Ακου, ανθρωπάριο

Κανείς δεν ζει με τα ψέματα. Ακόμα κι αν είναι ψέματα του Τσίπρα. Παράδοξη χώρα! διαθέτει περίπου 1.500.000 συνταξιούχους, παράφρονες, ηλίθιους και όργανα της αντίδρασης που νομίζουν ότι ο Τσίπρας έχει μειώσει τις συντάξεις τους.
Διαθέτει επίσης χιλιάδες ασθενείς που έχουν αρρωστήσει για να εκθέσουν τον κ. Πολάκη. Διαθέτει επίσης καμιά διακοσαριά χιλιάδες παιδιά που ζουν στα όρια της επισιτιστικής κρίσης και
προσπαθούν να χορτάσουν την πείνα τους βλέποντας συστηματικώς τις συνταγές μαγειρικής που μεταδίδουν τα κανάλια, αντί να μεταδίδουν μαύρο. Μπλακ. Νουάρ. Κατράμι. Οπως
η ζωή των ανέργων. Υπαρχόντων και μελλοντικών. Γιατί; τον άλλον που είναι άνεργος μάνα δεν τον γέννησε; να γίνεις άνεργος κι εσύ! Τσίπρας. Αναιδής. Ανάλγητος. Κυνικός. Ε, και; «Οι συνταγές της τηλεόρασης είμαι εγώ», Μαρία Αντουανέτα. Εχει χαθεί τελευταίως και ο κ. Μιχελογιαννάκης. Ευτυχώς εξακολουθούν να κυκλοφορούν στην πιάτσα τύποι όπως ο Ιβάν Κονίκλοβιτς Λαγώφ, που έχει λεφτά να αγοράσει αέρα-πατέρα το Mega, τον πόνο των απολυμένων και
τις συκοφαντίες του κ. Καμμένου για τα μαύρα λεφτά του κ. Καλογρίτσα! Επίσης, ο λεφτάς Λαγώφ όπως και κείνος ο άλλος, ο βουλευτής των ΑΝΕΛ κ. Παπαχριστόπουλος, έχουνε φράγκα στην πορτοφόλα για να μας τσοντάρουν λίγο, προκειμένου να πληρώσουμε τον ΕΝΦΙΑ ! Λεφτά
υπάρχουνε. Από το Πάσχα που αναστήθηκε η οικονομία (καλά Χριστούγεννα) «το τζάμπα πέθανε». Τσίπρας. Ακούς, κυρά μου; μόνον εσύ πας για άνεργη; Τόσα εκατομμύρια άνεργοι με ψήφισαν και με έκαναν πρωθυπουργό! Εσύ τι ιδιαίτερο έχεις; Μήπως θέλεις να σε εξαιρέσουμε και απ’ τον Κόφτη;.. Μάλλον δεξιούρα είσαι! Πώς του ξέφυγες του Κυρίτση;
Δυστυχώς, έχει εξαφανισθεί τελευταίως και ο κ. Μιχελογιαννάκης. Και δεν ξέρω ποιος θα διαπραγματευθεί για το χρέος! Ο Ποκοπίκο; Ο Πινόκιο; Ποιος θα πει πάλι ότι «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς», όπως είπε ο Βελουχιώτης, πριν να επιβάλει ΕΝΦΙΑ στο Ασυλο Ανιάτων, στο
Χαμόγελο του Παιδιού, στο Ορφανοτροφείο «Μέλισσα» – βαρέθηκα το ξεφτιλίκι. Βαρέθηκα τις παπάρες για τα προαπαιτούμενα, τις υποδόσεις, βαρέθηκα τα ψέματα που λέει ο Τσίπρας για τα ψέματα που έχει πει. Βαρέθηκα
τα ξεφτιλίκια με τα Υπερταμεία, με τα 99 χρόνια… αριστείας! Με τους γκαουλάιτερ και τα Ινστιτούτα της Φλωρεντίας. Βαρέθηκα αυτή τη Σύγκλητο: αν είσαι αγράμματος, γίνεσαι Υπουργός Παιδείας. Αν μισείς τους Ελληνες, γίνεται Υπουργός Πολιτισμού. Αν είσαι παρακοιμώμενος, γίνεσαι πρωτοσπαθάριος. Αν είσαι πορτοφόλα, γίνεσαι το τζάμπα πέθανε. Απλώς τζάμπα θα δουλεύεις. Αν είσαι Τρύφων, γίνεσαι φόρος πολυτέλειας για τους φτωχοδιάβολους κι αν είσαι αέρας κοπανιστός, δεν φταις σε τίποτα εσύ για τις αυτοκτονίες, την απελπισία, την αγωνία
που εσύ εξαγοράζεις στα ακριβά ρεστοράν με παρέες το ίδιο γελοίες με σένα. Κι αν εκεί που ανύποπτος τάχα μου, διότι «δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς», εκεί που τρως ή ρεμβάζεις, ακούσεις
βογγητά και κατάρες, αν ακούσεις «ωχ» και «αχ», «μανούλα μου» και δεν «δεν μπορώ άλλο», αν ακούσεις «χάσου από δω, ξεφτιλισμένε» και «φτου σου, υποκριτή», θα είναι οι τελευταίες λέξεις του Συντάγματος που θα ακούσεις…

Διαβάστε περισσότερα

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Κάρολος Κουν

Ο δημιουργός τέχνης και παιδαγωγός του θεάτρου, Κάρολος Κουν, γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1908 στην Προύσα. Ο πατέρας του, Ερρίκος Κοέν, πάμπλουτος έμπορος και κοσμοπολίτης, ήταν κατά το ήμισυ Έλληνας χριστιανός και κατά το άλλο ήμισυ Γερμανοπωλονοεβραίος. Η μητέρα του, Μελπομένη Παπαδοπούλου, ήταν Ελληνίδα χριστιανή ορθόδοξη.
Οι γονείς του απουσίαζαν συχνά από το σπίτι, κάποια στιγμή χώρισαν και πολύ αργότερα η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε ένα μακρινό συγγενή της. Μοναχικό παιδί, ο Κάρολος μεγάλωσε σ' ένα αστικό σπίτι, με Πρωσογερμανίδα γκουβερνάντα, με έναν παπά και μια καθηγήτρια πιάνου ανάμεσα στους κατ' οίκον διδασκάλους.
Από πολύ μικρός άρχισε να ξεδιπλώνει τα καλλιτεχνικά του χαρίσματα. Σχημάτιζε μελωδίες στην πιανόλα του σαλονιού. Έκοβε τα μοντέλα από τα περιοδικά μόδας της μητέρας του κι έκανε θέατρο. Τα έπιπλα του σαλονιού ήταν το σκηνικό που έπλαθε η φαντασία του. Οι πολυθρόνες γίνονταν βράχοι και τα χαλιά θάλασσα. Πιο πολύ, όμως, του άρεσε να ζωγραφίζει με νερομπογιές.
Τα χρόνια της εφηβείας του τα πέρασε εσώκλειστος στην αμερικανική Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης, με παιδιά από τα Βαλκάνια.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η ελληνική μειονότητα της Ροβερτείου Σχολής στερήθηκε τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας. Στον θεατρικό όμιλο Robert College Ρlayers Οfficers, ο Κάρολος εκτελούσε χρέη γραμματέα και συμμετείχε στις παραστάσεις, διαπρέποντας κυρίως στους γυναικείους ρόλους.
Όταν αποφοίτησε το 1928, όλα είχαν αλλάξει στην Πόλης. Ακόμη και οι συγγενείς του δεν έμεναν πια εκεί.
Τον ίδιο χρόνο ο Κουν έφυγε για να σπουδάσει Αισθητική στη Σορβόννη και το 1929 εγκαταστάθηκε με τη μητέρα του στην Ελλάδα. Έπιασε δουλειά ως καθηγητής Αγγλικών στο Κολέγιο Αθηνών, όπου άρχισε να κάνει τις πρώτες θεατρικές παραστάσεις με τους μαθητές του, με μικρά σκετς που έγραφε ο ίδιος. Παράλληλα, τα βράδια παρέδιδε μαθήματα αγγλικών στο σύλλογο Εθνικής Τραπέζης για να ενισχύει τα οικονομικά του. Μετά τον πόλεμο, ο πατέρας του είχε καταστραφεί οικονομικά.
Στο μεταξύ, καθοριστική για τον Κουν υπήρξε η γνωριμία του με τον Φώτη Κόντογλου. Όπως έλεγε ο ίδιος, τον βοήθησε να γνωρίσει την Ελλάδα, να νιώσει το ξάνοιγμα προς κάθε τι το Ελληνικό...
Σε μια προσπάθεια να μεταφέρει επί σκηνής το αίτημα της επιστροφής στο ρωμαίικο, τον χειμώνα του 1933 ιδρύει, μαζί με τον Γιάννη Τσαρούχη και τον δημοσιογράφο Διονύσιο Δεβάρη, τη Λαϊκή Σκηνή. Από τη δραματική σχολή που στεγάζεται σ' ένα εγκαταλελειμμένο καμαρίνι του Δημοτικού Θεάτρου, θα προκύψει ο βασικός πυρήνας του θιάσου.
Στην εναρκτήρια παράσταση της Ερωφίλης του Χορτάτση, στις 20 Απριλίου 1934 στο Θέατρο Ολύμπια, ο Κουν τοποθετεί τους ηθοποιούς σύμφωνα με τις αγιογραφίες του Κόντογλου και τους φωτίζει σαν από φως καντηλιού. Στα δύο χρόνια της λειτουργίας της η «Λαϊκή Σκηνή» θα παρουσιάσει ακόμη τα έργα: «Άλκηστη», «Πλούτος», «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» και τα «Παντρολογήματα».
Το 1938 εγκαταλείπει το Κολέγιο και συνεργάζεται με τους θιάσους της Κυρίας Κατερίνας και της Μαρίκας Κοτοπούλη. Όμως, το όνειρο του ήταν να δημιουργήσει τη δική του μόνιμη, αφοσιωμένη ομάδα, να φτιάξει ηθοποιούς που να βλέπουν το θέατρο ως λειτούργημα και όχι ως επαγγελματική ενασχόληση. Το όνειρό του αυτό έγινε πραγματικότητα το 1942, ιδρύοντας μέσα στο σκοτάδι της γερμανικής κατοχής το Θέατρο Τέχνης.
Στο δωμάτιο μιας αυλής της οδού Ζωοδόχου Πηγής 9 ξεκίνησε τις πρόβες στην «Αγριόπαπια» του Ίψεν, με μαθητές της Σχολής το Β. Διαμαντόπουλο, το Δ. Καλλέργη, τον Π. Ζερβό, τη Β. Μεταξά, την Κ. Λαμπροπούλου και με τον ίδιο σκηνοθέτη και ηθοποιό. Τις παραστάσεις του τις έδινε σε διάφορα θέατρα, κυρίως στο θέατρο Κώστα Μουσούρη και το καλοκαίρι σε διάφορα θερινά που του παραχωρούσαν.
Οι οικονομικές δυσχέρειες τον ανάγκασαν να αναστείλει τις δραστηριότητες του Θεάτρου Τέχνης το 1950. Τότε κλήθηκε να σκηνοθετήσει στο Εθνικό Θέατρο, όπου ανέβασε πέντε έργα: «Ερρίκος Δ'», «Άνθρωποι και ποντίκια», «Οι τρεις αδερφές», «Όνειρο καλοκαιρινής νυκτός», «Ο θείος Βάνιας».
Το 1959 παρουσίασε στο Φεστιβάλ Αθηνών τους «Όρνιθες», στο Ηρώδειο. Η παράσταση διακόπηκε από τις έξαλλες διαμαρτυρίες και τα γιουχαΐσματα του κοινού, ενώ η κυβέρνηση επενέβη δραστικά.
Τρία χρόνια αργότερα, στο Φεστιβάλ των Εθνών στο Παρίσι, οι «Όρνιθες» του Κουν μοιράστηκαν το πρώτο βραβείο με το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας. Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές.
Παρότι κέρδισε την εκτίμηση και την αποδοχή στην Ευρώπη, ενώ στο τόπο του εισέπραττε την περιφρόνηση και το χλευασμό, αρνήθηκε όλες τις προτάσεις που του έγιναν για να σκηνοθετήσει στα μεγαλύτερα θέατρα της Ευρώπης και της Αμερικής. Η μοναδική φορά που δέχτηκε ήταν το 1967, που σκηνοθέτησε στο Στράτφορντ «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Η πρόσκληση ήταν από το Βασιλικό Σαιξπηρικό θέατρο της Αγγλίας. Ήταν ο δεύτερος σκηνοθέτης μέσα σε τριάντα χρόνια που τον καλούσαν να σκηνοθετήσει σ' αυτό το θέατρο. Η αγγλική κριτική χαρακτήρισε την παράσταση ως την καλύτερη Σαιξπηρική της τελευταίας δεκαετίας.
Η Μεγάλη Πορεία άρχισε από το 1954, οπότε έστησε πάλι το θέατρο Τέχνης, στη δική του πια μόνιμη στέγη στο κυκλικό Υπόγειο της Στοάς Ορφέως. Μέσα από το «Υπόγειο των θαυμάτων», κάτω από τη σοφή, εμπνευσμένη καθοδήγηση του, βγήκαν ηθοποιοί, σκηνοθέτες, συγγραφείς, μουσικοί, σκηνογράφοι. Το ελληνικό θέατρο είναι σπαρμένο με πνευματικά του τέκνα: Διαμαντόπουλος, Χατζηαργύρη, Καλλέργης, Ζερβός, Ζαβιτσιάνου, Λυμπεροπούλου, Φερτής, Μιχαλακόπουλος, Καρακατσάνης, Πιττακή, Κοταμανίδου, Χρυσομάλλης, Αρμένης, Μπάκας, Λαζάνης, Γκιωνάκης, Κουγιουμτζής. Παιδιά του ήταν οι στενοί του συνεργάτες, ο Πλωρίτης, ο Χατζηδάκης, ο Τσαρούχης, ο Σταματίου, ο Σεβαστικόγλου. Δικά του παιδιά είναι και οι περισσότεροι ηθοποιοί του Κυπριακού Θεάτρου.
Το ελληνικό κοινό, χάρη στον Κουν, γνώρισε τα σύγχρονα ξένα θεατρικά ρεύματα, το θέατρο του «Παραλόγου», Ιονέσκο, Μαξ Φρις, Μπέκετ, Άλμπυ, Βάις, Πίντερ, Αραμπάλ, ενώ επανήλθε συχνά στους Ουίλιαμς, Πιραντέλλο, Τσέχωφ, Μπρεχτ, Μίλλερ, Σαίξπηρ. Πρόβαλε το ελληνικό έργο μέσα από τον Βυζάντιο, Κορομηλά, Καπετανάκη, Ξενόπουλο και δημιούργησε νέους συγγραφείς: τον Καμπανέλλη, την Αναγνωστάκη, τον Κεχαΐδη, τον Σκούρτη, τον Μουρσελά, τον Αρμένη.
Στη δεκαετία 1974-1983 δημιούργησε για πρώτη φορά και Β' σκηνή, τη «Λαϊκή», που λειτούργησε στο Θέατρο Βεάκη.
Η ερευνά του πάνω στην αναβίωση του Αρχαίου Δράματος θεωρείται από τις εγκυρότερες. Οι παραστάσεις των «Ορνίθων» και των «Περσών» ήταν οριακά γεγονότα στην ιστορία της ερμηνείας του Αρχαίου Δράματος κι έγιναν πρότυπα για τους νεότερους σκηνοθέτες. Ο ίδιος, όμως, ο Κουν έλεγε πως δε φτάνουν δυο ζωές για να ασχοληθεί κανείς σοβαρά με την ερμηνευτική προσέγγιση του Αρχαίου Δράματος.
Το 1980 το θέατρο Τέχνης μπήκε στην Επίδαυρο με τη μεγαλειώδη παράσταση της τριλογίας «Ορέστεια» του Αισχύλου. Με παραστάσεις αρχαίου δράματος όργωσε την Ευρώπη και γύριζε πάντα στην Ελλάδα θριαμβευτής. Στις αρχές του 1985 απέκτησε και δεύτερη θεατρική αίθουσα στην Πλάκα, με τη βοήθεια της Πολιτείας.

Όταν άρχισε να ανασαίνει οικονομικά και να απολαμβάνει τους καρπούς των κόπων 50 χρόνων, η υγεία του είχε πλέον κλονιστεί.
Στις 8 Φεβρουαρίου 1987 εισήχθη στο νοσοκομείο «Υγεία» με έντονους πόνους στο στήθος.
Άφησε την τελευταία του πνοή το βράδυ της 14ης Φεβρουαρίου, την ώρα ακριβώς που θα δινόταν η πρεμιέρα του έργου «Ο ήχος του όπλου» της Λούλας Αναγνωστάκη, που λίγο καιρό πριν είχε αρχίσει να σκηνοθετεί στο «Υπόγειο», στο Θέατρο Τέχνης.

ΠΗΓΗ: sansimera.gr

Διαβάστε περισσότερα

Απωθημένα γονέων παιδεύουσι τέκνα

Κατερίνα Κάββουρα

Αν σου ζητούσαν να παρομοιάσεις τη ζωή σου με ένα έργο τέχνης ποιο θα ήταν αυτό; Μια πρώτη σκέψη, θα μπορούσε να ‘ναι με έναν πίνακα ζωγραφικής. Η πρώτη μορφή επικοινωνίας, που παίρνει ουσία μέσα απ’ τις εικόνες που δημιουργούνται απ’ το χέρι, το μυαλό και το συναίσθημα. Το θέμα, οι αποχρώσεις και το μέγεθος  ποικίλουν ανάλογα με τα βιώματα, την ηλικία, τις συγκυρίες, τη διάθεση.
Ξεκινάς τη ζωή σου, μοιάζοντας με έναν λευκό καμβά ζωγραφικής, στα χέρια επίδοξων ζωγράφων. Όπως αντίστοιχα κι αυτοί οι καλλιτέχνες υπήρξαν κάποτε «κενοί» κι αφημένοι σε ταλαντούχα ή μη χέρια. Μέχρι λοιπόν να αρχίσεις να βάζεις τις δικές σου πινελιές στον πίνακά σου, άλλοι είχαν τον λόγο στην επιλογή του θέματος, στο δικό σου κομμάτι τέχνης.
Γονείς λοιπόν. Οι πρώτοι άνθρωποι με έντονες καλλιτεχνικές ανησυχίες που προσπάθησαν ή εξακολουθούν αδιάκοπα την προσπάθεια, σχεδίασης της ζωής σου. Με πολλή όρεξη και περισσή φαντασία έπιασαν από πολύ νωρίς τα πινέλα και ρίχτηκαν στη δημιουργία.
Τοποθετώντας προσεκτικά τον εύθραυστο καμβά πάνω στο καβαλέτο, όπως ακριβώς το παιδί πάνω στη στράτα του, ξεκίνησαν τη λεγόμενη στράτα-στρατούλα. Επειδή όμως, παρθενογένεση δεν υπάρχει, απ’ τα πρώτα τους κιόλας εγχειρήματα φαίνεται η έντονη επιρροή που δέχτηκαν απ’ τους δικούς του μέντορες.
Επηρεασμένοι λοιπόν απ’ τον παππού σου και τη γιαγιά σου, αντέγραψαν τα μοτίβα του δικού τους πίνακα ή επαναστάτησαν προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια νέα, δική τους τάση. Μέχρι βέβαια να καταλήξουν στον πίνακα που θα διακοσμήσει τον κεντρικό τοίχο του σαλονιού, κεντρίζοντας το ενδιαφέρον των επισκεπτών, πειραματίστηκαν αρκετά. Γραμμή και σβήσιμο, χρώμα, άλλο χρώμα, πιο σκούρο, πιο φωτεινό, πιο πολλές μουτζούρες κι άλλες μουτζούρες και πάλι απ’ την αρχή. Άλλη μια προσπάθεια και θα βγει το αριστούργημα.
Απωθημένα γονέων λοιπόν, που επηρεάζουν θέλοντας και μη τον οίστρο τους. Κάποιοι ήθελαν να μπουν στις μεγάλες γκαλερί και τα επιβλητικά μουσεία. Η ζωή όμως τους τα έφερε αλλιώς. Με τον ερχομό του παιδιού νιώθουν ότι έχουν μία δεύτερη ευκαιρία. Μπορεί να μην πρωταγωνίστησαν ως εκθέματα, αλλά θα προσπαθήσουν να κλέψουν τις εντυπώσεις στο ρόλο του δημιουργού.
Με έντονα τα στοιχεία του συντηρητισμού το εκκολαπτόμενο έργο, που θα αφήσει εποχή, στρατολογείται απ’ την κούνια. Θα πετύχει, πρέπει να πετύχει, σε όλους τους τομείς. Να αριστεύσει στο σχολείο, το πανεπιστήμιο, τον αθλητισμό, τις τέχνες. Φυσικά θα φύγει για το εξωτερικό με κάθε κόστος να γνωρίσει κόσμο, με «επίπεδο» και χρήματα. Το παιδί πρέπει να κυνηγήσει το όνειρο –το δικό τους όνειρο– φτάνοντας στην κορυφή, κοιτάζοντας από ψηλά όσους το αμφισβήτησαν. Κάποια μέρα το παιδί  θα τους ευχαριστεί για όλα τα καλά στη ζωή του.
Άλλοι, ακολουθούν το ρεύμα του κυβισμού. Είναι μοντέρνοι και πρωτοπόροι, αλλά ταυτόχρονα προσηλωμένοι στα τετραγωνισμένα κουτάκια που παρέχουν ασφάλεια και σιγουριά. Η τεχνική τους ακολουθεί τις γενικές τάσεις, προκειμένου να είναι αποδεκτή από όλους κι επιπλέον το ρίσκο αποτυχίας να είναι μικρό.
Το παιδί να βρει μια μόνιμη δουλίτσα, να παίρνει έναν σταθερό μισθό. Να βρει έναν καλό άνθρωπο για σύντροφο και να ζήσει μια ήρεμη, συμβατική, ζωή. Δε χρειάζονται τα πολλά, γιατί και οι γονείς που ρίσκαραν τα πολλά έχασαν και τα λίγα. Αφέθηκαν στις προσδοκίες και τις ονειροπολήσεις κι ο εγωισμός τους πληγώθηκε ανεπανόρθωτα. Έτσι, παρασυρμένοι απ’ τους φόβους τους κληροδοτούν ανασφάλειες στους απογόνους τους που μένουν πάντα μικροί κλειδωμένοι στις φούσκες τους.
Μίλια μακριά απ’ το παραπάνω έργο τέχνης έρχονται οι υπερρεαλιστές. Οι γονείς που σε όλη τους τη ζωή παλεύουν να ξεπεράσουν τη δική τους πραγματικότητα. Να σπάσουν τους κλασικούς καμβάδες και να επιβάλουν μια σύγχρονη μορφή, δικής τους πλασματικής τέχνης. Το δικό τους παιδί δε θα συμβιβαστεί ποτέ, δε θα καταπιεστεί από κανένα κοινωνικό πλαίσιο. Θα ζήσει τη ζωή του στα άκρα, κάτι που οι ίδιοι δεν κατάφεραν. Ενάντια σε όλους τους κανόνες θα κάνει την επανάσταση που εκείνοι δεν τόλμησαν να κάνουν ποτέ. Σκοπός τους είναι η σύνθεση κάτι τόσο ιδιαίτερου, που δύσκολα θα μπορεί να συνυπάρξει με τα υπόλοιπα καλλιτεχνικά ρεύματα.
Στην καλλιτεχνική δημιουργία κυριαρχεί το απωθημένο, το υποκειμενικό ή μια τυχαία χρονική έμπνευση. Κάτι που εκείνη τη στιγμή μοιάζει σωστό κι ωραίο. Η ζωγραφική δεν είναι όμως κατ’ ανάγκη όμορφη, μπορεί να απογοητεύει, να προκαλέσει δυσαρέσκεια, ένταση κι έντονο προβληματισμό.
Όλοι οι γιοι κι οι κόρες έχουν το δικαίωμα και πάνω απ’ όλα την ανάγκη δημιουργίας του δικού τους πίνακα. Το θέμα και τα χρώματα όπως κι ο χώρος έκθεσης είναι δική τους επιλογή. Οι κριτικοί τέχνης είναι πάντα καλοδεχούμενοι, αρκεί να αφήνουν έξω απ’ την αίθουσα τις αναλύσεις και τους ακαθόριστους περιγραφικούς τους όρους.

Επιμέλεια Κειμένου Κατερίνας Κάββουρα: Πωλίνα Πανέρη

Διαβάστε περισσότερα

Ποιο άβατο;

Το κουτί της Πανδώρας έχει ανοίξει. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες επιβιώνουν οι πρόσφυγες είναι γνωστές. Τα εργασιακά κεκτημένα έχουν καταργηθεί, ενώ η κοινωνία αδυνατεί να καλύψει τις βασικές καθημερινές ανάγκες της. Μεγαλομαφιόζοι και έμποροι ναρκωτικών παίρνουν τηλεοπτικές άδειες «ξεπλένοντας» την εικόνα τους. Ταυτόχρονα, η φύση λεηλατείται στο βωμό του κεφαλαίου με το πρόσχημα της ανάπτυξης. Η ιστορία όμως χρειάζεται κακό. Ο κύριος Μητσοτάκης δεν τον αναγνώρισε στο πρόσωπο των σκοταδιστών του ISIS, των αφεντικών, των Μαρινάκιδων και της λοιπής συνομοταξίας τους. Ο κύριος Μητσοτάκης εθελοτυφλεί και ψάχνει αποδιοπομπαίο τράγο. Ο ακροδεξιός κύκλος του και οι μεγαλοβιομήχανοι φίλοι του φαίνεται ότι του υπέδειξαν το «άβατο» των Εξαρχείων…

Μα ποιο άβατο; Τα Εξάρχεια, αναμφισβήτητα , αποτελούν ρήγμα ελευθερίας στον σημερινό αστικό ιστό. Τα Εξάρχεια χαρακτηρίζονται από το πολύμορφο κίνημα αλληλεγγύης και αντίστασης που συνοδεύεται με εκατοντάδες ανοικτές δομές και συλλογικότητες που μπορεί οποιοσδήποτε να συμμετέχει. Τα Εξάρχεια κύριε Μητσοτάκη  αμύνονται ενάντια σε κάθε φασίστα, ρατσιστή και έμπορο ναρκωτικών. Μήπως νιώθετε κάτι από αυτά? Είναι το τελευταίο οχυρό ενάντια στην υπερεμπορευματικοποίηση της Αθήνας, είναι οι  ανήσυχες νέες και νέοι, είναι οι προβολές ταινιών στο πάρκο Ναυαρίνου και οι βραδινές βόλτες στο λόφο του Στρέφη. Είναι η τελευταία γειτονιά της Αθήνας.

Ναι, τα Εξάρχεια ενοχλούν. Ενοχλούν βουλευτές που άφησαν ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασίας με μια «πιο σοβαρή Χρυσή Αυγή», που συντέλεσαν στην κατάπτωση της κοινωνίας. Ενοχλούν τηλεπερσόνες που κυκλοφορούσαν με τσεκούρια στο κέντρο της Αθήνας, ανθρώπους γραφικούς, μιζαδόρους, ανθρώπους που εναντιώθηκαν σε κάθε αγώνα για το ελεύθερο, δημόσιο και κοινωνικό. Ενοχλούν κυβερνήσεις, που στήνουν φράχτες, αφήνουν το ΝΑΤΟ και την FRONTEX να αλωνίζουν στο Αιγαίο, κλείνουν καταλήψεις στέγης και διώκουν αλληλέγγυους και μετανάστες. Οι εξουσιαστές δεν χάνουν την ευκαιρία να στοχοποιήσουν με κάθε μέσο οποιονδήποτε σηκώνει κεφάλι, δίνοντας το θάρρος σε παρακρατικούς να δράσουν. Το κράτος και τα σκυλιά του μας δείχνουν τα δόντια τους.

Εμείς λοιπόν, καλούμαστε να εναντιωθούμε στις απειλές τους και να υπερασπιστούμε τον ελεύθερο δημόσιο χώρο αμφισβητώντας το κράτος και τους μηχανισμούς του. Καλούμε την κοινωνία να έρθει η ίδια σε επαφή με τον «κόσμο» των Εξαρχείων και να απορρίψει κάθε δημαγωγική και ψηφοθηρική προπαγάνδα.

ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ 

ΑΓΩΝΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΟΣ

ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ 

(ανοιχτή συνέλευση κάθε Πέμπτη στις 19:00 στον ΕΚΧ Αλιμούρα, Γιοσέφ Ελιγιά 20)

Διαβάστε περισσότερα

Πρέπει ή όχι να βοηθάω το παιδί με τα μαθήματα του σχολείου

Από τη μία σκέφτεσαι ότι πρέπει να μάθει να διαβάζει μόνο του -δεν είναι δυνατόν κάθε μέρα να κάνεις αυτή τη δουλειά, από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ.
 

  Από την άλλη, είτε βλέπεις την απελπισία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του (γιατί πράγματι, ήδη από την Α΄ Δημοτικού τα μαθήματα στο σπίτι είναι πάρα πολλά) είτε βλέπεις ότι αν δεν κάτσεις και εσύ από δίπλα, δεν πρόκειται ποτέ να συγκεντρωθεί και να τελειώσει.
Τη μία έσπασε η μύτη και πρέπει να ξύσει το μολύβι, την άλλη θέλει να πάρει την άλλη γόμα, με τα minions, γιατί σβήνει καλύτερα, μετά το μολύβι χρειάζεται ξανά ξύσιμο… Πόση υπομονή να κάνει πια ένας γονιός; Και κατά πόσο πρέπει τελικά να εμπλέκεται με τα μαθήματα του σχολείου;

Μιλώντας με δασκάλους και εκπαιδευτικούς, η γενική άποψη που ισχύει είναι ότι τουλάχιστον στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού οι γονείς θα πρέπει να είναι δίπλα στο παιδί όταν έρχεται η ώρα του διαβάσματος, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να κάνουν τις ασκήσεις του. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει, λοιπόν, ο γονιός είναι να έχει ρόλο υποστηρικτικό:
-Να δημιουργήσει για το παιδί το κατάλληλο και ευχάριστο περιβάλλον, ώστε να μπορεί να διαβάσει συγκεντρωμένο και με κάποιον βασικό εξοπλισμό (μολύβια, γόμες, χάρακες κ.λ.π.).
-Να κλείνει τηλεοράσεις και υπολογιστές την ώρα του διαβάσματος, ώστε να μην αποσπάται η προσοχή του παιδιού.
-Αν υπάρχουν δύο ή τρία παιδιά στο σπίτι που πρέπει ταυτόχρονα να διαβάσουν, είναι χρήσιμο να έχει το καθένα τον δικό του χώρο, ώστε να μην ενοχλεί το ένα το άλλο.
-Να φτιάξει μαζί με το παιδί ένα πρόγραμμα, π.χ. ότι το διάβασμα θα γίνεται αμέσως μετά το μεσημεριανό φαγητό ή ότι το παιδί θα ξεκουράζεται για λίγη ώρα αφού επιστρέψει και θα διαβάζει μετά. Στη συνέχεια, καλό είναι να γίνει ένα πρόγραμμα ως προς την σειρά των μαθημάτων που θα διαβάζει, π.χ. πρώτα ασκήσεις μαθηματικών, μετά γραμματική, μετά χειροτεχνίες και στο τέλος ανάγνωση.
-Να αποτελεί «πηγή» για το παιδί. Είναι βέβαιο, ειδικά για τα πιο μικρά παιδιά, ότι πολύ συχνά θα έχουν απορίες σχετικά με κάποια μαθήματα. Και είναι εξίσου βέβαιο ότι θα έρθει η στιγμή που ούτε εσείς δεν θα μπορείτε να απαντήσετε σε αυτές. Στην περίπτωση αυτή, καλό είναι να δώσετε λίγο χρόνο στο παιδί να λύσει μόνο του το πρόβλημα, μπαίνοντας στην διαδικασία να σκεφτεί και να αποφασίσει. Όμως, αν πραγματικά δυσκολεύεται είναι σημαντικό να είστε εκεί γι’αυτό, ώστε να μη νιώθει παραμελημένο. Έτσι, μπορείτε να το βοηθήσετε σε μία-δύο ασκήσεις, όμως -αφού του δείξετε τον τρόπο- στη συνέχεια αφήστε το να προσπαθήσει μόνο του.
-Να εξηγήσει στο παιδί «γιατί» πρέπει να κάνει τα μαθήματά του. Τα περισσότερα παιδιά αντιμετωπίζουν τα μαθήματα στο σπίτι ως μια τρομακτική αγγαρεία, την οποία θέλουν με κάθε τρόπο να αποφύγουν. Ο λόγος είναι ότι πιθανότατα κανείς δεν τους έχει εξηγήσει γιατί η διαδικασία αυτή είναι σημαντική. Το «για να γίνεις καλός μαθητής» και «να πάρεις καλούς βαθμούς» λίγο απασχολεί ένα παιδί 6-7 χρονών (μεταξύ μας, λίγο θα έπρεπε να απασχολεί και τους γονείς). Ο γονιός, αντίθετα, θα πρέπει να εξηγήσει στο παιδί ότι μόνο μέσω του διαβάσματος θα μάθει πράγματα σπουδαία για τον κόσμο που ζει, ότι με αυτά που θα μάθει η ζωή του θα γίνει πιο ενδιαφέρουσα και πιο εύκολη. Δώστε παραδείγματα, λοιπόν, στο παιδί σας στο «γιατί» είναι σημαντικό να ξέρει μαθηματικά και γραφή και ανάγνωση και -στη συνέχεια- φυσική και γεωγραφία και αγγλικά.
-Να κουβεντιάσει με τον δάσκαλο για το τι ακριβώς θα πρέπει να κάνει στο σπίτι με το παιδί. Το πιθανότερο είναι ότι ο δάσκαλος του παιδιού θα σας δώσει κάποιες κατευθύνσεις ως προς το πόσο πρέπει να βοηθάτε το παιδί με τα μαθήματα.
-Να έχει ρόλο «ελεγκτικό». Τον πρώτο καιρό θα πρέπει αφενός να ελέγχει τι μαθήματα έχει το παιδί για την επόμενη μέρα, αφετέρου να τσεκάρει ότι έχει βάλει τα σωστά βιβλία στη σάκα του. Στη συνέχεια, είναι σημαντικό να ενημερώνεται για τις επιδόσεις του παιδιού στα τεστ, ώστε να γνωρίζει τις αδυναμίες του. Τέλος, να μην αμελεί να πηγαίνει στις σχολικές συναντήσεις, όπου θα έχει καλύτερη εικόνα για την πορεία του παιδιού.

Η σωστή ισορροπία
Στο δια ταύτα, η έμφαση πρέπει να δοθεί στο ότι ο γονιός μπορεί να βοηθά το παιδί να κάνει μόνο του τα μαθήματά του, αλλά όχι να τα κάνει αυτός για εκείνο. Μπορεί, βέβαια, ειδικά τον πρώτο καιρό, να τσεκάρει αν το παιδί τελείωσε με όλα τα μαθήματα της επόμενης ημέρας και αν τα έκανε σωστά, χωρίς όμως να του δώσει εκείνος έτοιμες τις λύσεις.

Το κατά πόσο το παιδί θα επιδείξει το ενδιαφέρον που απαιτείται για να ασχοληθεί με τα μαθήματά του είναι σε μεγάλο βαθμό στο χέρι του δασκάλου. Εκείνος είναι που πρέπει να δώσει στο παιδί τα σωστά κίνητρα και την πιο αποτελεσματική μέθοδο, ώστε να ξέρει τι ακριβώς πρέπει να κάνει στο σπίτι. Όταν το παιδί συνειδητοποιήσει ότι το διάβασμα έχει πραγματική αξία και ότι το να κάνει τα μαθήματά του είναι δική του απόφαση και ευθύνη, τότε τα πράγματα θα γίνουν για όλους πιο εύκολα και το ίδιο θα οδηγηθεί σε μεγαλύτερη ακαδημαϊκή επιτυχία.

Και το κατά πόσο, τελικά, ο γονιός θα βοηθήσει έχει σε μεγάλο βαθμό να κάνει με την ηλικία του παιδιού, όμως αυτό που πρέπει να θυμάστε πάντα είναι ότι δεν έχετε όλες τις λύσεις και τις απαντήσεις για το παιδί σας και ότι δεν υπάρχει καμία επιστημονική έρευνα ή οδηγία που να λέει ότι τα παιδιά που κάνουν τα μαθήματά τους πάντα μαζί με τους γονείς, γίνονται τελικά καλύτεροι μαθητές ή προοδεύουν πάντα στην ακαδημαϊκή τους πορεία. Η βοήθεια, δηλαδή, του γονιού δεν οδηγεί πάντα σε καλύτερους βαθμούς. Ο στόχος του γονιού θα πρέπει να είναι να «δημιουργήσει» έναν ανεξάρτητο μαθητή που θα αγαπά δια βίου τη γνώση και τη μάθηση.
ΠΗΓΗ: www.mama365.gr

Διαβάστε περισσότερα

Σεξισμός: Η αιτία που 3 στα 4 κορίτσια αναφέρουν χαμηλή αυτοεκτίμηση

Ένας αυξανόμενος αριθμός κοριτσιών και νεαρών γυναικών αντιμετωπίζει προβλήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης, με τα τρία τέταρτα εξ αυτών (ηλικίας από 11­ 21 ετών) να αναφέρουν πως ο σεξισμός έχει αντίκτυπο στις περισσότερες πτυχές της ζωής τους, σύμφωνα με έκθεση του Βρετανικού φιλανθρωπικού ιδρύματος Girlguiding. Η συγκεκριμένη έρευνα υποδεικνύει ότι οι έμφυλες ανισότητες είναι ευρέως διαδεδομένες και ότι μεγάλος αριθμός κοριτσιών βιώνει σε υψηλά επίπεδα τον σεξισμό, επί καθημερινής βάσης, όπως και διακρίσεις στο σχολείο, στο δρόμο και στις αλληλεπιδράσεις τους τόσο στο διαδίκτυο όσο και στα μέσα ενημέρωσης.

Σε μια εποχή όπου οι φόβοι για πρόωρη σεξουαλικοποίησηκαι αντικειμενοποίηση των παιδιών είναι διαδεδομένοι, η  έκθεση διαπίστωσε ότι το 87% των κοριτσιών και νεαρών γυναικών (από 11 ­21 ετών) πιστεύει ότι οι γυναίκες κρίνονται περισσότερο για την εμφάνιση τους παρά για τις ικανότητες τους και ότι το ένα τρίτο αυτών (από 7 ­11 ετών) είναι δυσαρεστημένες με την εμφάνιση τους. Σχεδόν 1.300 κορίτσια ηλικίας από 7 έως 21 ετών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δεν σχετίζονται με το φιλανθρωπικό ίδρυμα Girlguiding, έλαβαν μέρος στην έρευνα, με την πλειοψηφία των συνεντεύξεων να πραγματοποιούνται διαδικτυακά κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες, καθώς και μέσω προσωπικών συνεντεύξεων.

Συνάμα, πραγματοποιήθηκαν επιπλέον συνεντεύξεις με κοπέλες που απέχουν από την εκπαίδευση, την απασχόληση ή την κατάρτιση, εξασφαλίζοντας πως και αυτή, η ενδεχομένως περιθωριοποιημένη ομάδα γυναικών, εκπροσωπήθηκε πλήρως. 7 στα 10 κορίτσια άνω των 13 ετών, αναφέρθηκαν σε εμπειρίες σεξουαλικής παρενόχλησης στο σχολείο ή το κολέγιο, συμπεριλαμβάνοντας σεξουαλικά ανέκδοτα ή χλευασμούς (51%) και αγγίγματα (28%), και περισσότερα από τα μισά (54%) των ηλικιών από 11 έως 21 ετών, ανέφεραν πως είχαν κάποια παρόμοια αρνητική εμπειρία στο διαδίκτυο. Για μεγάλα κορίτσια, ηλικίας 16 έως 21 ετών, οι αρνητικές εμπειρίες περιλαμβάνουν σεξιστικά σχόλια (26%) και απειλές (25%), είτε με στόχο τις ίδιες είτε το γυναικείο φύλο γενικότερα. Πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός, όπως διαπίστωσε η έρευνα, ότι οι νεαρές γυναίκες λαμβάνουν πολύ μικρή υποστήριξη ως προς αυτά τα προβλήματα.

Περισσότερο από το ήμισυ (53%) από όλα τα κορίτσια που ερωτήθηκαν, πιστεύουν πως η ευθύνη για την σεξουαλική τους ασφάλεια τοποθετείται στις ίδιες και περισσότερο από το ένα τρίτο (38%), μεταξύ 16­21 ετών, ανέφερε πως η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση είναι ανεπαρκής.

Παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία (84%) του συνόλου των κοριτσιών που ερωτήθηκαν αισθάνονται ευτυχείς τις περισσότερες φορές, το ποσοστό αυτό είναι κατώτερο των προηγούμενων ετών, ιδίως στην μεγαλύτερη ηλικιακά Ενώ πάνω από τα τρία τέταρτα των ερωτηθέντων ανέφεραν πως οι φίλοι και η οικογενειακή υποστήριξη είναι οι σημαντικότεροι παράγοντες που απαιτούνται για μια ευτυχισμένη ζωή, αναφέρθηκαν επίσης στις αρνητικές επιδράσεις των μέσων μαζικής ενημέρωσης, λόγω της ολοένα αυξανόμενης εμμονής τους με το «σώμα» της γυναίκας, καθώς και λόγω της έλλειψης σωστών γυναικείων προτύπων. 63% των νέων κοριτσιών ηλικίας 11 ­21 ετών, δήλωσαν πως περισσότερες γυναίκες σε ηγετικές θέσεις θα δημιουργούσαν ένα καλύτερο περιβάλλον για τις γυναίκες.

Παρόλα αυτά, πάνω από το μισό (55%) των κοριτσιών φιλοδοξούν μια ηγετική θέση στην δουλειά που θα επιλέξουν και επιθυμούν να διατηρήσουν τη καριέρα τους αφού αποκτήσουν παιδιά (70%).

 independent.co.uk

socialpolicy.gr

Διαβάστε περισσότερα

Milo Manara και η ερωτική ιστορία της ανθρωπότητας

71 χρόνια ερωτισμός

Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1945, γεννιέται στην πόλη Luson του Νότιου Τιρόλου ο Μίλο (Maurilio) Μανάρα, ένας από τους κορυφαίους σκιτσογράφους στον κόσμο.
Παγκόσμια φημισμένος ιδιαίτερα για τον ερωτισμό των έργων του, αφού σπουδάζει αρχιτεκτονική και ζωγραφική, ξεκινάει να ασχολείται με το ερωτικό κόμικς το 1969.  Γρήγορα ξεχωρίζει για το ρεαλιστικό του σχέδιο και για τις αισθησιακές γυναίκες των ιστοριών του. Στα περισσότερα έργα του κάνει ο ίδιος και το σενάριο και το σχέδιο, έχει συνεργαστεί όμως και με άλλους συγγραφείς όπως ο Ούγκο Πρατ, ο θρυλικός δημιουργός του λιγομίλητου καπετάνιου Κόρτο Μαλτέζε.
Σε μια από τις κορυφαίες του δουλειές, ο Μανάρα, παρουσιάζει την ιστορία της ανθρωπότητας ανά τους αιώνες μέσα από το αισθησιακό του πρίσμα που καθορίζει ολόκληρο το έργο του.
Σύμφωνα με τον καλλιτέχνη όλα γίνονται για το σεξ και την εξουσία με χρήση βίας, όπλων και αθέμιτων μέσων. Κυριαρχεί η επιθυμία της κατάκτησης σε κάθε επίπεδο και σε αυτό μετέχουν όλοι.
«Σεξ, πόλεμος για να κερδίσουν σεξ, περισσότεροι πόλεμοι για να κερδίσουν πλούτη, ώστε να έχουν περισσότερο σεξ» λέει ο Milo Manara και αποτυπώνει τη «θεωρία» του στα ερωτικά του σκίτσα.

Διαβάστε περισσότερα

Περί Τεμένους, Θρησκευτικών Ελευθεριών και Φιλελευθερισμού

 Γρηγόρης Σουλτάνης

Παρά το γεγονός ότι το Ιερό Μουσουλμανικό Δίκαιο (Σαρία) αποτελεί τμήμα της ελληνικής έννομης τάξης και η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία έχει ισχύ- στη Τουρκία έχει καταργηθεί από το 1926- και τα τζαμιά αφθονούν στις περιοχές της μουσουλμανικής μειονότητας, η ψήφιση της διάταξης για την ανέγερση τεμένους στην περιοχή του Ελαιώνα χαρακτηρίστηκε ως «Δικαίωση του αγώνα προάσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των θρησκευτικών ελευθεριών».

Ως εκ τούτου, η κοινή γνώμη έμεινε με την εντύπωση ότι οι έλληνες μουσουλμάνοι δεν έχαιραν θρησκευτικών δικαιωμάτων όπως οι υπόλοιποι πολίτες και αφετέρου, δόθηκε το μήνυμα στην παγκόσμια κοινότητα, ότι, η Ελλάδα, επιτέλους, από ένα μη-ανεκτικό καθεστώς αποφάσισε να εκσυγχρονιστεί.
Η ανέγερση του τεμένους, εν προκειμένω, προσέλαβε συμβολική σημασία: έγινε σύμβολο της φιλελευθεροποίησης της ελληνικής κοινωνίας και της ήττας του μη-ανεκτικού καθεστώτος!
Παρακάμπτοντας το γεγονός ότι τέμενος και τζαμί δεν ταυτίζονται-το πρώτο αναφέρεται σε κάτι ανάλογο με μια μητρόπολη ή ένα θρησκευτικό κέντρο με ποικίλες δραστηριότητες, ενώ το δεύτερο σε έναν ευκτήριο οίκο-τα αντικειμενικά μεγέθη έχουν ως εξής: στην Αττική, ζουν περίπου 32.000 μουσουλμάνοι και έως πρόσφατα, έχουν νομιμοποιηθεί τρείς λατρευτικοί χώροι, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι δεν υφίσταται αναγνωρισμένη μουσουλμανική μειονότητα και καμιά διεθνή συνθήκη δεν επιβάλλει ανέγερση τεμένους.
Αφετέρου, αν κανείς προβάλλει το φιλελεύθερο δικαίωμα στη θρησκευτική ελευθερία και ειδικά την ελευθερία της λατρείας, γιατί άραγε η ελληνική πολιτεία να επιδεικνύει τέτοια επιλεκτική αντιμετώπιση στο σουνιτικό Ισλάμ; -γιατί, προφανώς, το τέμενος θα είναι σουνιτικό.
Υπάρχουν πλείστοι έλληνες πιστοί στο δωδεκαθεϊσμό, στο Βουδισμό, στο ζενισμό, στον Γιαρσανισμό, στο Μπαχαϊσμό κτλ. κτλ., ώστε, θα ήταν πιο συνεπές με τις φιλελεύθερες αρχές να ανεγερθεί, αντί ενός τεμένους, ένα πλήθος ναών που να καλύπτει τις λατρευτικές ανάγκες του πλήθους των ετερόδοξων ελλήνων ή μη.
Συμπερασματικά, η Ελλάδα έχει αποδειχθεί υπερβολικά γενναιόδωρη έναντι του Ισλάμ, σε βαθμό που παραβλέπει την αντισυνταγματική καταπάτηση των δικαιωμάτων γυναικών και παιδιών στη μουσουλμανική μειονότητα, λόγω της εφαρμογής της Σαρία.
Προς τι λοιπόν οι πανηγυρισμοί περί δικαίωσης του φιλελεύθερου αγώνα για τα δικαιώματα;
Προφανώς οι φωνασκούντες φιλελεύθεροι ευαισθητοποιούνται περισσότερο με την ανέξοδη παροχή δικαιωμάτων παρά με την καταπάτησή τους και ιδιαίτερα όταν αυτή αφορά γυναίκες και παιδιά.
Θα ήταν χρήσιμο, για τους εκ του ασφαλούς υπέρμαχους των δικαιωμάτων, να ενημερωθούν από τις μουσουλμάνες ακτιβίστριες, Ayaan Hirsi Ali και Malala Yousafzai σχετικά με το τι σημαίνει καταπάτηση δικαιωμάτων.
Η ανέγερση τεμένους, είναι επακόλουθο μιας πολιτικής επιλογής που ξεκίνησε για λόγους επαναπροσέγγισης μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, αλλά και ως συμβολική ενέργεια γεωπολιτικής σημασίας. Εντούτοις, η στιγμή που το ζήτημα επανήλθε στο προσκήνιο με τη ψήφιση της σχετικής διάταξης στη βουλή, γεννά πολλά ερωτήματα.
Καθότι, η ένταση των μεταναστευτικών ροών θα γίνεται ακόμη μεγαλύτερη με το χρόνο, παράλληλα με τα γεωπολιτικά οφέλη όσων τις χρησιμοποιούν, η παρουσία ενός τεμένους θα λειτουργήσει ως μαγνήτης γι αυτές τις ροές, αλλά και προτρεπτικά για την μόνιμη παραμονή των μεταναστών που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα.
Επιπλέον, καθώς οι προθέσεις των ευρωκρατών είναι να καταστήσουν την Ελλάδα, ως χώρα-αποθήκη μη ειδικευμένου εφεδρικού εργατικού δυναμικού, η ανέγερση τεμένους, λειτουργεί ως ένδειξη αποδοχής του συγκεκριμένου ευρωσχεδίου.
Παράλληλα, καθότι η ριζοσπαστικοποίηση του σουνιτικού Ισλάμ έχει μπει σε μια φάση κλιμάκωσης, μέσω ποικίλων οργανώσεων που χρηματοδοτούνται από κέντρα εξουσίας που προσβλέπουν σε γεωπολιτικά και γεωοικονομικά κέρδη, ένα τέμενος θα επιτρέψει τη νομιμοφανή παρουσία των ριζοσπαστικών δικτύων στην Ελλάδα.
Δεδομένου ότι η διαφαινόμενη πρόθεση των κρατούντων είναι η νομιμοποίηση των μεταναστών στη χώρα, πέραν της δημογραφικής αλλοίωσης που θα επέλθει λόγω της υπογεννητικότητας, της μετανάστευσης και της μείωσης του προσδόκιμου ζωής, ως επακόλουθων της νεοφιλελεύθερης βίας, η παρουσία μουσουλμανικών θυλάκων σε όλη την επικράτεια, θα έχει ως αποτέλεσμα την εκ των πραγμάτων επέκταση της Σαρία πέραν της Θράκης.
Αυτό θα σήμαινε μια de facto ισλαμοποίηση της χώρας, με απρόβλεπτες συνέπειες, δεδομένης της γενικότερης πολιτικής, γεωπολιτικής και οικονομικής αστάθειας.
Μια τέτοια εξέλιξη, θα δημιουργούσε το φαινόμενο-που δεν συναντάται ούτε καν στη Τουρκία-της ακύρωσης του κράτους Δικαίου και των συνταγματικών εγγυήσεων των ατομικών ελευθεριών, για ένα πλήθος πολιτών, αφού ο ιεροδίκης (Qadi) θα δικάζει με βάση το «σύνταγμα» του Κορανίου και του δικαίου που πηγάζει από αυτό, τη Σαρία.
Αναμφίβολα, ο μεταναστευτικός εποικισμός της χώρας δε συντελείται μόνο στο πλαίσιο της εισαγωγής φτηνού εργατικού δυναμικού για την ευρωπαϊκή βιομηχανία, αλλά, και για το νεοφιλελεύθερο έλεγχο του πληθυσμού. Η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού και η δημογραφική αλλοίωση αποτελούν αναγκαίες προϋποθέσεις για την διάλυση των συλλογικοτήτων που, εν δυνάμει, αποτελούν απειλή για την πραγμάτωση της νεοφιλελεύθερης ουτοπίας.
Εντούτοις, η μακιαβελική επίκληση των θρησκευτικών ελευθεριών ή αλλιώς, η εκμετάλλευση του μουσουλμανικού στοιχείου για καπιταλιστικούς σκοπούς, πρόκειται να έχει απρόβλεπτες συνέπειες.
Πράγματι, η ιδεολογία των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ενώ είναι αποτελεσματική για τον κοινωνικό έλεγχο στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών- και για τη δαιμονοποίηση καθεστώτων, μη αρεστών στη φιλελεύθερη αυτοκρατορία- μπορεί να καταστεί ένα αυτοκτονικό εργαλείο όταν το πεδίο εφαρμογής της είναι διαφορετικό από το δυτικό αξιακό πλαίσιο.
Στη προκειμένη περίπτωση, η επίκληση των θρησκευτικών ελευθεριών ανοίγει την κερκόπορτα της ανατροπής του ίδιου του φιλελευθερισμού που αξιώνει να λειτουργεί, όχι μόνο ως μετα-ιδεολογία αλλά και ως μετα-θρησκεία.
Οι φιλελεύθεροι ευελπιστούν ότι η ορθολογικότητα που χαρακτηρίζει το φιλελευθερισμό θα υπερισχύσει του Ισλάμ, ότι ο δυτικός διαχωρισμός της ιδιωτικής από τη δημόσια σφαίρα θα διαποτίσει τον τρόπο αντίληψης των μουσουλμάνων που τελικά θα ενσωματωθούν στη δυτική κοινωνία.
Εντούτοις, για το Ισλάμ, η δημόσια και η ιδιωτική σφαίρα, η θρησκεία, η πολιτική, το δίκαιο, η οικονομία και η κοινωνία δεν επιδέχονται κανένα διαχωρισμό. Η πολιτική δράση ισοδυναμεί με την θρησκευτική και ως εκ τούτου δεν είναι μόνο μια υποχρέωση του πιστού αλλά ταυτόχρονα και οδός σωτηρίας.
Η επεκτατική, όσο και η μη-ανεκτική φύση του Ισλάμ, δεν σχετίζεται λοιπόν με κάποιου είδους παρέκκλιση, αλλά είναι απόρροια του ισλαμικού πολιτισμικού κώδικα.
Οι φιλελεύθεροι, προβάλλοντας την επηρμένη εικόνα τους για τον κόσμο, αδυνατούν να κατανοήσουν ότι ο εαυτός, στο Ισλάμ, βρίσκεται σε διάσταση με τον δυτικό εαυτό. Ο ισλαμικός εαυτός ανήκει στην Umma, δεν περιορίζεται στην έννοια της ατομικότητας. Γι αυτό και οι φιλελεύθερες αξίες που εδράζονται στην έννοα του ατόμου είναι κενές περιεχομένου στο ισλαμικό πλαίσιο.
Για τον ισλαμικό τρόπο σκέψης, τα δυτικά επιτεύγματα της Δημοκρατίας, του κράτους Δικαίου και των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων συνιστούν κραυγαλέα ύβρη και προϊόντα ειδωλολατρίας, και η αντικατάστασή τους από τη Σαρία είναι ζήτημα χρόνου.
Αναμφισβήτητα, η πολιτισμική αγραμματοσύνη, αφενός εμποδίζει τη κατανόηση του Ισλαμικού κόσμου και αφετέρου, η απληστία για κέρδος και κυριαρχία προκαλεί την τύφλωση στο προφανές: όταν υποτιμάς και εκμεταλλεύεσαι το γείτονά σου, τη δεδομένη στιγμή, θα σε εκδικηθεί.
Εκ των πραγμάτων, αν δεν υπάρξει πολιτισμική πολιτική, το Ισλάμ θα προκαλέσει, όχι μόνο τη χρεοκοπία του φιλελευθερισμού, αλλά πολύ πιθανό και το τέλος της Δύσης.

Διαβάστε περισσότερα

Η κλοπή του χρυσού

 

Της Σερένας Νομικού

‘Όλοι γνωρίζουμε πως ανέκαθεν τα αποθέματα χρυσού «μετακινούνταν» από τις χώρες με εμπορικά ελλείμματα, άρα με ζημίες, προς τις χώρες με εμπορικά πλεονάσματα και επομένως με κέρδη. Αυτός ήταν άλλωστε ένας από τους βασικούς λόγους, για τους οποίους η Αμερική εγκατέλειψε τον κανόνα του χρυσού το 1971, θέλοντας μεταξύ άλλων να αποφύγει την πλήρη απώλεια των αποθεμάτων της.

 

Επίσης γνωρίζουμε πως τα αποθέματα χρυσού πολλών δυτικών χωρών διαφυλάσσονται στα θησαυροφυλάκια κυρίως της Fed και δευτερευόντως της Τράπεζας της Αγγλίας. Ίσως είναι σωστό να σημειώσω εδώ πως η Μ. Βρετανία σχεδιάζει την κατασκευή ενός τείχους στο λιμάνι του Calais για να εμποδίσει την εισροή μεταναστών από τη Γαλλία, στα hot spot της οποίας η κατάσταση έχει γίνει αφόρητη (πηγή).

Συνεχίζοντας στο θέμα, μόλις στα τέλη του προηγουμένου χρόνου έγινε γνωστό στο ευρύ κοινό της Γερμανίας πως τα αποθέματα χρυσού της κεντρικής της τράπεζας, καθώς επίσης οι απαιτήσεις της σε χρυσό βρίσκονταν κατά ένα μεγάλο μέρος τους στο εξωτερικό. Τα περισσότερα από αυτά στις ΗΠΑ, χωρίς όμως να έχει γίνει ποτέ έλεγχος από τους Γερμανούς για να αποδειχθεί πως πράγματι υπάρχουν.

Ανεξάρτητα όμως από αυτό, η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας ανακοίνωσε κάποια στιγμή πως τα αποθέματα χρυσού που βρίσκονταν στη Γαλλία και στην Αμερική θα επιστραφούν στη χώρα, κάτι που ζητούν πλέον πολλά άλλα κράτη, όπως η Αυστρία. Εν τούτοις, εάν πιστέψει κανείς τις δηλώσεις του διαχειριστή ενός κερδοσκοπικού κεφαλαίου (W. Kaye), «η Γερμανία δεν πρόκειται να δει ποτέ το χρυσό της».

Σύμφωνα με τον ίδιο (πηγή), η Fed δάνειζε πολλούς τόνους χρυσού σε μεγάλες τράπεζες, όπως η Goldman Sachs και η JP Morgan, για να χειραγωγεί την τιμή του (ανάλυση). Έμμεσος στόχος της είναι να μην υποτιμηθεί το δολάριο που δεν έχει κανένα απολύτως αντίκρισμα, ενώ τυπώνεται αφειδώς από το 1971 και μετά.

Ο κ. Kaye, ο οποίος έχει εργαστεί στο παρελθόν για τη Goldman Sachs, ισχυρίσθηκε πως οι μεγάλες τράπεζες πουλούσαν στις διεθνείς αγορές, όπως στο Χονγκ Κονγκ, τόσο το χρυσό που ανήκε στη Fed, όσο και αυτόν που είναι στην ιδιοκτησία της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας και όχι μόνο. Ως εκ τούτου, η Γερμανία δεν πρόκειται να δει ποτέ το χρυσό της, επειδή δεν βρίσκεται πλέον στους λογαριασμούς της Fed, αλλά σε αυτούς επενδυτών ή κρατών στην Ασία και αλλού.

Ο ίδιος ανέφερε πως οι μπάρες του χρυσού στο Χονγκ Κονγκ, για παράδειγμα, λειώνονται (τήκονται), οπότε δεν μπορεί πλέον κανένας να αναγνωρίσει την προέλευση τους. Συμπέρανε επίσης πως ο χρυσός που οι Αμερικανοί νομίζουν πως τους ανήκει και βρίσκεται στη Fed, έχει εξαφανιστεί. Κατ’ αναλογία πως ο χρυσός που έχει ειπωθεί ότι θα επιστραφεί στη Γερμανία μετά από επτά χρόνια, δεν υπάρχει καν.

Βρίσκεται ουσιαστικά στα θησαυροφυλάκια της κεντρικής τράπεζας της Κίνας, της Ρωσίας, καθώς επίσης όλων εκείνων των χωρών που έχουν εμπορικά πλεονάσματα, με εξαίρεση τους υποτελείς των ΗΠΑ, όπως είναι η Γερμανία. Οι εισαγωγές χρυσού της Κίνας από το Χονγκ Κονγκ (διάγραμμα), στο οποίο καταλήγει ο χρυσός μεταξύ άλλων μέσω της Ελβετίας, τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς του κ. Kaye.

Ερμηνεία διαγράμματος: Εισαγωγές χρυσού της Κίνας από το Χονγκ Κονγκ

Ειδικότερα, από τα τέλη του 2011 έως πρόσφατα η Κίνα εισήγαγε επίσημα από το Χονγκ Κονγκ 2.000 τόνους χρυσού, ενώ σύμφωνα με ανεπίσημες πηγές τα αποθέματα της σε φυσικό χρυσό υπερβαίνουν κατά πολύ τους 4.000 τόνους. Πολλοί υποθέτουν πάντως πως η Κίνα σχεδιάζει να συνδέσει το νόμισμα της με το χρυσό, όπως επίσης η Ρωσία (άρθρο), για να αποφύγει το δυτικό σύστημα του χρέους (ανάλυση).

Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε το δολάριο θα υποτιμηθεί σε χρόνο μηδέν, η τιμή του χρυσού θα εκτοξευθεί στα ύψη (πολύ πάνω από τα 5.000 $ την ουγγιά), ενώ η Αμερική είτε θα καταρρεύσει οικονομικά μαζί με το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, είτε θα δρομολογήσει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.

Κλείνοντας, είναι λογικό να υποθέσει κανείς πως ούτε ο χρυσός της Ελλάδας βρίσκεται στα θησαυροφυλάκια της κεντρικής της τράπεζας, το αργότερο μετά την εισβολή του ΔΝΤ στη χώρα. Μπορεί να κάνω λάθος βέβαια, αλλά καλό θα ήταν να αναζητηθεί από τους Έλληνες, για να γνωρίζουν τουλάχιστον τι τους ανήκει πραγματικά (αν και δεν πρόκειται τελικά να τους μείνει τίποτα, κρίνοντας από τις οικονομικές εξελίξεις).

 

Πηγή:http://www.analyst.gr/2016/09/08/i-klopi-tou-xrisou/

Διαβάστε περισσότερα

Αλιέντε: «Αυτά είναι τα τελευταία λόγια μου»

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

«Νίξον, Φρέι και Πινοτσέτ/ ως τώρα, ως τούτο τον πικρό/ μήνα Σεπτέμβρη του 1973,/ με τον Μπορνταμπέρι, τον Γκαρατσάτσου και τον Μπαντζέρ,/ ύαινες αχόρταγες, τρωκτικά,/ σιγοτρώνε τα λάβαρα,/ τα καταχτημένα με τόσο αίμα, με τόση φωτιά,/ στα τσιφλίκια ποδοπατημένα,/ διαβολικοί δραγουμιστές,/ σατράπες, μύριες φορές πουλημένοι,/ ξεπουλητάδες βαλτοί/ από τους λύκους της Νέας Υόρκης…/ πεινασμένες για δολάρια μηχανές,/ σημαδεμένοι από τα θύματα/ των λαών που θυσιάσατε,/ εκπορνευμένοι μικροπωλητές/ ψωμιού και αέρα αμερικάνικου,/ εγκληματικοί βούρκοι, συμμορίες/ από μαστρωπούς μπόσηδες/ δίχως άλλο νόμο απ’ τα βασανιστήρια/ και την πείνα που μαστιγώνει τους λαούς…»

(Πάμπλο Νερούδα – «Σατράπες»)

   Σήμερα συμπληρώνονται 43 χρόνια από την εκδήλωση ενός από τα πιο αιμοσταγή φασιστικά πραξικοπήματα στην Ιστορία. Το πραξικόπημα στη Χιλή στις 11 Σεπτέμβρη 1973. Ήταν η απαρχή της πολύχρονης υπαγωγής της χώρας σε ένα από τα στυγνότερα φασιστικά καθεστώτα που επέβαλαν μέσα στον 20ό αιώνα το κεφάλαιο και οι πολυεθνικές για τη διατήρηση της εξουσίας τους.
   Στις 11 Σεπτέμβρη 1973, με τη δολοφονία του εκλεγμένου Προέδρου Αλιέντε και την ανατροπή της κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας, οι Αμερικανοί εγκατέστησαν τοποτηρητή τους στη Χιλή το κτηνώδες ανδρείκελό τους, τον δικτάτορα Πινοσέτ.
   Από την ημέρα εκείνη και με την επικράτηση των χουντικών, ξεκινά ένα τρομακτικό πογκρόμ. Χιλιάδες κομμουνιστές, αριστεροί και δημοκράτες οδηγούνται στο Εθνικό Στάδιο του Σαντιάγκο, εκατοντάδες δολοφονούνται ύστερα από φρικτά βασανιστήρια.
   Για περίπου ένα μήνα, οι εργάτες καθαριότητας ανακαλύπτουν στους δρόμους του Σαντιάγκο πτώματα δολοφονημένων με ρυθμό 250 – 300 την ημέρα…

   Το πραξικόπημα στη Χιλή ήταν η αναγκαία προϋπόθεση για τη μετατροπή της χώρας σε ένα πεδίο εφαρμογής του πιο στυγνού νεοφιλελευθερισμού. Η χώρα χρησιμοποιήθηκε σε «πεδίο μελέτης» για τις «συνταγές» του Μίλτος Φρίντμαν και σε πειραματόζωο των «φαρμάκων» του ΔΝΤ.
   Προ χούντας, το 1973, η ανεργία στη Χιλή ήταν 4,3%. Πέφτοντας – υπό τα τανκς της χούντας – στην αγκαλιά του ΔΝΤ, τα αποτελέσματα (περιγράφονται αναλυτικά από τον Γιώργη Μέρμηγκα, «Ελευθεροτυπία», 21/5/2001) ήταν τα εξής: 

• Το 1983, έπειτα από 10 χρόνια «εκσυγχρονισμού» και αναδιοργάνωσης του χρέους, η ανεργία είχε φτάσει στο 22%, οι μισθοί είχαν μειωθεί 40%, το 40% των κατοίκων της χώρας ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας!
• Καταργήθηκαν οι ελάχιστοι μισθοί.
• Ιδιωτικοποιήθηκε ολόκληρο το σύστημα συνταξιοδότησης.
• Καταργήθηκαν όλοι οι φόροι περιουσίας καθώς και οι φόροι επί των κερδών.
• Μειώθηκε δραστικά, με απολύσεις, η απασχόληση στο Δημόσιο.
• Ιδιωτικοποιήθηκαν 219 κρατικές βιομηχανίες και 66 κρατικές τράπεζες που τις «άρπαξαν» αμέσως σε τιμές 40% χαμηλότερες της πραγματικής τους αξίας τα κερδοσκοπικά κυκλώματα των διεθνών Οίκων που είχαν στήσει ένα ξέφρενο πανηγύρι με το καθεστώς Πινοσέτ.
• Στη διετία 1982-83 το ΑΕΠ στη Χιλή μειώθηκε κατά 19%, οι βιομηχανίες έκλεισαν, οι συντάξεις δεν είχαν πια αξία και το νόμισμα κατρακύλησε.

Το 2005, ένα χρόνο πριν το θάνατό του, το Ανώτατο Δικαστήριο της Χιλής αθώωσε τον Πινοσέτ για τις μαζικές δολοφονίες και τα βασανιστήρια κατά τη 17χρονη χούντα του…

   Μετά την πτώση της χούντας, ήρθαν και δημόσια στο φως μέσα από επίσημα στοιχεία και έγγραφα όλα τα στοιχεία για την – υπό την καθοδήγηση του Κίσινγκερ – πρωταγωνιστική εμπλοκή των ΗΠΑ στο έγκλημα. Στα στοιχεία αυτά στηρίχτηκε το Ανώτατο Δικαστήριο της Χιλής, για να ζητήσει πριν από μερικά χρόνια την προσαγωγή του Κίσινγκερ ως κυρίως υπευθύνου για το πραξικόπημα. Η προσαγωγή δεν έγινε ποτέ…
   Πέρσι, με αφορμή την 40^η επέτειο του πραξικοπήματος, στο Σαντιάγκο χιλιάδες άνθρωποι ξεχύθηκαν στους δρόμους κρατώντας φωτογραφίες των θυμάτων του καθεστώτος του Πινοσέτ. Οι διαδηλωτές χτυπήθηκαν από τις δυνάμεις της αστυνομίας… Ανάμεσα στα άλλα ζητούσαν την τιμωρία των ενόχων αφού από το 1990, μετά την πτώση της χούντας, περίπου 1.300 υποθέσεις αγνοουμένων παραμένουν ανοιχτές, με τις αρχές να μη δίνουν κανένα στοιχείο…
   Ελάχιστος είναι ο αριθμός των εγκληματιών του φασιστικού καθεστώτος που τιμωρήθηκαν για τα εγκλήματά τους. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Ντιέγο Πορτάλες, συνολικά μόλις 76 στελέχη της δικτατορίας καταδικάσθηκαν για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και 67 εξ αυτών οδηγήθηκαν στη φυλακή. Ακόμα και σήμερα περίπου 350 μηνύσεις που αφορούν 700 στελέχη της δικτατορίας δεν έχουν λάβει καν το δρόμο προς την «ανεξάρτητη» Δικαιοσύνη…
   Ο επίσημος αριθμός νεκρών και εξαφανισθέντων ανέρχεται σε 3.065. Τα θύματα της 17χρονης δικτατορίας του Πινοσέτ στη Χιλή, οι φυλακισθέντες και οι βασανισθέντες, ξεπερνούν συνολικά τις 40.000, σύμφωνα με την εξεταστική επιτροπή που φτιάχτηκε γι’ αυτόν ειδικά το λόγο στο Σαντιάγκο. Το 2005, ένα χρόνο πριν το θάνατό του, το Ανώτατο Δικαστήριο της Χιλής αθώωσε τον Πινοσέτ για τις μαζικές δολοφονίες και βασανιστήρια των πολιτικών του αντιπάλων…

   Η 11η Σεπτέμβρη του 1973 στη Χιλή, ο τιμημένος και ηρωικός αγώνας του λαού της, η θυσία, η αυτοθυσία, ο σφαγιασμός των υπερασπιστών της δημοκρατίας και της κοινωνικής απελευθέρωσης από τον ιμπεριαλισμό και τις μαριονέτες του, αποτελεί διαρκή υπόμνηση ενός βασικού συμπεράσματος που όσες φορές «ξεχάστηκε», οι λαοί το πλήρωσαν ακριβά:
   Αν η επιλογή σου είναι να διαχειριστείς και όχι να ανατρέψεις, αν η επιλογή σου είναι να διατηρήσεις τις υπάρχουσες κρατικές δομές και όχι να τις διαλύσεις, να τις «τσακίσεις» κατά την ορολογία του Λένιν στο «Κράτος κι Επανάσταση», αν η επιλογή σου είναι η συνδιαλλαγή μαζί τους και όχι ο εκ βάθρων μετασχηματισμός τους, τότε – όσες καλές προθέσεις κι αν έχεις – αυτές οι κρατικές δομές, που φτιάχτηκαν για να εκμεταλλεύονται και όχι για να υπηρετούν το λαό, δεν θα μείνουν άπραγες. Θα στραφούν εναντίον των συμφερόντων του λαού. Και την εξουσία που συνεχίζουν να διατηρούν θα την στρέψουν με τον πιο βάρβαρο τρόπο πάνω στην κοινωνία.
   «(…) ιδίως η Κομμούνα – έγραφαν οι Μαρξ και Ένγκελς ήδη από το 1872 στον πρόλογο του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος» – απέδειξε ότι δεν μπορεί «η εργατική τάξη να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς»». Η Χιλή,ο λαός της και ο ίδιος ο ηρωικός Πρόεδρος Αλιέντε, που είδαν το στρατό του καπιταλιστικού κράτους υπό το ανδρείκελο των ΗΠΑ, τον Πινοσέτ, να ρημάζει τη δημοκρατία και να επιβάλλει τον τρόμο και το έγκλημα, πλήρωσαν με το αίμα τους την «αμέλεια» αυτής της βασικής διαπίστωσης.
   Παγκόσμιο και διαχρονικό σύμβολο λεβεντιάς, αυτοθυσίας και αξιοπρέπειας είναι τόσο οι εικόνες του θρυλικού Προέδρου Αλιέντε να υπερασπίζεται με το όπλο στο χέρι το προεδρικό μέγαρο της Χιλής από τους πραξικοπηματίες λίγο πριν τον τραγικό του θάνατο όσο και ο τελευταίος του λόγος προς το λαό της Χιλής που εκφωνήθηκε εν μέσω των βομβαρδισμών του γραφείου του.

O τελευταίος λόγος του Αλιέντε

   «Σίγουρα αυτή θα είναι η τελευταία ευκαιρία για μένα να απευθυνθώ σε εσάς. Η Πολεμική Αεροπορία έχει βομβαρδίσει τις κεραίες των Radio Portales και Radio Corporación. Οι λέξεις μου δεν έχουν πικρία αλλά απογοήτευση. Είθε να έρθει μια ηθική τιμωρία για εκείνους που έχουν προδώσει τον όρκο τους: Στρατιώτες της Χιλής, οι δικαιούχοι αρχιστράτηγοι, ο Ναύαρχος Μερίνο, ο οποίος έχει αυτοανακηρυχθεί ο ίδιος διοικητής του ναυτικού, και ο κ. Μεντόζα, ο οποίος επαίσχυντα μόλις χθες ορκίσθηκε πίστη και αφοσίωση στην κυβέρνηση, και ο οποίος έχει επίσης αυτοανακηρυχθεί αρχηγός της Carabineros [παραστρατιωτικής αστυνομίας].
    Λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα δεδομένα, το μόνο πράγμα που απομένει για μένα είναι να πω στους εργάτες: δεν πρόκειται να παραιτηθώ! Ευρισκόμενος σε μια ιστορική μετάβαση, θα πληρώσω την πίστη του λαού με τη ζωή μου. Και τους λέω ότι είμαι βέβαιος ότι οι σπόροι που έχουμε φυτέψει στην καλή συνείδηση των χιλιάδων και χιλιάδων Χιλιανών δεν θα μείνουν συρρικνωμένοι για πάντα.
   Έχουν δύναμη και θα είναι σε θέση να μας εξουσιάζουν, αλλά οι κοινωνικές διεργασίες δεν μπορεί να εμποδιστούν ούτε από το έγκλημα, ούτε από τη δύναμη.Η ιστορία είναι δική μας, και οι άνθρωποι κάνουν την ιστορία.
   Εργάτες της χώρας μου: Θέλω να σας ευχαριστήσω για την αφοσίωση που είχατε πάντα, την εμπιστοσύνη που εναποθέσατε σε έναν άνθρωπο που ήταν μόνο ένας διερμηνέας της μεγάλης λαχτάρας για τη δικαιοσύνη, ο οποίος έδωσε το λόγο του ότι θα σεβαστεί το Σύνταγμα και το νόμο και έκανε ακριβώς αυτό.
   Σε αυτή την καθοριστική στιγμή, την τελευταία στιγμή που μπορώ ακόμα να απευθύνομαι σε εσάς, σας εύχομαι να επωφεληθείτε από το μάθημα: το ξένο κεφάλαιο, ο ιμπεριαλισμός, σε συνδυασμό με την αντίδραση, δημιούργησαν το κλίμα στο οποίο οι Ένοπλες Δυνάμεις έσπασαν την παράδοσή τους, την παράδοση που διδάχθηκαν από το στρατηγό Schneider και επιβεβαίωσαν με τον διοικητή Araya, θύματα του ίδιου κοινωνικού τομέα που σήμερα ελπίζει, με την ξένη βοήθεια, να κατακτήσει εκ νέου τη δύναμη να συνεχίσουν να υπερασπίζονται τα κέρδη τους και τα προνόμιά τους.
   Απευθύνομαι σε εσάς, πάνω απ ‘όλα, τη σεμνή γυναίκα του τόπου μας, την Campesina που πίστεψε σε εμάς, τη μητέρα που γνώριζε την ανησυχία μας για τα παιδιά. Απευθύνομαι στους επαγγελματίες της Χιλής, τους πατριώτες επαγγελματίες που συνέχισαν να δουλεύουν εναντίον της στάσης που υποστηρίζεται από επαγγελματικά σωματεία, σωματεία ταξικά που υπερασπίζονται επίσης τα προνόμια της καπιταλιστικής κοινωνίας.
   Απευθύνομαι στη νεολαία, αυτή που τραγουδούσε και μας έδωσε τη χαρά της και το αγωνιστικό της πνεύμα. Απευθύνομαι στον άντρα της Χιλής, τον εργάτη, τον αγρότη, το διανοούμενο, εκείνον που πρόκειται να διωχθεί, γιατί στη χώρα μας ο φασισμός είναι ήδη παρών εδώ και πολλές ώρες – σε τρομοκρατικές επιθέσεις, σε ανατινάξεις γεφυρών, σε διακοπές σιδηροδρομικών γραμμών, σε καταστροφές αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου, ενόψει της σιωπής όσων είχαν την υποχρέωση να δράσουν. Ήταν υποχρεωμένοι. Η ιστορία θα τους κρίνει.
   Σίγουρα το Radio Magallanes θα σιγήσει, η ηρεμία και μεταλλικό όργανο της φωνής μου δεν θα σας φτάσει. Δεν πειράζει. Θα συνεχίσετε να την ακούτε. Θα είμαι πάντα δίπλα σας. Τουλάχιστον η μνήμη μου θα είναι αυτή ενός άνδρα αξιοπρεπή που στάθηκε πιστός στη χώρα του.
   Οι άνθρωποι πρέπει να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, αλλά δεν πρέπει να θυσιαστούν. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να αφεθούν να καταστραφούν ή να διατρηθούν από σφαίρες, αλλά ούτε και να ταπεινωθούν.
   Εργάτες της χώρας μου, έχω πίστη στη Χιλή και το πεπρωμένο της. Άλλοι άνδρες θα ξεπεράσουν αυτή τη σκοτεινή και πικρή στιγμή προδοσίας που προσπαθεί να επικρατήσει. Να πηγαίνετε προς τα εμπρός γνωρίζοντας ότι, αργά ή γρήγορα, οι μεγάλες λεωφόροι θα ανοίξουν και πάλι και οι ελεύθεροι άνθρωποι θα περπατούν μέσα από αυτές για να χτίσουν μια καλύτερη κοινωνία.
   Ζήτω η Χιλή! Ζήτω ο λαός! Ζήτω οι εργαζόμενοι!
   Αυτά είναι τα τελευταία λόγια μου, και είμαι βέβαιος ότι η θυσία μου δεν θα είναι μάταια, είμαι βέβαιος ότι, τουλάχιστον, θα είναι ένα μάθημα ηθικής που θα τιμωρήσει το κακούργημα, τη δειλία και την προδοσία.

   Σαντιάγο της Χιλής, 11 Σεπτεμβρίου 1973»

Διαβάστε περισσότερα

Τα παιδιά των Ελλήνων

του Γιάννη Λαζάρου 

Τι θα γίνουν τα παιδιά μας; Είναι μια ερώτηση που ακούς συχνότατα τον τελευταίο καιρό στην αποκαλούμενη ακόμη Ελλάδα. Είναι η ανησυχία των γονιών που θέλουν το καλύτερο για τους απογόνους τους. Ας μην μείνουμε στο ότι όλη η Ελλάδα εδώ και χρόνια γέμισε με ταράτσες και σκουριασμένα σίδερα αναμονής για τα παιδιά. Ας μην κλάψουμε ως κροκόδειλοι για τις χαμένες γενιές και τους νέους μας που πήραν το δρόμο του ξενιτεμού. Ας μην εκφράσουμε άλλο την συμπόνια μας για το «μέλλον» που αντιπροσωπεύουν διότι με ανύπαρκτο παρόν δεν υπάρχει μέλλον.

Τα παιδιά της σήμερον είναι αλήθεια πως θα προσαρμοστούν δύσκολα στις νέες εποχές. Η κατανάλωση θα τα τριβελίζει και θα συγκρίνουν εποχές. Τα παιδιά των παιδιών τους δεν θα πάρουν χαμπάρι τίποτε, όπως ακριβώς την εποχή που κολίγος γένναγε κολίγο. 

Σε όλες τις εποχές πάντως οι Έλληνες φρόντιζαν  για τα παιδιά τους. Ανάλογα με την κατάστασή τους την οικονομικοκοινωνική φρόντιζαν και για το μέλλον των βλασταριών τους. Έτσι έχουμε την κληρονομιά του επαγγέλματος, της δράσης ή άλλων ασχολιών των γεννητόρων. Ο γιος του παντοπώλη έπαιρνε το μαγαζί, του δικηγόρου το γραφείο, ο γιος του ρουφιάνου  εκτός από ρουφιάνος την τελευταία 60ετία γίνεται μέχρι και βουλευτής. Στις γυναίκες από την άλλη ανάλογα με την προίκα και η αποκατάσταση για λαμπρό ή όχι μέλλον. Άπειρα τα παραδείγματα της «προκοπής» των νέων γενεών τους παλαιότερους καιρούς. 

Σήμερα; Τι γίνεται σήμερα; Εργασίες πια δεν θα υπάρχουν για να μεταβιβάσουν οι γονείς στα παιδιά τους. Για μπακάληδες, δικηγόρους και άλλα επαγγέλματα ούτε λόγος. Είναι όλα πεθαμένα και όσα απέμειναν θα τελειώσουν οσονούπω. Όποτε τσάμπα κλάμα ρίχνουμε για το μέλλον των παιδιών μας. Αφήσαμε και έκλεισαν την δουλειά του παιδιού μας εμείς. 

Οι μαρτυρίες που έχουμε για την αντίδραση των Ελλήνων γονιών σε δύσκολες εποχές είναι πολλές. Για παράδειγμα την περίοδο της Γερμανικής κατοχής η εξασφάλιση κάποιου φαγητού γιατί η πείνα σκότωνε ήταν πρώτιστο καθήκον και κουτσά στραβά τα κατάφεραν να εξασφαλίσουν λίγο λάδι, λίγο χαρουπάλευρο και ό,τι άλλο θα τους κρατούσε στη ζωή όλους. Το τίμημα βέβαια ήταν μεγάλο γιατί οι μαυραγορίτες θέριζαν ζωές και μάζευαν περιουσίες. Κανένας όμως δεν λογάριαζε την περιουσία μπροστά στην ζωή. 

Αυτά για τα παιδιά που είχαν γονείς, για τα άλλα που πούλαγε η Φρειδερίκη δεν θα μάθουμε ποτέ. Κάποιος είπε κάποτε πως τα μαζεύει και τα πουλάει για να γίνουν Ελληνοτσολιάδες κατά το Γερμανοτσολιάδες. Μπορεί να είχε δίκιο μπορεί και όχι. 

Όσο πάμε πίσω στον χρόνο βλέπουμε αγώνες γονιών για την ζωή των παιδιών τους. Από αυτές τις γενιές ξεχωριστή θέση έχει η αποκαλούμενη γενιά του ’30 που έβγαλε ξεχωριστούς Έλληνες σε όλους τους τομείς. Σίγουρα με τον αγώνα των γονιών τους. Η προσφυγιά  πάλι με όλες τις αντιξοότητες αντιμετωπίστηκε και  σώθηκαν τα παιδιά των Ελλήνων όπως σώθηκαν. 

Ακόμη και την εποχή των κοτζαμπάσηδων δεν σταμάτησαν να γεννούν οι Έλληνες, με όλες τις δυσκολίες μεγάλωσαν παιδιά και αυτά προχώρησαν στη ζωή όπως μπορούσε το καθένα. Ούτε την εποχή της τουρκοκρατίας έκαναν παύση γεννήσεων.  Αντίθετα ήταν και πολύτεκνοι. Τα παιδιά και τότε ήταν το πολυτιμότερο του γονιού. 

Για να κατανοήσουμε την τότε κατάσταση θα μεταφέρουμε ένα λαϊκό* (όχι δημοτικό) τραγούδι που είναι φοβερό ρεπορτάζ για την εποχή και αφορά την σχέση γονέα παιδιού.

 

Πολλά τουφέκι’ αντιβογούν, μιλιόνια καρυοφύλια

Αλή Τσεκούρας χαίρεται και ρίχνει στο σημάδι 

διαβαιν’ ο Χρόνης για να δγή πηγαίνωντας στο σπίτι 

-Πολλά τα ετ’ μπουλούκμπαση

-Καλώς τονε τον Χρόνη

πως τάχεις Χρόνη μ’ τα παιδιά 

τι κάνουν τα παιδιά σου; 

-Σε προσκυνούν μπουλούκμπαση και σου φιλούν τα χέρια 

δώδεκα μέρες έλειπα, τι κάνουνε δεν ξέρω 

-Αν θέλεις Χρόνη μ’ για δγης όμορφα κεφαλάκια 

τήραξε μέσα στον τορβά να δγης αγγελουδάκια

Ο Χρόνης ανατρίχιασε τον έφαε μαύρο φίδι 

πάγει, τηράζει στον τορβά, τηράζει και τι βλέπει; 

βλέπει το πρώτο του παιδί, μικρό παλικαράκι 

ο νους του σκοτεινιάστηκε, τα χείλη του παγώνουν 

τηράζει κι άλλη μια φορά, τ’ άλλο παιδί του βλέπει 

Πέφτει στραβός με το σπαθί στο τούρκικο τ’ ασκέρι 

βαρεί ζερβά, βαρεί δεξιά, βαρεί ομπρός και πίσω 

σφάζ’ Αρβανίτες δώδεκα και δυο μπουλουκμπασίδες 

χύνει το αίμα σα νερό και χορτασμό δεν έχει 

Αλή Τσεκούρας έπεσε και τρεις απανωθιό του. 

 

Σε όλες τις εποχές αν πειράξουν το σπλάχνο κάθε γονιού θα χύσει το αίμα του θύτη και χορτασμό δεν θα έχει. Σε όλες εκτός από την σημερινή εποχή που αρκούνται άπαντες σε κροκοδείλια δάκρυα για το μέλλον των παιδιών των Ελλήνων που ανήκουν πια σε μια «οικογένεια» που λέγεται Ευρώπη. 

Αφού εμπιστευτήκαμε τα παιδιά μας σε ξένα χέρια που είναι μαχαίρια, τουλάχιστον ας μην κορώνουμε περιμένοντας από τον μπαμπά Σόιμπλε και τη μαμά Μέρκελ να χύσουν το αίμα σαν νερό για το δίκιο τους. Το μοναδικό αίμα που θα χύνουν θα είναι των παιδιών μας όταν θα τα αλέθουν στην κρεατομηχανή της κυριαρχίας τους.- 

 

 

* Το λαϊκό (όχι δημοτικό) τραγούδι είναι αυθεντικό γιατί είναι καταγεγραμμένο πολύ πριν το 1860. Πριν δηλαδή αρχίσει η παραποίηση των στίχων ανάλογα με τα συμφέροντα του καθένα για την ηρωωποίησή του

Διαβάστε περισσότερα

Η πολυπολιτισμική Βαβέλ: Αλλοτρίωση και Ιδιώτευση

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Τα καταστροφολογικά σενάρια στην λογοτεχνία και τον κινηματογράφο περιλαμβάνουν, συνήθως, μια σαρωτική έκρηξη ως αποτέλεσμα πυρηνικού πολέμου, μια φυσική καταστροφή, από πτώση μεγάλου αστεροειδούς στην Γη, π.χ., ή μια θανατηφόρα πανδημία.

Αρκετοί, όμως, ερευνητές αναρωτιούνται τα τελευταία χρόνια για μια άλλη, τρομακτική πιθανότητα: αν μέσα στην ίδια την φύση του σημερινού πολιτισμού ενυπάρχει το πεπρωμένο να καταρρεύσει αργά ή γρήγορα; Αν η απώλεια της αλληλεγγύης και της αίσθησης του “ανήκειν” σε μια κοινότητα, δηλαδή ο “πολυπολιτισμός”, νεκρώσει τον πολιτισμό; Τότε, μπορεί να εξαφανισθεί και μεγάλο μέρος της ανθρώπινης γνώσης που αποκτήθηκε με σκληρές προσπάθειες και αγώνες!

Ένας πρώτος υπέρμαχος του ρόλου της συνοχής στους κύκλους της ιστορίας ήταν ο Άραβας πολιτικός και λόγιος του 14^ου αιώνα Ιμπν Καλντούν, ο οποίος τεκμηρίωσε ότι οι βορειοαφρικανικές δυναστείες ξεκίνησαν ως φυλές της ερήμου καθ’ όλα φτωχές, μη έχοντας τίποτα άλλο εκτός από αυτό που όρισε ως asabiya, δηλαδή αλληλεγγύη. Η προθυμία τους να θυσιασθούν ο ένας για τον άλλον τους έκανε φοβερούς πολεμιστές στην μάχη. Αλλά μόλις κατακτούσαν ένα πολιτισμένο κράτος στα παράλια, η αναπόφευκτη αύξηση των ανισοτήτων άρχιζε να φθείρει την asabiya τους, μέχρι που μετά από μερικές γενηές οι αυξανόμενες έριδες μεταξύ τους είχαν σαν αποτέλεσμα να εμφανισθεί μια νέα φυλή με αλληλεγγύη από την έρημο και να τους ανατρέψει.

Τυνησιακό χαρτονόμισμα με την μορφή του Ιμπν Καλντούν

Τα τελευταία χρόνια, ο βιολόγος του Πρίνστον Peter Turchin προέκτεινε την ανάλυση του Ιμπν Καλντούν λέγοντας ότι τίποτα δεν κινητοποιεί την asabiya όσο ένας κοινός εχθρός. Ο Turchin προσπάθησε να αποδείξει ότι τα ισχυρά κράτη διαμορφώνονται κυρίως στα εθνικά σύνορα, εκεί όπου οι συγκρούσεις με πολύ διαφορετικούς ανθρώπους πείθουν τους ομοεθνείς να ξεπεράσουν τις δευτερεύουσες διαφορές τους και να συσπειρωθούν, αλλιώς θα χαθούν. Έτσι η «καρδιά» της Γερμανίας παρέμενε διαιρεμένη σε πολυάριθμες αντιμαχόμενες ηγεμονίες μέχρι το 1870, ενώ στα σύνορα της Πρωσσίας με τις Βαλτικές χώρες και τους Σλάβους και στα σύνορα της Αυστρίας με τους Μαγυάρους αναδύθηκαν τα ισχυρά γερμανικά βασίλεια.

Παρομοίως, οι 13 αμερικανικές αποικίες συνενώθηκαν πολεμώντας αρχικά τους Γάλλους και τους Ινδιάνους και στην συνέχεια τους Βρετανούς. Τον 20^ο αιώνα χρειάστηκαν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι για να σφυρηλατηθεί, μετά την έντονη μετανάστευση μεταξύ 1890 και 1924 στις ΗΠΑ, αυτό που ο Πάτναμ αποκαλεί ως «μεγα-αστική γενηά» που έφθασε στην ακμή της την δεκαετία του ’40 και του ’50.

Μισή χιλιετία μετά τον Ιμπν Καλντούν, ο Αλέξις ντε Τοκβίλ απέδωσε μεγάλο μέρος της επιτυχίας της Αμερικής στις «αενάως σχηματιζόμενες ενώσεις της». Δεν εννοούσε μόνο τις εμπορικές και βιομηχανικές ενώσεις στις οποίες όλοι συμμετέχουν, αλλά και τις χιλιάδες άλλες θρησκευτικές, ηθικές, πολύ γενικές και πολύ περιορισμένες, πολυπληθείς και ολιγομελείς. «Τίποτα, κατά την άποψή μου, δεν είναι περισσότερο ενδιαφέρον από τις πνευματικές και ηθικές ενώσεις της Αμερικής», έλεγε ο Τοκβίλ.

Μια νεώτερη, πολύ σοβαρή μελέτη, που βασίστηκε σε λεπτομερείς συνεντεύξεις με 30.000 άτομα σε ολόκληρες τις ΗΠΑ, πάνω στην «κοινωνική συμμετοχή» κατέληξε στο συμπέρασμα πως όσο μεγαλύτερος είναι ο βαθμός της πολυπολιτισμικότητας, στις κοινότητες, τόσο εντονότερη είναι η έλλειψη κοινωνικής συνοχής, η οποία επηρεάζει τα πάντα από το ενδιαφέρον για την πολιτική μέχρι τους κοινωνικούς και φιλικούς δεσμούς.

Τα συμπεράσματα της έρευνας έδωσαν μια τέτοια μαύρη εικόνα για την πολυπολιτισμικότητα, που έφεραν σε δύσκολη θέση τον ίδιο τον ακαδημαϊκό Ρόμπερτ Πάτναμ (Robert D. Putnam), γνωστό καθηγητή του Χάρβαρντ, που την διεξήγαγε. Ο Πάτναμ δυσκολεύτηκε να παρουσιάσει τα αποτελέσματα της εργασίας του. Για πέντε χρόνια, όπως εξομολογήθηκε ο ίδιος στον αρθρογράφο των Financial Times, John Lloyd, ένοιωθε ότι η ανακάλυψή του ήταν τόσο εκρηκτική που δεν τολμούσε να την ανακοινώσει δημοσίως.

Ο Ρόμπερτ Πάτναμ έγινε αρχικά γνωστός με τις θεωρίες του σχετικά με το «κοινωνικό κεφάλαιο», οι οποίες κατέχουν σημαντική θέση στο έργο του «Bowling Alone: America’s Declining Social Capital».

Ο ορισμός του κοινωνικού κεφαλαίου κατά τον ΟΟΣΑ επικεντρώνεται στα κοινωνικά δίκτυα, στην εμπιστοσύνη και στους κοινωνικούς κώδικες και αξίες που αναπτύσσονται στην κοινωνία και διευκολύνουν τη συλλογική δραστηριότητα, με απώτερο στόχο τη μεγιστοποίηση του κοινωνικού οφέλους. (βλ. Wikipedia.org). Με δεδομένο ότι η ανθρώπινη φύση τείνει προς την ολοκλήρωση μέσω της δημιουργικότητας και της προσφοράς, κάθε πολίτης είναι εν δυνάμει συμμέτοχος στη δημιουργία κοινωνικού κεφαλαίου. Το κοινωνικό κεφάλαιο αποτελεί μια αέναη πηγή κοινωνικής ενέργειας, η οποία συχνά παραμένει ανεκμετάλλευτη. Η ανάπτυξη του κοινωνικού κεφαλαίου όταν δημιουργεί θετικές εξωτερικότητες συμβάλλει στη ανάπτυξη της κοινωνίας ενώ και η ανάπτυξη της κοινωνίας συμβάλλει στη ποιότητα και στο εύρος των κοινωνικών επαφών σε μια αμφίδρομη σχέση.

Ο Πάτναμ κάνει έναν διαχωρισμό μεταξύ δύο τύπων κοινωνικού κεφαλαίου: α) το bonding capital («αποκλειστικό» κοινωνικό κεφάλαιο), που έχει να κάνει με τους στενούς δεσμούς που συνδέουν κάποιες κοινωνικές ομάδες και που μπορούν να γίνουν εφαλτήριο κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, και β) το bridging capital («έμμεσο/γεφυροποιό» κοινωνικό κεφάλαιο), που είναι αυτό που θα βοηθήσει στην επαφή με άλλες κοινωνικές ομάδες (οι οποίες μπορεί να δομούνται εθνικά, οικονομικά, φυλετικά, λόγω θρησκείας κ.α.) και θα βοηθήσει όσους ανήκουν σε μία ομάδα να υπερπηδήσουν την τροχοπέδη των στενών δεσμών με την ομάδα τους. Η «αποκλειστικότητα» συμβαίνει όταν σχετίζεσαι με ανθρώπους που είναι σαν και σένα: ίδιας ηλικίας, ίδιας φυλής, ίδιας θρησκείας κ.ο.κ. Αλλά προκειμένου να δημιουργηθούν ειρηνικές κοινωνίες μέσα σε μια πολυεθνική χώρα, χρειάζεται να υπάρχει ένας δεύτερος τύπος κοινωνικού κεφαλαίου: το «έμμεσο/γεφυροποιό». Η «γεφύρωση» συμβαίνει όταν κάνεις φιλίες με ανθρώπους που δεν είναι σαν και σένα, όπως π.χ. οι οπαδοί μιας άλλης ομάδας.

Ο Πάτναμ ισχυρίζεται ότι αυτοί οι δύο τύποι κοινωνικού κεφαλαίου, το «αποκλειστικό» και το «γεφυροποιό», αλληλοενισχύονται. Συνεπώς, με την ελάττωση του «αποκλειστικού» κοινωνικού κεφαλαίου αποδυναμώνεται και το «γεφυροποιό», πράγμα που οδηγεί σε μείζονες εθνικές εντάσεις.

Αναλύοντας τα δεδομένα, διαπιστώθηκε αμέσως ότι τα μέρη στα οποία η κοινωνική αλληλεγγύη ήταν μεγαλύτερη είναι τα πιο ομοιογενή από εθνική άποψη.

Η χαμηλή εμπιστοσύνη σε περιβάλλον μεγάλης διαφορετικότητας όχι μόνο επηρεάζει τις εθνικές ομάδες, αλλά συνδέεται επίσης με:

● Χαμηλότερη εμπιστοσύνη στην τοπική κυβέρνηση, τους εθνικούς ηγέτες και τα μαζικά μέσα ενημέρωσης ● Χαμηλότερη πολιτική αποτελεσματικότητα –δηλαδή, εμπιστοσύνη στην ίδια του την επιρροή ● Θεαματική κάμψη του ποσοστού αυτών που ασχολούνται με την πολιτική –περισσότερη ιδιώτευση, δηλαδή ● Λιγότερη προσδοκία ότι οι άλλοι θα συνεργασθούν για να επιλύσουν διλήμματα συλλογικής δράσης ● Λιγότερη προθυμία για εργασία σε ένα πρόγραμμα που αφορά την κοινότητα ● Λιγότερη προθυμία για φιλανθρωπική προσφορά ή εθελοντισμό ● Λιγότερους στενούς και έμπιστους φίλους ● Λιγότερη ευτυχία και αντίληψη για υποβαθμισμένο επίπεδο ζωής ● Περισσότερη ώρα για τηλεόραση και πεποίθηση ότι «η τηλεόραση είναι η πιο σημαντική μορφή διασκέδασής μου» ● Εγκατάλειψη κάθε μορφής συλλογικής δραστηριότητας, πολιτιστικής, θρησκευτικής, στον χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης κ.λπ.

Τα πορίσματα του Πάτναμ δεν φαίνεται να επιδέχονται αμφισβήτηση: η κοινωνία των πολιτών γίνεται, εξ αιτίας του πολυπολιτισμού, της μετανάστευσης και των σχετικών παραγόντων, όλο και πιο ατροφική. Οι άνθρωποι ωθούνται στον ατομικισμό και την ιδιώτευση.

Οι ανακαλύψεις του Πάτναμ έχουν προκαλέσει σοκ και ισχυρούς κραδασμούς στα νεοταξικά επιτελεία στις ΗΠΑ και σε ολόκληρη την Ενωμένη Ευρώπη όπου προηγουμένως υπήρχε η απόλυτη μονολιθική αποδοχή της αρχής ότι ο πολυπολιτισμός είναι καλός, ενώ το έθνος είναι κακό.

Ενώ ο αντίκτυπός τους ήταν ιδιαίτερα έντονος στο εξωτερικό, εδώ ελάχιστες δημοσιεύσεις έγιναν, κυρίως σε εξειδικευμένες στήλες ή έντυπα και το θέμα αποσιωπήθηκε προκλητικά από τις εκπομπές ενημέρωσης και τα «παραθυράκια» των δελτίων όλων των ηλεκτρονικών ΜΜΕ.

Έτσι, ενώ δεχόμαστε αλλεπάλληλα κύματα χιλιάδων μεταναστών και μουσουλμάνων, που παραμένουν αναφομοίωτοι, δεν πρέπει να ξέρουμε τίποτα.

Η επιδίωξη είναι σαφής: να επιβληθεί πάση θυσία η γενικευμένη απάθεια στην ελληνική κοινωνία. Και σε αυτό συμβάλλει το να μην αντιλαμβανόμαστε τι πραγματικά συμβαίνει έξω από τα σύνορα της χώρας. Να μην γνωρίζουν οι Έλληνες τους λόγους της αποτυχίας του πολυπολιτισμού στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Να ακούν μόνο αυτά που θέλουν οι Ελλαδίτες «παγκοσμιοποιητές»: ότι «οι μετανάστες έχουν δικαίωμα να είναι στην Ελλάδα, και είναι καλοδεχούμενοι γι’ αυτό»! Όμως, τέτοιο δικαίωμα υπάρχει μόνο στο μυαλό των «αποδομιστών» εκείνων που επιβουλεύονται την αυτοδιάθεση και την εθνική κυριαρχία των Ελλήνων στον τόπο τους. Αυτών που έχουν βάλει στοίχημα, φαίνεται, με τα υπερατλαντικά αφεντικά τους να μην μπορέσουμε να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια της ελληνικής ανεξαρτησίας το 2021!!!

Διαβάστε περισσότερα

Η εκπαίδευση της δυστυχίας

Από τον Αντώνη Παπαδόπουλο

Σύμφωνα με τον Τζον Ντιούι, «…ο απώτατος στόχος της εκπαίδευσης, δεν είναι η παραγωγή αγαθών, αλλά η παραγωγή ελεύθερων ανθρωπίνων όντων που οι μεταξύ τους σχέσεις θα διέπονται από όρους ισότητας…».
Η παραπάνω παραδοχή θα μπορούσε να ισχύει όχι μόνο για την τυπική γενική εκπαίδευση, αλλά σε όλα τα είδη εκπαίδευσης (κοινωνική, πολιτική, οικονομική, κτλ), όπως θα συνομολογούταν ως έτσι, τόσο από τους φίλους όσο και από τους πολέμιους της σκέψης αυτής, τουλάχιστον στην δημόσια-υποκριτική σφαίρα.
Δεν αποτελεί σκοπό του κειμένου αυτού η παράθεση μεθοδολογιών και πρακτικών, προκειμένου να επιτευχθεί η ελευθερία της σκέψης και της ισότητας στα πλαίσια της εκπαίδευσης, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Η κατάδειξη διαδικασιών που επιτυγχάνουν το ακριβώς αντίθετο, όπως δηλαδή συμβαίνει τα τελευταία τουλάχιστον 200 χρόνια στην ιστορία των ανθρωπίνων κοινωνιών.
Δεν θα καταδείξω δηλαδή τίποτα περισσότερο από το αυτονόητο που επικρατεί φανερά ή όχι, ότι η εκπαίδευση παντός είδους, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η επικράτηση και αναπαραγωγή της κυρίαρχης εξουσιαστικής ιδεολογίας (συνήθως αν όχι πάντα μιας μειοψηφικής προνομιούχας ελίτ).
Η επιβολή αυτής της κυρίαρχης ιδεολογίας, όπως συμβαίνει στην εκπαίδευση, χρησιμοποιεί θεωρητικά αλλά και πρακτικά εργαλεία. Ας επικεντρωθούμε σε κάτι που φαινομενικά φαίνεται άσχετο με τα της εκπαίδευσης.
Τις δεκαετίες του ΄70, ΄80, αλλά και μετά, κυρίως οι ΗΠΑ, επέβαλλαν μια σειρά από δικτατορίες και εμφύλιους σε διάφορα κράτη ανά τον κόσμο και ειδικότερα της Λατινικής Αμερικής (Γουατεμάλα, Σαλβαδόρ, Ονδούρα, κτλ) με κύριο αν όχι μοναδικό, το επιχείρημα της αποκατάστασης της δημοκρατίας στα κράτη αυτά, που βρισκόταν επίσημα ή όχι, κάτω από την επικυριαρχία του «κομμουνισμού», ή σε κράτη που δεν εξυπηρετούσαν τα οικονομικά της συμφέροντα.
Κύριος σκοπός της επιβολής αυτής, ήταν, ένα κλίμα χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς δημοκρατία, χωρίς ανθρώπινα δικαιώματα, σε συνδυασμό πάντα με την επιβολή οικονομικής εξαθλίωσης και ανέχειας. Ως επακόλουθο, οι λαοί αυτοί εθίζονταν και «εκπαιδεύονταν» στο κλίμα του σκότους, όπου καθετί άλλο που θα ειχε την ψευδεπίγραφη αίσθηση του καλύτερου, θα ήταν μια ευχάριστη προσδοκία και εξέλιξη. Και βέβαια όλα αυτά, θα ήταν απολύτως καινοφανή και δικαιολογημένα, αν είχαν και την επικύρωση των παντός είδους διεθνών οργανισμών (π.χ. ΟΗΕ, Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, κτλ) όπως βέβαια πάντα συνέβαινε. Διότι η διεθνής επίσημη «νομιμοποίηση» της αδικίας και της απανθρωπιάς, έχει όπως και να το κάνει κανείς, ένα κύρος!
Έτσι η εγκαθίδρυση μέσω υποτιθέμενων ελεύθερων εκλογών, κυβερνήσεων, ή για την ακρίβεια ισχυρών οικονομικών ελίτ, φάνταζε στους λαούς αυτούς ως λύτρωση. Οι εκτελέσεις αντικαταστάθηκαν από την οικονομική εξαθλίωση, η δικτατορία από την δικτατορία των αγορών, και ο ακαριαίος θάνατος από τον αργό στην μέγγενη των κεφαλαιαγορών και της ανεργίας.
Και επειδή φυσικά, όσο μια κατάσταση τυγχάνει την αποδοχή της πλειοψηφίας, τόσο ισχυρότερη κοινωνικά είναι (όπως έλεγε και ο Θουκυδίδης), δεν θα μπορούσε να εκλείπει από το οπλοστάσιο της κυρίαρχης τάξης, η τακτική-μεθοδολογία του «διαίρει και βασίλευε» (κοινωνικό αυτοματισμό τον λένε άλλοι).
Έτσι για παράδειγμα η μεγάλη δεξαμενή των άνεργων και εξαθλιωμένων εκπαιδευτικών, αντικαταστάθηκε από:  «Σύλλογος ωρομίσθιων εκπαιδευτικών», «Σύλλογος αναπληρωτών καθηγητών», «Σύλλογος ωρομισθίων εκπαιδευτικών σχολείων δεύτερης ευκαιρίας», «Σύλλογος αναπληρωτών – ωρομισθίων ΑΣΕΠ», και πάει λέγοντας. Άνθρωποι και συλλογικότητες με μοναδικό κοινό συμφέρον και πρόταγμα, την εργασία, αντικαταστάθηκαν από συλλόγους και γκρουπ υποτιθέμενων αντικρουόμενων συμφερόντων, με τις ευλογίες και την παρότρυνση βέβαια του κράτους. Ο παλιός δοσιλογισμός αντικαταστάθηκε από την σύγχρονη αντίληψη των αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων. Κανιβαλισμός! Όλοι εναντίον όλων και όλοι μαζί στην κοινή πορεία της εργασιακής, προσωπικής και οικονομικής εξαθλίωσης. Η εκπαίδευση ενός ολόκληρου λαού στην αποχαύνωση, και στην αρπαχτή βρίσκει επιτέλους δικαίωση!
Ή όπως έλεγε ο Τζέιμς Μάντισον στις συζητήσεις για το σύνταγμα στην Αγγλία:

«…είναι ευθύνη της κυβέρνησης να προστατεύσει την μειοψηφία των πλουσίων εναντίον της πλειοψηφίας. Για να επιτευχθεί ο σκοπός αυτός, η πολιτική εξουσία θα έπρεπε να βρίσκεται στα χέρια αυτών που κατέχουν τον πλούτο του έθνους. Δηλαδή στους ανθρώπους που συμμερίζονται επαρκώς τα δικαιώματα ιδιοκτησίας και θα εγγυώνται ότι η εξουσία θα τα προστατεύει, ενώ οι υπόλοιποι άνθρωποι θα έπρεπε να περιθωριοποιηθούν και να είναι διαιρεμένοι μεταξύ τους, η δε δημόσια συμμετοχή τους στον πολιτικό στίβο θα έπρεπε να είναι περιορισμένη…» [1]

Στην πραγμάτωση και επιβολή πολιτικών της κυρίαρχης εξουσιαστικής τάξης, επιβάλλονται και οι «δάσκαλοι» που θα την πραγματώσουν. Έτσι στο σημείο αυτό, παραθέτω αυτούσια τα γραπτά του Ν. Τσόμσκι:

«…αν τα σχολεία [και η εκπαίδευση γενικότερα προσθέτω εγώ], ήταν στην υπηρεσία του συνόλου, θα παρείχαν στους ανθρώπους τεχνικές αυτοάμυνας, αυτό όμως θα σήμαινε ότι διδάσκουν την αλήθεια για τον κόσμο και την κοινωνία. Θα σήμαινε, ότι θα αφιέρωναν την ενέργειά τους και θα αφοσιώνονταν με ιδιαίτερη προσήλωση στο να κάνουν πράξη τα πράγματα που συζητάμε, ώστε οι άνθρωποι που μεγαλώνουν σε μια ανοιχτή και δημοκρατική κοινωνία να αναπτύξουν τεχνικές αυτοάμυνας, όχι μόνο εναντίον του προπαγανδιστικού μηχανισμού στις κοινωνίες που ελέγχονται από ολοκληρωτικά καθεστώτα, αλλά και εναντίον του ιδιωτικοποιημένου συστήματος προπαγάνδας, το οποίο ουσιαστικά ελέγχει το εκπαιδευτικό εγχείρημα και στο οποίο συμπεριλαμβάνονται τα σχολεία, τα ΜΜΕ, ο Τύπος που καθορίζει ποια ζητήματα πρέπει να συζητιούνται και τα έντυπα στα οποία γράφουν οι διανοούμενοι. Όταν αναφερόμαστε σε αυτούς που ελέγχουν τον εκπαιδευτικό μηχανισμό, πρέπει να του θεωρούμε μια τάξη “κομισάριων”. Κομισάριοι είναι οι διανοούμενοι που ο πρωταρχικός στόχος του έργου τους είναι η αναπαραγωγή, η νομιμοποίηση και η διατήρηση στην εξουσία της κυρίαρχης κοινωνικής τάξης από την οποία αποκομίζουν οφέλη…» [2]

Υποθέτω στο σημείο αυτό, ότι πολλοί θα με κατηγορήσουν για την «αριστερή» μονομέρεια της σκέψης μου. Δεν έχω να απαντήσω τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο, παρά τα γραπτά του Μ. Μπακούνιν, σε μια από τις ελάχιστες προβλέψεις του (και όχι μόνο αυτού) στον τομέα των κοινωνικών επιστημών που επαληθεύτηκαν, και ο οποίος είχε προβλέψει ότι η ανερχόμενη ιντελιγκέντσια του 19ου αιώνα θα ακολουθούσε ή την μία ή την άλλη από δυο παράλληλες πορείες. Η μια πορεία ήταν να εκμεταλλευθεί τους λαϊκούς αγώνες για να καταλάβει την κρατική εξουσία και να γίνει αυτό που ονόμαζε «κόκκινη γραφειοκρατία» και έμελλε να επιβάλλει το πιο σκληρό και φαύλο καθεστώς την ιστορία. Αυτή ήταν η μία τάση. Τη άλλη τάση αποτελούσαν, εκείνοι που θα ανακάλυπταν ότι η πραγματική εξουσία βρισκόταν αλλού και θα γινόταν το «εξαγορασμένο ιερατείο» της, υπηρετώντας τους πραγματικούς κυρίους μέσα στο υποστηριζόμενο από το κράτος σύστημα ιδιωτικής εξουσίας – δηλαδή, στις δημοκρατίες του κρατικού καπιταλισμού-, είτε ως διαχειριστές είτε ως απολογητές «που χτυπούν τον λαό με το ραβδί του λαού».
Με βάση το παραπάνω θεωρητικό υπόβαθρο συνεπικουρούμενο φυσικά με την αταξία της σκέψης μου, ε δεν είναι και πολύ δύσκολο να καταλήξω στο σήμερα.
Επί 27 χρόνια διαιωνίζεται και συντηρείται ένα άνομο (και όχι θολό) εξουσιαστικό και παρακρατικό (για την ακρίβεια κρατικό) τοπίο στα ΜΜΕ, το οποίο είχε και έχει σκοπό πέρα των πολιτικο-οικονομικών συμφερόντων, να παγιώσει την άποψη, ότι καθετί άλλο θα ήταν υπέρ της κοινωνικής πρόνοιας και δικαιοσύνης.
Έτσι.
Με τις ευλογίες της «αριστερής» κυβέρνησης, δυο επιχειρηματίες-καναλάρχες της πρωθύστερης διαπλοκής, επικυρώθηκαν ως νόμιμοι και διαφανείς εκπρόσωποι της τωρινής μεταδιαπλοκής.
Δυο νέοι στον χώρο των ΜΜΕ (τουλάχιστον σε ότι αφορά το προσκήνιο) αλλά παλιοί στον χώρο της παρανομίας (τα όρια αυτής αρχίζουν από εθνοσωτήρες του Βορρά ως τα διαπλεκόμενα αφεντικά του ποδοσφαίρου), βαπτίζονται εν μέσω 250 εκατομμυρίων ευρώ ως υγιής επιχειρηματικότητα!
Τώρα αν πλειοδοτείς σε μια κατ’ επίφαση διαφανή διαδικασία έναντι 76 εκατομμυρίων ευρώ, όταν λίγο πριν, αλλά και ως τώρα, έχεις στο υγιές επιχειρηματικό βιογραφικό σου, 100 απολύσεις και εθελούσιες εξόδους, 5 εναπομείναντες δημοσιογράφους στον ενημερωτικό σου τομέα, 40% μειώσεις αποδοχών των εργαζομένων, μαζικές απολύσεις (40 ακόμα και σε μια μέρα!)…. [3] και πολλά άλλα, ποιος νοιάζεται! Αρκεί ένα πιάτο φαΐ, και πολλές εκπομπές αποχαύνωσης για να ξεχαστούν όλα από τον εθισμένο και καλά «εκπαιδευμένο» μέσο πολίτη.
Ως εκ τούτου….
ΣΤΟ ΚΟΨΙΜΟ ΤΗΣ ΚΟΡΔΕΛΑΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΧΡΥΣΟΠΛΗΡΩΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟ-ΚΑΡΜΑΝΙΟΛΑ, Η ΑΔΙΑΤΑΡΑΚΤΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΚΑΝΑΛΙΩΝ ΖΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ!

[1], [2]: Ν.Τσόμσκι, «Εκπαίδευση χωρίς ελευθερία και κρίση», Εκδ. Καστανιώτη, 2000
[3]: Δ. Κανελλόπουλος, Α. Ψαρρά, «Εφημερίδα των Συντακτών», 3-4 Σεπτεμβρίου 2016
*Η φωτό είναι από , http://donpsychote.blogspot.gr/

Διαβάστε περισσότερα