“Σπάσιμο” & ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ: μια “μπίζνα” πάνω από 20 δισεκατομμύρια ευρώ …

Στις ταραχώδεις εποχές γίνονται οι μεγαλύτερες αναδιανομές πλούτου, κι αυτοί που τις κάνουν βάζουν πάντα τα ελεγχόμενα Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης να ασκούν προπαγάνδα και να κάνουν μόνιμη πλύση εγκεφάλου, είτε παραπληροφορώντας είτε τρομοκρατώντας τον πληθυσμό. Στην Ελλάδα η τελευταία τετραετία είναι η πιο ταραχώδης περίοδος μετά τον Εμφύλιο και την επιστράτευση του ’74 και είναι γνωστή η λαϊκή παροιμία “ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται”.

Το “σπάσιμο” και η ιδιωτικοποίησή της ΔΕΗ (“μικρή” ΔΕΗ, ΑΔΜΗΕ, ΤΑΙΠΕΔ), που επιχειρεί η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, είναι μια πολύπλοκη “μπίζνα”, που στο σύνολό της ξεπερνάει τα 20 δισεκατομμύρια ευρώ. “Μπίζνα” σε βάρος της δημόσιας περιουσίας, που θέλουν πιθανώς να καταλήξει σε χέρια εκ των προτέρων προαποφασισμένα. Μέσω “διεθνούς διαγωνισμού” πάντα …

Το 1999 ξεκίνησε να “απελευθερώνεται” η, προφανώς μέχρι τότε “σκλαβωμένη”, αγορά ηλεκτρικής ενέργειας, με το Ν.2773/1999 “Απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας-Ρύθμιση θεμάτων ενεργειακής πολιτικής και Λοιπές διατάξεις”. 15 χρόνια μετά κι αφού έχουν μεσολαβήσει, κατά την πάγια συνήθεια του Ελληνικού πολιτικού συστήματος, ουκ ολίγες αλλαγές της νομοθεσίας, (π.χ. Ν.2837/2000, Ν.2941/2001, Ν.3175/2003, Ν.3377/2005, Ν.3426/2005, Ν.3428/2005, Ν.3438/2006, Ν.3468/2006, Ν.3734/2009, Ν.3851/2010, Ν.4001/2011, κλπ), πάντα για το καλό μας, καταλήγουν να μας πουλάνε το παραμύθι ότι την “απελευθέρωση” τη …

ζητάει η ΕΕ κι είναι υποχρεωμένοι να συμμορφωθούν με το “τρίτο ενεργειακό πακέτο”. Θυμίζουμε ότι με το Ν. 3175/2003 (άρθρο 23, παρ. 9 & 12, επί Πασοκ) η ΔΕΗ αποκλείστηκε από διαγωνισμούς για νέες Μονάδες παραγωγής που θα εντάσσονταν στο Ηλεκτρικό Σύστημα μέχρι 1.7.2007 και με το Ν.3426/2005 (άρθρο 30, παρ. 4, επί ΝΔ) ο αποκλεισμός παρατάθηκε μέχρι τις 31.12.2010. Ήδη από τον Απρίλιο 2010 η χώρα είχε μπει στα μνημόνια.

Η ελληνικού τύπου “απελευθέρωση”, στην πρώτη της φάση, από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, φόρτωσε το ηλεκτρικό σύστημα της χώρας με πολλές και “βαριές” μονάδες φυσικού αερίου και δημιούργησε μια νέα γενιά κρατικοδίαιτων “επενδυτών”, που θεωρούν ότι αφού έκαναν μια “επένδυση”, πρέπει το κράτος να τους εγγυάται διαρκώς την απόδοση των κεφαλαίων τους και να εξασφαλίζουν απόσβεση σε 8 χρόνια χωρίς καν να δουλεύουν οι μονάδες τους!. Σε μια δεύτερη φάση, στην τρέχουσα δεκαετία, στη φάση της παρανοϊκής “πράσινης ανάπτυξης”, δημιούργησε ακόμα μια γενιά “επενδυτών” με εγγυημένες τιμές.

Με το ξεκίνημα της “απελευθέρωσης” το 1999 θέλησαν να βάλουν τη ΔΕΗ στο Χρηματιστήριο. Έλα όμως που αυτό δεν ήταν τόσο απλό, επειδή η ΔΕΗ είχε άλλη μια μοναδικότητα στην Ελλάδα: με το νόμο 4491/1966 είχε αναλάβει την ασφάλιση του προσωπικού της, έπαιρνε τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων και τις χρησιμοποιούσε ως επενδυτικό κεφάλαιο για τη χρηματοδότηση των έργων της. Το 1999 έπρεπε να υπολογιστεί το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων που είναι ενσωματωμένες στην περιουσία της ΔΕΗ και με ανεξάρτητο εκτιμητή (αναλογιστική μελέτη των εταιρειών Wyatt και Prudential) κατέληξαν σε ένα ποσό, το οποίο, στην τελευταία επικαιροποίηση που έγινε το 2007, είναι 11,9 δισ. ευρώ. Και για να μπει η ΔΕΗ στο Χρηματιστήριο, το κράτος ανέλαβε να υποκαταστήσει πλήρως τη ΔΕΗ στην υποχρέωση ασφάλισης, ενώ οι εισφορές έμειναν ενσωματωμένες στην περιουσία της ΔΕΗ. Σε σχετική μάλιστα απόφαση (13/2010) της Ολομέλειας του ΆρειουΠάγου, αναφέρεται ρητά ότι:

“Η αληθής έννοια των ανωτέρω διατάξεων του άρθρου 34 παρ.12 του ν.2773/1999 είναι ότι, το μεν Κράτος ανέλαβε την πλήρη κάλυψη όλων των οικονομικών αναγκών και εν γένει υποχρεώσεων του νέου Ασφαλιστικού Φορέα, με εγγραφή των σχετικών καταβολών στον εκάστοτε κρατικό προϋπολογισμό, η δε περιουσία που είχε σχηματισθεί από τη διαχείριση μέχρι τότε από τη Δ.Ε.Η., με την ιδιότητά της ως Ασφαλιστικού Φορέα του προσωπικού της, των πόρων που αναφέρονται στις παραπάνω διατάξεις των άρθρων 7 του ν.4491/1966 και 5 του ν.δ. 4202/1961, παρέμεινε ενσωματωμένη στην περιουσία της Δ.Ε.Η Α.Ε., προκειμένου να λειτουργήσει, λόγω της συμμετοχής του Κράτους στο μετοχικό κεφάλαιο της ΔΕΗ ΑΕ, ως αντάλλαγμα για τις καταβολές του Κράτους προς το νέο Οργανισμό (Ο.Α.Π.- Δ.Ε.Η.).

Πρώτος στόχος λοιπόν της μεγάλης “μπίζνας” της σαλαμοποίησης και της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ είναι η εξαφάνιση της ασφαλιστικής περιουσίας των εργαζομένων, μέσω της εκποίησης μέρους των παγίων (“μικρή” ΔΕΗ, ΑΔΜΗΕ) και της απαξίωσης των υπολοίπων (αποεπένδυση και κλείσιμο μονάδων). Άντε ψάξε να τη βρεις έπειτα την “ενσωματωμένη” περιουσία …

Δεύτερος στόχος της μεγάλης “μπίζνας” είναι η παράδοση της δημόσιας περιουσίας (“μικρή” ΔΕΗ, ΑΔΜΗΕ), σε ιδιωτικούς ομίλους, ελληνικούς ή ξένους. Χαρακτηριστικά, ο Ελληνικός Σύνδεσμος Ανεξάρτητων Εταιριών Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΕΣΑΗ), στον οποίο βρίσκονται όλοι οι ιδιώτες ανταγωνιστές της ΔΕΗ, σε πρόσφατη επιστολή του προς τη ΡΑΕ αναφέρει:

“Η πρόσβαση τρίτων στο προϊόν της λιγνιτικής και υδροηλεκτρικής παραγωγής με διαδικασίες τύπου ΝΟΜΕ δεν συνιστά βελτίωση των συνθηκών ανταγωνισμού στην παραγωγή ηλεκτρισμού. Ο πραγματικός ανταγωνισμός στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας δημιουργείται μόνο όταν οι συμμετέχοντες στην αγορά έχουν απευθείας πρόσβαση τους λιγνίτες και τα υδροηλεκτρικά με έλεγχο του κόστους παραγωγής. Ένα ολοκληρωμένο άνοιγμα αγοράς για να πετύχει τους μακροχρόνιους στόχους προϋποθέτει να έχουν και άλλες εταιρείες έλεγχο της παραγωγικής διαδικασίας, άρα και του κόστους παραγωγής, σε λιγνιτικές και υδροηλεκτρικές μονάδας και όχι μόνο την πρόσβαση τους στο παραγόμενο προϊόν (ηλεκτρισμός από λιγνιτικές και υδροηλεκτρικές μονάδες) σε τιμή που δεν ελέγχεται από τις ίδιες. Συνεπώς πραγματικός ανταγωνισμός μπορεί να υπάρξει μόνο με την υλοποίηση του σχεδιασμού για την διάθεση και σε τρίτες επιχειρήσεις παραγωγικών στοιχείων χαμηλού κόστους που σήμερα ανήκουν μόνο στη ΔΕΗ.”

Κατά το κοινώς λεγόμενο λοιπόν κάποιοι “δεν κρατιούνται”, είναι έτοιμοι να ορμήσουν στα “ιμάτια της ΔΕΗ”, μόλις η αμαρτωλή συγκυβέρνηση “τα βάλει σε κλήρο”.

Πού ήταν όλοι οι “επενδυτές” τα προηγούμενα 15 χρόνια, που “απελευθερωνόταν” η αγορά και γιατί δεν έκαναν “επενδύσεις” στους λιγνίτες και τα νερά;

Για την κατασκευή λιγνιτικών σταθμών από επενδυτές διάφορους της ΔΕΗ κατατέθηκαν στη ΡΑΕ 5 αιτήσεις:

• Αίτηση Γ448/28.3.2003 της BIOPARK ΑΕ για Μονάδα 128MW σε ιδιόκτητη έκταση 220 στρεμμάτων κοντά στο Λιγνιτορυχείο “Βεγόρα”.
• Αίτηση Γ915/13.4.2005 της «Ελληνική Ενέργεια Ηρακλής» για Μονάδα 600MW μέσα στα όρια της Οριστικής Λιγνιτικής Παραχώρησης ΟΠ52 της “Ε & Γ ΑΕ Μεταλλευτικές Επιχειρήσεις” στην περιοχή Ακριτοχωρίου Μεσσηνίας.
• Αίτηση Γ1077/18.7.2005 της EFT HELLAS ΑΕ για Μονάδα 200MW μικτής καύσης λιγνίτη/βιομάζας στα Αμμορυχεία Σωτήρος Αμυνταίου.
• Αίτηση Γ3007/15.11.2007 της ΗΡΩΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ ΑΕ για Μονάδα 460MW σε υπάρχουσα μισθωμένη θέση στο Δημ. Διαμ. Βεγόρας (δόθηκε άδεια κατασκευής).
• Αίτηση Γ4335/19.3.2010 της ELPEDISON ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΕ για Μονάδα 340MW στο Δημ. Διαμ. Μελίτης (δόθηκε άδεια κατασκευής).

Γιατί λοιπόν δεν προχώρησαν τόσα χρόνια αυτές οι “επενδύσεις”; Η μια αίτηση, για 600MW στη Μεσσηνία, δεν αντέχει σε πολλή συζήτηση και δεν μπορεί ποτέ να γίνει τέτοια μονάδα εκεί. Όμως οι υπόλοιπες τέσσερεις αιτήσεις είναι στην περιοχή της Φλώρινας, εκεί ακριβώς που θέλουν να κάνουν τη “μικρή” ΔΕΗ. Αν η αιτία ήταν ότι δεν είχαν πρόσβαση σε λιγνιτικά αποθέματα, πώς και γιατί έκαναν εξαρχής αίτηση χωρίς εξασφαλισμένη πρώτη ύλη; Προφανώς επειδή είναι καλύτερα να πάρει ένας “επενδυτής” μια έτοιμη μονάδα κοψοχρονιά, παρά να τρέχει να κάνει νέα μονάδα; Ή για να εξασφαλίσει ότι θα κάνει τη μονάδα της Μελίτης στο χώρο του ήδη υπάρχοντος ΑΗΣ, με όλες τις υποδομές έτοιμες;

Οι λιγνιτικές μονάδες έχουν ένα “μυστικό”, άγνωστο στον πολύ κόσμο: δεν χρειάζονται μόνο λιγνίτη, αλλά και άλλο τόσο νερό, που δεν είναι πάντα εύκολο να βρεθεί. Στην περιοχή της Φλώρινας νερό υπάρχει στους δυο υπάρχοντες ΑΗΣ, Αμυνταίου & Μελίτης και η Βεγόρα βρίσκεται δίπλα στον ΑΗΣ Αμυνταίου. 

Το χθεσινό ερώτημα λοιπόν παραμένει: υπάρχουν βουλευτές που να σκέφτονται εθνικά, πατριωτικά και να αποτρέψουν το μεγάλο πλιάτσικο της δημόσιας περιουσίας;

Τα λινκς τεκμηρίωσης βρίσκονται στο http://greeklignite.blogspot.gr/2014/06/20.html και στο Facebook, στη διεύθυνση Greeklignite!

Διαβάστε περισσότερα

Πρώην μέλος της ΧΑ με επιστολή – κόλαφο καρφώνει την ηγεσία

Ο υποψήφιος βουλευτής Ηλίας Σταύρου σπάει τη σιωπή του μετά την κατάθεσή του στις ανακρίτριες και καταγγέλλει παρακολουθήσεις και εκβιασμούς

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΠΙΝΤΕΛΑΣ – ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΑ

Ο πρώην υποψήφιος βουλευτής της Χρυσής Αυγής Ηλίας Σταύρου, ο οποίος προσήλθε αυτοβούλως οτις ανακρίτριες Κλάπα – Δημητροπούλου και κατέθεσε όλα όσα γνωρίζει για το φασιστικό μόρφωμα, «σπάει» για πρώτη φορά τη σιωπή του στο «Εθνος». Στην επιστολή- κεραυνό για την ηγεσία της ΧΑ που έστειλε στην εφημερίδα, δηλώνει απερίφραστα ότι υπήρξε ναζιστής, αλλά σήμερα δεν είναι και δεν τον εκφράζει ο εθνικοσοσιαλισμός. Επίσης, ότι η μητέρα του Φανή Κυρατζή, που απεβίωσε πρόσφατα, ήταν οικονομολόγος και δίδασκε στο 5ο Ενιαίο Λύκειο Βέροιας.

Το πρώην στέλεχος της Χρυσής Αυγής, αναφερόμενος στο ρεπορτάζ του «Εθνους της Κυριακής», διευκρινίζει ότι ήταν διορισμένος στη Βουλή, ως επιστημονικός συνεργάτης του βουλευτή Β” Θεσσαλονίκης Πολύβιου Ζησιμόπουλου, μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2013. Αποχώρησε οριστικά τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Στα 9 χρόνια που ήταν στην οργάνωση, έζησε και είδε πολλά, τα οποία τα κατέθεσε ενόρκως και επωνύμως συδ ανακριτικές αρχές. Σε αυτές παρέδωσε επίσης το κινητό του τηλέφωνο όπως και φωτογρα- φίες και βίντεο από «δράσεις» της ΧΑ. Στην κατάθεση που έδωσε αναφέρεται σε ένα πρόσωπο «το οποίο η επαγγελματική ιδιότητα τού επιβάλλει να αναφέρει στο εργασιακό του περιβάλλον κάθε καταγγελία που δέχεται για τέλεση αξιόποινων πράξεων». Σύμφωνα με πληροφορίες του «Εθνους» πρόκειται για αστυνομικό που υπηρετεί στα ΜΑΤ στην Αθήνα, ο οποίος φέρεται να έγινε αποδέκτης καταγγελιών από τον Σταύρου για απειλές που δεχόταν και όχι μόνο δεν έκανε τίποτα, αλλά τον αποθάρρυνε να στραφεί στις Αρχές.

Η αιφνίδια κατάθεση του νέου μάρτυρα προκάλεσε πανικό στη ΧΑ, η οποία μέσω της επίσημης ιστοσελίδας προσπάθησε να τον βγάλει… τρελό που παίρνει ψυχοφάρμακα. Τρείς ανακοινώσεις δημοσίευσαν, χαρακτηρίζοντας παραληρηματική την κατάθεσή του, ενώ μέχρι και ο Ν. Μιχαλολιάκος αποφάσισε να απαντήσει προσωπικά στον Σταύρου, μέσα από τον Κορυδαλλό.

Ολόκληρη η επιστολή – κεραυνός

Στην επιστολή του ο Ηλ. Σταύρου αναφέρει:

«Η συνεχής επανάληψη χιλιοπαιγμένων σίριαλ κωμικού περιεχομένου από τα «πορνοκάναλα της διαπλοκής» κατά τη θερινή περίοδο καθιστά αναγκαία την παρακολούθηση κωμικών ιστοσελίδων προκειμένου να περάσει ευχάριστα η ώρα μου. Ως εκ τούτου, τις τελευταίες ιδίως ημέρες, ασχολούμαι ανελλιπώς με τον διαδικτυακό ιστότοπο συγκεκριμένου νόμιμου -με βάση απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας- πολιτικού κόμματος και άλλων σχετικών με αυτόν.

Ωστόσο, επειδή το άγχος για τις ποινικές διώξεις που διέπει ενδεχομένως το πρώην «στενό φιλικό και επαγγελματικό μου περιβάλλον» καθιστά τα γραφόμενά του από απλή αντανάκλαση των διαταραγμένων σκέψεών του σε ανοιχτή πρόκληση απέναντι στην κοινή λογική, αποφάσισα να μιλήσω για πρώτη φόρα, έπειτα από την κατάθεσή μου, δημόσια, αναφερόμενος σε ορισμένα μόνο σημεία από τη διαρκή παραληρηματική ενασχόλησή του με το πρόσωπο μου, δηλαδή με την κατάθεση μίας…»διαταραγμένης προσωπικότητας»», γράφει ο Σταύρου εξηγώντας τους λόγους που έστειλε την επιστολή και συνεχίζει λέγοντας ότι το τηλέφωνο το δικό του και της συζύγου του, αλλά και οι υπολογιστές τους, παρακολουθούνταν.

«Αρχικά, οφείλω να ομολογήσω πως το περιεχόμενο των εν λόγω ανακοινώσεων πράγματι ανταποκρίνεται εν μέρει στην πραγματικότητα. Από τα τέλη του Ιούνη του 2013 οι τηλεφωνικές μου συσκευές παρουσίασαν δείγματα σοβαρών ψυχολογικών προβλημάτων. Μάλιστα, τα ψυχολογικά αυτά προβλήματα μεταδόθηκαν αργότερα και στο τηλέφωνο της -ΤΟΤΕ ΕΓΚΥΟΥ- συζύγου μου, οπότε από κοινού αποφασίσαμε να τα οδηγήσουμε στους αντίστοιχους «ιατρούς» προς ΔΙΑΡΚΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ. Χαρακτηριστικό της σοβαρότητας της κατάστασης υπήρξε το γεγονός ότι τα προβλήματα αυτά μεταδόθηκαν ακόμη και σε -φορητούς και μη- ηλεκτρονικούς υπολογιστές, οι οποίοι και οδηγήθηκαν επίσης προς «ιατρική» εξέταση για εξαγωγή αντίστοιχης γνωμάτευσης».
Επίσης, απαντά στον Ν. Μιχαλολιάκο, που έσπευσε να πει ότι κατέθεσε στις αρχές επειδή τον απέλυσαν, αλλά και στις δύο άλλες ανακοινώσεις της ΧΑ που τον έβγαζαν τρελό, ενώ υποστηρίζει ότι έγινε δέκτης απειλών από πρώην συναγωνιστές του.

«Περαιτέρω, και σχετικά με την «απόλυσή» μου, έχω ένα καλό προαίσθημα πως εκ των ανωτέρω περιγραφόμενων ηλεκτρονικών συσκευών θα προκύψουν στοιχεία από την επαφή τους με συγκεκριμένα 2 πρόσωπα του πρώην «στενού φιλικού και επαγγελματικού μου περιβάλλοντος» αναφορικά με τις συνθήκες που αυτή έλαβε χώρα.
Επειτα, τόσο εγώ όσο και πολλά μέλη του εν λόγω νόμιμου πολιτικού κόμματος έχουν μεγάλη απορία να μάθουν πώς γίνεται την ίδια στιγμή να είμαι «ακτιβιστικά ανύπαρκτος χρυσαυγίτης του μισθού» -από το 2005!- και παράλληλα να δέχομαι απειλές από άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου (και ουδέποτε… του εθνικιστικού)
Αποφάσισα να μιλήσω για πρώτη φόρα, έπειτα από την κατάθεσή μου, δημόσια εξαιτίας της «επαγγελματικής και εν γένει δημόσιας ενασχόλησής μου με τη Χρυσή Αυγή», ενώ ταυτόχρονα διακατέχομαι από «μανία καταδίωξης»!

Επιπλέον, σε προσωπικό επίπεδο, ενώ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ την κατάθεσή μου δεν αναφέρω ούτε καν το φύλο του προσώπου που εργάζεται σε συγκεκριμένη εταιρεία παροχής υπηρεσιών υγείας στην πόλη της Θεσσαλονίκης επί της οδού Τσιμισκή, σε ανάρτηση του γραφείου 127 της Βουλής είδα πως γίνεται αναφορά σε «προσωπική υπόθεση μοιχείας» που «προσπαθώ να χρεώσω» στο νόμιμο πολιτικό αυτό κόμμα ως δολοπλοκία με σκοπό την τέλεση του ΠΟΙΝΙΚΟΥ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ του εκβιασμού. Εξάλλου, μόνο «προϊόν μυθοπλασίας» αποτελεί ο μηχανισμός εσωτερικής παρακολούθησης και καταγραφής προσωπικών δεδομένων των μελών του κόμματος και ουδέποτε υφίστανται «κατηγορίες ψεύτικες που υπηρετούν βρώμικες (εσω)κομματικές σκοπιμότητες».

Σχετικά δε με το χρονικό σημείο της κατάθεσής μου, ήταν 11 Ιουνίου. Γυρίστε 9 έτη πριν και ψάξτε ποια εκδήλωση έλαβε χώρα και ποιος ήταν επικεφαλής του προπαγανδιστικού υλικού και ρίξτε ταυτόχρονα μια ματιά στο πρωτοσέλιδο του επόμενου φύλλου της κομματικής σας εφημερίδας.

Τέλος, απαντήστε στον ίδιο σας τον εαυτό πώς γίνεται την ίδια στιγμή να μην αναφέρομαι στην κατάθεσή μου ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΑ σε κανέναν βουλευτή του νόμιμου κοινοβουλευτικού κόμματός σας και σε κανένα μέχρι στιγμής ποινικά διωκόμενο στέλεχός σας και παράλληλα να καταθέτω «ασύστολα ψεύδη κατά των διωκόμενων συναγωνιστών».

Αυτά για αρχή, Ηλίας Σταύρου».

Δημοσίευση στο Έθνος στις 24/06/2014

Διαβάστε περισσότερα

Γκόοοολ!

   Από το διάβασμα και μόνο του τίτλου, είμαστε βέβαιοι ότι οι «δυσκοίλιοι» ξεκίνησαν ήδη να ψιθυρίζουν όλο… ευφυΐα: «Μα δεν βλέπετε στη Βραζιλία τις διαδηλώσεις;». Τις βλέπουμε άνθρωπέ μου. Αυτό που εσύ δεν βλέπεις είναι ότι στη Βραζιλία δεν διαδηλώνουν ενάντια στο ποδόσφαιρο. Δεν διαδηλώνουν ενάντια στο παιχνίδι. Διαδηλώνουν ενάντια στη ληστεία της FIFA και στην ενδοτικότητα της εκεί κυβέρνησης απέναντί της.
   «Και τι έγινε που ο Σαμαράς (σ.σ.: ο Γιώργος, εννοείται…) έβαλε το πέναλτι, μήπως σωθήκαμε από το Μνημόνιο;» - επιμένει ο «δυσκοίλιος».  Όχι άνθρωπέ μου, δεν σωθήκαμε από τα Μνημόνια. Ούτε η πρόκριση ήταν προαπαιτούμενο για καμιά δόση από την… τρόικα. Τίποτα δεν άλλαξε. Όπως δεν άλλαξε και η τύχη των Φόκλαντ που ποτέ δεν πέρασαν στην Αργεντινή επειδή ο Μαραντόνα ντρίμπλαρε όλη την εθνική Αγγλίας και της τo «κάρφωσε». Αλλά αυτό δεν μας απαγορεύει να φωνάξουμε: «Γκόοοολ»!  
   Τελικά, ύστερα από τόνους τέτοιας και παρόμοιας διανοουμενίστικης «δυσκοιλιότητας» κατά του ποδοσφαίρου όλες οι θεωρίες περί «οπίου του λαού» και οι βαρύγδουπες «αναλύσεις», που δεν μπορούν να διακρίνουν το παιχνίδι από τους «αφεντάδες» του, γίνονται σμπαράλια από μια και μόνο ατάκα του Αλ Πατσίνο: «Η μπάλα δεν είναι δα και η ζωή. Είναι κάτι πολύ περισσότερο»!
   Όσο για  τον Μπιλ Σάνκλι, αυτή τη μεγάλη μορφή του αγγλικού ποδοσφαίρου και αναμορφωτή της Λίβερπουλ, είχε το «θράσος» να «διαβεβαιώνει» τους επικριτές του ποδοσφαίρου ότι το ποδόσφαιρο «δεν είναι ένα απλό ζήτημα ζωής και θανάτου. Είναι κάτι πολύ ανώτερο»!

   Η μπάλα είναι ο τελευταίος ίσως συλλογικός μηχανισμός της ταύτισης του «εγώ» με το «εμείς». Κανένα άλλο παιχνίδι δε μετατράπηκε σε οικουμενική γλώσσα όπως το ποδόσφαιρο. Κανένα άλλο παιχνίδι δεν κατόρθωσε να κάνει να χαίρονται ταυτόχρονα (αν και για διαφορετικούς λόγους ο καθένας) τόσο οι «νονοί» της FIFA όσο και ο Νέλσον Μαντέλα, μόλις ανακοινώθηκε ότι το Μουντιάλ του 2010 θα γινόταν στη Νότια Αφρική. Κανένα άλλο παιχνίδι δεν κατάφερε να εκπροσωπήσει κοινωνικές τάξεις και κόμματα, και δεν κατόρθωσε να βγαίνει αλώβητο και αθώο στη συνείδηση της κερκίδας παρά τα νταραβέρια του με τον κάθε Κοσκωτά ή με τον κάθε Μπερλουσκόνι. 
Στο ποδόσφαιρο, αποκρυσταλλώνεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο η σχέση του «εγώ» με το «εμείς». Στο ποδόσφαιρο όπως και στη ζωή, ο ατομισμός πληρώνεται. Το άτομο γίνεται χρήσιμο μόνο αν υποτάξει το «εγώ» του στο «εμείς». Στην αντίθετη περίπτωση, είτε γελοιοποιείται είτε χαντακώνει την ομάδα. Αυτό δε σημαίνει ότι το στοιχείο της προσωπικότητας ακυρώνεται στο ποδόσφαιρο. Ίσα ίσα, εδώ ακριβώς έχουμε μια εκπληκτική έκφραση του διαλεκτικού νόμου της «ενότητας και της πάλης των αντιθέτων»: Το στοιχείο της προσωπικότητας παίζει καθοριστικό ρόλο, είτε ανήκεις στις ποδοσφαιρικές «ιδιοφυΐες» είτε ανήκεις στους «μοιραίους» παίκτες. Μόνο που αυτή η προσωπικότητα, αυτός ο εγωισμός, δεν μπορεί ποτέ να ολοκληρωθεί πέρα και έξω από την ομάδα. Για να «τελειοποιηθεί», πρέπει να συνεργαστεί με δέκα ακόμα διαφορετικά «εγώ», να αποδομηθεί, να καταστραφεί για να μπορέσει να πετύχει και να αποθεωθεί. Όπως και στη ζωή.
   Μια τόσο δημοφιλής υπόθεση, όπως το ποδόσφαιρο, δε θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από εκείνους που θέλουν να καθορίζουν τις ζωές των ανθρώπων. Εταιρείες, κυβερνήσεις, κοινωνικοί σχηματισμοί προσπαθούν, αξιοποιώντας το μηχανισμό της ταύτισης με την άλφα ή βήτα ποδοσφαιρική ομάδα, σε συλλογικό ή εθνικό επίπεδο, να κερδίσουν προσεταιριζόμενοι την «πελατεία» του αθλήματος.
Πρώτον, γιατί οι τεράστιες μάζες των ανθρώπων που παθιάζονται με την μπάλα αποτελούν ταυτόχρονα τεράστιες, και ως εκ τούτου, κερδοφόρες αγορές. Δεύτερον, γιατί σε ένα άθλημα με τέτοια απήχηση η δυνατότητα να επιβάλλεις τη δύναμή σου, τα συμφέροντά σου, να προκαθορίζεις και να ελέγχεις την εξέλιξή του συνιστά ένα παιχνίδι εξουσίας.
Από δω και πέρα είναι που αρχίζει το παιχνίδι να γίνεται σικέ. Όπως και στη ζωή, έτσι και στο ποδόσφαιρο, όσο πιο τερατώδης γίνεται η δύναμη των ισχυρών, τόσο πιο εξόφθαλμο γίνεται το στήσιμο.
   Το ποδόσφαιρο είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Ακόμα κι αν αυτό δεν το καταλαβαίνουν όσοι δε θέλουν να το καταλάβουν, το καταλαβαίνουν οι πολυεθνικές. Αλλιώς, δε θα είχαν ρίξει τα νύχια τους επάνω στο ποδόσφαιρο. Το αντιλαμβάνονται οι επιχειρηματικοί κολοσσοί που ενσωματώνουν το ποδόσφαιρο στις μπίζνες τους. Το διαπιστώνουν και το εκμεταλλεύονται οι κυβερνήσεις, οι μαφιόζοι, οι τζογαδόροι, ο υπόκοσμος και οι VIPs...

   Το ποδόσφαιρο, το σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι μια υπόθεση διαπλοκής, οικονομικών συμφερόντων, πολιτικής και ιδεολογικής εκμετάλλευσης.
Το ποδόσφαιρο –ιδιοκτησία πλέον στα χέρια των προυχόντων, που αντιμετωπίζουν τους παρίες των κερκίδων σαν άτομα μειωμένης αντίληψης και σίγουρα μειωμένων κοινωνικών δικαιωμάτων– μετατρέπεται σε ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο «συναίνεσης». Η μπάλα, που παίζεται από τα σοκάκια του βομβαρδισμένου Ιράκ μέχρι τα ιδιωτικά γήπεδα των τραπεζών της Ζυρίχης, το ποδόσφαιρο, αυτός ο σύγχρονος «ναργιλές» αποχαύνωσης και ορόσημο μιας κάποιας ανύπαρκτης αταξικής κοινωνίας, ξαναπαίζει το ρόλο που ήθελαν οι εργοστασιάρχες στην πρώιμη φάση του: Βάλιουμ εκτόνωσης των παθών των πολλών. Νυστέρι λοβοτομής και αποπροσανατολισμού. Ένας τόπος επιβολής –μέσα και έξω από το γήπεδο– της δικτατορίας των «εχόντων και κατεχόντων».
   Σήμερα, την εποχή του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού, η διαπλοκή του ποδοσφαίρου με τους οικονομικούς άρχοντες έχει πάρει απίθανες διαστάσεις. Έτσι λειτουργεί η «ελεύθερη αγορά». Οτιδήποτε αποτελεί «προϊόν» που μπορεί να πουληθεί στις μάζες το κατακτά. Το αλώνει. Το κουρσεύει. Και μετά το πουλά. Έτσι κερδίζει διπλά. Κερδίζει και ιδεολογικά και οικονομικά.
  Ωστόσο, το ποδόσφαιρο, ως παιχνίδι, δε φταίει τίποτα για όλα αυτά. Οσο κι αν ασφυκτιά από την ποδηγέτησή του από τους κάθε λογής «παράγοντες», θα έχει πάντα για το ανθρώπινο είδος την αξία που του αποδίδει ο Γάλλος συγγραφέας Ζιροντού: «Το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ... Όλα τα μεγάλα παιχνίδια του ανθρώπου είναι παιχνίδια με μπάλα... Στη ζωή μας η μπάλα είναι το πράγμα εκείνο που ξεφεύγει ευκολότερα από τους νόμους... Έχει την ιδιότητα κάποιας δύναμης που δεν μπορεί κανένας να τη δαμάσει απόλυτα».
   Ναι λοιπόν! Παρά την καπηλεία που έχει υποστεί, παρά το σφετερισμό του από τους «άμπαλους» του χρήματος, παρά την βρωμιά που κρύβεται πίσω από την βιομηχανία του θεάματος, το ποδόσφαιρο είναι αθώο! Το ποδόσφαιρο δεν φταίει σε τίποτα. Γι’ αυτό το λατρεύουν και θα το λατρεύουν στις φαβέλες.

   Το ποδόσφαιρο είναι αθώο και πάντα μια μπάλα θα φτάνει για να το αποδείξει! Μια μπάλα θα είναι αρκετή για να γίνεται πάλι το ποδόσφαιρο παιχνίδι! Μια μπάλα, μερικά πανιά δεμένα, οτιδήποτε μοιάζει στρογγυλό, είναι αρκετό για να πάρει φωτιά η αλάνα, το σοκάκι, η αυλή, ο δρόμος, για να αντηχήσει η πιο διαδεδομένη γλώσσα στον κόσμο: Η γλώσσα του ποδοσφαίρου. Αυτό το παγκόσμιο παιχνίδι είναι παντού, κάθε στιγμή, κάθε μέρα προσιτό σε όλους.
   Πριν χρόνια το πρακτορείο Magnum οργάνωσε μια περίφημη φωτογραφική έκθεση με τίτλο: «Πλανήτης Ποδόσφαιρο». Πράγματι, ζούμε σε έναν πλανήτη όπου: «Σε τόπους πολιτικών κρίσεων, στο πεδίο της μάχης, σε μικροαστικές αυλές, στις άθλιες παραγκουπόλεις της Λατινικής Αμερικής, στις ευρωπαϊκές πλαζ, στους κύκλους των λουόμενων ινδουιστών στον Γάγγη, σε πάρκινγκ, σε αυλές ιταλικών μοναστηριών», όπου κι αν ταξιδέψεις συναντάς το ποδόσφαιρο. Το συναντάς «στην παιγνιώδη διάθεση των νεαρών μουσουλμάνων γυναικών που παίζουν ποδόσφαιρο κουκουλωμένες με την μπούρκα, στη στοργή που δείχνει ο ποδοσφαιρόφιλος στο μικρό του γιο (...) στα ξυπόλητα παιδιά που παίζουν ποδόσφαιρο στο Καμερούν, στη χαρά των νεαρών Ιρλανδών ιερέων που βγάζουν τα ράσα για να παίξουν ποδόσφαιρο» (Γ. Καρουζάκης, «Φωτογραφίες στη γλώσσα του ποδοσφαίρου», Ελευθεροτυπία, 6/10/2004).
 Ναι, το ποδόσφαιρο είναι παντού. Ανήκει σε όλους. Όπως και η ζωή. Κι ας το καρπώνονται οι λίγοι. Όπως και τη ζωή. Η μπάλα μοιάζει με τη ζωή. Εκεί οφείλεται η βασιλεία της. Στην μπάλα (όπως και στη ζωή) που την κλωτσούν οι αεριτζήδες και την λυμαίνονται οι παράγοντες. Που την ξεφουσκώνουν οι μεγιστάνες και το ιερατείο της UEFA και της FIFA. Που της ρουφάνε την ψυχή στήνοντας το παιχνίδι στα μέτρα της διαφημιστικής αρένας και της χρηματιστηριακής φούσκας. Στη μπάλα, σ’ αυτή η «θρησκεία» που όταν ξεχνιέται πως «θεός» της δεν είναι ο εκάστοτε πρόεδρος της εκάστοτε ΠΑΕ τότε… «χάνεται η μπάλα», με οργάνωση, με σχέδιο, με πειθαρχία, με ταλέντο, με κόπο, με ιδρώτα, με αγώνα, όλα είναι πιθανά! Όπως και στη ζωή!

   Η μπάλα, παρά τους βιασμούς που υφίσταται από τους άθλιους διακορευτές της, οι αιώνια ερωτευμένοι με την τέχνη και το πάθος του ποδοσφαίρου ξέρουν ότι συνεχίζει να υπάρχει. Αγνή, ζωντανή, στρογγυλή και απρόβλεπτη. Και ότι μπορεί να καταργήσει κάθε νόμο των πιθανοτήτων. Ξέρουν ότι στη μπάλα όλα μπορούν να συμβούν. Από το να πάρει η Εθνική το κύπελλο στην Πορτογαλία μέχρι να προκριθεί το τελευταίο δευτερόλεπτο στους «16» του Μουντιάλ της Βραζιλίας.
   Στη μπάλα, όπως και στη ζωή, «όλα είναι δυνατά»! Ακόμα και η νίκη επί όσων μαγαρίζουν και τη μπάλα και τη ζωή μας. Αυτό είναι που δεν  κατάλαβε ποτέ ο ¨ποδοσφαιροφάγος» Ουμπέρτο Εκο. Ευτυχώς το κατάλαβαν ο Ρίτσος, ο Χατζιδάκις και ο Αναγνωστάκης, ο Παζολίνι, ο Τσε Γκεβάρα, ο Βιμ Βέντερς, ο Μονταλμπάν και ο Γκαλεάνο. Το κατάλαβε ο Καμί όταν έλεγε πως «όσα έμαθα στη ζωή περί τιμής και καθήκοντος μου τα δίδαξε το ποδόσφαιρο».  
   Να γιατί το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό παιχνίδι. Η φράση του Γάλλου αναλυτή Κριστιάν Μπρομπερζέ είναι αξεπέραστη: «Ποδόσφαιρο: το πιο σημαντικό ασήμαντο πράγμα του κόσμου».
   Ναι, τελικά, το ποδόσφαιρο είναι αθώο. Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει, ας κάνει το πείραμα: Ας πάρει μια μπάλα κι ας την πετάξει σε οποιονδήποτε πιτσιρικά, σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη – και αμέσως μετά ας κοιτάξει το παιδί στα ευτυχισμένα του μάτια. Τόσο αθώο είναι το ποδόσφαιρο...

Διαβάστε περισσότερα

Η ΑΝ0Δ0Σ ΤΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

Ίσως να έχετε συχνά αναρωτηθεί γιατί «ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς» μοιάζει να έχει αποτύχει, παρά την καθολική διαβεβαίωση από οικονομολόγους και πολιτικούς ειδήμονες, ότι λειτουργεί όπως προβλέπεται και η διαίσθησή σας δεν είναι σωστή. Ο Καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς έχει γίνει πια ένα εργαλείο του παρελθόντος. Στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς έχει αντικατασταθεί από κάτι που είναι πραγματικά η αντι-ελεύθερη αγορά και η οποία εκφράζεται αντι-καπιταλιστικά. Η εκτροπή λειτουργεί σε κοινή θέα.
Ξεκινώντας κάποια στιγμή γύρω στο 1970 στις ΗΠΑ αλλά και στο μεγαλύτερο μέρος του «ελεύθερου κόσμου», είχαν αρχίσει να αποκλίνουν από τον παραδοσιακό «καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς» για κάτι διαφορετικό.
Σήμερα, οι ΗΠΑ και πολλές από τις οικονομίες του κόσμου λειτουργούν κάτω από αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλούμε Νομισματικό Φασισμό: ένα σύστημα όπου τα οικονομικά συμφέροντα ελέγχουν το κράτος για την προώθηση της οικονομικής τάξης. Αυτό είναι αισθητά διαφορετικό από τον παραδοσιακό φασισμό, δηλαδή όταν έχουμε ένα σύστημα που το κράτος και η βιομηχανία συνεργάζονται για την πρόοδο του κράτους.
Ο Νομισματικός φασισμός δημιουργήθηκε και μεταδόθηκε μέσω της Σχολής Οικονομικών του Σικάγου. Συλλογικά έργα του Milton Friedman, αποτελούν τα θεμέλια του νομισματικού φασισμού. Γνωρίζοντας ότι ο όρος «φασισμός», ήταν παγκοσμίως δημοφιλής, ο Friedman και η Σχολή του Σικάγου μεταμφιέζονται σε αυτά τα έργα, όπως «ο καπιταλισμός» και «η ελεύθερη αγορά» για την οικονομία.
Η αρχή του Friedman είναι ότι ο επενδυτής (τα χρήματα για να είναι πιο ακριβές) δεν έχει κάποια υποχρέωση ή καθήκον, σε οποιονδήποτε ή οτιδήποτε. Η «Αγορά» του Friedman δεν υπόκειται σε κανένα ανθρώπινο πρότυπο της ηθικής, ούτε σε πολιτικούς περιορισμούς ή εθνικά συμφέροντα. Τα χρήματα είναι ελεύθερα να ενεργούν χωρίς όρια ή συμβάσεις. Τίποτα δεν απαγορεύεται, εφόσον η αγορά μπορεί να προσφέρει μια «τιμή εκκαθάρισης».
Η βασική διαφορά μεταξύ του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς του Άνταμ Σμιθ και του «καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς» του Friedman είναι ότι ο δεύτερος προτείνει ένα μοντέλο, που δημιουργεί και διατηρεί το είδος των χωρών του τρίτου κόσμου και Δημοκρατίες της Μπανανίας, χωρίς γεω-πολιτικά σύνορα.
Ο Friedman δεν κάνει διάκριση μεταξύ κάποιας χώρας του τρίτου κόσμου και τη δική του. Η τελική διαφορά είναι ότι Friedman έχει δημιουργήσει ένα μοντέλο όπου προωθεί την εκμετάλλευση της δικής του χώρας, στην πραγματικότητα κάθε χώρας, προς όφελος του επενδυτή, τα χρήματα πάνω από όλα.
Αυτή η πρακτική έχει ενδυθεί και έναν ιδεολογικό μανδύα και παρουσιάζεται ως ιδεολογία του «καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς» και προσπαθεί να πείσει πως είναι η μέθοδος της οικονομικής σωτηρία του κόσμου.
Όσο απίθανο κι αν ακούγεται, αυτή η ιδεολογία έχει την σχεδόν καθολική υποστήριξη των περισσότερων οικονομολόγων, των μέσων μαζικής ενημέρωσης, των Πανεπιστημίων, της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (Federal Reserve), του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, σχεδόν όλα τα μέλη του Κογκρέσου των ΗΠΑ… και θα λέγαμε πως σήμερα η ιδεολογία του Friedman είναι αποδεκτή, σε κάποιο βαθμό, από σχεδόν όλες τις χώρες του κόσμου. Αλλά τελικά αυτό το εκμεταλλευτικό μοντέλο δεν είναι βιώσιμο σε κάθε επίπεδο, ή για οποιονδήποτε ή σε οποιοδήποτε έθνος.
Η απόλυτη διαφορά μεταξύ της ιδεολογίας του Friedman και του Adam Smith είναι ότι ο πλούτος για τον Smith προέρχεται στην πραγματικότητα από το μερκαντιλιστικό μοντέλο (= εμποριοκρατία). Ο Adam Smith προωθεί την αντίληψη του “ελεύθερου εμπορίου” με στόχο τη βελτίωση των πλεονεκτημάτων του αγγλικού εμπορίου και κατά συνέπεια του ίδιου του κράτους. Ο μερκαντιλισμός βασίζεται στη σχετική ευημερία ενός κράτους έθνους πάνω στο άλλο, δεν είναι η λεηλασία του κράτους και του λαού προς όφελος του ατόμου.
Ο Smith πίστευε στη δύναμη του κράτους και έτσι ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς, όπως τον σχεδίασε ήταν εθνικιστικής φύσεως, δηλαδή καθώς το κράτος-έθνος γινόταν πλουσιότερο, εξυπηρετούσε τους ανθρώπους και τη βιομηχανία. Αυτή η σχέση απαιτούσε κοινές υποχρεώσεις και κοινά οφέλη μεταξύ του κράτους και του λαού.
Ο παραδοσιακός φασισμός, όπως σχεδιάστηκε από τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ, είχε μια επιθετική εθνικιστική διάθεση, πίστευαν ότι το κράτος πρέπει να προάγει τη βιομηχανία, ώστε να παρέχει στους ανθρώπους του αξιοπρέπεια και εθνική υπερηφάνεια.
Ο Νομισματικός φασισμός, όπως σχεδιάστηκε από τον Friedman, χρησιμοποιεί τις εξουσίες του κράτους για να θέσει το συμφέρον του χρήματος και την οικονομική τάξη πάνω και πέρα ​​από όλες τις άλλες μορφές, είτε της βιομηχανίας (και τους κατόχους μετοχών) και πάνω από το ίδιο το κράτος. Για τις χώρες του πρώτου κόσμου, τις ονομαζόμενες δημοκρατίες, αυτό επιτυγχάνεται μέσω της άσκησης πιέσεων που αφορούν τη αλλαγή στην νομοθεσία, προς όφελος της οικονομικής κατηγορίας ενός συγκεκριμένου κλάδου. Τελικά αυτές οι ενέργειες υπονομεύουν την κυριαρχία των κρατών.
Ένας ακόμη τρόπος υπονόμευσης των κρατικών συμφερόντων είναι οι διεθνείς νομισματικοί οργανισμοί, όπως, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και άλλοι.
Σε παγκόσμια βάση οι ιδέες του Friedman επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τις διεθνείς συμβάσεις σχετικά με τη φορολογία και τη ροή κεφαλαίων με στόχο την απελευθέρωση κεφαλαίων από την υποχρέωση της χώρας υποδοχής ή της χώρας προέλευσης. Οι συμφωνίες αυτές δημιουργούν ουσιαστικά ένα εικονικό έθνος, ή μη-έθνος, των χρημάτων που τελικά δεν έχει καμία σχέση με αυτό που εννοούμε ως κράτος-έθνος.
Το «αόρατο χέρι» του Friedman είναι ελεύθερο να εξαγάγει τον πλούτο της κάθε εταιρείας ή ενός έθνους χωρίς αμοιβαίες υποχρεώσεις.
Ολόκληρες βιομηχανίες έχουν εδώ και πολύ καιρό εξαφανιστεί. Ο νομισματικός φασισμός του Friedman αναζητώντας «καύσιμα» βάζει φωτιά και καίει την ανώτερη μεσαία τάξη την κατώτερη μεσαία τάξη, τις μικρές επιχειρήσεις, τις συνδικαλιστικές οργανώσεις αλλά ακόμη και τάξεις του χρηματοπιστωτικού τομέα προσφέρονται ως προσάναμμα στο θεό του χρήματος. Πρόσφατα δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι της ανώτερης μεσαίας τάξης και κατώτερων βαθμίδων βρίσκονται χωρίς ουσιαστική δουλειά και με σκοτεινές προοπτικές.
Η μόνη λογική άμυνα για τους ανθρώπους είναι να καταγγέλλουν παντού την ιδεολογία του Friedman, σε όλες τις δημόσιες συζητήσεις της πολιτικής και ακαδημαϊκής κοινότητας, και να διατυπώνουν τουλάχιστον τις αληθινές αρχές του Adam Smith.
Είμαστε στο τέλος της ανθρώπινης εξέλιξης, αφού έχουμε γίνει κινητή περιουσία. Είμαστε στην υπηρεσία των ατόμων με τα χρήματα, που το μόνο που επιδιώκουν είναι περισσότερο χρήμα. Το μέλλον είναι ζοφερό.
Το μακροπρόθεσμο προβλέψιμο αποτέλεσμα είναι μια απότομη πτώση σε μια πολύ σκοτεινή Νομισματική Φεουδαρχία.
denpaeiallo-xylok

Διαβάστε περισσότερα

Μικρή ΔΕΗ – μικρή Ελλάδα

Προαπαιτούμενο για να είναι μια χώρα υποτελής είναι να διαθέτει κυβέρνηση Κουίσλινγκς. Επί παραδείγματι, οι ακτές της Ελλάδας, οι λίμνες κι ορισμένοι λόγγοι ιδιαιτέρου κάλλους. Για να πουληθούν, προαπαιτούμενο είναι να υπάρξει νόμος (και τα σκυλιά αμολητά ν’ αρπάξουν) του πολυχρονεμένου μας κράτους.
Προαπαιτούμενο για να περάσει ένας τέτοιος νόμος απ’ τη Βουλή (όπου, όσον και να ’ναι, δεν είναι το σύνολο της συμπολίτευσης ξεφτιλισμένο) είναι να ’ναι το τμήμα θερινό, όπως
«θερινό» μπορεί να το καταντήσει μια κυβέρνηση Κουίσλινγκς. Προαπαιτούμενο επίσης είναι να ακολουθηθεί η διαδικασία του φαστ τρακ και κατεπείγοντος, ώστε να υπομνησθεί εις όλους μας ότι η προϋπόθεση (άντε, προαπαιτούμενο) του εξευτελισμού της δημοκρατίας δεν είναι μόνον η πολιτική βούληση αυτών που την εξευτελίζουν αλλά και η κονόμα, κυρίως αυτή, όσων τους εμπιστεύονται ένα τέτοιο πατριωτικό έργο. Βεβαίως
προαπαιτούμενο στην τελετουργία αυτής της διαδικασίας είναι να διαφωνεί το ΠΑΣΟΚ. Ωσπου να συμφωνήσει, και, από κοινού ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., να μας αλλάξουνε την Παναγία και να την κάνουν Εταιρεία Ανάπτυξης Αιγιαλών και Εκμετάλλευσης Κυμάτων.
Πλην όμως, αν όλα αυτά είναι αισχρά, αίσχιστο είναι το γεγονός ότι για να ψηφίσουν αυτόν τον νόμο τα δύο συνεταιράκια της συμφοράς, προαπαιτούμενο είναι να τον θέσουν πρώτα υπ’ όψιν των Κυρίων τους. Να τον θέσουν δηλαδή υπ’ όψιν της Τρόικας. Κι αν η Τρόικα τον εγκρίνει, τότε -οι άθλιοι- να τον φέρουν στη Βουλή. Και να την εξευτελίσουν. Οχι υποχρεώνοντας, αλλά απλώς ζητώντας από τους βουλευτές τους να υπερψηφίσουν τα όρντινα των Επικυρίαρχων – σαν να ’ναι οι βουλευτές τους οι τελευταίοι σμπίροι
μιας συμμορίας που μοιράζει δώθε κείθε τα ιμάτια της χώρας, σαν να τα βρήκε απ’ τον πατέρα της.
Δεύτερο παρόμοιο άγος η Μικρή ΔΕΗ. Μιλούν και λένε τα ίδια σαν να απευθύνονται σε λωτοφάγους. Για τον ανταγωνισμό, για την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας και τα λοιπά παρόμοια. Ξεχνούν το φιάσκο με την Energaκαι την HellasPower; Δεν ανέθεσαν τη διανομή μέρους της ενέργειας σε δύο «νέες, γενναίες εταιρείες», προμάχους του «θαυμαστού κόσμου» των ιδιωτικοποιήσεων; Δεν φέσωσαν το σύμπαν οι δύο εταιρείες, δεν βάρεσαν κανόνι; Κι όχι μόνον! Αλλά το
κράτος των κρατικοδίαιτων, που κατηγορεί την Αριστερά για κρατισμό, δεν πήγε ούτε στα δικαστήρια που ακολούθησαν, δεν παρέστη, για να διεκδικήσει υπέρ του Δημοσίου ψίχουλα έστω απ’ τη μεγάλη μάσα. Πήγε όμως ο κ. Βορίδης (Υπουργός της κυβέρνησης) στα εν λόγω δικαστήρια και πήγε
ως συνήγορος των κανονιοφόρων εταιρειών. (Αυτό το τελευταίο δεν είναι ασυμβίβαστο, ούτε παράνομο, απλώς επαφίεται στην κρίση του δικηγόρου αν είναι ηθικό.) Προαπαιτούμενο όμως για τέτοιες σκέψεις είναι η πολιτική τσίπα. Και η πολιτική τσίπα δεν είναι προαπαιτούμενο μιας τέτοιας διακυβέρνησης.
Προαπαιτούμενο μιας τέτοιας διακυβέρνησης είναι να είμαστε μαλάκηδες και να πιστεύουμε τον κ. Σαμαρά όταν λέει ότι «επί δύο χρόνια έσκιζε μνημόνια». Οταν λέει ότι δεν θα πάρει νέα μέτρα (το πρωί) και ξανακόβει τις συντάξεις (το βράδυ) – ενώ για το επόμενο πρωί προετοιμάζει νέα γενοκτονία μισθών.
Προαπαιτούμενο για όλα αυτά δεν είναι μόνον να είμαστε μακάκηδες, αλλά και να μας θεωρούν μακάκηδες αυτοί οι θεομπαίχτες.
Ομως, έτσι έχουν τα πράγματα! Πάνε πολλά χρόνια από τότε που έχει να νικηθεί η προπαγάνδα των κλισέ. Λόγου χάριν, τρεις στους τέσσερις Ελληνες δεν θα πάνε για τα «μπάνια του λαού» φέτος, «ανακάμπτει ο εσωτερικός τουρισμός» γράφει απτόητη η «Καθημερινή». «Ετσι είναι αν έτσι νομίζετε», που θα έλεγε και ο Πιραντέλο, αν αυτό είναι το προαπαιτούμενο για να μας τρελάνετε.
Παρεπόμενα τέτοιων προαπαιτούμενων είναι καρκινοπαθείς χωρίς φροντίδα, παιδιά που υποσιτίζονται, άνθρωποι που χάνουν τη ζωή τους κατά μεταφοράν (όταν χάνουν τη δουλειά τους, το σπίτι τους, όταν διαλύεται η οικογένειά τους) και κατά κυριολεξίαν, όταν βάζουν ένα τέλος οι ίδιοι. Ψιλά γράμματα αυτά μπροστά στις μεγαληγορίες για τα success stories, για τον ελληνικό πολιτισμό (που τον γνωρίζουν καλύτερα οι Κινέζοι) κι όλα αυτά τα πτωχοπροδρομικά από την «ισχυρή Ελλάδα» του «αρχιερέα της Διαπλοκής» Σημίτη, ώς τη σημερινή της δόξα – να συντρώγουν ο κ. Σαμαράς με τον κ. Σόιμπλε (όχι τα σούσι του κ. Στουρνάρα αλλά) τα «θυέστεια γεύματα» – διότι
τι άλλο παρά τα παιδιά της προσφέρει η Ελλάδα σε αυτό το ατέλειωτο φαγοπότι; Με χάρη κι ανεμελιά -εύγλωττη η φωτογραφία- συνέτρωγαν τις προάλλες αστειευόμενοι κι εύχαρεις Σόιμπλε και Σαμαράς. Ανθρωποφαγία ήταν,
και πάνω στο τραπέζι τους μεζεδάκια από ζωές, σπαράγματα και θραύσματα από ανθρώπους, χαμένα όνειρα, φόρτος απελπισίας στο τραπέζι τους, άχθος αρούρης τα έργα τους. Διότι «τοις
τυράννοις έθος καθέστηκε τοις των άλλων πόνοις και κακοίς αυτοίς ηδονάς παρασκευάζειν»…

Διαβάστε περισσότερα

To στιβαρό χέρι της Κάτιας

Λαμπρό βιογραφικό. Από μικρή άριστη μαθήτρια η Κάτια∙ και φιλομαθής. Τα χρόνια στο πανεπιστήμιο πέρασαν γρήγορα κι ανέραστα. Δεν υπήρχε καιρός ούτε όρεξη για τσιλημπουρδήματα. Εξάλλου ούτε οι συμφοιτητές ούτε οι συμφοιτήτριές της  έδειχναν κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Κάτια. Ούτε την συναναστρέφονταν ούτε την καλούσαν στις γιορτές που έκαναν στα σπίτια τους. Δε λυπόταν καθόλου γι’ αυτήν την αδιαφορία, η Κάτια. Οι στόχοι της ήταν διαφορετικοί. Δεν πολυενδιαφέρουν όμως αυτά τα χαμένα στο βάθος του χρόνου και μισοξεχασμένα, σχεδόν μυθιστορηματικά, στοιχεία.

Αποφοιτώντας από τη Νομική με άριστα και παίρνοντας τον πρώτο της μεταπτυχιακό τίτλο στο δημόσιο δίκαιο, επίσης με άριστα, έστειλε το βιογραφικό της στην Εταιρεία. Κι εδώ θα παραλείψουμε λεπτομέρειες μυθιστορηματικού χαρακτήρα. Σημασία έχει ότι οι φιλοδοξίες της Κάτιας ήταν απέραντες και ότι ταίριαξαν απόλυτα με τους στόχους της Εταιρείας.

Τις ξέρεις δα αυτές τις ελεγκτικές εταιρείες.

Είναι αυτές οι εταιρείες που στην κορυφή τους επανδρώνονται από μία κάστα αυστηρά φιλτραρισμένων εκλεκτών και που διαχειρίζονται και εκμεταλλεύονται εκατοντάδες άλλους υπάλληλους, προσεκτικά διαλεγμένους κι αυτούς και άριστα εκπαιδευμένους για να κάνουν πάντα τη διατεταγμένη δουλειά σωστά, παραδίδοντάς την στην ώρα της.

Είναι, ας πούμε, αυτοί που με μια τους υπογραφή, μπορούν να χαρίζουν σε φίλους 700 εκατομμύρια ευρώ από το δημόσιο χρήμα, χωρίς να κουνιέται φύλλο.

Ενίοτε κάνουν και διάφορες χάρες με τις βαριές τους υπογραφές, όπως συνέβη στην περίπτωση εκείνου που έκανε τα στραβά μάτια για γνωστές τραπεζικές απάτες∙ για επιβράβευση, τον έχρισαν «υφυπουργό»!

Τέτοια πράγματα κάνουν αυτές οι ελεγκτικές εταιρείες και το περιβόητο σκάνδαλο της Enron, κάποτε στην Αμερική, είχε καταδείξει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο πόσο ελαστικούς κώδικες ηθικής –παρά τα αντίθετα διακηρυγμένα και σαφώς διατυπωμένα στα εγχειρίδια τους, έχουν αυτές οι υπερεθνικές ελεγκτικές εταιρείες. Στις κλειστές συναντήσεις των αδίστακτων ιερατείων τους με τους εκπρόσωπους της πλουτοκρατίας στα πέρατα του κόσμου, κάθε μέρα ράβονται σενάρια και ξηλώνονται άλλα που, όχι σπάνια, επηρεάζουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. 

Η Κάτια ξεχώρισε αμέσως ανάμεσα στους προσληφθέντες εκείνης της χρονιάς! Από αυτά τα νεαρά αγόρια και τα κορίτσια που κάθε Οκτώβριο επιλέγονταν για να επάνδρωναν τα κατώτερα κλιμάκια της ιεραρχίας στην Εταιρεία, οι επιφορτισμένοι από το ιερατείο με αυτή τη δουλειά, διέβλεψαν αμέσως την ευφυΐα και την προσήλωσή της στους στόχους της -και κυρίως τη δίψα για επιτυχία που έλαμπε στα μάτια της Κάτιας. Με την υποστήριξη κι έξοδα της Εταιρείας, η Κάτια αποκτούσε τους μεταπτυχιακούς της τίτλους, τον ένα μετά τον άλλο κι εμπλούτιζε συνεχώς τα τυπικά της προσόντα, βρίσκοντας παράλληλα και τις ενδεδειγμένες λύσεις για την φορολογική τακτοποίηση των αναγκών των πελατών της. Την ενδιέφερε το νόμιμο –δεν είχε χρόνο να αναζητεί το ηθικό. Επί του πρακτέου, με τα θαυμάσια κλειδιά του μυαλού της, η Κάτια ξεκλείδωνα τα πορτοπαράθυρα της νόμιμης φοροαποφυγής για τους πελάτες της. Η λεωφόρος της επαγγελματικής επιτυχίας ήταν διάπλατα ανοιχτή για την Κάτια, πόσο μάλλον που τα προσωπικά της θέματα τα άφηνε πάντα στο σπίτι, εκεί  που πήγαινε μόνο για ύπνο, ξοδεύοντας τις υπόλοιπες ώρες της ζωής της, ανάμεσα σε επίπονες συνεδριάσεις με τους συνεργάτες της και στη σκληρή μελέτη των φακέλων που έφταναν στο γραφείο της.

Η φύση της δουλειάς της, δεν θα μπορούσε να αφήσει την Κάτια για πολύ, μακριά από τα μεγάλα σαλόνια. Έπαιζε πια στα μεγάλα γήπεδα, έχοντας εξυπηρετήσει και ευαρεστήσει μερικούς από τους διασημότερους οικονομικούς παράγοντες του τόπου. Με τη δική της συνδρομή είχαν εξοικονομηθεί την τελευταία δεκαπενταετία αστρονομικά ποσά που διαφορετικά θα έρρεαν στον κρατικό κορβανά. 

Κάποια στιγμή, κατόπιν μεσολάβησης ικανοποιημένου πελάτη, ανέλαβε τη θέση νομικού σύμβουλου, extra bonus για τις εξαιρετικές υπηρεσίες της, δίπλα σε «υφυπουργό» Οικονομικών.

Στη διάρκεια εκείνης της σύντομης θητείας άρχισε να παίρνει κι από πρώτο χέρι μια καλή ιδέα για τις πραγματικές διαστάσεις της διαπλοκής και της βρωμιάς του βούρκου μέσα στον οποίο επέπλεε το σύστημα της εξουσίας που υπηρετούσε. Είδε να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια της ένα όργιο φοροαποφυγής και φοροαπάτης, ένα πανηγύρι  πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι κι αυτή η ίδια μπορούσε ποτέ να διανοηθεί, γιατί μέχρι τότε, τέτοιες υποθέσεις δεν περνούσαν ποτέ από τα χέρια της, δεν έφταναν ποτέ στα γραφεία της Εταιρείας: επρόκειτο για διάφορες φωτογραφικές διατάξεις, καταχωρισμένες σε εντελώς άσχετα νομοσχέδια που κανένας δεν ενδιαφερόταν να τα διαβάσει πριν τα ψηφίσει, παρά μόνο υπήρχαν εκεί, διατάξεις κρυμμένες, μόνο για να προστατεύουν τους χρυσοκάνθαρους που λυμαίνονταν τους δημόσιους πόρους. 

Ένα βράδυ, έχοντας μείνει μέχρι αργά μόνη στο γραφείο του πέμπτου ορόφου στην Καραγεώργη Σερβίας, κλείνοντας έναν φάκελο που έκρυβε άλλη μια εξόφθαλμη απάτη κατά του Δημοσίου, που θα πήγαινε κι αυτή στο αρχείο, ξαφνικά, κάτι σκίρτησε μέσα της. Τότε, λέει ο παραμυθάς, έλιωσε η ατσάλινη ψυχή της. Τότε, επιμένει ο παραμυθάς, ήταν που ορκίστηκε ότι κάποτε θα ερχόταν η στιγμή που θα έπαιρνε εκδίκηση για λογαριασμό όλων των αδικημένων. Δεν μπορούσε πια να βλέπει τον άνεργο και τον μεροκαματιάρη να πληρώνουν το χαράτσι για το κεραμίδι που είχαν πάνω από το κεφάλι τους με το αίμα τους, όταν ο «υφυπουργός» προϊστάμενος της με τη νομική της παράσταση, έθαβε υποθέσεις φοροκλοπής εκατοντάδων εκατομμυρίων κι εξασφάλιζε φορολογική ασυλία σε χορηγούς και πολιτικούς φίλους.

Από μια ξαφνική παρόρμηση είχε δηλώσει σε ένα φορολογικό συνέδριο ότι ο τρόπος επιβολής του ειδικού τέλους στα ακίνητα, παραβίαζε τις αρχές της αναλογικότητας και της χρηστής διοίκησης, αλλά αμέσως μετά μετάνιωσε για αυτήν την δημόσια διατυπωμένη ειλικρίνεια -κι από τότε, είχε υποσχεθεί στον εαυτό της να κρατήσει το χαμηλό προφίλ που την είχε φέρει τόσο ψηλά, ένα βήμα από το να γίνει η νεώτερη partner στην ιστορία της Εταιρίας στα Βαλκάνια.

Εκείνο το βράδυ, μόνη στο γραφείο του πέμπτου ορόφου στην Καραγεώργη Σερβίας, είχε πάρει τις αποφάσεις της. Θα εγκατέλειπε την κούρσα της βαλκανιονίκη. Προτιμούσε να βρεθεί επικεφαλής της γενικής γραμματέως φορολογικών εσόδων του κράτους. Αρκούσε ένα τηλεφώνημα στον κ. Παύλο και το έκανε αμέσως μόλις μαθεύτηκε η απόλυση του Χάρη. Ο κ. Παύλος όχι μόνο την αγαπούσε σαν παιδί του, έτοιμος να κάνει ό,τι περνούσε από το χέρι του για να τη βοηθήσει, αλλά στο κάτω-κάτω, είχε και εξαιρετικό –ίσως το καλύτερο βιογραφικό. Ήταν η Κάτια, ένα κόσμημα για την Εταιρεία. Θα βγει στο προσκήνιο κι ένα δικό μας παιδί, βρε αδελφέ, είχε πει ο κ. Παύλος, μιλώντας τηλεφωνικά με τον Πρωθυπουργό την ίδια κιόλας εκείνη μέρα.    

Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, λοιπόν, κάτω από τη μύτη του συστήματος∙ γιατί είναι δεδομένο ότι η Κάτια έχει τη δύναμη να πει το μεγάλο «όχι». Σαν έτοιμη από καιρό, χαλυβδωμένη, έχει πια αποφασίσει ότι θα άλλαζε στρατόπεδο και αντί να υπηρετεί τους πελάτες της, θα υπηρετήσει αυτή τη φορά τον ελληνικό λαό που θα ήταν πλέον ο εργοδότης της.  

Άλλωστε, αυτή ήταν και η γνώμη του περιφερειακού γραφείου της Εταιρείας, στη Φρανκφούρτη. Χρειαζόταν ένα στιβαρό χέρι για να μαζέψει τους κρυμμένους πόρους από τον παράνομα αποθησαυρισμένο πλούτο δεκαετιών. Η φοροδοτική ικανότητα των συνηθισμένων υποζυγίων που κυνηγούσε με λύσσα ο Χάρης είχε εξαντληθεί και το ελληνικό πρόγραμμα κινδύνευε με εκτροχιασμό.

Απλώς, η Κάτια δεν είχε ιδέα…  Ο κ. Παύλος είχε προτιμήσει να μην της πει τίποτα επ’ αυτού…

Posted 1 hour ago by Alexandros Raskolnick

Διαβάστε περισσότερα

«Μικρή» ΔΕΗ – Μέγα σκάνδαλο!

Γιατί ξεπουλιέται η ΔΕΗ; Για να έχει ο λαός… φτηνό ρεύμα; Αυτή είναι η αγωνία της τρόικας; Να έχει ο λαός φτηνό ρεύμα; Γι’ αυτό με το που πάτησε το πόδι της στην Ελλάδα έθεσε - ήδη από το πρώτο Μνημόνιο - ως «προαπαιτούμενο» των περίφημων δόσεων την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ; Αυτή είναι η αγωνία και του ΔΝΤ που στην τελευταία του έκθεση απαίτησε την επίσπευση των διαδικασιών του ξεπουλήματος; Να έχει ο λαός φτηνό ρεύμα; Ο λόγος που οι πολυεθνικοί κολοσσοί έχουν βγάλει τα μαχαίρια ποιος θα κατασπαράξει τη ΔΕΗ, από τις γερμανικές «RWE» και «EON» μέχρι την ιταλική «Edison» και τις γαλλικές «EDF» και «Gaz De France – Suez», είναι η αγωνία τους να έχει φτηνό ρεύμα ο ελληνικός λαός;

   Κάτι μας λέει ότι άλλοι είναι οι λόγοι του ξεπουλήματος. Όπως, για παράδειγμα, ότι σύμφωνα με τα οικονομικά αποτελέσματα του Α’ τριμήνου 2014, ο τζίρος της ΔΕΗ άγγιξε το 1,5 δισ. ευρώ και τα προ φόρων, τόκων κλπ κέρδη (EBITDA) της επιχείρησης ανήλθαν στα 309 εκατ. ευρώ. Ο λόγος που έχουν πέσει σαν τα κοράκια πάνω από το σώμα της ΔΕΗ είναι, για παράδειγμα, ότι σύμφωνα με τα οικονομικά αποτελέσματα χρήσης 2013, ο κύκλος εργασιών της ΔΕΗ ανήλθε στα 6 δισ. ευρώ! Ότι τα κέρδη (EBITDA) την ίδια περίοδο εκτινάχτηκαν στα 987 εκατ. ευρώ! Ο λόγος είναι πως όταν αποβιβάστηκε η τρόικα στην Ελλάδα, ήξερε πως σύμφωνα με τα οικονομικά αποτελέσματα του έτους 2009 τα προ φόρων κέρδη της ΔΕΗ ήταν 993,1 εκατ. ευρώ και ο κύκλος εργασιών της 6,030 δισ. ευρώ.
   Αυτός είναι ο λόγος που η ΔΕΗ τεμαχίζεται, κομματιάζεται και – στην πραγματικότητα – χαρίζεται σε μεγάλους «επενδυτικούς» ομίλους: Τα 6 δισ. ευρώ που κατ’ έτος ανέρχεται ο τζίρος της εταιρείας και τα οποία θέλουν να ξεκοκαλίσουν εγχώριοι και ξένοι όμιλοι.
   Γιατί θέλει η κυβέρνηση και τα κόμματα που την απαρτίζουν να ξεπουλήσουν τη ΔΕΗ; Γιατί τους πιέζει η τρόικα; Μα ήδη από το 2004, τότε που ούτε τρόικα υπήρχε, ούτε Μνημόνια, στα προεκλογικά τους μάλιστα προγράμματα, διαφήμιζαν τα εξής:  «Τα τελευταία χρόνια έχουμε ακολουθήσει "επιθετική" πολιτική στον τομέα των αποκρατικοποιήσεων, τόσο στις μετοχοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων όπως ο ΟΤΕ, ο ΟΠΑΠ, η ΔΕΗ, η ΕΧΑΕ, τα ΕΛΠΕ (...)» (Προεκλογικό πρόγραμμα ΠΑΣΟΚ, 2004, σελίδα 12).
   Αυτά έγραφαν, αυτά ομολογούσαν, γι' αυτά τα πεπραγμένα τους πανηγύριζαν, αυτά είχαν συμπεριλάβει στο προεκλογικό τους πρόγραμμα.  Ήδη από το 2004! Και επαναλαμβάνουμε ότι τότε ούτε τρόικα υπήρχε, ούτε δημόσια χρέη, ούτε ελλείμματα στην πολιτική επικαιρότητα. Τι υπήρχε, όμως, και τότε και σήμερα; Υπήρχαν και υπάρχουν τα συμφέροντα των μονοπωλίων.
   Υπήρχαν και υπάρχουν τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών και η επιθυμία τους να βάλουν πιο βαθιά το χέρι στον τομέα της ενέργειας και γενικά στο δημόσιο τομέα της οικονομίας. Ως εκ τούτου, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, έχουν δίκιο όταν λένε πως δεν είναι το ΔΝΤ, δεν είναι η ΕΕ, δεν είναι η ΕΚΤ που τους «αναγκάζουν» να γίνονται ξεπουληματίες του τόπου. Ο... εαυτός τους είναι που τους «αναγκάζει»! Οι άνθρωποι έχουν το ξεπούλημα στο πολιτικό DNA τους. Και είναι τόσο περήφανοι γι' αυτό που το διαλαλούσαν και προεκλογικά !
   Μήπως, όμως, το ξεπούλημα (σσ: ιδιωτικοποίηση το λένε αυτοί) μπορεί να επιφέρει κάποια οφέλη στο δημόσιο ταμείο, ειδικά στην δύσκολη συγκυρία που περνάει η Ελλάδα, με το τόσο υψηλό δημόσιο χρέος;
   Μα εδώ έρχονται να απαντήσουν τα αποτελέσματα του προηγούμενου ξεπουλήματος που συντελέστηκε υπό την κωδική ονομασία «μετοχοποίηση». Από τις αρχές του 2001 ξεκίνησε και ως τα τέλη του 2003 ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση της λεγόμενης «μετοχοποίησης» της ΔΕΗ που έφτασε στο 49% των μετοχών της. Ιδού τι συνέβη:

• Το ελληνικό δημόσιο από την πώληση του 49% των μετοχών της ΔΕΗ σε ιδιώτες το 2001-2003, εισέπραξε 1,8 δισ. ευρώ.
• Ναι, αλλά την ίδια περίοδο, τα καθαρά κέρδη (μετά από φόρους, τόκους και αποσβέσεις) της ξεπουλημένης κατά το ήμισυ ΔΕΗ ΑΕ ήταν 2,4 δισ. ευρώ!!

   Τι έκανε, δηλαδή, η τότε κυβέρνηση του Σημίτη, με υπουργό Εξωτερικών τον κ. Παπανδρέου και υπουργό Πολιτισμού τον κ.Βενιζέλο; Ξεπούλησε τη μισή ΔΕΗ, εξασφαλίζοντας σίγουρα κέρδη σε αυτούς που την ξεκοκάλισαν, έσοδα που τελικά πήγαν στις τσέπες των ιδιωτών και όχι στα δημόσια ταμεία. Εκτοτε η «συνετή» και «νοικοκυρεμένη» αυτή πολιτική, συνεχίζεται. Ακάθεκτη. Και παράλληλα συνεχίζεται το ψεύδος ότι με αυτή την πολιτική - την πολιτική του ξεπουλήματος - «μειώνεται το δημόσιο χρέος». Στο μεταξύ, βέβαια, το δημόσιο χρέος αυξάνει. Ακάθεκτα, κι αυτό…
    Αυτό που ετοιμάζονται να διαπράξουν με τη λεγόμενη «μικρή ΔΕΗ» είναι σκάνδαλο μεγατόνων:

   α) Παραδίδουν στα ιδιωτικά συμφέροντα μεγάλο μέρος σημαντικότατων υποδομών ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας.

   β) Βγάζουν στο σφυρί δέκα μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος και μεγάλος μέρος των κοιτασμάτων λιγνίτη που αντιστοιχούν σε κοιτάσματα 450 εκατομμυρίων τόνων!

   γ) Κόβουν από τη ΔΕΗ το 30% του σώματός της, το πιο προσοδοφόρο, και το παραδίδουν στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

   δ) Μαζί παραδίδουν έτοιμες υποδομές, το δικαίωμα στον «επενδυτή» να παράγει και να διανέμει ρεύμα, να προχωρά στην εξόρυξη λιγνίτη, και

   ε) ταυτόχρονα με όλα αυτά του παραδίδουν και εξασφαλισμένο πελατολόγιο που αντιστοιχεί στο 30% της ηλεκτρικής ενέργειας που πουλά η ΔΕΗ! Με άλλα λόγια: Έτοιμη περιουσία, έτοιμη δουλειά, έτοιμη «μπίσνα»…

    Εδώ οφείλεται, λοιπόν, η «έγνοια» τους για τη ΔΕΗ. Το βλέμμα τους είναι στραμμένο στον τεράστιο τζίρο της εταιρείας, λόγω της στρατηγικής της θέσης στην ελληνική οικονομία, και όχι φυσικά στην «εξυπηρέτηση» του καταναλωτή, που ήδη πληρώνει το ρεύμα χρυσάφι και αύριο θα το πληρώνει πολύ ακριβότερο.
   (Παρένθεση - γιατί στο σημείο αυτό πρέπει να είμαστε σαφείς): Όποιος υπερασπίζεται τον δημόσιο χαρακτήρα της ΔΕΗ δεν μπορεί να υπερασπίζεται την σημερινή και τάχα «δημόσια» ΔΕΗ. Άλλωστε είναι αυτή η σημερινή ΔΕΗ, η τάχα «δημόσια»,  που αγοράζει από ιδιώτες ρεύμα σε τιμή ακριβότερη απ' ό,τι το παράγει η ίδια. Είναι αυτή η ΔΕΗ, η σημερινή και τάχα «δημόσια», που πουλάει το ρεύμα με προνομιακό τιμολόγιο σε κεφαλαιοκράτες με ενεργοβόρες βιομηχανικές δραστηριότητες, την ώρα που ο λογαριασμός του ρεύματος για τα λαϊκά νοικοκυριά έχει μετατραπεί σε «κεφαλικό φόρο»! Είναι αυτή η ΔΕΗ, η σημερινή και τάχα «δημόσια» που, την εποχή των μαγκαλιών, κόβει το ρεύμα σε χίλια νοικοκυριά και επιχειρήσεις την ημέρα!
   Αυτό που σήμερα μας παρουσιάζουν σαν «δημόσια» ΔΕΗ δεν είναι παρά ένας δυνάστης. Που κάνει πλάτες στους «μεγάλους» και χαρατσώνει τους μικρούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η υπόθεση «ΠΕΣΙΝΕ». Το σκάνδαλο κράτησε για πάνω από 3 δεκαετίες! Το 1975 αποκαλύφθηκε ότι η ΠΕΣΙΝΕ έπαιρνε το ρεύμα από τη ΔΕΗ στο 1/3 του κόστους! Είναι ενδεικτικό ότι η πρώτη ανατιμολόγηση ακόμα και αυτού του «συμβολικού» ποσού της τιμής του ρεύματος στην ΠΕΣΙΝΕ, από το 1963 που άρχισε να λειτουργεί η πολυεθνική, έγινε το 1993, δηλαδή μετά από τριάντα χρόνια.  Με πρόχειρους υπολογισμούς, η συσσωρευμένη ζημιά δεκαετιών που προκάλεσε η πολυεθνική στη χώρα, ξεπερνά, στην προ ευρώ εποχή, τα 100 δισ. δραχμές...
   Μιλάμε, επομένως, για μια πραγματικά δημόσια ΔΕΗ, ενταγμένη σε μια οικονομική πολιτική που θα υπηρετεί τις ανάγκες του λαού, που θα αποτελεί εργαλείο μεγέθυνσης του κοινωνικού οφέλους και όχι του ιδιωτικού, ατομικού, καπιταλιστικού κέρδους. Τέτοια ΔΕΗ δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε. Και με ό,τι κάνουν σήμερα, επιδιώκουν μέσα στο αντικοινωνικό πλαίσιο που ήδη λειτουργεί η ΔΕΗ, να οδηγήσουν τα πράγματα στα ακρότατα αντικοινωνικά τους όρια, με την παράδοση ακόμα μεγαλύτερης πίττας του τομέα της ενέργειας απευθείας στο μεγάλο κεφάλαιο, μέσω της λεγόμενης «απελευθέρωσης». Για τα κέρδη των λίγων. Εκεί αποβλέπει είτε το πλήρες ξεπούλημά της, είτε η περαιτέρω υπονόμευσή της.

   Και κάτι ακόμα: Οι ιδιωτικοποιήσεις, λένε οι κυβερνώντες, λειτουργούν προς το συμφέρον του καταναλωτή…

• Ε, τότε, γι’ αυτό, μάλλον, την περίοδο της «ευημερίας», από τους  Ολυμπιακούς Αγώνες και μετά, όταν πια η ΔΕΗ δούλευε υπό το καθεστώς της ιδιωτικοποίησης του 49% των μετοχών της, οι αυξήσεις στην τιμή του ρεύματος ξεπέρασαν μέσα στην τριετία το 25%...
• Γι’ αυτό και σήμερα, η μετοχοποιημένη και ιδιωτικοποιημένη ΔΕΗ έχει επιβάλλει περίπου 15 ανατιμήσεις (!) στα τιμολόγια της από το 2008 και μετά που έχουν οδηγήσει σε αύξηση των τιμών κατά 44%...
• Γι’ αυτό, μάλλον, οι κάτοικοι του Βερολίνου και του Αμβούργου έχουν ξεσηκωθεί από τις αυξήσεις 21% της τιμής του ρεύματος μέσα σε δυο χρόνια και ζητούν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ενάντια στην ιδιωτικοποίησή του…
• Γι’ αυτό, μάλλον, ο λαός της Βουλγαρίας ξεσηκώθηκε πέρσι και ανέτρεψε την κυβέρνηση Μπορίσοφ με αίτημα την εθνικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας, η ιδιωτικοποίηση της οποίας είχε ως αποτέλεσμα αύξηση της τιμής του ρεύματος κατά 140%...
• Γι’ αυτό, μάλλον, η ιδιωτικοποίηση στη Βρετανία οδήγησε 3,5 εκατομμύρια νοικοκυριά σε «ενεργειακή φτώχεια», οι εταιρείες (σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα) κέρδισαν μεταξύ 9 – 11 δισ. ευρώ αλλά οι καταναλωτές έχασαν περί τα 5 δισ. ευρώ, η τιμή του ρεύματος αυξήθηκε από το 1997 έως το 2008 κατά 68% και συνεχίζει να αυξάνεται 8% ετησίως κατά μέσο όρο, και γι’ αυτό, «τελικά, μετά από 20 χρόνια ιδιωτικοποίησης, η «Ofgem» (η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας της Βρετανίας), που ήταν ανέκαθεν ο πλέον ένθερμος υποστηρικτής της ιδιωτικοποίησης «αναγνώρισε πέρυσι κι επισήμως πως το μοντέλο της ιδιωτικοποιημένης αγοράς ενέργειας δεν δουλεύει…» (carnagio.wordpress.com/2012/11/)

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Tι είναι η «βιομετρική κάρτα» που αντικαθιστά τις αστυνομικές ταυτότητες

Παρελθόν αναμένεται να αποτελέσουν οι αστυνομικές ταυτότητες όπως τις γνωρίζαμε ως σήμερα καθώς τη θέση τους θα πάρουν οι «βιομετρικές κάρτες». Η νέα κάρτα δεν θα καταγράφει μόνο τα συνηθισμένα στοιχεία, που βλέπουμε σε μια απλή ταυτότητα, αλλά θα περιέχει και χαρακτηριστικά μοναδικά, τα οποία είναι δύσκολο να αλλοιωθούν.
Η Αρχή για την Προστασία Προσωπικών Δεδομένων άναψε το πράσινο φως για να εφαρμοστούν πειραματικά δυο πιλοτικά προγράμματα, με τη συμμετοχή υπαλλήλων του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης.
Ουσιαστικά, πρόκειται για την αποκαλούμενη «βιομετρική υπογραφή», η οποία στηρίζεται στο συνδυασμό βιομετρικών δεδομένων που εξάγονται μέσω πολλαπλών φυσικών χαρακτηριστικών του ατόμου. Δηλαδή, μορφασμοί, γκριμάτσες προσώπου, ο τρόπος βαδίσματος, καθώς και φυσικά ή άλλα χαρακτηριστικά, που σχετίζονται με την εξωτερική του εμφάνιση (π.χ. ύψος, βάρος, χρώμα ματιών, χρώμα μαλλιών, μουστάκι, γυαλιά, κλπ).
Οι «βιομετρικές υπογραφές» θα αποθηκεύονται, αφού πρώτα κρυπτογραφηθούν, σε έξυπνες κάρτες, καθώς και σε βάση δεδομένων, μαζί με τα κωδικοποιημένα στοιχεία ταυτοποίησης των συμμετεχόντων.
Πηγή: Το κουτί της Πανδώρας

Διαβάστε περισσότερα

Σαμαράς & Βενιζέλος επιστρέφουν τη χώρα στο 1956. Άντε, με το καλό να μας επιστρέψετε και στην Τουρκοκρατία!

Στα μέσα της βδομάδας αναμένεται να συζητηθεί στη Διαρκή Επιτροπή Παραγωγής & Εμπορίου το νομοσχέδιο για τη δημιουργία της λεγόμενης “μικρής” ΔΕΗ. Το έχουμε πει πολλές φορές, η ΔΕΗ δεν είναι μια οποιαδήποτε επιχείρηση, η ηλεκτρική ενέργεια είναι η σπονδυλική στήλη της οικονομίας, η βιομηχανία αναπτύχθηκε μαζί με τη ΔΕΗ και η σαλαμοποίησή της δεν θα ωφελήσει τη χώρα.

Πρόκειται για άλλο ένα επεισόδιο στο χιλιοπαιγμένο και εξαιρετικά κακόγουστο σήριαλ, με τον εύηχο τίτλο “απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας”, που παίζεται στη χώρα τα τελευταία 15 χρόνια, από τότε που κατατέθηκε και ψηφίστηκε ο Ν. 2773/1999 “Απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας-Ρύθμιση θεμάτων ενεργειακής πολιτικής και Λοιπές διατάξεις“.

“Απελευθέρωση” που σε πρώτη φάση φόρτωσε το ηλεκτρικό σύστημα της χώρας με πολλές και “βαριές” μονάδες φυσικού αερίου, λες κι είμαστε το …Κατάρ και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε το πολύ φυσικό αέριο και το πουλάμε σ’ όλο τον κόσμο. “Απελευθέρωση” που δημιούργησε μια νέα γενιά κρατικοδίαιτων “επενδυτών” στο φυσικό αέριο, που θεωρούν ότι, αφού …

έκαναν μια “επένδυση”, πρέπει το κράτος να τους εγγυάται διαρκώς την απόδοση των κεφαλαίων τους και να εξασφαλίζουν απόσβεση σε 8 χρόνια χωρίς καν να δουλεύουν οι μονάδες τους!. Την ίδια στιγμή που τα Εμπορικά και Βιοτεχνικά και Βιομηχανικά Επιμελητήρια της χώρας είναι γεμάτα από εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις που δεν έχουν καμιά απολύτως στήριξη, καμιά απολύτως εγγύηση απ’ την κυβέρνηση. Και χιλιάδες επαγγελματίες διαγράφονται απ’ τον ΟΑΕΕ επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε τις εισφορές για να έχουν υποτυπώδη περίθαλψη.

“Απελευθέρωση” που σε μια δεύτερη φάση, της παρανοϊκής “πράσινης ανάπτυξης”, δημιούργησε ακόμα μια γενιά “επενδυτών” με εγγυημένες τιμές, που, με τις ευλογίες της ΡΑΕ, λεηλατούν οικονομικά τη χώρα και θρασύτατα ζητούν “να μειωθούν λιγότερο οι ταρίφες για τα αιολικά προκειμένου το IRR να παραμείνει στα εύλογα επίπεδα των 13 – 14%”. Μπορούν να μας πουν η κυβέρνηση και η ΡΑΕ πόσο IRR (απόδοση κεφαλαίου) έχουν τα σουβλατζίδικα και οι καφετέριες, που ανοίγουν κατά χιλιάδες οι απελπισμένοι άνεργοι, στην προσπάθεια να επιβιώσουν μέσα στη μνημονιακή λαίλαπα; Και σε ποιο άλλο τομέα της οικονομίας υπάρχουν τέτοιες εγγυημένες αποδόσεις των “επενδύσεων”;

Το 1950, όταν η χώρα μόλις έβγαινε από την καταστρεπτική δεκαετία του 2ου Παγκόσμιου Πόλεμου και του Εμφύλιου, στη χώρα υπήρχαν εκατοντάδες τοπικές ιδιωτικές ηλεκτρικές εταιρείες, αλλά το ρεύμα ήταν και δυσεύρετο και πανάκριβο. Με το Ν. 1468 της 7ης Αυγούστου 1950 ιδρύθηκε η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ) ως κρατικό νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου. Με τον ιδρυτικό της Νόμο 1468/1950, στη ΔΕΗ δόθηκε η αποκλειστικότητα της κατασκευής, λειτουργίας και εκμετάλλευσης υδροηλεκτρικών & θερμικών εργοστασίων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, της μεταφοράς καθώς και της διανομής του ηλεκτρισμού μέσω δικτύων μέχρι τους καταναλωτές.



Αυτές οι εκατοντάδες ιδιωτικές ηλεκτρικές εταιρείες παρέμειναν σε λειτουργία μέχρι το 1956, καθώς στις 7 Αυγούστου 1956, στην επέτειο των έξι ετών από την ίδρυση της ΔΕΗ, εκδόθηκε ένα ακόμα ιστορικό Διάταγμα. Με το Νομοθετικό Διάταγμα 3523, που βλέπουμε στο σχετικό ΦΕΚ, κηρύχθηκε η λήξη από 1 Αυγούστου 1956 όλων των συμβάσεων παραγωγής, μεταφοράς και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας που είχαν συναφθεί μεταξύ του Δημοσίου ή Δήμων και Κοινοτήτων με ιδιώτες ή νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου. Κηρύχθηκαν επίσης ως τερματιζόμενες όλες οι εκμεταλλεύσεις παραγωγής, μεταφοράς και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας και δόθηκε η δυνατότητα στις ιδιωτικές εταιρείες να συζητήσουν με τη ΔΕΗ την εξαγορά του εξοπλισμού τους.

Το ίδιο διάταγμα προέβλεπε ότι η ΔΕΗ δεν μπορεί να μεταβιβάσει σε οποιονδήποτε τρίτο τα προνόμιά της, που αφορούν την παραγωγή, μεταφορά και διανομή ηλεκτρικής ενέργειας.

Ποια κυβέρνηση έκανε αυτό το διάταγμα, που υπέγραψε ο τότε Βασιλιάς Παύλος; Πρωθυπουργός ο Κων/νος Καραμανλής, που μόλις πριν λίγους μήνες, στις 19/2 είχε κερδίσει τις εκλογές. Ήταν οι εκλογές που έμειναν στην ιστορία για το περίφημο “μικτό” εκλογικό σύστημα, κομμένο και ραμμένο για να κερδίσει η ΕΡΕ τη Δημοκρατική Ένωση: η ΕΡΕ πήρε λιγότερες ψήφους απ’ τη Δημοκρατική Ένωση, αλλά περισσότερες έδρες.

Μια απ’ τις 415 ιδιωτικές εταιρείες, που “έπιανε” το ΝΔ3523/1956, ήταν και η περίφημη ΗΕΑΠ, η Ηλεκτρική Εταιρεία Αθηνών-Πειραιώς, που ιδρύθηκε απ’ την Αγγλική “Παόυερ” (Power and Traction Finance Company Ltd). Η κυβέρνηση της ΕΡΕ νομοθετούσε λοιπόν την εξαγορά και ξένης επιχείρησης απ’ τη ΔΕΗ, προκειμένου να προχωρήσει το έργο του εξηλεκτρισμού της χώρας. Η ΔΕΗ εξαγόρασε τελικά την ΗΕΑΠ το 1961.

Υπουργός Εσωτερικών, στην κυβέρνηση που έλεγε πρακτικά “θέλουμε εδώ και τώρα τη δημόσια ΔΕΗ και όχι τους ιδιώτες”, ήταν ο νεοεκλεγείς τότε Φλωρινιώτης βουλευτής Δημήτρης (Τάκος) Μακρής. Ας τα βλέπει ο τωρινός Νεοδημοκράτης βουλευτής της Φλώρινας, που αφού ηρωικά δήλωσε την άνοιξη ότι δεν θα ψηφίσει το νομοσχέδιο για τη σαλαμοποίηση της ΔΕΗ, πρώτα προσπάθησε τον προηγούμενο μήνα να βγει Δήμαρχος -κι απέτυχε- και τώρα δεν μετέχει στο Α΄ θερινό τμήμα της Βουλής. Αν ήθελε πραγματικά να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της Φλώρινας, μόνος του έπρεπε να επιδιώξει να βρίσκεται στο Α΄ θερινό τμήμα και να καταψηφίσει το νομοσχέδιο της ντροπής. Το πολιτικό του μέλλον είναι τώρα πια ζοφερό, για τον ίδιο φυσικά, όχι τους Φλωρινιώτες. Και προφανώς το ίδιο ισχύει και για όλους τους κυβερνητικούς βουλευτές των περιοχών που περιλαμβάνονται στο σχέδιο σαλαμοποίησης της ΔΕΗ.

Αυτά λοιπόν που έλεγε το ΝΔ 3523/1956 ότι δεν μπορούν να μεταβιβαστούν, τα προνόμια της ΔΕΗ που αφορούν την παραγωγή, μεταφορά και διανομή ηλεκτρικής ενέργειας, έρχεται η μνημονιακή συγκυβέρνηση  Σαμαρά-Βενιζέλου να το καταργήσει και να μας επαναφέρει στο καθεστώς προ του Αυγούστου 1956. Εξυπηρετεί το συμφέρον της χώρας; Ασφαλώς όχι. Απλώς εκτελεί εντολές και “προαπαιτούμενα”, για να εξασφαλίσει τη δόση της. Δεν είναι ικανοί να δημιουργήσουν ο,τιδήποτε και δεν σέβονται αυτά που έχτισαν με το μόχθο τους δυο γενιές Ελλήνων. Και ποιο θα είναι το επόμενο “προαπαιτούμενο”; Η επιστροφή στην Τουρκοκρατία ή η επιστροφή στη φεουδαρχία ;
Οι αναρτήσεις μας βρίσκονται και στο Facebook, στη διεύθυνση Greeklignite! Πατήστε «Μου αρέσει» (Like) στη σελίδα μας, για να έχετε πιο άμεση ενημέρωση!
greeklignite

Διαβάστε περισσότερα

Ναζί "από κούνια" Μιχαλολιάκος - Παππάς: Φωτογραφίες - ντοκουμέντα

Φωτογραφίες-ντοκουμέντα από τη δικογραφία φέρνει σήμερα στη δημοσιότητα η "Εφημερίδα των Συντακτών" από τα πρώτα χρόνια της σύστασης της Χρυσής Αυγής.

 Στα καρέ απεικονίζονται οι νεαροί τότε Ν. Μιχαλολιάκος και Χ.Παππάς με τη σημαία του στρατού κατοχής της Ελλάδας. Τα ντοκουμέντα βρέθηκαν στην κατοχή των ηγετικών στελεχών της Χ.Α. και καταδεικνύουν τη σχέση της με το ναζιστικό παρελθόν που προσπαθούν να αποποιηθούν με κάθε τρόπο.

Οι βουλευτές της Χ.Α. λένε σήμερα "δεν είμαστε ναζιστές, αλλά Έλληνες εθνικιστές", ωστόσο το υλικό μαρτυράει ότι η ηγεσία της οργάνωσης έχει βαθιές ναζιστικές ρίζες, ενώ οι τιμές σε Χίτλερ και Μουσολίνι φαίνονται ότι γίνονταν διαχρονικά και σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.

Το φωτογραφικό υλικό από το ξεκίνημα της Χρυσής Αυγής περιλαμβάνεται στη δικογραφία. Νίκος Μιχαλολιάκος και Χρήστος Παππάς φωτογραφίζονται μόνοι ή από κοινού με αρκετή υπερηφάνεια υψώνοντας τη δεξιά σε ναζιστικό χαιρετισμό έχοντας περασμένη στο μπράτσο τους τη σβάστικα. Σε άλλη φωτογραφία μάλιστα φορούν αυτοσχέδια ναζιστική στολή.

Χαρακτηριστική είναι η φωτογραφία από τα γραφεία του κόμματος όπου η σβάστικα έχει αντικατασταθεί από ένα ακόμη πιο μισητό σύμβολο, αυτό των αιμοσταγών SS. Μάλιστα ο Χ. Παππάς δεν διστάζει να φωτογραφηθεί σε στάση προσοχής και με τη σβάστικα στο μπράτσο την ώρα που χαιρετά ναζιστικά στο γερμανικό νεκροταφείο στον Διόνυσο.

Εκεί κάθε χρόνο στις 20 Απριλίου η οργάνωση έκανε ολονυχτία για να τιμήσει τα γενέθλια του Χίτλερ.

Σε άλλες φωτογραφίες ο Χ. Παππάς ποζάρει μαζί με τον Αντώνιο Ανδρουτσόπουλο (ο περιβόητος Περίανδρος) σε βουνά αλλά και στα γραφεία της οργάνωσης, ενώ σε μία από αυτές κρατούν τη σημαία της ναζιστικής Βερμάχτ, του στρατού κατοχής δηλαδή της χώρας μας.

Ο Χ. Παππάς έχει φωτογραφηθεί σε διαφορετικές περιόδους της ζωής του χαιρετώντας φασιστικά στην κρύπτη όπου βρίσκεται θαμμένος ο Ντούτσε στη Ρώμη.

Η φωτογραφία του Η. Κασιδιάρη με τη συντροφιά μασκοφόρων μελών της οργάνωσης κρατώντας τη ναζιστική σημαία, είναι από τους εορτασμούς του θερινού ηλιοστασίου που μόνο χριστιανική δεν είναι, την ώρα που η οργάνωση προσπαθεί τελευταία να ντυθεί έναν πιο "χριστιανικό" μανδύα.

Διαβάστε περισσότερα