Η ΑΓΟΡΑ ΠΝΕΕΙ ΤΑ ΛΟΙΣΘΙΑ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ!

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Θα θέσουμε το ερώτημα ωμά: Απειλείται όντως με μαζική κατάρρευση η ελληνική αγορά τους επόμενους μήνες, όπως ισχυρίζονται οι περισσότεροι επιχειρηματίες και ιδίως όσοι δραστηριοποιούνται στο πάσης φύσεως εμπόριο; Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι συγκαταλεγόμαστε μεταξύ εκείνων που συνήθως ελάχιστη σημασία δίνουν στιςυπερβολές των καταστηματαρχών, οι οποίοι όποτε και αν ερωτηθούν, απαντούν ότι δήθεν έχουν «μείωση κατά 30% ή 40% σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο».Μια περίπου μονίμως επαναλαμβανόμενη απάντηση, που αν τη λάβει κανείς σοβαρά υπόψη του και κάνει τις μαθηματικές πράξεις για τέσσερα – πέντε χρόνια οδηγείται στο παρανοϊκό συμπέρασμα ότι ο μαγαζατόρας που μιλάει είναι αδύνατον να υπάρχει με βάση οποιοδήποτε οικονομικό μοντέλο!

Αυτή τη φορά όμως έχουμε σχηματίσει την εντύπωση ότι το μαζικό κλείσιμο δεκάδων χιλιάδων μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, ακόμη και μεγάλων στον κλάδο του λιανικού εμπορίου, συνιστά πραγματικό ενδεχόμενο. Από παντού μας έρχεται το μήνυμα ότι κανένας επιχειρηματίας δεν πληρώνει κανέναν – ούτε καν τους προμηθευτές του! Η μνημονιακή πολιτική της συγκυβέρνησης Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη αφού εξόντωσε τους εργαζόμενους, τώρα εξοντώνει και τους μικρούς και μεσαίους επιχειρηματίες, ενώ μειώνει δραματικά και τον προσωπικό πλούτο ακόμη και των περισσότερων από τους κορυφαίους εκπροσώπους της επιχειρηματικής ελίτ της Ελλάδας. Σε πρώτη φάση, όλοι οι επιχειρηματίες και οι καταστηματάρχες ωφελήθηκαν από το Μνημόνιο.

Καταβαράθρωσαν τους μισθούς των υπαλλήλων τους, έκαναν μαζικές απολύσεις σε έκταση που ούτε να το ονειρευτούν δεν τολμούσαν, εκμεταλλεύθηκαν στο έπακρο την πλήρη κατεδάφιση όλων των εργασιακών δικαιωμάτων αλλά και τον πανικό όσων μισθωτών εξακολουθούν να εργάζονται, αφήνοντάς τους απλήρωτους για δύο, τρεις, πέντε ή και περισσότερους μήνες. Ο κόσμος ξοδεύει υποχρεωτικά όλο και λιγότερα χρήματα, εστιάζοντας μάλιστα τις δαπάνες του σε όλο και λιγότερα προϊόντα που καλύπτουν σε διαρκώς μεγαλύτερο ποσοστό πρωτίστως θεμελιώδεις ανάγκες. Η εξέλιξη αυτή προκαλεί συνθήκες ασφυξίας στη χρηματική ρευστότητα της αγοράς, πέραν της αυτονόητης μείωσης των κερδών των επιχειρήσεων.

Η κατάσταση επιδεινώνεται λόγω της ουσιαστικής χρεοκοπίας των ελληνικών τραπεζών, οι οποίες δίνουν όλο και λιγότερα δάνεια με όλο και σκληρότερους όρους, στους οποίους διαρκώς λιγότερες επιχειρήσεις είναι σε θέση να ανταποκριθούν.

Το «στέγνωμα» της αγοράς από χρήμα γίνεται όλο και πιο αισθητό, οδηγώντας σε σοβαρές αλλαγές το πλαίσιο εντός του οποίου αναπτύσσεται η επιχειρηματική δραστηριότητα. Σοβαροί και συνετοί, ακόμη και επί δεκαετίες, επιχειρηματίες φέρονται πλέον και μεταξύ τους ως αφερέγγυοι απατεώνες: προσπαθούν να μην εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους απέναντι σε όσους έχουν δοσοληψίες μαζί τους.

Οσα χρήματα εισπράττουν τα παρακρατούν στο σύνολό τους και τα χρησιμοποιούν για να πληρώσουν το ηλεκτρικό ρεύμα, το ενοίκιο, την εφορία, να δώσουν ίσως κάτι σε υπαλλήλους τους έναντι των μισθών που τους χρωστούν και φυσικά πρωτίστως για να περάσουν οι ίδιοι. Ακόμη και όσοι έχουν αποταμιευμένα μεγάλα ποσά χρημάτων, δεν είναι τρελοί για να τα ρίξουν στις επιχειρήσεις τουςμέσα σε αυτό το κλίμα οικονομικής κατάρρευσης των πάντων στη χώρα μας.

Προτιμούν να τα κρατήσουν και μάλιστα να τα βγάλουν στο εξωτερικό για να τα σιγουρέψουν από τις αρπακτικές διαθέσεις του Σαμαρά και των ομοίων του. Μέσα σε αυτόν τον φαύλο κύκλο της πολιτικής της συγκυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, όλο και περισσότεροι επιχειρηματίες απαιτούν να πληρώνονται μετρητά για κάθε συναλλαγή με αποτέλεσμα να συρρικνώνεται διαρκώς ο όγκος των συναλλαγών αφού η επιχειρηματική πίστωση περιορίζεται δραστικά.

Με ιλιγγιώδη ταχύτητα υποσκάπτεται η θέση και σχεδόν όλων των υγιών μέχρι πρότινος επιχειρήσεων. Καθώς πλέον οι πάντες χρωστούν στους πάντες, όλες σχεδόν οι ελληνικές επιχειρήσεις αρχίζουν να συγκροτούν ένα πολλαπλά αλληλοδιαπλεκόμενο πλέγμα που απειλείται με συνολική κατάρρευση κολοσσιαίων κοινωνικών επιπτώσεων, αν όντως αυτή λάβει χώρα – πράγμα που είναι απολύτως βέβαιο αν συνεχιστεί η ίδια ολέθρια πολιτική των Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη, τα φληναφήματα των οποίων ουδείς επιχειρηματίας πλέον πιστεύει.

*Δημοσιεύθηκε στο “ΕΘΝΟΣ” την Δευτέρα 22 Απριλίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

Επιστολή Δημάρχου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου Παναγιώτη Κατσούλη για την επανεκκίνηση των έργων στην Ιόνια Οδό.

Επιστολή απέστειλε ο Δήμαρχος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου προς τον Υπουργό Ανάπτυξης κ. Κώστα Χατζηδάκη, με την οποία ζητά συνάντηση εργασίας με την συμμετοχή των Βουλευτών του νομού, για το θέμα της επανεκκίνησης των έργων στην Ιόνια Οδό, τα οποία έργα σύμφωνα με πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, δεν περιλαμβάνουν το τμήμα της Κλόκοβας. Η εξέλιξη αυτή, αν επιβεβαιωθεί, όχι μόνο απαξιώνει το έργο της Ιόνιας Οδού  αλλά υποβαθμίζει και όλο τον βορειοδυτικό άξονα της χώρας, σε μια εποχή μάλιστα που η πραγματική ανάπτυξη είναι μονόδρομος.

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΘΗΝΑ: Χάνει σχολές η Πάτρα - χωρίς ΤΕΙ Αίγιο και Ναύπακτος

ΤΕΙ Ιονίων Νήσων

l Τεχνολογίας Τροφίμων (Αργοστόλι)
l Τεχνολόγων Περιβάλλοντος Τ.Ε. (Ζάκυνθος)
l Διοίκησης Επιχειρήσεων (Λευκάδα) με κατευθύνσεις 5ου εξαμήνου: 1. Διοίκηση Επιχειρήσεων, 2. Πληροφοριακά Συστήματα Διοίκησης, 3. Διοίκηση Τουριστικών Επιχειρήσεων και Επιχειρήσεων Φιλοξενίας
l Τεχνολογίας Ήχου και Μουσικών Οργάνων (Ληξούρι)
l Το Τμήμα Τεχνολογίας Βιολογικής Γεωργίας και Τροφίμων του Αργοστολίου διατηρείται και μετονομάζεται σε Τμήμα Τεχνολογίας Τροφίμων (με το «ΑΘΗΝΑ» 2 εμφανιζόταν σε μεταβατική λειτουργία μέχρι το 2018).
l Το Τμήμα Εφαρμογών και Πληροφορικής στη Διοίκηση και στην Οικονομία της Λευκάδας απορροφά άμεσα, χωρίς μεταβατική περίοδο στη λειτουργία του, το Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων από το Ληξούρι (το οποίο με το «ΑΘΗΝΑ» 2 συγχωνευόταν στο Μεσολόγγι), και μετονομάζεται σε Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων με τρεις κατευθύνσεις στο 5ο εξάμηνο.
l Το Τμήμα Προστασίας και Συντήρησης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ζακύνθου απορροφάται από το Τμήμα Προστασίας και Συντήρησης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Σχολής Καλλιτεχνικών Σπουδών του ΤΕΙ Αθηνών, το οποίο μετονομάζεται σε Τμήμα Συντήρησης Αρχαιοτήτων και Έργων Τέχνης. (Στην ουσία το τμήμα καταργείται, χωρίς να δοθεί μεταβατική περίοδος λειτουργίας του μέχρι να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους οι φοιτούντες. Επισημαίνεται ότι οι ενεργοί φοιτητές του τμήματος, το ακαδημαϊκό έτος 2011-2012, σύμφωνα με τον πίνακα του «ΑΘΗΝΑ» 2, «Υφιστάμενη Κατάσταση» ανερχόταν στους 345.)
l Το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας του Αργοστολίου διατηρείται σε μεταβατική λειτουργία μέχρι το 2018 και στη συνέχεια απορροφάται από το Τμήμα Διοίκησης Τουριστικών και Πολιτιστικών Μονάδων στον Πύργο, το οποίο μετονομάζεται σε Διοίκηση, Οικονομία και Επικοινωνία Πολιτιστικών και Τουριστικών Μονάδων με ΚΩΔ. 743 και κατευθύνσεις 5ου εξαμήνου: 1. Διοίκηση Πολιτιστικών Μονάδων και Επιχειρήσεων Φιλοξενίας, 2. Μουσειολογία, 3. Επικοινωνία Πολιτιστικών Μονάδων.
 
Τμήματα που μετακινούνται από Πάτρα στο Μεσολόγγι αφού ολοκληρώσουν οι υπάρχοντες φοιτητές
l Η Σχολή Διοίκησης κ' Οικονομίας (ΣΔΟ) ΤΕΙ Πάτρας με τα 3 τμήματά της μεταφέρεται στο Μεσολόγγι (ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας).
l Το Τμήμα Διοίκηση Επιχειρήσεων και τοΤμήμα Τουριστικών Επιχειρήσεων ΤΕΙ Πάτραςσυγχωνεύονται με το τμήμα Διοίκηση Κοινωνικών-Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων και Οργανώσεων του ΤΕΙ Δ. Ελλάδας (Μεσολογγίου) και μετονομάζονται σε Διοίκηση Επιχειρήσεων Οργανισμών και Συστημάτων ΤΕΙ Δ. Ελλάδας  με έδρα το Μεσολόγγι.
l Το Τμήμα Λογιστικής ΤΕΙ Πάτρας συγχωνεύεται με το Τμήμα Λογιστικής του ΤΕΙ Δ.Ελλάδας (Μεσολογγίου)και μετονομάζονται σε Τμήμα Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής ΤΕΙ Δ.Ελλάδας με έδρα το Μεσολόγγι.
 
Τμήματα που μετακινούνται από το Αίγιο σε Πάτρα και Αθήνα
l ΠΡΟΣ ΠΑΤΡΑ: Το Τμήμα Φυσικοθεραπείας ΤΕΙ Αιγίου (Πατρών) εντάσσεται στη Σχολή Επαγγελμάτων Υγείας του ΤΕΙ Δ.Ελλάδας και Ιονίων Νήσων, με έδρα την Πάτρα.
l ΠΡΟΣ ΑΘΗΝΑ: Το Τμήμα Οπτομετρίας ΤΕΙ Αιγίου (Πατρών) συγχωνεύεται με το Τμήμα Οπτικής και Οπτομετρίας ΤΕΙ Αθήναςκαι μετονομάζεται σε: Τμήμα Οπτικής και Οπτομετρίας Αττικό ΤΕΙ.
 
Τμήματα που μετακινούνται από τον Πύργο στην Πάτρα
l Το Τμήμα Πληροφορικής και ΜΜΕ ΤΕΙ Πύργου (Πατρών) συγχωνεύεται μετοΤμήμα Εφαρμογών Πληροφορικής στην Διοίκηση και στην Οικονομία ΤΕΙ Πατρών, με έδρα την Αμαλιάδακαι μετονομάζεται σε Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής ΤΕΙ Δ. Ελλάδας (έδρα Πάτρα).
 
Τμήματα που παραμένουν στην Πάτρα αλλά συγχωνεύονται με άλλα
l Το Τμήμα Ανακαίνισης και Αποκατάστασης Κτιρίων ΤΕΙ Πάτρας συγχωνεύεται με το Τμήμα Πολιτικών Έργων Υποδομής ΤΕΙ Πάτραςκαι μετονομάζονται σε Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών ΤΕ, Σχολή Τεχνολογικών Εφαρμογών ΤΕΙ Δ. Ελλάδας, με έδρα την Πάτρα.
l Το Τμήμα Επιχειρησιακού Σχεδιασμού και Πληροφοριακών Συστημάτων ΤΕΙ Πάτρας συγχωνεύεται με το Τμήμα Εφαρμογών Πληροφορικής στη Διοίκηση και στην Οικονομία ΤΕΙ Αμαλιάδας (Πατρών)και μετονομάζονται σε Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής ΤΕΙ Δ. Ελλάδας, με έδρα την Πάτρα.
 
Τμήματα που παραμένουν στην Πάτρα μέχρι να ολοκληρώσουν οι υπάρχοντες φοιτητές και μετά κλείνουν
l Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας ΤΕΙ Πάτρας
 
Τμήματα που μετακινούνται από Μεσολόγγι (Ναύπακτος) στην Πάτρα
l Το τμήμα Τηλεπικοινωνιακών Συστημάτων και Δικτύων του ΤΕΙ Μεσολογγίου (Ναύπακτος) μεταφέρεται στο Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής ΤΕΙ Δ. Ελλάδας με έδρα την Πάτρα.
Τα τμήματα που φεύγουν από το ΤΕΙ Μεσολογγίου είναι:
l Το Τμήμα Τηλεπικοινωνιακών Συστημάτων και Δικτύων που βρίσκεται στη Ναύπακτο αλλά ανήκε στο ΤΕΙ Μεσολογγίου μεταφέρεται στη Πάτρα στο Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής ΤΕΙ Δ. Ελλάδας
l Το Τμήμα Θερμοκηπιακών Καλλιεργειών και Ανθοκομίας απορροφάται από το Τμήμα Βιολογικών Θερμοκηπιακών Καλλιεργειών και Ανθοκομίας του ΤΕΙ Πελοποννήσου, μετονομάζεται σε Τμήμα Φυτικής Παραγωγής και πάει στην Αμαλιάδα.
l Το τμήμα Αυτοματισμού παραμένει στο Μεσολόγγι αλλά δεν δέχεται νέους φοιτητές και κλείνει όταν ολοκληρώσουν τις σπουδές τους οι υπάρχοντες.
 
Τμήματα άλλων ιδρυμάτων που συγχωνεύονται και θα λειτουργούν στο Μεσολόγγι
l Το Τμήμα Ιχθυοκομίας - Αλιείας του ΤΕΙ Ηπείρου που λειτουργούσε στην Ηγουμενίτσα συγχωνεύεται με το Τμήμα Υδατοκαλλιεργειών και Αλιευτικής Διαχείρισης του ΤΕΙ Μεσολογγίου και μετονομάζεται σε Τμήμα Τεχνολογίας- Αλιείας και Υδατοκαλλιεργειών.
l Το Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του ΤΕΙ Ιονίων Νήσων, που λειτουργούσε στο Ληξούρι, απορροφάται από το Τμήμα Διοίκησης Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων και Οργανώσεων του ΤΕΙ Μεσολογγίου και μετονομάζεται σε Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων.
l Το Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του ΤΕΙ Πάτρας απορροφάται από το Τμήμα Διοίκησης Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων και Οργανώσεων του ΤΕΙ Μεσολογγίου και μετονομάζεται σε Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων.
l Το Τμήμα Τουριστικών Επιχειρήσεων του ΤΕΙ Πάτρας απορροφάται από το Τμήμα Διοίκησης Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων και Οργανώσεων του ΤΕΙ Μεσολογγίου και μετονομάζεται σε Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων.
l Το Τμήμα Λογιστικής του ΤΕΙ Πάτρας απορροφάται από το Τμήμα Λογιστικής του ΤΕΙ Μεσολογγίου και μετονομάζεται σε Τμήμα Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής.
l Το Τμήμα Εμπορίας και Διαφήμισης του ΤΕΙ Πάτρας που λειτουργούσε στην Αμαλιάδα απορροφάται από το Τμήμα Διοίκησης Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων και Οργανώσεων του ΤΕΙ Μεσολογγίου και μετονομάζεται σε Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων.
Τμήματα που λειτουργούσαν στο Μεσολόγγι και συγχωνευμένα παραμένουν στο Μεσολόγγι
l Το Τμήμα Μηχανολογίας και Υδάτινων Πόρων του ΤΕΙ Μεσολογγίου απορροφάται από το Τμήμα Υδατοκαλλιεργειών και Αλιευτικής Διαχείρισης, μετονομάζεται σε Τμήμα Τεχνολογίας Αλιείας και Υδατοκαλλιεργειών και παραμένει στο Μεσολόγγι.
 
ΤΕΙ Αμαλιάδας
* Ιδρύεται νέο τμήμα, με την ονομασία «Τμήμα Τεχνολόγων Γεωπόνων»με κατευθύνσεις 5ου εξαμήνου: 1. Φυτικής Παραγωγής, 2. Ζωικής Παραγωγής, 3. Αγροτικής Οικονομίας, 4. Θερμοκηπιακών Καλλιεργειών και Ανθοκομίας. Το τμήμα θα ανήκει στο ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας.
 
l Τμήμα Εφαρμογών Πληροφορικής στη Διοίκηση και στην Οικονομία: Οι σπουδαστές του τμήματος θα ενσωματωθούν ή στο Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής ΤΕ (με κατευθύνσεις 5ου εξαμήνου: Μηχανικοί Δικτύων, 2. Μηχανικοί Η/Υ, 3. Μηχανικοί Λογισμικού), με έδρα τη Ναύπακτο (όχι την Πάτρα, όπως αρχικά προβλεπόταν), ή στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων (με κατευθύνσεις 5ου εξαμήνου: 1. Διοίκηση Επιχειρήσεων, 2. Διοίκηση Επιχειρήσεων Κοινωνικής Οικονομίας, 3. Διοίκηση Τουριστικών Επιχειρήσεων και Επιχειρήσεων Φιλοξενίας, 4. Πληροφοριακά Συστήματα Διοίκησης), με έδρα το Μεσολόγγι. Και τα δύο τμήματα θα ανήκουν στο ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας.
 
ΤΕΙ Πύργου
l Τμήμα Πληροφορικής και ΜΜΕ: Μπαίνει σε μεταβατικό στάδιο. Θα συνεχίσει να λειτουργεί, χωρίς να δέχεται εισακτέους, έως την αποφοίτηση των φοιτούντων σπουδαστών.
l Ιδρύεται νέο τμήμα, με την ονομασία «Τμήμα Διοίκησης, Οικονομίας και Επικοινωνίας Πολιτιστικών και Τουριστικών Μονάδων» (με κατευθύνσεις 5ου εξαμήνου: 1. Διοίκηση Πολιτιστικών Μονάδων και Επιχειρήσεων Φιλοξενίας, 2. Μουσειολογία, 3. Επικοινωνία Πολιτιστικών Μονάδων). Το τμήμα θα ανήκει στο ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας.

πηγή:  http://www.dete.gr
 http://patrasevents.gr

Διαβάστε περισσότερα

H δημοσιότητα «κόβει» χρόνια

Η δημόσια έκθεση περιορίζει το προσδόκιμο ζωής, σύμφωνα με νέα έρευνα

 

Βαρύ το τίμημα της δημοσιότητας καθώς μετριέται σε λιγότερα πολύτιμα... χρόνια ζωής, όπως υποστηρίζουν οι αυστραλοί επιστήμονες

Μια λαμπρή καριέρα υπό το φως των προβολέων, έχει ακριβό τίμημα… σε πολύτιμα χρόνια ζωής, υποστηρίζουν τώρα αυστραλοί επιστήμονες.

Όπως αναφέρουν οι ειδικοί από τα πανεπιστήμια Κουίνσλαντ και Νέας Νότιας Ουαλίας με δημοσίευσή τους στην επιθεώρηση «QJM: An International Journal of Medicine», οι διασημότητες, όπως όλα δείχνουν, ζουν λιγότερο από τους υπόλοιπους.
Η αμφιλεγόμενη μελέτη
Οι ερευνητές μελέτησαν συγκεκριμένα 1.000 νεκρολογίες που είχαν δημοσιευθεί στην αμερικανική εφημερίδα «The New York Times» από το 2009 ως το 2011.
Διαπίστωσαν λοιπόν, ότι τα άτομα που εξετίθεντο στη δημοσιότητα, π.χ. ηθοποιοί, τραγουδιστές, μουσικοί αλλά και αθλητές, είχαν την τάση να πεθαίνουν κατά μέσο όρο στα 77 έτη – πολύ νωρίτερα δηλαδή από τους υπόλοιπους.
Ως πιο συχνό αίτιο θανάτου, ιδιαίτερα στην περίπτωση των ατόμων που κατατάσσονταν στην κατηγορία των «performers», οι ειδικοί προσδιόρισαν τον καρκίνο και συγκεκριμένα του πνεύμονα.
Συγγραφείς, συνθέτες και καλλιτέχνες πέθαιναν στην ηλικία των 79 ετών. Ακαδημαϊκοί, συμπεριλαμβανομένων των ιστορικών και των οικονομολόγων, ζούσαν μέχρι τα 82 ενώ όσοι ασχολούνταν με τον κόσμο των επιχειρήσεων και της πολιτικής έφταναν μέχρι την ηλικία των 83 ετών κατά μέσο όρο.

Ναι μεν, αλλά…
Αρκετοί είναι πάντως οι επιστήμονες που θεωρούν ότι τα αποτελέσματα της μελέτης δεν αποδεικνύουν κάτι.
Ο δρ Ρίτσαρντ Επστάιν, ογκολόγος στο Νοσοκομείο St. Vincent στην Αυστραλία έσπευσε να σχολιάσει ότι αντίθετα τα ευρήματα αυτά εγείρουν κάποια ενδιαφέροντα ερωτήματα.
«Πρώτον, αν κάτι τέτοιο ισχύει, ότι δηλαδή οι επιτυχημένοι performers και αθλητές τείνουν να ζουν λιγότερο από τους υπόλοιπους, τότε αυτό άραγε σημαίνει ότι για αυτό φταίνε οι κακές επιλογές που έκαναν αφότου έσβησε η επιτυχία τους; ‘Η μήπως οι υψηλές προσδοκίες για μεγάλες επιτυχίες οδηγούν σε αυτοκαταστροφικές τάσεις των διασήμων κατά τη διάρκεια της ζωής τους; Ή πάλι, τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους που σχετίζονται με ριψοκίνδυνες συμπεριφορές π.χ. τσιγάρα, αλκοόλ, ναρκωτικά, οδηγούν στη βραχυπρόθεσμη μόνο βελτίωση των επιδόσεών τους;» αναρωτιέται ο ειδικός.
Η ψυχολόγος δρ Χάνι Λάνγκαστερ-Τζέιμς πάλι σχολίασε πως: «Τα αποτελέσματα είναι ενδιαφέροντα με την έννοια ότι υπογραμμίζουν τον κίνδυνο που συνοδεύει μια καριέρα στη δημόσια σφαίρα και ότι δείχνουν πως τελικά η λάμψη που περιβάλλει τα άτομα αυτά δεν αποτελείται από... χρυσό».

Διαβάστε περισσότερα

Η βία στην εποχή της παγκοσμιοποίησης

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η βία στη Νέα Διεθνή Τάξη που ανέτειλε με την ανάδυση της παγκοσμιοποίησης (που μόνο νεοφιλελεύθερη μπορεί να είναι στο σύστημα της οικονομίας της αγοράς, παρά τα αποπροσανατολιστικά παραμύθια της «Αριστεράς») και την κατάρρευση του «Υπαρκτού», έχει μαζικοποιηθεί. Όχι μόνο διεθνώς, αλλά και στη χώρα μας, όπου η οικονομική βία που ασκεί η Υπερεθνική ελίτ σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων (μέτρα φτωχοποίησης, καθιέρωση εργασιακού Μεσαίωνα, ξεπούλημα κοινωνικού πλούτου κ.λπ.) αναπόφευκτα συνοδεύεται από την πρωτόγνωρη ένταση της κρατικής βίας που ασκούν οι …κλητήρες  της ελίτ αυτής  που παριστάνουν τους κυβερνήτες μας. Έστω και αν αυτή συνήθως παίρνει τη μορφή απειλής μαζικής βίας, αφού δεν είναι συχνά αναγκαία η άσκησή της. Αλλά είναι πράγματι απελπιστικές συνήθως οι αναλύσεις της βίας σήμερα από μια Αριστερά που, στερούμενη αναλυτικών εργαλείων για την ερμηνεία του φαινομένου της παγκοσμιοποίησης και τη συνακόλουθη ένταση της βίας, προσπαθεί να την αναλύσει με εργαλεία του 19^ου αιώνα ή των αρχών του 20^ου. Παράλληλα, κάποιοι αμεσοδημοκράτες της συμφοράς ανάγουν το φαινόμενο της βίας σήμερα στην… έλλειψη αμεσοδημοκρατικών μορφών οργάνωσης, φέρνοντας για παράδειγμα τις συνελεύσεις των αγανακτισμένων  στην Ελλάδα και αλλού που δήθεν ανέδειξαν την αξία της συλλογικής δύναμης έναντι της βίας. Και αυτό, όταν άρκεσε η χρήση ήπιας (σχετικά) βίας από το κράτος για να εξαφανιστεί το «κίνημα» των αγανακτισμένων παγκοσμίως!

Αναπόφευκτα, η βία που ξεκινά «από πάνω» και μένει, κατά κανόνα, ατιμώρητη, επεκτείνεται στη συνέχεια σε προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, όπως οι εγκληματίες τσιφλικάδες της Μανωλάδας, οι οποίοι εγκληματούν συστηματικά, ακριβώς γιατί έχουν εξασφαλισμένη την ατιμωρησία. Η εναλλακτική «βολική» εξήγηση είναι ότι αυτά αποτελούν ρατσιστικά φαινόμενα. Όπως αντίστοιχα φθάνουν σήμερα πολλοί στην «Αριστερά» να κατηγορούν έμμεσα  για ρατσισμό (αν όχι για φασιστικές τάσεις!) το 10-15% του λαού που όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις προτίθεται να ψηφίσει Χρυσή Αυγή. Έτσι, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, έχουμε και…αντιφασιστικές διαδηλώσεις, λες και είμαστε στη δεκαετία του 1930 που βασίλευε το κράτος-έθνος! Όμως, αυτό δεν είναι τυχαίο γιατί αυτές τις άκρως αποπροσανατολιστικές απόψεις για τα αίτια της σημερινής οικονομικής αλλά και ηθικής εξαθλίωσης τις παράγουν τα ίδια τα πολιτικά και ιδεολογικά όργανα της παγκοσμιοποίησης και κατόπιν τις αναπαράγει η «Αριστερά». Δηλαδή, τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, τα ελεγχόμενα από τις ελίτ ΜΜΕ που ωφελούνται από την παγκοσμιοποίηση, και οι ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται από τα διάφορα «ευαγή» ιδρύματα τύπου Σόρος για να προπαγανδίζουν την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης που θεμελιώνεται στην ιδεολογία των ατομικών δικαιωμάτων (που δικαιολόγησε τη σφαγή του λαού της Λιβύης χθες και αυτή της Συρίας αύριο).

Έτσι αποπροσανατολίζουν  τα λαϊκά στρώματα για τις πραγματικές αιτίες της καταστροφής τους, που δεν έχουν βέβαια σχέση με την άνοδο του …φασισμού και του ρατσισμού αλλά με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση που είναι επίσης η απώτερη αιτία της μαζικής αύξησης της μετανάστευσης από τον Νότο ―σήμερα και από τον Ευρωπαϊκό Νότο στον οποίο ανήκει και η Ελλάδα. Αντί δηλαδή η Αριστερά να οργανώσει μαχητικές διαδηλώσεις κατά του κράτους που ανέχεται τα κρούσματα ρατσιστικής βίας από ολιγάριθμους ανεγκέφαλους τραμπούκους εναντίον εξαθλιωμένων μεταναστών που μας εξευτελίζουν σαν λαό,  (ή ―αν το κράτος αγνοήσει τις διαδηλώσεις αυτές― να οργανώσει επιτροπές περιφρούρησης των μεταναστών), οργανώνει …αντιφασιστικές διαδηλώσεις! Και αυτό, όταν και μόνο η έξοδός μας από την ΕΕ και η ακύρωση της συναφούς συνθήκης του Δουβλίνου θα ήταν σημαντικό βήμα στην επίλυση του προβλήματος των παράνομων μεταναστών, οι οποίοι άλλωστε είναι γνωστό ότι χρησιμοποιούν βασικά την Ελλάδα σαν διαμετακομιστικό κέντρο.

Η ίδια «Αριστερά» δέχεται χωρίς αντίλογο την αποπροσανατολιστική προπαγάνδα των συστημικών ΜΜΕ ότι δήθεν θα μας σώσει η εξωστρέφεια (δηλαδή η παραπέρα ενσωμάτωση μας στη παγκοσμιοποιημένη οικονομία) που ήταν όμως η απώτερη αιτία για τη σημερινή κρίση.[i] Σε ένα μάλιστα λόγο-μνημείο ιστορικής ασχετοσύνης, ο αρχηγός της κοινοβουλευτικής Χούντας τόνισε ότι η  Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα ανταγωνιστικότητας για να επιβιώσει στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία, αναφέροντας ως ιστορικά παραδείγματα χωρών με ανάλογο μέγεθος που μέσα σε συνθήκες ανοικτών και απελευθερωμένων αγορών κατάφεραν να αναπτυχθούν …την Ολλανδία, Σκανδιναβικές χώρες, και το Ισραήλ. Φυσικά ακόμη και πρωτοετής φοιτητής Οικονομικής Ιστορίας ξέρει ότι οι μεν πρώτες χώρες ανήκαν στο κλειστό κλαμπ των μητροπολιτικών κέντρων ήδη από τον 19ο αιώνα, το δε Ισραήλ είναι μια χώρα εποίκων από τα μητροπολιτικά βασικά κέντρα με μαζική εισροή κεφαλαίων από τους απανταχού Σιωνιστές. Όμως, μολονότι ανάπτυξη με την έννοια της αύξησης του ΑΕΠ μπορεί πράγματι να σημειωθεί και στην Ελλάδα αν η Κινεζοποιημένη εργασία προσελκύσει κάποιες επενδύσεις, τέτοιου είδους «ανάπτυξη» έχει και η …Ινδία, όπως και η Κίνα, όπου το 80-90% του λαού ζουν σε άθλιες συνθήκες, χωρίς βασικές υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευσης κ.λπ…

---

[i] Βλ. Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ (Γόρδιος, 2010) κεφ. 3

Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (21 Απριλίου 2013)

Διαβάστε περισσότερα

Μια άλλη προσέγγιση …. (από τον Γεράσιμο Κοτσίρη)

Κοτσίρης Γεράσιμος 

Θέλω να εκφράσω τα θερμά μου συγχαρητήρια στην ΑΕΜ για την άνοδο της στην Γ΄εθνική κατηγορία όπως και στην ακαδημία της για την κατάκτηση του πρωταθλήματος στο παιδικό πρωτάθλημα!! Επίσης θέλω να συγχαρώ τις ομάδες βόλεϊ ανδρών και γυναικών  για τις καταπληκτικές πορείες στα πρωταθλήματα τους  όπως φυσικά τις ομάδες μπάσκετ της πόλης μας που πραγματικά με τα νέα τους διοικητικά συμβούλια έχουν αναβαθμίσει  το άθλημα και αυτό φαίνεται στην πορεία τους μέσα στα γήπεδα και εκτός αυτών.

Με προβληματίζει όμως  και με στεναχωρεί που βλέπω τον στίβο του Σταδίου Μεσολογγίου να είναι από κάρβουνο 40 χρόνια τώρα και βάλε !! με στεναχωρεί το γεγονός ότι τα αθλήματα του στίβου στην πόλη μας , απλά, δεν υπάρχουν . Όσοι γονείς έχουν την θέληση και την δυνατότητα   πηγαίνουν τα παιδιά τους σε άλλους συλλόγους , άλλων πόλεων!! Με στεναχωρεί το γεγονός ότι η πόλη μας δεν είναι σε θέση να συντηρεί Δημοτικό κολυμβητήριο!!

Μήπως θα πρέπει λοιπόν,  να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα?

Η πόλη μας , όπως και κάθε πόλη έχει τα δικά της ιδιαίτερα συγκριτικά πλεονεκτήματα . Αυτά πάντα κατά προσωπική μου άποψη είναι ο Αράκυνθος στα βόρεια , η Βαράσοβα στα ανατολικά και η λιμνοθάλασσα στα νότια και δυτικά μας.

Σε αυτά τα πεδία δράσης, μπορούμε να αναπτύξουμε συγκεκριμένες δραστηριότητες , μερικές από αυτές είναι: η ποδηλασία βουνού-δρόμου, η ορειβασία, το τρέκινγκ, το ραπέλ, το κανόε – καγιάκ, η κωπηλασία, η ορνιθοπαρατήρηση, η ιστιοπλοΐα, το παραπέντε, η κολύμβηση, αυτόνομη κατάδυση, η ιστιοσανίδα και άλλα πολλά που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή.

Θα πρότεινα λοιπόν στον δήμο και στους συμπολίτες μου να σχεδιάσουν  μια νέα στρατηγική και να αποφασίσουν επιτέλους να κάνουν τομές και την μεγάλη ανατροπή!

Αντί λοιπόν να υποστηρίξουν οικονομικά , ηθικά ,υλικοτεχνικά ή όπως αλλιώς μπορούν το βασιλιά των σπορ που σίγουρα είναι το ποδόσφαιρο, θα μπορούσαν να υποστηρίξουν σωματεία με άλλη αθλητική δραστηριότητα.

Και για να γίνω πιο σαφής, προτείνω : σε όλα τα ποδοσφαιρικά σωματεία οι παίκτες τους να προέρχονται από τις ακαδημίες τους και από το ντόπιο δυναμικό (έτσι θα γεμίσουν πάλι τα γήπεδα από γονείς και φίλους) και ας παίζουν σε όποια κατηγορία τους αξίζει ,την κατασκευή του στίβου του Σταδίου Μεσολογγίου, την αγορά εξοπλισμού για την υποστήριξη των αθλημάτων του στίβου, τον εξοπλισμό του δημοτικού γυμναστηρίου, την υποστήριξη των σωματείων που ασχολούνται με την ποδηλασία, με την ορειβασία, με τα θαλάσσια αθλήματα, με το βόλεϊ, με τον αεραθλητισμό, κτλ. Φυσικά τα σωματεία αυτά θα πρέπει να σεβαστούν την όποια βοήθεια τους δοθεί και οπωσδήποτε να καταθέσουν  πλάνα, ανάγκες, προγραμματισμό και σοβαρότητα!! Χωρίς να είμαι ειδικός, είμαι σίγουρος ότι ο προϋπολογισμός όλων  μαζί δεν θα ξεπερνά το ετήσιο κόστος της ανακατασκευής του χλοοτάπητα, του κόστους των μεταγραφών, τους μισθούς των μισθοφόρων παικτών και προπονητών και άλλα πολλά που απαιτεί το επαγγελματικό  ποδόσφαιρο.

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας Κοτσίρης Γεράσιμος 

Υ.Γ Όπως πολλοί θα γνωρίζετε  είμαι μέλος του Δ.Σ του Ναυτικού Ομίλου Μεσολογγίου και έφορος του καγιάκ ήρεμων νερών. Ο ετήσιος προϋπολογισμός μας δεν ξεπερνά τα 13.000 ευρώ (με ελάχιστη κρατική υποστήριξη και σχεδόν μηδενικό δημόσιο χρήμα), ποσό αστείο για το εύρος των δραστηριοτήτων μας.

Διαβάστε περισσότερα

Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 και οι ΗΠΑ

Μια ακόμη επέτειος του πραξικοπήματος της 21η Απρίλη του 1967 και, όπως πάντα, εκδόθηκαν ανακοινώσεις των πολιτειακών παραγόντων, των κομμάτων, των μαζικών οργανώσεων. Από τα πολλά που μπορεί να σχολιάσει κανείς, προτίμησα να μείνω σε ένα που μου φαίνεται πολύ επίκαιρο: τον ρόλο των ΗΠΑ.

Για όσους έζησαν τα γεγονότα και τον απόηχό τους τις επόμενες δεκαετίες δεν χωρεί καμιά αμφιβολία πως οι ΗΠΑ στην πραγματικότητα καθοδήγησαν τους πραξικοπηματίες. Ποιες ήταν οι επιδιώξεις ενός τέτοιου, τολμηρού σχεδιασμού;

1. Οι ΗΠΑ, σε συνεργασία με την ελληνική άρχουσα τάξη είχαν θορυβηθεί από την άνοδο της επιρροής της ΕΔΑ η οποία, παρά τις επιμέρους διαφορετικές αποχρώσεις και τις αδυναμίες της, στην πραγματικότητα καθοδηγούνταν από το παράνομο τότε ΚΚΕ. Η ΕΔΑ είχε αναδειχθεί αξιωματική αντιπολίτευση το 1958, ούτε δέκα χρόνια μετά τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου. Παρά το γεγονός ότι δεν κατάφερε να κρατήσει το υψηλό ποσοστό του 24,43%, ήταν βέβαιο ότι διέθετε μια αξιοπρόσεχτη δυναμική. Το 1964, η Ένωση Κέντρου η οποία πρωτύτερα είχε καρπωθεί ένα μέρος των ψήφων της ΕΔΑ, είχε καταγράψει σημάδια κάμψης. Στις δημοτικές εκλογές της χρονιάς εκείνης η ΕΔΑ έλαβε στην Αθήνα το 30%. Αυτό μόλις 15 έτη μετά την ήττα της Αριστεράς στον εμφύλιο.
2. Η κυρίαρχη τάξη και οι ΗΠΑ δεν είχαν τίποτα να φοβηθούν από τη διαφαινόμενη άνοδο του Κέντρου υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου καθώς επρόκειτο για μια πολιτική δύναμη ελεγχόμενη από αυτές. Δεν φοβούνταν ούτε την πιο ριζοσπαστική της εκδοχή υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου, παρά τα όσα δημοσίως διέδιδαν. Είναι πια γνωστό ότι ο τελευταίος συνέτρωγε μια φορά την εβδομάδα με τον αμερικανό πρέσβη και αντάλλασσαν απόψεις…
3. Ανησυχούσαν οι κρατούντες για τη ραγδαία άνοδο του απεργιακού κινήματος στην Ελλάδα το οποίο, μαζί με την άνοδο της ΕΔΑ ήταν ένδειξη κοινωνικού αναβρασμού. Το 1960 υπήρξαν 56 χιλιάδες απεργοί. To 1965, έτος της μεγάλης πολιτικής κρίσης, καταγράφηκαν 964 χιλιάδες απεργοί. Το 1966 οι απεργοί σχεδόν διπλασιάστηκαν φτάνοντας το 1 εκατομμύριο 600 χιλιάδες ενώ μόνο το πρώτο τρίμηνο του 1967 ο αριθμός των συμμετεχόντων σε απεργία είχε φτάσει κιόλας τις 700 χιλιάδες. Επιπλέον, τα πολιτικά αιτήματα των απεργιών είχαν αρχίσει να κυριαρχούν συμπληρώνοντας τα οικονομικά. Ο κοινωνικός αναβρασμός κινδύνευε να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
4. Ανησυχία υπήρχε και για την έκβαση του κυπριακού. Ο ελληνικός λαός είχε δείξει μια ιδιαίτερη ευαισθησία για το θέμα. Στη δεκαετία του 1950, με αιχμή το κυπριακό είχαν οργανωθεί θυελλώδεις διαδηλώσεις οι οποίες κατεστάλησαν από την αστυνομία με αποτέλεσμα νεκρούς διαδηλωτές. Ήταν προφανές πως καμιά κοινοβουλευτική κυβέρνηση στην Αθήνα δεν μπορούσε να επιβάλλει στην εγχώρια κοινή γνώμη μια ΝΑΤΟϊκή – φιλοτουρκική “λύση” του κυπριακού.
5. Οι ΗΠΑ απαιτούσαν σταθερότητα και βεβαιότητα στη χρήση των βάσεών τους στην Ελλάδα. Χρειάζονταν τέτοια σιγουριά που δεν μπορούσαν να ρισκάρουν τυχόν ελιγμούς κάποιας κοινοβουλευτικής κυβέρνησης η οποία, υπό τη λαϊκή πίεση, μπορεί να έθετε κάποια επιμέρους εμπόδια στη χρήση τους. Την περίοδο αυτή διεξήχθησαν δυο κρίσιμοι για την αμερικανική επικυριαρχία πόλεμοι στη Μ. Ανατολή: το 1967 και το 1973. Στους πολέμους αυτούς, όπως και σήμερα στη Λιβύη, χρησιμοποιήθηκε εντατικά η βάση της Σούδας και όχι μόνο.

Σε κάθε περίπτωση, λοιπόν, η ελληνική κυρίαρχη τάξη και οι ΗΠΑ ανησυχούσαν ότι θα «ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου». Έδρασαν έτσι προληπτικά. Κατάφεραν ένα ακόμη χτύπημα στο λαϊκό κίνημα, προχώρησαν τα σχέδιά τους στην περιοχή και, όταν το καζάνι της οργής του λαού άρχισε να βράζει μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την εισβολή στην Κύπρο, μεθόδευσαν την επιστροφή σε μια ελεγχόμενη δημοκρατία.

Άφεση αμαρτιών;

Έχει ενδιαφέρον πάντως να σημειωθεί ότι τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα από την περίοδο της προεδρίας Κλίντον, καταβάλλεται συστηματική προσπάθεια για να αποενοχοποιηθεί ο αμερικανικός παράγοντας και να προωθηθεί η εικόνα του «ήσυχου αμερικάνου»[1]. Δεν είναι μόνο η καθυστερημένη και ανειλικρινής μεταμέλεια που εξέφρασε με ένα τρόπο ο Μπιλ Κλίντον. Είναι ότι, παραδόξως, περί τα μέσα – τέλη της δεκαετίας του 1990 πλήθυναν οι μελέτες, τα βιβλία, οι δημοσιεύσεις που, με τον ένα ή άλλο τρόπο επιχειρούσαν να υποβαθμίσουν ή να εξαλείψουν το ρόλο των ΗΠΑ.

Αυτό έγινε, για παράδειγμα, από γνωστούς συντηρητικούς δημοσιογράφους όπως ο Αλ. Παπαχελάς με το θαυμάσιο και αποκαλυπτικό κατά τα άλλα βιβλίο του Ο βιασμός της ελληνικής δημοκρατίας (εκδ. Εστία, 1997). Στο έργο αυτό, προσεκτικά και μεθοδικά επιχειρείται να χτιστεί η άποψη ότι οι ΗΠΑ ήξεραν μεν για το πραξικόπημα αλλά η ευθύνη τους συνίσταται μόνο στο ότι δεν αντέδρασαν έγκαιρα!

Παρόμοιες προσπάθειες έγιναν και από τα «αριστερά». Επιχειρήθηκε να θεμελιωθεί η άποψη ότι για το πραξικόπημα και τη χούντα καμιά ευθύνη δεν έφερε ο ξένος παράγοντας αλλά μόνο η εγχώρια ολιγαρχία. Η θέση αυτή, στο όνομα της ανάδειξης της αντίθεσης των συμφερόντων της εργατικής τάξης έναντι του κεφαλαίου, υποβαθμίζει έως αγνοεί το ρόλο του ξένου παράγοντα και του ξένου κεφαλαίου στη χώρα μας. Αποτελεί στην ουσία την άλλη πλευρά της άποψης που θεωρεί ότι μόνο οι ΗΠΑ και το ξένο κεφάλαιο ευθύνονται για τη χούντα (κάτι που είχε υποστηριχθεί πολύ παλαιότερα από τον Ανδρέα Παπανδρέου) ενώ υποβαθμίζει ή εξαλείφει τις ευθύνες της εγχώριας οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας. Συμβάλλει έτσι αντικειμενικά στην αποενοχοποίηση των ΗΠΑ.

Η απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας

Η 21 Απριλίου προσφέρεται πράγματι για ιστορικά διδάγματα. Ειδικά σήμερα, στην Ελλάδα της κρίσης. Είναι γνωστό ότι τα Μνημόνια τα οποία δεν ψηφίστηκαν από την απαιτούμενη από το Σύνταγμα πλειοψηφία των 3/5 της Βουλής, οι δανειακές συμβάσεις που υπέγραψε η κυβέρνηση και που κάποιες από αυτές δεν ήρθαν για κύρωση στη Βουλή αλλά και η επιτήρηση της οικονομίας μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ συνιστούν βάναυση, κατάφωρη παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας και αυτού ακόμη του συντηρητικού μας Συντάγματος. Από αυτή την παραβίαση της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας κάποιοι ωφελούνται τα μέγιστα: οι ξένες τράπεζες και οι πολυεθνικές επιχειρήσεις (ιδίως των ΗΠΑ, της Γερμανίας και της Γαλλίας) μαζί με μια ισχνή εγχώρια μειοψηφία της κοινωνίας μας που απομυζούν τον πλούτο ενός ολόκληρου λαού ωθώντας τον βίαια προς τη φτώχεια. Σε ό,τι αφορά την εγχώρια αυτή μειοψηφία, έρευνα έδειξε πως πρόκειται για το μόλις 1,5% του πληθυσμού που δηλώνει ότι το εισόδημά του έχει αυξηθεί από την εκδήλωση της κρίσης.

Και για να μην ξεχνάμε τις ιστορικές αναλογίες: από η χούντα του 1967-1974 κάποιοι αποκόμισαν τεράστια υπερκέρδη σε βάρος του λαού και του τόπου. Ενδεικτικά να θυμίσουμε ότι η δικτατορία διεύρυνε τα προνόμια και το πεδίο ασυδοσίας του ξένου κεφαλαίου και των εγχώριων εφοπλιστών που είχαν ήδη καθιερωθεί με το ν. 2687/1953, ενσωματώνοντάς τον στο ψευδοσύνταγμα που θέσπισε.

Ο αμερικάνικος και ο ευρωενωσιακός ιμπεριαλισμός, σε συνεργασία με την εγχώρια άρχουσα τάξη, είναι και σήμερα παρόντες: δυνάστες του ελληνικού λαού, καταρρακώνοντας την εθνική του ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια, απομυζώντας τον, έχοντας βάλει στο στόχαστρο τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του.

Δ. Κ.

---

[1] Κατά το αριστουργηματικό βιβλίο του Γκράχαμ Γκρην, Ο ήσυχος αμερικάνος, εκδ. Πόλις

Εργατικός Αγώνας

Διαβάστε περισσότερα

Ένα παιδί θηλάζει στο μαστό της νεκρής μητέρα του! - Αλλά ποιος νοιάζεται!

Η φωτογραφία που παραθέτουμε κάνει τον γύρω του διαδικτύου. Δεν μας δίνει περισσότερες πληροφορίες γιατί δολοφονήθηκε η νεαρή γυναίκα. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι κι αυτή είναι θύμα ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου.
Το κείμενο όμως που συνοδεύει την φωτογραφία μας δίνει το περιθώριο να κάνουμε δεκάδες σκέψεις:

Ένα παιδί θηλάζει στο μαστό της νεκρής μητέρα του!
Αλλά ποιος νοιάζεται!
3 Αμερικανοί σκοτώθηκαν χθες και όλος ο κόσμος έμαθε γι ‘αυτούς.
Χιλιάδες βασανίζονται και δολοφονούνται κάθε μέρα σε όλο τον κόσμο στη Βιρμανία, την Παλαιστίνη, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και τη Συρία …
Αλλά ποιος νοιάζεται!

Διαβάστε περισσότερα

Μίμης Φωτόπουλος (1913 – 1986)

Ο μεγάλος ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου Μίμης (Δημήτρης) Φωτόπουλος γεννήθηκε στις 20 Απριλίου του 1913 στη Ζάτουνα της Γορτυνίας. Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, καθώς έμεινε νωρίς ορφανός από πατέρα. Ξεκίνησε να σπουδάζει στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, αλλά την παράτησε στο δεύτερο έτος. Η καλλιτεχνική του φύση τον οδήγησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (τότε Βασιλικού Θεάτρου).
Πρεμιέρα στη θεατρική του καριέρα έκανε στο 1932, σε ηλικία 19 ετών, στην παράσταση Λοκαντιέρα, με το θίασο Κουνελάκη. Δύο χρόνια αργότερα αναχώρησε για την πρώτη του περιοδεία, με το θίασο Δράματος, κωμωδίας, κωμειδυλλίου και επιθεωρήσεως του Θεμιστοκλή Νέζερ. Λίγο πριν από τον πόλεμο του '40 έκανε ένα σύντομο πέρασμα απ' το χώρο του βαριετέ και το θέατρο της Κατερίνας, συμμετέχοντας σε πολεμικές επιθεωρήσεις και μουσικές ηθογραφίες.
Στη διάρκεια της κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, στις τάξεις του ΕΑΜ. Συμμετείχε στα Δεκεμβριανά, συνελήφθη από τις βρετανικές μονάδες και εκτοπίστηκε στο στρατόπεδο της Ελ Ντάμπα, από όπου επέστρεψε τον Μάρτη του 1945.
Κατά τη διάρκεια της λαμπρής καριέρας του, συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους και γνωστούς συναδέλφους του. Σημαντικότερες συμμετοχές του ήταν στο Βυσσινόκηπο του Τσέχοφ με τον πρωτοεμφανιζόμενο θίασο του Κάρολου Κουν, στις Αγριόπαπιες του Ίψεν στο θέατρο Τέχνης, στο Όνειρο καλοκαιρινής νύκτας του Σαίξπηρ στο θέατρο του Βασιλικού Κήπου. Το 1952 δημιούργησε τον δικό του θίασο, με τον οποίο περιόδευσε στην Κύπρο, στην Τουρκία, στην Αίγυπτο, στη Γερμανία, ακόμα και στην Αμερική.
Από το 1960 ασχολήθηκε με επιτυχία και με τη σκηνοθεσία. Για τελευταία φορά εμφανίστηκε στο θέατρο το 1984, μαζί με τον Λάκη Λαζόπουλο, στην επιθεώρηση Μια στο Καστρί και μια στο πέταλο. Ξεχώρισε για το εντελώς προσωπικό λαϊκό ύφος και τους έξυπνους και πάντα εύστοχους αυτοσχεδιασμούς του.
Όπως όλοι οι μεγάλοι ηθοποιοί της γενιάς του, ο Μίμης Φωτόπουλος έκανε λαμπρή καριέρα και στον ελληνικό κινηματογράφο. Πρώτη του ταινία ήταν η Μαντάμ Σουσού το 1948. Συνολικά έλαβε μέρος σε 101 ταινίες, σε δύο από τις οποίες είχε γράψει και το σενάριο: Προπαντός ψυχραιμία (1951) και Μια νταντά και τέζα όλοι (1971). Μεγάλος επιτυχίες θεωρούνται οι ταινίες  Ο γρουσούζης (1952), Το Σωφεράκι (1953), Η Ωραία των Αθηνών (1954) Κάλπικη λίρα (1955), Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο (1955), Ο Πατούχας (1972) κ.ά. Εκτός από τη μεγάλη οθόνη, εμφανίστηκε και στη μικρή, στην τηλεοπτική σειρά Ο θείος μας ο Μίμης, που προβλήθηκε από την ΕΡΤ2 το 1984.
Εκτός από σπουδαίος ηθοποιός, ο Μίμη Φωτόπουλος ήταν και λογοτέχνης. Έγραψε τέσσερις ποιητικές συλλογές [ Μπουλούκια (1940), Ημιτόνια (1960), Σκληρά τριολέτα (1961) και Ο θάνατος των ημερών (1976) ], τρία αυτοβιογραφικά [ 25 χρόνια θέατρο (1958), Το ποτάμι της ζωής μου και Ελ Ντάμπα - Όμηρος των Εγγλέζων (1965) ] και δύο θεατρικά έργα [ Ένα κορίτσι στο παράθυρο (1966) και Πελοπίδας ο καλός πολίτης (1976) ].
Την περίοδο της Δικτατορίας ασχολήθηκε, επίσης με τη ζωγραφική. Είχε μείνει μόνος με τις δυο κόρες του, αφού η γυναίκα του, Μαργαρίτα Τσάλα, είχε εξοριστεί στη Γυάρο. Τότε ήταν που άρχισε με γραμματόσημα να φτιάχνει πίνακες, χρησιμοποιώντας την τεχνική του κολλάζ. Συνολικά έκανε δέκα εκθέσεις των έργων του και πούλησε πάνω από εκατό πίνακες.
Ο Μίμης Φωτόπουλος υπήρξε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του κινητού θεάτρου «Άρμα Θέσπιδος», μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελευθέρου Θεάτρου, ενώ παρασημοφορήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α' και το Σταυρό του Αποστόλου Μάρκου από το Πατριαρχείο Αλεξάνδρειας.
Πέθανε ξαφνικά, από ανακοπή καρδιάς, στις 29 Οκτωβρίου του 1986.

Διαβάστε περισσότερα

Κάλεσμα απο τον σύλλογο Εργαζομένων Νοσοκομείου Μεσολογγίου.

ΚΑΛΕΣΜΑ

Όπως  γνωρίζετε από τις συνεχείς επαφές μας η απαξίωση του Νοσοκομείου και ,σαν συνέπεια αυτού ,του δικαιώματος για Δημόσια – Δωρεάν Υγεία συνεχίζεται με γοργούς ρυθμούς.    

Απέναντι σε αυτή τη μεθόδευση σαν εργαζόμενοι – πολίτες αυτού του τόπου συνεχίζουμε τον αγώνα μας για ανατροπή των σχεδίων τους.

Στην  Γενική Συνέλευση που πραγματοποιήσαμε  χθες  ομόφωνα αποφασίσαμε  για κινητοποίηση κατά τη διάρκεια του εορτασμού της επετείου της  Εξόδου του Μεσολογγίου.

Σας καλούμε την Τρίτη 23/04/13 στις 7μ.μ. στο Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Μεσολογγίου προκειμένου να συντονίσουμε τη δράση μας.

Διαβάστε περισσότερα

ΘΑ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΠΟΛΥ ΧΡΗΜΑ Η ΙΑΠΩΝΙΑ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Μεγάλο εκνευρισμό -αν όχι πανικό- έχει προκαλέσει στη γερμανική κυβέρνηση η νέα οικονομική πολιτική του Ιάπωνα πρωθυπουργού Σίνζο Αμπε, για την υλοποίηση της οποίας καθαίρεσε τον προηγούμενο διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Ιαπωνίας και τοποθέτησε στο αξίωμα αυτό τον Χαρουχίκο Κουρόντα. Η πολιτική του δεξιού προέδρου της ιαπωνικής κυβέρνησης είναι σαφέστατη, αλλά εντελώς αντίστροφη από την πολιτική λιτότητας που επιβάλλει όλο και πιο έντονα το Βερολίνο σε ολόκληρη την Ευρωζώνη και την ΕΕ. Για να κινηθεί η οικονομία, χρειάζεται πρώτα απ’ όλα χρήμα, λέει ο Αμπε. Η ιαπωνική κυβέρνηση επομένως θα ρίξει άφθονο χρήμα στην ιαπωνική αγορά ουσιαστικά «τυπώνοντας γεν», όπως είναι η λαϊκή έκφραση.

Ετσι θα γίνουν τουλάχιστον τρία θεμελιώδη πράγματα: Πρώτον,οι επιχειρήσεις θα βρεθούν με πολύ χρήμα στη διάθεσή τους, άρα μπορούν να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους. Δεύτερον, οι Ιάπωνες εργοδότες θα μπορέσουν συν τοις άλλοις να δώσουν και κάποιες αυξήσεις στους εργαζόμενους, βελτιώνοντας την αγοραστική τους δυνατότητα. Τρίτον, μια τέτοια νομισματική πολιτική θα οδηγήσει στην υποτίμηση του γεν σε σχέση με το ευρώ και το δολάριο, διευκολύνοντας έτσι την αύξηση των γιαπωνέζικων εξαγωγών. Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι αυτή η νομισματική πολιτική του Τόκιο δεν πρόκειται να οδηγήσει σε κανενός είδους αύξηση των επιτοκίων δανεισμού της Ιαπωνίας.

Παρ’ όλο που το δημόσιο χρέος της χώρας, μετά και το πυρηνικό ατύχημα της Φουκουσίμα, βρίσκεται σε αστρονομικά ύψη και είναι το υψηλότερο στον κόσμο καθώς φτάνει το… 240% (!!!) του ΑΕΠ, είναι σε ποσοστό άνω του 90% εσωτερικός και όχι εξωτερικός δανεισμός. Με άλλα λόγια, τα γιαπωνέζικα ομόλογα τα αγοράζει η Κεντρική Τράπεζα της Ιαπωνίας, οι ιαπωνικές ιδιωτικές τράπεζες και οι ιαπωνικές επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα η ιαπωνική κυβέρνηση να δανείζεται με επιτόκιο… 1% ή το πολύ 2% - δηλαδή τζάμπα! Μάλιστα ο σχεδιασμός του πρωθυπουργού και του κεντρικού τραπεζίτη είναι να αγοράσει η τράπεζα της Ιαπωνίας το 70% των νέων κρατικών ομολόγων και μάλιστα με πολύ χαμηλό επιτόκιο της τάξης του 1% ώστε να διασφαλιστεί πλήρως ότι υπάρχει απόλυτος έλεγχος του δημόσιου χρέους και ότι κανένας δεν μπορεί να ασκήσει πίεση μέσω του δημόσιου χρέους στο Τόκιο. Οταν λέμε ότι η κυβέρνηση Αμπε θα ρίξει χρήμα στην ιαπωνική αγορά, μάλλον δεν μπορούμε να φανταστούμε τι ακριβώς εννοούν οι Γιαπωνέζοι. Ο Αμπε και ο Κουρόντα λοιπόν ανακοίνωσαν ότι επί δύο ολόκληρα χρόνια θα ρίχνουν κάθε μήνα στην αγορά της Ιαπωνίας το ποσό των επτά και πλέον τρισεκατομμυρίων γεν – δηλαδή πάνω από 50 δισεκατομμύρια ευρώ τον μήνα επί 24 μήνες, που μας κάνει… 1,2 τρισεκατομμύρια (!) ευρώ.

Το ποσό είναι κολοσσιαίο. Επειδή δε ο Αμπε αυτή την οικονομική πολιτική τη διεκήρυσσε από την προεκλογική ακόμη περίοδο, έχει ήδη δημιουργήσει γεγονότα. Στους επιχειρηματικούς αλλά και στους χρηματοπιστωτικούς κύκλους της Ιαπωνίας επικρατεί κλίμα ευφορίας πρωτοφανές εδώ και είκοσι χρόνια. Προσδοκίες όμως έχουν γεννηθεί και στους Ιάπωνες εργαζόμενους.

Ο Σίνζο Αμπε κάλεσε δημοσίως τους επιχειρηματίες να δώσουν υψηλότερους μισθούς «σε όσους εργάζονται σκληρά». Ως συνέπεια των πρωθυπουργικών παροτρύνσεων αρκετοί επιχειρηματικοί κλάδοι στην Ιαπωνία, με πρώτα τα μεγάλα σούπερ μάρκετ, μετά από πολλά χρόνια έδωσαν αυξήσεις στους υπαλλήλους τους, ενώ άλλοι κλάδοι αρκέστηκαν σε έκτακτα επιδόματα μέχρι στιγμής. Γενικά πάντως κάτι άρχισε να κινείται, και αυτό δεν είναι καθόλου ασήμαντο για τους Γιαπωνέζους.

Αντιθέτως, αυτή η πολιτική ανησυχεί πολύ τους Γερμανούς. «Η Ιαπωνία πλημμυρίζει τον κόσμο με χρήμα – πόσο επικίνδυνο είναι αυτό;» ήταν την περασμένη Πέμπτη ο τίτλος ενδιαφέρουσας ανάλυσης της εβδομαδιαίας γερμανικής σοσιαλδημοκρατικής εφημερίδας «Ντι Τσάιτ», στην οποία μεταξύ άλλων τονίζεται για την πολιτική της ιαπωνικής κυβέρνησης: «Ενοχλείται από αυτήν η γερμανική κυβέρνηση, γιατί με αυτόν τον τρόπο μπορούν οι γιαπωνέζικες επιχειρήσεις να προσφέρουν τα προϊόντα τους στο εξωτερικό με ευνοϊκότερο κόστος – και πιθανόν έτσι να χτυπήσουν τον ανταγωνισμό ακόμη και μέσα στη Γερμανία».

Η γερμανική εφημερίδα επιχειρεί να δώσει δραματικό χαρακτήρα στην πολιτική του Τόκιο. «Ακόμη περισσότερο χρήμα για τον κόσμο – είναι αυτός ο δρόμος εξόδου από την κρίση ή είναι ο δρόμος προς την καταστροφή;» δήθεν αναρωτιέται. «Οι επικριτές βλέπουν στις δράσεις αυτές (της ιαπωνικής κυβέρνησης) το προκαταρκτικό σκαλοπάτι της κρατικής χρεοκοπίας» ισχυρίζεται στους τίτλους του και το γερμανικό περιοδικό «Ντερ Σπίγκελ». Μεγάλος καημός για την Ιαπωνία!

*Δημοσιεύθηκε στο ¨ΕΘΝΟΣ” την Παρασκευή 19 Απριλίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

«Γιατί Σοσιαλισμός»

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Σαν σήμερα, στις 18 Απρίλη 1955, πέθανε ο Αλμπερτ Αϊνστάιν. Με αυτήν την ομολογουμένως όχι και τόσο «ευχάριστη» αφορμή, χρήσιμο είναι να παρακολουθήσουμε την – τόσο επίκαιρη – σκέψη του μεγάλου επιστήμονα.

Τα αποσπάσματα που παραθέτουμε είναι από το άρθρο του Αϊνστάιν με τίτλο «ΓΙΑΤΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ» που δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο 1o τεύχος του αμερικανικού περιοδικού Monthly Review, το 1949.

*

«Υπάρχει διέξοδος;

Είναι εύκολο να θέτεις τέτοια ερωτήματα, αλλά είναι δύσκολο να τα απαντήσεις με κάποιο βαθμό βεβαιότητας. Εντούτοις, πρέπει να προσπαθήσω όσο καλύτερα μπορώ, αν και είναι εν γνώσει μου το γεγονός ότι

τα συναισθήματα και οι επιδιώξεις μας βρίσκονται πολύ συχνά σε αντίθεση και δεν μπορούν να εκφραστούν με εύκολες και απλές φόρμουλες.

Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα μοναχικό και κοινωνικό ον.

Σαν μοναχικό ον προσπαθεί να προστατέψει την ύπαρξή του καθώς και την ύπαρξη αυτών που είναι κοντά του, να ικανοποιήσει τις προσωπικές του επιθυμίες και να αναπτύξει τις έμφυτες ικανότητές του.

Σαν κοινωνικό ον προσπαθεί να κερδίσει την αναγνώριση και τη στοργή των συνανθρώπων του, να μοιραστεί τις χαρές τους, να τους παρηγορήσει στη θλίψη τους και να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσής τους.

*

(…) Η αφηρημένη έννοια “κοινωνία” για ένα άτομο σημαίνει το σύνολο των άμεσων και των έμμεσων σχέσεών του με τους συγχρόνους του, αλλά και με όλους τους ανθρώπους προηγούμενων γενεών.

Το άτομο είναι σε θέση να σκεφτεί, να αισθανθεί, να παλέψει και να εργαστεί για τον εαυτό του. Εξαρτάται τόσο πολύ όμως από την κοινωνία – στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική του ύπαρξη – που είναι

αδύνατο να διανοηθεί ή να κατανοήσει τον εαυτό του έξω από το πλαίσιο της κοινωνίας.

Είναι η “κοινωνία” που προμηθεύει στον άνθρωπο το φαγητό, την ένδυση, το σπίτι, τα εργαλεία της δουλειάς, τη γλώσσα, τους τύπους σκέψεως και το μεγαλύτερο μέρος των σκέψεών του. Η ζωή του επιτυγχάνεται μέσα από την εργασία και τα επιτεύγματα πολλών εκατομμυρίων και του παρελθόντος και του παρόντος, τα οποία είναι κρυμμένα πίσω από τη λέξη “κοινωνία” (…)

η ανθρωπότητα αποτελεί σήμερα μια πλανητική κοινότητα παραγωγής και κατανάλωσης.

*

Εχω τώρα φτάσει σε εκείνο το σημείο, που μπορώ να υποδείξω σύντομα τι κατά τη γνώμη μου αποτελεί την ουσία της κρίσης που αντιμετωπίζει η εποχή μας. Αφορά τη σχέση του ατόμου με την κοινωνία(…).

Ο άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή – που είναι σύντομη και επικίνδυνη – μόνο αφιερώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία.

*

Η κύρια πηγή του κακού, κατά τη γνώμη μου, είναι

η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας (…).

Εχουμε μπροστά μας μια τεράστια κοινότητα παραγωγών, τα μέλη της οποίας ακατάπαυστα προσπαθούν να στερήσουν ο ένας από τον άλλο τα φρούτα της ομαδικής εργασίας – όχι διά της βίας, αλλά μέσω μιας πιστής συμμόρφωσης σε ένα σύστημα νομικών κανόνων.

Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι τα μέσα παραγωγής – δηλαδή ολόκληρη η παραγωγική ικανότητα, η οποία είναι αναγκαία για την παραγωγή καταναλωτικών αγαθών, αλλά και επιπρόσθετα απαραίτητα αγαθά – μπορεί νομικώς, και κατά μεγάλο μέρος έτσι είναι, να είναι η ατομική ιδιωτική περιουσία.

*

(…) Ο κάτοχος των μέσων παραγωγής είναι σε θέση να κυνηγήσει την ικανότητα για εργασία που κατέχει ο εργάτης. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής ο εργάτης δημιουργεί νέα προϊόντα, τα οποία και θα αποτελέσουν περιουσία του κεφαλαιούχου.

Το ουσιαστικό σημείο της διαδικασίας αυτής είναι η σχέση μεταξύ των προϊόντων που παράγει ο εργάτης και της αμοιβής του, που και τα δύο μετρούνται σε πραγματική αξία (…).

Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι ακόμα και θεωρητικά

η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία των προϊόντων που έχει παραγάγει.

*

Το ιδιωτικό κεφάλαιο τείνει να συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια (…).

Το αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων είναι μια ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου με τεράστια δύναμη, που δεν είναι δυνατό να ελεγχθεί αποδοτικά, ακόμα και από μια δημοκρατικά πολιτικά οργανωμένη κοινωνία.

Αυτό είναι αλήθεια, αφού τα μέλη των νομοθετικών Σωμάτων εκλέγονται μέσω πολιτικών κομμάτων, τα οποία χρηματοδοτούνται ή επηρεάζονται από το ιδιωτικό κεφάλαιο, το οποίο για πολύ πρακτικούς λόγους διαχωρίζει τους ψηφοφόρους από τους νομοθέτες.

Το αποτέλεσμα είναι οι αντιπρόσωποι του λαού να μην προστατεύουν επαρκώς τα συμφέροντα των λιγότερο προνομιούχων τμημάτων του λαού. Επιπρόσθετα, υπό τις υπάρχουσες συνθήκες

το ιδιωτικό κεφάλαιο ελέγχει – άμεσα ή έμμεσα – τις κύριες πηγές πληροφόρησης (Τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση).

Για το λόγο αυτό, είναι εξαιρετικά δύσκολο και τις περισσότερες φορές τελείως αδύνατο για έναν πολίτη να εξάγει αντικειμενικά συμπεράσματα και να κάνει έξυπνη χρήση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

*

»(…) σε μια οικονομία που βασίζεται στην ιδιωτική ιδιοκτησία του κεφαλαίου (…) τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο) είναι προσωπική ιδιοκτησία και οι κάτοχοί τους τα διαθέτουν όπως οι ίδιοι θέλουν (…).

Η παραγωγή γίνεται για το κέρδος και όχι για το όφελος.

Δεν υπάρχει καμιά βεβαιότητα ότι όλοι όσοι είναι σε θέση και έχουν τη θέληση να δουλέψουν, θα μπορούν πάντοτε να βρουν μια δουλειά.

Ενας “στρατός” από ανέργους υπάρχει σχεδόν πάντοτε. Ο εργάτης διακατέχεται από το συνεχή φόβο ότι μπορεί να χάσει τη δουλειά του. Αφού οι άνεργοι και οι χαμηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι δεν αποτελούν μια κερδοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών αγαθών υποχρεωτικά περιορίζεται και η συνέπεια είναι οι μεγάλες δυσκολίες.

*

Η τεχνολογική ανάπτυξη πολύ συχνά έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση των ανέργων, παρά τη διευκόλυνση της εργασίας για όλους.

Το κίνητρο του κέρδους, σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό μεταξύ των κεφαλαιοκρατών, είναι υπεύθυνο για μια αποσταθεροποίηση στη συσσώρευση και χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, η οποία οδηγεί σε συνεχώς αυξανόμενες και σοβαρές υφέσεις.

Ο χωρίς όρια ανταγωνισμός οδηγεί σε τεράστια απώλεια εργασίας, ενώ ταυτόχρονα παρατηρείται και ένας ακρωτηριασμός της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων.

*

Θεωρώ ότι αυτός ο ακρωτηριασμός των ατόμων είναι το χειρότερο κακό του καπιταλισμού (…). Είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει μονάχα ένας δρόμος για την εξάλειψη αυτών των θανατηφόρων κακών.

Είναι η δημιουργία μιας σοσιαλιστικής οικονομίας σε συνδυασμό με ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που θα είναι προσανατολισμένο προς την επίτευξη κοινωνικών στόχων.

Σε μια τέτοια οικονομία, τα μέσα παραγωγής ανήκουν στην ίδια την κοινωνία και χρησιμοποιούνται σε μια σχεδιασμένη φόρμα.

Μια σχεδιασμένη οικονομία, η οποία προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινότητας, θα διένειμε τη δουλειά που πρέπει να γίνει σε όλους όσοι έχουν την ικανότητα για εργασία και θα εγγυόταν τα προς το ζην σε όλους τους ανθρώπους στις γυναίκες και στα παιδιά.

Η εκπαίδευση του ατόμου, σε συνδυασμό με την προώθηση των ιδιαίτερων ικανοτήτων του, θα προσπαθήσει να αναπτύξει στο άτομο αυτό ένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στον συνάνθρωπό του, αντί του αισθήματος εξύμνησης της δύναμης (…).

*

Ο σοσιαλισμός κατευθύνεται σ’ ένα κοινωνικό ηθικό άκρο.

Η επιστήμη όμως δεν μπορεί να δημιουργήσει άκρα και ακόμα λιγότερο, να τα ενσταλάξει στα ανθρώπινα όντα. Το περισσότερο που μπορεί να κάνει η επιστήμη, είναι να παρέχει τα μέσα με τα οποία μπορούν να επιτευχθούν τα άκρα αυτά.

Πρέπει να προσέξουμε, ώστε να μην υπερεκτιμήσουμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους, όταν το ζήτημα αφορά ανθρώπινα προβλήματα.

Και δεν πρέπει να υποθέτουμε ότι οι ειδικοί είναι και οι μόνοι που έχουν το δικαίωμα να εκφέρουν γνώμη σε ζητήματα που επηρεάζουν την οργάνωση της κοινωνίας».

Διαβάστε περισσότερα

Strawberry fields never

Μια ακόμα επίθεση αλλοδαπών σε βάρος Ελλήνων έγινε χτες στην Νέα Μανωλάδα της Ηλείας. Διακόσιοι θρασύτατοι αλλοδαποί από το Μπαγκλαντές -που δούλευαν παράνομα και με το έτσι θέλω στις καλλιέργειες φράουλας- πήγαν και ζήτησαν να πληρωθούν σαν νόμιμοι εργάτες από τους αθώους και αγνούς Έλληνες παραγωγούς από την μαγευτική Ηλεία.

Σε μια προσπάθεια να αμυνθούν απέναντι στους βάρβαρους αλλοδαπούς, τρεις Έλληνες πυροβόλησαν και τραυμάτισαν 25 από αυτούς που μπορεί να είναι και 28 ή 30 αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία πόσοι είναι, αφού είναι κακομοιριασμένοι και συφοριασμένοι από το Μπαγκλαντές και όχι Αμερικανοί από τη Βοστώνη.

Το μεγαλείο και η ευγένεια των τριών Ελλήνων φαίνεται από το γεγονός ότι πυροβόλησαν τους άξεστους εργάτες από το Μπαγκλαντές με κυνηγετικές καραμπίνες, ενώ θα μπορούσαν να τους πυροβολήσουν με Καλάσνικοφ και να τους κόψουν στη μέση.

Οι τραυματισμένοι βάρβαροι μεταφέρθηκαν στα κέντρα υγείας και στα νοσοκομεία της περιοχής αλλά, δυστυχώς, δεν ήταν εκεί τα παιδιά της Χρυσής Αυγής να τους πετάξουν έξω, ώστε να μην καταρρεύσει το Εθνικό Σύστημα Υγείας που έχει οδηγηθεί σε χρεοκοπία εξαιτίας όλων αυτών των τριτοκοσμικών μεταναστών που αναγκάζουν με ύπουλο τρόπο τους Έλληνες να τους πυροβολούν για να μας παίρνουν τις γάζες και τους καθετήρες.

Η Αστυνομία αναζητά τους τρεις δράστες που είναι βέβαιο πως στη δίκη θα έχουν στο πλευρό τους όλους τους κατοίκους της περιοχής -αλλά και την Αστυνομία- γιατί είναι καλά παιδιά, χριστιανοί ορθόδοξοι νοικοκυραίοι που ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία, και δεν θα πυροβολούσαν ποτέ τους βρομερούς και αλλόθρησκους αλλοδαπούς αν αυτοί δεν είχαν το θράσος να ζητούν τα δεδουλευμένα έξι μηνών.

Η είδηση έσκασε σαν βόμβα στη χώρα μας, γιατί κανείς δεν ήξερε πως υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια χιλιάδες αλλοδαποί εργάτες χωρίς χαρτιά που δουλεύουν ανασφάλιστοι σαν δούλοι και οι Έλληνες εργοδότες τους δεν τους πληρώνουν, ή φωνάζουν την ημέρα της πληρωμής τους χρυσαυγίτες για να τους διώξουν ή την Αστυνομία για να τους μαζέψει ως παράνομους μετανάστες.

Βέβαια, η εγκληματική ενέργεια στη Νέα Μανωλάδα θα ξεχαστεί αμέσως επειδή έχουμε το δράμα της Βοστώνης που έχει ωραία τηλεοπτικά πλάνα και συγκινητικές ανθρώπινες ιστορίες με ξανθούς ροδαλούς ανθρώπους από ένα μακρινό τόπο, οι καλοί και οι κακοί είναι όλοι ξένοι, ενώ και η Βοστώνη είναι κάπως πιο όμορφη από τη Νέα Μανωλάδα, αλλά δεν είναι σωστό να κάνω συγκρίσεις και συμψηφισμούς, γιατί μπορεί να με μαλώσει ο Φοίβος- Διαγόρας Πρεσβειοπρακτορίδης που είναι μέγας πνευματικός άνδρας και πληρωνόταν τόσα χρόνια από την Πρεσβεία ή έγραφε διηγήματα με την ευγενική χορηγία της Euroblank αλλά, μετά την χρεοκοπία, έχουν πέσει οι δουλειές και μπορείς να τον νοικιάσεις με την εβδομάδα, ενώ στις επόμενες εκλογές θα είναι υποψήφιος βουλευτής της Αριστεράς.

(Μου έλεγε προχτές μια φίλη να μου φέρει φράουλες. Επέμενε κιόλας. Εγώ, για κάποιο λόγο, δεν ήθελα. Δεν ξαναβάζω φράουλα στο στόμα μου.)

(Πόσα εκατομμύρια τουρίστες περιμένει η κυβέρνηση φέτος; Θα έρθουν όλοι, μην ανησυχείτε. Είναι πολύ της μόδας η φασιστική Ελλάδα -όπως την καταντήσατε- και οι τουρίστες έχουν ξετρελαθεί. Δυο-τρεις Μανωλάδες ακόμα και δεν θα ξέρουμε πού να τους βάλουμε τους τουρίστες.)

 πιτσιρικος

Διαβάστε περισσότερα

“Ελπίζω στους σεισμούς που μέλλονται να έρθουν”

Σύμφωνα με την μελέτη της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας ILO, που ανήκει στον ΟΗΕ, τα ποσοστά της ανεργίας και της φτώχιας που συνεχίζουν να αυξάνονται με γρήγορους ρυθμούς, αποτελούν προάγγελο έντονων κοινωνικών εκρήξεων και ταραχών. Ο ειδικός δείκτης με τον οποίο η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας ILO μετράει τον κίνδυνο κοινωνικών ταραχών έχει αυξηθεί κατά 12 μονάδες στην ΕΕ, αναφέρει το περιοδικό Der Spiegel επικαλούμενο ειδική έρευνα της οργάνωσης των Ηνωμένων Εθνών. Επίσης η ILO καθιστά την πολιτική των περικοπών και της λιτότητας που επεβλήθη στις χώρες της κρίσης υπεύθυνη για την αύξηση της ανεργίας στην ΕΕ και υπενθυμίζει ότι ο αριθμός των ανέργων στις 27 χώρες-μέλη έχει φτάσει στο μεταξύ τα 26 εκατομμύρια.

Σε αυτή την έκθεση που παρουσιάστηκε την Δευτέρα 8/04/2013, εμφανίζεται ότι υπάρχει ιδιαίτερα μεγάλος κίνδυνος για ταραχές στην Ελλάδα, αλλά και στην Κύπρο εξαιτίας της ανεργίας που συνεχώς αυξάνεται.
Εδώ μπαίνει συνεπώς ένα ερώτημα. Είναι αρκετό ένα ξέσπασμα ή μια κοινωνική εξέγερση να δώσει διέξοδο προς όφελος του λαού;
Για όποιον έχει αναφορά στην εργατική τάξη και ερμηνεύει την πραγματικότητα με βάση τον Μαρξισμό-Λενινισμό, καταλαβαίνει ότι ακόμα και  αν οδηγηθούμε σε αυτή την κατάσταση δεν σημαίνει αυτόματα και ότι επαναστατημένες μάζες θα δώσουν λύση με κατεύθυνση την Σοσιαλιστική προοπτική. Είναι  ηλίου φαεινότερο ότι από μόνη της μια κοινωνική έκρηξη, ή η επαναστατική κατάσταση δεν οδηγεί απαραίτητα στην Σοσιαλιστική νίκη. Το αυθόρμητο μπορεί να γίνει συνειδητό μόνο  όταν το Κόμμα της εργατικής τάξης καταφέρει να συγκεντρώσει πλατιές λαϊκές μάζες καθώς και  να  ηγηθεί σε αυτόν τον αγώνα. Στην σημερινή συγκυρία  όμως το Κόμμα που θα έπρεπε να παίξει αυτό τον ρόλο δεν είναι σε θέση να το πράξει.
Και αυτό διότι πραγματοποιείται μεταξύ άλλων.

• · απομάκρυνση του ΚΚΕ με ευθύνη της ηγεσίας του από τις εργατικές και λαϊκές μάζες.
• · προβολή από μεριάς ΚΚΕ των οικονομικών αιτημάτων από την μία (χαράτσια, κόψιμο ρεύματος, φορολογία κτλ) χωρίς ικανότητα σύνδεσης με την προοπτική.
• · εγκατάλειψη των αιτημάτων κρίκων που συνδέουν την πάλη ενάντια στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό με την Λαϊκή εξουσία.
• · άρνηση της διαλεκτικής σχέσης κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων  η οποία καθιστά αναγκαία την συγκρότηση μιας κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας σε ενιαίο Μέτωπο με πρόγραμμα ρήξης και ανατροπής.
• · μεγάλη φθορά στην συνείδηση της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων για τον ρόλο του ΚΚΕ, λόγο των παλινωδιών της ηγεσίας κτλ.

Γι αυτό, είναι ανάγκη όσο ποτέ και βασική ευθύνη του κόμματος της εργατικής τάξης, να επαναφέρει  και να επανακαθορίσει την ταχτική του στην κατεύθυνση συγκρότησης ενός Αντιιμπεριαλιστικού-Αντιμονοπωλιακού-Δημοκρατικού Μετώπου .
Η συγκρότηση της  κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας θα πρέπει να οδηγείται από ένα πρόγραμμα στόχων που να συνδέει το σήμερα με την Σοσιαλιστική προοπτική. Μόνο ένα τέτοιο πρόγραμμα θα μπορέσει στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε και πολύ περισσότερο μπροστά σε αυτούς που έρχονται, να οδηγήσει την  εργατική τάξη στην έφοδο στον ουρανό. Τέλος αν από την μια “Ελπίζω στους σεισμούς που μέλλονται να έρθουν” όπως έλεγε και ο Μπρεχτ, από την άλλη ελπίζω και είναι βαθιά πεποίθηση  ότι κάθε κομμουνιστής και κομμουνίστρια,  κάθε γνήσιος αγωνιστής θα αντιμετωπίσει σθεναρά κάθε προσπάθεια μετάλλαξης του Κόμματος  μας, θα υπερασπιστεί τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού που σμπαραλιάζονται από τον φραξιονισμό της ηγετικής ομάδας, θα  συμβάλλει ώστε το τιμόνι  του ΚΚΕ να επανέρθει στην ρότα του Μαρξισμού-Λενινισμού. Αυτό δεν αποτελεί απλά μια ανάγκη των καιρών , αλλά  βασική  υποχρέωση απέναντι στον λαό μας και στην εργατική τάξη της πατρίδας μας.
Εργατικός Αγώνας

Διαβάστε περισσότερα

Συνεργασία του Ναυτικού Ομίλου και του Δήμου Καρπενησίου.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Θετικότατες οι εξελίξεις σχετικά με την συνεργασία του Ναυτικού Ομίλου και του Δήμου μας γενικότερα με τον Δήμο Καρπενησίου.

Με την αθλητική συνεργασία που θα υπογραφεί άμεσα, τα οφέλη και των δύο πλευρών θα είναι μεγάλα. Παραθέτουμε την απάντηση του Δημάρχου Καρπενησίου.

Διαβάστε περισσότερα

Σιτεμένο

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ο κ. Τσίπρας προσβλέπει σε συνεργασία των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου. Δηλαδή συνεργασία με την κυβέρνηση Ραχόι που έχει ρημάξει τον ισπανικό λαό, με τις δυνάμεις περί τον Μόντι (Μπερσάνι, Μπερλουσκόνι) που έχουν ρημάξει τον ιταλικό λαό, με την κυβέρνηση Κοέλιο που σε συνεργασία με τους σοσιαλιστές έχουν ρημάξει τον πορτογαλικό λαό…
Ο κ. Τσίπρας ζητά από τους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες (αυτούς που συγκυβερνούσαν με την Μέρκελ και πρωτοστάτησαν στο ρήμαγμα της Κύπρου) να δεχτούν ως βασικό τους συνομιλητή στη θέση του ΠΑΣΟΚ τον ΣΥΡΙΖΑ…
Ο κ. Τσίπρας αναζητά στηρίγματα και αντλεί επιχειρήματα «σωτηρίας» της χώρας άλλοτε από την Αμερική τουΟμπάμα, άλλοτε από την ΕΕ των… λαών, και ανάλογα με τις περιστάσεις ακόμα και από το ΔΝΤ…
Ο κ. Τσίπρας ζητά συνεργασία και επενδύσεις για τη «σωτηρία» της χώρας από «καλά» μονοπώλια, από«καλούς» καπιταλιστές, αρκεί βέβαια να είναι «επενδυτές» και όχι «πειρατές»…
Ο κ. Τσίπρας ζητά και εγκαινιάζει συνεργασίες «σωτηρίας» για θέματα εντός και εκτός Ελλάδας (π.χ. Κύπρος) με δυνάμεις όπως οι Ανεξάρτητοι Ελληνες του κ. Καμμένου που οι ταξικές τους αναφορές δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών…
*
Κατόπιν όλων αυτών
- και δεδομένου ότι ο κ. Τσίπρας προφανέστατα γνωρίζει ότι δεν πρόκειται ποτέ να λάβει καμία βοήθεια από το ΚΚΕ για την εφαρμογή ενός «άλλου μείγματος» πολιτικής που θα συνεχίσει να φορτώνει τα βάρη της κρίσης στην πλάτη ενός λαού αλυσοδεμένου στον «ευρωμονόδρομο» των μονοπωλίων -
δεν είναι προφανέστατο ότι με τα περί «προτάσεων συνεργασίας» που απηύθυνε προχτές στο ΚΚΕ, επανέρχεται στο ίδιο εκείνο το παλιοκαιρινό, το σιτεμένο, πλέον, επικοινωνιακό, δημαγωγικό και από άποψη αρχών εξόχως «αριστερό» και «ηθικό» προεκλογικό κολπάκι;…

Ο κ. Τόμσεν άφησε να εννοηθεί ότι εν καιρώ έρχεται νέο «κούρεμα».
Δεδομένου τι συνέβη με το προηγούμενο «κούρεμα», δηλαδή η λεηλασία Ασφαλιστικών Ταμείων, Νοσοκομείων, Πανεπιστημίων κοκ,
είναι απολύτως βέβαιο ότι μιας και δεν έχει μείνει τίποτα άλλο για να «κουρέψουν», αυτή τη φορά το «κούρεμα» θα αφορά – απευθείας – κεφάλια, που θα «κουρευτούν από… το σβέρκο.

Του Ηλία Μακρή (από την «Καθημερινή»)

Δοσατζήδες

Στη ΔΗΜΑΡ, λέει, επισημαίνουν – και μάλιστα με έμφαση – πόσο θετικά επηρεάστηκαν από τον κ. Κουβέλη οι αποφάσεις της κυβέρνησης στο ζήτημα των «αλλαγών» στο Δημόσιο…
Προς τι όμως αυτές οι επισημάνσεις από τη ΔΗΜΑΡ; Τι τους κάνει, αλήθεια, να πιστεύουν ότι ο λαός δεν έχει αντιληφθεί πόσο «θετικά» λειτουργεί το κόμμα τους στο πλαίσιο της πολιτικής της συγκυβέρνησης, ώστε να αισθάνονται την ανάγκη να το επισημαίνουν κάθε τρεις και λίγο…

Πατήρ, υιός και (τραπεζιτικόν) πνεύμα…

Ισως αυτό να εννοούσε ο πρωθυπουργός κ. Σαμαράς όταν οι δηλώσεις του κατά τη γιορτή των Φώτων στις 6 του φετινού Γενάρη κατέληξαν με την εξής φράση: «Με τη βοήθεια του Θεού θα τα καταφέρουμε».

Μια τέτοια βοήθεια, όχι απευθείας από το Θεό, αλλά από τον εκπρόσωπό του είχαμε προχτές στη Θεσσαλονίκη.
Ο άγιος Θεσσαλονίκης, λοιπόν, ο μητροπολίτης κύριος Ανθιμος, αφιέρωσε το κήρυγμα της Κυριακής υπέρ της… ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών και ειδικώς της Εθνικής Τράπεζας.
Τέτοια θα πρέπει να ήταν η κατάνυξη που προκλήθηκε από τους λόγους του ιεράρχη, που για να βρει προηγούμενό της κανείς θα πρέπει μάλλον να ανατρέξει στο Ναό του Σολομώντα, λίγο πριν την εκεί είσοδο του Ιησού με τα γνωστά αποτελέσματα…
Το ποίμνιον πάντως στη Θεσσαλονίκη είχε την ευκαιρία, μέσα στο κλίμα παρηγορίας που δημιούργησε ο κύριος Ανθιμος, να πληροφορηθεί ότι ο ποιμένας θα προσφέρει τους δυο επόμενους μισθούς του για την Εθνική…
Ο κύριος Ανθιμος κάλεσε δε όλους τους Ελληνες να ακολουθήσουν το παράδειγμά του, να δώσουν δηλαδή κι εκείνοι τους μισθούς τους υπέρ Εθνικής Τράπεζας…
*

Θα προτείναμε το κήρυγμα του κυρίου Ανθιμου υπέρ πίστεως και πατρίδος (διότι τι άλλο είναι η «πατρίδα» μας αν δεν είναι οι τράπεζες; Μην είν’ οι κάμποι;…) να το εκλάβουμε κυρίως ως παραβολή.

Καθ’ ότι ο άγιος, ναι μεν
μπορεί να μη γνωρίζει ότι ενώ ο ελληνικός λαός πένεται, την ίδια ώρα οι τραπεζίτες σε αυτή τη χώρα έχουν λάβει ως αντίδωρο πάνω από 200 δισ. ευρώ μόνο την τελευταία τριετία, αλλά
δεν μπορεί να μη γνωρίζει τουλάχιστον αυτό:
Αφ’ ενός ότι κάτι εκατομμύρια συνανθρώπων του δεν μπορούν να δώσουν ούτε μισό μισθό, διότι πολύ απλά δεν έχουν καθόλου μισθό,
αφετέρου ότι τα εκατομμύρια των Ελλήνων από τα οποία ζητά να συνδράμουν τις τράπεζες, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που οι τράπεζες τους έχουν πιει το αίμα.
Ως παραβολή, επομένως, ίσης αξίας με εκείνη του κ. Ανθιμου ας εκλάβουμε και τα λόγια ενός παλιότερου… συνάδελφού του, του Μεγάλου Βασιλείου, ο οποίος έλεγε στην «ομιλία προς τους πλουτούντας»:
«Τι θ’ απαντήσεις στο δικαστή, εσύ που ντύνεις τους τοίχους και δεν ντύνεις άνθρωπο; εσύ που στολίζεις άλογα και κάνεις πως δεν βλέπεις τον ρακένδυτο συνάδελφό σου, εσύ που σαπίζει το στάρι σου και δεν τρέφεις αυτούς που πεινούν, εσύ που θάβεις το χρυσάφι και καταφρονείς εκείνον που στραγγαλίζεται (…); Πόσους θ’ απάλλασσε ένα δαχτυλίδι σου από τα χρέη τους; Πόσα σπίτια που καταρρέουν θ’ ανόρθωνε; Ενα απόθεμα ρούχων σου μπορεί να ντύσει ολόκληρο λαό που τρέμει απ’ το κρύο. Εσύ όμως το βαστάς να διώξεις άπρακτο τον φτωχό και δεν φοβάσαι τη δίκαιη ανταπόδοση του κριτή»…

Διαβάστε περισσότερα