επί αθηναϊκής δημοκρατίας. Την περιγράφει ο Θουκυδίδης, χωρίς όμως να ελέγχει την τυμβωρυχική της βία. Με τον Περικλή νεκρό, οι τσακισμένοι από τον λοιμό Αθηναίοι καταντούν να μη φοβούνται κανέναν θεό και να μη σέβονται κανέναν νόμο. Εχουν ήδη τιμωρήσει σκληρότατα τη Μυτιλήνη για την επανάστασή της και οι πολεμοκάπηλοι δημαγωγοί που κυβερνούν αποφασίζουν να πλήξουν μισοεκδικητικά-μισοπροληπτικά και τη Δήλο. Τον χειμώνα του 424 π.Χ., επικαλούμενοι κάποιον χρησμό, προχώρησαν σε «καθαρμό» όλου του μικρού νησιού: «Θήκαι όσαι ήσαν των τεθνεώτων εν Δήλω, πάσας ανείλον, και το λοιπόν προείπον μήτε εναποθνήσκειν εν τη νήσω μήτε εντίκτειν, αλλ’ εις την Ρήνειαν διακομίζεσθαι». Μεταφράζει ο Ν. Μ. Σκουτερόπουλος στην άρτια έκδοση της θουκυδίδειας συγγραφής («Πόλις», 2011): «Οσοι τάφοι ανθρώπων που είχαν πεθάνει στη Δήλο υπήρχαν εκεί, τους σήκωσαν όλους, και όρισαν ότι στο εξής μήτε θα πεθαίνει κανένας στο νησί μήτε θα γεννάει, αλλά θα μεταφέρονται στη Ρήνεια».
Η σημερινή αποτίμηση του «καθαρμού» δεν μπορεί παρά να είναι αμείλικτη. Γράφει ο αρχαιολόγος Π. Ι. Χατζηδάκης στον τόμο «Δήλος» του Ομίλου Λάτση (2003): «Μέσα σε κλίμα απόγνωσης και ανασφάλειας οι Αθηναίοι διαπράττουν ένα από τα χειρότερα εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία, την “κάθαρση” της Δήλου δήθεν για λόγους ευσεβείας. Ανοιξαν όλους τους τάφους που υπήρχαν στο νησί, ακόμα και τους πιο φρέσκους, και μετέφεραν τα οστά και τα κτερίσματα στη Ρήνεια, όπου τα έθαψαν σ’ έναν κοινό λάκκο. Παράλληλα αποφάσισαν να μη γεννιέται και να μην πεθαίνει κανείς πια στη Δήλο, αλλά να μεταφέρονται οι επίτοκοι και οι βαριά άρρωστοι στη Ρήνεια. Από τότε κανείς δεν γεννήθηκε, κανείς δεν πέθανε και κανείς δεν τάφηκε στο ιερό νησί, οι δε Δήλιοι, όπως επεδίωκαν οι Αθηναίοι, έγιναν απάτριδες. Ετσι, όταν αργότερα ζήτησαν τη βοήθεια των Σπαρτιατών, εκείνοι, διστακτικοί πάντα να απομακρυνθούν από τη Σπάρτη, απάντησαν πως η Δήλος δεν μπορεί να είναι πατρίδα τους, αφού ούτε οι ίδιοι γεννήθηκαν στο νησί ούτε υπάρχουν εκεί τάφοι των προγόνων τους. Μπορούμε να φανταστούμε την απελπισία και την απόγνωση των Δηλίων οι οποίοι, ανήμποροι να κάνουν οτιδήποτε, παρακολουθούσαν εκείνες τις χειμωνιάτικες μέρες τους σκλάβους των Αθηναίων να ανοίγουν τους τάφους των αγαπημένων τους και να πετούν τα οστά και τα κτερίσματα σε βάρκες για να μεταφέρουν απέναντι και να τα ρίξουν στον κοινό λάκκο» – τον «βόθρο της καθάρσεως». Μία επιπλέον μουντζούρα στον «χρυσό αιώνα».

Η αθηναϊκή δημοκρατία πάντως, στην πρώτη νιότη της, ήταν εκείνη που επέβαλε διά νόμων τη φειδωλή απλότητα των ταφικών μνημείων. Και αυτό για να αποτυπώνεται κάπως πάνω τους η μεταθανάτια εξισωτική δημοκρατία και για να αποφεύγεται η επίδειξη του ιδιωτικού πλούτου. Ο νόμοι ατόνησαν όμως και τους επανέφερε στα χρόνια 317-307 ο Δημήτριος ο Φαληρέας, περιπατητικός φιλόσοφος, «επιστάτης» (τοποτηρητής) στην Αθήνα του Μακεδόνα Κάσσανδρου. Ο οποίος Κάσσανδρος είναι ένας από τους υποψήφιους υποχθόνιους ενοίκους της Αμφίπολης. Οι άλλοι είναι θύματά του, μια και εκτός από φίλος των γραμμάτων υπήρξε και φονική μηχανή: η Ολυμπιάδα, η Ρωξάνη, ο Αλέξανδρος Δ΄. Αν ο μνημειώδης τάφος είναι δικός του, προφανώς ως βασιλεύς δεν πήρε σοβαρά τις συμβουλές του φιλοσόφου φίλου του. Συμβαίνει συχνά.

Διαβάστε περισσότερα

Σωστά το λέει ο κ.Τσίπρας

   Πολλά έχουν γραφτεί, ειπωθεί και σχολιαστεί, ήδη, για την παρουσία και τις εξαγγελίες του κ.Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη. Θα σταθούμε σε ένα κομβικό ζήτημα έξω από το οποίο, κατά τη γνώμη μας, κάθε συζήτηση επί πλευρών του προγράμματος που εξήγγειλε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, είναι μετέωρη.
   Τόσο στην ομιλία του στο Βελλίδειο, όσο και κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου στη Θεσσαλονίκη, ο κ.Τσίπρας προσδιόρισε με σαφήνεια ότι η «διαπραγμάτευση» που επαγγέλλεται και η οποία θα φέρει – όπως υπόσχεται – την έξοδο από την κρίση θα διεξαχθεί εντός του ευρωενωσιακού πλαισίου.  
   Ακόμα και το «άμεσο πρόγραμμα», όπως το αποκάλεσε, αυτό που όπως είπε τίθεται «εκτός διαπραγμάτευσης και που αφορά στον κατώτατο μισθό, τις συντάξεις, την ανεργία κλπ, κατά το ήμισυ και παραπάνω θα χρηματοδοτηθεί, σύμφωνα με όσα ανέπτυξε ο κ.Τσίπρας, από το ΕΣΠΑ και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Προφανώς δεν υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει σοβαρά ότι πρόκειται για τομείς στους οποίους η ΕΕ δεν έχει λόγο.
   Παράλληλα ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ το τόνισε πολλές φορές και με έμφαση: Η απόδραση από τα δεινά που διέρχεται ο ελληνικός λαός είναι μια διαδικασία που θα συνομολογηθεί σε συγκεκριμένα «φόρα»: Στην Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, στην Κομισιόν και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Εκεί θα πάω, εκεί θα μιλήσω, εκεί θα διαπραγματευτώ, εκεί θα επιτευχθεί η αναστροφή της σημερινής πολιτικής, υποστήριξε.
   Πρόκειται για το κρισιμότερο, θεωρούμε, σημείο των τοποθετήσεων του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Διότι εκεί είναι, στα «φόρα» της ΕΕ που - κατά τον κύριο Τσίπρα – θα αναβιώσει κάποιο είδος «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης» (σσ: για να αναβιώσει οτιδήποτε, όμως, θα πρέπει να υποθέσουμε ότι κάποτε υπήρξε)…
   Εκεί είναι, στη Σύνοδο Κορυφής της Μέρκελ, του Ολάντ, του Ραχόι, του Κάμερον και του Κοέλιο, εκεί είναι, στην Κομισιόν του Γιούνγκερ, που – όπως λέει ο κ.Τσίπρας - θα χτιστούν οι «φιλολαϊκές» συμμαχίες με άλλες χώρες και πρωθυπουργούς (σσ: δυστυχώς σε εμάς διαφεύγει το όνομα και ενός έστω τέτοιου «φιλολαικού» πρωθυπουργού με τον οποίο θα συμμαχήσει ο κ.Τσίπρας…).
   Εκεί είναι, στην ΕΕ είναι, που – ο κ.Τσίπρας - διαπιστώνει ότι ήδη (!) δημιουργούνται ρωγμές (!) στο «τείχος του Βερολίνου» και, μάλιστα, με πολιορκητικό κριό… τον Ντράγκι και την ΕΚΤ αφού κατά τον κ.Τσίπρα συμβαίνει ακριβώς αυτό: «Σήμερα οι αναγκαίες ρωγμές στο τείχος του Βερολίνου επιχειρούνται από την ΕΚΤ» ήταν τα λόγια του (σσ: αν, πάντως, υποψιαστώ ότι ο «Δούρειος Ίππος» για την άλωση του «μερκελισμού» είναι ο πρώην αντιπρόεδρος της Goldman Sachs International, αν υποψιαστώ ότι ο Ντράγκι, ο «κύριος Goldman Sachs», δουλεύει για τα συμφέροντα των λαών, «τότε θα πεθάνω» που θα ‘λεγε και ο Λαζόπουλος…    
   Ο κ.Τσίπρας, κι εδώ βρίσκεται το νήμα που ένωσε δομικά στην τοποθέτησή του όλα τα «μικρά» και «μεγάλα» που εξήγγειλε: Συνέδεσε το μέλλον του ελληνικού λαού με την συμφωνία που θα επιτευχτεί με τους εταίρους στο πλαίσιο μιας κάποιας «δημοκρατικής ανασύνταξης της Ευρώπης». Αλλά αυτή η «δημοκρατικά» ανασυντασσόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η ίδια που έχει θέσει τους προϋπολογισμούς των μελών της - και αυτών που έχουν και των άλλων που δεν έχουν Μνημόνια - υπό την εποπτεία και την επιτήρηση των κανόνων και των δεικτών της χρηματιστικής ολιγαρχίας...
   Ο προεκλογικός και προγραμματικός λόγος που παρουσίασε ο κ.Τσίπρας θα περπατήσει, όπως ανέφερε, στο πλαίσιο  ενός «προοδευτικού δρόμου» που - κατά τον κ.Τσίπρα - «γίνεται πια συνείδηση στην Ευρώπη». Αλλά – και με το συμπάθιο - ο μόνος ορατός και πραγματικός δρόμος της ΕΕ είναι αυτός των 30 εκατομμυρίων ανέργων και των 100 εκατομμυρίων φτωχοποιημένων από τον Ατλαντικό μέχρι τα ελληνικά σύνορα. Δηλαδή απέχει κομματάκι από οτιδήποτε θα αποκαλούσαμε «προοδευτικό»…
   Όσα είπε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, τα ενέταξε σε ένα πλαίσιο «εμφανών αναπροσαρμογών» στις οποίες – κατά τον κ.Τσίπρα –  κινείται ή θα κινηθεί αυτό το περιλάλητο «ευρωπαϊκό πολιτικό κεκτημένο». Αλλά το μόνο «κεκτημένο» στο εσωτερικό της ΕΕ είναι ο αδυσώπητος νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης, που διαμορφώνει σχέσεις επιβολής του ισχυρού απέναντι στον αδύναμο τόσο στο εσωτερικό των κοινωνιών κάθε χώρας, όσο και στις σχέσεις των χωρών μεταξύ τους. Κι αυτό δεν αποτελεί καπρίτσιο της Μέρκελ. Είναι συστατικό στοιχείο του συστήματος που λέγεται «Καπιταλισμός». Και μάλιστα απολύτως αδιαπραγμάτευτο στοιχείο στο μονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού που λέγεται «Ιμπεριαλισμός». Αυτά είναι στοιχειώδη πράγματα για όποιον μιλάει στο όνομα της Αριστεράς, όπως ο κ.Τσίπρας.
   Υπάρχουν τρεις ακόμα παρατηρήσεις:
   Πρώτον, η σημερινή κρίση δεν είναι η πρώτη στην ιστορία του καπιταλισμού. Και η ιστορία του καπιταλισμού που δεν είναι άλλη από την ιστορία των κρίσεών του, επιβεβαιώνει ότι την έξοδο από την κρίση του ο καπιταλισμός μπορεί να την πετύχει. Μόνο που η έξοδος από την καπιταλιστική κρίση ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι φιλολαϊκή, μέσα στον καπιταλισμό.
   Δεύτερον, το προηγούμενο μόνο από μικρόνοες θα μπορούσε να εκληφθεί σαν παρότρυνση «να περιμένουμε πρώτα να πέσει ο καπιταλισμός και μετά να αναμετρηθούμε με την ανθρωπιστική καταστροφή που ρημάζει την Ελλάδα». Στις συνθήκες που βιώνει ο ελληνικός λαός - και λόγω αυτών ακριβώς των συνθηκών – που τα λόγια του Λένιν απέναντι σε όσους υπόσχονται βελτιώσεις χωρίς, όμως, να σταματούν τους τεμενάδες στο καθεστώς που βαλτώνει το λαό, οι διαπιστώσεις του μπολσεβίκου ηγέτη ότι «σε συνθήκες διατήρησης του καπιταλισμού οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να είναι ούτε σταθερές ούτε σοβαρές» και ότι οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο, εδώ και τώρα, να «παλεύουν για βελτιώσεις για να συνεχίσουν πιο επίμονη πάλη ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά», ισχύουν χίλιες φορές.
   Τρίτον, οι διαρκείς αναφορές του κ.Τσίπρα στα ευήκοα ώτα που βρίσκουν οι θέσεις του στα ευρωενωσιακά «φόρα», το γεγονός ότι ο κ.Ντράγκι τον άκουσε να του εξηγεί το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και «δεν τον πέταξε έξω από το γραφείο του», εκτός από την ευγένεια του κ.Ντράγκι, ίσως να σημαίνει κάτι ακόμα: Το συνολικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ (που δεν θα καταργήσει τις αδικίες του Μνημονίου αλλά θα τις «αποκαταστήσει σταδιακά», που δεν θα αποκαταστήσει αλλά θα «επαναφέρει σταδιακά» μισθούς και συντάξεις) πόσο «διαχειρίσιμο» και «ενσωματώσιμο» είναι από εκείνους που προκαλούν την ανθρωπιστική καταστροφή στην Ελλάδα. Και που μόνο «αριστεροί» δεν είναι...
   Όποιος, λοιπόν, αποδέχεται να παίξει με τους κανόνες της ΕΕ για να την… «αλλάξει», που οτιδήποτε άλλο το θεωρεί «μονομερή ενέργεια» την οποία ξορκίζει και αποτάσσεται ως τακτική, όποιος δηλώνει ότι η θέση της Ελλάδας «δεν αμφισβητείται» μέσα σε οργανισμούς όπως η ΕΕ που έχουν δημιουργηθεί για να λειτουργούν με αυτούς τους κανόνες, τότε – και εδώ δεν κρίνουμε τις καλές ή κακές προθέσεις του οποιουδήποτε – θα βρεθεί υπόλογος είτε της αυταπάτης είτε των ψευδαισθήσεων τις οποίες εκουσίως ή ακουσίως διακονεί. Διότι, όπως σωστά λέει ο κ.Τσίπρας, «ο κύκλος δεν τετραγωνίζεται».    

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Η γενιά των 300 ευρώ

Σημαντική συρρίκνωση του μισθού δείχνουν τα στοιχεία έκθεσης-σοκ του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, καθώς οι ευέλικτες μορφές εργασίας έχουν οδηγήσει έναν στους τρεις εργαζόμενους να αμείβεται με μισθούς που δεν ξεπερνούν τα 300 ευρώ.Όπως επισημαίνει ο επιστημονικός διευθυντής του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ Σάββας Ρομπόλης «η υψηλή ανεργία αναγκάζει όλο και περισσότερους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα να προσφεύγουν σε ευέλικτες μορφές απασχόλησης, κατάσταση που αφορά περίπου 500.000 άτομα. Το γεγονός αυτό έχει δημιουργήσει μία νέα γενιά εργαζομένων, αυτή των 300 ευρώ». Όπως αναφέρει η εφημερίδα τα Νέα, σύμφωνα με το πληροφορικό σύστημα «Εργάνη» του υπουργείου Εργασίας, το πρώτο εξάμηνο φέτος αναγγέλθηκαν συνολικά 760.081 νέες συμβάσεις εργασίας. Από αυτές οι 411.827 ή το 54% ήταν συμβάσεις πλήρους απασχόλησης και 348.254 (ποσοστό 45,81%) αφορούσαν ευέλικτες μορφές.
Μόνο τον Ιούνιο φέτος έγιναν 1880 μετατροπές συμβάσεων πλήρους απασχόλησης σε μερικής απασχόλησης και από αυτές οι 835 μετατράπηκαν σε εκ περιτροπής με συμφωνία εργοδότη και εργαζόμενου και οι 398 με μονομερή απόφαση του εργοδότη.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης:

• Οι μειώσεις του μέσου πραγματικού μισθού και της απασχόλησης συρρίκνωσαν το διαθέσιμο πραγματικό εισόδημα των νοικοκυριών, μειώνοντας τις αποδοχές εργασίας των μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων την περίοδο 2010-2013 κατά 421 δισ. ευρώ.
• Ο μέσος μισθός το 2014 έχει μειωθεί κατά 21% σε σχέση με το 2009.
• Η αγοραστική δύναμη των μέσων αποδοχών ανά μισθωτό κατά την πενταετία 2010-2014 μειώθηκε κατά 23%, με αποτέλεσμα στο τέλος του 2014 να επιστρέψει στα επίπεδα του 1995. Η αγοραστική δύναμη των μέσων αποδοχών εργασίας στην Ελλάδα είναι χαμηλότερη από την αντίστοιχη στη Μάλτα, τη Σλοβενία, την Κύπρο, την Κροατία, έχοντας εξισωθεί με αυτήν της Πορτογαλίας.
• Καθοριστικής σημασίας ήταν το δεύτερο μνημόνιο που επέβαλε ονομαστική μείωση 22% στον κατώτατο μισθό και ημερομίσθιο και 32% αντίστοιχα για τους νέους κάτω των 25 ετών.

Εξαιτίας των παρεμβάσεων στην εργατική νομοθεσία, η ανασφάλιστη και αδήλωτη εργασία υπερβαίνει το 2013 το 31% από 25% το 2010.
Πηγή: Τα Νέα

Διαβάστε περισσότερα

Συντηρούν την κρίση για να μας κρατούν στα γόνατα

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ
Ο Μπαράκ Ομπάμα βομβαρδίζει τους τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους», οι οποίοι, όμως, σκοτώνουν με αμερικανικά όπλα (τουφέκια Μ-16, ρουκέτες Μ-79, οχήματα Χάμβι), σύμφωνα με έρευνα της οργάνωσης Conflict Armament Research! Είναι αυτοί που οι Αμερικανοί στρατολόγησαν απ” όλο τον κόσμο προκειμένου να χτυπήσουν τον Ασαντ. Αλλά μήπως και τη Χαμάς δεν τη δημιούργησαν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί, για να αποδυναμώσουν τον Αραφάτ;
Το ίδιο ισχύει και για τους Ταλιμπάν, που ενισχύθηκαν για να αντιμετωπίσουν τους Σοβιετικούς στο Αφγανιστάν. Το ίδιο συνέβη με τις συμμορίες της Λιβύης, ενώ τώρα ενισχύουν και τους νεοναζί στην Ουκρανία, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον Πούτιν. Δεν θ” αργήσει ο καιρός που οι ΗΠΑ θα βρουν και τους νεοναζί μπροστά τους. Ολα αυτά εντάσσονται στην πολιτική της λεγόμενης «ανορθολογικής λογικής», της διαρκούς οικονομικής κρίσης και των πολλών μικρών πολέμων αντί ενός «μεγάλου».
Οι Αμερικανοί δημιουργούν το χάος και την αταξία για να επιβάλουν στη συνέχεια την τάξη με τους δικούς τους όρους. Στην ουσία ρίχνουν στη ζυγαριά το δικό τους συγκριτικό πλεονέκτημα, που δεν είναι πια η οικονομία αλλά η στρατιωτική ισχύς. Αλλά και η οικονομική κρίση χρησιμοποιείται στο πλαίσιο της ανορθολογικής λογικής. Ο Τζορτζ Σόρος και άλλοι, εν οις και οι… οίκοι αξιολόγησης, μιλούν για ένα νέο πλανητικό χρηματιστηριακό κραχ λόγω των τεράστιων εισοδηματικών ανισοτήτων και της ανεργίας που αυτοί δημιούργησαν! Εν τω μεταξύ, η Ευρωζώνη τρίζει. Κάποιοι μιλούν για σύγκρουση όχι πλέον Βορρά-Νότου, αλλά Βορρά-Βορρά.
Κι όμως, η Ανγκελα Μέρκελ ζητωκραυγάζει υπέρ της λιτότητας, παρουσιάζοντας τον ισοσκελισμένο προϋπολογισμό της Γερμανίας. Για να αποδειχθεί ότι η κρίση -είτε στρατιωτική είτε οικονομική- είναι αναγκαία για να νομιμοποιούν την κατάσταση «έκτακτης» ανάγκης, δηλαδή την απομείωση της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων, στο όνομα της ασφάλειας, ενώ επί της ουσίας επιβάλλουν και διαιωνίζουν την οικονομική και πολιτική εξάρτηση χωρών, όπως η Ελλάδα.
Με άλλα λόγια, ολόκληρη η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση κυβερνάται σε περιβάλλον διαρκούς έκτακτης ανάγκης, καθώς η Μέρκελ δεν ενδιαφέρεται για τη «βραχυπρόθεσμη νομισματική πολιτική», αλλά για το μεγάλο, μακροπρόθεσμο σχέδιο, που είναι μία Ευρώπη υπό γερμανική ηγεμονία. Υπ” αυτή την οπτική το Βερολίνο δεν επιδιώκει την επίλυση της κρίσης, αλλά τη διατήρησή της. Ετσι, μέσω του δημοσιονομικού ελέγχου, που προβάλλεται ως αναγκαίος μονόδρομος, καθίσταται δυνατή η «επέμβαση στα εσωτερικά των κρατών-μελών της Ε.Ε., προπάντων στη νότια και στην ανατολική Ευρώπη» («Neue Zurcher Zeitung am Sonntag», 27.11.2011).
Το συμπέρασμα, συνεπώς, είναι ότι το σύστημα Μέρκελ επιδιώκει τη διαρκή κρίση στην Ευρωζώνη για να επιβάλλει τον έλεγχό της στην Ευρώπη με οικονομικά «όπλα» αυτή τη φορά και χωρίς την προβολή ιδεολογικών προταγμάτων, που θα αναμόχλευαν το παρελθόν και θα αποκάλυπταν το μέγεθος του σχεδίου για ένα Δ” Ράιχ. Υπενθυμίζουμε ότι το σχέδιο αυτό, που «θα έρθει σαν τον κλέφτη μες στη νύχτα», αποκαλύπτει η πρώην φίλη της Γερμανίδας καγκελαρίου, η καθηγήτρια Γκέρτρουντ Χέλερ (στο βιβλίο της για την Α. Μέρκελ, που φέρει τον τίτλο «Η Νονά»)!
Η παραπάνω πολιτική επιβάλλεται στη χώρα μας υπό τη δαμόκλειο σπάθη των δημοσιονομικών κανόνων, δηλαδή της λιτότητας, στην οποία «ορκίστηκε» και ο νέος επίτροπος της Κομισιόν, Μοσκοβισί! Η επιβολή, μάλιστα, γίνεται και άκρως ταπεινωτική όταν την ασκούν «επιτόπια» οι διάφοροι Φούχτελ. Αλλά και οι Ελληνες κυβερνήτες ακολουθούν στο εσωτερικό την ίδια ανορθολογική λογική και τη συρρίκνωση της δημοκρατίας, αφήνοντας φέρ” ειπείν τις απεργιακές κινητοποιήσεις (εκπαιδευτικοί, λιμενεργάτες, εργαζόμενοι στα ΜΜΜ) να εξελιχθούν και μετά να προχωρούν στην επιστράτευση, επιφέροντας ουσιαστικά την ακύρωση του δικαιώματος στην απεργία.
Ηβασική ιδέα, σύμφωνα με τον Τζόρτζιο Αγκάμπεν, είναι: «Θα αφήσουμε να συμβούν καταστροφές, αναταραχές, ή και θα βοηθήσουμε να συμβούν, επειδή αυτό θα μας επιτρέψει να παρέμβουμε και να τις διακυβερνήσουμε προς την ορθή κατεύθυνση». Υπ” αυτή τη φυσιοκρατική οπτική, βουλευτές της Ν.Δ. μιλούσαν για τη χρησιμότητα της δράσης των νεοναζιστών της Χρυσής Αυγής. Ακριβώς γι” αυτό η Χ.Α. χρησιμεύει στο σύστημα και χρησιμοποιείται απ” αυτό.
Από τον Μάιο του 2010 η Ελλάδα ζει σε κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», στο όνομα της οποίας η κρατική εξουσία μπορεί να δρα σε καθεστώς ατιμωρησίας, καθώς οι νομικοί περιορισμοί για τους «πάνω» αλλά και οι προστασίες των «κάτω» δεν ισχύουν πλέον. Ο νόμος, ακόμη και η εθνική κυριαρχία υποχωρούν μπροστά στο εμφανιζόμενο ως μεγαλύτερο διακύβευμα, που είναι η… σωτηρία της χώρας. Τελικά, όμως, η Ελλάδα δεν σώζεται ούτε ως οικονομία ούτε ως ανεξάρτητη χώρα. Η λιτότητα αντί για φάρμακο αποδείχθηκε φαρμάκι, που εμβαθύνει και αναπαράγει την κρίση, κρατώντας τις περιφερειακές χώρες και τους λαούς τους στα γόνατα.
Πηγή: Ελευθεροτυπία

Διαβάστε περισσότερα

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 'Η ΔΙΑΡΚΗΣ ΚΡΙΣΗ...

Του ΣΤΑΘΗ*

Αίφνης «εθνικιστές» όσοι Σκωτσέζοι θέλουν την απόσχιση απ’ το Ηνωμένο Βασίλειο και την ανεξαρτησία της πατρίδας τους. Το γεγονός ότι το αίτημα της ανεξαρτησίας υποστηρίζουν κόμματα πιο αριστερά του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος δεν φαίνεται να σημαίνει πολλά για τα παπαγαλάκια της καθ’ ημάς (ή εφ’ ημών) ενημέρωσης, η παραπληροφόρηση να πηγαίνει καλά, οι παρωνυμίες, οι ευφημισμοί, η διατεταγμένη δημοσιογραφία, η προπαγάνδα, η αποπληροφόρηση, η παρασιώπηση, η πλύση εγκεφάλου και όλα όσα διακονούν την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την ελευθερία του λόγου στη θαυμαστή γενναία μας Δύση. Την επικράτεια του Μεγάλου Αδελφού, όπου άνετα η Γερμανία μπορεί να υπαγορεύει, φέρ’ ειπείν, στην Τσεχία τι θα γράφουν τα σχολικά της βιβλία, προκειμένου να ωθηθούν στη λήθη ορισμένες... ατυχείς στιγμές στις μεταξύ τους σχέσεις. Η «συμφιλίωση» όμως που βασίζεται στη «λήθη» δεν είναι παρά μια φάρσα που ετοιμάζει την επόμενη τραγωδία.

Οπως την τραγωδία που ζει η χώρα μας. Η οποία έχει καταντήσει (όχι μόνον λόγω της κρίσης, αλλά ήδη πριν από την κρίση) ένα ψοφοδεές προτεκτοράτο. Μάλιστα, αν η Ελλάδα δεν είχε μπει σε κρίση εθνικής ανεξαρτησίας ήδη με την αρχή της Μεταπολίτευσης, λόγω της κυπριακής τραγωδίας, αν δεν είχε μπει σε κρίση αυτεξούσιου καθ’ όλην τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ίσως και να μην έμπαινε ποτέ σε οικονομική κρίση.

Αν η χώρα μας ήταν ένα πράγματι κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος, δεν θα μπορούσε ένας Γιωργάκης ή ο οποιοσδήποτε άλλος τυχάρπαστος να την υπαγάγει εν μια νυκτί σε Καθεστώς Εντολής ξένων Δυνάμεων και να τη μετατρέψει σε Αποικία Χρέους (εν πρώτοις, ώστε στη συνέχεια να μετατραπεί η Ελλάδα σε λάφυρο και ο λαός της σε άθυρμα). Επί μακρόν, υπό το κράτος της νίλας στην Κύπρο, η Ελλάδα βάθυνε τους δεσμούς υποτέλειας με τη Δύση, ενώ ταυτοχρόνως ασκήθηκε στην πολιτική «κατευνασμού» προς την Τουρκία, με αποτέλεσμα να βρίσκεται, ή μάλλον να υπάρχει, υπό καθεστώς μόνιμης απειλής πολέμου.

Η οικονομική κρίση (απότοκο της εθνικής) βάθυνε την κρίση κρατικής υπόστασης της χώρας, ενώ ταυτοχρόνως απομόνωσε ακόμα περισσότερο τον λαό από κάθε ψήγμα κυριαρχίας που του είχε απομείνει, ου μην και τον αποξένωσε (ακόμα και) από το πολίτευμα. Ο κοινωνικός ιστός αποσαθρώθηκε, τα φαινόμενα «κοινωνικού αυτοματισμού» εντάθηκαν, ενώ η πολιτισμική αποβλάκωση ανέβηκε «πίστα» στο video game του θανάτου που βλέπουμε γύρω μας με τα ίδια μας τα μάτια. Σήμερα, ο Ελληνας πολίτης, ο ελληνικός λαός, ζει σε ένα «κράτος» (προτεκτοράτο) υποτελές, με τη ζωή του να λεηλατείται από μια ανελέητη «οικονομική φρίκη», αποξενωμένος απ’ το πολιτικό σύστημα, υπήκοος της διαφθοράς και της διαπλοκής, υπό διαρκή απειλή πολέμου. Εξακολουθεί να κυβερνάται απ’ όσους δημιούργησαν την παθολογία προ κρίσης, την ίδια εκείνην που οδήγησε στην παθολογία της κρίσης.

Μια κρίση-εργαλείο ντόπιων Δυνατών και ξένων Δυναστών, που κατασκευάζει μια (νεομεσαιωνική) χώρα-ειδική ζώνη.

Αν λοιπόν το αίτημα της εξόδου απ’ την οικονομική κρίση είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου για τους Ελληνες, η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας είναι θέμα
«ελευθερίας ή θανάτου» για την Ελλάδα.

Αντιμετωπίζουμε, τηρουμένων των αναλογιών, συνθήκες 1821 ή 1941 - και αυτό δεν είναι υπερβολή, διότι η Ελλάδα έχει γλιστρήσει σε συνθήκες εθνικής και διεθνούς αφάνειας. Το ειδικό πολιτικό βάρος της χώρας στις διεθνείς σχέσεις είναι ανύπαρκτο. Το στίγμα της δεν εντοπίζεται. Η ικανότητά της να υπερασπίζεται τα συμφέροντα των Ελλήνων, νεκρή. Δείτε: Η Γερμανία καλεί διάσκεψη για τα δυτικά Βαλκάνια και η Ελλάδα δεν καλείται. Η Αλβανία αναλαμβάνει πρωτοβουλίες ακόμα και για το όνομα της FYROM (αναβαθμίζει τον ρόλο της), ενώ η Αθήνα (διά του κ. Σαμαρά) αναγνωρίζει στα Τίρανα το δικαίωμα να αποστούν των συμφωνιών για τις ΑΟΖ. Για την ουκρανική κρίση, εκτός απ’ τις αθλιότητες Βενιζέλου, η Αθήνα έχει να επιδείξει αφωνία, όχι μόνον για τις συνέπειες του ρωσικού εμπάργκο, αλλά για τις ζωές καν των Ελλήνων που ζουν στη Μαριούπολη καθώς και κοντά (ή μέσα) στις άλλες ζώνες πυρός. Για την κρίση στη Συρία, για το ογκούμενο μεταναστευτικό, για τους νέους παράγοντες που εμφανίζονται στη γεωπολιτική σκηνή απ’ το Κουρδιστάν έως τη λωρίδα της Γάζας, ούτε λόγος να γίνεται περί ελληνικών θέσεων. Για το Κυπριακό, το Αιγαίο, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τη Θράκη, ο συνήθης «κατευνασμός» που μας φέρνει όλο και πιο κοντά σε κάποιο θερμό επεισόδιο ή σε πιθανή σύρραξη. Για τις σχέσεις με την Ουάσιγκτων, το Βερολίνο, τις Βρυξέλλες, δεν υπάρχουν λόγια - άλλωστε οι κυβερνήσεις των ανδρεικέλων δεν μιλάνε, μόνον κανένα γιαβόλ λένε και εκτελούν εντολές - για τον ΕΝΦΙΑ, το χρέος (και τη διαιώνισή του), τις κατασχέσεις αποταμιεύσεων, τους πλειστηριασμούς σπιτιών, το Ασφαλιστικό, τις νέες περικοπές κι όλο το υπόλοιπο βαρύ πυροβολικό της τρόικας, μονίμως καταπάνω μας. Η μόνη απάντηση της κυβέρνησης σε όλα αυτά και τόσα άλα είναι η μούγγα στο εξωτερικό και τα ψέματα στο εσωτερικό.

Παιάνας αυτής της μούγγας, εμβατήριο της διεθνούς ανυπαρξίας και του εκμηδενισμού της Ελλάδας υπήρξε η στάση της χώρας μας στον ΟΗΕ στην πρόσφατη συνέλευσή του για την προστασία των υπερχρεωμένων χωρών (όπως η Αργεντινή). Εκεί, 141 χώρες ψήφισαν υπέρ της προστασίας λαών, εθνών και κρατών από τους διεθνείς γύπες του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και συνεπώς από τα ιμπεριαλιστικά γεράκια, 11 χώρες ψήφισαν κατά (ανάμεσά τους οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γερμανία), ενώ 41 απείχαν. Η Ελλάδα, παρ’ ότι υπερχρεωμένη (και μάλιστα εν πολλοίς δολίως) σε ένα κρεσέντο γιέσμεν - ραγιαδισμού, απείχε της ψηφοφορίας.

Περιγράφοντας το αυτονόητο, η Πρόεδρος (της πολύ λιγότερο χρεωμένης Αργεντινής) κυρία Κριστίνα Φερνάντες Κίρχνερ δήλωσε: «Δεν μπορεί μια χούφτα δισεκατομμυριούχων να πνίγει μια χώρα και να εξοντώνει μια κοινωνία με την απειλή της χρεοκοπίας, βγάζοντάς την απ’ τον κόσμο».

Στον αντίποδα, η Ελλάδα, συνηθισμένη ως κράτος χρόνια τώρα, να σέρνεται και να εκλιπαρεί, όχι μόνον δεν διεκδικεί όσα δικαιούται, όπως οι Γερμανικές Επανορθώσεις (για το κατοχικό αναγκαστικό δάνειο και τις πολεμικές αποζημιώσεις), αλλά έχει παραδώσει την ίδια την Ασυλία της χώρας στους δανειστές. Μάλιστα με βάση το αγγλικό δίκαιο. Δεν τους χρωστάμε μόνον 320 δισ., αλλά, ώσπου να ξεχρεώσουμε, τους χρωστάμε την Ακρόπολη, την Ολυμπία και την Αμφίπολη, μα πάνω απ’ όλα τους χρωστάμε την ψυχή μας. Αυτήν έβαλε στην ακούμπα ο Γιωργάκης κι αυτήν διασύρει ο κ. Σαμαράς. Εμάς τους «τεμπέληδες» (που δουλεύουν περισσότερο απ’ τους Γερμανούς) και «διεφθαρμένους» (από τη φοροδιαφυγή της Μερσεντές, της Μπεμβέ και της Οπελ) Ελληνες, εμάς τους «σβησμένους απ΄τον χάρτη»,

χι μόνον τον γεωπολιτικό, αλλά κάθε ελπίδας, λες κι έχουμε διαβεί τις Σκαιές Πύλες της Κόλασης, τα Καυδιανά Δίκρανα και το κατώφλι του Νταχάου.

Τίθεται θέμα ελευθερίας. Ή η κρίση θα παραμείνει εργαλείο συντριβής του λαού ή θα μετατραπεί σε εργαλείο συντριβής του συστήματος που την προκάλεσε (και θα προκαλέσει την επόμενη, την επόμενη και την επόμενη)...

Τόσον απλό, τόσον τραγικό...

*Δημοσιεύθηκε στο "enikos.gr" την Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2014

Διαβάστε περισσότερα

Αριστερά της νίκης, όχι κυβερνητική

του Α.Αναγνωστάκη
«Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» – Συνεχείς μετατοπίσεις

Ο στόχος για «κυβέρνηση της Αριστεράς» από τότε που τον έθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, τον Μάη του 2012, εξακολουθεί να προκαλεί διαλόγους, αντιπαραθέσεις εντός της ευρύτερης Αριστεράς, να επιδρά στην πολιτική. Ο στόχος αυτός όμως δεν τίθεται πλέον από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Παράλληλα με τη μετατόπισή του από το πολιτικό σύνθημα «καμιά θυσία για το ευρώ» (σύνθημα που διευκόλυνε το λαϊκό κίνημα) στο «πάση θυσία στο ευρώ και στην ΕΕ», «με όλη μου την ψυχή ανήκουμε στο ΝΑΤΟ», ο ΣΥΡΙΖΑ μετατοπίζεται και από την πολιτική με σκοπό «κυβέρνηση της Αριστεράς» στο στόχο για «κυβέρνηση σωτηρίας».

Οι μεταλλάξεις αυτές συνιστούν ουσιαστική και από τα πάνω μετατόπιση στην ίδια τη βάση πάνω στην οποία είχε συγκροτηθεί συνεδριακά η πολιτική του.
 

Στις 23 του περασμένου Μάη σε άρθρο στην Εφημερίδα των Συντακτών ο Αλ. Τσίπρας για πρώτη φορά εξαφανίζει το στόχο για «Κυβέρνηση της Αριστεράς» και προβάλλει την επιδίωξη για «νέο συνασπισμό εξουσίας». Στις 16 του περασμένου Ιούλη επανέρχεται. Μιλά για «επερχόμενη κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, μια κυβέρνηση που θέλουμε να εκφράζει τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού και να έχει πρώτο στόχο την εθνική σωτηρία». Στις 24 Αυγούστου σε συνέντευξη του στη Ρίαλ Νιούζ αποσαφηνίζει περαιτέρω το στόχο για «κυβέρνηση που θα εκφράζει τη μαχόμενη κοινωνία. Που θα διακρίνεται για την προσήλωσή της στον μεγάλο στόχο της κοινωνικής σωτηρίας». Μιλά για κυβέρνηση σωτηρίας.

Στην ίδια συνέντευξη αναφέρεται και στην Αριστερά και αναπροσδιορίζει τις αξίες της: «Κυβέρνηση που θα ανεβάσει στο επίπεδο της εξουσίας τις διαχρονικές αξίες της Αριστεράς, όπως η ανιδιοτέλεια, η αφοσίωση στο λαό, η εντιμότητα, η σεμνότητα, η μαχητικότητα και φυσικά η αποτελεσματικότητα. […] Θα εκπλαγούν πολλοί για τη σύνθεση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ». Κι έτσι μαθαίνουμε πως η Αριστερά είναι κάτι ανάμεσα σε χαμηλοβλεπούσα επιστάτρια παρθεναγωγείου και προϊσταμένη επιχειρησιακού τμήματος του Δημοσίου με αξίες την εντιμότητα, τη σεμνότητα, τη μαχητικότητα, την αποτελεσματικότητα.
 

Στο κείμενο του Μάη ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αφού σημειώνει πρώτη επίσης φορά ότι εκτός από «πιστοποιητικά ιδεολογικής καθαρότητας» ο Σύριζα δεν «κρατάει πολιτικό μητρώο για το παρελθόν», προσδιορίζει τη σύνθεση ενδεχόμενης κυβέρνησης: «Οι δυνάμεις της Αριστεράς πρωτίστως. Αλλά και δυνάμεις του σοσιαλιστικού χώρου, που διαφοροποιούνται από τις πολιτικές της φθοράς». Και συνεχίζει: «Ακόμα και προσωπικότητες ή δυνάμεις του συντηρητικού χώρου, που συνειδητοποιούν ότι αυτή τη στιγμή η Αριστερά αποτελεί τη μόνη δημοκρατική και εθνική λύση».

«Όλοι και ο ΦΚΕ μέσα» όπως σατίριζε ο Χάρρυ Κλυνν το αμαρτωλό ’89.

Αυξάνεται ο κοινωνικός πλούτος, οξύνονται οι γεωπολιτικές και κοινωνικές αντιθέσεις

Οι πολιτικές μετατοπίσεις της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ συμβαίνουν με παρεμβάσεις του προέδρου, ύστερα από διαβουλεύσεις με τους συμβούλους του, κατά τα πρότυπα των αστικών κομμάτων. (Αυτά έχουν συλλογικά όργανα, συνέδρια, κεντρικές επιτροπές πολιτικά συμβούλια. Ξεχωριστό, ιδιαίτερης βαρύτητας κομματικό όργανο είναι ο αρχηγός με το επιτελείο του). Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ π.χ. αποφάσιζε λίγο καιρό πριν πως «η κυβέρνηση της Αριστεράς ορίζει στο πολιτικό πεδίο τις νέες διαχωριστικές κοινωνικές γραμμές και υποδεικνύει τον εναλλακτικό δρόμο κοινωνικής σωτηρίας, κοινωνικής, παραγωγικής και οικολογικής ανασυγκρότησης σε όφελος της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας». Αποφάσιζε επίσης πως «πρόσωπα και δυνάμεις του χρεοκοπημένου και υπόλογου πολιτικού κόσμου, ιδίως όσοι αποδέχτηκαν την πολιτική του μνημονιακού μονόδρομου και έπαιξαν ενεργό ρόλο σε μνημονιακές κυβερνήσεις, δεν μπορεί να έχουν ρόλο στην κυβέρνηση της Αριστεράς». Αλλά οι αποφάσεις των συνεδρίων είναι για να παραβιάζονται…

Η επιδίωξη κυβέρνησης της Αριστεράς δεν τίθεται σαν άμεσος πολιτικός στόχος.

Ωστόσο η ανάγκη προσέγγισης του θέματος ξανά συνδέεται με τέσσερεις λόγους: Πρώτο, τον ξεχωριστό και εν πολλοίς απρόβλεπτο τρόπο εκδήλωσης και εξέλιξης τέτοιου είδους κρίσεων όπως αυτή που ζούμε. Δεύτερο, την ενίσχυση, με την προώθηση της κανιβαλικής πολιτικής κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ, όλων των αποσταθεροποιητικών όρων του συστήματος. Τρίτο, την επίδραση των επιθυμιών και ψευδαισθήσεων στην πραγματικότητα σαν συστατικό της μάλιστα στοιχείο και τέταρτο την ανάγκη συνολικότερης προετοιμασίας της Αριστεράς.

«Αν έγραφα ένα μυθιστόρημα για την κρίση», σημειώνει ο χιλιανός λογοτέχνης και συναγωνιστής του Σ. Αλιέντε Λούις Σεπούλβεδα, «θα άρχιζε κάπως έτσι: Ξημέρωσε μια υπέροχη μέρα, τα πτώματα χιλιάδων τραπεζιτών και χιλιάδων υπουργών κρέμονταν από τα φανάρια στην Πλάθα Μαγιόρ».
 

Αυτή η υπέροχη μέρα, η μέρα της εργατικής νίκης για την οποία μιλά με την ελευθερία του λογοτέχνη ο Σεπούλβεδα, φαντάζει μακρινή. Μετά μάλιστα τις μεταμορφώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, την αδιέξοδη στασιμότητα και πολιτική του ΚΚΕ και την αδυναμία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να βρει δρόμους «προς τις μάζες», φαίνεται να απομακρύνεται.

Ωστόσο οι εξελίξεις κατά τις κρίσεις τέτοιων διαστάσεων όπως αυτή που ζούμε, το ίδιο το ξέσπασμά τους, χαρακτηρίζονται, σε πρώτο επίπεδο, από το απρόβλεπτο, το απροσδόκητο, το «μη κανονικό».

Το 2005 η Λίμαν Μπράδερς επιτυγχάνει έσοδα ρεκόρ των 175 δισ. δολ. Το περιοδικό Γιουρομάνεϊ την ανακηρύσσει καλύτερη επενδυτική τράπεζα. Το 2006 η τράπεζα κατακτά την πρώτη θέση στην ετήσια λίστα για τις 500 μεγαλύτερες εταιρείες των ΗΠΑ και Καναδά, το 2007 την κορυφή στη λίστα του Φόρτιουν για τις πιο επιτυχημένες χρηματιστηριακές εταιρείες. Στις 15 Σεπτεμβρίου του 2008 η Λίμαν Μπράδερς ανακοινώνει τη χρεοκοπία της. Η κρίση ξεσπά.
 

Το 2003 ο Ρόμπερτ Λούκας, πρόεδρος της Αμερικανικής Ένωσης Οικονομολόγων, δήλωνε: «Το πρόβλημα της πρόληψης των κρίσεων έχει πλέον πρακτικά λυθεί και συνεπώς αποκλείονται κατά τις μελλοντικές δεκαετίες». Πέντε μόλις χρόνια μετά οι εξελίξεις δεν συμφωνούσαν και τόσο με την άποψη του προέδρου των Αμερικανών ειδικών.

Παρατηρώντας με τα μάτια της αστικής πολιτικής οικονομίας αυτό που όντως συνέβαινε –ανθοφορία του καπιταλισμού, θετικός ρυθμός ανάπτυξης (κάτι ανάλογο με την Ελλάδα της δεκαετίας 1995-2005) ο πρόεδρος των ΗΠΑ Κ. Κούλιτς δήλωνε τον Γενάρη του 1929: «Στο εσωτερικό υπάρχει ηρεμία και ικανοποίηση […] έχουμε πίσω μας την πλέον παρατεταμένη περίοδο ευημερίας. Ουδείς πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών διαπίστωσε κατά την ετήσια, σφαιρική επισκόπηση της κατάστασης του έθνους περισσότερο ευοίωνες προοπτικές απ’ αυτές που εμφανίζονται σήμερα». Δέκα μόλις μήνες μετά, τη μαύρη Πέμπτη της 24ης Οκτωβρίου, έσκασε το παγκόσμια κραχ του 1929!

Αλλά και το εργατικό κίνημα εμφανίζεται, αποσύρεται, για να εμφανιστεί ξανά «εκεί που δεν το περιμένεις» καθώς η κατάσταση οξύνεται. Μόλις την περασμένη Δευτέρα σε 150 πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες οι εργαζόμενοι σε μεγάλα καταστήματα φαστ φουντ (αλυσίδες McDonald’s, Burger King, Wendy’s κ.α.) απεργούν και οργανώνουν καθιστικές διαμαρτυρίες ζητώντας την αύξηση του ωριαίου μισθού τους καθώς και το δικαίωμα να σχηματίσουν μια ένωση χωρίς να υποστούν αντίποινα! Κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας γίνονται δεκάδες συλλήψεις στο Σικάγο, το Ντιτρόιτ, τη Νέα Υόρκη κ.α.

Τον περασμένο Ιούνη έκθεση με τίτλο Μεγαλουπόλεις και ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ, υπογραμμένη από το διοικητή του Τμήματος Στρατιωτικών Ερευνών του Πενταγώνου, στρατηγό Ρέιμοντ Οντιέρνο, αναφέρει ότι «είναι πολύ πιθανό, αργά ή γρήγορα, οι ένοπλες δυνάμεις να κληθούν να επέμβουν σε κάποια μεγάλη πόλη με στόχο να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη εξέγερση, ένα πολιτικό κίνημα, και να προστατεύσουν τις υποδομές του κράτους και τους πολίτες». Βασικά αίτια τέτοιων πιθανών εξεγέρσεων είναι, σύμφωνα με τον στρατηγό Οντιέρνο, οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, οι φυσικές καταστροφές, η ανάπτυξη παράνομων, περιθωριακών δικτύων. Η έκθεση προτείνει μια σειρά ειδικών επεμβάσεων (εντοπισμό και εξουδετέρωση ατόμων και ομάδων με επιρροή στο πλήθος, δημιουργία ομάδων «εθελοντών πολιτών» που θα υποβοηθούν τις ενέργειες του στρατού και θα δίνουν στοιχεία, ανάπτυξη ελεύθερων σκοπευτών σε νευραλγικά σημεία κ.ά). Αναφέρει μάλιστα μια σειρά πόλεων (Νέα Υόρκη, Πόλη του Μεξικό, Ρίο ντε Τζανέιρο, Μπανγκόγκ, Ντάκα, Λάγκος κ.ά.) σε ολόκληρο τον κόσμο όπου ίσως, στο μέλλον χρειαστεί να επέμβει ο αμερικανικός στρατός υποστηρίζοντας τις ένοπλες δυνάμεις ξένων χωρών.

Η έκθεση ήρθε στο φως στις 9.9.2014, λίγες μόνο εβδομάδες μετά την «απροσδόκητη» εξέγερση στο Φέργκιουσον του Μιζούρι.

Οι κυβερνήσεις επίσης που διαχειρίζονται πολιτικά την κρίση με αποστολή να την ξεφορτωθεί η αστική τάξη και να τη φορτωθεί ο λαός, λες και ένα αόρατο σκουλήκι δρα και τις τρώει, φθείρονται ασυνήθιστα και παρά το περιορισμένο του κινήματος: Οκτώ κυβερνήσεις δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα την περίοδο 1932-1936, πέντε από το 2009 ως σήμερα.

Συνεχίζεται επίσης η παραγωγή πλούτου (εκτιμάται πως την ερχόμενη πενταετία θα δημιουργηθεί παγκόσμια νέος πλούτος 8,5 τρισ. δολ.) και η συγκέντρωση του πλούτου σε λίγα χέρια, παρά τη διεθνή και με παγκόσμιες επιδράσεις οικονομική κρίση. Το 0,7% του παγκόσμιου πληθυσμού ελέγχει πλέον το 41% του πλούτου, ενώ αν προστεθεί και το 7,7% των απλώς πλουσίων το 8,4% του πληθυσμού ελέγχει το 83,3% του παγκόσμιου πλούτου. Ταυτόχρονα το 68,7% των απλώς αδυνάτων ελέγχει μόλις το 3% του παγκόσμιου πλούτου. Καθώς ο «πλούτος φέρνει πλούτο και φτώχεια», οι δισεκατομμυριούχοι από 2.170 το 2013 αναμένεται να φθάσουν τους 3.873 το 2020. Οι εκατομμυριούχοι με εισοδήματα άνω των 30 εκατ. δολ. από 199.300 το 2013 αναμένεται να αυξηθούν κατά 40% φθάνοντας παγκόσμια περίπου τις 280.000. Στις σχετικές λίστες συμπεριλαμβάνονται και 559 έλληνες κροίσοι η συνολική περιουσία των οποίων εκτιμάται σε 76 δισ. δολάρια, ενώ 16.000 περίπου οικογένειες στην Ελλάδα της εξαετούς ύφεσης διαθέτουν πάνω από 1 εκατ. ευρώ αποκλειστικά για επενδύσεις σε διάφορα ενεργητικά και είδαν την περιουσία τους να μεγαλώνει.

Καθώς μάλιστα ξεπερνιέται η πρώτη όξυνση των φαινομένων της κρίσης με τα «αυθόρμητα» καταστροφικά αποτελέσματά της, οι αστικές τάξεις και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, με όλες τις εντεινόμενες αντιθέσεις και ελιγμούς τους, καταφεύγουν σε μια νέα κλιμάκωση της στρατηγικής τους επίθεσης για την αντιρρόπηση της μακροπρόθεσμης πτωτικής τάσης του κέρδους και τη συντήρηση του καπιταλισμού. Η κανιβαλική αστική πολιτική προωθείται και θα προωθείται με λύσσα σπρώχνοντας εκτεταμένα εκμεταλλευόμενα και μεσαία στρώματα κάτω από τα ιστορικά όρια της επιβίωσης με βάση τον κατακτημένο κοινωνικό πολιτισμό, στη θέση του παρία που έχει εξοστρακιστεί, καταδικασμένος να ζει εκτός συστήματος, σε μια γκρίζα ζώνη μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας, όπως την αναδεικνύει ο ιταλός φιλόσοφος και πολιτικός Τζιόρτζιο Αγκάμπεν. Στη θέση αυτή σιγά σιγά συνειδητοποιεί πως θα βρίσκεται για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα ή θα απειλείται να εκπέσει ένα πολύ μεγάλο, ίσως και πλειοψηφικό, τμήμα των λαϊκών τάξεων.
 

Πολλαπλασιάζονται επομένως όσοι αντικειμενικά έχουν υλικό συμφέρον να αλλάξει αυτό το σύστημα.

 

Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή, στην Ουκρανία, οι κόντρες στη Νοτιοανατολική Ασία μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας και Ιαπωνίας, η αναγγελία δημιουργίας και τρίτης παγκόσμιας τράπεζας από τις BRICS – μετά την υπό τις ΗΠΑ Παγκόσμια Τράπεζα και υπό την Ιαπωνία Ασιατική Τράπεζα), τα πεδία ανάφλεξης στην Αφρική δείχνουν ότι διαμορφώνονται αργά τα στρατόπεδα των ανταγωνιστών στην παγκόσμια οικονομία με διαρκώς παρόντα τον κίνδυνο υπερτοπικού πολέμου. Η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση τραντάζεται, λόγω τις ανισομετρίας και των αντιθέσεων καθιστώντας επίκαιρο το δίλημμα «διάσπαση ή νέας μορφής υπερόργανο» με όποιες συγκρούσεις αυτό συνεπάγεται. Σε αυτές τις εκδηλώσεις απότομης όξυνσης των γεωστρατηγικών, ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων οι κυριότεροι αντίπαλοι σπεύδουν επίσης να εκμεταλλευθούν την πορεία προς τη δύση της αμερικανικής αυτοκρατορίας, η οποία, φυσικά, δεν είναι διατεθειμένη να παραδοθεί χωρίς μάχη μέχρις εσχάτων.

Σ’ αυτό το σκηνικό του ανελέητου κοινωνικού πολέμου, της αστάθειας και της ενισχυόμενης κοινωνικής πόλωσης οι αναλύσεις και τα κατατιθέμενα πολιτικά σχέδια όλων των αντίπαλων δυνάμεων τίθενται συνεχώς υπό έλεγχο.

Ψηλά στην ιεράρχηση η φτώχεια – Υπάρχουν πρϋποθέσεις για ευρύτερες συσπειρώσεις

Η ψευδαίσθηση, δηλαδή η ανακριβής αντίληψη αυτού που εκλαμβάνουμε ως αυτονόητα γνωστό παρά τα μειωμένα πραγματικά δεδομένα και ερεθίσματα, είναι μέρος της κοινωνικής πραγματικότητας. Όχι σπάνια καθορίζει συμπεριφορές.

Οι μεταμορφώσεις και το ενδεχόμενο κυβέρνησης σωτηρίας ενός ευρύτατου συνασπισμού εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφήνουν πλέον περιθώρια ελπίδων «για πολλά πολλά».

Ωστόσο, η απότομη επιδείνωση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων τα σπρώχνει και τα περιορίζει στην απαίτηση μόνο για την άμεση αναχαίτιση αυτής της πορείας. Αυτή η πρωτόγνωρη κατάσταση οδηγεί σε ένα είδος πανικόβλητης απαίτησης για «εδώ και τώρα φρένο», «μια ανάσα και βλέπουμε». «Δίχως να ακούνε τίποτα άλλο» αγωνιστές, παρά τα διαρκώς μειούμενα πλέον ερεθίσματα γι’ αυτό θέλουν επιπλέον να ελπίζουν όχι κυρίως και όχι ακριβώς διά της κυβέρνησης σωτηρίας αλλά διά των κοινωνικών δυνάμεων δημιουργίας και ανατροπής που θα απελευθερώσει η ηγεμονική παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτήν.
 

Οι ψευδαισθήσεις και ο πανικός δεν μπορούν φυσικά να καθορίζουν την εργατική πολιτική, όπως εξάλλου δεν μπορεί να την καθορίζουν και οι χορτάτοι της Αριστεράς που αδυνατούν να κατανοήσουν τη νέα κατάσταση.

Απάντηση σε αυτές τις ψευδαισθήσεις και τον πανικό αποτελεί η ιεράρχηση ψηλά στην πολιτική και τον πολιτισμό της Αριστεράς του προβλήματος της φτώχειας ως ιδιαίτερου και επείγοντος κοινωνικού ζητήματος, ώστε να εμφανιστεί ένα πραγματικό και μάλιστα ισχυρό κοινωνικοπολιτικό δεδομένο το οποίο στη θέση των ψευδαισθήσεων θα τοποθετεί την αισιοδοξία της γνώσης.

Η σημερινή κατάσταση δημιουργεί όρους για ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές συσπειρώσεις. Οι «άμεσοι» εργατικοί στόχοι κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις μπορούν να ανατρέπουν και να κατακτούν ώστε να αντλεί αυτοπεποίθηση το εργατικό κίνημα. Φτάνει να τους διεκδικεί κανείς στα σοβαρά και να μην τους ευτελίζει. Να τους συνδέει υλικά και πολιτικά, και από την άποψη των ιδεών, με την ανώτερη αναγκαιότητα της επαναστατικής εξουσίας και κυβέρνησης δίχως τη μηχανιστική ταύτιση μαζί της.

Για το σκοπό αυτόν, οφείλει να έχει πολιτική τακτική την κατάκτηση θέσεων υπέρ της εργατικής πολιτικής, η οποία δεν θα υποκαθιστά την επιδίωξη της αποφασιστικής αναμέτρησης, αλλά θα προηγείται, θα την προετοιμάζει συνοδευόμενη αναπόσπαστα από τη διακηρυγμένη πολιτική συγκέντρωσης ισχυρών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων από το χώρο της εργασίας και του πνεύματος.

Αριστερά, δύναμη εξουσίας – Δεν αρκούν οι δηλώσεις

Το ζήτημα ενδεχόμενης κυβέρνησης «νέου συνασπισμού εξουσίας» του ΣΥΡΙΖΑ που θα περιλαμβάνει «από την Αριστερά ως και συντηρητικές προσωπικότητες και δυνάμεις» δεν είναι ούτε πως «δεν θα κάνει τα πολλά πολλά αλλά κάτι θα κάνει». Ποτέ στην ιστορία φιλολαϊκές αλλαγές, ακόμα και σχετικές, δεν πραγματοποιήθηκαν με επισκέψεις, διακηρύξεις, δηλώσεις, διαβεβαιώσεις προς τους ισχυρούς, συνεχόμενο περιορισμό του ριζοσπαστικού λόγου και των συνθημάτων, συμμετοχή στο κίνημα με τη γραμμή του τεχνητού οφ σάιντ. Η αστική πολιτική που προωθείται δεν αποτελεί καπρίτσιο της Μέρκελ, του Ομπάμα, του Σι Τσινπίνγκ ή του Σαμαρά. Είναι μόνιμη εσωτερική αναγκαιότητα του καπιταλισμού στη νέα εποχή προκειμένου να αντιμετωπίσει τις αντιθέσεις, τις αντιφάσεις και κυρίως την ιστορική τάση πτώσης του ποσοστού κέρδους. Η επιβολή επομένως ακόμη και επιμέρους φιλολαϊκών μέτρων θα αποτελέσει πεδίο σκληρών αναμετρήσεων, επαναστατικών εργατικών αγώνων.

Το ενδεχόμενο κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ συνδέθηκε με την ιστορία της Αριστεράς, με το στόχο της «εργατικής κυβέρνησης σαν ενδιάμεσου στόχου προς την επανάσταση, του 4ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς». «Το βασικό καθήκον της εργατικής κυβέρνησης», λέει η απόφαση του συνεδρίου, «πρέπει να συνίσταται στον οπλισμό του προλεταριάτου, τον αφοπλισμό των αντεπαναστατικών οργανώσεων, την εισαγωγή του [εργατικού] ελέγχου στην παραγωγή, τη μεταβίβαση του δυσβάσταχτου βάρους της φορολογίας στους ώμους των πλουσίων και τη συντριβή της αντίστασης της αντεπαναστατικής μπουρζουαζίας». Για τη μαρξιστική πολιτική το ζήτημα της εξουσίας είναι βαθύτερο, γενικότερο από το επίσης σοβαρό και αναγκαίο κυβερνητικό ζήτημα. Η κυβέρνηση αποτελεί δομικό στοιχείο της εξουσίας. Δεν έχει επομένως σχέση με τα ονειροπολήματα που αποφεύγουν, εξομαλύνουν ή μετριάζουν την οξύτητα της ταξικής πάλης και των συσχετισμών.

Το κυβερνητικό ζήτημα όπως τίθεται από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία σχέση με τα παραπάνω.

Στις μέρες μας η πρωτοβουλία των κινήσεων και η πολιτική υπεροχή εξακολουθούν ν’ αναπτύσσονται περισσότερο προς την πλευρά της υποταγής μέσα στο εργατικό κίνημα.

Στη νέα δίκοπη (γεμάτη κινδύνους αλλά και δυνατότητες) κατάσταση που δημιουργήθηκε ιδιαίτερα μετά τις εκλογές υφίσταται ζήτημα ουσιαστικής ανάπτυξης της τακτικής και στρατηγικής της Αριστεράς, τολμηρής και γεμάτης αυτοπεποίθησης υπηρέτησης του τριπλού στόχου: Αναγέννηση του κινήματος, δημιουργία μαζικού κόμματος, ανάπτυξη μιας σύγχρονης σταθερής μετωπικής πολιτικής που θα διεκδικεί ηγεμονικό ρόλο, σύναψη τακτικών πολιτικών συμφωνιών που θα διευκολύνουν τον αγώνα για την επιβίωση και τους γενικότερους στόχους.

Η Αριστερά οφείλει να επιστρέψει ως δύναμη εξουσίας. Η επιστροφή όμως αυτή θα γίνει κάτω από την αντίθεση ανάμεσα στο ότι οι «επάνω δυσκολεύονται να κυβερνούν όπως πριν», καθώς αποδομείται το αστικό κομματικό σύστημα, κι οι κάτω δεν θέλουν να κυβερνηθούν όπως μέχρι τώρα και στο ότι το εργατικό κίνημα και η Αριστερά δεν βρίσκονται στο επίπεδο εκείνο ώστε έστω να μπορούν να αναχαιτίσουν σε όφελος του λαού την αστική πολιτική και πολύ περισσότερο να ανοίξουν το δρόμο για την επανάσταση και τον κομμουνισμό.

Η αντίθεση αυτή αργά ή γρήγορα θα λυθεί. Επιδιωκόμενο όμως είναι να λυθεί υπέρ των λαϊκών δυνάμεων.

Πηγή:  http://prin.gr/

Διαβάστε περισσότερα