11η Συνάντηση Χορευτικών Μαθητικών

Πραγματοποιήθηκε με ιδιαίτερη επιτυχία η 11η Συνάντηση χορευτικών μαθητικών ομίλων των σχολείων (Γυμνάσια, Λύκεια, ΕΠΑ.Λ. και ΕΠΑ.Σ) της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του νομού Αιτωλοακαρνανίας.Η Συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο Υπαίθριο θέατρο του Αιτωλικού που κατακλύστηκε από  εκατοντάδες πολίτες και παρακολούθησαν μια εξαιρετική δουλειά  των σχολείων που συμμετείχαν.

Την εκδήλωση παρακολούθησε και ο Δήμαρχος της Ι.Π. Μεσολογγίου Κατσούλης Παναγιώτης, ο Διευθυντής Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Παλαιολόγος Ιάκωβος, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου της Ι.Π. Μεσολογγίου,  Κασαβέτης Γεώργιος, ο αντιδήμαρχος της Ι.Π. Μεσολογγίου για θέματα Παιδείας Καβάγιας Αριστείδης, ο πρόεδρος της Δημοτικής Ενότητας Αιτωλικού, Φούντας Δημήτριος,  ο πρόεδρος της Α΄ΕΛΜΕ Αιτωλοακαρνανίας Κατσαρός Κωνσταντίνος, ο πρώην προΪστάμενος του Γραφείου Φυσικής Αγωγής  του νομού Αιτωλοακαρνανίας Μαντζουράτος Δημήτριος,  Δημοτικοί σύμβουλοι της Ι.Π. Μεσολογγίου, Διευθυντές σχολείων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές.      

Τα σχολεία που συμμετείχαν στους παραδοσιακούς χορούς ήταν δεκατέσσερα (14) με τετρακόσιους (400) μαθητές και τριάντα (30) εκπαιδευτικούς και συγκεκριμένα:

·         Γυμνάσιο Αιτωλικού

·         Γυμνάσιο Ματαράγκας

·         ΕΠΑΣ Αγρινίου

·         Γυμνάσιο Αντιρρίου

·         ΓΕΛ Αμφιλοχίας

·         ΓΕΛ Ευηνοχωρίου

·         1ο ΓΕΛ Ναυπάκτου

·         Γυμνάσιο Ευηνοχωρίου

·         4ο Γυμνάσιο Αγρινίου

·         ΓΕΛ Νεοχωρίου

·         1ο Γυμνάσιο Μεσολογγίου

·         1ο ΓΕΛ Μεσολογγίου

·         ΕΠΑΣ Μεσολογγίου

·         ΓΕΛ Αιτωλικού

Τρία (3) σχολεία συμμετείχαν με μοντέρνους χορούς, συγκεκριμένα:

·         Γυμνάσιο Αιτωλικού

·         Γυμνάσιο Αντιρρίου

·         ΓΕΛ Ευηνοχωρίου

Οι χοροί που χόρεψαν οι μαθητές και μαθήτριες των σχολείων ήταν από όλη την Ελλάδα:  Νησιά Αιγαίου, Ήπειρο, Θεσσαλία, Κρήτη, νησιά Ιονίου, Ανατολική Ρωμυλία καθώς επίσης και λαϊκούς χορούς.

Συντονιστής της εκδήλωσης ήταν ο Υπεύθυνος Σχολικών Δραστηριοτήτων κύριος Καλογεράς Παύλος ο οποίος στην ομιλία είπε τα εξής:

Σας καλωσορίζουμε στην 11η Συνάντηση Μαθητικών Χορευτικών Ομίλων του νομού μας  και σας ευχαριστούμε που μας τιμάτε με την παρουσία σας.

Διεξάγεται σήμερα η 11η Συνάντηση Μαθητικών Χορευτικών Ομίλων  που συνδιοργανώθηκε από το Δήμο Μεσολογγίου, το Γραφείο Σχολικών Δραστηριοτήτων της  Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του νομού Αιτωλοακαρνανίας και με την ενεργό οργανωτική συμπαράσταση του Γυμνασίου Αιτωλικού.  Γι’ αυτό οι οργανωτές εκφράζουν τις ευχαριστίες τους προς τον Διευθυντή του σχολείου κύριο Ρόμπολα Κωνσταντίνο και το σύλλογο των καθηγητών που βοήθησαν στην προσπάθεια αυτή.

«Ο χορευτής», γράφει ο Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος, «με τα χείλη και τα μάτια γεμάτα κρασί, καταϊδρωμένος, κατασκονισμένος, ένας σταυρωμένος Διόνυσος, ένας φτωχός Σειληνός, εκείνη τη στιγμή του χορού του, χωρίς να το ξέρει, ξαναβρίσκει τις ρίζες του, ξαναγυρίζει στην πρωτόγονη όρχηση που ήταν γεμάτη θεό και δίψα της γης, γεμάτη ένστικτο.  Με το χορό, μια κατάσταση γεμάτη ενέργεια και ζωτικότητα, εκτονώνεται το περίσσευμα της συγκίνησης».

Για εμάς λοιπόν, ο χορός είναι έκφραση, κίνηση, ρυθμός και τέχνη.  Γι’ αυτό και δεν τον αντιμετωπίζουμε μόνο σαν βήματα και φιγούρες, αλλά σαν έναν ζωντανό οργανισμό με δική του ζωή και ιστορία.

Και η ιστορία της 11η συνάντησης Χορευτικών Μαθητικών Ομίλων ξεκίνησε με πολύ ενθουσιασμό πριν έντεκα (11) χρόνια και εδραιώθηκε ως θεσμός μεγάλου πολιτιστικού ενδιαφέροντος.

Η αθρόα συμμετοχή σχολείων, η προσέλευση τόσων πολλών θεατών, φίλων του χορού και γονέων που αγκάλιασαν την προσπάθεια των παιδιών τους, επιτρέπει την έκφραση αισιοδοξίας πως η παράδοση ως ζώσα πραγματικότητα βιώνεται άμεσα από τη νέα γενιά.

Πρωταρχικός μας σκοπός παραμένει μέσα από το χορό να δοθεί ποιοτική και αναβαθμισμένη η δυνατότητα στους μαθητές, εκπαιδευτικούς και σχολεία να παρουσιάσουν δημόσια τη δουλειά τους.

Σε μια εποχή που η εκπαιδευτική κοινότητα αλλά και ολόκληρη η ελληνική κοινωνία περνάει πάρα πολύ δύσκολα είμαστε παρόντες και αναδεικνύουμε το σχολείο της συμμετοχικότητας, της ευαισθησίας, του συναισθήματος, της φαντασίας, της ανεκτικότητας, της υπευθυνότητας, ένα σχολείο που ανοίγει δρόμους με «λογισμό και  μ’ όνειρο».   

Οφείλουμε να κρατήσουμε και να ενισχύσουμε αυτόν τον θεσμό για να μπορούμε κάθε χρόνο να καμαρώνουμε τα παιδιά μας σ’ αυτό το πανηγύρι χαράς και δημιουργίας.

Διαβάστε περισσότερα

Σκάνδαλο με την ΝΕΡΙΤ

πιτσιρικος

Το σήμα της ΝΕΡΙΤ εμφανίστηκε σήμερα το πρωί στις συχνότητες της ΕΡΤ. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, η εκπομπή σήματος της ΝΕΡΙΤ σχετίζεται με τη συνάντηση των τριών πολιτικών αρχηγών και τις δηλώσεις που θα κάνουν αμέσως μετά.
Κανείς δεν γνωρίζει αν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος θα βγάλει διάγγελμα πριν την συνάντηση ή αν θα μιλήσει μετά μαζί με τον Παττακό και το Μακαρέζο.
Για την ώρα, στην Αθήνα, στη συχνότητα της ΝΕΡΙΤ εμφανίζονται μπάρες και πέφτουνε κατάρες.
Εν τω μεταξύ, σάλος έχει ξεσπάσει επειδή στην Κρήτη η ΝΕΡΙΤ προβάλλει τσόντες.
Αυτή την ώρα, η ΝΕΡΙΤ στην Κρήτη προβάλλει μια τσόντα με τον τίτλο «Success Story», με πρωταγωνιστή έναν πιτσαδόρο που θέλει να γίνει πρωθυπουργός.
Στο κάτω δεξιά μέρος της οθόνης, ανακοινώνεται πως η επόμενη ταινία θα είναι το βίντεο Ζαχόπουλου.

Διαβάστε περισσότερα

To YouTube παρέλυσε τον πιανίστα

«To YouTube καταστρέφει τη μουσική!» έσπευσε να αποφανθεί ο διάση μος Πολωνός πιανίστας της κλα­σικής μουσικής Κρίστιαν Ζίμερμαν, καλλιτέχνης με πολιτικές ανησυχίες, κατά τεκμήριο προοδευτικός. Ο Ζίμερμαν, μεταξύ άλλων, υπέστη έναν ταπεινωτικότατο εξευτελισμό λίγο μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της Αλ Κάιντα στις ΗΠΑ, τον Σεπτέμβριο του 2001, όταν - σκέτη εξουσιοφρένια... - οι αρχές στο αεροδρόμιο «JFK» της Νέας Υόρκης του... διέλυσαν ένα πανάκριβο πιάνο. Κάποιος πανίβλακας πράκτορας έκρινε ότι «η κόλλα μυρίζει πολύ, σαν ουσία εκρηκτικών»!

Ο Ζίμερμαν έριξε κάτι... γαλλικά και αρνείτο για χρόνια να παίξει στην Αμερική, τουλάχιστον όσο πρόεδρος ήταν ο ανεκδιήγητος Τζορτζ Μπους υιός. Επίσης έχει διακόψει κονσέρτο, στο Λος Άντζελες το 2009, για να δι­αμαρτυρηθεί εναντίον της λεγόμενης «αντιπυραυλικής ασπίδας» που το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ σχεδίαζαν να εγκατα­στήσουν (και) στην πατρίδα του την Πολωνία.

Άρα, δεν πρόκειται για κάποιον «ακάτεχο», που λένε και στην Κρήτη. Πρόσφατα η οργή του είχε ως αφορμή το ότι πήρε χαμπάρι έναν ακροατή να τον μαγνητοσκοπεί με το κινητό του, σε κονσέρτο στην Έσση της Γερμανίας. Σταμάτησε και ζήτησε από τον ακροατή να κλείσει το τηλέφωνο - κάμερα. Εκείνος υπάκουσε, αλλά ήταν πια αργά. Μαγεία και καλή διάθεση είχαν χαθεί. Ο 56χρονος Ζίμερμαν έπαιξε λίγο ακόμη και... ξενέρωσε. Σηκώθηκε κι έφυγε, με χίλια παρακάλια ξαναγύρισε και ολοκλήρω­σε βιαστικά χωρίς ανκόρ. Έβγαλε λόγο φιλιππικό εναντίον του YouTube και όσων ανεβάζουν μουσικές στον δημοφιλέστατο ιστότοπο. Κι εκεί, κατά την ταπεινή μας γνώμη, άρχισαν τα φάουλ.

Σύμφωνοι, πολλές φορές η ερασιτεχνικότητα των βίντεο στο YouTube είναι εις βάρος της ποιότητας του θεάματος και της απόλαυσης. Δύο θέματα τίθενται εδώ. Πρώτον, τα πνευματικά δικαιώματα και ο έλεγχος του αποτελέσματος. Γι’ αυτό, μία λύση υπάρχει: οι διοργανωτές των συναυλιών να απενεργοποιούν τα κινητά των θεατών. Γίνεται σχετικά εύκολα με συστήματα ασύρμα­της παρεμβολής, χωρίς την άγαρμπη προσωρινή κατά­σχεση της συσκευής.

Όμως το δεύτερο θέμα είναι πιο περίπλοκο και πολύ πιο σοβαρό. Τι παρέλυσε τα δάχτυλα του πιανίστα; Μάλλον ο φόβος ότι δεν θα εισπράξει δεκάρα τσακιστή από την κοινοποίηση μιας συναυλίας. Γιατί όλα τα άλλα είναι υπέρ του! Δικοί του θαυμαστές δεν τον αναζητούν στο YouTube; Δικές του ερμηνείες δεν παρηγορούν μια στρατιά πιστών; Το δικό του όνομα και το δικό του έργο δεν φτάνει σε κάθε υπολογιστή, ταμπλέτα, κινητό; Το YouTube έχει ήδη αλλάξει εντελώς τον τρόπο που δισεκατομμύρια άνθρωποι ακούν και «βλέπουν» τη μουσική. Η απαγόρευση της ιδιωτικής μαγνητοσκό­πησης μιας συναυλίας έχει χαρακτήρα ντοκουμέντου. Κι όσο η ποιότητα των συσκευών βελτιώνεται, τόσο το άλλοθι του «κακού βίντεο» θα καταπίπτει.

Συμβαίνει κάτι κοσμογονικό: ποτέ άλλοτε στην Ιστορία της ανθρωπότητας τόσο πολλή μουσική (λόγος, ιδέες, προϊόντα τέχνης) δεν έχει διακινηθεί ανέξοδα και δυναμικά, αγγίζοντας ένα τεράστιο παγκόσμιο κοινό. Το ψηφιακό ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

Διαβάστε περισσότερα

Από τους «εθνοσωτήρες» του 1967 -74 στους νυν «διασώστες»...

Δέκα επισημάνσεις για ο σύνθημα «από την εποχή της χούντας είχαμε να δούμε τόση δημοκρατία»
Διονύσης Ελευθεράτος

(Δημοσιεύθηκε στο «Πριν», την Κυριακή 26 Μαίου)

Τς, τς, τς... Οποία λαϊκίστικη κακοήθεια... «Από την εποχή της χούντας είχαμε να δούμε τόση δημοκρατία», διατείνεται το σύνθημα. Για να καταστεί εμφανής η συντριπτική υπεροχή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, επισημαίνουμε δέκα σημεία.

ΠΡΩΤΟ: Επί χούντας απολύονταν δημόσιοι υπάλληλοι, εάν τα «λαγωνικά» του καθεστώτος τους θεωρούσαν «αντεθνικά στοιχεία» που κακώς είχαν «τρυπώσει» σε κρατικές θέσεις. Τώρα όμως δεν αρκεί το φρόνημα. Πρέπει το μίασμα να υποπέσει και σε «αντικοινωνική» πράξη, προτού βρεθεί σε «αναγκαστική αργία» (δημοκρατία «άλφα –άλφα») και προγραφεί ως «επίορκος». Γιατί «επίορκος»; Ε, φαίνεται ότι οι εργαζόμενοι στο δημόσιο, κάπου, κάποτε είχαν ορκιστεί ότι δεν θα διαδήλωναν εναντίον του Μνημονίου ή του Φούχτελ. Ούτε θα συμμετείχαν σε δημοτικές κινητοποιήσεις για την προστασία παραλίων από καταπατητές – σαν κοινοί «εχθροί της επιχειρηματικότητας». Ούτε, ούτε, ούτε...

Ούτε εμείς όμως είμαστε βέβαιοι ότι για τις «καρατομήσεις» θα διατηρηθεί επ’ άπειρον αυτό το μεγαλόψυχο - αν και ολίγον «γραφειοκρατικό»- προαπαιτούμενο, η δράση. Ποιός ξέρει, ίσως ...αναπτυχθεί περαιτέρω η λογική του Θ. Πάγκαλου, ο οποίος πέρσι, προσδιορίζοντας τις μεγάλες πληγές του δημοσίου, ανέφερε ότι οι μισοί υπάλληλοι «ψήφισαν Τσίπρα, Καμμένο, ή Μιχαλολιάκο». Σκεφθείτε πόσα «θαύματα» θα έκανε ένας φορέας «αξιολόγησης» των δημοσίων υπαλλήλων, με νοοτροπία Πάγκαλου...

ΔΕΥΤΕΡΟ: Η χούντα καμάρωνε με αγριότερη χαρά για την «παγωμάρα» και τον φόβο των «κάτω». Παπαδόπουλος, Απρίλιος 1967: «Απόλυτος ηρεμία επικρατεί καθ’ άπασαν την Επικράτειαν. Δεν κινείται, κατά το κοινώς λεγόμενον, ούτε κουνούπι». Μιλώντας προσφάτως στη «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», ο Γ. Στουρνάρας επέδειξε κάποιο τακτ: «Αποκαταστάθηκε αρκετή ησυχία... Κατά κανένα τρόπο δεν βρισκόμαστε κοντά σε έκρηξη... Μόνο στο δημόσιο τομέα υπάρχουν ακόμη διαμαρτυρίες».

Αλήθεια, προσέξατε ποιο «δικαίωμα» αρνούνται να ασκήσουν οι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα των ...φημισμένων συνδικαλιστικών ελευθεριών; Να «κουνηθούν», να απολυθούν, να λάβουν κάποια αποζημίωση, αντί να ζουν - πολλοί εξ αυτών- με «έναντι». Ναι, τέτοια ευκαιρία θυσιάζουν, επειδή «βλέπουν φως στην άκρη του τούνελ».

ΤΡΙΤΟ: Τότε υπήρχαν δυο τρισκατάρατα «συν», οι «συμπαθούντες» και «συνοδοιπόροι» των αναρχοκομμουνιστών. Τώρα προβάλλει ένα: «Συντεχνίες». Καθένας μας ανήκει σε μία και «ξεσκεπάζεται» κάθε φορά που «σηκώνει κεφάλι». Σε βάθος χρόνου, ούτε οι άνεργοι θα αποφύγουν το στίγμα- ιδίως αν λαμβάνουν επίδομα. Δείτε το, όμως, αλλιώς: Μήπως είναι ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης να εντάσσονται όλοι σε «συντεχνίες», όπως ακριβώς ανήκουν σε μια ΔΟΥ ή ένα δήμο; Θέλει σκέψη το πράγμα...

ΤΕΤΑΡΤΟ: Τον Μάιο του 1973 επισκέφθηκε την Κίνα ο χουντικός αντιπρόεδρος Ν. Μακαρέζος. Το ταξίδι του «γέννησε» στην Ελλάδα αρκετά ανέκδοτα. Σύμφωνα με το πλέον διαδεδομένο, κάποια στιγμή ρώτησε ψιθυριστά τον κινέζο πρωθυπουργό Τσου Εν Λάι: «Έχετε αντιφρονούντες εδώ;». Ο Τσου Εν Λάι απάντησε: «Μπα, όχι πολλούς, κάπου δέκα εκατομμύρια». Κι ο Μακαρέζος ανακουφισμένος: «Α, εντάξει, περίπου τόσους έχουμε κι εμείς στην Ελλάδα».

Κατά μια διαβολεμένη ημερολογιακή σύμπτωση, ο Α. Σαμαράς επισκέφθηκε την Κίνα τον Μάιο του 2013. Ηγέτης κύρους αυτός, συνδέθηκε μόνο με ένα ανέκδοτο, συντομότατο. Το διατύπωσε μάλιστα ο ίδιος: «Success Story». Εάν για τη συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας αυτές οι δύο λέξεις ηχούν ακατάληπτες, «σαν κινέζικα», ο λόγος δεν είναι ασφαλώς η άγνοια των αγγλικών.

Εάν πάλι το «Success Story» χρειάζεται κάποιον παιάνα, θα προτείναμε ένα ποπ τραγούδι που προηγήθηκε της επίσκεψης Μακαρέζου στην Κίνα. «Ήθελα να’ μουν βασιλιάς στα παραμύθια της γιαγιάς», τραγουδούσαν οι «Νοστράδαμος» το ’72. (Το ρεφρέν αναφέρει πως η γιαγιά μας άφησε χρόνους, αλλά αυτό ουδεμία σχέση έχει με την κατάσταση του ΕΟΠΥΥ ή τις πετσοκομμένες συντάξεις- ΟΚ;).

ΠΕΜΠΤΟ: Αντί να κάνεις νοθείες σε δημοψηφίσματα, όπως εκείνο του ’73, είναι «κομ ιλ φο» να υπερψηφίζεσαι κανονικά και την επομένη να ακυρώνεις τις βασικότερες προεκλογικές εξαγγελίες σου. Στοιχειώδες...

ΕΚΤΟ: Αντί του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» των συνταγματαρχών, τώρα ισχύει το «αποφασίζομεν και απαλάσσομεν» των διαδοχικών Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου: Απαλλάσσονται οι βουλευτές του κυβερνητικού μπλοκ από επιπρόσθετα πολιτικά και συνειδησιακά (;) βάρη. Έτσι ο «γύψος» γίνεται πιο ανάλαφρος.

Ορισμένοι «τυπολάτρες» βλέπουν καταστρατήγηση του Συντάγματος που ορίζει (άρθρο 44) ότι μόνο «σε έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί ύστερα από πρόταση του υπουργικού συμβουλίου να εκδίδει πράξεις νομοθετικού περιεχομένου». Υπερβολικές σχολαστικότητες. Όταν η κυβέρνηση κρίνει πως η κατάσταση είναι μονίμως «επείγουσα» και προδιαγεγραμμένα «απρόβλεπτη», όλα επιτρέπονται. Όσα ο νοικοκύρης ξέρει, δεν τα σκαμπάζει των νομικών τ’ ασκέρι (κινέζικη παροιμία - τη σκέφθηκαν διδαχθέντες από τον Α. Σαμαρά).

ΕΒΔΟΜΟ: Με το στρατιωτικό της νόμο η χούντα απαγόρευε τις συναθροίσεις άνω των πέντε ατόμων. Η δημοκρατία όμως είναι τόσο «λαρτζ», ώστε δεν περιορίζει καν το πλήθος των χημικών που μπορούν να ριφθούν εναντίον διαδηλωτών. Ή έχουμε «πλέρια ελευθερία» ή δεν έχουμε, καημένε...

ΟΓΔΟΟ: Το 1970 οι «εθνοσωτήρες» όρισαν, με διάταξη στο ΝΔ 802, ότι δεν επρόκειτο να ασκηθεί δίωξη εναντίον υπουργού ή υφυπουργού του καθεστώτος, παρά μόνο εάν το αποφάσιζαν οι ... συνάδελφοί του. Για να έχουν απολύτως ήσυχο το κεφάλι τους, οι συνταγματάρχες «παρέγραψαν» και όλα τα εγκλήματα, «δια τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» οποιασδήποτε μελλοντικής Βουλής.
Εν συγκρίσει προς τους «εθνοσωτήρες», οι σημερινοί «διασώστες» της Ελλάδας επιδεικνύουν περισσότερο αλτρουισμό. Απόδειξη, η ψηφισθείσα στη Βουλή ποινική ασυλία στους τραπεζίτες, για τα θαλασσοδάνεια που χορήγησαν σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Δεν είναι αχάριστη η δημοκρατία, κύριοι...

ΕΝΑΤΟ: Η σημερινή δημοκρατία είναι ποιοτικά ανώτερη, συν τοις άλλοις επειδή αξιοποιεί τα τεχνολογικά κεκτημένα της εποχής. Η χούντα πχ δεν έκανε «φωτο- σοπ» σε θύματα βασανιστηρίων. Δεν υπέβαλε σε εξετάσεις DNA τους κατοίκους των Μεγάρων, οι οποίοι εξεγέρθηκαν τον Οκτώβριο του ’73 εναντίον των αναγκαστικών απαλλοτριώσεων που είχαν προγραμματιστεί στην περιοχή τους, για να εγκατασταθούν εκεί βιομηχανικές μονάδες.

Προσέξτε, όμως! Η δημοκρατία δεν είναι μονοδιάστατη. Εκεί που τη θεωρείς άκαρδο ρομπότ, να’ σου ο Ν. Δένδιας που διδάσκει τι σημαίνει φιλότιμο και ευθιξία. Δημοσίευσε ο «Γκάρντιαν» ρεπορτάζ για τα βασανιστήρια σε βάρος των συλληφθέντων στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο; Ωρυόταν ο υπουργός, προαναγγέλλοντας μήνυση. Καμία σχέση με τον Πατακό, που ξεμπέρδεψε εκστομίζοντας ένα «νόουαν τατσντ δεμ» όταν οι ξένοι δημοσιογράφοι τον ρώτησαν αν ξυλοκοπούνταν οι πολιτικοί κρατούμενοι.

Λεπτομέρεια: Τελικά, δεν υπέπεσε στην αντίληψή μας μήνυση του Δένδια εναντίον του «Γκάρντιαν». Μην πείτε πως ο υπουργός «έκανε τον Κινέζο», διότι εφεξής αυτή η έκφραση στην Ελλάδα ενδέχεται να είναι ποινικά κολάσιμη, ως «αντι- επενδυτική». Προτιμήστε την εκδοχή πως ο μεγαλόψυχος Δένδιας σκέφθηκε ότι προέχει η ελευθερία του Τύπου.

ΔΕΚΑΤΟ: Η δημοκρατία είναι λιτή και απέριττη στις εκφράσεις της, όταν προαναγγέλλει λιτότητα για το εκάστοτε νέο έτος. Αρκεί η αντιπαραβολή του υπερφίαλου Παπαδόπουλου του Δεκεμβρίου 1968 προς τον περιεκτικό Στουρνάρα, τον Δεκέμβριο του 2012.

Παπαδόπουλος: «Ολιγώτερον θα φάγωμεν, κύριοι, ολιγώτερον θα απαιτήσωμεν υπέρ ημών, ολιγώτερον θα θέσωμεν εις την τράπεζαν δια την ικανοποίησιν των ιδικών μας αναγκών(...)Αντιληφθείτε το όλοι οι Έλληνες. Δεν είναι καιρός να επιδιώξωμεν την ικανοποίησιν εις ότι αφορά τον ευδαιμονισμόν».

Στουρνάρας: «Για πολλά χρόνια ήμασταν τζίτζικες, τώρα γινόμαστε μέρμηγκες».
Κατόπιν μάλλον πήγε για σούσι...

Διαβάστε περισσότερα

Στόχοι και Πορεία – Χόρχε Μπουκάϊ

Υπάρχει διαφορά μεταξύ των λέξεων : στόχος και πορεία και ο καλύτερος τρόπος για να την αναλύσουμε είναι μέσω της παρακάτω ιστορίας:

Πάει κάποιος μια μέρα στη θάλασσα για να κάνει μια βόλτα με το ιστιοφόρο του και, ξαφνικά, ξεσπά μια δυνατή καταιγίδα και παρασύρει ανεξέλεγκτα το σκάφος του στ’ ανοιχτά. Μες την καταιγίδα, ο άνθρωπος δεν βλέπει προς τα που πάει το ιστιοφόρο. Με κίνδυνο να γλυστρήσει και να πέσει από το κατάστρωμα, ρίχνει την άγκυρα για να μη συνεχίσει να τον παρασύρει ο άνεμος, και καταφεύγει στην καμπίνα του μέχρι να κοπάσει λίγο η καταιγίδα. Όταν πέφτει ο αέρας, βγαίνει ο άντρας από το καταφύγιό του και επιθεωρεί το σκάφος από την πρύμνη ως την πλώρη. Το εξετάζει σπιθαμή προς σπιθαμή, και με χαρά διαπιστώνει ότι το σκάφος είναι ανέπαφο. Η μηχανή δουλεύει μια χαρά, το κύτος δεν έχει υποστεί την παραμικρή ζημιά, τα πανιά είναι άθικτα, το πόσιμο νερό δεν έχει χυθεί και το τιμόνι λειτουργεί σαν καινούργιο.

Ο ιστιοπλόος χαμογελά και σηκώνει το βλέμμα του με την πρόθεση να ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής προς το λιμάνι. Κοιτάζει ψηλά ένα γύρω προς όλες τις κατευθύνσεις, αλλά παντού βλέπει μόνο θάλασσα. Συνειδητοποιεί πως η θύελλα τον έχει παρασύρει μακριά από την ακτή κι έχει χαθεί.

Αρχίζει ν΄απελπίζεται και να αγχώνεται.

Όπως συμβαίνει σε κάποιους ανθρώπους σε στιγμές υπερβολικά δυσάρεστες, ο άντρας αρχίζει να κλαίει και να παραπονιέται φωναχτά:

“Είμαι χαμένος, είμαι χαμένος…τι θ΄απογίνω…”

Και ενθυμούμενος ότι είναι ένας άνθρωπος με θρησκευτική παιδεία – όπως συμβαίνει μερικές φορές, δυστυχώς μόνο σε τέτοιες στιγμές – , λέει:

“Θεέ μου, είμαι χαμένος, βοήθησέ με Θεέ μου, είμαι χαμένος…”

Αν και μπορεί να φανεί ψέμα, γίνεται ένα θαύμα σ΄αυτή την ιστορία : ανοίγει ο ουρανός, εμφανίζεται ένας διάφανος κύκλος ανάμεσα στα σύννεφα, περνάει μια ακτίνα ήλιου, όπως στις ταινίες, και ακούγεται μια βαθιά φωνή (του Θεού;) που λέει:

“Τι σου συμβαίνει;”

Μπροστά στο θαύμα ο άντρας γονατίζει και παρακαλεί:

“Είμαι χαμένος, δεν ξέρω που βρίσκομαι, είμαι χαμένος, φώτισέ με, Κύριε. Πες μου που βρίσκομαι…Κύριε; Που βρίσκομαι;”

Εκείνη τη στιγμή η φωνή, απαντώντας στην απελπισμένη παράκληση, λέει:

“Βρίσκεσαι σε γεωγραφικό πλάτος 38 μοίρες νότια, γεωγραφικό μήκος 29 μοίρες δυτικά” κι αμέσως κλείνει ο ουρανός.

“Ευχαριστώ, ευχαριστώ…” λέει ο άντρας.

Μόλις όμως περνάει η πρώτη χαρά, το σκέφτεται λιγάκι και ξαναρχίζει να κλαίγεται ανήσυχος:

“Είμαι χαμένος, είμαι χαμένος…”

Συνειδητοποιεί ότι, ακόμα κι αν ξέρει που βρίσκεται, πάλι χαμένος είναι. Γιατί το να ξέρεις που βρίσκεσαι, δεν σου λέει τίποτα για να πάψεις να είσαι χαμένος.

Ο ουρανός ανοίγει ακόμη μια φορά:

“Μα, τι σου συμβαίνει επιτέλους;”

“Να, στην πραγματικότητα δεν με εξυπηρετεί σε τίποτα να ξέρω που βρίσκομαι… Αυτό που θέλω να ξέρω είναι που πάω. Σε τι ωφελεί να ξέρω που βρίσκομαι αν δεν ξέρω που πάω; Αυτό που με κάνει να είμαι χαμένος είναι ότι δεν ξέρω που πάω.”

“Ωραία”, λέει η φωνή, “πας στο Μπουένος Αιρες” και αρχίζει πάλι να κλείνει ο ουρανός.

Τότε, πιο γρήγορα τώρα πριν προλάβει να κλείσει τελείως ο ουρανός, λέει ο άντρας:

“Είμαι χαμένος, Θεέ μου, είμαι χαμένος και απελπισμένος…!”

Ανοίγει ο ουρανός για τρίτη φορά:

“Τι τρέχει πάλι;”

“Να…εγώ, ξέροντας που βρίσκομαι, και ξέροντας που πάω, συνεχίζω να είμαι χαμένος όπως και πριν, γιατί στην πραγματικότητα δεν ξέρω καν που βρίσκεται το μέρος όπου πάω!”

Η φωνή απαντάει:

“Το Μπουένος Άϊρες είναι 38 μοίρες….”

“Όχι, όχι, όχι!” αναφωνεί ο άντρας. “Είμαι χαμένος, είμαι χαμένος…Ξέρεις ποιό είναι το πρόβλημα; Συνειδητοποιώ ότι δεν φτάνει να ξέρω που βρίσκομαι και που πάω. Χρειάζεται να ξέρω ποιος είναι ο δρόμος για να φτάσω εκεί. Χρειάζομαι τον δρόμο”

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, πέφτει από τον ουρανό μια περγαμηνή δεμένη με μια κορδέλα.

Την ανοίγει ο άντρας και βλέπει έναν ναυτικό χάρτη. Επάνω αριστερά αναβοσβήνει ένα κόκκινο σημείο και από κάτω λέει:

“Βρίσκεστε εδώ.”

Και κάτω δεξιά, ένα γαλάζιο σημείο γράφει:

“Μπουένος Άϊρες “.

Με χρώμα φούξια φωσφορίζον, ο χάρτης δείχνει μια πορεία με πολλές ενδείξεις:

 δίνη

 ύφαλος

 βράχια…

και, φυσικά, σημειώνει την πλεύση που πρέπει να ακολουθήσει ο ήρωάς μας για να φτάσει στον προορισμό του.

Επιτέλους, ο άντρας είναι ευχαριστημένος. Γονατίζει, κάνει το σταυρό του και λέει:

“Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου…”

Ο άπειρος και άτυχος ήρωάς μας

Κοιτάζει τον χάρτη…

Βάζει μπροστά τη μηχανή…

Σηκώνει τα πανιά…

Κοιτάζει ολόγυρα…

Και λέει:

“Είμαι χαμένος, είμαι χαμένος!”

Ασφαλώς.

Ο κακομοίρης, συνεχίζει να είναι χαμένος.

Όπου κι αν κοιτάξει, παντού υπάρχει μόνο νερό, κι όλες μαζί οι πληροφορίες που έχει δεν του χρησιμεύουν σε τίποτα, αφού δεν ξέρει από που ν΄αρχίσει το ταξίδι.

Σ΄αυτήν την ιστορία ο άντρας βλέπει που βρίσκεται, ξέρει ποιος είναι ο προορισμός του, γνωρίζει τον δρόμο που συνδέει το σημείο που βρίσκεται με το μέρος που πηγαίνει, κι εντούτοις, κάτι του λείπει για να πάψει να είναι χαμένος.

Τι είναι αυτό που του λείπει;

Να ξέρει προς τα που πάει.

Τι θα έκανε ο κυβερνήτης ενός πλοίου για να καθορίσει την πορεία του;

Θα κοίταζε μια πυξίδα. Γιατί μόνο μια πυξίδα μπορεί να του δώσει αυτή την πληροφορία.

Τώρα που ξέρει που βρίσκεται, ξέρει που πάει κι έχει και τον χάρτη που τον κατευθύνει, τώρα, του λείπει η πυξίδα. Γιατί αν δεν έχει πυξίδα, με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να ξέρει προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί.

Άλλο πράγμα η πορεία και άλλο ο στόχος, ο προορισμός.

Ο στόχος είναι το σημείο άφιξης, ο δρόμος είναι το πως θα φτάσεις. Η πορεία είναι η γραμμή, η κατεύθυνση.

Η κατεύθυνση είναι απαραίτητη, έστω κι αν το μόνο που μπορεί να σου προσφέρει είναι να ξέρεις που πέφτει ο βορράς.

Αν καταλαβαίνει κανείς τη διαφορά μεταξύ πορείας και στόχου, αρχίζει να ξεκαθαρίζει πολλά πράγματα.

Ευτυχία είναι, η ικανοποίηση να ξέρεις ότι είσαι στον σωστό δρόμο.

Ευτυχία είναι η εσωτερική ηρεμία που νοιώθει αυτός που ξέρει προς τα που πάει η ζωή του.

Ευτυχία είναι η σιγουριά ότι δεν είσαι χαμένος.

Στην καθημερινή μας ζωή, οι στόχοι είναι τα λιμάνια όπου πρέπει να φτάσουμε, ο δρόμος είναι τα βοηθήματα που έχουμε στη διάθεσή μας για να τα καταφέρουμε, και τον χάρτη μας θα τον προσφέρει η πείρα.

Δεν αμφιβάλλω ότι έχει σημασία να ξέρουμε που βρισκόμαστε. Ωστόσο…χωρίς κατεύθυνση δεν υπάρχει δρόμος.

Είναι πιθανό, όταν βρίσκεται κανείς κοντά στον στόχο, να αισθάνεται ότι δεν είναι πια χαμένος. Όμως, αυτή η σιγουριά δημιουργεί δύο προβλήματα:

• 1. Πρέπει να περιορίζω την επιλογή μου αποκλειστικά στους στόχους που διαγράφονται μπροστά μου.
• 2. (και το πιο σοβαρό…) Τι γίνεται αφότου έχω φτάσει στον στόχο μου, ευτυχισμένος, ολοκληρωμένος, νοιώθοντας θαυμάσια και σε πλήρη αρμονία με τον εαυτό μου; Τι γίνεται τη στιγμή που ακολουθεί την πληρότητα;

Γιατί θα πρέπει να προσπαθήσω να βρω άλλον στόχο, και να θυμάμαι ότι κι αυτός θα πρέπει να είναι μέσα στα γνωστά πλαίσια, αλλιώς πάλι θα χαθώ.

Η στρατηγική σύμφωνα με την οποία πρέπει να ανανεώνω συνεχώς τους στόχους μου για να αισθάνομαι ευτυχισμένος, πάντα αναγκασμένος να αποδιώχνω τον τερματισμό των προσπαθειών μου μόνο και μόνο για να συνεχίζω να βαδίζω, η ανάγκη να εφευρίσκω μόνο κοντινούς προορισμούς για να μην τυχόν και χαθώ στο δρόμο, όλο αυτό εμένα μου φαίνεται ένα υπερβολικά βαρύ φορτίο.

Επαναλαμβάνω: αν η ευτυχία μου προϋποθέτει να μην αισθανθώ ποτέ χαμένος, κι αν το τίμημα που πρέπει να καταβάλλω για να νοιώθω ευτυχής με εξαναγκάζει να κινούμαι πάντα σε κοντινές περιοχές, εγώ βρίσκω ότι κοστίζει υπερβολικά ακριβά.

Μεγαλώνω σημαίνει επεκτείνω τα όρια.

Σημαίνει να φτάνω κάθε φορά και πιο πέρα.

Πως θα μεγαλώσω αν ζω περιορισμένος στα γνωστά, από φόβο μήπως χαθώ;

Το θέμα λοιπόν είναι να ξέρουμε την πορεία.

Το θέμα δεν είναι να ξέρω που πάω, δεν είναι πόσο κοντά βρίσκομαι ούτε ν΄ανακαλύψω τι πρέπει να κάνω για να φτάσω στον στόχο.

Το θέμα είναι ότι ακόμη κι αν ο περιβάλλων χώρος δεν μου επιτρέπει να δω την ακτή, αν εγώ ξέρω που πάω, δεν με ενδιαφέρει ποτέ το μέρος που θα φτάσω, αλλά η κατεύθυνση την οποία ακολουθώ.

Στην περίπτωση των στόχων, ποτέ δεν ξέρω αν βαδίζω σωστά, όσο αυτοί δεν βρίσκονται μέσα στο οπτικό μου πεδίο.

Όταν ξέρω την πορεία, δεν με ενδιαφέρει πια αν θα φτάσω στο τέρμα. Είναι δυνατόν να μην είμαι χαμένος και να μη με νοιάζει το άμεσο αποτέλεσμα.

Κι αν εξαιρέσουμε τη ματαιοδοξία, αυτό είναι όφελος.

Αν για την ευτυχία μετρούσε ο προορισμός, τότε θα ήταν εξαρτημένη από τη στιγμή της άφιξης.

Αντίθετα, αν εξαρτάται από την αναζήτηση της πορείας, το μόνο που ενδιαφέρει είναι να βαδίζω στον δρόμο, κι ο δρόμος αυτός να είναι ο σωστός.

Ο σωστός δρόμος είναι εκείνος που ευθυγραμμίζεται με την πορεία που δείχνει η πυξίδα.

Όταν ο δρόμος προσανατολίζεται σύμφωνα με την κατεύθυνση που δίνω στη ζωή μου, τότε είμαι στο σωστό δρόμο.

Προσέξτε όμως, δεν υπάρχει μόνο ένας σωστός δρόμος, όπως ακριβώς δεν υπάρχει μόνο ένα μονοπάτι που πάει προς το βορρά. Σωστό είναι και το ένα, αλλά και το άλλο, και το άλλο…και το άλλο…

Όλοι οι δρόμοι είναι σωστοί, αν πηγαίνουν στη σωστή κατεύθυνση.

Μπορώ να επιλέξω οποιονδήποτε δρόμο, και κάνει το ίδιο. Αφού η πορεία συμπίπτει με τον δρόμο, η αίσθησή μου είναι πως δεν είμαι χαμένος.

Στη ζωή, την πορεία την διαγράφει η κατεύθυνση που ο καθένας αποφασίζει να δώσει στην ύπαρξή του.

Και η πυξίδα καταφέρνει ν΄απαντήσει στην απλή ερώτηση:

Προς τι ζω;

• Όχι γιατί αλλά προς τι.
• Όχι πως αλλά προς τι.
• Όχι με ποιον αλλά προς τι.
• Όχι από τι αλλά προς τι.

Η ερώτηση είναι προσωπική. Το θέμα δεν είναι να απαντήσεις προς τι ζει ο άνθρωπος, προς τι υπάρχει η ανθρωπότητα, προς τι έζησαν οι γονείς σου ούτε τι νόημα έχει η ζωή των ανήθικων.

Το θέμα είναι Η ΖΩΗ ΣΟΥ.

Τι νόημα έχει η ζωή σου;

Αν μπορείς ν΄απαντήσεις με ειλικρίνεια σ΄αυτήν την ερώτηση, σημαίνει ότι έχεις βρει την πυξίδα για το ταξίδι

_________

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ Ο Δρόμος της Ευτυχίας Φύλλα Πορείας IV

Διαβάστε περισσότερα

Ποιος ο ρόλος της Digea στο κλείσιμο της ΕΡΤ;

Πηγή:  alfavita Την Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013 το βράδυ ο απολυμένος ήδη από τον Μάιο πρώην τεχνικός διευθυντής της ΕΡΤ Νίκος Μιχαλίτσης κατήγγειλε στην πειρατική πλέον ΕΡΤ ότι πίσω από το κλείσιμο της ΕΡΤ Α.Ε. βρίσκεται προσπάθεια ανάθεσης των όλων των ψηφιακών σημάτων πανελλαδικής εμβέλειας στη Digea, το consortium που έφτιαξαν τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια Mega, Star, Ant1, Alpha, Σκάι και Μακεδονία TV. Συγκεκριμένα ο κ.Μιχαλίτσης ανέφερε: “Το κλείσιμο της ΕΡΤ θα προσφέρει την ευκαιρία σε αυτήν την κυβέρνηση να ελέγξει όλο το τηλεοπτικό τοπίο. Δηλαδή, από τη μία να δημιουργήσει ένα κακέκτυπο μιας παλιάς ΥΕΝΕΔ στην ΕΡΤ δημιουργώντας αυτό που φανταζόμαστε ότι πάει να φτιάξει, με εργαζόμενους που θα είναι εκ των προτέρων υποταγμένοι με κάποιες ατομικές συμβάσεις, και υποτίθεται ότι αυτοί θα είναι και οι εντός εισαγωγικών τυχεροί αλλά οι οποίοι δεν θα μπορούν ποτέ να κάνουν καμία κριτική στα όσα γίνονται. Από την άλλη θα ήθελα να πω ότι υπάρχει σε εξέλιξη μια διαβούλευση για την αδειοδότηση των παρόχων δικτύου, δηλαδή αυτών που θα πάρουν τις συχνότητες στο δίκτυο, υπάρχει μία διαβούλευση η οποία έχει βγει από την Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Επικοινωνιών του Υπουργείου Ανάπτυξης, η οποία είναι ένας διαγωνισμός που έχει φωτογραφικές διατάξεις, για να πάρει μονοπωλιακά ένας συγκεκριμένος πάροχος, που δεν μπορεί να είναι άλλος από αυτόν τον πάροχο, την Digea, όχι μόνο τις τέσσερις εθνικής εμβέλειας συχνότητες αλλά προφανώς και τις δύο που θα είχε η ΕΡΤ, τις μόνες νόμιμες μέχρι τώρα. Πρέπει να πούμε λοιπόν, ότι η Digea ή αυτός που θα πάρει αυτό το μονοπώλιο, θα ελέγχει πλέον όχι μόνο τους παρόχους περιεχομένου [σ.σ εννοεί “τηλεοπτικά κανάλια”] , γιατί είναι οι ίδιοι πάροχοι περιεχομένου και θα γίνουν και πάροχοι δικτύου για δεκαπέντε χρόνια. Η Digea είναι ένα consortium των έξι μεγαλύτερων ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών, των παρόχων περιεχομένου δηλαδή Mega, Star, Ant1, Alpha, Σκάι και Μακεδονία TV" "Οι ίδιοι λοιπόν που ελέγχουν αυτή τη στιγμή το τηλεοπτικό τοπίο από άποψη περιεχομένου χωρίς να έχουν πληρώσει ποτέ και χωρίς να έχουν πάρει ποτέ νόμιμες άδειες, οι ίδιοι με φωτογραφικές διατάξεις πάνε να πάρουν την ίδια στιγμή που καταργούν την ΕΡΤ και τον έλεγχο του δικτύου, της εκπομπής δηλαδή. Εκτιμώ ότι το σχέδιο αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε φωνή τηλεοπτικού σταθμού θα μπορούσε να είναι ενάντια στις καταστάσεις της λιτότητας που επιβάλλονται αυτή τη στιγμή, στην ανεργία, στις μνημονιακές πολιτικές, αυτός ο τηλεοπτικός σταθμός που θα θέλει να έχει μια τέτοια γραμμή θα πρέπει να περάσει από τη Digea, από τον έλεγχο δηλαδή των μεγαλοκαναλαρχών, για να πάρει άδεια εκπομπής. [...] Αυτή τη στιγμή πάνε δηλαδή να ελέγξουν όχι μόνο το περιεχόμενο αλλά και την εκπομπή, να μπορεί δηλαδή να απαγορεύσει ουσιαστικά αυτός που θα ελέγχει την ψηφιακή τηλεόραση, αυτός που θα πάρει αυτήν την υπέρ-άδεια, χωρίς κανέναν ανταγωνισμό ουσιαστικά, να ελέγξει ολόκληρο το τηλεοπτικό τοπίο. Να μη μπορεί να βγει τίποτα. Αυτό συνδυάστηκε με το κλείσιμο της ΕΡΤ. Αυτά θα γίνουν μέχρι 30 Ιουνίου. Στις 30 Ιουνίου προκηρύσσεται αυτός ο διαγωνισμός με τις φωτογραφικές διατάξεις. Η ΕΡΤ δεν θα πάρει πλέον μέρος στη διαβούλευση". Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν φαντασιοπληξίες ενός πικραμένου συνδικαλιστή αλλά δεδομένου του πρόσφατου φωτογραφικού διαγωνισμού για την πώληση του χρυσοφόρου ΟΠΑΠ, αλλά και λόγω του γεγονότος ότι ο κ. Μιχαλίτσης πιστώνεται την έλευση της υψηλής ευκρίνειας στην Ελλάδα, σκέφτηκα ότι αξίζει τον κόπο να το ψάξει κανείς λίγο παραπάνω. Αναζητώντας πληροφορίες για τη διαβούλευση για την αδειοδότηση των παρόχων δικτύου, διαβάζουμε στην εφημερίδα “Παρόν της Κυριακής” (δημοσίευμα της 02 Ιουνίου 2013): "Το προτεινόμενο μοντέλο της ΕΕΤΤ για την επίγεια ψηφιακή τηλεόραση διέπεται από τις βασικές αρχές του κοινοτικού δικαίου. Δεν αποκλείεται, για παράδειγμα, στη δημοπρασία η συμμετοχή εταιρειών ή κοινοπραξιών υπό σύσταση, όπως επίσης και ενδιαφερόμενων παικτών της διεθνούς αγοράς. Τα κριτήρια, ωστόσο, που τίθενται στην αξιολόγηση των φακέλων των υποψηφίων στη δημοπρασία οδηγούν σε πιθανούς τυπικούς αποκλεισμούς. Προτείνεται το διάστημα των τριών μηνών για την εγκατάσταση δικτύου επίγειας ψηφιακής τηλεόρασης σε όποιον λάβει άδεια ψηφιακής συχνότητας, εντός έξι μηνών να έχει υλοποιήσει την ψηφιακή μετάβαση στο 85% της χώρας και σε άλλους έξι μήνες να έχει ολοκληρώσει και τη δεύτερη φάση της ψηφιακής μετάβασης." "Σημειώνουμε πως τόσο η ΕΡΤ όσο και η Digea, που μετείχαν στο μεταβατικό στάδιο της επίγειας ψηφιακής τηλεόρασης, από το 2008 μέχρι σήμερα κατάφεραν να εκπέμψουν ψηφιακά σε δέκα μόνο σημεία από τα είκοσι τρία κέντρα εκπομπής που προέβλεπε η μεταβατική περίοδος! Για την κάλυψη των 156 σημείων που προβλέπει ο ψηφιακός χάρτης για τις συχνότητες πανελλαδικής εμβέλειας απαιτούνται μεγάλες επενδύσεις και πολλές άδειες για τις κεραίες και τους πομπούς. Επίσης, απαιτούνται συμφωνίες με παρόχους περιεχομένου, δηλαδή με τα τηλεοπτικά κανάλια, τα οποία θα εκπέμπουν πλέον ψηφιακά και, όπως είναι γνωστό, είναι μέτοχοι της Digea, δηλαδή του μοναδικού ιδιωτικού παρόχου δικτύου πανελλαδικής εμβέλειας! Γίνεται, λοιπόν, φανερό πως προβάλλει το μοντέλο του μονοπωλίου στην ψηφιακή μετάβαση". Επιπλέον, στο www.sdtv.gr, (online περιοδικό για την δορυφορική, επίγεια και IP τηλεόραση) διαβάζουμε δημοσίευση της 11ης Ιουνίου "Οι όροι που προτείνει η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών για τη χορήγηση του ψηφιακού φάσματος στους Πάροχους δικτύου, παραπέμπουν σε σημαδεμένα χαρτιά για τη διανομή των ψηφιακών συχνοτήτων στους παλιούς παίκτες της ελληνικής αγοράς, δηλαδή στη Digea στην οποία ήδη μετέχουν ως μέτοχοι τα ιδιωτικά κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας, δηλαδή οι «πελάτες» του δικτύου που θα πάρει την άδεια και τις συχνότητες!" και επίσης "Επιπλέον προκρίνεται ως δεδομένη για τη μικρή αγορά της Ελλάδας, πως ο πάροχος δικτύου μπορεί να είναι και πάροχος περιεχομένου, άρα τα ιδιωτικά κανάλια μπορούν να λάβουν την άδεια δικτύου χωρίς πρόβλημα. Η λογική που διέπει όλη τη διαβούλευση για τη δημοπρασία καλλιεργεί λογικές καρτέλ και μονοπωλίου. Θεωρείται δεδομένο πως θα δώσουν μάχη , η Nova- η μόνη που έχει ολοκληρώσει το ψηφιακό της δίκτυο κατά το μεταβατικό στάδιο, η ΕΡΤ η Digea και ίσως ο ΟΤΕ. Ποιος όμως θα κερδίσει τη μάχη; Η ΕΡΤ εξαιρείται εκ του νόμου, οπότε στην πραγματικότητα η όλη φασαρία γίνεται για μια εταιρεία." Μήπως λοιπόν το βιαστικό, εν μία νυκτί, κλείσιμο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης δεν αποσκοπούσε στη λεγόμενη κάθαρση της ΕΡΤ αλλά στον αποκλεισμό της από τον ψηφιακό χάρτη για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια; Μόνο με την χρήση κοινής λογικής, μπορεί κάποιος να καταλήξει στο ασφαλές συμπέρασμα ότι η εξυγίανση μιας εταιρείας μπορεί κάλλιστα να γίνει με την εν λόγω εταιρεία σε λειτουργία. Ποιοι βιαστικοί και επείγοντες λόγοι επέβαλλαν την κατάργηση του σήματος της ΕΡΤ και το κλείσιμο της ΕΡΤ Α.Ε. μέσα σε ένα απόγευμα και μάλιστα με την αστυνομία να κατεβάζει απλά τους διακόπτες χωρίς να έχει προηγηθεί κανενός είδους, τυπική έστω, κοινοβουλευτική διαδικασία; Στις 29 Μαϊου 2013, μία μόλις μέρα πριν την ανακοίνωση του διαγωνισμού για την αδειοδότηση ψηφιακών συχνοτήτων, ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Αλ. Τσίπρας αναρωτήθηκε δημόσια: “Ένα νέφος ασάφειας πλανιέται, επίσης, και πάνω και από τις συμφωνίες για την ψηφιακή μετάβαση. Πώς καταλήχτηκε η συμφωνία με τη DIGEA; Ποιες είναι οι υποχρεώσεις της; Τις εκπληρώνει; Έχει προχωρήσει στις επενδύσεις που όφειλε; Πώς επιλέχθηκε ως πάροχος ψηφιακής πλατφόρμας; Ερωτήματα κόμβοι που αναδεικνύουν την προχειρότητα και την διαβλητότητα της διαδικασίας όσο δεν απαντώνται αρμοδίως”. Μέχρι στιγμής, δεν έχει υπάρχει επίσημη ή αρμόδια απάντηση από την κυβέρνηση ούτε σε όσα είπε ο Α. Τσίπρας, ούτε σε όσα αναφέρονται σε δημοσιεύματα σχετικά με την ψηφιακή εποχής στην τηλεόραση. Ευελπιστούμε ότι ο ξαφνικός θάνατος της ΕΡΤ θα ανοίξει επιτέλους τους ασκούς της διαφάνειας γύρω από αυτό το υπέρ-ευαίσθητο (και υπέρ-επικερδές) θέμα της ενημέρωσης του πολίτη στην ψηφιακή εποχή της τηλεόρασης. Δήμητρα Σταυρίδου για τα " Κεφαλονίτικα Νέα"

Διαβάστε περισσότερα

Τα ζώα σε… μετάφραση

Νέο λογισμικό θα μεταφράζει την «ομιλία» κατοικιδίων και άγριων ζώων στην ανθρώπινη γλώσσα

Σε ρόλο δρος Ντούλιτλ, ο δρ Σλομπόντσικοφ αναπτύσσει έναν ηλεκτρονικό μεταφραστή της γλώσσας των τετράποδων φίλων μας

 «Συζήτηση» με τα κατοικίδιά τους θα μπορούν σε λίγα χρόνια να κάνουν οι απανταχού ζωόφιλοι, χάρη σε μια νέα τεχνολογία που αναπτύσσει ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βόρειας Αριζόνας και ειδικός στην επικοινωνία των ζώων δρ Κον Σλομπόντσικοφ.

Η τεχνολογία που αναπτύσσει ο επιστήμονας για την ώρα επιτρέπει τη μετάφραση των κραυγών ενός είδους τρωκτικών (prairie dog). Στοχεύει ωστόσο στη μελλοντική επέκταση του συστήματός του ώστε να καλύπτει μεγαλύτερη γκάμα «ξένων» γλωσσών και να είναι εφικτή η μετάφραση του γαβγίσματος του σκύλου, του νιαουρίσματος της γάτας ή ακόμη και του… βρυχηθμού του λιονταριού. Μέσα στα σχέδιά του περιλαμβάνεται επίσης η δυνατότητα μετάφρασης και της ανθρώπινης ομιλίας στη γλώσσα των ζώων. Οπως εξηγεί ο δρ Σλομπόντσικοφ, η τεχνολογία της επικοινωνίας με το ζωικό βασίλειο βασίζεται σε ένα λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης (AI) το οποίο επιτρέπει την ηχογράφηση των κραυγών των τρωκτικών, την ανάλυσή τους και τέλος τη μετάφρασή τους στην αγγλική γλώσσα.

Μετά την τριακονταετή μελέτη της επικοινωνίας των ζώων, ο ειδικός διαπίστωσε ότι τα συγκεκριμένα τρωκτικά τείνουν να προειδοποιούν με κραυγές τα υπόλοιπα μέλη της αγέλης τους όταν υπάρχει κάποιος κίνδυνος ή πλησιάζει κάποιος εχθρός, οι οποίες σύμφωνα με τον ίδιο είναι άκρως περιγραφικές.

«Πιστεύω ότι σήμερα διαθέτουμε τις τεχνολογίες οι οποίες επιτρέπουν την ανάπτυξη συσκευών με μέγεθος κινητού τηλεφώνου, οι οποίες θα μας επιτρέπουν να επικοινωνούμε σε μια κοινή γλώσσα με τον σκύλο ή τη γάτα μας» υποστηρίζει ο δρ Σλομπόντσικοφ. «Οπότε, όταν ο σκύλος μας θα λέει "γαβ", η συσκευή θα μεταφράζει για παράδειγμα "θέλω να φάω κοτόπουλο απόψε". Ή όταν η γάτα θα λέει "νιάου" ενδεχομένως να εννοεί, "δεν καθάρισες καλά την τουαλέτα μου"».

Ο επιστήμονας εκτιμά ότι για την τελειοποίηση μιας τέτοιας συσκευής απαιτείται εντατική μελέτη διάρκειας πέντε ως 10 ετών. Αν ένας ηλεκτρονικός μεταφραστής ζώων γινόταν πραγματικότητα, υποστηρίζει, τότε κάτι τέτοιο θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο.

«Σκεφτείτε για παράδειγμα ότι το 40% των Αμερικανών είναι ιδιοκτήτες τουλάχιστον ενός σκύλου και το 33% τουλάχιστον μιας γάτας. Και σκεφτείτε ότι περίπου τέσσερα εκατομμύρια σκύλοι οδηγούνται στην ευθανασία κάθε χρόνο λόγω προβληματικής συμπεριφοράς. Η αλήθεια είναι όμως, ότι τα περισσότερα προβλήματα πηγάζουν από την έλλειψη επικοινωνίας ανθρώπου - ζώου. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να περάσει στο ζώο αυτά που θέλει και το ζώο δεν μπορεί με τη σειρά του να εκφράσει τι ακριβώς βιώνει» λέει ο καθηγητής και προσθέτει: «Αν είχαμε τη δυνατότητα επικοινωνίας σε μια κοινή γλώσσα τότε ο σκύλος θα μπορούσε για παράδειγμα να πει "με φοβίζεις". Και ο άνθρωπος αντίστοιχα θα μπορούσε να πει "με συγχωρείς, δεν είχα αντιληφθεί ότι σε φοβίζω. Θα σου δώσω περισσότερο χώρο". Αυτό που ελπίζω μέσα από όλο αυτό, είναι να καταφέρουμε να δημιουργήσουμε συνεργασίες ανθρώπων - ζώων και όχι σχέσεις εκμετάλλευσης».

Ο δρ Σλομπόντσικοφ είναι της άποψης ότι τα περισσότερα άτομα φοβούνται τα ζώα ή δεν θέλουν να έχουν σχέση μαζί τους επειδή πιστεύουν ότι τα ζώα δεν προσφέρουν τίποτε στη ζωή τους.

«Προσωπικά πιστεύω ότι μόλις ο κόσμος φτάσει στο επίπεδο να επικοινωνεί πραγματικά με τα ζώα θα συνειδητοποιήσει ότι πρόκειται για σκεπτόμενους οργανισμούς, που έχουν πάρα πολλά να προσφέρουν στην ανθρώπινη ύπαρξη» συμπληρώνει.

Παρόμοια απόπειρα ενός «έξυπνου» μεταφραστή είχε γίνει με τη συσκευή BowLingual της ιαπωνικής εταιρείας Takara, ικανή να μεταφράζει το γάβγισμα σκύλων από διάφορες ράτσες, συμπεριλαμβανομένων και των ημίαιμων σκύλων. Την ίδια χρονιά, η συσκευή είχε λάβει τη διάκριση «Καλύτερη Εφεύρεση 2002» του αμερικανικού εβδομαδιαίου περιοδικού «Time». 

Δημοσιεύτηκε στο Helios Plus στις 12 Ιουνίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

Αντώνη, ρούφα τ’ αυγό σου

πιτσιρικος
Με άρθρο του σε απεργοσπαστική εφημερίδα, ο Αντώνης Σαμαράς παρουσιάζεται ανυποχώρητος στο κλείσιμο της ΕΡΤ και στην απόφασή του να προχωρήσει στη δημιουργία μιας νέας αξιοκρατικής δημόσιας τηλεόρασης, ενώ σκληρός ήταν και στην ομιλία του στο συνέδριο της ΟΝΝΕΔ, όπου αποθεώθηκε από τους οννεδίτες που θα προσληφθούν αξιοκρατικά στη νέα δημόσια τηλεόραση.
Στο άρθρο του, ο Αντώνης Σαμαράς αναρωτιέται αν «μπορείς να κάνεις μεταρρυθμίσεις, χωρίς να ξεβολευτούν οι βολεμένοι», αλλά, προφανώς, η απάντηση είναι «ναι», αν κρίνουμε από το ποιοι είναι οι ιδιοκτήτες της εφημερίδας στην οποία δημοσιεύεται το άρθρο και από τις δημόσιες συχνότητες που έχουν στην κατοχή τους χωρίς άδεια.
Ο Αντώνης Σαμαράς αναφέρει πως ο κόσμος περιμένει από την κυβέρνηση να σπάσει αυγά γιατί μέχρι τώρα του έχει σπάσει μόνο τ’ αρχίδια.
Ο Αντώνης Σαμαράς τονίζει πως είναι αποφασισμένος να σπάσει αυγά, για να φτιάξει την φοβερή πίτσα με μπέικον και αυγά που έφτιαχνε σε εκείνη την πιτσαρία που είχε στην Αμερική και έσκισε.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος δήλωσε πως δεν του αρέσουν τα αυγά και προέτρεψε τον Αντώνη Σαμαρά να σφάξει ένα βόδι, ενώ ο Φώτης Κουβέλης τόνισε πως με πορδές δεν βάφονται αυγά και ξεκαθάρισε πως δεν τρώει αυγά γιατί έχει πολύ υψηλή χοληστερίνη που οφείλεται στο ότι είναι υπεύθυνος αριστερός.

Διαβάστε περισσότερα

Facebook, υποκείμενο και παγκόσμια μαζική κουλτούρα

Γιάννης Νίνος

Το «facebook»ιδρύθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2004 από τον Mark Zuckerberg και έκανε την μαζική του εμφάνιση το 2006. Σε μια περίοδο που οι ιστοχώροι κοινωνικής δικτύωσης (socials networks) αποκτούν ολοένα και σημαντικότερο κοινωνικό ρόλο, το «facebook» καταφέρνει και γίνεται το πιο διαδεδομένο•1,1 δισεκατομμύρια ενεργοί χρήστες κάθε μήνα . Το έδαφος για τη δημιουργία ενός παγκόσμιου ιστοχώρου κοινωνικής δικτύωσης προετοιμάστηκε από διάφορες προγενέστερες μορφές online κοινωνικών σχέσεων όπως το «hi5»(2003), «myspace» (2003), «tagged» (2004),«twitter»(2006) κ.ά., και είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη διαδικτύωση της παραγωγής, το παγκοσμιοποιημένο στάδιο του ιμπεριαλισμού καθώς και με την εμφάνιση της παγκόσμιας μαζικής κουλτούρας .Βασικό χαρακτηριστικό της τελευταίας είναι η εξισωτικήομοιογενοποίηση των ανθρώπων που είναι συνυφασμένη με την ανάπτυξη του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας και του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, της κυριαρχίας των σχέσεων μεταξύ των πραγμάτων επί των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων, τον μαζικό υπερκαταναλωτισμό, την ανάδυση του (υπερ)ατομισμού, την αύξουσα κυριαρχία των μέσων μαζικής επικοινωνίας και την αποξενωτική χωροταξία και πολεοδομία των καπιταλιστικών μητροπόλεων.

Όπως επισημαίνει ο Δ. Πατέλης, η συγκριτική-εξισωτική συσχέτιση των ανθρώπων έγινε κυρίαρχη στην κοινωνία στην οποία κυριαρχεί η ανταλλαγή προϊόντων της εργασίας, της παραγωγής. Χαρακτηριστικό της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας είναι η εξίσωση διαφορετικών πραγμάτων, ως οργανικό στοιχείο της κυριαρχίας των εμπορευματικών και χρηματικών σχέσεων, της αγοράς. Εδώ όμως το πιο σημαντικό και ουσιώδες εμπόρευμα (πράγμα που έχει αξία και τιμή) είναι η ικανότητα του εργάτη για εργασία, είναι η εργασιακή δύναμη .

 

Γενικότερα, ο κοινωνικός αυτοπροσδιορισμός καθώς και η κοινωνική έκφραση(πολιτισμική, πολιτική, καλλιτεχνική κ.ά.) ενός  κοινωνικού πεδίου βασίζεται στη δυνατότητα συνειδητοποίησης των κοινών χαρακτηριστικών του πεδίου από τα υποκείμενα. Όσο υπάρχει αυτή η δυνατότητα, η σχέση κοινωνικού πεδίου με τις μορφές κοινωνικής συνείδησης, την ιδεολογία και το εποικοδόμημα συνιστά τρόπον τινά μια σχέση περιεχομένου και μορφής, δηλαδή μια σχέση στην οποία αυτό που εκφαίνεται στις μορφές κοινωνικής συνείδησης, στην ιδεολογία και στο εποικοδόμημα είναι μια διαμεσολαβημένη έκφραση του κοινωνικού πεδίου. Με τη ραγδαία ανάπτυξη του καταμερισμού της εργασίας, αυτά που συνιστούσαν άλλοτε κοινωνικά πεδία διασπώνται σε μέρη και υποσύνολα, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να αποξενώνονται και να αδυνατούν να προβούν σε προσωπική αυθεντική[1] έκφραση η οποία ανακύπτει από τους κοινωνικούς τους όρους.Σε αυτό το φαινόμενο παρατηρούμε την εξής αντίφαση, από τη μια οι άνθρωποι απομονώνονται και διαφέρουν όλο και περισσότερο ο ένας απ’τον άλλον και από την άλλη αυτή η αύξουσα διαφοροποίηση, τους μετατρέπει σε ουδέτερα ομοιογενή υποκείμενα τα οποία συγκροτεί η μαζική κουλτούρα[2].Πρόκειται για μια αντίφαση που η διαφορά φθάνοντας στα άκρα μεταβαίνει στο αντίθετο της, την ομοιότητα (ταυτότητα).

Αυτή η διαδικασία ωθεί τον άνθρωπο προς διάκριση και εύρεση ταυτότητας μέσω της χρήσης των αντικειμένων, των εμπορευμάτων και των σημείων της μαζικής κουλτούρας. Γενικότερα, το φαινόμενο της πραγμοποίησης έχει ως αποτέλεσμα ο άνθρωπος να αντιλαμβάνεται την έννοια της ύπαρξης, του νοήματος και της ταυτότητας από τη σκοπιά του εμπορεύματος. Η ταυτότητα μετατρέπεται σε μια σημειακή ταυτότητα όπου η μορφή κυριαρχεί επί του περιεχομένου. Ο εαυτός συλλαμβάνεται με όρους αξίας, ζήτησης και προσφοράς, ανταγωνισμού,image και κατανάλωσης. Σε αυτά τα πλαίσια, ο άνθρωπος χαρακτηρίζεται από έναν έντονο ναρκισσισμό και από την ανάγκη για διαρκή αποθέωση. Ο καθένας επιθυμεί να γίνει το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου, ένα προϊόν πολυτελείας για τους άλλους. Ωστόσο η ικανοποίηση των παραπάνωκαθίσταται σχεδόν ανέφικτη από τη κοινωνία με αποτέλεσμα είτε να εμφανίζονται ψυχικές και σωματικές διαταραχές είτε ο άνθρωπος να χρησιμοποιεί μέσα ψευδαίσθησης τα οποία του δίνουν την εντύπωση ότι καλύπτει την ανάγκη του είτε και τα δυο παραπάνω.

Ο ναρκισσισμός είναι συνυφασμένος με την εγωπάθεια και τον εγωισμό με αποτέλεσμα η απόρριψη να βιώνεται ως κατάσταση χάους από το υποκείμενο. Ως εκ τούτου το υποκείμενο θα κάνει τα πάντα για να αποφύγει την απόρριψη και στις περιπτώσεις που η απόρριψη είναι αναπόφευκτη, ο άνθρωπος θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει μέσα με τα οποία η απόρριψη δεν θα βιωθεί ως τέτοια.

Αυτό που κατά κύριο λόγο χαρακτηρίζει τους περισσότερους χρήστες και ιδιαίτερα κατά την περίοδο της πρωταρχικής εμφάνισης των socials networks,είναι ηεπιθυμία να μετατραπεί η διαδικτυακή κοινωνική σχέση σε άμεσα-ενίοτε και έμμεσα- ερωτική-σεξουαλική. Κατά τη γνώμη μας, πέραν των διαφορετικών χρήσεων(οικονομική, επαγγελματική, πολιτική, καλλιτεχνική κ.ά.)που απέκτησαν τα socials networks, η διεθνή τους εξάπλωση και εδραίωση, η οποία ειρήσθω εν παρόδω έγινε κυρίως στους νέους, βασίστηκε ακριβώς στη δυνατότητα μετατροπής της διαδικτυακής σχέσης σε ερωτική-σεξουαλική.

Τα socials networks συνιστούν κατά κύριο λόγο ιδιότυπη μορφή (μέσο) επικοινωνίας, η οποία ανέκυψε με τη μαζική εμφάνιση του διαδικτύου και με τη μετατροπή του τελευταίου σε παραγωγική δύναμη. Η επικοινωνία και ειδικότερα στο «facebook» εδράζεται κατά κύριο λόγο στην σύναψη φιλίας από τους χρήστες μέσω αιτημάτων φιλίας. Η σύναψη φιλίας μπορεί να γίνεται χωρίς οι χρήστες να γνωρίζονται στην πραγματική ζωή.

Η επικοινωνία και εδώ κάνουμε λόγο περί της ανθρώπινης επικοινωνίας, συνιστά στην απλούστερη μορφή της διυποκειμενική διαδικασία μετάδοσης πληροφορίας (γνώση, αίσθημα),η οποία εδράζεται στη σχέση πομπού και δέκτη με δεδομένο κώδικα.Η επικοινωνία δεν βασίζεται στην απλή μετάδοση της πληροφορίας, αλλά στην αλληλεπίδρασημέσω αυτής των υποκειμένων  με σκοπό την πρακτική και τον μετασχηματισμό της φύσης και της κοινωνίας. Υπάρχουν διάφορα είδη επικοινωνίας όπως λεκτικό, νοηματικό, γραπτό, συμβολικό, αισθητικό, συναισθηματικό, σωματικό, καλλιτεχνικό, εικονικό, ακουστικό κ.ά.Η ανθρώπινη επικοινωνία διακρίνεται από την φυσική ή ζωώδη επικοινωνία από το γεγονός ότι στην τελευταία κυρίαρχο ρόλο διαδραματίζουν τα ένστικτα, οι αυτοματισμοί καθώς και τα εξαρτημένα και ανεξάρτητα αντανακλαστικά. Η ανθρώπινη επικοινωνία είναι ακριβώς η διαδικασία στην οποία ο κάθε πόλος μεταβαίνει στον αντίθετο του, ο δέκτης γίνεται πομπός και ο πομπός γίνεται δέκτης.Η διάκριση των διαφορετικών μορφών επικοινωνίας πραγματοποιείται ως προς τον χαρακτήρα της σχέσης και της αλληλεπίδρασης πομπού και δέκτη. Ως προς τον χαρακτήρα της σχέσης πομπού και δέκτη μπορούμε να διακρίνουμε δύο βασικούς τύπους επικοινωνίας.

1)   Άμεση ή αμοιβαία επικοινωνία. Πρόκειται για την άμεση και κατά κύριο λόγο λεκτική[3] επικοινωνία μεταξύ δύο ή περισσοτέρων ανθρώπων.

2)   Διαμεσολαβημένη επικοινωνία. Σε αυτό τον τύπο επικοινωνίας η σχέση μεταξύ πομπού και δέκτη διαμεσολαβείτε από το επικοινωνιακό μέσο. Ο εν λόγω τύπος αποκτά ποικίλες μορφές στη διαδικασία της ιστορικής ανάπτυξης της ανθρωπότητας. Κεντρική σημασία στην ανάπτυξη των διαφορετικών μορφών διαμεσολαβημένης επικοινωνίας έχει το μέσο επικοινωνίας και οι διαφορετικές του μορφές. Η ιδιοτυπία του μέσου επικοινωνίας καθορίζει σε σημαντικό βαθμό τόσο τον ποιοτικό και ποσοτικό χαρακτήρα του μηνύματος (πληροφορία) όσο και τη χρονική διάρκεια μετάδοσης[4].

Το «facebook»ως μέσο επικοινωνίας εμπεριέχει διάφορες μορφές διαμεσολαβημένης επικοινωνίας καθώς και διαφορετικά είδη επικοινωνίας[5].Παρακάτω θα επιχειρήσουμε να εξετάσουμε τις βασικές του πλευρές.Θα πρέπει επίσης να επισημάνουμε ότι στο παρόν άρθρο, εξετάζουμε την χρήση του «facebook»υπό το πρίσμα της μαζικής του χρήσης  στα πλαίσια της παγκόσμιας μαζικής κουλτούρας κάνοντας αφαίρεση από τις υποπεριπτώσεις.

Wall

Το «Wall»ή ο «Τοίχος» είναι μια επιλογή στην οποία ο χρήστης μπορεί να γράψει τις σκέψεις του, τα συναισθήματα του και οι φίλοιτου αντίστοιχα να γράψουν κάτι στον τοίχο του. Κατ’αυτόν τον τρόπο, ο «Τοίχος» έχει διττή λειτουργία, από την πλευρά του χρήστη συνιστά το “Τι σκέφτεστε;” και από την πλευρά των φίλων συνιστά το “Γράψτε κάτι …“.Επίσης, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι στο τοίχο υπάρχει και η επιλογή «like».Το «like» (μου αρέσει) είναι μια επιλογή η οποία βρίσκεται στις περισσότερες λειτουργίες του «facebook»(«wall»,«φωτογραφίες» κ.ά.) και επιτρέπει στον χρήστη, στους φίλους καθώς και σε χρήστες οι οποίοι δεν είναι φίλοι με τον συγκεκριμένο χρήστη, να τονίσουν ότι τους αρέσει το μήνυμα, η φωτογραφία, τοvideo, η εκδήλωση του χρήστη. Με την επιλογή«like» από τον χρήστηενημερώνονται αυτόματα και οι φίλοι τουγια την συγκεκριμένη δραστηριότητα του. Αφού κάποιος κάνει «like»εμφανίζεται και η επιλογή«dislike»(Δεν μου αρέσει). Η λειτουργία της επιλογής «dislike»έγκειται απλά στην αναίρεση της επιλογής «like». Ως εκ τούτου, το «facebook» δεν δίνει την δυνατότητα στους χρήστες να κάνουν «dislike»στα διάφορα μηνύματα, σελίδες, φωτογραφίες, video και εκδηλώσεις.

Από την πλευρά του χρήστη, το μήνυμα στον τοίχο είναι ένα αυτοαναφορικό μήνυμα. Το “Τι σκέφτεστε;“, φράση η οποία βρίσκεται στο εσωτερικό του τοίχου και δεν προέρχεται από συγκεκριμένο υποκείμενο ή ομάδα, εγκαλεί τον χρήστη προς  μια αόριστη γενική έκφραση, η οποία μπορεί να πάρει τη μορφή ψυχολογικής, εξομολογητικής έκφρασης. Στον τοίχο ο χρήστης μπορεί να γράψει για τη διάθεση του, πως ξύπνησε το πρωί, τι φαγητό έφαγε, τι θα ήθελε να κάνει, να ανεβάσει έναvideo, ένα τραγούδικτλ. Ο χρήστης γράφει το μήνυμα στον τοίχο και πατάει την επιλογή δημοσίευση. Το μήνυμα[6] εντός του τοίχου είναι αυτοαναφορικό για το λόγο ότι δεν απευθύνεται σε συγκεκριμένο δέκτη, δέκτες είναι εν δυνάμει όλοι οι φίλοι του χρήστη καθώς και όλοι οι φίλοι των φίλων που θα κάνουν «like». Κατ’αυτόν τον τρόπο, το πεπερασμένο του μηνύματος από την σκοπιά των δεκτών είναι εν δυνάμει το σύνολο των χρηστών του «facebook»που γνωρίζει τον κώδικα (γλώσσα, σύμβολα)σε παγκόσμιο επίπεδο.Όσον αφορά τη χρονική διάρκεια μετάδοσης του μηνύματος, αυτή τείνει στο άπειρο εξαιτίας του ότι το χρονικό όριο μετάδοσης του μηνύματος καθορίζεται από τον ίδιο το χρήστη. Το πεπερασμένο της χρονικής διάρκειας μετάδοσης του μηνύματος τίθεται είτε με τη διαγραφή του μηνύματος από τον χρήστη είτε με την δημοσίευση άλλων μηνυμάτων τα οποία απωθούν ολοένα και περισσότερο το μήνυμα από τηνκορυφή της σελίδας του «facebook».

Τι παρατηρούμε εδώ;Το μήνυμα είναι αυτοαναφορικό, ωστόσο είναι αυτοαναφορικό μέσα σε ένα πλαίσιο στο οποίο το λαμβάνουν και άλλοι.Από αυτή τη σκοπιά μπορούμε να διαπιστώσουμε δυο βασικές πλευρές της αυτοαναφορικότητας του μηνύματος.

Από τη μια πλευρά, η αυτοαναφορικότητα, δηλαδή το μήνυμα στον ίδιο τον εαυτό συνιστά έκκληση προς παρατήρηση και κοινωνική σχέση και προκύπτει από την ανάγκη για παρουσία του εαυτού εντός του κοινωνικού. Το υποκείμενο θέλει να πει «Εγώ υπάρχω, είμαι αυτός και είμαι εδώ». Το γεγονός ότι το «like» μπορεί να επιλέγεται με τη μεγαλύτερη ευκολία ακόμη και από άτομα τα οποία ο χρήστης δεν γνωρίζει στην πραγματική ζωή,  προκαλεί την ψευδαίσθηση ότι ο χρήστης αποκτά κοινωνικό ρόλο και σημασία. Επιπλέον, σε αυτό το οποίο γίνεται «like»δεν είναι ο ίδιος ο χρήστης αλλά αυτό που γράφει ή ανεβάζει. Η διαδικασία αυτή ωθεί το χρήστη προς παρουσίαση του εαυτού μέσω μηνυμάτων, σημείων και συμβόλων τα οποία θα είναι τα πλέον αποδεκτά στο ψηφιακό του κοινό. Στην πραγματικότητα ο χρήστης μετατρέπεται σε υποκείμενο επί σκηνής ενώ οι υπόλοιποι χρήστες στο κοινό του. Ο χρήστης καθορίζει την διαδικτυακή συμπεριφορά του σε σχέση με τις ανάγκες και τις επιθυμίες του κοινού. Καθώς το συμφέρον του είναι με την εμφάνιση, την εμφάνιση που οφείλει να παρουσιάσει για να εκπληρώσει τη λειτουργία του, δηλαδή για να παίξει το ρόλο του, να πείσει και να ξεγελάσει, να εμπνεύσει εμπιστοσύνη ή σεβασμό και να δώσει το κοινωνικό του πρόσωπο, την «παρουσίασή» του, την παράσταση του, ως εγγύηση των προϊόντων ή των υπηρεσιών που προτείνει (ότι συμβαίνει με τους πωλητές, τους εμπορικούς αντιπροσώπους, τις κυρίες επί της υποδοχής κτλ.), αλλά επίσης για να καταδηλώσει τις αξιώσεις του και τις διεκδικήσεις του, για να προωθήσει τα συμφέροντα του και τα σχέδια του για άνοδο, είναι επιρρεπής σε μια μπερκλεϊκή θεώρηση του κοινωνικού κόσμου, ο οποίος έτσι περιστέλλεται σε θέατρο όπου το είναι δεν είναι ποτέ τίποτε άλλο πέρα από ένα αντιληπτό είναι ή, καλύτερα, από μια (νοητική)παράσταση μιας (θεατρικής) παράστασης[7].

Εξαιτίας του φόβου της απόρριψης τουεαυτού στον κόσμο των πραγματικών κοινωνικών σχέσεων, ο χρήστης επιλέγει να υποκαταστήσει την προσπάθεια ικανοποίησης της ανάγκης του για κοινωνικότητα με μια αυτοαναφορική διαμεσολαβημένη προσπάθεια για κοινωνική σχέση. Στην κοινωνία η επαφή[8] με ένα ή περισσότερα άτομα γίνεται κυρίως μέσω της άμεσης επικοινωνίας και την συγκεκριμένης άμεσης απεύθυνσης σε αυτά. Κάτι τέτοιο όμως, εμπεριέχει τον κίνδυνο της απόρριψης και ωθεί το άτομο να διαχειριστεί τον χαρακτήρα της επαφής με διαμεσολαβημένο τρόπο[9]. Το μήνυμα στο «Wall» εξαιτίας της αυτοαναφορικότητας του «αναιρεί» την δυνατότητα για απόρριψη για το λόγο ότι είναι ένα μήνυμα προς τον ίδιο τον εαυτό.

Από την άλλη πλευρά, το μήνυμα βάσει του περιεχομένου του και της μορφής του-βάσει αυτών που γράφονται, του ψυχολογικού και συναισθηματικού του τόνου, το είδος τουvideoclip- μπορεί να απευθύνεται σε συγκεκριμένο δέκτη(είτε σε περισσότερους)ο οποίος δύναται να το «αποκρυπτογραφήσει», δηλαδή να κατανοήσει ή καλύτερα να υποθέσει ότι το μήνυμα απευθύνεται σε αυτόν.Σε αυτή την περίπτωση, ο δέκτης (φίλος, άλλος)μπορεί είτε να αναδράσει αρχίζοντας μια επικοινωνία είτε όχι. Στην περίπτωση που αρχίζει η διαδικτυακή επικοινωνία, αυτό που είναι κυρίαρχο στην επικοινωνιακή συμπεριφορά του φίλου-άλλου είναι τα σχόλια τοίχου ως προς το κεντρικό μήνυμα του χρήστη, η ανάπτυξη των σχολίων σε διάλογο εντός του τοίχου και το «like». Η επικοινωνία ολοκληρώνεται με την παύση του διαλόγου γύρω από το συγκεκριμένο μήνυμα τοίχου που αποτέλεσε την αφορμή για την εμφάνιση του διαλόγου. Ο φίλος-άλλος στην περίπτωση που επιθυμεί την συνέχιση της επικοινωνίας και την ανάπτυξη διαπροσωπικής σχέσης με τον χρήστη, δημοσιεύει αυτοαναφορικά μηνύματα στον τοίχο του με την ελπίδα ότι θα εκκινήσει εκ νέου ένας διάλογος-σχολιασμός με τον χρήστη. Η διαρκής ανανέωση της επικοινωνίας τοίχου δύναται να μετατραπεί σε επικοινωνία μέσω μηνυμάτων, μέσω τηλεφωνικών μηνυμάτων, μέσω τηλεφώνουμέχρι και την τελική δυνατότητα πραγματικής κοινωνικής επαφής και επικοινωνίας. Από τα παραπάνω μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η άμεση επικοινωνία και κοινωνική επαφή, υπό το πρίσμα ότι αποτελεί τελικό σκοπό και αποτέλεσμα της όλης διαδικτυακής επικοινωνιακής διαδικασίας, διαμεσολαβείτε πολλαπλά μέσω επικοινωνιακών φίλτρων τα οποία δρουν ως διαχειριστές του ρίσκου της απόρριψης. Αν η έναρξη της όλης διαδικασίας[10] χαρακτηρίζεται από την αυτοαναφορικότητα, το πέρας της χαρακτηρίζεται από την σαφή απεύθυνση προς τον άλλο. Στο πρωταρχικό στάδιο αυτό που είναι κυρίαρχο είναι η αβεβαιότητα του χρήστη για την ανταπόκριση του άλλου, η πιθανότητα της απόρριψης δεν είναι προσδιορίσιμη με αποτέλεσμα το μήνυμα του χρήστη να είναι αυτοαναφορικό ούτως ώστε να αποκλείει την απόρριψη.Με την σταδιακή ανάπτυξη της επικοινωνίας, η πιθανότητα της απόρριψης μειώνεται βαθμιαία μέχρι την τελική άμεση επικοινωνία και κοινωνική επαφή.Η κυριαρχία αυτών των μορφών και συμπεριφορών επικοινωνίας επιδρά και στο επίπεδο της πραγματικής επικοινωνίας. Οι άνθρωποι εξαιτίας του φόβου της απόρριψης, κατασκευάζουν μέσω της χρήσης σημείων (το τατουάζ είναι κλασικό παράδειγμα σημείου), αντικειμένων, τυποποιημένων συμπεριφορών και έξεων, ρόλους και ιδανικούς εαυτούς στο επίπεδο της μορφής. Ως εκ τούτου, πραγματοποιείται μια διαρκής αποξένωση του φαίνεσθαι από το είναι με αποτέλεσμα από τη μια ο άνθρωπος να αισθάνεται ψεύτικος και από την άλλη ο πραγματικό εαυτός να θεωρείται κάτι ασήμαντο και υποτιμητικό.

Από την πλευρά των φίλων”Γράψτε κάτι …“, το μήνυμα στον τοίχο ενός χρήστη συνιστά μήνυμα με προσδιορισμένο δέκτη. Πρόκειται για ένα μήνυμα το όποιο στοιχειοθετείται από ένα χρήστη και αποστέλλεται στον τοίχο ενός άλλου χρήστη. Η ιδιοτυπία του “Γράψτε κάτι …” έγκειται στο γεγονός ότι είναι ένα δημόσιο μήνυμα. Το μήνυμα στον τοίχο επιτρέπει σε όλους[11]τους φίλους και των δυο χρηστών καθώς και σε όλους τους φίλους των φίλων που θα κάνουν «like»να διαβάσουν το μήνυμα. Επίσης, το μήνυμα στο τοίχο από την πλευρά των φίλων έχει μια επιπλέον λειτουργία. Μπορεί να είναι ένα μήνυμα σχόλιο στο μήνυμα τοίχου του χρήστη. Κατ’αυτόν τον τρόπο, στο μήνυμα τοίχου ενός χρήστη, οι φίλοι μπορούν να προσθέσουν τα σχόλια τους. Το μήνυμα “Γράψτε ένα σχόλιο…” όπως είδαμε προηγουμένως, θέτει τη δυνατότητα ανάπτυξης ενός δημόσιου διαλόγου μεταξύ φίλου-φίλων και χρήστη.Ο διάλογος όπως και στις προηγούμενες περιπτώσεις, μπορεί να μεταδοθεί σε όλους τους φίλους καθώς και σε όλους τους φίλους των φίλων που θα κάνουν «like».

Προηγουμένως εξετάσαμε την επικοινωνία στο «Wall» κατά κύριο λόγο από την πλευρά του χρήστη, με αποτέλεσμα ο φίλος-άλλος να εξετάζεται υπό το πρίσμα της επικοινωνίας του με τον χρήστη. Αν εξετάσουμε όμως την σχέση από τη σκοπιά του φίλου-άλλου τα πράγματα προβάλλουν διαφορετικά. Το μήνυμα του φίλου-άλλου στον τοίχο του χρήστη είναι ένα δημόσιο μήνυμα το οποίoέχει διττό χαρακτήρα. Από τη μια συνιστά μήνυμα προς τον χρήστη και από την άλλη συνιστά μήνυμα ως προς τους άλλους (φίλους χρήστη, φίλους φίλου κτλ). Από τη στιγμή που το μήνυμα του φίλου συνιστά μήνυμα προς τους άλλους, η επικοινωνία μεταξύ χρήστη και φίλου καθίσταται επιφανειακή και διεξάγεται χάριν των άλλων, κατά τρόπο που ο συνολικός διάλογος μεταξύ χρήστη και φίλου μετατρέπεται σε ένα μήνυμα-διάλογος.

Το μήνυμα-διάλογος μπορεί να απευθύνεται είτε σε όλους τους χρήστες οι οποίοι δύναται να το λάβουν είτε μπορεί να απευθύνεται σε συγκεκριμένο (συγκεκριμένους) χρήστη ο οποίος δύναται να το αποκρυπτογραφήσει, να υποθέσει δηλαδή ότι το μήνυμα απευθύνεται σε αυτόν, είτε στις περισσότερες των περιπτώσεων εμπερικλείει και τις δυο παραπάνω λειτουργίες. Στην πρώτη περίπτωση κυρίαρχη είναι η ανάγκη για κοινωνική παρουσία και σημασία, ο δημόσιος διάλογος στο τοίχο μεταξύ χρήστη και φίλουπροκαλεί την εντύπωση και στους δυο ότι αποκτούν κοινωνικό ρόλο και σημασία. Στην δεύτερη περίπτωση το μήνυμα-διάλογος αποκτά την λειτουργία του επικοινωνιακού φίλτρου και του μέσου διαχείρισης του ρίσκου της απόρριψης πάνω στη βάση της πολλαπλά διαμεσολαβημένης διαδικτυακής επικοινωνίαςπου έχει ως τελικό σκοπό την άμεση επικοινωνία και κοινωνική επαφή.

Σε αυτή την περίπτωση η επικοινωνία μεταξύ χρήστη και φίλου μετατρέπεται σε επικάλυμμα του πραγματικού μηνύματος. Τόσο το μήνυμα (μηνύματα) του χρήστη και το μήνυμα του φίλου όσο και ο συνολικός μεταξύ τους διάλογος συνιστούν μήνυμα προς κάποιον άλλο(άλλους). Κατ’αυτόν τον τρόπο, ο διάλογος μεταξύ χρήστη και φίλου μετατρέπεται σε έναν άνευ νοήματος επιφανειακό διάλογο και περιστρέφεται μανιωδώς γύρω από το εγώ. Για παράδειγμα, η διαρκής αποθέωση του χρήστη από τον φίλο και αντίστροφα, βασίζεται ακριβώς στην αποθέωση του εαυτού και στην ναρκισσιστική μανία που διακατέχει τα υποκείμενα. Το «κούκλος ή κούκλα, θεός ή θεά, τέλειος ή τέλεια κτλ.»δεν λέγονται επειδή η πλειοψηφία αυτών που τα γράφουν τα πιστεύουν, αλλά από υστεροβουλία, και από την ανάγκη να τους ανταποδοθούν τα ίδια τους τα λόγια.Ακριβώς η ανταπόδοση από τον φίλο και ο συνολικός δημόσιος διάλογος που περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό μετατρέπεται σε μήνυμα-διάλογο μέσω του οποίου οι χρήστες ευελπιστούν ότι θα μετατραπούν σε αντικείμενα φετίχ για τους άλλους.

Μέχρι στιγμής εξετάσαμε τις πλευρές που αφορούν τα γραπτά δημόσια μηνύματα, ωστόσο οι χρήστες συγκροτούν την ψηφιακή τους ταυτότητα και μέσω φωτογραφιών.

Photos

Για να προσεγγίσουμε τον τρόπο με τον οποίο οι χρήστες διαχειρίζονται τις φωτογραφίες θα πρέπει να εξετάσουμε τη σχέση του υποκειμένου προς τον ίδιο του τον εαυτό στις διαφορετικές μορφές κοινωνικών σχέσεων. Η φωτογραφία του εαυτού (πορτραίτο) εντός του διαδικτυακού χώρου, εκ των πραγμάτων συνιστά παρουσίαση του εαυτού. Θα πρέπει να εξετάσουμε δηλαδή τη σχέση ατομικού-κοινωνικού και δημόσιου-ιδιωτικούαπό την σκοπιά της σχέσης του υποκειμένου με τον ίδιο του τον εαυτό, σχέσεις αλληλένδετες αλλά συνάμα αλληλοαποκλειώμενες.

Η σχέση του υποκειμένου με το ατομικό, το κοινωνικό, το δημόσιο και το ιδιωτικό ως σχέση ενικού-καθολικού[12].

Αυτό που χαρακτηρίζει το υποκείμενο[13] εντός του κοινωνικού στα πλαίσια της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας και της παγκόσμιας μαζικής κουλτούρας είναι μια διαρκής αίσθηση ανασφάλειας, κρίσης και απόρριψης. Ο άνθρωπος καταλαμβάνεται από φόβο και πανικό στην ιδέα της ενεργούς παρουσίας του στον κοινωνικό και δημόσιο βίο.Κατ’αυτόν τον τρόπο, η κοινωνία και το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων προβάλλουν εχθρικά και απειλητικά προς τον άνθρωπο. Από τη μια ο φόβος βασίζεται στην πράγματι υφιστάμενη εχθρική σχέση της κοινωνίας προς το άτομο και από την άλλη, αυτός ο φόβος υπερδιογκώνεται εξαιτίας του έντονου ναρκισσισμού και του φόβου της απόρριψης. Αυτό που χαρακτηρίζει το σημερινό υποκείμενο είναι η αδυναμία κατανόησης των διαφορετικών κοινωνικών νοηματοδοτήσεων και αξιακών καθόλου που ενυπάρχουν στην κοινωνία[14].

Λόγω της κυριαρχίας της παγκόσμιας μαζικής κουλτούραςοι αξίες και τα νοήματα προβάλλουν ως μοναδικά και απόλυτα. Κατ’αυτόν τον τρόπο η απόρριψη του εαυτού από πλευρές του κοινωνικού με διαφορετικές αξιολογικές ιεραρχήσεις και νοηματοδοτήσεις (είτε εντάσσονται στα πλαίσια της μαζικής κουλτούρας είτε όχι)βιώνεται από το άτομο ως πλήρης απόρριψη. Επίσης απειλητικός για το άτομο καθίσταται και ο ανταγωνισμός στα πλαίσια των ίδιων των αξιών της μαζικής κουλτούρας. Το άτομο ακόμη και στις περιπτώσεις που ανταποκρίνεται στις κυρίαρχες αξίες και νοηματοδοτήσεις της κοινωνίας ή κάποιας κοινωνικής ομάδας, συνεχίζει να αισθάνεται απειλητικά λόγω της δυνατότητας ύπαρξης ατόμων που ανταποκρίνονται με καλύτερο τρόπο σε αυτές. Η ύπαρξη τέτοιων ατόμων βιώνεται από τον άνθρωπο ως προσωπική τραγωδία και για αυτό το λόγο επιλέγει την απομόνωση σε ομάδες και πλευρές στις οποίες θα μπορεί να διαιωνιστεί η κυριαρχία του και η ιδιαιτερότητα του. Έτσι στη σημερινή εποχή, ο άνθρωπος αποδέχεται μόνο τον ρόλο του χρυσού ολυμπιονίκη με αποτέλεσμα να βιώνει ακόμη και το αργυρό μετάλλιο ως καταστροφή. Αυτή η διαστρεβλωμένη σχέση του υποκειμένου με το κοινωνικό, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι οι κοινωνικές σχέσεις και η σχέση εαυτού και κοινωνίας κατανοούνται υπό το πρίσμα της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Ο άνθρωπος προσεγγίζει τη δημόσια ζωή,τις κοινωνικές σχέσεις και τους άλλους ανθρώπους ως εμπορεύματα προς κατανάλωση, με αποτέλεσμα σε εκείνα τα πλαίσια στα οποία δεν μπορεί να ελέγξει πλήρως τους όρους του και να παίξει τον ρόλο του ιδιοκτήτη, να αισθάνεται ως καταναλωτικό αγαθό. Σε αυτή την περίπτωση το άτομο είτε βιώνει με τραγικό τρόπο την κατάσταση του (αίσθημα ασημαντότητας, κατάθλιψη, ψυχοσωματικά συμπτώματα κτλ) είτε  του δίνεται η δυνατότητακαι τρέπεται σε φυγή[15].

Σε αυτές τις συνθήκες, ο άνθρωπος χρησιμοποιεί την εικόνα ως μέσο επίτευξης των κοινωνικών απαιτήσεων με αποτέλεσμα να πραγματοποιείται μια κυριαρχία του Φαίνεσθαι έναντι του Είναι. Το άτομο διαχειρίζεται τον κοινωνικό του ρόλο, τις σχέσεις του και τους σκοπούς του κατά κύριο λόγο μέσω της εικόνας που προβάλει και όχι μέσω αυτού που πραγματικά είναι. Βασική αιτία μιας τέτοιου τύπου έκφανσης του ανθρώπινου ψυχισμού και συμπεριφοράς συνιστά η αναντιστοιχία του υποκειμένου προς τις κοινωνικές απαιτήσεις και τα κοινωνικά πρότυπα.Η εκπλήρωση του κοινωνικού ρόλου απαιτεί από το άτομο όχι μόνο την εξάσκηση  μιας συγκεκριμένης συμπεριφοράς, αλλά και την προσαρμογή του παρουσιαστικού του στις απαιτήσεις των λειτουργιών που καλείται να εκτελέσει. Μ’ άλλα λόγια, το άτομο πρέπει να αποκτήσει ένα ιδιαίτερο τρόπο ενδυμασίας, μακιγιαρίσματος, ένα συγκεκριμένο τρόπο ομιλίας και καλλωπισμού της κόμμωσης. Τεράστια σημασία δίνεται στην καλλιέργεια ορισμένων εκφράσεων του προσώπου και στην ανάπτυξη της ικανότητας να αντιδρά με συγκεκριμένο τρόπο στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος. Η εξωτερική εμφάνιση του ατόμου, η εικόνα που παρουσιάζει πρέπει πλήρως να αντιστοιχεί, να ανταποκρίνεται σε ένα συγκεκριμένο επιβαλλόμενο πρότυπο και μια προκαθοριζόμενη εποπτική μορφή[16].

Η διαχείριση της εικόνας λειτουργεί ακριβώς ως παραπλανητικό μέσο για την απόκρυψη της ανεπάρκειας του υποκειμένου. Κατ’αυτόν τον τρόπο, ως μέσο επίτευξης των στόχων και των κινήτρων του υποκειμένου καθίσταται κυρίως η εικόνα και η εντύπωση και λιγότερο οι πράξεις, η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας.

Η σχέση του υποκειμένου με το ατομικό, το κοινωνικό, το  δημόσιο και το ιδιωτικό ως σχέση ενικού-μερικού.

Η σχέση αυτή αποκτά διάφορες διαβαθμίσεις οι οποίες αντιφάσκουν μεταξύ τους και προσδιορίζεται από το βαθμό μερίκευσης του κοινωνικού και δημόσιου. Μπορεί να είναι η σχέση του υποκειμένου με τον εργασιακό χώρο, με το κόμμα ή την ομάδα, η σχέση με τους φίλους και την παρέα είτε ακόμη και η σχέση με την οικογένεια ή τον σύντροφο εντός του ιδιωτικού και προσωπικού χώρου.Όσο περισσότερο ελαττώνεται το φάσμα των κοινωνικών σχέσεων με παράλληλη αύξηση της κυριαρχίας του υποκειμένου επί των τελευταίων, τόσο περισσότερο το υποκείμενο αισθάνεται κατά βάση οικεία εντός του κοινωνικού, με αποτέλεσμα τη μείωση του φόβου της απόρριψης και την αίσθηση αποδοχής και αναγνώρισης του εαυτού από το κοινωνικό[17].Σε αυτή τη διαδικασία, η αύξουσα κυριαρχία του υποκειμένου επί των κοινωνικών όρων και σχέσεων αποκτά την ώριμη μορφή της εντός της οικογένειας και της ιδιωτικής ιδιοκτησίας[18].

Η οικογένεια προβάλλει κατά κύριο λόγο για το υποκείμενο, ως εκείνο το κοινωνικό το οποίο είναι το πλέον οικείο και προσιδιάζον προς αυτό. Η αμφισβήτηση και η απόρριψη πλευρών και μερών της προσωπικότητας, των συμπεριφορών, της δραστηριότητας και των αξιών και νοηματοδοτήσεων του υποκειμένου από την οικογένεια, δεν βιώνεται σαν χάος από το τελευταίο, στο βαθμό που το υποκείμενο βρίσκεται σε σχετική αντιστοιχία με την λειτουργία και τις κανονικότητες της οικογένειας[19]. Η παρουσίαση του εαυτού και η σχέση Είναι-Φαίνεσθαι εντός της οικογένειας και του ιδιωτικού βίουαποκτά μεγάλη αμεσότητα.Το άτομο εντός της οικογένειας κατευθύνει την δραστηριότητα του και διαχειρίζεται τον κοινωνικό του ρόλο κατά κύριο λόγο βάσει του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του και λιγότερο βάσει της εικόνας του. Ως μέσο επίτευξης των στόχων και των κινήτρων του υποκειμένου, καθίσταται κυρίως ο χαρακτήρας, η προσωπικότητα, οι πραγματικές πράξεις και λιγότερο η εικόνα και η εντύπωση των άλλων περί των πράξεων και των κινήτρων του υποκειμένου.Εκ των πραγμάτων, εντός της οικογένειας καθίσταται σχεδόν ανέφικτη η δυνατότητα διαχείρισης της εικόνας του εαυτού από το άτομο για το λόγο ότι η οικογένεια,όντας σε διαρκή αλληλεπίδραση με αυτό, διεισδύει στον ψυχισμό και στην ουσία του χαρακτήρα του, γνωρίζοντας τα πραγματικά του κίνητρα και τις προθέσεις του. Ως εκ τούτου, η εικόνα του εαυτού εντός την οικογένειας, συνιστά κατά κύριο λόγο έκφανση του χαρακτήρα και της προσωπικότητας[20] του υποκειμένου.Ωστόσο, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι η κυριαρχία της μορφής επί του περιεχομένου στην πλειονότητα των σφαιρών της κοινωνικής ζωής, επιδρά αποφασιστικά και στις σχέσεις εντός της οικογένειας.

Η σχέση του υποκειμένου με το ατομικό, το κοινωνικό, το  δημόσιο και το ιδιωτικό ως σχέση ενικού-ενικού.

Η σχέσηαυτήσυνιστά την κορύφωση των σταδίων της σχεσιακότητας υποκειμένου και εαυτού. Η σχέση του ατόμου προς τον ίδιο του τον εαυτό δεν συνιστά μια σχέση που αφίσταταιαπό το κοινωνικό αλλά αντιθέτως μια σχέση που υφίσταται χάριν και μέσω του κοινωνικού. Κατ’αυτόν τον τρόπο, στη πρώτη σχέση εξετάσαμε τη σχέση του υποκειμένου με τον εαυτό του εντός του κοινωνικού, στη δεύτερη σχέση εξετάσαμε τη σχέση του υποκειμένου με τον εαυτό του εντός του μερικευμένου κοινωνικού καισε αυτή τη σχέση θα εξετάσουμε τη σχέση του υποκειμένου με τον εαυτό του εντός της σχέσης του ενικού κοινωνικού, δηλαδή τη σχέσητου υποκειμένου με τον εαυτό του εντός της σχέσης με τον εαυτό του.

Στην κατάσταση στην οποία το άτομοβρίσκεταιστη σχετική του απομόνωση και αυτονομία,το είναι και το φαίνεσθαι, δηλαδή ο πραγματικός εαυτός και η εικόνα τείνουν να ταυτιστούν. Ωστόσο, ενυπάρχουν και αντιφατικές διαδικασίες στις οποίες το άτομο αδυνατεί να αντικρίσει τον πραγματικό του ποιόν και σε αυτή την περίπτωση, η εικόνα προσφέρεται ως υποκατάστατο που επικαλύπτει  το πραγματικό κενό.Παρ’όλα αυτά, στο όλο της αλληλεπίδρασης των τριών παραπάνω σχέσεων, η εικόνα, ο ρόλος και η διαχείριση τους, προβάλλουν με τον πλέον δυναμικό τρόπο στην πρώτη σχέση, σε ένα δεύτερο βαθμό στη δεύτερη σχέση ενώ, στην τρίτη σχέση τείνουν να ταυτιστούν με τον πραγματικό χαρακτήρα και το ποιόν του ατόμου. Ας δούμε όμως μια βασική και ειδική λειτουργία αυτής της σχέσηςπου θα μας επιτρέψει να κατανοήσουμε τον ιδιότυπο χαρακτήρα της χρήσης τωνphotos.

Σε αυτήν όπως και στις παραπάνω σχέσεις, το άτομο βρίσκεται σε σχέση με τον εαυτό του και ταυτόχρονα σε σχέση με το κοινωνικότο οποίο παίρνει διαφορετικές μορφές, όπως την ολότητα της κοινωνίας, τις εργασιακές σχέσεις, τους φίλους, την οικογένεια κτλ.

Από τη μια πλευρά, το κοινωνικό συνίσταταιστην ιδεατή παράσταση του εαυτού στην οποία το άτομο μπορεί και αναφέρεται ως κάτι το ξένο, τρίτο. Η ιδεατή παράστασή του εαυτού αποκτά τον ρόλο του κοινωνικού, κατά τρόπο που οι σχέσεις ατομικού-κοινωνικού και ιδιωτικού-δημόσιου μετατρέπονται στη σχέση εαυτός-ιδεατός εαυτός. Το κοινωνικό σε αυτή την πρώτη πλευρά υφίσταται στα πλαίσια μια εσωτερικής σχέσης, δηλαδή η εξωτερικότητα της ιδεατής παράστασης υφίσταται στα πλαίσια μια εσωτερικής σχέσης του υποκειμένου. Η σχέση αυτή λειτουργεί κατά βάση σε ένα επίπεδο ψυχικού διαλόγου με τον εαυτό, αποκτά όμως και άλλες σημασίες.

Από την άλλη πλευρά, το κοινωνικό υφίσταται ως πραγματική παράσταση στο ανακλώμενο είδωλο του εαυτού στον καθρέφτη. Το είδωλο του εαυτού στον καθρέφτη συνιστά κατά κύριο λόγο μια εξωτερικευμένη σχέση του εαυτού προς την παράσταση του. Η λειτουργία του καθρέφτη μετατρέπει τη σχέση ατομικού-κοινωνικού και ιδιωτικού-δημόσιου στη σχέση εαυτού-ανακλώμενου ειδώλου. Το ανακλώμενο είδωλο συνιστά το κοινωνικό, εκείνο όμως το κοινωνικό στο οποίο το άτομο αποκτά την μέγιστη δυνατή αποδοχή και πλήρη ιδιοκτησία. Το είδωλο του καθρέφτη αποτελεί για το άτομο εκείνο το κοινωνικό το οποίο δύναται να καταστεί ανίκανο προς κρίση και απόρριψη.Έτσι, ο άνθρωπος επιχειρεί να μετασχηματίσει το ανακλώμενο είδωλο φτιάχνοντας μια τέλεια εικόνα. Η τέλεια εικόνα φτιάχνεται με την εκλεκτική χρήση των μερών του εαυτού τόσο στο επίπεδο του φαίνεσθαι όσο και στο επίπεδο του είναι[21]. Κατ’αυτόν τον τρόπο, κατασκευάζεται ένα είδωλο με συγκεκριμένο ύφος, χαμόγελο, στάση σώματος, βλέμμα, διάθεση, έκφραση, χαρακτήρα κ.ά.

Αυτό το «τέλειο»είδωλο-μάσκα θεωρείται το μόνο αποδεκτό από τον εαυτό με αποτέλεσμα το άτομο να θέλει να το επιβάλει στο σύνολο των κοινωνικών σχέσεων.Έτσι, δημιουργείται ένας φωτοτυπημένος εαυτός ή φωτοτυπημένο προσωπείο, που εκδηλώνεται κάθε φορά που το επιτρέπουν οι συνθήκες και ειδικότερα σε εκείνες τις περιπτώσεις που το κοινωνικό και το δημόσιο αποκτούν μεγάλες διαστάσεις. Ο άνθρωπος κατασκευάζει την τέλεια εικόνα του με βάση τα περιοδικά μόδας, τις διαφημίσεις, τον κινηματογράφο και το σύνολο της ιδεολογίας της μαζικής κουλτούρας, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι μετατρέπεται σε μοναδικό star της πραγματικής ζωής. Όπως επισημαίνει ο Μ. Δαφέρμος, το άγχος του αλλοτριωμένου ατόμου δεν συνίσταται τόσο στην απελευθέρωση του από τις συμβατικότητες της προσωπιδοφορίας, όσο στην εξεύρεση της μαγικής μάσκας που θα τον κάνει παντοδύναμο όπως έγινε ο ήρωας της δημοφιλούς ταινίας «η μάσκα». Ο καταπιεσμένος και νευρωτικός υπαλληλάκος φοβάται να αντιμιλήσει στον προϊστάμενο του και ντρέπεται να εκφράσει τα αισθήματα θαυμασμού και αγάπης σε μια εκθαμβωτικά όμορφη κοπέλα. Όταν όμως φοράει την μαγική μάσκα που κατά τύχη βρήκε στα μαύρα νερά του ποταμού, μεταμορφώνεται σε ένα υπερφυσικό άνθρωπο, άξιο συνεχιστή του σούπερμαν, του «άγιου», του άνθρωπου – αράχνη[22].

Οι φωτογραφίες στο «facebook» (προφίλ και άλμπουμ) συνιστούν μια εκ των πιο θεμελιωδών εκφάνσεων αυτού του φαινομένου. Ο χρήστης ανεβάζει φωτογραφίες από τη δουλειά, την παραλία, την παρέα, τους χώρους διασκέδασης, προβάλλοντας συνεχώς μια πανομοιότυπη εικόνα και  αλλάζοντας απλώς τα επουσιώδη της χαρακτηριστικά (ρούχα, φορέματα, μαγιό, αξεσουάρ, χώρους, οχήματα, εκδηλώσεις κτλ).  Το φαινόμενο αυτό αποκτά και ακραίες μορφές στις οποίες ο χρήστης πληρώνει επαγγελματίες φωτογράφους ώστε να δημιουργήσει ένα ιδανικό άλμπουμ αντίστοιχο μοντέλου,  φωτογραφίζεται ημίγυμνος, κάνει διαδικτυακή πασαρέλα διαφημίζοντας μάρκες ρούχων και αξεσουάρ κτλ.

Η πανομοιότυπη εικόνα βασίζεται πρωτίστως στην εικόνα του προσώπου και δευτερευόντως στην σωματική, ωστόσο μπορούμε να παρατηρήσουμε και διακυμάνσεις σε αυτό το φαινόμενο. Κατά συνέπεια, η μεταβλητότητα της εικόνας του προσώπου είναι κατά κύριο λόγο μικρότερη από τη μεταβλητότητα της εικόνας του σώματος. Στις φωτογραφίες το πρόσωπο προβάλλει κατά κύριο λόγο ως απαράλλακτο, ως μάσκα, με συγκεκριμένη θέση και κλίση του κεφαλιού προς την κάμερα (και κατά συνέπεια τον άλλο), συγκεκριμένο βλέμμα και άνοιγμα ή κλείσιμο βλεφάρων, συγκεκριμένο άνοιγμα ή κλείσιμο χειλιών, συγκεκριμένο χαμόγελο κτλ. Η εικόνα του σώματος αποκτά διάφορες στάσεις, ωστόσο καθορίζεται στον κάθε χρήστη από ένα φάσμα συγκεκριμένων προσδιορισμών το οποίο ακριβώς επαναλαμβάνεται.

Στις φωτογραφίες που ανεβάζει ο χρήστης μπορεί να παρουσιάζεται ο ίδιος, οι φίλοι του, η οικογένεια, άλλοι χρήστες του «facebook» ή και όλα τα παραπάνω. Όταν στην φωτογραφία που ανεβάζει ο χρήστης υπάρχει και κάποιος άλλος χρήστης του «facebook», τότε ο χρήστης μπορεί να επισημάνει τον άλλο χρήστη προσθέτοντας στη φωτογραφία ετικέτα με το όνομα του λογαριασμού του. Όταν επισημαίνεται κάποιος χρήστης σε φωτογραφία, τότε λαμβάνει μια ειδοποίηση και η φωτογραφία εμφανίζεται στον προφίλ του.  Στις φωτογραφίες όπως και στον τοίχο υπάρχουν οι επιλογές «like» και “Γράψτε ένα σχόλιο…” με αποτέλεσμα τη δημιουργία διαλόγου γύρω από κάθε φωτογραφία και τη μετατροπή του σε μήνυμα-διάλογο. Επίσης, οι χρήστες δεν ανεβάζουν μόνο φωτογραφίες που παρουσιάζεται ο εαυτός τους αλλά και φωτογραφίες βάσει των ενδιαφερόντων τους, τοπία, πόλεις, ζώα, αντικείμενα, προσωπικά είδη, αφίσες και διαφημίσεις.Τα τελευταία κατά τη γνώμη μας παρόλο πουσυνιστούνφωτογραφίες,αντιστοιχούνπερισσότεροστην επιλογή «Πληροφορίες».

Πληροφορίες

Οι «πληροφορίες» είναι μια επιλογή που αφορά τον συνολικό λογαριασμό του χρήστη και σε αυτήν εντάσσονται οι πληροφορίες για τον χρήστη, οι φίλοι, οι φωτογραφίες, οι σελίδες στις οποίες ο χρήστης έχε κάνει «like»(μουσική, ταινίες, εκπομπές, βιβλία), οι τοποθεσίες, οι ομάδες κ.ά. Οι κύριες πληροφορίες είναι η εργασία και η εκπαίδευση, η οικογένεια, οι βασικές πληροφορίες και τα στοιχεία επικοινωνίας. Στα παραπάνω ανήκουν το μέρος και το είδος σπουδών(βασική εκπαίδευση, πανεπιστήμιο, ίδρυμα, μεταπτυχιακό κτλ), η εργασία, ο τόπος διαμονής και καταγωγής, η προσωπική κατάσταση (σε σχέση, παντρεμένος, ελεύθερος, αρραβωνιασμένος), ημερομηνία γέννησης, γλώσσες, πολιτικές και θρησκευτικές απόψεις, ηλεκτρονική διεύθυνση κ.ά. Ο κάθε χρήστης επιλέγει για το ποιες πληροφορίες θα συμπληρώσει και αν θα είναι δημόσιες, μόνο για τους φίλους ή για τον εαυτό του. Στην συνέχεια υπάρχουν οι επιλογές «Αγαπημένες φράσεις»και «Ετήσιο ιστορικό» στις οποίες ο χρήστης γράφει τις αγαπημένες του ατάκες και περιγράφει τη σταδιοδρομία του(κυρίως επαγγελματική) ανά έτος.Αν από τα άτομα τα οποία περιγράφονται στη οικογένεια, στη σχέση, στο γάμο, κάποιοι είναι χρήστες του «facebook», τότε η συγκεκριμένη πληροφορία είναι κοινή για το σύνολο των χρηστών που την μοιράζονται.

Η μουσική, οι ταινίες, τα πρόσωπα, οι εκπομπές, τα βιβλία κτλ,  στοιχεία που αντιπροσωπεύουν κατά κύριο λόγο την προσωπικότητα του χρήστη (γούστο, απόψεις, αντιλήψεις), αποτελούν κατά κύριο λόγο σελίδες στις οποίες οι χρήστες έχουν κάνει «like». Κατ’αυτόν τον τρόπο, το «like»συνιστά έναν από τους βασικούς τρόπους δημιουργίας του διαδικτυακού εαυτού και συγκεκριμένα της ψηφιακής «προσωπικότητάς» του. Πρόκειται για μια επιφανειακή και φορμαλιστική σχέση με το περιεχόμενο, για το λόγο ότι αυτό που δύναται να είναι περιεχόμενο έχει γίνει μορφή. Το βιβλίο, η εκπομπή, η ταινία, ένα πολιτικό πρόσωπο ή ένας επιστήμονας δεν επιλέγονται για το περιεχόμενο τους, αλλά για λόγους μορφής της σημειακής ταυτότητας του χρήστη. Έτσι, η διαδικτυακή «προσωπικότητα» αποτελεί ένα ασυνάρτητο μωσαϊκό στο οποίο ο Αϊνστάιν μπορεί να βρίσκεται δίπλα στη Αντζελίνα Τζολί και σε pop τραγουδιστές, ο Καρλ Μαρξ και η Μαρί Κιουρί δίπλα σε reality shows, στον κώδικα Ντα Βίντσι, στο Madamme Figaro και ούτω καθεξής. Κατά τη γνώμη μας, αυτό το φαινόμενο γεννά διαδικασίες οι οποίες ξεφεύγουν από τα στενά όρια της χρήσης του «facebook»και εξαπλώνονται σε περισσότερες σφαίρες της κοινωνικής ζωής, έχοντας έναβασικόχαρακτηριστικό, την μετατροπή αυτού που συνιστά περιεχόμενο σε μορφή.

Ψηφιακός και πραγματικός κόσμος[23]

Από τα προαναφερθέντα μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι ο ψηφιακός και ο πραγματικός κόσμος αλληλεπιδρούν. Ο ψηφιακός κόσμος αναφέρεται στον πραγματικό και υφίσταται χάριν και μέσω του πραγματικού.Υπό το πρίσμα του καθολικού της δραστηριότητας του ανθρώπου στην αλληλεπίδραση του με τη φύση και τους άλλους ανθρώπους, ο ψηφιακός κόσμος κατακτά ολοένα και περισσότερες πλευρές της κοινωνικής ζωής με αποτέλεσμα να μετασχηματίζει και να αλλάζει πλευρές και μέρη του πραγματικού.Σημαντικές αλλαγές μπορούμε να παρατηρήσουμε στα κίνητρα και στους σκοπούς της ανθρώπινης δραστηριότητας που πραγματοποιούνται μέσω μιας αντιφατικής διαδικασίας.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, η νοηματοδότηση και το κίνητρο μιας δραστηριότητας που εκτυλίσσεταιστην πραγματική ζωή,μεταβάλλεται και μετατρέπεται σε νοηματοδότηση και κίνητρο που βασίζεται κατά κύριο λόγο στον ψηφιακό κόσμο·  ωστόσο το βαθύτερο κίνητρο της όλης διαδικασίας συνεχίζει να είναι ο πραγματικός κόσμος.Σε αυτή τη διαδικασία συντελείται μια ιδιότυπη αλληλεπίδραση μεταξύ του σκοπού στην γενικότητα του και του σκοπού στην μερικότητα και ενικότητα του. Πρόκειται δηλαδή για μια διαδικασία μετατόπισης του σκοπού και της προτρέχουσας ιδεατής παράστασης της δραστηριότητας,η οποία συντελείται με την ολοένα και πιο διαμεσολαβημένησχέση του ανθρώπου με τηδραστηριότητα του. Για παράδειγμα, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η επιλογή και η επιτέλεση μιας δραστηριότητας από το υποκείμενο(βόλτα, έξοδος, χόμπι, σεμινάριο, σπορ κτλ), καθορίζεται από εξωτερικούς όρους ως προς την ίδια δραστηριότητα(«π.χ.»σκοπός γίνεται για το άτομο το ανέβασμα των φωτογραφιών που τραβηχτήκαν κατά τη διάρκεια αυτής της δραστηριότητας  καθώς και ο διάλογος που θα προκύψει στο «Wall»).Η μετατόπιση και ο μετασχηματισμός του σκοπού συνιστά ταυτόχρονακαι μετασχηματισμό του όλου της δραστηριότητας κατά τρόπο που η δραστηριότητα στον πραγματικό κόσμο μετατρέπεται σε στιγμή του όλου της δραστηριότητας στον πραγματικό και ψηφιακό κόσμο.

Όπως επισημάναμε παραπάνω, η επικοινωνία μέσω του «facebook»υφίσταται λόγω της ανάγκης για επικοινωνία στον πραγματικό κόσμο και για αντίστοιχο μετασχηματισμό του τελευταίου. Η αυτοαναφορικότητα, το μήνυμα-διάλογος, η σημειακή ταυτότητα, ο φωτοτυπημένος εαυτός συνιστούν μέσα και εργαλεία που βασίζονται στην ανάγκη μετασχηματισμού του πραγματικού κόσμου. Ο τελικόςσκοπός ακόμη και στις περιπτώσεις που δεν συνειδητοποιείται είναιο μετασχηματισμός των πραγματικών υλικών όρων του ανθρώπου για την ικανοποίηση των αναγκών του.Κατ’αυτόν τον τρόπο, αυτή η λανθάνουσα διαμεσολάβηση του υποκειμένου με τη δραστηριότητά του οφείλεται κατά κύριο λόγο στη αλλοτριωμένη σχέση του με το κοινωνικό.

Χαρακτηριστικό των αλλοτριωμένων σχέσεων με την πραγματικότητα είναι μια ιδιότυπη σχέση υπερνοηματοδότησεων και απονοηματοδοτήσεων του αποτελέσματος και των στιγμών της δραστηριότητας αντίστοιχα[24]. Στο βαθμό που η δραστηριότητα του υποκειμένου προβάλλει ως αναγκαίο μέσο για την αντιστοίχιση του εαυτού με τα κυρίαρχα αξιακά καθόλου και όχι ως αυτοσκοπός[25], το υποκείμενο προσπαθεί να υποκαταστήσει τις απονοηματοδοτημένες στιγμές της δραστηριότητας του με διαμεσολαβημένα μέσα από τον ψηφιακό κόσμο. Κατ’αυτόν τον τρόπο,συναντούμε το εξήςφαινόμενο, την ίδιαστιγμή που το υποκείμενοεπιτελεί μια δραστηριότητα της επιλογής του, βρίσκεται συνδεδεμένο στο «facebook»περιγράφοντας στιγμές της μέσω μηνυμάτων, ανεβάζοντας φωτογραφίες κτλ. Για παράδειγμα υπάρχουν χρήστες οι οποίοι πηγαίνουν σε χώρους διασκέδασης, σεμινάρια, παραστάσεις κτλ, περιγράφοντας στο «facebook»το τι κάνουν τη στιγμή εκείνη. Σημαντικό ρόλο σεαυτήτηδιαδικασία διαδραματίζουν τα αυτοαναφορικά μηνύματα τα οποία εδράζονται πάνω στην επιθυμία του να έρθει κάποιος δέκτης στο πραγματικό χώρο που βρίσκονται. Το φαινόμενο αυτό που κατά κύριο λόγο βασίζεται στον φόβο της απόρριψης, εμφανίζει τάσεις μετατροπής της πραγματικής ζωής σε ψηφιακή. Η περιγραφή στο «facebook»της πραγματικής δραστηριότητας που διεξάγεται εν παρόντα χρόνο συνιστά σε ένα βαθμό μετατροπή της πραγματικής δραστηριότητας σε δραστηριότητα στο «facebook», άρα σε ψηφιακή.

Επίλογος

Στο παρόν άρθρο επιχειρήσαμε να προσεγγίσουμε τις βασικές λειτουργικές πλευρές του «facebook»και της χρήσης του από το υποκείμενο στα πλαίσια της παγκόσμιας μαζικής κουλτούρας, κάνοντας συνειδητά αφαίρεση από τις επιμέρους πλευρές όπως παιχνίδια, διαφημίσεις, επικοινωνία μέσω προσωπικών μη δημόσιων μηνυμάτων κ.ά.

Προσπαθήσαμε να περιγράψουμε χαρακτηριστικά και τάσεις της γενικής χρήσης του «facebook»από τα υποκείμενα και όχι την κάθε ξεχωριστή, ειδική του χρήση. Θα πρέπει να γίνει σαφές ότι, πρόκειται για μια προσπάθεια κατανόησης και μελέτης του «facebook», η οποία δεν συνάδει με το μεταφυσικό δίπολο τεχνοφοβίας και τεχνολαγνείας. Οι τελευταίες συνιστούν αμοιβαίους ετεροπροσδιορισμούς ηθικολογικού χαρακτήρα με έντονη την παρουσία στοιχείων της αισθητικής και θρησκευτικής μορφής της συνείδησης.Η μονομερής άρνηση ορισμένης αλλοτριωμένης και αλλοτριωτικής πραγματικότητας, χωρίς πρακτική θετική διέξοδο, χωρίς τη διαλεκτική άρση αυτής της πραγματικότητας, αποκτά στοιχεία θρησκευτικού τύπου μεταφυσικής. Το πρόβλημα δεν έγκειται στις υποκειμενικές προθέσεις του ανθρώπου υπέρ ή κατά της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων και σε ενδεχόμενη δυνατότητα αντιστροφής της κυρίαρχης κλίμακας αξιών. Η τελευταία συνιστά απλώς ένδειξη θεωρητικού και στρατηγικού ελλείμματος, αδυναμίας θετικής διεξόδου από τα αδιέξοδα της συγκυρίας, και ως εκ τούτου, συνιστά και ένδειξη αξιακού ετεροπροσδιορισμού (έστω και αποφατικού τύπου) από την κυρίαρχη κλίμακα αξιών[26].

Οι ιστοχώροι κοινωνικής δικτύωσης[27] και γενικότερα το διαδίκτυο, εμπεριέχουν δυνατότητες τόσο αναβάθμισης όσο και υποβάθμισης της ανθρώπινης επικοινωνίας και δραστηριότητας. Δημιουργούνδυνατότητες εμφάνισης άλλου τύπου συλλογικοτήτων, συλλογικής διεύθυνσης της κοινωνικής ζωής, οργανωμένης και τεχνικά σχεδιασμένης συλλογικής πράξης, όπως και δυνατότητες μαζικής χειραγώγησης και ελέγχου των υποκειμένων από τους κυρίαρχους, μαζικού φακελώματος και μαζικού εκφυλισμού της προσωπικότητας.

Σε περιόδους παγκόσμιας γενικευμένης κρίσης,η αποξένωση και η αλλοτρίωση των ανθρώπινων σχέσεων συνιστούν βασικές προϋποθέσεις της ολομέτωπης επίθεσης των δυνάμεων του κεφαλαίου ενάντια στους λαούς. Σε αυτά τα πλαίσια, οι άνθρωποι οφείλουν να ξεπεράσουν την αλλοτριωμένη σχέση τους με την πραγματικότητα, δημιουργώντας αυθεντική κοινωνική επαναστατική έκφραση. Όπως επισημαίνει ο Π. Παυλίδης,η διευρυμένη διαμεσολάβηση των ανθρώπινων σχέσεων από την τεχνολογία, από παγκόσμιας εμβέλειας μέσα επικοινωνίας, συγκέντρωσης, επεξεργασίας και διάδοσης πληροφοριών σηματοδοτεί την απελευθέρωση των ανθρώπινων επαφών και αλληλεπιδράσεων από τους διάφορους φυσικούς περιορισμούς, την υπέρβαση των ορίων της άμεσης παρουσίας των συμμετεχόντων σε ενιαίο χώρο[28]. Κατ’αυτόν τον τρόπο, με τις δυνατότητες που παρουσιάζουν τα νέα τεχνολογικά μέσα, ο άνθρωπος  μπορεί να τα μετατρέψει από εργαλεία χειραγώγησης και αλλοτρίωσης του εαυτού του, σε μέσα για την απελευθέρωση και ενοποίηση της ανθρωπότητας, πυροδοτώντας την παγκόσμια επαναστατική διαδικασία του 21^ου αιώνα.

---

[1]Δεν είναι διόλου τυχαία η προβληματική και το αίτημα για αυθεντικότητα που εμφανίζεται ως ανάγκη στην σημερινή κοινωνία πέραν των ανεστραμμένων και ναρκισσιστικών εκδοχών της.Όπως παρατηρεί ο Μ. Χάιντεγκερ, όταν χρησιμοποιώνται δημόσια μεταφορικά ή πληροφοριοδοτικά μέσα (εφημερίδες, για παράδειγμα), ο καθένας είναι  όμοιος με κάθε άλλον. Αυτή η συναλληλία αποσυνθέτει ολοκληρωτικά το δικό μου εδωνά-Είναι στο είδος του Είναι «των άλλων», έτσι μάλιστα, ώστε οι Άλλοι μέσα στον διαφορετικό και ρητό τους χαρακτήρα εξαφανίζονται ακόμα περισσότερο. Μέσα σ’αυτή την αφάνεια και αδυναμία διάκρισης οι πολλοί εγκαθιδρύουν τη χαρακτηριστική τους δικτατορία. Απολαμβάνουμε και διασκεδάζουμε όπως πολλοί διασκεδάζουν• διαβάζουμε, βλέπουμε και κριτικάρουμε λογοτεχνία και τέχνη, όπως πολλοί βλέπουν και κριτικάρουν• αλλά και αποτραβιόμαστε από τον «πολύ σωρό», όπως πολλοί αποτραβιώνται• βρίσκουμε «συνταρακτικό», ότι πολλοί βρίσκουν συνταρακτικό. Οι πολλοί, που δεν είναι κανένας ορισμένος, παρά είμαστε όλοι, αν και όχι ως άθροισμα, επιβάλλουν στην καθημερινότητα το είδος του Είναι τους.
Μ. Χάιντεγκερ, Είναι και Χρόνος, Τόμος Πρώτος, Δωδώνη, 1978, σ, 213.

[2]Θα πρέπει να τονίσουμε ότι εδώ δεν κάνουμε λόγο περί απόλυτης στέρησης κοινωνικής έκφρασης, ούτως ή άλλως η χειραγώγηση των υποκειμένων από τη μαζική κουλτούρα έχει ως θεμέλιο το συγκεκριμένο στάδιο ανάπτυξης του συνειδέναι και των σχέσεων παραγωγής.

[3]Η άμεση επικοινωνία περιλαμβάνει περισσότερα είδη επικοινωνίας όπως σωματική, συναισθηματική, τα οποία όμως βρίσκονται σε ανηρημένη μορφή και συνιστούν το επουσιώδες του όλου της επικοινωνιακής διαδικασίας.

[4]Με τον όρο χρονική διάρκεια μετάδοσης ορίζουμε το σύνολο του χρόνου που εκκινά με την αποστολή του μηνύματος από τον πομπό και τελειώνει με τη λήψη του από τον δέκτη.

[5]Επισημαίνουμε ότι με τον όρο «είδος επικοινωνίας» περιγράφουμε την επικοινωνία από τη σκοπιά του κώδικα επικοινωνίας, ενώ με τον όρο μορφή επικοινωνίας περιγράφουμε τον χαρακτήρα της διυποκειμενικής σχέσης, πομπού και δέκτη, που προσδιορίζεται από τον χαρακτήρα του μέσου επικοινωνίας.

[6]Στην προσέγγιση μας θεωρούμε ότι μήνυμα δεν συνιστά μόνο ο γραπτός λόγος εντός του  τοίχου αλλά και το video, το τραγούδι, η είδηση κτλ.

[7]Π. Μπουρντιέ, Η διάκριση, Κοινωνική κριτική της καλαισθητικής κρίσης, Πατάκη, 2002, σ,296.

[8]Με τον όρο επαφή εννοούμε την διαδικασία εκείνη με την οποίαεκκινά η επικοινωνία μεταξύ δύο ή περισσότερων ατόμων, ομάδων. Από την σκοπιά του ενός πόλου η επαφή συνιστά δυνατότητα για επικοινωνία ενώ από την σκοπιά της όλης σχέσης συνιστά πραγματικότητα της επικοινωνίας.

[9]Ως προς τηδιαμεσολάβηση της κοινωνικής επαφής και τις διαβαθμίσεις της θα πρέπει να πούμε ότι σε αυτήν εντάσσονται διάφοροι τρόποι επικοινωνίας, όπως γράμμα, αποστολή δώρου, τηλέφωνο, κτλ. Για παράδειγμα το τηλεφώνημα συνιστά μικρότερου βαθμού διαμεσολάβηση από ότι το τηλεφωνικό μήνυμα.

[10]Εδώ έχουμε δυο διαδικασίες εσωτερικά ενιαίες αλλά και σχετικά αυτοτελής, την διαδικτυακή επικοινωνία που ολοκληρώνεται με την έναρξη την πραγματικής άμεση επικοινωνίας, και την πραγματική άμεση επικοινωνία. Η πρώτη η οποία μας αφορά στα παρούσα έρευνα έχει ως σκοπός την δημιουργία και την εκκίνηση της δεύτερης διαδικασίας.

[11]Εδώ θεωρούμε ότι όλοι οι λογαριασμοί είναι ανοικτοί προς το κοινό και ότι δεν έχουν κλειδωθεί διάφορες λειτουργίες από τους χρήστες.

[12]Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι εξετάζουμε την εν λόγω σχέση στα πλαίσια του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και συγκεκριμένα στα πλαίσια της μαζικής κουλτούρας. Μια προσέγγιση της εν λόγω σχέσης στο γίγνεσθαι της ανθρωπότητας απαιτεί ξεχωριστή, ειδική μελέτη.

[13]Εδώ εξετάζουμε το υποκείμενο γενικά κάνοντας αφαίρεση από τις υποπεριπτώσεις.

[14]Όταν κάνουμε λόγο περί κυριαρχίας της παγκόσμιας μαζικής κουλτούρας αυτό επ’ουδενί δεν σημαίνει ότι η ύπαρξη άλλων αξιών και νοηματοδοτήσεων εξαφανίζεται.

[15]Ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι η σχέση πάλης και φυγής (lutte et fuite) όπως περιγράφεται από τον Ανρί Λαμπορί στο επίπεδο του ψυχισμού, του ασυνείδητου και των αυτοματισμών, εμφανίζεται και στο επίπεδο της συνείδησης, της μαζικής κουλτούρας, των κοινωνικών συμπεριφορών και της ιστορίας.

[16]Μ. Δαφέρμος. Απόκρυψη και μεταμφίεση (πολιτισμικές και κοινωνικές διαστάσεις του φαινομένου).//Ουτοπία, Νο 25, 1997, σ. 91 – 99.

[17]Εδώ εξετάζουμε την γενική τάση της σχέσης του υποκειμένου προς τον εαυτό του στη διαδικασία συρρίκνωσης κοινωνικού και δημόσιου και όχι όλες τις πλευρές που μπορούν να προκύψουν από αυτή τη διαδικασία. Για παράδειγμα, μπορεί αυτή η διαδικασία να οδηγεί και στην αντίθετη κατεύθυνση σε εκείνες τις περιπτώσεις που η μερίκευση του κοινωνικού και δημόσιου πραγματοποιείται με αντίστοιχη υποβάθμιση της κυριαρχίας του υποκειμένου επί των κοινωνικών σχέσεων και όρων του κοινωνικού.

[18]Θα πρέπει να επισημάνουμε ακόμη μια φορά ότι εξετάζουμε τις γενικές νομοτέλειες αυτής της σχέσης. Μια κοινωνιολογική εξέταση της σχέσης του υποκειμένου με τον εαυτό του εντός της οικογένειας θα πρέπει να λάβει υπόψη τις διαφορές φύλλου και τον κοινωνικό τους ρόλο, τη σχέση γονέων και τέκνων καθώς και τις διαφορετικές μορφές οικογένειας, τη θέση των μελών της στον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας, τη σχέση πόλεως υπαίθρου κ.ά. Η ίδια η σχέση που περιγράφουμε με την αλλοτρίωση της οικογένειας παίρνει και ανεστραμμένες μορφές.

[19]Ενδιαφέρον έχει η εξέταση της εφηβικής συγκρουσιακότητας υπό το πρίσμα της διαμόρφωσης της προσωπικότητας και της σχέσης της με την οικογένεια.

[20]Θα πρέπει να τονίσουμε ότι, η εκδήλωση του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του υποκειμένου εντός της οικογένειας, συνιστά κατά κύριο λόγο εκδήλωση των τελευταίων όπως αυτά υφίστανται στην οικογένεια και όχι γενικά σε οποιαδήποτε μορφή κοινωνικών σχέσεων.

[21]Όταν κάνουμε λόγο για συγκρότηση εικόνας ή ρόλου δεν αναφερόμαστε μόνο στην εικόνα του φαίνεσθαι και της εξωτερικής εμφάνισης αλλά και στην εικόνα που θέλει να παρουσιάσει ο άνθρωπος για την προσωπικότητα του.

[22]Μ. Δαφέρμος. Απόκρυψη και μεταμφίεση (πολιτισμικές και κοινωνικές διαστάσεις του φαινομένου).//Ουτοπία, Νο 25, 1997, σ. 91 – 99.

[23]Εδώ δεν χρησιμοποιούμε τους όρους ψηφιακός και πραγματικός ως δυο όρους που περιγράφουν την πλάνη και την αλήθεια αντίστοιχα, αλλά ως όρους που εκφράζουν δυο διαφορετικά είδη αλληλεπίδρασης του ανθρώπου με την πραγματικότητα.

[24]Η παραπάνω σχέση αν και συνδέεται με τη σχέση φυσικής και πνευματικής, επαναλαμβανόμενης και ανανεούμενης εργασίας δεν θα πρέπει να ταυτίζεται με τις τελευταίες.

[25]Εδώ περιγράφουμε κυρίως τη δραστηριότητα του υποκειμένου στον ελεύθερο χρόνο. Η δραστηριότητα στον ελεύθερο χρόνο επιλέγεται ως επί το πλείστον βάσει των ενδιαφερόντων και των νοηματοδοτήσεων του υποκειμένου ως προς τις στιγμές της. Στη σημερινή εποχή παρατηρούμε τάσεις μετατροπής της δραστηριότητας που διεξάγεται στον ελεύθερο χρόνο σε δραστηριότητα που προσιδιάζει στη επαναλαμβανόμενη εργασία εντός της παραγωγής. Ωστόσο αυτές οι τάσεις είναι αντιφατικές, από τη μια συνυπάρχουν τάσεις και στοιχεία έντονης δημιουργικότητας και από τη άλλη τάσεις και στοιχεία ζωώδους και αγελαίας σχέσης με την πραγματικότητα.

[26]Δ. Πατέλης, Επίμετρο στο Β.Α. Βαζιούλιν, Η Λογικής της Ιστορίας, ΚΨΜ, 2013.

[27]Η προσωπική μας εκτίμηση είναι ότι υπάρχει η δυνατότητα δημιουργίας ιστοχώρων κοινωνικής δικτύωσης στα πλαίσια της ομότιμης παραγωγής, οι οποίοι θα είναι τεχνικά σχεδιασμένοι με βάση την ανάπτυξη της προσωπικότητας.

[28]Π. Παυλίδης, Η γνώση στη διαλεκτική της κοινωνικής εξέλιξης, Επίκεντρο, 2012, σ, 20.

Διαβάστε περισσότερα