Ο Λένιν για την Ενωμένη Ευρώπη

Σχεδόν έναν αιώνα πριν, ο θείος Βλαδίμηρος -αν και αναφέρεται σε εξελίξεις των ημερών του- περιγράφει με εκπληκτική προφητική ακρίβεια το πλαίσιο δημιουργίας και λειτουργίας τής σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποστομώνοντας όσους ονειροπαρμένους επιμένουν να μιλάνε για "Ευρώπη των λαών":


Οι Ενωμένες Πολιτείες τής Ευρώπης στις συνθήκες τού καπιταλισμού θα ισοδυναμούσαν με συμφωνία για το μοίρασμα των αποικιών. Στον καπιταλισμό όμως δεν μπορεί να υπάρξει άλλη βάση, άλλη αρχή μοιρασιάς εκτός από τη δύναμη. Ο δισεκατομμυριούχος δεν μπορεί να μοιράσει με οποιονδήποτε άλλον "το εθνικό εισόδημα" μιας καπιταλιστικής χώρας παρά μόνο: "ανάλογα με το κεφάλαιο" (κι ακόμη πρέπει να προσθέσουμε ότι το μεγαλύτερο κεφάλαιο θα πάρει περισσότερα απ' όσα του αναλογούν).


Ο καπιταλισμός σημαίνει ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και αναρχία στην παραγωγή. Το να κηρύσσει κανείς μια "δίκαιη" μοιρασιά του εισοδήματος σε μια τέτια βάση είναι προυντονισμός, στενοκεφαλιά μικροαστού και φιλισταίου. Το μοίρασμα δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά παρά "σύμφωνα με τη δύναμη". Η δύναμη όμως αλλάζει με την πορεία τής οικονομικής εξέλιξης. Ύστερα από το 1871 η Γερμανία δυνάμωσε 3-4 φορές πιο γρήγορα από την Αγγλία και τη Γαλλία. Η Ιαπωνία δυνάμωσε δέκα φορές πιο γρήγορα από τη Ρωσία. 

Για να ελεγχθεί η πραγματική δύναμη ενός καπιταλιστικού κράτους, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει άλλο μέσο εκτός από τον πόλεμο. Ο πόλεμος δεν αντιφάσκει στις βάσεις τής ατομικής ιδιοκτησίας, αλλά είναι η άμεση και αναπόφευκτη ανάπτυξη αυτών των βάσεων. Στις συνθήκες τού καπιταλισμού είναι αδύνατη μια ισόμετρη οικονομική ανάπτυξη των διαφόρων οικονομιών και των διαφόρων κρατών. Στις συνθήκες τού καπιταλισμού δεν μπορεί να υπάρχουν άλλα μέσα για την αποκατάσταση από καιρό σε καιρό της παραβιασμένης ισοροπίας, εκτός από τις κρίσεις στη βιομηχανία και τους πολέμους στην πολιτική.

Φυσικά είναι δυνατές προσωρινές συμφωνίες ανάμεσα σε καπιταλιστές και ανάμεσα σε κράτη. Μ' αυτή την έννοια μπορεί να δημιουργηθούν και οι Ενωμένες Πολιτείες τής Ευρώπης, σαν συμφωνία των ευρωπαίων καπιταλιστών.... με ποιό σκοπό; Μόνο με το σκοπό να πνίξουν από κοινού το σοσιαλισμό στην Ευρώπη, να περιφρουρήσουν από κοινού τις ληστεμένες αποικίες ενάντια στην Ιαπωνία και στην Αμερική, που θεωρούν τον εαυτό τους στο έπακρο αδικημένο με τη σημερινή μοιρασιά των αποικιών και που τον τελευταίο μισό αιώνα δυνάμωσαν ασύγκριτα πιο γρήγορα απ' ότι η καθυστερημένη μοναρχική Ευρώπη, που άρχισε να σαπίζει από τα γεράματα. Σε σύγκριση με τις Ενωμένες Πολιτείες τής Αμερικής η Ευρώπη στο σύνολό της σημαίνει οικονομική στασιμότητα. Η δημιουργία των Ενωμένων Πολιτειών τής Ευρώπης με τη σημερινή οικονομική βάση, δηλαδή στις συνθήκες τού καπιταλισμού, θα σήμαινε οργάνωση της αντίδρασης, για να παρεμποδιστεί η πιο γρήγορη ανάπτυξη της Αμερικής. Πέρασαν για πάντα οι καιροί που η υπόθεση της δημοκρατίας και η υπόθεση του σοσιαλισμού συνδέονταν μόνο με την Ευρώπη.


[Β.Ι.Λένιν, "Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών τής Ευρώπης" (απόσπασμα) - άρθρο στην εφημερίδα "Σοτσιάλ-Ντιμοκράτ", φ. 44, 23/8/1915. Αντιγραφή -με αυστηρή τήρηση ορθογραφίας και στίξης αλλά με μετατροπή σε μονοτονικό και υπογραμμίσεις δικές μου- από: "Λένιν - Άπαντα", τόμος 26, σελ. 361-362.]

Διαβάστε περισσότερα

Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού

Διαβάστε περισσότερα

«εργαζόμενοι κατά παραγγελία», ελέω σεισμού

Η Κυβέρνηση πιστή στο πλάνο, «εργαζόμενοι κατά παραγγελία», ελέω σεισμού παύει τη διαθεσιμότητα 152 δημοσίων υπαλλήλων και τους επαναφέρει ξανά στην ενεργό δράση. Πιο συγκεκριμένα οι υπάλληλοι της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Έργων του υπουργείου Υποδομών που είχαν ενταχθεί σε καθεστώς διαθεσιμότητας θα τοποθετηθούν, σε ρυθμούς εξπρές στους Τομείς Αποκατάστασης Σεισμοπλήκτων (ΤΑΣ) και  Αποκατάστασης Πυροπλήκτων (ΤΑΠ) που δραστηριοποιούνται στη χωρική αρμοδιότητα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου - Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων Νήσων.

Δεν έχουν περάσει τρεις μήνες αφότου η Κυβέρνηση έστειλε σε διαθεσιμότητα τους εργαζόμενους των ΤΑΣ (Ταμεία Αποκατάστασης Σεισμοπλήκτων). Η διάλυση της δημόσιας υπηρεσίας υπεύθυνης για τη διαχείριση του σεισμικού κινδύνου και την αποκατάσταση των βλαβών, στην έκτη πιο σεισμογενή χώρα του κόσμου, αποκαλύπτει την εγκληματική στάση της Κυβέρνησης. Παράλληλα, ο πλημμελής έλεγχος στατικής επάρκειας για τα δημόσια κτίρια (σχολεία, παιδικοί σταθμοί,  νοσοκομεία), σε συνδυασμό με την ύπαρξη δεκάδων χιλιάδων εκκρεμών υποθέσεων στα ΤΑΣ από καταστροφές λόγω προγενέστερων σεισμών, εκκρεμότητες που οφείλονται στη διαχρονική απροθυμία των κυβερνήσεων για την καταβολή των αποζημιώσεων, δείχνουν το μέλλον της αντισεισμικής προστασίας στη χώρα μας, που επιφυλάσσουν  Κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ.

Διαβάστε περισσότερα

Αυλοκολακεία άνευ ορίων- Παντελή Μπουκάλα

Παντελής Μπουκάλας

Ωστε λοιπόν για να πάνε στην Κεφαλονιά οι υπουργοί Εσωτερικών, Παιδείας και Δημόσιας Τάξης «έδωσε εντολή ο πρωθυπουργός». Ωστε για να ξαναελεγχθούν τα χτυπημένα σπίτια μετά τον ισχυρό μετασεισμό, «έδωσε εντολή ο πρωθυπουργός». Ωστε για να εφαρμοστεί ο «Δευκαλίων» χρειαζόταν συνεννόηση του πρωθυπουργού με τον κ. Αβραμόπουλο. Λέω συνεννόηση και όχι εντολή, γιατί ο υπουργός Εθνικής Αμυνας δέχεται εντολή μόνο από στρατηλάτη, δηλαδή τον εαυτό του. Ωστε για να μην υλοποιηθεί η ωραία ιδέα για το εισιτήριο στα νοσοκομεία «έδωσε εντολή ο πρωθυπουργός». Ο οποίος «θύμωσε» που οι υπουργοί του δεν πάνε στη Βουλή ούτε τις μέρες του κοινοβουλευτικού ελέγχου. Και τους κατσάδιασε. Εβαλε μάλιστα ανάμεσά τους μια φωτογραφία του ίση με το μπόι του, για ν’ ακούει κι ο ίδιος τον εξάψαλμο. Διότι αυτός δίνει το παράδειγμα της αδιαφορίας, αφού ούτε στη Βουλή συχνάζει ούτε σε υπουργικά συμβούλια χρονοτριβεί. Αν χαράμιζε την ώρα του στα δευτερεύοντα, πώς θα προλάβαινε να «δώσει εντολή» να διανεμηθούν στον λαό οι μιζοεπιστροφές;

Το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται κι ο Θεός. Αλλά αυτή είναι και η διαφορά του: η δυσανεξία του στην κολακεία. Για μας τους θνητούς είναι πολύ δύσκολο να μη μας αρέσουν οι λιβανωτοί, να μην τεντώνουμε τ’ αυτιά μας για να μη χάσουμε ούτε φωνήεν από τους διθυράμβους που μας πλέκει η χορωδία των κολάκων. Αν ήταν εύκολο να αποστρεφόμαστε τις δοξολογίες της μεγαλοσύνης μας, δεν θα ’βρισκε αφορμή ο Κυνικός Διογένης για να πει όσα είπε. «Τι των θηρίων κάκιστα δάκνει; Διογένης έφη. Των μεν αγρίων συκοφάντης, των δε ημέρων κόλαξ». Ποιο θηρίο δαγκώνει χειρότερα; Από τα άγρια ο συκοφάντης. Κι από τα ήμερα ο κόλακας. Κι αν μετρήσουμε πόσο εύκολα μεταστρέφεται σε συκοφάντη ο κόλακας, μόλις δει ότι άδικα γίνεται γη για να τον πατήσει ο αφέντης, καταλαβαίνουμε τι θεριό είναι ο υβριδικός συκοκόλαξ.

Είναι προσβλητικό, υποθέτω, για τους υπουργούς να πληροφορούνται από τις ανακοινώσεις του κόμματός τους ή τις δηλώσεις του κυβερνοεκπροσώπου ότι έπρεπε να τους δοθεί πρωθυπουργική εντολή για να αντιληφθούν το αυτονόητο ή να πράξουν το στοιχειώδες, να πάνε λ.χ. στην Κεφαλονιά. Είναι προσβλητικό για τους μηχανικούς του Τεχνικού Επιμελητηρίου να μαθαίνουν ότι έπρεπε να τους προστάξει ο πρωθυπουργός για να κάνουν ό,τι θα έκανε οποιοσδήποτε: να ελέγξουν εκ νέου τα χτυπημένα σπίτια. Και είναι -υποθέτω και πάλι- προσβλητικό για έναν πρωθυπουργό να του λένε στην ουσία ότι διοικεί μια ομάδα ανικάνων, που πρέπει να τους δίνει μασημένη τροφή και εντολή ακόμα και για το πότε θα πουν καλημέρα. Αλλά αυτά δεν τα καταλαβαίνουν οι αυλοκόλακες. Αν τα καταλάβαιναν, θα έπεφταν στην ανεργία.

Σημείωση: Δεν κατονόμασα τον πρωθυπουργό, γιατί αυτά τα ήθη είναι της παραδόσεως. Κι ο κ. Τσίπρας να ’ρθει στα πράματα, μάλλον τα ίδια θ’ ακούμε. Είναι γνωστή άλλωστε η σχέση της Αριστεράς με την προσωπολατρία.

Διαβάστε περισσότερα

Σεισμός: Ένα «πολιτικό» φαινόμενο

   Για μια ακόμα φορά ένας σεισμός ξεγυμνώνει την διαρκή ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού. Επιβεβαιώθηκε και πάλι με δραματικό τρόπο ότι η Ελλάδα είναι μια αθωράκιστη χώρα από άποψη αντισεισμικής προστασίας. Πιστοποιήθηκε εκ νέου ότι η Ελλάδα έχει αφεθεί από τους ταγούς της στο έλεος των συνεπειών του εκάστοτε φυσικού φαινομένου.

   Αλλά, σε αντίθεση με τους σεισμούς, η ανεπάρκεια, η ανετοιμότητα και τελικά η αδιαφορία, δεν είναι «φυσικό» φαινόμενο. Η Ελλάδα των εγκλημάτων της «Ρικομέξ» και της «Φαράν» δεν έχει προκύψει από κάποιο «φυσικό» φαινόμενο. Αυτή η Ελλάδα είναι προϊόν ενός κατεξοχήν πολιτικού φαινομένου. Για το οποίο υπάρχουν διαχρονικές πολιτικές ευθύνες.
   Τι άλλο από απόδειξη αυτών των διαχρονικών πολιτικών ευθυνών είναι ότι (αν και στη χώρα μας εκλύεται το 50% της σεισμικής ενέργειας της Ευρώπης) η πολιτική του ελληνικού κράτους, και μάλιστα  σε μια υπόθεση που τελικά τίθεται ως ζήτημα ζωής και θανάτου, μεταφράζεται ως εξής:

• Στην Αθήνα, μόνο από τον τελευταίο σεισμό της Πάρνηθας του 1999, ένας τεράστιος αριθμός οικογενειών, που υπολογίζονται σε πάνω από 50.000 και που προφανώς ανήκουν στις χαμηλότερες εισοδηματικές τάξεις, ζουν σε κατοικίες που είχαν χαρακτηριστεί ακατάλληλες για χρήση. Σήμερα, κανείς δε γνωρίζει ποια κτίρια και πώς επισκευάστηκαν, μετά το σεισμό του '99.
• Στη Θεσσαλονίκη, σύμφωνα με έρευνα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου σε 167 σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, το 80% βαθμολογήθηκαν κάτω από το μισό της κλίμακας βαθμολογίας όσον αφορά στην αντισεισμική τους θωράκιση. Μάλιστα, 48% από αυτά βαθμολογήθηκαν στην κλίμακα από 0 έως 5,5 με βαθμό κάτω από το 1 και το 18% με βαθμό κάτω από 0!
• Στην Πάτρα, σύμφωνα με έρευνα του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, εκατοντάδες κτίρια σχολείων και δημόσιων υπηρεσιών είναι επικίνδυνα, αφού δεν έχουν αποκατασταθεί επαρκώς από τους σεισμούς του 1993 και του 1995.
• Το 2001 - δύο χρόνια μετά το σεισμό του 1999 - η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ανακοίνωσε πρόγραμμα για ταχύ προσεισμικό έλεγχο σε όλα τα δημόσια κτίρια της χώρας που υπολογίζονται σε 80.000 με 90.000. Μέχρι τις αρχές του 2012, όπως είχε ανακοινώσει ο Οργανισμός Αντισεισμικού Σχεδιασμού και Προστασίας  έλεγχος είχε γίνει μόλις στο 13% των κτιρίων…
• Το 57,4% των σχολικών μονάδων της χώρας χαρακτηρίζονται "γερασμένες" αφού έχουν χτιστεί χωρίς ή με ελάχιστες αντισεισμικές προδιαγραφές.
• Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών το 50% των νοσοκομειακών κτιρίων της χώρας, δηλαδή κάπου 300 ανεξάρτητα από στατικής πλευράς κτίρια, χρειάζονται λεπτομερέστερο αντισεισμικό έλεγχο ή και παρέμβαση.
• Σε κάθε περίπτωση: το 80% των 4.000.000 κτιρίων της χώρας έχουν κτιστεί πριν το 1985. Δηλαδή πριν τεθεί σε εφαρμογή ο σύγχρονος αντισεισμικός κανονισμός, και επομένως χρίζουν ελέγχων και ενισχύσεων...

   Ο σεισμός, λοιπόν, είναι ένα φυσικό φαινόμενο. Οι συνέπειές του, όμως, δεν είναι. Οι συνέπειες ενός σεισμού είναι φαινόμενο πολιτικό και οικονομικό. Το «πώς» και το «αν» αντιμετωπίζει ένα κράτος τις συνέπειες ενός σεισμού, το «πώς» και το «αν» παίρνει μέτρα πρόληψης αυτών των συνεπειών, είναι ζήτημα πολιτικών προτεραιοτήτων και ιεραρχήσεων.
   Στην Κεφαλονιά αυτό που βλέπουμε 10 μέρες τώρα ως ιεράρχηση της κυβέρνησης είναι οι περατζάδες των υπουργών. Καλά κάνουν οι υπουργοί και πάνε στην Κεφαλονιά. Καλά έκανε και ο πρωθυπουργός που την επισκέφτηκε. Θα ήταν καλύτερα, όμως, εκτός από χτυπήματα συμπάθειας στην πλάτη, οι κάτοικοι της Κεφαλονιάς να είχαν και νερό. Να είχαν και φαγητό. Να είχαν και βενζίνη. Να είχαν και ένα κρατικό μηχανισμό που δεν θα τους είχε δείξει από την πρώτη στιγμή τα αιχμηρά δόντια της αλλοπρόσαλλης και αντιλαϊκής γραφειοκρατίας που τον διαπερνάει.
   Η Κεφαλονιά ζει δύσκολες ώρες, που γίνονται ακόμα δυσκολότερες λόγω του χιονιά. Οι πολίτες της δεν έχουν ανάγκη από εξαγγελίες, ούτε από… δάνεια!  Έχουν ανάγκη από μέτρα:

• Εδώ και τώρα απαιτείται λήψη μέτρων τουλάχιστον για την ανακούφιση του προβλήματος της σίτισης.
• Εδώ και τώρα απαιτείται η εξεύρεση χώρων που μετά τους άμεσους απαραίτητους ελέγχους θα μπορέσουν να παραχωρηθούν χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση για τη στεγαστική κάλυψη των πληγέντων.
• Εδώ και τώρα δωρεάν ιατρική φροντίδα σε όσους την έχουν ανάγκη.
• Εδώ και τώρα άμεση και ουσιαστική στήριξη για την αποκατάσταση των σεισμοπλήκτων που θα ανταποκρίνεται στο πραγματικό μέγεθος των ζημιών και δεν θα καθιστά τους κατοίκους όμηρους της τοκογλυφίας.
• Εξασφάλιση πρώτων βοηθειών και προμηθειών.
• Άμεση καταβολή ουσιαστικών αποζημιώσεων.
• Εδώ και τώρα εκτέλεση προγράμματος γρήγορων ελέγχων των κτιρίων και αποκατάστασης βλαβών με ταυτόχρονο σχεδιασμό προγράμματος  λαϊκής στέγης.
• Μέτρα προστασίας και αναβάθμισης των ελεύθερων ανοικτών χώρων σεισμού (πάρκα, πλατείες, αυλές σχολείων, ανοικτοί αθλητικοί χώροι κλπ.) που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν και ως χώροι καταφυγής στην περίπτωση συνέχισης του φαινομένου.
• Σχέδιο δημιουργίας και νέων ελεύθερων χώρων από το Δημόσιο καθώς και προσβάσεων και οδών διαφυγής του πληθυσμού στις περιπτώσεις σεισμού για τώρα και στο μέλλον.

   Όσο για τα υπόλοιπα, που έχουν να κάνουν με την ανύπαρκτη αντισεισμική θωράκιση και τη διαφθορά που συνοδεύει τα δημόσια έργα (και μάλιστα σε μια περιοχή σαν τη Κεφαλονιά με τέτοια «σχέση» με τους σεισμούς) αποτελεούν, επίσης, κεφαλαιώδες ζήτημα.
   Τώρα, όμως, ας γίνει το αυτονόητο. Τα μέτρα αυτά είναι τόσο αυτονόητα και τόσο αναγκαία που μπορεί και πρέπει να παρθούν άμεσα. Τώρα! Ας μην έχουμε όμως αυταπάτες.  Όλα αυτά τα αυτονόητα δεν είναι αυτονόητα για ένα κράτος που συλλαμβάνεται για πολλοστή φορά «απροπαράσκευο». Και είναι «απροπαράσκευο» επειδή φτιάχτηκε και λειτουργεί με μόνιμη πυξίδα τη μεγιστοποίηση του κέρδους και όχι την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.
   Επομένως οι κάτοικοι της Κεφαλονιάς, εκτός από τον πόνο τους, έχουν κι αυτό το βάρος: Να πρέπει να πιέσουν προς την κατεύθυνση του αυτονόητου. Το ίδιο και ακόμα περισσότερο έχουμε να κάνουμε και όλοι οι υπόλοιποι. Ως υποχρέωση, ως καθήκον και ως έκφραση στοιχειώδους αλληλεγγύης και συμπαράστασης στους ανθρώπους μας στο νησί.

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΑΜΑΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΣΟΥΝ ΤΟΝ… ΤΣΙΠΡΑ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ!

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Μόνο για αιφνιδιασμό της ελληνικής κυβέρνησης δεν μπορεί κανένας να κατηγορήσει τους Γερμανούς. Εδώ και πολλούς μήνες έχουν πει ρητά ότι θέλουν η Ελλάδα να υπαχθεί σε νέο Μνημόνιο τον Απρίλιο – και φυσικά έτσι θα γίνει! Πάντα στα σοβαρά ζητήματα που απασχολούν την ΕΕ γίνεται αυτό που απαιτούν οι Γερμανοί! Η μοναδική διαφορά είναι ότι η απόφαση υπαγωγής της χώρας μας στο νέο Μνημόνιο θα γίνει… πέντε μέρες αργότερα, στη συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης στις 5 Μαΐου! Μνημόνιο δεν θα το πουν αυτή τη φορά. Η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου όμως θα δεσμεύσει τη χώρα με λεπτομερείς διεθνείς υποχρεώσεις προώθησης αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες ρητά στα κείμενα που θα υπογραφούν θα καθορίζονται ως προϋποθέσεις για την εκταμίευση των δόσεων της υποτιθέμενης δανειακής βοήθειας. Αν δεν υλοποιούνται οι μεταρρυθμίσεις, δεν θα εκταμιεύονται τα χρήματα, λένε οι Γερμανοί. Αυτό είναι παραμύθι. Ολα τα λεφτά της «βοήθειας» θα τα πάρουν οι Ευρωπαίοι! Ούτε ένα ευρώ δεν θα πάει στην ελληνική οικονομία. Τα 10-12 ίσως και λίγο περισσότερα δισεκατομμύρια ευρώ του νέου πακέτου είναι αναγκαία για να πληρώνονται τοκοχρεολύσια των υφιστάμενων ελληνικών δανείων. Εμείς ως χώρα θα χρεωνόμαστε τα λεφτά, αλλά οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ θα τα παίρνουν! Αν δεν τα δίνουν, η κυβέρνηση της Ελλάδας δεν θα έχει να πληρώσει τους δανειστές της και έτσι είτε θα αφήσουν τη χώρα μας να χρεοκοπήσει με αποτέλεσμα να εξαπολυθεί κερδοσκοπική κόλαση αλλεπάλληλων επιθέσεων εναντίον της Ευρωζώνης ολόκληρης είτε θα υποχρεώνονται οι Γερμανοί και οι άλλοι να κάνουν αθόρυβες μικροαναδιαρθρώσεις των δόσεων και των υποχρεώσεων αποπληρωμής της Ελλάδας. Με τον τρόπο αυτό αφενός η χώρα μας δεν θα εμφανίζεται να αθετεί υποχρεώσεις της και αφετέρου η κυβέρνησή της θα είναι διαρκώς με το πιστόλι στον κρόταφο. Οι δανειστές θα την έχουν συνεχώς στη μέγκενη ώστε να κάνει ό,τι της υπαγορεύουν.

Επιπροσθέτως, μετά τις αντιδράσεις του ΔΝΤ στην ασκούμενη από την Ευρωζώνη πολιτική και τη λαϊκή κατακραυγή εναντίον της τρόικας, το νέο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων δεν θα ελέγχεται πλέον από την τρόικα, που θα πάψει να υπάρχει. Θα ελέγχεται από την Κομισιόν. Επιπροσθέτως, στα χρήματα δεν θα υπάρχει συνεισφορά από το ΔΝΤ, οπότε αυτό δεν θα έχει λόγο. Επιπλέον, όλα τα λεφτά του νέου Μνημονίου θα προέρχονται από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας ώστε να μη χρειάζεται οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης να περνούν τα νέα δάνεια από τα κοινοβούλιά τους. Πρέπει να επισημάνουμε ακόμη μια… «λεπτομέρεια»: τα χρήματα που θα χρεωθεί η χώρα μας για να τα πάρουν οι δανειστές της λόγω του τρίτου Μνημονίου θα είναι πάρα πολύ λιγότερα από τα δύο προηγούμενα.

Οπως λέγεται, θα είναι κάπου μεταξύ 10 και 20 δισεκατομμυρίων ευρώ. Να υπενθυμίσουμε απλώς ότι με το πρώτο Μνημόνιο η Ελλάδα πήρε 73 δισ. ευρώ από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ, ενώ με το δεύτερο Μνημόνιο πήρε 163,7 δισεκατομμύρια (από τα οποία μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2013 είχαν εκταμιευθεί τα 142 δισ. ευρώ και απέμεναν προς εκταμίευση 21,7 δισεκατομμύρια, όπως σημείωνε το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ») από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης και το ΔΝΤ. Τώρα δηλαδή η Ελλάδα θα υπαχθεί σε τρίτο Μνημόνιο εξαντλητικά λεπτομερών υποχρεώσεων για το… ένα δέκατο (!) ή και λιγότερο των χρημάτων που δανείστηκε με το δεύτερο Μνημόνιο. Αυτό προκαλεί πολιτικές υποψίες για το ποιος πραγματικά είναι ο στόχος του υπό εκκόλαψη νέου Μνημονίου. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης. Οπως φαίνεται, οι Γερμανοί εκτιμούν ότι υπάρχουν πολύ μεγάλες πιθανότητες το αρνητικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών να αποτελέσει συντριπτικό πλήγμα για την κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και να οδηγήσει στην κατάρρευσή της ταχύτατα μετά τις ευρωεκλογές και στην προκήρυξη πρόωρων βουλευτικών εκλογών ακόμη και περί τα τέλη Ιουνίου.

Το Βερολίνο λοιπόν υπό το πρίσμα αυτού του ενδεχομένου θέλει να βάλει τον Αντώνη Σαμαρά και τον Βαγγέλη Βενιζέλο να υπογράψουν νέο Μνημόνιο, το οποίο θα δέσει τα χέρια του… Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ, που θεωρούνται βέβαιοι νικητές των επόμενων βουλευτικών εκλογών! Να θέσουν δηλαδή τον Αλέξη Τσίπρα, αμέσως μόλις γίνει πρωθυπουργός, ενώπιον του διλήμματος ή να παραβιάσει ανειλημμένες διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας ή να παραβεί συλλήβδην όλες τις προεκλογικές του υποσχέσεις, υφιστάμενος έτσι ανεπανόρθωτη πολιτική ζημιά στην προσωπική του αξιοπιστία – πράγμα που μπορεί να απειλήσει την παραμονή του στην εξουσία.

*Δημοσιεύθηκε στο “ΕΘΝΟΣ” την Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2014

Διαβάστε περισσότερα

Τα νομικά της διαγραφής του χρέους

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*

«Οι αλλοδαποί που δανείζουν χρήματα σε κάποιο κράτος δεν μπορούν (…) να περιμένουν από αυτό να κλείσει τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα δικαστήρια, να διαλύσει την αστυνομία, να παραμελήσει τις δημόσιες υπηρεσίες και να εκθέσει το λαό του σε συνθήκες χάους και αναρχίας μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τους δανειστές του». Δήλωση της Νότιας Αφρικής στην Επιτροπή της Συνθήκης της Χάγης για την Κωδικοποίηση του Διεθνούς Δικαίου (1930).

Θεσμοί υπεράνω κάθε αντιμνημονιακής υποψίας, όπως το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ, αλλά και το καθ’ ημάς Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή βεβαιώνουν το αυτονόητο: ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, χωρίς γενναίο κούρεμα, δηλαδή διαγραφή του μεγαλύτερου τμήματός του. Προφανώς ο προτιμότερος τρόπος για κάτι τέτοιο είναι, όπως σε όλα τα πράγματα, ο συναινετικός: να αποφασιστεί από μια Διεθνή Διάσκεψη με συμμετοχή της Ελλάδας και των δανειστών, όμοια με αυτή του Λονδίνου που απομείωσε το 1953 το χρέος της Γερμανίας. Γιατί να δεχθούν όμως -διαμαρτύρονται τα παπαγαλάκια- παρόμοια προοπτική οι δανειστές; Μα, για να μη χάσουν όλα τα χρήματά τους, όπως θα συμβεί αν επιλέξουν το δρόμο συνέχισης των μνημονιακών εκβιασμών ή άλλων μονομερών ενεργειών.
Και τούτο γιατί κράτη που έχουν την πολιτική βούληση, έχουν και νομικά όπλα να αντιτάξουν στους δανειστές τους. Οι δύο βασικές κατασκευές για αυτό είναι η «κατάσταση ανάγκης» και η θεωρία του «επονείδιστου» ή «απεχθούς» χρέους («odious debt»). Στην τελευταία η άρνηση πληρωμής δεν ανάγεται σε αδυναμία αποπληρωμής, αλλά στην επίκληση του αντιδημοκρατικού ή καταχρηστικού χαρακτήρα του χρέους. Ετσι έγινε -με πρωτοβουλία των ΗΠΑ- η διαγραφή τού επί Χουσεΐν χρέους του Ιράκ, αλλά και η κατά τα τρία τέταρτα απομείωση του χρέους του Ισημερινού, βάσει των πορισμάτων Διεθνούς Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. (Ιστορικά, το επιχείρημα προβλήθηκε για πρώτη φορά από τις ΗΠΑ ήδη το 1898, μετά τη λήξη του ισπανοαμερικανικού πολέμου, για να μην εξοφληθεί το χρέος της Κούβας στην Ισπανία).
Είναι σκόπιμο να διερευνηθεί ποιο τμήμα του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι «επονείδιστο», ώστε να μάθουμε πώς διογκώθηκε και ποιοι, μιζαδόροι και διαπλεκόμενοι, επωφελήθηκαν από αυτό. Αλλά το δικαίωμα διαγραφής «επονείδιστου» χρέους δεν έχει μέχρι σήμερα αναγνωρισθεί ως εθιμικός κανόνας από διεθνή δικαστήρια. Παραμένει κυρίως μία κυριαρχική απόφαση που επιβάλλεται πολιτικά. Αντιθέτως, η «κατάσταση ανάγκης» ως λόγος αναστολής ή διαγραφής τμήματος του χρέους αποτελεί κανόνα του διεθνούς δικαίου, τον οποίο μάλιστα η Ελλάδα είχε επικαλεστεί στο πλαίσιο της χρεοκοπίας του 1932, στην υπόθεση Socobelge.
Σύμφωνα με το σχέδιο σύμβασης για την «Ευθύνη των Κρατών από Παράνομες Πράξεις», που έγινε δεκτό από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 12 Δεκεμβρίου του 2001, τα κράτη μπορούν να επικαλεστούν κατάσταση ανάγκης ως λόγο μη συμμόρφωσης σε διεθνή τους υποχρέωση, εφ’όσον αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλισθεί ζωτικό τους συμφέρον έναντι άμεσου και επικείμενου κινδύνου. Με άλλα λόγια, εάν ένα κράτος δεν μπορεί να εκπληρώσει ταυτόχρονα τις βασικές κοινωνικές του λειτουργίες και τις υποχρεώσεις του έναντι των δανειστών του, οφείλει να δώσει προτεραιότητα στις πρώτες. Την αρχή αυτή συνοψίζει η δήλωση της προμετωπίδας, στην οποία και αναφέρθηκε η Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ για να στοιχειοθετήσει τη θέση ότι αποτελεί εθιμικό διεθνές δίκαιο η επίκληση κατάστασης ανάγκης από ένα κράτος έναντι των δανειστών του.
Μάλιστα, ακόμη και το Διεθνές Κέντρο για τη Διευθέτηση Επενδυτικών Διαφορών (International Centre for Settlement of Investment Disputes – ICSID), το οποίο αποτελεί διαιτητικό/δικαιοδοτικό όργανο της Παγκόσμιας Τράπεζας, του δίδυμου οργανισμού του ΔΝΤ, σε αποφάσεις του σχετικές με τη στάση πληρωμής της Αργεντινής δέχθηκε την ύπαρξη παρόμοιου εθιμικού διεθνούς κανόνα. Τον κανόνα έχουν επιβεβαιώσει τα περισσότερα συνταγματικά δικαστήρια των ευρωπαϊκών χωρών, αλλά και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, κρίνοντας ότι αποτελεί προστατευόμενο από την ΕΣΔΑ σκοπό δημοσίου συμφέροντος η ικανοποίηση των βασικών κοινωνικών αναγκών έναντι των οικονομικών απαιτήσεων των δανειστών (Malysh v. Russia, σκέψη 80).
Για το λόγο αυτό, αν οι δανειστές δεν επιλέξουν τη φωνή της λογικής και της συναινετικής λύσης, η χώρα μπορεί να επικαλεστεί κατάσταση ανάγκης. Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι η Ελλάδα των χιλιάδων αυτοκτονιών, των δεκάδων χιλιάδων πεινασμένων μαθητών, των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων και των εκατομμυρίων νεοπτώχων αντιμετωπίζει πράγματι παρόμοια κατάσταση;
Συνεπώς, δεν μας λείπουν τα νομικά επιχειρήματα. Η δημοκρατική και πατριωτική κυβέρνηση που θα τα προβάλει λείπει. Οχι για πολύ.
* Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου ΔΠΘ

Διαβάστε περισσότερα

Και τώρα; Τι λες;

29 Μαρτίου 2013

Ελευθέριος Ανευλαβής

Τι λες, στους νέους, στα παιδιά μας; Στα εγγόνια μας;
«Με την αρετή η Ελλάδα, και τη φτώχια και τη σκλαβιά αντιμάχεται: Αρετή διαχρωμένη η Ελλάς, την τε πενίην απαμύνεται και την δεσποσύνην»
Αυτήν την επικίνδυνη ΑΡΕΤΗ του Έλληνα να ξαναβρούμε, λέω. Ας ξαναβρούμε την αρετή και την τόλμη, που θέλει η ελευθερία του να είσαι άνθρωπος και όχι μαζάνθρωπος. Μπορούμε! Να γίνουμε, αυτό που είμαστε: ΑΝΘΡΩΠΟΙ! Γιατί δεν είμαστε, αυτό που μας έκαναν: Ύες, γουρούνια, στο γουρουνοστάσι της Κίρκης, να τρεφόμαστε με βαλανίδια.
ΤΟΛΜΗΣΟΝ ΦΡΟΝΕΙΝ! Τόλμησε να έχεις γνώμη. Τόλμησε να αρθρώσεις Λόγο όχι λόγια. Τόλμησε να είσαι Πολίτης ελεύθερος. Η ελευθερία σου, η υπαρξιακή σου ελευθερία, αυτό που λέμε: αισθάνομαι ελεύθερος, σήμερα, — στις μέρες του νέου παγκοσμιοποιημένου ολοκληρωτισμού, που ανεμίζει, άδειο πουκάμισο, την παντιέρα της ελευθερίας του ατόμου —, μόνο μέσα στην πολιτική ελευθερία, που χαρίζει η Δημοκρατία, μπορεί να πραγματοποιηθεί.
Δεν είναι μια λέξη μοναχά η ελευθερία. Ούτε την έγραψαν στον τοίχο με μπογιά. Με αίμα έχει γραφεί στα σταυροδρόμια του κόσμου. Είναι η ύπαρξη μας η ίδια. Είναι η ελευθερία του λόγου. Η ελευθερία της αντίθετης γνώμης. Η ελευθερία της επιλογής και της κριτικής.
Η ελευθερία της σκέψης, σήμερα, με την τεχνολογικά εξελιγμένη προπαγάνδα, δεν είναι κάτι το αυτονόητο, πια. Κάποιοι σκέπτονται πριν από μας, για μας, ενώ μας δίνουν την ψευδαίσθηση, πως εμείς οι ίδιοι σκεφτόμαστε.
Τόλμησον φρονείν. Τόλμησε να διακινδυνεύσεις την ησυχία σου, φροντίζοντας για τα κοινά. «Όποιος αρνείται την ελευθερία του για την ασφάλειά του δεν είναι άξιος ούτε της ελευθερίας ούτε της ασφάλειας», βροντοφωνάζει ο Αβραάμ Λίνκολν.
Τόλμησε, να αντιπαρατεθείς με την εξουσία, με τους ανίκανους, μικρούς, σπουδαιογελοίους άρχοντες. Να διεκδικήσεις την ελευθερία σου. Διότι τότε μόνον υπάρχει. «Η πρόοδος δεν γίνεται από τους καθεστωτικούς, αλλά από αυτούς που τολμούν να θίγουν τα κακώς κείμενα: ου δια τους εμμένοντας τοις καθεστώσιν, αλλά δια τους επανορθούντας και τολμώντας αεί τι κινείν των μη καλώς εχόντων.» (Ισοκράτης).
Θίγετε τα κακώς κείμενα. Μπορεί να βρωμάνε, όταν τα θίγετε, αλλά μόνον έτσι υπάρχει ελπίδα, κάποτε, να καθαρίσει η κόπρος του Αυγείου. Ας μην τους αφήσουμε, άλλο, να κλέβουν τα όνειρά μας. Να μας κάνουν ορθολογιστές του παγκοσμιοποιημένου τίποτα.
«Να ξεφτιλίζεις τους κακούς διόλου δεν είναι άπρεπο, ίσα-ίσα τιμά του καλούς, έτσι λεν οι μυαλωμένοι: Λοιδορήσαι τους πονηρούς ουδέν εστ επίφθονον, άλλα τιμή τοίσι χρηστοίς, όστις ευ λογίζεται.» (Αριστοφάνους, Ιππής»
«Την φωτιά της δημιουργίας τη συντηρούν οι ανυπόταχτοι, οι ανικανοποίητοι, οι τυχοδιώκτες της ψυχής και του πνεύματος». (Γ. Θεοτοκάς)
«Αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς.» Κ. Βάρναλης

«Έλληνες ὄντες βαρβάροις δουλεύσομεν;» (Ευριπίδης)

Διαβάστε περισσότερα

Μεγάλη τιμή η έλευση Γεωργιάδη στην Ιερή Πόλη!

Το συνταρακτικό νέο την εβδομάδας ήρθε από την τοπική της Ν.Δ καθώς αυτός ο μεγάλος πολιτικός άνδρας θα πατήσει τα Ιερά χώματα της Πόλης μας για «το κοπή τη πίτα»!
Αυτός ο άνθρωπος που μοχθεί καθημερινά για την ευημερία των  πολιτών, για την υγεία όλων, αυτός που με την ειλικρίνεια και την  σταθερότητα στις απόψεις του μας έχει συγκινήσει και έχει κάνει τα λαϊκά στρώματα να τον βλέπουν ως ήρωα.   

Aγαπητοί συμπολίτες βρείτε κοστούμια, φορέστε γραβάτες για να υποδεχθούμε αυτή την μεγάλη πολιτική προσωπικότητα, τον ένα και μοναδικό Άδωνη Γεωργιάδη.  

Σε αυτόν θα σφίξετε το χέρι και σε αυτή την πολιτική θα συνηγορήσετε!

 

Άδωνις: Είπα ψέμα...Ήξερα ότι τα Μνημόνια είναι Καταστροφή

 

Σοβαρά τώρα το πρόβλημα δεν είναι αυτός, αυτός κάνει την δουλειά του συστήματος όπως καλά ξέρει να την κάνει  τόσα χρόνια. Το πρόβλημα είστε εσείς που αντί να δείξετε απάθεια και αδιαφορία σε αυτό το πολιτικό υβρίδιο και σε αυτές τις πολιτικές  θα πατέ να  του σφίξετε το χέρι για να έχετε την εύνοια του «κόμματος». Το πρόβλημα είστε εσείς που τρέχετε για να κάνετε την δουλειά σας νομίζοντας ότι αυτό είναι διπλωματία και έτσι γίνεται η πολιτική.  Οι στόχοι δεν είναι μόνο στόχοι του Μεσολογγιού για να μας ρίξει  στάχτη στα μάτια ο κάθε Γεωργιάδης τάζοντας και ρίχνοντας ψίχουλα, όπως κάνει τριάντα χρόνια τώρα η ίδια κυβέρνηση και το σύστημα που υπηρετεί. Στόχος είναι η ευημερία του λαού και όπως αποδεδείχθηκε αυτού του είδους οι αντιλαϊκές πολιτικές αποσκοπούν στην εξαθλίωση του λαού και στην ευημερία των λίγων. Ας αδιαφορήσουμε και ας μην γίνουμε θύματα της μικροπολιτικής κάποιων, ας μην κάνουμε ηρώα τον κάθε «πολιτικό» χάνοντας το δίκιο μας όπως είχε γίνει με τον Σαλμά.  Όσο για εσάς που έχετε επάγγελμα το σκύψιμο δεν χρειάζεται άλλο σκύψιμο με κατεβασμένα παντελόνια, η πολιτική γίνεται με αξιοπρέπεια και ήθος!         

Άδωνις για ΝΔ και Σαμαρά πριν την ένταξή του στην ΝΔ

 

Υ.Γ  Μια εβδομάδα πριν την έλευση Γεωργιάδη οι αρχές έκαναν την δουλειά τους δείχνοντας πόσο έτοιμοι είναι και με αστραπιαίες κινήσεις συγκροτήθηκαν ομάδες, βρέθηκαν εισαγγελείς και εντάλματα και όλα καλά, κάπως έτσι η εγκληματικότητα έλαβε τέλος…. Άντε και στα δικά μας! 

Διαβάστε περισσότερα

Υψηλής ποιότητας υπουργοί (και δημοσιογράφοι)...

 Λίγες μέρες μετά την τραγωδία στο Φαρμακονήσι ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη παραχώρησε συνέντευξη στον ραδιοφωνικό σταθμό «Σκάι».
Πριν από οποιοδήποτε σχόλιο, παραθέτουμε τον διάλογο που διημείφθη ανάμεσα στον υπουργό Νίκο Δένδια και στον διευθυντή του σταθμού Άρη Πορτοσάλτε.
Δένδιας: «…Η ποιότητα ή αν θέλετε η διαφορά κουλτούρας των μεταναστών που δεχόμαστε εμείς σε σχέση με άλλες χώρες είναι τραγική. Αλλιώς αντιμετωπίζει ας πούμε η Σουηδία τον μετανάστη από μια χώρα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ο οποίος συνήθως έχει ένα μορφωτικό επίπεδο, είναι ένας Ευρωπαίος υπό την ευρύτερη έννοια, και αλλιώς εμείς που αντιμετωπίζουμε μεταναστευτικές ροές από το Μπανγκλαντές, από το Αφγανιστάν, ανθρώπους που ανήκουν σε μία άλλη κουλτούρα. Δεν υποτιμώ κανέναν, αλλά είναι άνθρωποι που έρχονται από έναν άλλο κόσμο σε σχέση με τον δικό μας». 
Πορτοσάλτε: «Ναι, και μέσα σε μια γενική αμορφωσιά, μέσα από κοινωνικές συνθήκες τελείως διαφορετικές από τις δικές μας».
Δένδιας: «Εσείς μπορείτε να τα λέτε πιο καθαρά, εγώ είμαι υποχρεωμένος να τα λέω κωδικοποιημένα».
Πορτοσάλτε: «Σας αντιλαμβάνομαι. Μα προφανώς δεν είναι ρατσιστικό όλο αυτό, αλλά παράθεση της πραγματικότητας. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε την πραγματικότητα».
Δένδιας: «Εγώ, όταν μιλάω με τους Σουηδούς ας πούμε…»
Πορτοσάλτε: «Δεν μας έρχονται οι Ινδοί, με συγχωρείτε, κύριε Δένδια, δεν μας έρχονται οι πανεπιστημιακής εκπαιδεύσεως Ινδοί να αναλάβουν τη Πληροφορική της χώρας. Τι να κάνω τώρα; (…). Ούτε μας έρχονται οι Ινδοί γιατροί. Γιατί δεν έχουμε στο Εθνικό μας σύστημα Υγείας Ινδούς γιατρούς, οι οποίοι διαπρέπουν στη Βρετανία, ας πούμε ή και αλλού».
Δένδιας: «Αυτή είναι η δική μας ατυχία». 
Σχόλιο πρώτο: Ο γραπτός λόγος δεν μπορεί να αποδώσει ούτε το πάθος, ούτε το γενικότερο στυλ με το οποίο εκστομίστηκαν τα προηγούμενα. Αν και πολύ εύκολα μπορεί να βρεθεί το ηχητικό, τον επιλέξαμε εσκεμμένα. Θέλαμε να σας αφήσουμε να τα φανταστείτε…    
Σχόλιο δεύτερο: Καλό είναι να ενημερώσει κάποιος τον κ.Δένδια ότι στη Σουηδία (την οποία ζηλεύει για τους «ανώτερης ποιότητας» μετανάστες που δέχεται - σε αντίθεση με εμάς που μας έρχονται μετανάστες «ποιότητας τραγικής»…) την τελευταία διετία κατατέθηκαν 97.646 αιτήσεις ασύλου. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Μετανάστευσης της Σουηδίας, στην πρώτη θέση των μεταναστών που προσφεύγουν στη Σουηδία και αιτούνται άσυλο είναι οι προερχόμενοι από τη Συρία. Ακολουθούν οι μετανάστες από Ερυθραία, Σομαλία, Αφγανιστάν και Ιράκ. Οι μετανάστες από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης βρίσκονται εκτός της πρώτης δεκάδας. Συνεπώς και εκεί όπως και εδώ της ίδιας «τραγικής ποιότητας» είναι οι μετανάστες. Αν υπάρχει διαφορά αυτή έχει να κάνει, ενδεχομένως, με την «ποιότητα» των εκεί υπουργών με τους εδώ…
Σχόλιο τρίτο: Την τελευταία φορά που ήρθε στην Ελλάδα «πανεπιστημιακής εκπαιδεύσεως» Ινδός (που τόσο θα ήθελε να βλέπει στη χώρα μας ο Πορτοσάλτε) ήταν ο κύριος Shailendra Kumar Rai, τον Μάιο του 2012. Δυστυχώς τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν και τόσο ευνοϊκά γι’ αυτόν. Αν και καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Ινδίας, είχε ένα ελάττωμα: Ήταν… σκουρόχρωμος. Ως εκ τούτου, σε μια από τις φιλόξενες επιχειρήσεις του κ.Δένδια έξω από την ΑΣΟΕΕ, ο «Ξένιος Δίας» συνέλαβε και προσήγαγε τον κ.Shailendra Kumar Rai στο Αστυνομικό Τμήμα της Μιχαήλ Βόδα. Βλέπετε, παρότι πανεπιστημιακός ήταν και… μελαμψός. Αφέθηκε ελεύθερος μόνο μετά την παρέμβαση των ελληνικών πρυτανικών αρχών (δεν γνωρίζουμε αν το θέμα απασχόλησε τον Πορτοσάλτε στις εκπομπές του).
Σχόλιο τέταρτο: Οι συμμετέχοντες στην συνομιλία στον «Σκάι» απεφάνθησαν (οι ίδιοι) ότι «μα προφανώς δεν είναι ρατσιστικό όλο αυτό» που πρόσφεραν στους ακροατές τους. Αποφάσισαν, δε, και συμφώνησαν (ομόφωνα) ότι μίλησαν περίπου ως ζηλωτές της σχολής των  «κυνικών» καθότι το μόνο που έκαναν ήταν, όπως είπαν, να προβούν σε μια απλή «παράθεση της πραγματικότητας» (την οποία, βέβαια, κακοποίησαν)…
Ας αποφασίσει, λοιπόν, ο αναγνώστης:
α) Τι είδους κυνισμός είναι αυτός με τον οποίο διαποτίζεται το μυαλό και η ψυχή της ελληνικής κοινωνίας:
Είναι ο κυνισμός της ωμής ειλικρίνειας ως πεδίο οικοδόμησης των ανθρώπινων σχέσεων (που δίδασκαν οι κυνικοί φιλόσοφοι); 'Η μήπως είναι η κυνικότητα του κηρύγματος της υπαγωγής των ανθρώπινων σχέσεων στο καθεστώς της… ειλικρινούς (ταξικής και ρατσιστικής) ωμότητας;
β) Τι πλασάρεται - «κωδικοποιημένα» και μη - ως μοντέλο κοινωνικής συμβίωσης;
Ο κυνισμός της περιφρόνησης των συμβατικών κανόνων κοινωνικής συμβίωσης (που δίδασκαν οι κυνικοί φιλόσοφοι); Η μήπως η κυνικότητα της αναιδούς και απροκάλυπτης περιφρόνησης του βασικού κανόνα της κοινωνικής συμβίωσης - που δεν είναι άλλος από τον σεβασμό στην ανθρώπινη ύπαρξη…
email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Η φύση αντέχεται. Οι άνθρωποι; - ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Και ο Εγκέλαδος συνεχίζει να πολεμάει την Κεφαλονιά, και η τρικυμισμένη θάλασσα δυσχεραίνει την παροχή βοήθειας, και το δριμύ κρύο βασανίζει τους σεισμόπληκτους. Ολα αυτά, ωστόσο, θα μπορούσαν να τα αντέξουν οι Κεφαλονίτες. Καταλαβαίνουν άλλωστε ότι αποτελούν εκδηλώσεις της φύσης, τις οποίες αδυνατεί να καταστείλει η ανθρώπινη δύναμη. Μόνο να μειώσει τις επιπτώσεις τους μπορεί, όταν δρα φρόνιμα, προληπτικά, σχεδιασμένα, δίχως «ελληνικές ιδιαιτερότητες».

Με τις αντιξοότητες της φύσης, λοιπόν, θα μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα οι κάτοικοι του νησιού. Επιστρατεύοντας την πείρα τους στους σεισμούς, που θα ’λεγε κανείς ότι περνάει γονιδιακά από γενιά σε γενιά, και βέβαια το χιούμορ τους. Ιδιαίτερα οι Ληξουριώτες, που, αυτοσαρκαζόμενοι, δεν έπαψαν να πιστεύουν πως είχε δίκιο ο συντοπίτης τους Ανδρέας Λασκαράτος όταν άρχιζε το χαριτωμένο ποίημά του «Γιατί τα τάλαρα τα λένε τάλαρα» με τη διαβεβαίωση πως η γενέτειρά του τιμάται όλως ιδιαιτέρως από τις ουράνιες δυνάμεις, που μόνον αυτήν έχουν ονομαστί καταγεγραμμένη στα κοσμογονικά κιτάπια τους: «Οντις έπλασε ο Θειός την οικουμένη, / το Ληξούρι, και τόσους άλλους τόπους...».

Ηδη άλλωστε οι Κεφαλονίτες χρησιμοποιούν το χιούμορ τους, που κι αυτό φαίνεται πως είναι συστατικό του αίματός τους, για να πουν ό,τι σαρκαστικό έχουν να πουν για την πολιτεία, αλλά και για να προσφέρει παραμυθία ο ένας στον άλλον. Είναι φανερό πως η ήδη εκδηλωμένη αλληλεγγύη τους, που δεν δυσκολεύτηκε να υπερφαλαγγίσει μ’ ένα χαμόγελο την κληρονομημένη τοπικιστική αντιπαλότητα (συνήθεια όλης της Ελλάδας, που ως προς αυτό φαίνεται ότι παραμένει χωρισμένη σε πόλεις-κράτη), είναι αυτή που πρωτίστως τους στηρίζει.

Τη φύση την αντέχουν λοιπόν. Με τους ανθρώπους είναι τα προβλήματα. Και όχι μονάχα με όσους δεν θα αργήσουν να ξεφυτρώσουν για να κερδοσκοπήσουν πάνω στον πόνο των άλλων. Αλλά και με όσους συλλέκτες ψήφων «πολιτικοποιούν» τις πληγές που άνοιξε ο σεισμός, αυτοσυστηνόμενοι ως οι καταλληλότεροι θεραπευτές τους. Και βέβαια με τους σεισμολόγους, που, αφού συγκρατήθηκαν τις πρώτες ημέρες, αρκούμενοι σε διαξιφιστικά υπονοούμενα, ανεβάζουν τώρα τον τόνο της έριδας. Λειτουργούν έτσι, εκ των πραγμάτων, σαν σπορείς φόβου. Ο κόσμος τούς ακούει προσηλωμένος, αφού ο σεβασμός του επιστημονικού λόγου δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Οταν όμως βλέπει τους ειδικούς να φιλονικούν, παρότι δεν βρίσκονται σε συνέδριο, ή να αποφεύγουν τη ευθύτητα, αμηχανεί και συγχύζεται.

Στρέφεται τότε για να φωτιστεί στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, κυρίως κανάλια και ραδιοσταθμούς. Και ανακαλύπτει (άλλη μία φορά) ότι εκεί οι εστίες πρόκλησης πανικού είναι πάμπολλες – και ασύδοτες. Το Διαδίκτυο μάλιστα, αντί να αποβεί μέσο ταχύτατης πληροφόρησης, χρησιμοποιείται δυστυχώς από ανωνυμογράφους ή ψευδωνυμογράφους σαν όργανο μαζικής τρομοκράτησης.

Εχουν κάτι ωραίες βλαστήμιες στην Κεφαλονιά, από τις οποίες δεν λείπει ούτε ο άγιός τους, ο Γεράσιμος. Τις ξέρουμε και από τον Καββαδία. Ας μην τους προκαλούμε λοιπόν. Γιατί δεν θα αργήσουν να τις εξαπολύσουν καταπάνω μας.

Διαβάστε περισσότερα

Το σύμπλεγμα της υποτέλειας

Στάθης Κουβελάκης

Κάποιο καλοκαίρι της τόσο μακρυνής πλέον προ-μνημονιακής εποχής, προσπαθούσα να εξηγήσω στον ξάδελφο στενού φίλου και παλαιού συντρόφου, ότι καθώς έφυγα για σπουδές στο εξωτερικό 18 χρονώ, η Ελλάδα μου λείπει και ότι έρχομαι όσο πιο συχνά μπορώ, ειδικά όταν έχω διακοπές. Ενώ μιλούσα, ο ανθρωπος αυτός, δικηγόρος στο επάγγελμα και για αρκετά χρόνια μέλος του ΚΚΕ, με κοιτούσε με κάποια δυσφορία, που μου φαινόταν ανεξήγητη. Η απάντησή του ήταν περίπου η εξής: «E αυτό δεν το καταλαβαίνω. Τι έρχεσαι να κάνεις εδώ, η Ελλάδα είναι η χειρότερη χώρα. Αν ήμουν στη θέση σου, το τελευταίο πράγμα που θα έκανα είναι να περνάω εδώ τις διακοπές μου». Σταμάτησε προς στιγμήν και η έκφραση του προσώπου του άλλαξε απότομα προς το επιθετικό: «αλλά έτσι είστε εσείς έξω, μεγάλα κορόϊδα. Δουλεύετε σαν μ… και περιμένετε να έρθουν οι διακοπές. Ενώ εμείς εδώ περνάμε υπέροχα όλο το χρόνο και πουλάμε αέρα κοπανιστό. Γι αυτό κι εμείς οι Ελληνες είμαστε οι πρώτοι».

Τα λόγια αυτά μου αποτυπώθηκαν έντονα και τα έχω έκτοτε ξανασκεφτεί πολλές φορές. Αυτό το δείγμα διχασμένης συνείδησης μου φαίνεται ότι αποτυπώνει με τον πιο παραδειγματικό τρόπο αυτό που θα ονόμαζα «το σύμπλεγμα της υποτέλειας». Η μορφή που παίρνει είναι αυτή ενός «διπλού (και φαινομενικά αντιφατικού) δεσμού» (double bind): από τη μία πλευρά, το υποκείμενο αποδέχεται και εσωτερικεύει τον τρόπο με τον οποία ο Ετερος, επί του προκειμένου ο «δυτικοευρωπαίος» τον αντιμετωπίζει (ή που θεωρεί ότι τον αντιμετωπίζει). Βλέπει δηλαδή τον εαυτό του διαρκώς με τα μάτια του Αλλου, και υπερθεματίζει σ’αυτή τη στάση. Αυτό τον οδηγεί όμως σε μια πλήρη απαξίωση του εαυτού του, μια θέση που είναι αφόρητη καθότι ισοδυναμεί με την απώλεια κάθε έννοιας αυτονομίας και εν τέλει υποκειμενικότητας. Γι αυτό και αντιδρά αντιστρέφοντας το πρόταγμα, το στερεότυπο που προβάλλει πάνω του ο Ετερος, αλλάζοντας όμως το πρόσημό του: «ναι, όντως, είμαι ένας Νότιος, τεμπέλης, απατεώνας και καλοπερασάκιας αλλά σ’αυτήν ακριβώς την καπατσοσύνη έγκειται και η ανωτερότητά μου έναντι όλων του «κουτόφραγκων» που έρχονται να μου πουλήσουν μούρη». Μόνο που η αντιστροφή ενός σχήματος αποτελεί κι αυτή μια μορφή επικύρωσής του, άρα αναπαραγωγής του αρχικού διλημματικού αδιέξοδου. Και έτσι συνεχίζεται η σχιζοφρένεια αυτής της χαρακτηριστικής μορφής αλλοτριωμένης συνείδησης που αποτελεί την υποκειμενική όψη της αναπαραγωγής της σχέσης υποτέλειας από την πλευρά εκείνου που την υφίσταται.

ΤΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΟΥ «ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ» ΚΑΙ ΤΟΥ «ΕΞΕΥΡΩΠΑΪΣΜΟΥ»

Η άλλη επιλογή είναι βέβαια να αποβάλει το εν λόγω υποκείμενο όλα τα χαρακτηριστικά που ορίζουν αυτή τη διαφορετικότητα και να ταυτιστεί πλήρως με τον Ετερο, γινόμενος ο ίδιος πλήρως «Δυτικοευρωπαίος». Εδώ βρίσκεται και το (ιδεολογικό) υπόβαθρο του προτάγματος του «εκσυγχρονισμού» και του «εξευρωπαϊσμού» της χώρας και των υπηκόων της – που υπονοεί ότι η αρχική κατάσταση ούτε «σύγχρονη» ούτε «ευρωπαϊκή» πρέπει να θεωρηθεί. Για κάποια στιγμή, αυτός ο πάγιος στόχος της κυρίαρχης ιδεολογίας από σύστασης του νεοελληνικού κράτους φάνηκε ότι είχε επιτευχθεί. Η «ισχυρή Ελλάδα» του Κώστα Σημίτη έμπαινε στο ευρώ, ισότιμο μέλος πλέον του κλαμπ των ισχυρών. Οι βαλκανικές χώρες γέμιζαν από παραρτήματα ελληνικών τραπεζών, τα εργοστάσια περνούσαν κι αυτά τα σύνορα, σε αντίθετη κατεύθυνση από τους ανθρώπους, που έρχονταν να δουλέψουν για έναν πενιχρό (στην καλύτερη περίπτωση) μισθό στα χωράφια, τα γιαπιά και τα σπίτια του νέου Ελντοράντο. Ο τρόπος δε που τους αντιμετώπιζαν οι γηγενείς πιστοποιούσε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι οι Ελληνες είχαν επιτέλους γίνει «προηγμένοι Δυτικοευρωπαίοι». Οχι μόνο είχαν ευρώ και αστραφτερά αυτοκίνητα αλλά ήταν επιπλέον εξ’ίσου ρατσιστές με τους Γάλλους, τους Γερμανούς ή τους Σκανδιναβούς. Ακόμη και η Αθήνα «εξευρωπαϊστηκε» αποκτώντας κι αυτή, με τη σειρά της, υποβαθμισμένες γειτονιές όπου στιβάζονται μετανάστες και δημιουργούνται οι συνθήκες για αντιμεταναστευτικά πογκρόμ αντίστοιχα αυτών του Λονδίνου του 1958 (οι «ταραχές του Νότινγκ Χιλλ»), της Μασσαλίας του 1973 ή, πιο πρόσφατα (2001), του Μπράντφορντ.
Η ευφορία αυτή κράτησε όμως λίγο, όσο και η αναπτυξιακή φούσκα της δεκαετίας 1995-2005, που τροφοδοτήθηκε από τον υπερδανεισμό και τη συμμετοχή στο μεγάλο φαγοπότι της χρηματιστικοποιημένης οικονομίας. Πριν ακόμη από το Μνημόνιο, οι σκηνές της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008 ήταν αρκετές για να χαρακτηρισθεί από τα Δυτικά ΜΜΕ η Ελλάδα ως «βαλκανική χώρα», που «δεν έφτασε ακόμη στο στάδιο του κράτους δικαίου» και που παρά την προσπάθεια ένταξης στην «Ευρώπη» παραμένει μια «αρχαϊκή κοινωνία» βουτηγμένη στην («ανατολίτικη» προφανώς) διαφθορά και στασιμότητα (1) . Αυτά τα «οριενταλιστικά» στερεότυπα (2) ξαναβγήκαν στην επιφάνεια την άνοιξη του 2010 με την ένταξη της χώρας στο Μνημόνιο, ένα πρωτοφανές πείραμα για τα δεδομένα Δυτικοευρωπαϊκής χώρας. Η Ιρλανδία και η Πορτογαλία δεν άργησαν βέβαια να ακολουθήσουν κι αυτές τον ίδιο δρόμο αλλά για αρκετούς μήνες η εικόνα των τεμπέληδων, διεφθαρμένων και φοροφυγάδων Ελλήνων κυριαρχούσε απόλυτα στα δυτικο-ευρωπαϊκά ΜΜΕ. Ακόμη κι η ένταξη στην ευρωζώνη αποκαλύφθηκε ότι είχε επιτευχθεί χάρη στην «δημιουργική λογιστική» που είχε προσφέρει η Γκόλντμαν Ζακς στην κυβέρνηση Σημίτη.

ΠΕΡΙΠΟΥ… ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΑΝΤΩΣ “ΔΥΣΗ”

Η Ελλάδα ξαναέβρισκε λοιπόν τη θέση στην οποία την κατατάσσει ο κυρίαρχος ευρωπαϊκός λόγος από τότε που υπάρχει ως ανεξάρτητο κράτος: αυτήν μιας χώρας της Νοτιοανατολικής περιφέρειας της Ευρώπης, στο άκρο αυτής της «γκρίζας ζώνης» που είναι τα Βαλκάνια. Ευρώπη μεν αλλά όχι ακριβώς, και πάντως όχι «Δύση». Η εικόνα αυτή έχει ένα μεγάλο ιστορικό βάθος και, στην περίπτωση ειδικότερα της Ελλάδας, παίρνει τη μορφή του διχασμού μεταξύ της «ένδοξης Αρχαιότητας», «πραγματικός κληρονόμος» της οποίας θεωρείται όμως ότι είναι η Δύση, και του μίζερου, βαλκανικού και εν μέρει τουλάχιστον ανατολίτικου παρόντος. Ιδού για παράδειγμα τι εντολές έδινε στις 11 Δεκέμβρη 1794 στον πρόξενό του στη Θεσσαλονίκη το ανώτατο όργανο της Γαλλικής Επαναστατικής κυβέρνησης: «να εξεταστεί ποιός είναι ο χαρακτήρας αυτού του ξεπεσμένου (dégradé) λαού, σε ποιό βαθμό έχει διατηρήσει τα ίχνη των Ελλήνων του Μεγαλέξανδρου, τι είδους ομοιότητα υπάρχει μεταξύ τους και αν παραμένει δυνατό να δημιουργηθούν συν τω χρόνω οι συνθήκες που θα του ξαναδώσουν την παλαιά του ενέργεια και θα ξαναζωντανέψουν το πνεύμα των Αρχαίων Ελλήνων». Ασφαλώς θα ήταν ένα λάθος συμετρικό του οριενταλίστικου στερεότυπου να θεωρήσουμε ότι η εικόνα της Ελλάδας που έχουν διαμορφώσει οι (Δυτικο)Ευρωπαίοι παρέμεινε αναλλοίωτη στον χρόνο. Ας μην ξεχνάμε ότι στην μετεμφυλιακή περίδο η Ελλάδα ήταν το προχωρημένο φυλάκιο του Δυτικού στρατόπεδου, η χώρα όπου είχε επιτυχώς αναχαιτισθεί η επέκταση του «εξ’Ανατολών» προερχόμενου «κομμουνιστικού κινδύνου». Το γεγονός παραμένει όμως ότι η ίδια η έννοια της «Ευρώπης» όπως έχει διαμορφωθεί ιστορικά δεν μπορεί να διαχωριστεί από μια ιεραρχημένη αναπαράσταση του κόσμου (άρα και της ανθρωπότητας), τόσο «εσωτερικά» όσο και «εξωτερικά». «Εσωτερικά» γιατί όλοι οι Ευρωπαίοι δεν είναι ίσοι, γιατί δεν θεωρούνται εξ’ίσου Ευρωπαίοι. Κάποιοι είναι περισσότερο «Ευρωπαίοι» από άλλους, και αυτό το όριο χωρίζει το Βορρά από το Νότο της Γηραιάς Ηπείρου και, ίσως ακόμη περισσότερο, το «ανατολικό» από το «δυτικό» μέρος, όπου αυτοί οι προσδιορισμοί δεν είναι αυστηρά γεωγραφικοί αλλά πρωτίστως γεωπολιτικοί και πολιτισμικοί. Η Σλοβενία και η Κροατία θεωρούνται πλέον για παράδειγμα «δυτικές», όχι βέβαια σαν τη Γαλλία ή την Γερμανία αλλά περισσότερο από την Ελλάδα και σίγουρα από τη Σερβία. Οσο για την «εξωτερική» ιεραρχία, η Ετερότητα έναντι της οποίας η Ευρώπη όρισε την υπόστασή της ήταν αυτή ενός κατώτερου και κατά κανόνα άξιου αποικιοποίησης Αλλου. Το «σύμπλεγμα της υποτέλειας» διαπότισε βαθειά την ελληνική κοινωνία γιατί απετέλεσε βασικό χαρακτηριστικό της κυρίαρχης τάξης, του κράτους της και της ελίτ, και πρωτ’απ’όλα της διανόησης που ταυτίστηκε μαζί τους. Οταν βρέθηκαν σε θέση να διεκδικήσουν την αντι-ηγεμονία οι λαϊκές και επαναστατικές δυνάμεις της νεοελληνικής κοινωνίας μπόρεσαν να το αμφισβητήσουν στο βαθμό που επεξεργάστηκαν τη δική τους «εθνική-λαϊκή» (σύμφωνα με τον όρο του Γκράμσι) αφήγηση που συνέδεε σε μια νέα οικουμενικότητα τις αγωνιστικές παραδόσεις του ελληνικού λαού με αυτές της Ευρώπης αλλά και όλου του υπόλοιπου κόσμου, δίνοντας νέο νόημα σε αυτές τις αναφορές. Αυτό ακριβώς οφείλουν να κάνουν και τώρα, τη στιγμή που ο ευρωπαϊστικός λόγος δεν έχει να προσφέρει τίποτε περισσότερο από μια υστερική εκστρατεία φόβου που προσπαθεί να αναδείξει ένα φετιχοποιημένο «κοινό νόμισμα» σε ύστατο καταφύγιο ενός ιδεώδους που καταρρέει.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1.Χαρακτηριστικό δείγμα το εντιτόριαλ της γαλλικής Λε Μοντ της 10ης Δεκεμβρίου του 2008.
2.«Οριενταλισμός» ονομάζεται ο λόγος, συχνά με επιστημονικές αξιώσεις, περί «Ανατολής» που διαμορφώνεται στην ευρωπαϊκή Δύση τον 19ο αιώνα και χαρακτηρίζεται από έντονα αποικιοκρατικά και ρατσιστικά στερεότυπα.
Πηγή: “Δρόμος της Αριστεράς”, το είδαμε στην Ίσκρα

Διαβάστε περισσότερα