«Ετών 15…»

• facebook.com/mpogiopoulos
• mpog@imerodromos.gr

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε πριν από 10 χρόνια (εδώ: https://www.rizospastis.gr/story.do?id=4852278). Τρεις μέρες μετά από την δολοφονία του Αλέξανδρου (Ριζοσπάστης, 9/12/2008). 
Φυσικά από τότε έχουν προστεθεί πολλά ακόμα στοιχεία. Και γεγονότα. Από την «ανεξιχνίαστη» Μαρφίν μέχρι τη Γλάδστωνος. Κι από τις “πλάτες” στους φασίστες μέχρι την επί 5ετία ατιμωρησία των δολοφόνων του Φύσσα.
Στοιχεία και γεγονότα που καταδεικνύουν ότι το κράτος που περιγράφεται στο άρθρο, παραμένει ίδιο
(απλώς έχουν εμπλουτιστεί τα χρώματα των διαχειριστών του). –

Νίκος Μπογιόπουλος 6/12/2018

Ετών 15…

«Αυτό που συνέβη είναι απίθανο». «Αυτό που συνέβη είναι απίστευτο». «Αυτό που συνέβη είναι πρωτοφανές». Πρόκειται για φράσεις που κατά κόρον επαναλαμβάνονται από το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, όταν γνωστοποιήθηκε η δολοφονία του 15χρονου παιδιού στα Εξάρχεια.
Ευτυχώς, πάντως, τούτη τη φορά δεν ακούσαμε στι κάποιοι «έπεσαν από τα σύννεφα». Ισως, επειδή η απώλεια μιας τόσο νεανικής ζωής θέτει όρια ακόμα και στην επίδειξη υποκρισίας. Ισως, πάλι, γιατί αυτό που συνέβη στην Ελλάδα, στο κέντρο της Αθήνας στις 6 Δεκέμβρη του 2008 – στην πραγματικότητα – ΔΕΝ είναι κάτι το πρωτοφανές. Ακριβώς το ίδιο είχε συμβεί πριν από 23 χρόνια. Και τότε, στις 17 Νοέμβρη του 1985, ένας αστυνομικός πυροβόλησε. Και τότε ένας 15χρονος έπεσε νεκρός. Ηταν ο Καλτεζάς… 

*

Αυτό που συνέβη στις 6 Δεκέμβρη του 2008, δεν είναι ούτε κάτι το «απίστευτο», ούτε κάτι το «απίθανο», με την έννοια ότι πρόκειται για ένα συμβάν που δε θα μπορούσε να προβλεφτεί.
Η εκτέλεση στα Εξάρχεια αποτελεί ένα τραγικό γεγονός που θα έπρεπε να αναμένεται με μαθηματική βεβαιότητα. Είναι το αποτέλεσμα ενός εμπεδωμένου κλίματος αυθαιρεσίας και κατασταλτικής ατιμωρησίας. Είναι η κτηνώδης αποθέωση της δράσης ενός μηχανισμού που εκπαιδεύεται να αντιμετωπίζει τον πολίτη, δηλαδή τον εργαζόμενο, τον αγρότη, τον ναυτεργάτη, τον φοιτητή, τον μαθητή, δηλαδή το λαό, σαν «εχθρό».
Ο στυγερός φόνος του 15χρονου είναι γέννημα της πολιτικής.

• Ενός κράτους που εδώ και 28 χρόνια δεν ενδιαφέρεται καν να αναζητήσει ποιος δολοφόνησε τον Κουμή και την Κανελλοπούλου, το 1980.
• Ενός κράτους που το 1990 αθώωσε τον δολοφόνο του 15χρονου Καλτεζά.
• Ενός κράτους που ουδέποτε ενδιαφέρθηκε να τιμωρήσει τους υπεύθυνους για τους 4 νεκρούς του πυρπολημένου από την Αστυνομία «Κάπα Μαρούση».
• Ενός κράτους που οι πολιτικοί του ταγοί ουδέποτε έκρυψαν τους δεσμούς πολιτικού αίματος που τους ένωναν με το δολοφόνο του Τεμπονέρα.
• Ενός κράτους που ο πρωθυπουργός του το 2000 έκανε υπουργό στην κυβέρνησή του εκείνον που ο ίδιος, το 1990, τον αποκαλούσε από το βήμα της Βουλής «ηθικό αυτουργό» του φόνου του καθηγητή στην Πάτρα.
• Ενός κράτους, που άλλος πρωθυπουργός του απευθυνόταν στους αστυφύλακες με τη γνωστή και ιστορική έκτοτε φράση «εσείς είστε το κράτος».
• Ενός κράτους, που το 2002 έστελνε χαφιέδες της Ασφάλειας εφοδιασμένους ακόμα και με το υπηρεσιακό τους περίστροφο στην Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση της Αθήνας για να προβοκάρει τους διαδηλωτές.
• Ενός κράτους που απαγάγει Πακιστανούς και θέτει την υπόθεση στο αρχείο.
• Ενός κράτους που επιβραβεύει με το βαθμό του διοικητή αστυνομικού τμήματος τον επικεφαλής των θρασύδειλων που τσάκισαν τον Κύπριο φοιτητή στη Θεσσαλονίκη, επικαλούμενοι ότι έπεσε πάνω στη ζαρντινιέρα.
• Ενός κράτους που δίνει την άδεια να πετούν πάνω από τον εναέριο χώρο του και να προσγειώνονται στα αεροδρόμιά του τα αεροπλάνα της CIA που μεταφέρουν απαχθέντες από και προς το Γκουαντανάμο.
• Ενός κράτους που πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης βάφτισε «πραίτορες» της τάξης και της ευνομίας τους ένστολους αλήτες που βιαιοπραγούν κατά πολιτών.
• Ενός κράτους, που έχει στις υπηρεσίες του κτήνη σαν τον «κύριο» που βασάνιζε μετανάστες στο τμήμα Ομονοίας.
• Ενός κράτους, που τα περίστροφά του «εκπυρσοκροτούν» στους σβέρκους Τσιγγανόπουλων ή βρίσκουν κατάστηθα 17χρονα Σερβόπουλα, όπως το 1999 στη Θεσσαλονίκη.
• Ενός κράτους, που έχει στις τάξεις της Αστυνομίας του αυτούς που έστηναν χουντογλέντια το 1997 και βιντεοσκοπούσαν τους κυκλικούς χορούς τους, καθώς ζητωκραύγαζαν υπέρ Παττακού και Μακαρέζου.
• Ενός κράτους, που πριν ο ειδικός φρουρός πυροβολήσει κατά του 15χρονου στα Εξάρχεια είχε αποδώσει τιμές σε άλλον ειδικό φρουρό, όταν είχε πυροβολήσει κατά τη διάρκεια φοιτητικής διαδήλωσης έξω από το υπουργείο Αιγαίου.

Ο αναγνώστης διαπιστώνει από τον παραπάνω κατάλογο – που δεν είναι ολοκληρωμένος, είναι απλώς ενδεικτικός – ότι δεν αναφέρουμε ποιος κυβερνούσε στη μια ή στην άλλη περίπτωση, η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ. Δεν το κάνουμε τυχαία. Πιστεύουμε ότι έχει ελάχιστη σημασία. Αυτούς τους συμψηφισμούς τους αφήνουμε στους άθλιους εκπροσώπους των δύο κομμάτων που διαγκωνίζονται στα τηλεπαράθυρα για το ποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο αθώος του αίματος. Σε ό,τι μας αφορά, εμμένουμε σε μια βασική διαπίστωση: Το κράτος στο οποίο αναφερθήκαμε παραπάνω δεν είναι ούτε «γαλάζιο» ούτε «πράσινο». Είναι «γαλαζοπράσινο».

Πηγή: Ριζοσπάστης, 9/12/2008

Διαβάστε περισσότερα

Προς μαθητές: Αλήθειες και ψέμματα για το «Μακεδονικό»

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

• facebook.com/mpogiopoulos
• mpog@imerodromos.gr

   Η πολιτική και κοινωνική ζωή ταλαιπωρείται για μια ακόμα φορά γύρω από το λεγόμενο «μακεδονικό»,το οποίο οι κυρίαρχες δυνάμεις έχουν υποβιβάσει σε πρόβλημα «ονοματολογίας».  
   Με τον τρόπο αυτό, οι αντιμαχόμενοι τόσο από την πλευρά της «προόδου» όσο και οι της πλευράς της «συντήρησης», τόσο οι εκπρόσωποι της «αριστερής» όσο και της δεξιάς ΝΑΤΟσύνης, με τον πολιτικαντισμό τους ποτίζουν την ίδια γλάστρα του εθνικισμού, παραδίδουν μεγάλα κοινωνικά στρώματα βορά στον ανιστόρητο παροξυσμό, εμπλέκουν περαιτέρω τη χώρα σε επικίνδυνα γεωστρατηγικά παιχνίδια.  
   Σήμερα στις συμπληγάδες αυτής της αντιπαράθεσης απειλείται να βρεθεί ίσως το πιο ευαίσθητο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας: τα παιδιά μας. Οι ίδιοι που κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να μην διδάσκονται οι μαθητές στα σχολεία την πραγματική Ιστορία εμφανίζονται σαν «προστάτες» εκείνης της «ιστορίας» που τους επιτρέπει να ψαρεύουν σε θολά νερά. 
   Το κείμενο που αναδημοσιεύουμε («Από την «Βαρντάσκα» στη ΝΑΤΟφροσύνη» – του Νίκου Μπογιόπουλου/δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στον «Ημεροδρόμο» στις 3 Φεβρουαρίου 2018) επιχειρεί να σταθεί σε όσο γίνεται περισσότερα ζητήματα που άπτονται του λεγόμενου «σκοπιανού» με αφορμή τις τρέχουσες διεργασίες και με φόντο τόσο το ιστορικό υπόβαθρο του ζητήματος όσο και τον προσδιορισμό των παραγόντων που θα συνιστούσαν τις παραμέτρους μιας πραγματικής λύσης. 
  (*Το σκίτσο στο σημερινό δημοσίευμα είναι από την ιστοσελίδα του σκιτσογράφου John Antóno [εδώ])

Εθνικισμός – κοσμοπολιτισμός

   Τόσο στην Ελλάδα όσο και στην FYROM, από τη μια αντιμάχονται δυο εξίσου ΝΑΤΟφρονες εθνικισμοί και από την άλλη επιχειρούν να συμπορευθούν δυο εξίσου ΝΑΤΟφρονες κοσμοπολιτισμοί.
   Οι πρώτοι, οι εθνικιστές, ομοίως επικίνδυνοι και εκεί και εδώ, ανασκολοπίζουν την Ιστορία. Κονιορτοποιούν τον ορθολογισμό. Συναγωνίζονται σε ευφυΐα τον Βουκεφάλα. Ο «πατριωτισμός» τους δεν διαφέρει σε τίποτα από τον πατριωτισμό των αλόγων του ιππικού στις παρελάσεις. Και φυσικά ο σοβινισμός τους μασκαρεμένος στα «εθνικά» χρώματα ψαρεύει στα θολά νερά της πατριδοκαπηλίας και προσπαθεί να κρύψει την ακροξεξιίλα, τη ναζιστίλα, την χουντίλα και την κάθε λογής μαυρίλα του πίσω από την περικεφαλαία του Μεγαλέξανδρου.
   Οι άλλοι, οι δεύτεροι, οι εκπρόσωποι του δήθεν «ρεαλισμού», ως οι τρέχοντες διαχειριστές των υποθέσεων της άρχουσας τάξης των δυο χωρών, έχουν αναλάβει αυτοί να υλοποιήσουν την πολιτική του «ανήκομεν εις την Δύσιν». Να ευαρεστήσουν τον Τραμπ, Να λειτουργήσουν ως βαποράκια του ιμπεριαλισμού, κουκουλώνοντας τα προβλήματα και ανοίγοντας έτσι πόρτες και παράθυρα στην τακτική του «διαίρει και βασίλευε» για λογαριασμό των μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή (άλλωστε και όσον αφορά την ελληνική πλευρά τι «γεωπολιτικός μεντεσές» – κατά την ορολογία του Αμερικανού πρέσβη – θα ήταν η Ελλάδα;)…

Ο ρόλος του ΝΑΤΟ και οι «μακεδονομάχοι»

   Οι πάντες γνωρίζουν ότι στην παρούσα φάση το «Σκοπιανό» άνοιξε «άνωθεν» και η πρεμούρα σε Αθήνα και Σκόπια οφείλεται στο γεγονός ότι οι Αμερικάνοι θέλουν να ενσωματώσουν στο ΝΑΤΟ την FYROM. Ο λόγος: Να εκμηδενιστεί η όποια επιρροή έχει απομείνει να ασκεί η Ρωσία στην περιοχή και να θωρακιστούν τα οικονομικά συμφέροντα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού σε αυτό τον κρίσιμο δρόμο της ενέργειας, στον οποίο φιλοδοξεί να πρωταγωνιστήσει και η Κίνα.
   Η αιτία, δηλαδή, του «χαμού» είναι το ΝΑΤΟ. Πρόκειται δηλαδή για

• το ίδιο ΝΑΤΟ που παρέα με την ΕΕ, βομβάρδισε και διέλυσε την Γιουγκοσλαβία και με αυτό τον τρόπο δημιούργησε το πρόβλημα εδώ και 27 χρόνια.
• Είναι το ίδιο ΝΑΤΟ που κανοναρχείται από τους ίδιους εκείνους Αμερικανούς οι οποίοι το 1995 ανακοίνωναν μια ενδιάμεση συμφωνία μεταξύ Αθήνας – Σκοπίων που περιείχε τον όρο «Μακεδονία».
• Είναι το ίδιο ΝΑΤΟ που η συντριπτική πλειοψηφία των μελών του έχει αναγνωρίσει την γειτονική χώρα με το όνομα «Μακεδονία».
• Είναι το ίδιο ΝΑΤΟ των ίδιων Αμερικανών που από το 2004 έχουν αναγνωρίσει την γειτονική χώρα με το όνομα «Μακεδονία».
• Είναι το ίδιο ΝΑΤΟ των ίδιων Αμερικανών που τον Μάρτη του 1949 – και ενώ ο Βαν Φλιτ έριχνε ναπάλμ στην Ελλάδα – υποδείκνυαν στους υποτακτικούς τους, τον Πιπινέλη και τον Τσαλδάρη, να προχωρήσουν σε πλήρη εξομάλυνση των σχέσεων της μοναρχοφασιστικής Ελλάδας με την τότε Γιουγκοσλαβία – η οποία περιείχε μια δημοκρατία στο εσωτερικό της με το όνομα «Μακεδονία» – και εκείνοι, όπως και οι Πλαστήρας και Γεώργιος Παπανδρέου, υπάκουσαν.

   Ποια είναι η θέση, λοιπόν, τόσο των «ρεαλιστών» μας, όσο και των διαφόρων ρητών ή άρρητων εκπροσώπων του εθνικισμού στην Ελλάδα απέναντι στον βασικό υπαίτιο του προβλήματος με τα Σκόπια; Ποια είναι η θέση τους για το ΝΑΤΟ; Έχουν ψελλίσει μια λεξούλα για το ρόλο του όλο αυτό το διάστημα; «Κιχ»!
   Όλοι τους μπορεί να διαφωνούν για όλα με τους καθεστωτικούς πολιτικούς αντιπάλους τους. Μπορεί να έχουν γίνει μαλλιά κουβάρια στο ίδιο το εσωτερικό τους για το Σκοπιανό. Υπάρχει ένα θέμα όμως, υπάρχει ένα ζήτημα, στο οποίο ομονοούν και δεν τολμούν ούτε κατά διάνοια να θίξουν: Το ΝΑΤΟ…

ΣΥΡΙΖΑ

   Οι μεν του ΣΥΡΙΖΑ (αυτοί που θα έδιωχναν τη Σούδα και τάσσονταν υπέρ διάλυσης του ΝΑΤΟ…) θέλουν να παρουσιάσουν σαν «λύση» του Σκοπιανού, τι; Την ένταξη της γειτονικής χώρας σε έναν οργανισμό θανάτου και εγκλήματος!
   Αντί σαν… «αριστεροί» που είναι, όχι μόνο να μη θέλουν την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ αλλά να επιδιώκουν την έξοδο και της Ελλάδας από αυτό, εκείνοι τι κάνουν; Θέλουν να μας παρουσιάσουν σαν «εγγυητή» μιας κάποιας «λύσης» στις σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας με την FYROM – ποιόν; – τον βασικό αίτιο γέννησης του προβλήματος. Το ΝΑΤΟ!
   Αφού δηλαδή «ξέπλυναν» τα Μνημόνια, τώρα, σε ρόλο εκλεκτού του «αγγελικού» Τραμπ ξεπλένουν και τον ιμπεριαλισμό, τρέχουν να ικανοποιήσουν την επιθυμία των ΗΠΑ και θέλουν να μας πείσουν ότι η εξομάλυνση της σχέσης με τη γειτονική χώρα περνά μέσα από το ΝΑΤΟ.
   Βεβαίως δεν μπαίνουν στον κόπο να μας εξηγήσουν γιατί αφού το ΝΑΤΟ ή η ΕΕ είναι παράγοντες επίλυσης προβλημάτων δεν το έχουν δείξει στις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία, ή στις σχέσεις της Κύπρου με την Τουρκία κοκ. 

ΑΝΕΛ / Καμμένος

   Για τον εταίρο του κ. Τσίπρα, τον κ. Καμμένο, δεν χρειάζονται πολλά λόγια:

• Είναι ο μόνος υπουργός Άμυνας της μόνης κυβέρνησης μετά το 1974 που τόλμησε να μιλήσει για δημιουργία νέας ΝΑΤΟικής βάσης στην Ελλάδα!
• Είναι ο υπουργός Άμυνας της κυβέρνησης που κάλεσε το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο με πρόσχημα ότι παριστάνει τον… ναυαγοσώστη των προσφύγων!

    Έτσι, ο κ.Καμμένος- και για λόγους εκλογικής επιβίωσης μετά την μνημονιακή κωλοτούμπα – αλλάζει θέση για το «Μακεδονικό» όσον αφορά και τις αντίθετες θέσεις που επευφημούσε ως υπουργός του Κώστα Καραμανλή το 2008, αλλά και τη θέση του όσον αφορά τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης που στηρίζει. Προγραμματικές δηλώσεις τις οποίες ψήφισε και οι οποίες κάνουν λόγο για «σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό» (Τσίπρας, 8/2/2015, προγραμματικές δηλώσεις κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ).
   Ο κ. Καμμένος, όμως, σε ένα πράγμα δεν αλλάζει θέση: Στην αγάπη του για το ΝΑΤΟ. Γι’ αυτό, για το ΝΑΤΟ – που δημιουργεί το πρόβλημα με τα Σκόπια – «κιχ».  

Η Νέα Δημοκρατία των Μητσοτάκη – Γεωργιάδη

   Η ΝΔ, το κόμμα των Μητσοτάκη – Γεωργιάδη, δέκα χρόνια μετά τη γνωστή θέση του Κώστα Καραμανλή το 2008, κρατάει σήμερα τη γνωστή στάση της στα συλλαλητήρια «Η Μακεδονία είναι μία και ελληνική». Η ΝΔ είναι αυτή που έλκει την καταγωγή της από την ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
   Θυμίζουμε ότι:

• Ο Καραμανλής ήταν που υπέγραψε στο ΦΕΚ 238/5-11-1959 το νομοθετικό διάταγμα 4009, δηλαδή τη συμφωνία αμοιβαιότητας μεταξύ Ελλάδας – Γιουγκοσλαβίας, όπου στο άρθρο 7 (σελίδα 2.041) εγένετο λόγος για την «Λαϊκή Δημοκρατία Μακεδονίας» και δίπλα στην δική του υπογραφή – ως πρωθυπουργός – ήταν και εκείνες των υπουργών του Αβέρωφ, Κανελλόπουλου, Τσάτσου και Κεφαλογιάννη.
• Επί Καραμανλή ήταν όταν το 1977, στην διάσκεψη του ΟΗΕ στην Αθήνα μάλιστα, αναγνωρίστηκε στον ΟΗΕ η «Μακεδονική γλώσσα».

   Επιπλέον: Η ΝΔ των Μητσοτάκη – Γεωργιάδη είναι αυτή που δεν έκρυψε την ικανοποίησή της για την εκλογή του (τόσο επίμονου όσον αφορά την είσοδο στο ΝΑΤΟ των Σκοπίων) κυρίου Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ.
   Η ΝΔ είναι που νιώθει σαν απατημένη σύζυγος κάθε φορά που βλέπει η ΝΑΤΟφροσύνη του ΣΥΡΙΖΑ να συναγωνίζεται την δική της. 
   Ευεξήγητο, λοιπόν, και το δικό της μεγαλοπρεπές, και το δικό της… στεντόρειο «κιχ» για το ρόλο του ΝΑΤΟ στο Σκοπιανό.

Τα ναζί της Χρυσής Αυγής

   Ποια είναι, όμως, η θέση των ναζί για το ΝΑΤΟ; Ποια είναι η θέση των μεγαλύτερων μαζί με την Κου Κλουξ Κλαν θαυμαστών του Τραμπ για την «Συμμαχία», η οποία επιδιώκει την ένταξη των Σκοπίων και παροξύνει το πρόβλημα που το ίδιο δημιούργησε διαλύοντας την Γιουγκοσλαβία;
   Εδώ ας αφήσουμε να μιλήσουν τα ίδια τα χιτλεροειδή, δια του πλέον προβεβλημένου ευρωβουλευτή τους. Το όνομά του Επιτήδειος. Η πρώην ιδιότητά του στρατηγός. Και τι στρατηγός: Διατελέσας και επιτελάρχης του ΝΑΤΟ!
   Αυτός, λοιπόν, ο Γ. Επιτήδειος, σε συνέντευξη (22/5/2014) παραμονές των ευρωεκλογών (http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/apokleistikh-sunenteujh-tou-gewrgiou-epithdeiou-antistrathgou-kai-upopshfio#ixzz32rMtkGuC) και στη ερώτηση«πιστεύετε ότι η παραμονή μας στο ΝΑΤΟ εξυπηρετεί το έθνος;», έδωσε την ακόλουθη «αντισυστημική» απάντηση:

   «Βεβαίως. Άλλωστε εάν δεν το εξυπηρετούσε δε θα γινόμασταν μέλος του(…). Εφόσον είμαστε μέλος μια συμμαχίας οφείλουμε να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις που έχουμε απέναντι στα πλαίσια της συμμαχίας αυτής. Εάν αυτό δε συμβεί δεν εξυπηρετούνται τα εθνικά μας συμφέροντα». 

   Το «έθνος» και το ΝΑΤΟ αποτελούν ένα πράγμα, όπως βλέπετε, για τους… «μακεδονομάχους» χρυσαυγίτες. Παρακάτω, δε, στην ίδια συνέντευξη, για να μην υπάρχουν αμφιβολίες, προσθέτει: 

   «Είμαι υπέρ της Ε.Ε. Για την ευρωπαϊκή ένωση ισχύει αυτό που είχε πει ο Αμερικάνος Άρθουρ Κέσλερ: «Όσες κηλίδες και αν έχει ο ήλιος είναι προτιμότερος από το σκοτάδι»(…) Η χώρα μας (…) έχει ανάγκη να συμμετέχει σε διεθνείς οργανισμούς και ενώσεις όπως το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε». 

   Τόσο… ηλιόλουστη η «αντισυστημικότητά τους» και ο «πατριωτισμός» τους…

Άλλο πατριωτισμός, άλλο πατριδεμπόριο

   Ως εκ τούτου επανερχόμαστε πάλι στα γνωστά.
   Η αγάπη για την πατρίδα, μια αγάπη που οικοδομείται πάνω στο σεβασμό για τις πατρίδες των άλλων, είναι ένα από τα πιο αγνά, ένα από τα πιο όμορφα, ένα από τα πιο βιωματικά και ανορθωτικά συναισθήματα που κυλά στις καρδιές των ανθρώπων.

• Η αγάπη για την πατρίδα μπορεί να γεννήσει θρύλους όπως εκείνο το «οι ήρωες πολεμάνε σαν Έλληνες» του Β’ παγκοσμίου Πολέμου.
• Μπορεί να γεννήσει το θεμέλιο όλου του οικοδομήματος, όπως το γέννησε η Επανάσταση του ’21.
• Η αγάπη για την πατρίδα μπορεί να γίνει οξυγόνο για να κρατηθεί όρθιος ο άνθρωπος απέναντι στο κτήνος, όπως έγινε στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο του Κόκκινου Στρατού απέναντι στον ναζισμό.
• Η αγάπη για την πατρίδα ανεβάζει ψηλότερα την έννοια αξιοπρέπεια, όπως γίνεται δεκαετίες τώρα στην Παλαιστίνη και στην Κούβα του «Πατρίδα ή θάνατος».

   Ένα τόσο όμορφο συναίσθημα,όμως, δεν θα μπορούσε να περνάει απαρατήρητο από κάπηλους, από σφετεριστές, από καθάρματα, από εγκληματίες, από πολιτικούς σαλτιμπάγκους, από καριερίστες και από προδότες που παριστάνουν τους πατριώτες.

• Πάνω σε αυτό το αγνό αίσθημα και στο «Ντόιτσλαντ ούμπερ άλες» βρήκε πάτημα το κτήνος του ναζισμού για να προκαλέσει το μεγαλύτερο έγκλημα που έζησε η ανθρωπότητα στον 20^ο αιώνα.
• Πάνω σε αυτό το αγνό αίσθημα ήρθαν να αποπατήσουν οι προδότες της Κύπρου, οι χουνταίοι του «Ελλάς – Ελλήνων» το 1967.
• Πάνω σε αυτό το αγνό αίσθημα και με πρόσχημα τη σωτηρία της πατρίδας έρχονται να λαϊκίσουν, να δημαγωγήσουν, να πλιατσικολογήσουν και να ποντάρουν στο θυμικό των ανθρώπων οι συνεταίροι του ΝΑΤΟ, του ΔΝΤ, της τρόικας ή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου.

   Καθότι οι Τζουμπέδες και οι Δηλιγιάννηδες αποτελούν φρούτα που ευδοκιμούν σε όλες τις εποχές.

Συλλαλητήρια

   Ακούμε ότι μια μεγάλη παρουσία ανθρώπων, πόσο μάλλον ένα συλλαλητήριο, είναι κάτι το θετικό. Κατ’ αρχάς ποιοι άρχισαν οψίμως να το λένε αυτό; Εκείνοι που δεν κρύβουν την αλλεργία τους στα απεργιακά συλλαλητήρια. Εκείνοι που τα συλλαλητήρια των εκατοντάδων χιλιάδων το 2010,  το 2011, το 2012 τα έπνιξαν στα χημικά και στην προβοκάτσια.
   Όμως, να είμαστε ορθολογιστές. Ένα κριτήριο είναι το μεγάλο μάζεμα. Ένα άλλο κριτήριο είναι το προς τα πού κινιούνται αυτοί που μαζεύονται.

• Γιατί αυτοί που έκαναν συλλαλητήρια στα τέλη του 19^ου αιώνα οδήγησαν στη τραγωδία της ήττας του 1897.
• Γιατί αυτοί που μάζευαν εκατομμύρια για το Σκοπιανό το 1992 εκείνο που έκαναν, τελικά, είναι να έχει αναγνωρίσει η υφήλιος τους γείτονες με τον όνομα Μακεδονία.
• Γιατί αν κρίναμε τα πράγματα μόνο από τις μεγάλες μάζες των συναθροισμένων, τότε μεγαλύτερη μάζωξη από αυτή που παρατηρείται μεταξύ εμπόλεμων κρατών δεν υπάρχει. Να καταλήξουμε, μήπως, στο συμπέρασμα, εξ αυτού του λόγου ότι ο πόλεμος είναι καλό πράγμα;

Οι διοργανωτές 

   Μια από τις γνώριμες καραμέλες όσων ψαρεύουν μέσω των συλλαλητηρίων (και πριν πάμε στα συνθήματα αυτά καθ’ αυτά των συλλαλητηρίων) είναι πως πρόκειται για «ακομμάτιστα» και «αχρωμάτιστα», χρωματισμένα μόνο με «το χρώμα των εθνικών χρωμάτων». 
   Λοιπόν, τέρμα τα παραμύθια. Ούτε «αχρωμάτιστοι», ούτε «ακομμάτιστοι» οι διοργανωτές. Το αποδείξαμε με όλους τους τρόπους (Ιδού ποιοι διοργανώνουν το συλλαλητήριο (και μια κουβέντα για τον Μίκη) – των Νίκου Μπογιόπουλου/Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου). 
   Τα συνθήματα, οι θέσεις, οι απόψεις τους είναι τόσο «εθνικές» και τόσο «πατριωτικές» ώστε να χωράνε εκεί μέσα ναζί, χουντικοί, πατριδέμποροι και κάθε λογής πολέμιοι της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Η ταυτότητά τους, ο προσανατολισμός τους, ο «πατριωτικός» σοβινισμός τους, έχουν χρώμα. Και είναι το φαιό της ακροδεξιάς, του φασισμού και της πατριδοκαπηλίας. 
   Οσο για τη διαχρονική ΝΑΤΟφροσύνη τους; Ε, αυτή θα είναι πάντα το διαρκές και ανομολόγητο σημείο συνάντησης του εθνικισμού τους με τους «αριστερούς» ντελιβαράδες των ΗΠΑ (και στο Σκοπιανό), με τα βαποράκια του «αγγελικού» Τραμπ και με τον «κοσμοπολιτισμό» της «αριστερής» ευρωΝΑΤΟσύνης.
   Καραμέλα δεύτερη:  «Γιατί λέτε ακροδεξιούς όσους πάνε στα συλλαλητήρια;», μας λένε ορισμένοι που παριστάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν. «Και τι σημασία έχει ποιος το διοργανώνει το συλλαλητήριο, όποιος κι αν το διοργανώνει εμείς πάμε για την Μακεδονία», ρωτούν όλο αθωότητα κάποιοι άλλοι.
   Παρατήρηση 1^η: Πατριώτη, μάλλον πρέπει να σε απασχολήσει περισσότερο ποιος το διοργανώνει, ειδάλλως μπορεί εσύ να νομίζεις ότι πάς για τη Μακεδονία, αλλά τελικά να πηγαίνεις αλλού.
   Αν δεν δεις ποιος είναι ο διοργανωτής τότε μπορεί και να μην αντιληφθείς τι κρύβεται πίσω από όσα (ψέματα) σου λέει διότι ενδέχεται όσα σου λέει περί Μακεδονίας να έχουν τόση σχέση με την πατρίδα όση σχέση έχει για παράδειγμα το αρχαίο πνεύμα με τις φασιστοσυνάξεις της Χρυσής Αυγής στις Θερμοπύλες ή όση σχέση μπορεί να έχει η πατρίδα και ο χαμός των τριών παιδιών στα Ιμια με τις ετήσιες ναζιστοσυνάξεις – ύβρη στη μνήμη τους που πραγματοποιούν οι δολοφόνοι του Φύσσα στο όνομά τους.
   Παρατήρηση 2^η: Μπα! Ώστε πατριώτη δεν σε βάζει σε σκέψεις ότι εσύ ως πατριώτης πάς σε ένα συλλαλητήριο στο οποίο φωνάζεις το ίδιο σύνθημα με έναν χιτλερικό; Η’ μήπως δεν ξέρεις την σχέση του χιτλερικού με την πατρίδα σου;
   Αν δεν την ξέρεις να την μάθεις. Αλλά αν την ξέρεις, τότε δεν θα έπρεπε να σου περνάει στοιχειωδώς από το μυαλό ότι για να φωνάζεις το ίδιο σύνθημα με τον ναζί, τότε κάποιο λάκκο μπορεί να έχει η φάβα στο σύνθημα που φωνάζεις και που νομίζεις ότι είναι πατριωτικό;

Πατριώτη, άσε τα «σάπια»

   Επομένως, πατριώτη, ας αφήσουμε τα «σάπια». Το ποιοι κρύβονται πίσω από τα συλλαλητήρια για το μακεδονικό είναι πρόδηλο. Ότι χρησιμοποιούν τους χιλιάδες ανθρώπους σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, ότι αξιοποιούν σαν προκάλυμμα τους χιλιάδες ανθρώπους που δεν είναι φασίστες ή ακροδεξιοί για να προωθήσουν τα δικά τους φασιστικά και ακροδεξιά παιχνίδια, είναι ακόμα πιο πρόδηλο.
   Επομένως, πατριώτη, δεν είναι ώρα ούτε για υπεκφυγές, ούτε για δικολαβισμούς, ούτε για σοφιστείες. Δεν είναι η ώρα να παίζεις  κρυφτούλι εσύ πίσω από το δάκτυλό σου και οι φασίστες πίσω από εσένα. Τουτέστιν, καθαρές κουβέντες.
   Πρώτον: Εσύ που θέλεις να διαδηλώσεις την όποια άποψή σου για το Μακεδονικό – και επειδή δεν είσαι φασίστας – εσύ πρώτος θα έπρεπε να ζητάς τον διαχωρισμό των ναζί από τον υπόλοιπο κόσμο στα συλλαλητήρια. Εσύ πρώτος θα έπρεπε να μην αποδέχεσαι το ξέπλυμά τους με μάσκα τον δικό σου πατριωτισμό.
   Εσύ πρώτος θα έπρεπε να μην επιτρέπεις να σε χρησιμοποιούν σαν φερετζέ για να κρύβουν το ποιοί είναι. Εσύ πρώτος θα έπρεπε να επικροτείς οτιδήποτε βοηθά στην αποκάλυψη του ψευτοπατριωτισμού των ναζήδων και να μην αντιδράς λες και μιλάει κανείς για σένα όταν μιλάει για τους ναζί. Γιατί αυτό ακριβώς θέλουν οι ναζί, οι απόγονοι των γερμανοντυμένων και οι συνεργάτες των Βούλγαρων κομιτατζήδων επί κατοχής. Να σε χρησιμοποιήσουν σαν προκάλυμμα. Κι εσύ πρέπει να τους το απαγορεύσεις. Σαφές; Σαφές.  
   Δεύτερον: Διάφοροι το «γυρίζουν» λέγοντας «ας ήσασταν εσείς εκεί (σσ: οι κομμουνιστές), για να περιφρουρήσετε εσείς την διαδήλωση από τους ναζί, τους φασίστες, τους ακροδεξιούς κλπ».
   Απάντηση: Όχι, αδερφέ. Δεν θα είμαστε εμείς εκεί για να περιφρουρήσουμε τη δική σου διαδήλωση. Και δεν θα είμαστε γιατί έχουμε άλλη άποψη για την αντιμετώπιση του Μακεδονικού. Και την έχουμε εξηγήσει χίλιες φορές. Δεν σου αρέσει; Δεν συμφωνείς; Δικαίωμα σου. Και εμάς δικαίωμά μας να μην μας αρέσει και να μην συμφωνούμε με τη δική σου άποψη. Δικαίωμά μας να μην συμβαδίζουμε με ό,τι συνιστά αναποδογύρισμα της έννοιας πατριωτισμός σε εθνικισμό και σοβινισμό.
   Αλλά όπως εμείς δεν σε λέμε «προδότη» για την άποψή σου – με την οποία διαφωνούμε και δεν θα παραιτηθούμε από την προσπάθεια να σε πείσουμε γι’ αυτό – έτσι κι εσύ μην τολμήσεις να μιλήσεις με τέτοιους (χρυσαυγίτικους, τελικά) όρους απέναντί μας.
   Επομένως: Δικαίωμά σου να διαδηλώσεις για την (λαθεμένη όπως θα δεις παρακάτω) άποψή σου. Αλλά και υποχρέωσή σου – ταυτόχρονα – εσύ να περιφρουρήσεις την άποψή σου και τις εκδηλώσεις σου από τους φασίστες εφόσον δεν είσαι φασίστας. Το γεγονός, όμως, ότι δεν τα καταφέρνεις, μήπως πρέπει να σε προβληματίσει για την ορθότητα των απόψεών σου; Σαφές; Σαφές. 
   Τρίτο: Εσύ που ακόμα παριστάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Τι δεν καταλαβαίνεις; Λοιπόν, τέρμα τα ήξεις αφίξεις, τέρμα τα «σάπια». Πάρτε θέση στο συγκεκριμένο: Οι ναζί, οι εθνικιστές, οι ακροδεξιοί, καπελώνουν τον πατριωτισμό των ανθρώπων. Οι διοργανωτές είναι συγκεκριμένοι. Δεν είναι ο Μίκης Θεοδωράκης του «Επιτάφιου» και των λαϊκών αγώνων. Είναι οι ακροδεξιοί που καθορίζουν το πλαίσιο, τα συνθήματα, το κλίμα, είναι οι Αμβρόσιοι που δίνουν τον τόνο των συλλαλητηρίων και στην Αθήνα.
   Όπως ακριβώς έγινε στη Θεσ/νικη με τους εκεί διοργανωτές, με τον καραβανά ομιλητή, με τις ιαχές κατά των «γυφτοσκοπιανών», με τα συνθήματα του σοβινισμού, με τους εμπρησμούς στο κτίριο της πόλης, με τον βανδαλισμό στο μνημείο του Ολοκαυτώματος.
   Και το ερώτημα είναι συγκεκριμένο: Το «ποιόν» των διοργανωτών αυτών των συναθροίσεων αποκαλύπτεται μέρα με τη μέρα. Το «ποιόν» της συμμορίας, των φασιστικών ομάδων και της ακροδεξιίλας του κοινοβουλευτικού «συνταγματικού δημοκρατικού τόξου» που καθορίζουν τον χαρακτήρα τέτοιων εκδηλώσεωνκαι επιχειρούν να σερφάρουν πάνω στην ανησυχία χιλιάδων ανθρώπων είναι δεδομένο. Θα πάρετε, λοιπόν, θέση; Τους θέλετε αυτούς δίπλα σας; Θα γίνετε το υπόστρωμα για να πετύχουν το ξέπλυμά τους; Πάρτε θέση! Σαφές; Σαφές.

Η Μακεδονία είναι «μία»;

   «Το Έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό» μας δίδαξε ο Διονύσιος Σολωμός.
   Και αληθές είναι ότι η Μακεδονία -ως ευρεία γεωγραφική περιφέρεια και όσον αφορά τον τρόπο που κατανεμήθηκε στα κράτη της περιοχής μετά την αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού – δεν είναι όλη ελληνική.
   Αυτή η αλήθεια καταγράφεται στην Ιστορία από τον Σβορώνο μέχρι τον Καστελάν. Αυτή την αλήθεια έβαψαν με το αίμα τους οι πραγματικοί Μακεδονομάχοι. Πράγμα που δεν φαίνεται να σέβονται ιδιαίτερα όσοι παριστάνουν τους σύγχρονους «Μακεδονομάχους».
   Το τέλος του Β’ Βαλκανικού Πολέμου επικυρώνεται στη συνθήκη του Βουκουρεστίου (Αύγουστος 1913), όπου με βάση τον αποδεκτό στην διεθνή διπλωματία από τον 19^ο αιώνα ορισμό του γεωγραφικού χώρου «Μακεδονία» (από τον Όλυμπο και την Πίνδο μέχρι τον Αίμο κι από την Οχρίδα μέχρι τη Ροδόπη) τα εδάφη της Μακεδονίας περνούν στην Ελλάδα (κατά 51%), Σερβία (39%), Βουλγαρία (10%).
   Έτσι κατανεμήθηκε η Μακεδονία. Ο,τι κι αν λένε οι… «ψεκασμένοι» που σε λίγο θα φτάσουν στο σημείο να ζητούν και την Οχρίδα ανατρέχοντας στον μύθο του Φοίνικα και στον πρίγκιπα Κάδμο μνημονεύοντας τη Λύχνιδο και ξαναβλέποντας στην Οχρίδα την αρχαιοελληνική Λυχνίτιδα…
   Έτσι λύθηκε το «Μακεδονικό Ζήτημα». Ο,τι κι αν λένε οι επίδοξοι «νονοί» του γειτονικού κράτους που εδώ και 25 χρόνια αναμασούν εκείνο το «Βαρντάσκα». Τι δεν λένε; Ότι στο πλαίσιο του τότε κράτους που μέχρι να το διαλύσει το ΝΑΤΟ εμείς το γνωρίσαμε ως Γιουγκοσλαβία, μέχρι το 1941,

• όταν η σημερινή FYROM λεγόταν «Βαρντάσκα» (εκ του Βαρδάρη),
• η Σερβία λεγόταν… Μόραβσκα (εκ του Μόραβα ποταμού),
• η Βοιβοντίνα λεγόταν «Ντούναβσκα» (εκ του Δούναβη),
• η Κροατία λεγόταν «Σάβσκα» (εκ του ποταμού Σάββα),
• η Σλοβενία λεγόταν «Ντράβσκα» (εκ του ποταμού Ντραβα),
• η Βοσνία λεγόταν «Βρμπασκα» (εκ του ποταμού Βρμπας),
• oχώρος μεταξύ Σερβίας – Βοσνίας λεγόταν «Ντρίνσκα» (εκ του ποταμού Ντρίνα),
• το Μαυροβούνιο «Ζέτσκα» (εκ του ποταμού Ζέτσκα) και
• η νοτιοδυτική περιφέρεια «Πρίμορσκα» που σημαίνει «παραθαλάσσια» (γιατί ήταν δίπλα στη θάλασσα…).

   Με άλλα λόγια δεν ήταν μόνο η FYROM που είχε το όνομα ενός ποταμού, ήταν όλες οι διοικητικές περιφέρειες του κράτους που ανήκε η «Βαρντάσκα» που είχαν ονόματα ποταμών.
   Άραγε μήπως οι διοργανωτές των συλλαλητηρίων, που θέλουν να λέγονται οι γείτονες «Βαρντάσκα», έχουν και την απαίτηση να λέγονται και οι Σέρβοι… «Μοραβσκανοί», ή οι Κροάτες… «Σαβσκανοί» ή οι Σλοβένοι… «Ντραβσκανοί»; 
   Εν ολίγοις: Για την πατρίδα μας – και ο νοών νοείτω – ο σεβασμός των συνθηκών, όπως αυτές διαμορφώθηκαν στον σύγχρονο κόσμο και όχι με όρους Βουκεφάλα, ο σεβασμός όλων των συνθηκών που αντανακλούν στην εποχή του έθνους – κράτους και όχι στην εποχή της μάχης του Γρανικού, ο σεβασμός όλων των συνθηκών από τη Λωζάνη και το Βουκουρέστι μέχρι των Παρισίων, δεν μπορεί να γίνεται αλα καρτ.
   Συνεπώς: Μια και ελληνική είναι η ελληνική Μακεδονία. Και αλλοίμονο του σε όποιον απλώσει χέρι πάνω της. Κι αν ο αλυτρωτισμός όταν έρχεται από τα Σκόπια είναι κακός (και είναι) εξίσου κακός είναι ο αλυτρωτισμός των μέσα, ο αλυτρωτισμός που κρύβεται πίσω από το «Η Μακεδονία είναι μία και ελληνική» ώστε να βγαίνει ο Ανθιμος και δηλώνει ότι θα ήθελε και ένα κομμάτι από την FYROMπου κάποιοι από τους φίλους των διοργανωτών των συλλαλητηρίων το προσδιορίζουν μάλιστα στο 20% του εδάφους της γειτονικής χώρας… 

Υπάρχει απειλή και από πού; 

   Τι γίνεται, όμως, με τους αλυτρωτισμούς και με τα παιχνίδια που θέτουν σε αμφισβήτηση τα σύνορα στην περιοχή; Τι γίνεται με τις δυνάμεις που ανακινούν ζητήματα μειονοτήτων για να αλλάζουν τον χάρτη κατά τα συμφέροντά τους, αλλά όλα αυτά μένουν έξω από την «οπτική» των θερμοκέφαλων της ονοματολογίας;
   Αυτά είναι τα καίρια ζητήματα και τούτο διότι

α) οι τάχα «εγγυητές» των συνόρων, όπως το ΝΑΤΟ, είναι αυτοί που τα έχουν ανατρέψει – ήδη – τα σύνορα, γεγονός για το οποίο οι «ονοματολόγοι» κάνουν γαργάρα,

β) το Κόσσοβο, πράγμα που διαφεύγει των «ονοματολόγων», δεν λεγόταν και δεν χρειάστηκε να λέγεται… «αλβάνοβο» για να γίνει ό,τι έγινε,

γ) τα Σκόπια με ΑΕΠ το 1/20 του ελληνικού, με στρατό 15.000 οπλιτών και με μηδέν (αριθμός: 0) αεροπορία έναντι 150.000 οπλιτών της διαθέτουσας σύγχρονης αεροπορίας Ελλάδας, προφανώς δεν συνιστούν απειλή, επομένως κάπου αλλού βρίσκεται η απειλή…

   Για να δούμε που πραγματικά βρίσκεται η απειλή ας πάμε (όχι πολύ) λίγο πίσω:

• Το Νοέμβρη του 2006, οι ΗΠΑ, διά του επιτετραμμένου της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα, Τόμας Κάντριμαν, τάσσονταν ευθέως υπέρ της αναγόρευσης της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης σε «τουρκική μειονότητα». Με τις ίδιες εκείνες δηλώσεις (στην «Ελευθεροτυπία»), το στέλεχος της αμερικανικής πρεσβείας ζητούσε να τεθεί η συνθήκη της Λοζάνης στο «μουσείο»…
• Το Νοέμβρη του 1996 στην έκθεση με τίτλο «Ημιτελής Ειρήνη» (!), που συντάχτηκε από τη «Διεθνή Επιτροπή για τα Βαλκάνια» – που με τη σειρά της δημιουργήθηκε από το αμερικανικό ίδρυμα «Κάρνεγκι» και το Ινστιτούτο «Ασπεν» – η Ελλάδα κατηγορείται ότι δεν αναγνωρίζει μακεδονική μειονότητα και αρνείται το δικαίωμα των μουσουλμάνων να αυτοπροσδιορίζονται ως Τούρκοι. Μια «λεπτομέρεια»: Η παρουσίαση της έκθεσης έγινε στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με προεδρεύοντα τον επίτροπο Βαν ντε Μπρουκ…
• Στις 8/11/2006 το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δηλώνει: «Υπάρχουν εθνικής καταγωγής Μακεδόνες και Αλβανοί που ζουν στην Ελλάδα. Οι ΗΠΑ έχουν μια διαφορετική ερμηνεία του όρου μειονότητα από αυτήν που έχει η Ελλάδα. Σεβόμεθα τη Συνθήκη της Λοζάνης, η οποία αποτελεί τη νομική βάση για την ελληνική ερμηνεία, αλλά αυτός δεν είναι ο τρόπος της αμερικανικής ερμηνείας. Νομίζουμε ότι θα είναι σωστό γι’ αυτές τις μειονότητες να έχουν το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, που δεν τους επιτρέπεται στην Ελλάδα…».
• Στις 17/4/2008 πραγματοποιείται στο χώρο του Ευρωκοινοβουλίου, με τη στήριξη των «Πράσινων και της «Ομοσπονδιακής Ενωσης των Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων» εκδήλωση με θέμα «Μειονότητες στην Ελλάδα: Τούρκοι Δυτικής Θράκης και Μακεδόνες»…

   Αυτοί είναι οι «σύμμαχοί μας»! Αυτοί είναι οι «εταίροι μας»! Με αυτούς πορεύονται και συμπορεύονται και οι «μακεδονομάχοι» των συλλαλητηρίων και οι «ρεαλιστές» των ΝΑΤΟφρονων διαπραγματεύσεων με τα Σκόπια.
   Να γιατί πραγματική παράμετρος λύσης του θέματος με τα Σκόπια είναι η μη ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ ή στην ΕΕ, αφού μια τέτοια εξέλιξη αποτελεί πρόσκληση στους λύκους να φυλάνε τα πρόβατα, είναι παράγοντας ανασφάλειας που επιτείνει την αποσταθεροποίηση και τους κινδύνους των πολεμικών εμπλοκών.

Η απάντηση

   Με αφορμή την εκδήλωση στο χώρο του Ευρωκοινοβουλίου, στην οποία αναφερθήκαμε παραπάνω, με θέμα «Μειονότητες στην Ελλάδα: Τούρκοι Δυτικής Θράκης και Μακεδόνες», η ευρωκοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ είχε προχωρήσει σε ανοιχτή επιστολή – καταγγελία προς τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τους προέδρους των Πολιτικών Ομάδων και όλους τους ευρωβουλευτές, όπου γίνονταν χρήσιμες επισημάνσεις για τότε αλλά και σήμερα:
   «Το έθνος – σημείωνε το ΚΚΕ –είναι η ιστορικά διαμορφωμένη σταθερή κοινότητα ανθρώπων, που εμφανίστηκε πάνω στη βάση της κοινότητας της γλώσσας, του εδάφους, της οικονομικής ζωής και της ψυχοσύνθεσης που εκδηλώνεται στην κοινότητα του πολιτισμού. Με βάση αυτή μας την αντίληψη δεν υπάρχει γενικά μακεδονικό έθνος (και αντίστοιχα ύπαρξη μακεδονικής εθνικής μειονότητας, σαν κομμάτι αυτού του έθνους που έμεινε έξω από τα σύνορά του). Η Μακεδονία πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια μεγάλη γεωγραφική περιφέρεια, όπου ζούνε πολλά έθνη. Το κυρίαρχο έθνος που υπάρχει σήμερα στην ΠΓΔΜ δημιουργήθηκε ως τέτοιο μόνο μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν συνέτρεξαν οι παραπάνω όροι στα πλαίσια της αυτόνομης Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Από την άποψη αυτή δεν έχει καμία σχέση με τους σλαβόφωνους της Ελλάδας. Είναι ολοφάνερο πως το μόνο κοινό που έχουν οι Έλληνες σλαβόφωνοι πολίτες με το κυρίαρχο έθνος που κατοικεί στην ΠΓΔΜ είναι η γλώσσα. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό ώστε να τους χαρακτηρίζουμε μειονότητα του συγκεκριμένου έθνους στη χώρα μας. Η γλώσσα από μόνη της δεν προσδιορίζει το έθνος, αν λείπουν και τα άλλα στοιχεία που προαναφέραμε. Πολύ περισσότερο που οι σλαβόφωνοι δεν έχουν ταυτόσημη εθνική συνείδηση. Ακόμη και κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων άλλοι από αυτούς πολέμησαν στο πλευρό της Ελλάδας, κι άλλοι της Βουλγαρίας. Σήμερα πολλοί από αυτούς είναι πλέον δίγλωσσοι, στην πορεία σε μεγάλο βαθμό ζούνε διάσπαρτοι σ’ ολόκληρη τη χώρα λόγω εσωτερικής μετανάστευσης, των μεικτών γάμων, κτλ. (…).
    »Το ΚΚΕ – συνέχιζε η επιστολή – θεωρεί, λοιπόν, πως γίνεται μια συνειδητή προσπάθεια από κάποιους «κύκλους» και στο όνομα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των σλαβόφωνων να δημιουργηθεί θέμα «μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα. Πρόκειται για προσπάθεια που συνειδητά επιδιώκει να προκαλέσει προβλήματα, στα πλαίσια της πολιτικής του «διαίρει και βασίλευε» προς όφελος των σχεδιασμών που έχουν οι ΗΠΑ και άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
    »Καταγγέλλουμε αυτές τις επιδιώξεις και την προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί και το Ευρωκοινοβούλιο σε αυτές τις μεθοδεύσεις!Καλούμε τους λαούς των Βαλκανίων , πρώτα απ’ όλα τον ελληνικό, σε επαγρύπνηση και σε πάλη για να ανατρέψουμε τους αρνητικούς διεθνείς συσχετισμούς, να εμποδίσουμε τις κυβερνήσεις να συμμετάσχουν στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, να βάλουμε φραγμό σε αυτές τις μεθοδεύσεις και στη δημιουργία προτεκτοράτων, στην αλλαγή των συνόρων».

Η λύση

   Λύση, επομένως, του ζητήματος με τα Σκόπια δεν μπορεί να υπάρξει αν στη συμφωνία δεν γίνεται ξεκάθαρο ότι ο εθνοτικός, ο γλωσσικός ή άλλος αυτοπροσδιορισμός της γειτονικής χώρας δεν έχει καμία σχέση με δήθεν «μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα στα πλαίσια κάποιου ανύπαρκτου έθνους που επεκτείνεται τάχα εντός των ελληνικών ή των βουλγαρικών συνόρων.
   Λύση σημαίνει εγγυήσεις για εξάλειψη του αλυτρωτισμού, του εθνικισμού, των διεκδικήσεων, εξασφάλιση του απαραβίαστου των συνόρων μέσα από καθαρές και ρητές προβλέψεις στο Σύνταγμα της γειτονικής χώρας και όλα αυτά τώρα και όχι ως έκφραση πρόθεσης που «θα» πραγματοποιηθεί κάποτε στο μέλλον.
   Εγγύηση λύσης είναι όχι η ένταξη, αλλά η μη ένταξη της FYROM σε ΝΑΤΟ και ΕΕ. Εγγύηση όσον αφορά το όνομα σημαίνει πως η όποια σύνθετη ονομασία θα πρέπει να ορίζεται με αυστηρό γεωγραφικό προσδιορισμό ώστε να αποκλείεται κάθε επεκτατική, αλυτρωτική σκέψη στο όνομα του έθνους ή της γλώσσας.
   Συνεπώς, σύνθετη ονομασία που θα περιέχει το όνομα Μακεδονία ή παράγωγά του, με αυστηρό γεωγραφικό προσδιορισμό, προϋποθέτει: Προηγούμενη επίλυση όλων των προβλημάτων που αφορούν αλυτρωτισμούς. Ρητή και επικυρωμένη σε όλα τα διεθνή φόρα δέσμευση σεβασμού των συνόρων. Ρητή και επικυρωμένη σε όλα τα διεθνή φόρα δέσμευση μη ανακίνησης εθνικιστικών επιδιώξεων. Ξεκαθάρισμα πως θα πρόκειται για όνομα για όλες τις χρήσεις.
   Πριν από κάθε συζήτηση για το όνομα: Συμφωνία, εγγυήσεις και δεσμεύσεις για καμία αλλαγή και επαναχάραξη συνόρων. Συμφωνία, εγγυήσεις και δεσμεύσεις για το απαραβίαστο των συνόρων. Συμφωνία, εγγυήσεις και δεσμεύσεις σε όλα τα διεθνή φόρα για καταδίκη του αλυτρωτισμού και του εθνικισμού με έμπρακτη αναγνώριση από πλευράς FYROM ότι δεν διεκδικεί τίποτα από την ελληνική Μακεδονία (συμπεριλαμβανομένων των αλλαγών στο Σύνταγμά της, σε σύμβολα και της ρητής παραίτησής της από κάθε εθνολογικού τύπου ανιστόρητες αναφορές).
   Καμία υποχώρηση από όλα τα παραπάνω που συνιστούν θέσεις αρχών στην πίεση των ΗΠΑ για ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ.
   Και αφού, λοιπόν, ΠΡΩΤΑ εξασφαλιστούν ΟΛΑ αυτά, τότε η έναρξη της όποιας συζήτησης για τυχόν χρήση του όρου Μακεδονία ή παραγώγου της θα γίνεται αποδεκτή μόνο εφόσον επικυρωθεί ρητά και κατηγορηματικά (με διακοίνωση και επικύρωση σε όλα και από όλα τα διεθνή φόρα) ότι εξετάζεται αποκλειστικά ως γεωγραφικός προσδιορισμός. 
   Είναι προφανές από τα προηγούμενα ότι φορείς μιας τέτοιας λύσης δεν μπορεί να είναι το ΝΑΤΟ, η ΕΕ, οι ΗΠΑ που δημιούργησαν το πρόβλημα διαλύοντας την Γιουγκοσλαβία, δεν μπορεί να είναι εκείνοι από τις εγχώριες πολιτικές δυνάμεις που εμφανίζουν τους παραπάνω σαν παράγοντες ή εγγυητές της «λύσης», που τους βαφτίζουν σαν «πυροσβέστες» όταν πρόκειται για τους εμπρηστές.

Διαβάστε περισσότερα

Ο Μπερτολούτσι και το «σκοτεινό» Τανγκό στο Παρίσι

Μάρθα Κίσκιλα

Οι ταινίες του σημάδεψαν ανεξίτηλα την έβδομη τέχνη και όχι άδικα. Ο Μπερνάντο Μπερτολούτσι, ένας σπουδαίος αλλά αμφιλεγόμενος καλλιτέχνης του κινηματογράφου κι ένας σημαντικός διανοούμενος της εποχής μας, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 77 ετών έπειτα από μακρά ασθένεια.
Κατάφερε να ξεχωρίσει από τους άλλους Ιταλούς σκηνοθέτες γιατί ήταν κινηματογραφικός ποιητής, που με τη φοβερή εικαστική του ματιά κατάφερνε να στήσει υπέροχες εικόνες. Ποιητής, παραγωγός, σκηνοθέτης βραβευμένων ταινιών και ντοκιμαντέρ, υπήρξε ένας άνθρωπος που επηρέασε, με την παρουσία και τη δημιουργικότητα του την ιταλική και ευρωπαϊκή πραγματικότητα.
Κυρίαρχα θέματα στο φιλμικό του σύμπαν ήταν η ευρωπαϊκή πολιτική, η κοινωνική πραγματικότητα, καθώς και η αποδοκιμασία του για τη στάση της ιταλικής κοινωνίας απέναντι στον φασισμό. Διακρίνεται για την αισθητική ολοκλήρωση των ταινιών του, την εικαστικότητα των πλάνων του, την αρμονία εικόνας και περιεχομένου και το υπαρξιακό βάθος των ταινιών του.
«Πιστεύω ότι μετά από κάθε ταινία υπάρχει ένα είδος τέλους, σχεδόν ένα είδος θανάτου, και μετά η επόμενη ταινία είναι μια ανάσταση. Λέω ότι πρόκειται για ένα είδος θανάτου με την έννοια ότι όταν δεν γυρίζω ταινίες αισθάνομαι να ανήκω στον κόσμο των φυτών μάλλον παρά στον κόσμο των ανθρώπων. Τα δύο στοιχεία που κατά τη γνώμη μου είναι τα πιο ποιητικά, συγκινητικά, ουσιαστικά για τον κινηματογράφο, είναι ο χρόνος και το φως [...] Κάθε ταινία έχει τη δική της ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Ο θεατής θυμάται πάντα την ατμόσφαιρα.», είχε αναφέρει σε παλιότερη συνέντευξη του.
Γεννήθηκε στην Πάρμα της τότε φασιστικής Ιταλίας στις 16 Μαρτίου 1940. Μεγαλωμένος σε ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον, ο Μπερτολούτσι ξεκίνησε να γράφει σε ηλικία 15 ετών και σύντομα έλαβε αρκετά λογοτεχνικά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Premio Viareggio για το πρώτο του βιβλίο. Ο πατέρας του ήταν ποιητής και είχε βοηθήσει τον Ιταλό σκηνοθέτη Πιερ Πάολο Παζολίνι να κυκλοφορήσει το πρώτο του μυθιστόρημα. Αυτή ήταν η αφορμή για την πρώτη του επαφή με τον κινηματογραφικό κόσμο, αφού ο Παζολίνι τον προσέλαβε ως βοηθό σκηνοθέτη για την ταινία Accattone το 1961. Στη συνέχεια άρχισε να σκηνοθετεί τις δικές του ταινίες, δημιουργώντας κάποια από τα αριστουργήματα του ιταλικού σινεμά, όπως το αμφιλεγόμενο «Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι».

Ο Μπερτολούτσι υπήρξε άθεος και μαρξιστής, ενώ για μια περίοδο εντάχθηκε και στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας. Όπως και ο Λουκίνο Βισκόντι έκανε αρκετές ταινίες για να εκφράσει τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Ο «Κομφορμίστας» (1970) ήταν μία από αυτές που κατάφερε να ασκήσει κριτική στην φασιστική ιδεολογία και αναφερόταν στην σχέση ανάμεσα στην εθνότητα και στον εθνικισμό αλλά και σε θέματα λαϊκής και συλλογικής φύσεως. Μάλιστα η ταινία επηρέασε βαθύτατα και τη γενιά των Αμερικανών σκηνοθετών των αρχών της δεκαετίας του ’70, όπως ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, ο Μάρτιν Σκορσέζε, ο Μπράιαν Ντε Πάλμα και ο Πολ Σρέιντερ.
Το 1988 κέρδισε Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας και διασκευασμένου σεναρίου για την ταινία «Ο τελευταίος αυτοκράτορας» και είχε τιμηθεί με τον κέρδισε τον Τιμητικό Χρυσό Φοίνικα ως αναγνώριση του έργου του στο φεστιβάλ Καννών, το 2011. Από τις πιο διασημότερες ταινίες του ήταν το «Τσάι στη Σαχάρα» και «Io ballo da sola», ένας ύμνος στην αξία της ζωής. Το 2003 με το «Οι Ονειροπόλοι» ο Μπερτολούτσι «επιστρέφει» στο 1968, αλλά σε μια εντελώς ιδιωτική διάσταση με τρεις νέους, οι οποίοι, ενώ το Παρίσι φλέγεται, ανακαλύπτουν την σεξουαλική τους ταυτότητα. Το τελευταίο ολοκληρωμένο έργο του είναι το «Me and You» του 2012, ένα φιλμ προσαρμοσμένο από ένα μυθιστόρημα του Νικόλο Αμανίτι.

Το βούτυρο και το «Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι»
Ωστόσο, στη ζωή του διάσημου και ταλαντούχου σκηνοθέτη υπάρχει μια σκοτεινή στιγμή που θα «στοιχειώνει» για πάντα την ιστορία του. Το 2007 η Μαρία Σνάιντερ αποκάλυψε κάποιες ενοχλητικές λεπτομέρειες για μία από τις διασημότερες και πιο αμφιλεγόμενες ερωτικές σκηνές του σινεμά. Πρόκειται για την περίφημη σκηνή βιασμού στο δράμα του 1972 «Το Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι», στο οποίο ο πρωταγωνιστής που υποδύεται ο Μάρλον Μπράντο χρησιμοποιεί το βούτυρο ως λιπαντικό πριν την βιάσει. Η ίδια υποστήριξε ότι δεν ήταν ποτέ ενήμερη για τις λεπτομέρειες της σκηνής και ο συμπρωταγωνιστής της την αιφνιδίασε και την έκανε να νιώσει σαν πραγματικά βιασμένη, σημαδεύοντας για πάντα την προσωπική της ζωής.

«Η σκηνή με το βούτυρο ήταν μια ιδέα που είχα με τον Μάρλον εκείνο το πρωί πριν από το γύρισμα», είχε δηλώσει ο Μπερτολούτσι σε μια συνέντευξή του στην Ταινιοθήκη της Γαλλίας από το 2013, δύο χρόνια μετά το θάνατο της Μαρία Σνάιντερ.

Το 2016 το θέμα επανήλθε στα μέσα ενημέρωσης, κάνοντας τον γύρω του διαδικτύου και προκαλώντας την οργή του Χόλιγουντ. Ο σκηνοθέτης παραδέχτηκε πως η πρωταγωνίστρια δεν είχε συναινέσει για τη σκηνή και επρόκειτο για ένα σχέδιο μεταξύ του ιδίου και του Μάρλον Μπράντο. Σε βίντεο που είχε παρουσιαστεί τότε, ο Μπερτολούτσι παραδέχτηκε ότι δεν φέρθηκε καλά στην Σνάιντερ. Σχετικά με το λόγο που πήρε την απόφαση να μην της πει τίποτα, ήταν επειδή ήθελε «την αντίδραση της σαν κορίτσι και όχι σαν ηθοποιό και πως ήθελε να την κάνει να νιώσει πραγματικά ταπεινωμένη. Και προσθέτει: «Νομίζω ότι μίσησε εμένα και τον Μπράντο που δεν της το είπαμε. Δεν ήθελα η Μαρία να ερμηνεύσει την ταπείνωση και την οργή της. Ήθελα να την νιώσει».
Παρόμοιες αντιδράσεις είχαν αναφερθεί και στο παρελθόν, αλλά δεν είχαν δημιουργήσει την ίδια κατακραυγή. Ο ισπανικός μη κερδοσκοπικός οργανισμός El Mundo de Alycia δημοσίευσε το κλιπ συνέντευξης με τον Bertolucci, προσθέτοντας ισπανικούς υπότιτλους και δημοσιεύοντας το βίντεο στην ιστοσελίδα του την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών.
Σημειώνεται ότι η Σνάιντερ τότε ήταν 19 ετών και ο Μπράντο 48. Η Σνάιντερ, η οποία πέθανε το 2011 μετά από μεγάλη μάχη που έδωσε με τον καρκίνο, δήλωσε στη Daily Mail το 2007 ότι η σκηνή δεν ήταν στο αρχικό σενάριο. Ο Μπράντο είχε καταλήξει στην ιδέα και της είπαν μόνο πριν να γυρίσουν τη σκηνή. «Ήμουν τόσο θυμωμένη», είχε αναφέρει χαρακτηριστικά.

«Ο Μπράντο μου είχε πει Μαρία, μην κάνεις έτσι, μια ταινία είναι. Αλλά κατά τη διάρκεια της σκηνής, παρότι ο Μάρλον δεν το έκανε πραγματικά (ήταν μίμηση βιασμού), εγώ έκλαιγα με πραγματικά δάκρυα. Ένιωθα ταπεινωμένη και για να είμαι ειλικρινής, ένιωσα ότι βιάστηκα ταυτόχρονα από τον Μπερτολούτσι και από τον Μπράντο. Μετά τη σκηνή, ο Μάρλον δεν με παρηγόρησε ούτε μου ζήτησε συγγνώμη. Ευτυχώς ήταν μόνο μια λήψη…», είχε αναφέρει η Σνάιντερ.
Η λογοκρισία για το περιστατικό ανάγκασε τον σκηνοθέτη να επανατοποθετηθεί, δηλώνοντας στο Variety ότι πρόκειται για μια αστεία παρεξήγηση. «Αρκετά χρόνια πριν, ρωτήθηκα για λεπτομέρειες σχετικά με την περίφημη σκηνή με το βούτυρο. Εξήγησα, αλλά ίσως δεν ήμουν σαφής, ότι αποφάσισα με τον Μάρλον Μπράντο να μην ενημερώσουμε τη Μαρία Σνάιντερ πως θα χρησιμοποιηθεί βούτυρο. Θέλαμε την αυθόρμητη αντίδρασή της στην εν λόγω απρεπή χρήση του βουτύρου. Εκεί έγκειται η παρεξήγηση», είχε διευκρινίσει ο Μπερτολούτσι.
Πρόσθεσε μάλιστα ότι η Σνάιντερ γνώριζε για τη βία που θα ασκηθεί πάνω της στη συγκεκριμένη σκηνή. «Η Μαρία ήξερε τα πάντα, επειδή είχε διαβάσει το σενάριο, όπου όλα περιγράφονται. Η μόνη αλλαγή που δεν την είχαμε ενημερώσει είναι η ιδέα του βουτύρου. Και αυτό, όπως έμαθα πολλά χρόνια αργότερα, ήταν μια προσβολή για τη Μαρία. Δεν πρόκειται για τη βία στην οποία υποβάλλεται στη σκηνή, αυτή ήταν ξεκάθαρη στο  σενάριο» είχε πει ο σκηνοθέτης.
Όπως είναι λογικό η πράξη του Μπερτολούτσι προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και όχι μόνο.  «Αδικαιολόγητος. Ως σκηνοθέτης, δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό », είπε η Ava DuVernay. «Ως γυναίκα, είμαι τρομοκρατημένη, αηδιασμένη και εξοργισμένη από αυτό». Αλλά και ο ηθοποιός Chris Evans έγραψε: «Ποτέ δεν θα δούμε αυτή την ταινία, τον Μπερτολούτσι ή τον Μπράντο με τον ίδιο τρόπο και πάλι, Αυτό είναι αηδιαστικό. Αισθάνομαι οργή».

Διαβάστε περισσότερα

Δεκέμβρης του '44: Μια κρίσιμη ταξική σύγκρουση

Δεκέμβρης του '44... Τριάντα τρεις ηρωικές μέρες. Συνέχεια της πάλης του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ στην Κατοχή, του απελευθερωτικού κινήματος στο οποίο ηγήθηκε το ΚΚΕ. Και προοίμιο, επίσης, της τρίχρονης εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), της κορυφαίας ταξικής σύγκρουσης στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα.
Με το ΚΚΕ, που, αν και χτυπημένο άγρια από τη δικτατορία Μεταξά, ανασυγκροτήθηκε γρήγορα, έσωσε το λαό από την πείνα, συνέβαλε με τον ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ στην Αντιφασιστική Νίκη. Μια νίκη που δεν πρόλαβε να τη χαρεί ο λαός. Μια από τις πρώτες πράξεις του τότε πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, με τον ερχομό του στην Ελλάδα, ήταν η απαίτηση να διαλυθεί ο ΕΛΑΣ, ενώ την ίδια ώρα ενίσχυε τον Ιερό Λόχο και την Ορεινή Ταξιαρχία, τον στρατό, δηλαδή, της αστικής τάξης που συγκροτούνταν για να σώσει την εξουσία της, αφού είχε φροντίσει ήδη να εγκλωβίσει τον αντίπαλό της πρώτα με τη συμφωνία του Λιβάνου (συμμετοχή του ΚΚΕ σε μια αστική κυβέρνηση) και ύστερα με τη συμφωνία της Καζέρτας (υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής).
Η συνέχεια γνωστή: Ο Σκόμπι διατάσσει τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, ενώ την ίδια ώρα συγκροτούνται τα τάγματα εθνοφυλακής με τους ταγματασφαλίτες. Και έρχεται η ματωμένη Κυριακή της 3ης του Δεκέμβρη του 1944, με μια γιγάντια διαδήλωση απ' όλες τις γειτονιές της Αθήνας στο κέντρο της πόλης. Και το χτύπημά της: 21 νεκροί και 140 τραυματίες.
Στο Φάληρο έχουν φτάσει, στο μεταξύ, οι πρώτοι 6.000 Αγγλοι στρατιώτες. Ο λαός στο δρόμο, μετατρέπει την κηδεία των θυμάτων σε νέα διαδήλωση με το σύνθημα στα πανό να γράφει: «Οταν ο λαός βρίσκεται αντιμέτωπος με τον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα». Νέο χτύπημα, 40 νεκροί και 70 τραυματίες. Κι ακολουθεί η εποποιία των 33 μερόνυχτων. Με δυο εγγλέζικες μεραρχίες να καταφτάνουν στην Ελλάδα για να πνίξουν το λαϊκό κίνημα.
Η λαϊκή ένοπλη πάλη τον Δεκέμβρη υπήρξε φαινόμενο μοναδικό σε όλη την καπιταλιστική Ευρώπη μετά το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως μοναδικός υπήρξε και ο αγώνας του ΔΣΕ.
Στις μάχες των 33 ημερών, πρωταρχικά αναδείχτηκαν η μαζική λαϊκή οργάνωση και αυτενέργεια, η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και η πολιτική επαγρύπνηση, μαζί με την αυτοθυσία σ' έναν αγώνα που δόθηκε με πρωταγωνιστές την εργατική τάξη και το κόμμα της, το ΚΚΕ.
Στην μπροσούρα «Οι Ανατολικές Συνοικίες το Δεκέμβρη του 1944» διαβάζουμε ανάμεσα στ' άλλα: «Πίσω από κάθε μαχητή παραμόνευε και ένας άμαχος για να πάρει τη θέση του. Το Σύνταγμα των Ανατολικών Συνοικιών, που είχε τις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη 1.300 μαχητές, είχε απώλειες σε νεκρούς και τραυματίες οκτακόσιους! Και στην τελευταία μέρα του Δεκέμβρη βρέθηκε με δύναμη 1.800! Εκείνο που δημιουργούσε έναν τεχνικό διαχωρισμό ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και το λαό ήταν η έλλειψη όπλων. Αν υπήρχαν όσα όπλα ζητούσε ο λαός, τότε το ΙΙ Σύνταγμα θα μεταβαλλότανε σε Στρατιά!».

Η στρατηγική

Στο ερώτημα αν μπορούσαν το ΕΑΜ - ΚΚΕ να καταλάβουν την εξουσία τις μέρες της απελευθέρωσης της Αθήνας (12 Οκτώβρη 1944) ώστε να μην έρθει ο «Δεκέμβρης», η απάντηση μπορεί να δοθεί και πάλι μόνο με ένα «αν», παρότι η Ιστορία δεν γράφεται με υποθετικά σχήματα: Η κατάκτηση της εργατικής εξουσίας προϋπέθετε διαχωρισμό των ΕΑΜικών δυνάμεων από τους πολιτικούς και στρατιωτικούς στόχους των «συμμάχων» και της κυβέρνησης Παπανδρέου, γεγονός που θα όξυνε πολύ περισσότερο την ταξική πάλη.
Προϋπέθετε, ακόμα, αναδιάταξη των συμμαχιών μέσα στο ΕΑΜ - ΕΛΑΣ σε βάση επαναστατική και μετατροπή των φύτρων εξουσίας (Λαϊκός Στρατός, Λαϊκή Δικαιοσύνη) σε όργανα της επαναστατικής δράσης. Ακόμα: Επρεπε να προετοιμαστούν το Κόμμα και ισχυρές λαϊκές δυνάμεις για την εφαρμογή σχεδίου κατάληψης της Αθήνας, μετά την αποχώρηση των Γερμανών. Αυτό, σε συνδυασμό με αντίστοιχη δράση και συγκέντρωση δυνάμεων για την κατάληψη και άλλων βασικών κέντρων της χώρας, ιδιαίτερα της Θεσσαλονίκης.
Το Κόμμα μας ήταν ιδεολογικά - πολιτικά ανέτοιμο για να διαμορφώσει τέτοιες εξελίξεις. Το στάδιο της αστικοδημοκρατικής επανάστασης, που είχε χαράξει η 6η Ολομέλεια της ΚΕ, το Γενάρη του 1934 (και επικύρωσε λίγο αργότερα το 5ο Συνέδριο του ΚΚΕ), αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία προσαρμόστηκε η στρατηγική του «αντιφασιστικού μετώπου», που υιοθέτησε το 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ (8 Δεκέμβρη 1935), σύμφωνα με τις αποφάσεις του 7ου Συνεδρίου της ΚΔ (Ιούλης - Αύγουστος 1935).
Η στρατηγική των αντιφασιστικών μετώπων πάλης στηριζόταν στην ανάλυση ότι «...οι εργαζόμενες μάζες σε μια σειρά καπιταλιστικές χώρες είναι υποχρεωμένες σήμερα να διαλέξουν συγκεκριμένα όχι ανάμεσα στη δικτατορία του προλεταριάτου και στην αστική δημοκρατία, αλλά ανάμεσα στην αστική δημοκρατία και το φασισμό».
Αμέσως μετά το 7ο Συνέδριο της ΚΔ και πριν το 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ, η 4η Ολομέλεια της ΚΕ (27 - 28 Σεπτέμβρη 1935) αποφάσισε ότι «...το ΚΚΕ συνεργάζεται όχι μόνο με τα σοσιαλιστικά και αγροτικά κόμματα (...) αλλά και όλα τα άλλα κόμματα (...) που στέκονται σε μια ελάχιστη δημοκρατική - αντιφασιστική βάση (...) όπως των Φιλελευθέρων». Η ουσία του 6ου Συνεδρίου, όπως και της 4ης Ολομέλειας, ήταν: Μέσα από την πάλη κατά του μοναρχοφασισμού, στη δημοκρατική επανάσταση και μετά στο σοσιαλισμό.
Το ΚΚΕ αντιμετώπισε και τον Δεκέμβρη με βάση αυτήν τη στρατηγική.

Η πραγματική αντίφαση

Η πολιτική της «εθνικής ενότητας», που βρισκόταν πίσω και από το στάδιο της λεγόμενης αστικοδημοκρατικής επανάστασης, ήταν γενική γραμμή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στα χρόνια του πολέμου και στα πρώτα μεταπολεμικά κι αυτή υλοποιήθηκε και στις χώρες που αποσπάστηκαν τελικά από το ιμπεριαλιστικό σύστημα (Πολωνία, Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία κ.λπ.).
Με μια μεγάλη διαφορά: Οτι σε αυτές τις χώρες υπήρχε η άμεση παρουσία του Κόκκινου Στρατού, ενώ ταυτόχρονα ασκούσε γενικότερη επίδραση ο αποτρεπτικός στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ρόλος της Σοβιετικής Ενωσης. Για παράδειγμα, ο Τίτο έφτασε στο Βελιγράδι στις 27 Οκτώβρη 1944, αφού προηγουμένως, στις 20 του ίδιου μήνα, ο Κόκκινος Στρατός είχε απελευθερώσει τη γιουγκοσλαβική πρωτεύουσα, μαζί με παρτιζάνικο στρατό. Αντίθετα, στην Ελλάδα υπήρχε ο βρετανικός στρατός.
Μια σειρά επικριτές του Δεκέμβρη και του ΚΚΕ ισχυρίζονται ότι η πολιτική γραμμή του Κόμματος ήταν αντιφατική, επειδή, όπως λένε, κινούνταν ανάμεσα στην πολιτική λύση και τον ένοπλο αγώνα για την κατάκτηση της εξουσίας με τη βία.
Ομως το βαθύτερο αντιφατικό γεγονός ήταν ότι το ΚΚΕ, όντας καθοδηγητής της ένοπλης λαϊκής πάλης, συμμετείχε σε μια αστική κυβέρνηση με πολιτικό στόχο την ομαλή αστική δημοκρατική εξέλιξη ως μεταβατική στην πάλη για το σοσιαλισμό. Τέτοια εξέλιξη ήταν ανεδαφική. Η ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων, όπως είχε διαμορφωθεί προς το τέλος της Κατοχής, προϋπέθετε ταξική σύγκρουση, αιματηρή τρομοκρατία εκ μέρους της αστικής τάξης, ανεξάρτητα πόσο το συνειδητοποιούσε το ίδιο το Κόμμα.
Το ΚΚΕ αντιμετώπισε τον ένοπλο αγώνα των 33 ημερών ως μέσο επίτευξης ενός στόχου που δεν έβγαινε από το πλαίσιο της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Ομως η ταξική πάλη έχει τους δικούς της αδήριτους νόμους. Για λογαριασμό της αστικής τάξης, συνόψισε τους νόμους της ταξικής πάλης ο Γ. Παπανδρέου:
«Το συμπέρασμα είναι ότι ο Δεκέμβριος μπορεί να θεωρηθή "δώρον του Υψίστου". Αλλά, διά να υπάρξη ο Δεκέμβριος, έπρεπε προηγουμένως να είχωμεν έλθει εις την Ελλάδα. Και τούτο ήτο δυνατόν μόνο με την συμμετοχήν και του ΚΚΕ εις την κυβέρνησιν, δηλαδή με τον Λίβανον. Και διά να ευρεθούν εδώ οι Βρετανοί, οι οποίοι ήσαν απαραίτητοι διά την Νίκην, έπρεπε προηγουμένως να είχεν υπογραφή το Σύμφωνον της Καζέρτας. Και διά να γίνη Στάσις - "το δώρον του Υψίστου" - έπρεπε προηγουμένως να επιμείνω εις την άμεσον αποστράτευσιν του ΕΛΑΣ και να θέσω το ΚΚΕ ενώπιον του διλήμματος ή να αποδεχθή ειρηνικώς τον αφοπλισμόν του ή να επιχειρήση την Στάσιν, υπό συνθήκας όμως πλέον, αι οποίαι ωδήγουν εις την συντριβήν του. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια».

Επίκαιρα συμπεράσματα

Η ιδεολογικοπολιτική διαπάλη, για τον ηρωικό ένοπλο αγώνα του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, τον Δεκέμβρη του 1944, εναντίον του βρετανικού στρατού στην Ελλάδα και των εγχώριων συμμάχων του, υπήρξε σκληρή και συνεχίζεται αμείωτη, παρά το γεγονός ότι μας χωρίζουν περισσότερα από εβδομήντα χρόνια από εκείνα τα γεγονότα. Μάλιστα, ανάλογα και με την κάθε φορά πολιτική συγκυρία, η διαπάλη αποκτά πιο οξυμένο χαρακτήρα. Δείχνει και αυτό με τον δικό του τρόπο, πόσο επίκαιρα είναι μια σειρά βασικά συμπεράσματα που προκύπτουν από εκείνον τον μεγάλο λαϊκό αγώνα.
Η πείρα κι εκείνης της περιόδου διδάσκει ότι η συμμετοχή στις αστικές κυβερνήσεις - σε πείσμα των πιο καλών προθέσεων - γίνεται φραγμός στη λαϊκή πάλη και οδηγεί σε πισωγύρισμα με αρνητικές επιπτώσεις και για πολλά χρόνια.
Στο πλαίσιο της συμμετοχής σε αστική κυβέρνηση δεν είναι δυνατό να υπάρξουν αμοιβαία επωφελείς συμβιβασμοί, από τη στιγμή που το ΚΚ έχει κάνει ήδη την πρώτη και θεμελιώδη υποχώρηση, προκειμένου να συμμετάσχει σε αυτήν την κυβέρνηση: Εχει παραιτηθεί από την πάλη για την εργατική εξουσία και συνεπώς από τον στόχο της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και έτσι έχει προσχωρήσει εξ αντικειμένου στη διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος. Από εκείνη τη στιγμή, αρχίζουν να υλοποιούνται υποχωρήσεις, οι οποίες από πρώτη ματιά ίσως και να ξενίζουν.
Το Κόμμα μας δεν αντιμετώπισε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ως κρίκο για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, αλλά αυτονόμησε την πάλη ενάντια στους κατακτητές από την πάλη για την ανατροπή της αστικής εξουσίας.
Επιβεβαιώθηκε, κυρίως, ότι ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό δεν υπάρχει ενδιάμεσο κοινωνικοοικονομικό σύστημα, άρα δεν μπορεί να υπάρξει και ενδιάμεση πολιτική εξουσία. Η επανάσταση ή θα είναι σοσιαλιστική ή δεν θα γίνει. Αυτό είναι σε τελευταία ανάλυση και το κριτήριο της αυτοτέλειας κάθε Κομμουνιστικού Κόμματος.
Το αβάσιμο της άποψης που λέει ότι η συμμετοχή του ΚΚ σε κυβέρνηση συνεργασίας αποτελεί σκαλοπάτι για να προχωρήσει το κίνημα σε πιο προωθημένους στόχους, αποδείχτηκε περίτρανα και πριν το Δεκέμβρη του 1944. Παρά το γεγονός ότι ο λαός είχε και τα όπλα, έγινε ουρά των εξελίξεων που το άρμα τους έσυραν οι αστικές πολιτικές δυνάμεις.
Σημείωση: Τα υλικά για το σημερινό σημείωμα πάρθηκαν κατά κύριο λόγο από την έκδοση «Δεκέμβρης του '44: Κρίσιμη ταξική σύγκρουση», που επιμελήθηκε το Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

Διαβάστε περισσότερα

Πάλι καλά που δεν έχουμε σοσιαλισμό – Του Στέλιου Κανάκη

Γρά­φει ο Στέ­λιος Κα­νά­κης //

Το σκέ­φτε­στε; Πώς θα ήταν η ζωή μας; Τί κι αν θα εί­χα­με μόρ­φω­ση, παι­δεία, υγεία δω­ρε­άν; Να τε­λειώ­νεις τις σπου­δές σου και να βρί­σκεις αμέ­σως δου­λειά. Να έχεις πρό­σβα­ση στη γνώση, στις επι­στή­μες, στον πο­λι­τι­σμό. Να μπο­ρείς να φτιά­ξεις τα δό­ντια σου, να ανά­ψεις την θέρ­μαν­ση ή την ψύξη, να μην σκέ­φτε­σαι να γδυ­θείς στο κα­τα­χεί­μω­νο για να πλυ­θείς. Να γνω­ρί­ζεις τι θα πει βι­βλίο και την ηδονή της ανά­γνω­σης, να πη­γαί­νεις θέ­α­τρο, να έχεις εξοι­κειω­θεί με την ασύλ­λη­πτη ομορ­φιά της μου­σι­κής, να μπο­ρείς να εκ­στα­σιά­ζε­σαι και να ανα­τέ­μνεις με τα έργα των Μπε­τό­βεν, Σού­μπερτ, Σο­στα­κό­βιτς και τόσων άλλων, με την ποί­η­ση και την λο­γο­τε­χνία, την ζω­γρα­φι­κή και την γλυ­πτι­κή. Να έχεις δι­καιώ­μα­τα – ακόμη και στην αξιο­ποί­η­ση του ελεύ­θε­ρου χρό­νου σου, στις δια­κο­πές και στην ξε­κού­ρα­ση. Στα γη­ρα­τειά.
Ευ­τυ­χώς που δεν έχου­με σο­σια­λι­σμό!
Έχου­με, όμως, δη­μο­κρα­τία. Έχου­με πο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα να δια­λέ­γου­με. Πο­λι­τι­κούς ηγέ­τες με ανά­στη­μα. Κι άλ­λους που κάθε τόσο κο­πιά­ρει η δη­μο­κρα­τία μας στο ίδιο μο­τί­βο, της ίδιας ποιό­τη­τας και της αυτής εξυ­πη­ρέ­τη­σης συμ­φε­ρό­ντων. Μπο­ρού­με και επι­λέ­γου­με. Ξέ­ρου­με εμείς από δη­μο­κρα­τία. Στον τόπο μας γεν­νή­θη­κε. Τότε, στην αρ­χαία Αθήνα με τους 30.000 πο­λί­τες και τους 300.000 δού­λους. Λίγο πριν κα­τέλ­θουν οι ελ­λη­νι­κές μα­κε­δο­νι­κές φά­λαγ­γες που αύ­ξη­σαν κατά τι την ελ­λη­νι­κό­τη­τα των υπο­λοί­πων και τους… δού­λους. Κι απ’ τον πο­λι­τι­σμό εκεί­νων των Αθη­ναί­ων ξέ­ρου­με που, ομο­λο­γου­μέ­νως ήτο θαυ­μα­στός. Όλοι γι αυτόν μι­λά­με. Τα παι­διά απαγ­γέ­λουν στί­χους από την Ιλιά­δα και την Οδύσ­σεια, οι με­γά­λοι εντρυ­φούν στους Πλά­τω­να και Αρι­στο­τέ­λη, Θου­κυ­δί­δη, Δη­μό­κρι­το, στους τρα­γι­κούς της επο­χής.
Μπο­ρού­με και μι­λά­με. Λέμε ό,τι θέ­λου­με κι ό,τι μας κα­τέ­βει. Έχου­με δι­καί­ω­μα στην επι­λο­γή: Σε ποια εκ­κλη­σία θα κα­τα­θέ­σου­με τα ελά­χι­στα ψήγ­μα­τα ορ­θο­λο­γι­σμού και αξιο­πρέ­πειας που μας απο­μέ­νουν, ποιο τη­λε­ο­πτι­κό κα­νά­λι θα προ­σβά­λει την ενα­πο­μεί­να­σα αι­σθη­τι­κή μας, ποιο βι­βλίο, με την ιδιω­τι­κή ζωή του κάθε σα­χλα­μά­ρα, θα δια­βά­σου­με, από ποιον δη­μο­σιο­γρα­φί­σκο θα «μά­θου­με» ιστο­ρία, σε ποιο ιδιω­τι­κό νο­σο­κο­μείο θα νο­ση­λευ­τού­με. Με ποιον τρόπο θα προ­σπα­θή­σου­με να βρού­με (αν) τα νο­σή­λια της ιδιω­τι­κής υγεί­ας και πε­ρί­θαλ­ψης. Αν θα αγο­ρά­σου­με Mercedes, BMW ή κά­ποιο SUV ως επί το πλεί­στον τε­τρα­κί­νη­το για την ανη­φό­ρα της… Στα­δί­ου. Μην κοι­τάς που η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία έχει το παλιό δε­κα­ε­τί­ας και βάλε. Ένεκα συ­ναι­σθη­μα­τι­κού δε­σί­μα­τος. Υπάρ­χει και το… λα­χείο. Μία πι­θα­νό­τη­τα στα δέκα εκα­τομ­μύ­ρια, αλλά αν κερ­δί­σου­με… Ποιος απα­τε­ώ­νας αστρο­λό­γος, προ­φή­της, θε­ρα­πευ­τής, ομοιο­πα­θη­τι­κός ή οποιοσ­δή­πο­τε άλλος θα μας απο­κοι­μί­σει έτι πε­ρισ­σό­τε­ρο, εξα­πα­τώ­ντας μας. Με ποιο από τα τσό­λια με το σβη­σμέ­νο βλέμ­μα, από αυτά που αφει­δώς προ­βάλ­λουν τα κα­νά­λια τις με­τα­με­σο­νύ­κτιες ώρες, θα τον «παί­ξου­με». Σε ποιο ριά­λι­τι θα εκ­πορ­νεύ­σου­με εαυ­τούς ή τα παι­διά μας.
Σιγά να μη γί­νου­με και… Κούβα. Πα­γκό­σμια πρώτη στην παι­δεία, στην υγεία. Και τι εξά­γουν; Δά­σκα­λους και για­τρούς. Ακόμη και «οι που­τά­νες μας έχουν τε­λειώ­σει πα­νε­πι­στή­μιο», είχε πει ο Κά­στρο. Τι να το κά­νουν το πα­νε­πι­στή­μιο, ρε μά­στο­ρα, οι που­τά­νες στην Ελ­λά­δα; Μήπως έχουν τε­λειώ­σει οι πε­λά­τες τους;
Χώρια που τους απα­γο­ρεύ­ουν να τα­ξι­δέ­ψουν. Το ίδιο γι­νό­ταν και στις άλλες σο­σια­λι­στι­κές χώρες. Μόνο στη χώρα τους και στις άλλες σο­σια­λι­στι­κές πή­γαι­ναν. Άντε δη­λα­δή να πή­γαι­ναν σε καμιά δε­κα­πε­ντα­ριά χώρες. Ενώ εμείς… Πάμε πα­ντού. Κα­νείς δεν μας το απα­γο­ρεύ­ει. Κι αν δεν μπο­ρού­με να το κά­νου­με σή­με­ρα, έχει ο… θεός.
Τι να τον κά­νου­με τον σο­σια­λι­σμό; Ξέ­ρου­με εμείς από… δη­μο­κρα­τία. Την βιώ­νου­με στο πετσί μας.

Διαβάστε περισσότερα

Κίτρινα Γιλέκα εφ’όλης της ύλης : Το χρονικό, η ηγεσία, τα επεισόδια, η στάση κυβέρνησης και γαλλικής αριστεράς

Τι έφερε την κατάσταση στο απροχώρητο για τα κίτρινα γιλέκα όλες αυτές τις μέρες αλλά και με ποιον τρόπο η κατάσταση εξελίχθηκε από κάτι το αυθόρμητο στην αποκρυστάλλωση συγκεκριμένης δομής; Τι συνέβη εχθές στο Παρισι; Πως έφτασε από κίνημα αγανάκτησης να καταλήξει σε βανδαλισμούς και πυρπόληση αυτοκινήτων και μαγαζιών σε διάφορα μέρη στο Παρίσι; Και για το τέλος μένει μια μικρή ευχάριστη έκπληξη αλλά με πολύ σημαντικό μήνυμα!


Το “κίνημα” των κίτρινων γιλέκων έχει δώσει και πάλι αφορμή διεθνώς για συζητήσεις επί συζητήσεων σχετικά με το ποια πρέπει να είναι η δομή ενός κινήματος αλλά και οι διεκδικήσεις αυτού. Σίγουρα θα έχετε παρακολουθήσει στα διάφορα μέσα ενημέρωσης,  αλλά και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το τι έγινε εχθές στο Παρίσι. Θα αναφερθούμε εκτενέστερα παρακάτω για τα χθεσινά γεγονότα της 1ης Δεκέμβρη στο Παρίσι, κάνοντας πρώτα μια μικρή χρονολογική αναδρομή από την τελευταία διαδήλωση στις 24 Νοεμβρίου (σχετική αναφορά γι’ αυτή την μέρα, κάναμε στο περασμένο μας άρθρο) μέχρι και την χθεσινή διαδήλωση, που εξελίχθηκε τελικά σε μια κατάσταση εκτός ελέγχου, με αρκετές υλικές ζημιές και πάρα πολλές συλλήψεις και τραυματισμούς συμμετεχόντων σ’αυτήν.
Ήδη μετά και τα εκτεταμένα επεισόδια που συνέβησαν στο Παρίσι την 24η Νοεμβρίου, η κυβέρνηση Μακρόν προσπαθεί να επιρρίψει ευθύνες σε όλο το κίνημα γενικά, και επίσης επιβεβαιώνει πως παρά την όποια μαζικότητα που μπορεί να είχε η διαδήλωση, ότι δεν θα κάνει πίσω στα μέτρα που έχει ήδη αποφασίσει ότι θα πάρει. Έτσι, έχουμε στο δημόσιο διάλογο μια διαμορφωμένη αντίληψη πως το συγκεκριμένο κίνημα, ναι μεν επηρεάζει αρκετό κόσμο από τα λαϊκά στρώματα, αλλά επίσης έχουν αρχίσει να ξεπροβάλλουν από την Κυριακή, 25 Νοέμβρη, άτομα τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με βασικές διεκδικήσεις των λαϊκών στρωμάτων. Επιπλόεν, ξαφνικά και χωρίς να έχει δοθεί κάποια ανάθεση μέσω μιας γενικής συνέλευσης και ψηφοφορίας, 8 άτομα εμφανίζονται ως οι αντιπρόσωποι του κινήματος που στα διαφορά μέσα αλλά και ως αυτοί που τις προσέχεις ημέρες θα βρεθούν στο πρωθυπουργικό μέγαρο της Matignon για να συζητήσουν με τον πρωθυπουργό Édouard Phillipe.
Η αντιπροσωπεία αυτή απευθύνει στην κυβέρνηση “δύο κύριες προτάσεις” …
Η “αντιπροσωπεία” των οκτώ “επίσημων επικοινωνιακών εκπροσώπων” του κινήματος των “κίτρινων γιλέκων” δημιουργήθηκε για να «πραγματοποιήσει σοβαρή και αναγκαία επαφή με εκπροσώπους του κράτους και της κυβέρνησής του», ανακοινώνουν μέσω δηλώσεων που δημοσιεύθηκαν τη Δευτέρα 26 Νοεμβρίου. Μια απόφαση που δεν είναι ομόφωνη μεταξύ των υποστηρικτών του κινήματος.
Μετά από διαβουλεύσεις με τους υποστηρικτές της στο Facebook, αυτή η αντιπροσωπεία απευθύνει στην κυβέρνηση “δύο βασικές προτάσεις”: “Επανεξέταση όλων των φόρων” και “δημιουργία μιας συνέλευσης πολιτών” για να συζητήσουν τα θέματα της οικολογικής μετάβασης, που είναι το νέο φορολογικό “μομεράντουμ” της κυβέρνησης Μακρόν πάνω στα προϊόντα των καυσίμων. Επίσης, λόγω της οργής των πολιτών για τα ζητήματα της καθημερινότητας ζητούν  να εστιαστεί η συζήτηση  στην αύξηση της αγοραστικής δύναμης και την επισφάλεια, διευκρινίζει το κείμενο της αντιπροσωπείας.
Πέραν αυτού είχαμε την παρακάτω τοποθέτησή τους: “Η μόνη επιθυμία είναι όλες αυτές οι προτάσεις να υποβληθούν σε ένα παλλαϊκό δημοψήφισμα”, προσθέτει το κείμενο που δημοσιεύθηκε μετά από ένα νέο Σαββατοκύριακο κινητοποιήσεων και μια ημέρα πριν από την παρέμβαση του Μακρόν , για να αναλύσει και να εξηγήσει το νέο “κοινωνικό” συμβόλαιο, όπως περίπου το εξέφρασε, που θα συνοδεύει την οικολογική μετάβαση μέσω των φορολογικών μέτρων που προτίθεται να πάρει.
Αυτά τα αιτήματα κυμαίνονται από την κατάργηση της Γερουσίας μέχρι την υποχώρηση των εισφορών των εργοδοτών μέσω της αύξησης των εισφορών των ΜΜΕ και των συντάξεων. “Ζητάμε από το κράτος και τους εκπροσώπους της κυβέρνησης να μας συναντήσουν μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα. Εάν δεν πραγματοποιηθούν συναντήσεις ή σοβαρές προτάσεις κατά τη διάρκεια αυτής της ενδεχόμενης συναντήσης με την κυβέρνηση, οι ενέργειες θα συνεχιστούν και θα ενισχυθούν “, προειδοποιούν οι αντιπρόσωποι.
Η κυβέρνηση απάντησε επισήμως πάνω σ’αυτό το μήνυμα πως οι: “Μεταφορείς μηνυμάτων δεν είναι ηγέτες και υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων”.
Μέσα στους οκτώ εκπρόσωπους, περιλαμβάνονται και τα δύο άτομα που είναι οι εμπνευστές του κινήματος, προερχόμενοι από την περιοχή, που είχαμε αναφέρει στο περασμένο μας άρθρο, Seine-et-Marne, οι Eric Drouet και Priscillia Ludosky.

Χάρτης του Παρισιού με σημεία επεισοδίων και πυρπολήσεων

Ερωτηθείς για την πρωτοβουλία αυτή μετά τη συνάντηση του υπουργικού συμβουλίου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Benjamin Griveaux, δήλωσε ότι είναι “ανοιχτοί” στο διάλογο, θέτοντας όμως σχετικά όρια, όπως δήλωσε ο ίδιος: “Εάν οι προτάσεις επανέλθουν για να ζητήσουν τη διάλυση της Εθνικής Συνέλευσης, την παραίτηση του Προέδρου της Δημοκρατίας (…), φοβάμαι ότι δεν μπορούμε να απαντήσουμε ευνοϊκά”.
Μια αντίδραση μέσα στο ίδιο το κίνημα προέκυψε και με την ανάδειξη αυτών των 8 ατόμων. Αυτός ο αυθόρμητος διορισμός οκτώ εκπροσώπων του κινήματος δεν είναι της αρεσκείας όλων των υποστηρικτών του κινήματος. Ένας συμμετέχων στα κίτρινα γιλέκα, από την Τουλούζη, ο Benjamin Cauchy, παραπονείται για έναν ορισμένο “σεχταρισμό” και μια “ριζοσπαστικοποίηση” σε αυτούς τους “αυτοαποκαλούμενους εκπροσώπους”. Ακόμη εκφράζει σκεπτικισμό για αυτή την ομάδα Facebook των “κίτρινων γιλέκων” στο Παρίσι που μιλά για ένα “πραξικόπημα”. “Δεν γνωρίζουμε ποιος ψήφισε για αυτούς τους ανθρώπους. (…) Αυτοί οι 8 εκπρόσωποι μας επιβάλλουν έτσι όλη αυτή την επιλογή χωρίς να έχουν κάνει ψηφοφορία και πραγματικές διαβουλεύσεις ».
Τα προφίλ των οκτώ αντιπροσώπων
Πρόκειται για έξι άνδρες και δύο γυναίκες, ηλικίας 20 έως 33 ετών, με διάφορα προφίλ. Πιο γνωστός είναι ο Éric Drouet, ένας 33χρονος οδηγός φορτηγού από το Melun (Seine-et-Marne), αφού αυτός είχε ξεκινήσει τα γεγονότα της 17ης και 24ης Νοεμβρίου σε όλη τη Γαλλία. Μετά από αρκετές παρεμβάσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές, έγινε πλέον αναγνωρίσιμος, αναμεταδίδοντας διάφορα μηνύματά μεσα στα κοινωνικά δίκτυα, συμπεριλαμβανομένης της σελίδας του στο Facebook “La France enervée” (η νευριασμένη Γαλλία).
Στη συνέχεια προσχώρησε η Priscillia Ludosky, μια άλλη φιγούρα των κίτρινων γιλέκων. Είναι επιχειρηματίας από την περιοχή του Savigny-le-Temple (Seine-et-Marne), ηλικίας 32, η οποία ήταν πίσω από την αναφορά κατά της αύξησης της φορολογίας των καυσίμων, που συγκεντρώνει σχεδόν ένα εκατομμύριο υπογραφές μέχρι σήμερα.
Εκτός από αυτά τα δύο ήδη γνωστά πρόσωπα, τα κίτρινα γιλέκα έχουν έξι περιφερειακούς εκπροσώπους. Μεταξύ αυτών, ο Maxime Nicolle, 31 ετών, αντιπρόσωπος απο το διαμέρισμα Côtes-d’Armor. Είναι υπεύθυνος για την ομάδα του Facebook “Fly Rider Info Bloc”, η οποία έχει περισσότερα από 49.000 μέλη και εμφανίστηκε την περασμένη εβδομάδα στο σκηνικό της εκπομπής “Touche pas à mon poste” (παρόμοιο επίπεδο ποιότητας εκπομπής σαν του κομιστή).
Επίσης 31 ετών, ο Julien Terrier είναι εκπρόσωπος του κινήματος στη Grenoble . Γεννήθηκε στο Annecy (Haute Savoie) επιχειρηματίας στο Corenc (Isère). Ήταν μέλος της Πολεμικής Αεροπορίας πριν από την τωρινή του δραστηριότητα σε διάφορους τομείς, συμπεριλαμβανομένων των κατασκευών και του εμπορίου. Είναι επικεφαλής της δικής του επιχείρησης ανακαίνισης και επισκευής.
Στο Charente, ο εκπρόσωπος του κινήματος ονομάζεται Jason Herbert. ηλικίας 26 ετών, ο πρώην δημοσιογράφος ελεύθερος επαγγελματίας είναι τώρα υπεύθυνος για την επικοινωνία στο Angoulême και ειναι σύμβουλος εργατικού δικαίου και συνδικαλιστής με της CFDT (συνδικάτο του σοσιαλιστικού κόμματος). Χαρακτηριστική περίπτωση, στην συνάντηση που διοργανώθηκε στις 30 Νοεμβρίου στο Matignon με τον Edouard Philipe που αρνήθηκε να κινηματογραφήσει τη συνέντευξη.
Ο Thomas Miralles, διευθυντής εταιρείας, αντιπρόσωπος στο διαμέρισμα Pyrénées-Orientales. Μόλις 25 ετών, ξεκίνησε την δική του εταιρεία μεσιτείας υποθηκών πριν από τέσσερα χρόνια, τον Σεπτέμβριο του 2014.
Η δεύτερη και τελευταία γυναίκα αυτής της αντιπροσωπείας είναι η Marine Charrette-Labadie, μια 22χρονη σερβιτόρα που ζει στο Corrèze. Πολύ δραστήρια στο κίνημα, είναι υπεύθυνη για το κίνημα των κίτρινων γιλέκων στο Brive από την αρχή του.
Ο τελευταίος εκπρόσωπος, Mathieu Blavier, είναι ένας φοιτητής 22 ετών. Πριν από δύο χρόνια, άφησε τις σπουδές στην αεροναυπηγική και ξεκίνησε σπουδες στο δίκαιο, όπου παράλληλα δραστηριοποιείται στην παραγωγή χυμού μήλου στο Miramas-le-Vieux, στο Bouches-du-Rhône.
Οι δηλώσεις του υπουργού Gerald Darmanin για τα επεισόδια του Σαββάτου 24ης Νοεμβρίου, που έριξαν λάδι στην φωτιά και όξυναν τις αντιθέσεις μεταξύ κίτρινων γιλεκων και κυβέρνησης.
Με ένα τελείως επιθετικό τρόπο ακόμη πιο αντιδραστικό, ο Υπουργός του Δημόσιου Ταμείου, Gerald Darmanin δήλωσε την Κυριακή ότι «είναι η καφέ πανούκλα που εμφανίστηκε» στα Ηλύσια Πεδία, κάνοντας αναφορά στον καφέ χρώμα των στολών των ναζί. Επίσης κατήγγειλε στο ίδιο πλαίσιο των δηλώσεων τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς που στηρίζουν το κίνημα των κίτρινων γιλέκων.
Μια απάντηση που ήρθε στον υπουργό του Macron προήλθε από την Marine Le Pen «σταματήσει να εξισώνει τα κίτρινα γιλέκα με τους Ναζί», ενώ ο ηγέτης των γερουσιαστών RS, Bruno Retailleau, κατήγγειλε «μια ελίτ εντελώς αποκομμένη από το λαό» που «που έχει ξεκινήσει να τους προσβάλει παροιμοιάζοντάς τους με τους φαιοχίτωνες, δηλαδή στους Ναζί ». Εδώ, βλέπουμε χαρακτηριστικά ότι από τις δηλώσεις τους, στήνουν ένα μοχλευμένό τοπίο ανάπτυξης των αντιδράσεων με στόχο την παραπέρα συντηρητικοποίηση. Έχουμε ξαναδεί ανάλογα περιστατικά που χαρακτηρίζουν τεράστιες μάζες ως ναζί/φασίστες και πως το πολιτικό προσωπικό σπεκουλάρει πάνω σε ένα τέτοιο δίπολο.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έτρεξε αργότερα να τα μπαλώσει αλλά ήταν ήδη αργά…
Με όλη αυτή την φρασεολογία και τα παιχνίδια τακτικισμού μεσοβδόμαδα από τις ηγεσίες του κινήματος και της κυβέρνησης ,και με έναν Μακρόν σχεδόν εξαφανισμένο και αποκομμένο ακόμα και απο μερίδα του κόσμου που δεν αντιδρά και τόσο.  Έκανε απλά μερικές δηλώσεις ότι θα συνεχίσει ακάθεκτος το κυβερνητικό του έργο, ενώ έδωσε και δημόσια συγχαρητήρια  στις δυνάμεις της αστυνομίας, για την βίαιη καταστολή που επέδειξαν απέναντι στα κίνητρα γιλέκα. Δημιουργήθηκε μια ένταση που προμήνυε αυτό που ξεσπούσε και που είδαμε, το Σάββατο της 1ης Δεκέμβρη.
Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2018
Σε ολόκληρη τη χώρα, έχουν δημιουργηθεί πολλά μπλόκα περιορισμένης διέλευσης ή και αποκλεισμού υπό τον έλεγχο των κίτρινων γιλέκων. Αφήνουν κόσμο να περάσει δωρεάν τα διόδια. Ορισμένα έντονα γεγονότα συμβαίνουν σε περιοχές όπως η Μασσαλία, η Ντιζόν, η Τουλούζη ή το Μπορντό.
Δυστυχώς η κατάσταση μύριζε μπαρούτι ήδη απο της 8 η ώρα το πρωί στον περίγυρο της πλατείας Charles de Gaulle, όπου βρίσκεται το μνημείο της Αψίδας του Θριάμβου.
Στο Παρίσι, πραγματοποιούνται καταστροφές και σκηνές ταραχών ασυνήθιστης βίαςβίας. Η Αψίδα του Θριάμβου λεηλατείται και γίνεται πλιάτσικο στο εσωτερικό κατάστημα με σουβενίρ, πολλά αυτοκίνητα πυρπολήθηκαν και τα καταστήματα λεηλατήθηκαν σε διαφορά σημεία του κέντρου του Παρισιού. Η αναφορά της αστυνομίας κάνει λόγο ότι τραυματίστηκαν 133 άτομα, μεταξύ των οποίων και 23 αστυνομικοί και ότι πραγματοποιήθηκαν 412 συλλήψεις, αναφέροντας παράλληλα ένα νεκρό στην πόλη της Arles. Το Υπουργείο Εσωτερικών έδινε 75.000 διαδηλωτές στις 3 μ.μ. σε όλη τη Γαλλία.
Η νομαρχία του Haute-Loire καίγεται με κοκτέιλ μολότοφ, ενώ ορισμένοι διαδηλωτές προσπαθούν να αποτρέψουν την πρόσβαση των πυροσβεστικών οχημάτων στις πυρκαγιές που άναψαν σε καταστήματα. Γίνονται βανδαλισμοί και πυρπολήσεις καταστημάτων και διαφόρων οχημάτων από συγκεκριμένες ομάδες ατόμων που είχαν εισχωρήσει από νωρίς μέσα στην μάζα των κίτρινων γιλέκων και οι οποίοι ήταν και ο κύριος λόγος που είχαμε εκτεταμένα επεισόδια έως αργά την νύχτα στο Παρίσι.
Ο Macron αντιδρά από το Μπουένος Άιρες:
«Δεν υπάρχει λόγος που να μην δικαιολογεί που οι δυνάμεις ασφαλείας επιτέθηκαν, όπως για παράδειγμα ότι λεηλατήθηκαν καταστήματα, ενώ και οι συμμετέχοντες και οι δημοσιογράφοι απειλήθηκαν, με τα γεγονότα στην Αψίδα του Θριάμβου,» είπε από την πλευρά του, Macron στο Μπουένος Άιρες στο τέλος της συνόδου κορυφής της G20, ανακοινώνοντας επείγουσα συνάντηση «Κυριακή το πρωί» μαζί με τον πρωθυπουργό του.
Στην περιοχή της Όπερας, στην Avenue Foch στην Rue de Rivoli εκδηλώθηκαν αρκετοί βανδαλισμοί και μάχες σώμα με σώμα με την αστυνομία από μερίδα διαδηλωτών που κατέβηκαν απλά και μόνο για να δημιουργήσουν προβοκατόρικες καταστάσεις και να εκμεταλλευτούν το γεγονός. Επαναλήφθηκε σε αρκετές γειτονιές της πρωτεύουσας το ίδιο έργο, επισκιάζοντας το μήνυμα που θέλουν να μεταφέρουν σε όλη την Γαλλία, από δεκάδες χιλιάδες «γιλέκα κίτρινα ” για τις διεκδικήσεις που τους έκαναν να κατέβουν στους δρόμους. Ο πρωθυπουργός Edouard Philippe μίλησε για «απίστευτα συγκλονιστική» βία κατά τη διάρκεια επίσκεψης το βράδυ του Σαββάτου σε στρατώνες της αστυνομίας. Από νωρίς το βράδυ, η κατάσταση ήταν “πιο ήσυχη” στην πρωτεύουσα, “αλλά δεν είναι απόλυτα ασφαλής”, δήλωσε ο Christophe Castaner, υπουργός εσωτερικών και ο όποιος άφησε να εννοηθεί πως μέτρα ελάφρυνσης θα παρθούν μετά απο τρεις μήνες (αν παρθούν ποτέ) και ότι ως κυβέρνηση και υπουργείο απότυχαν να αποτρέψουν τα χθεσινά γεγονότα . Πρόσθεσε όμως πως δεν έχουν κανένα ταμπού για να κηρύξουν και πάλι την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, κάτι που μεταφράζεται σε έντονη αστυνομική παρουσία και στρατό σε όλη την χώρα (παρόμοια κατάσταση όπως μετά και τα τρομοκρατικά χτυπήματα του 2015).
Βίντεο που δείχνει τα γεγονότα περιληπτικά του τι συνέβει εχθές:
Ποιοι ήταν όλοι αυτοί που επιδόθηκαν σε βανδαλισμούς κτλ; Δεν μπορεί να δοθεί επί του παρόντος μια σαφή απάντηση. Έχουμε όμως αρκετάπαραδείγματα από προηγούμενα περιστατικά στο Παρίσι, με το black block να αναπτύσσει δυνάμεις. Όπως επίσης και κατά καιρούς από αρκετές ακροδεξιές ομάδες που επιδίδονται σε βανδαλισμούς και πυρπολήσεις. Πολλά τα ερωτήματα αλλά δυστυχώς προς στιγμήν το μόνο σίγουρο ειναι ότι πρόκειται για ένα κίνημα χωρίς περιφρούρηση, κάτι που το καθιστά έρμαιο των επιδιώξεων του καθενός γκρουπούσκουλου.
Μέσα σε όλη αυτήν την κατάσταση και την επιμονή των ΜΜΕ να εστιάζουν στα γεγονότα των βανδαλισμών, χάθηκε και η ουσία που για πολλούς ανθρώπους ήταν η ευκαιρία να εκφράσουν την αγανάκτηση τους. Επίσης κάτι άλλο πολύ σημαντικό που πέρασε στα ψιλά ήταν μια άλλη συγκέντρωση στην πλατεία République, όπου διοργανώθηκε για 16η συνεχή χρονιά, πορεία-διαδήλωση από το πανγαλλικό συμβούλιο των ανέργων και επισφαλώς εργαζόμενων της CGT (Comité national CGT chômeurs et précaires).
Πορεία των ανέργων και επισφαλών με κάλεσμα της CGT σε ένα πλαίσιο κοινωνικού θυμού
Περισσότεροι από χίλιοι άνθρωποι βρίσκονταν στο Παρίσι με την πρόσκληση της CGT να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην ανεργία και την επισφάλεια το Σάββατο 1 Δεκεμβρίου. Μια δέκατη έκτη εθνική έκκληση ξεκίνησε σε ένα πλαίσιο γενικού θυμού, ενώ η κοινωνική ασφάλιση κ η ανεργία είναι εκτός πλάνου της κυβέρνησης.

Από την πορεία της CGT

Σχεδόν 11 εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς εργασία ή επισφαλείς
Τα δικαιώματα αυτά απαγορεύονται επί του παρόντος στα 5.649.600 άτομα που είναι επίσημα εγγεγραμμένα στο Pôle Emploi (το αντίστοιχο του ΟΑΕΔ) στο τέλος του τρίτου τριμήνου του 2018, εκ των οποίων μόνο το 42% λαμβάνει επίδομα. Σε αυτό να προσθέσουμε ότι ο αριθμός των επισφαλών, είναι «11 εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς δουλειά ή επισφαλείς και ότι είμαστε στην πέμπτη σε μέγεθος παγκόσμια οικονομία», διαμαρτυρήθηκε Tennesse Γκαρσία, ο γενικός γραμματέας της Εθνικής Επιτροπής των Εργαζομένων ανέργων και επισφαλών CGT.
«Οι εργοδότες και η κυβέρνηση μας προσβάλλουν, μας αποκαλούν απατεώνες, τεμπέληδες και εκμεταλλευτές κοινωνικών βοηθημάτων, όμως οι ίδιοι έδωσαν φορολογικές απαλλαγές και μετοχές (ιδιωτικοποιημένων δημοσίων υπηρεσιών) σε επιχειρηματίες και επιχορηγήσεις, με την κυβέρνηση να διοργανώνει αυτό το επισφαλές πλαίσιο για να βάλει τους εργαζόμενους σε ανταγωνιστικό περιβάλλον και έτσι να τους ασκούν πιέσεις ως εργαζόμενους αλλά και στους μισθούς».

Και σε όλο αυτό το μωσαϊκό που εμφανίστηκε μέσα στο κίνημα των κίτρινων γιλέκων, προβάλλει και η  παραπαίουσα αριστερά της Γαλλίας, που δεν στηρίζει πρωτοβουλίες σαν αυτή της Επιτροπής Ανέργων και Επισφάλειας της CGT, που έχουν ένα ταξικό πρόσημο και με προτάγματα τα οποία να στηρίζουν εργασία, κοινωνική ασφάλεια, υγεία για όλους τους εργαζόμενους και τους ανέργους. Αλλά  ψαρεύουν σε θολά νερά και βλέπουν, τάχα μου, “προεπαναστατικές” συνθήκες μέσα σε ένα κίνημα όπου διαφαίνεται ότι η μόνη οργανωμένη δύναμη στο εσωτερικό των κίτρινων γιλέκων είναι η άκρα δεξιά (σας θυμίζει κάτι;).
Είναι γνωστό βέβαια πως το έργο του Λένιν, “Τι να κάνουμε;” το απεχθάνονται, στην γαλλική οπορτουνιστική/ρεφορμιστική αριστερά, όπως «ο διάολος το λιβάνι». Αχτίδα μέσα σ’αυτήν την αντίδραση που ανεβαίνει την ώρα  που η πλειονότητα της αριστεράς απαρνιέται τους ταξικούς αγώνες, είναι μερικά συνδικάτα που ευτυχώς προάγον την πολιτική και τα ταξική πάλη, ακόμα και μέσα σε ένα αρνητικό περιβάλλον και με τις δυσκολίες που εμπεριέχει. Η ταξική πάλη μαθαίνεται και κερδίζεται μέσα στους εργασιακούς χώρους, στις απεργίες, στους δρόμους, στα συνδικάτα και όχι στα αμφιθέατρα από μια μικροαστική ελίτ που όλα νομίζει πως τα ξέρει και που θεωρεί πως κάθε έκφραση της αγανάκτησης φέρνει και επαναστατικές συνθήκες…
Α.Π

Διαβάστε περισσότερα