Γαλλία: Jusqu’ à la victoire

Γράφει ο Χάρης Αγγέλου
Ο περασμένος Μάης ήταν ο θερμότερος απ’ όσους έζησε η Γαλλία μετά από τον ιστορικό από κάθε άποψη Μάη του ΄68. Κι όπως φαίνεται ο Ιούνιος προμηνύεται ακόμα θερμότερος. Η αιτία για τις μεγάλες κινητοποιήσεις μαθητών, σπουδαστών και εργαζομένων είναι ο νόμος που προωθεί η κυβέρνηση Ολάντ «για τη μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας» ή νόμος Ελ Κομρί, από το επίθετο της γαλλομαροκινής υπουργού εργασίας Μιριάμ Ελ Κομρί.
Οι «μεταρρυθμίσεις» αυτές είναι το απόλυτο ξεχαρβάλωμα των εργασιακών σχέσεων υπέρ της εργοδοσίας με την εξαφάνιση κάθε μέτρου προστασίας των εργαζόμενων. Θα δώσει στις επιχειρήσεις «μεγαλύτερη ευελιξία» σχετικά με την πρόσληψη, τις απολύσεις, την αμοιβή και τις ώρες εργασίας, σύμφωνα με τις οικονομικές συνθήκες, αντί να περιορίζονται από διαδικασίες συλλογικής διαπραγμάτευσης.

Ποια είναι τα κύρια μέτρα;
Ένα βασικό μέτρο επιτρέπει σε εταιρείες «αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες» ή «προσπαθούν να αυξήσουν το μερίδιο αγοράς τους» να παρακάμψουν τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις και να διαπραγματευτούν με το σωματείο των εργαζόμενων τις υπερωρίες (το σημερινό όριο είναι 35 ώρες την εβδομάδα) και τη χαμηλότερη ωριαία αμοιβή. Εάν η εταιρεία και οι εργαζόμενοί της δεν μπορούν να συνάψουν νέα συμφωνία, οι τελικές αποφάσεις θα λαμβάνονται μέσω μιας ψηφοφορίας που θα χρειάζεται τη συναίνεση του σωματείου της επιχείρησης, όχι των συνδικάτων. Δηλαδή, όπου οι επιχειρήσεις δεν έχουν το σωματείο στο τσεπάκι τους θα προσπαθούν να το θέσουν.
Μια άλλη σημαντική «μεταρρύθμιση» επιτρέπει στους εργοδότες να χρησιμοποιούν τη μείωση των κερδών ως δικαιολογημένη αιτία για την απόλυση εργαζομένων. Οι εταιρείες με προσωπικό μέχρι 10 ατόμων θα μπορούν να απολύσουν προσωπικό μετά από τη μείωση ενός μήνα στα κέρδη, ενώ εκείνες που απασχολούν έως και 300 εργαζόμενους πρέπει να εμφανίσουν τρία διαδοχικά τρίμηνα μείωσης των εσόδων. Οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις θα πρέπει να περιμένουν ένα χρόνο.
Όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, οι μεταρρυθμίσεις, που θα φέρουν το μοντέλο εργασίας της Γαλλίας πιο κοντά σε εκείνα της Γερμανίας και της Βρετανίας, θα βοηθήσουν στη μείωση του ψηλού ποσοστού ανεργίας της Γαλλίας (οποιαδήποτε ομοιότητα με εξαγγελίες ελληνικών κυβερνήσεων για την «αντιμετώπιση της ανεργίας» και υπέρ της «ανάπτυξης» μόνο συμπωματική δεν πρέπει να θεωρείται).
 

Η στάση των συνδικάτων
Οι αντιδράσεις ήταν ραγδαίες. Σε πρώτη φάση πρωτοστάτησε η νεολαία. Σε δεύτερη φάση προέκυψε το πρωτότυπο κίνημα των συγκεντρώσεων υπό τον γενικό τίτλο Nuit Debout (Νυχτερινό Ξύπνημα) με επίκεντρο την Place de la République στο Παρίσι. Σιγά σιγά κι άλλες πόλεις της χώρας άρχισαν να μπαίνουν στον χορό. Οι διαδηλωτές αντιμετώπισαν την ωμή βία των δυνάμεων καταστολής ωστόσο η ένταση των κινητοποιήσεων δυναμώνει.
Αρκετές από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις καλούν ανοιχτά σε κινητοποιήσεις. Πρωτοστατούν τέσσερα τριτοβάθμια συνδικάτα: η Confédération Générale du Travail, CGT (Γενική Συνομοσπονδία Εργαζομένων), η Force Ouvrière,FO (Εργατική Δύναμη), η Fédération Syndicale Unitaire, FSU (Ενωτική Συνδικαλιστική Ομοσπονδία) και οι Solidaires (Αλληλέγγυοι). Τα συνδικάτα αυτά έχουν απήχηση στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, τους δημόσιους υπάλληλους και τους εκπαιδευτικούς και πολιτικά τοποθετούνται στο χώρο της αριστεράς (η CGT θεωρείται παραδοσιακά ως ο συνδικαλιστικός βραχίονας του Γαλλικού ΚΚ, η FO έχει τροτσκιστικές καταβολές, αλλά και η FSU και οι Solidaires, τοποθετούνται στα αριστερά του πολιτικού φάσματος.
Οι παραπάνω οργανώσεις απέναντι τους έχουν τους φορείς του κυβερνητικού και του εργοδοτικού συνδικαλισμού. Πρώτη και καλύτερη η Confédération Française Démocratique du Travail CFDT (Δημοκρατική Συνομοσπονδία Γάλλων Εργαζομένων) που είναι η συνδικαλιστική έκφραση του κυβερνώντος σοσιαλιστικού κόμματος. Αυτή υπεραμύνεται του άρθρου 2 της «μεταρρύθμισης» που δίνει προτεραιότητα στην συμβάσεις εργαζομένων-επιχείρησης σε βάρος των κλαδικών συμβάσεων, θεωρώντας το… «νίκη των εργαζομένων». Από κοντά ακολουθούν η Union Nationale des Syndicats Autonomes UNSA (Εθνική Ένωση Αυτόνομων Συνδικάτων) και ηConfédération Française des Travailleurs Chrétiens CFTC (Γαλλική Συνομοσπονδία Χριστιανών Εργαζόμενων) που απευθύνεται στο χώρο της δεξιάς χριστιανοδημοκρατίας.
 

Στους δρόμους
Παρά τις… φιλότιμες προσπάθειες του εργοδοτικού συνδικαλισμού, οι Γάλλοι βρίσκονται ένα μήνα τώρα στους δρόμους χωρίς προοπτική να καταθέσουν τα όπλα όσο η κυβέρνηση επιμένει στο εργατοκτόνο τερατούργημά της.
Μετά τους μαθητές και σπουδαστές, τη σκυτάλη έχουν πάρει οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους, στη μεταλλουργία, στα διυλιστήρια, τα μέσα μεταφοράς του Παρισιού (RATP), στην αεροπορική εταιρία Air France. Στο χορό μπαίνουν και οι λιμενεργάτες με απεργίες που μπορεί να μετατραπούν σε επαναλαμβανόμενες.
Η κατάσταση είναι εκρηκτική. Οι αποκλεισμοί των διυλιστηρίων έχουν προκαλέσει ελλείψεις έως και στο ένα τρίτο των πρατηρίων. Οι λιμενεργάτες της Χάβρης απέκλεισαν το μεγάλο ντεπό καυσίμων στο λιμάνι της Χάβρης και απέτρεψαν την εργοδοσία να φέρει αντικαταστάτες χωρίς εμπειρία στη διαχείριση επικίνδυνων υλικών. Ακολούθησαν οι απεργίες στους πυρηνικούς σταθμούς, η κινητοποίηση των οδηγών φορτηγών, οι αποκλεισμοί εργοστασίων επεξεργασίας απορριμμάτων, η διακοπή ρεύματος κατά τη διάρκεια των εγκαινίων από τον Ολάντ της «Πόλης του Κρασιού» στο Μπορντώ.
Η κυβέρνηση επιδιώκει να αποφύγει ένα γενικευμένο απεργιακό μπλακάουτ. Χαρακτηριστικό του πανικού της είναι η πίεση που άσκησε στον επικεφαλής των Γαλλικών Σιδηροδρόμων (SNCF) Γκιγιόμ Πεπί ώστε αυτός να προβεί σε παραχωρήσεις προς τους εργαζομένους, προκειμένου να κατευνάσει τους σιδηροδρομικούς. Παρά τις προσπάθειες, δεν ακυρώθηκε η απεργία που είχε εξαγγελθεί. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι πως την 1η Ιουνίου η κυβέρνηση ανακοίνωσε μισθολογικές αυξήσεις, από το 2017, σε καθηγητές και σιδηροδρομικούς. Μάταια.
Η Γαλλία βρίσκεται σε κλιμακούμενο απεργιακό κλοιό τουλάχιστον μέχρι τη 14η Ιουνίου που το νομοσχέδιο τίθεται προς ψήφιση στην Γερουσία πριν πάρει το δρόμο της τελικής ψήφισης στη Βουλή. Εκείνη τη μέρα τα συνδικάτα έχουν κηρύξει μέρα πανεθνικής κινητοποίησης.

Κατασυκοφάντηση, απειλές και βία
Τις… πατροπαράδοτες μεθόδους καταστολής των λαϊκών αγώνων χρησιμοποιεί και η γαλλική κυβέρνηση. Αρχικά με τις κατηγορίες και τις σπέκουλες. Πρώτος στόχος είναι η CGT. Πολλά φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ κάνουν λόγο για τη μικρή επιρροή της Υποστηρίζουν ότι «δεν εκπροσωπεί κανέναν» κι ότι μόνο το 3% των μισθωτών είναι συνδικαλισμένοι σε αυτήν και μόλις σχεδόν το 11% των Γάλλων εργαζομένων. Δεν έχουν δίκιο. «Η CGT μόνη της έχει περισσότερα μέλη από όσα όλα τα κόμματα που της επιτίθενται σήμερα μαζί» απαντά ο γενικός της γραμματέας Φιλίπ Μαρτίνεζ, προσθέτοντας ότι στις εκλογές που έγιναν ανά κλάδο το 2013 συνολικά η CGT συγκέντρωσε το 30,62%. Αλλά κι αν-για να γίνεται λόγος- είχαν δίκιο για τη μαζικότητα της CGT, αδυνατούν να εξηγήσουν πώς μια τόσο «μικρή» και «άμαζη» ομοσπονδία μπορεί και κινητοποιεί την πλειοψηφία των Γάλλων εργαζομένων. Σε τέτοια περίπτωση θα έπρεπε να παραδεχτούν πως καμιά CGT δε θα μπορούσε να κινητοποιήσει τους εργάτες αν δεν υπήρχε ο νόμος Ελ Κομρί.
Στη λάσπη κατά της CGT χοροστατούν οι εφημερίδες Le Monde και Figaro οι οποίες «αναρωτιούνται»: «Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο; Η CGT; Ποιος ελέγχει τους δρόμους; Πώς επιτρέπεται να πλήττεται έτσι η εικόνα και η οικονομία της χώρας; Να τίθενται ζητήματα ασφάλειας;» Σαν έτοιμος από καιρό, ο επικεφαλής της γαλλικής εργοδοτικής ένωσης (MEDEF), Πιερ Γκατάζ υποστηρίζει ότι τα μέλη της CGT «συμπεριφέρονται σαν τρομοκράτες, σαν κακοποιοί» αλλά «Και να μην είναι τρομοκράτες, είναι κακοποιοί και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστούν». Παίρνοντας την «πάσα» κάποιοι βουλευτές ζητούν από το κοινοβούλιο να χαρακτηρίσει τη CGT «τρομοκρατική οργάνωση» και να τη θέσει εκτός νόμου.
Κι όπου ο λόγος δεν πίπτει, πίπτει η ράβδος της κρατικής καταστολής. Η γαλλική αστυνομία έχει προβεί σε συλλήψεις συνδικαλιστών για παρακώλυση συγκοινωνιών ή διατάραξη της τάξης και σε επιθέσεις ανδρών των γαλλικών ΜΑΤ κατά μαθητών, φοιτητών. Οι απεργοί αντιμετωπίζονται με βροχή δακρυγόνων και με αντλίες που εκτοξεύουν νερό υπό πίεση, οι διαδηλωτές προσάγονται την ώρα που βγαίνουν από τους σταθμούς του μετρό, απαγορεύεται η κυκλοφορία σε μέλη αντιφασιστικών οργανώσεων. Η ωμή βία σε κάθε της μορφή και έκφραση. Τα συνδικάτα μιλούν για «περισσότερες από 1000 συλλήψεις, 60 καταδίκες» και πολλούς τραυματισμούς από τις ωμότητες των ΜΑΤ. Από την άλλη, τα ΜΜΕ κάνουν λόγο για «350 αστυνομικούς τραυματίες» από την έναρξη των κινητοποιήσεων.
Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης σε «Απαγόρευση Διαδηλώσεων για Όλους», όπως αναφέρουν ειρωνικά οι ίδιοι στα πανό τους. Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης έχει αναβαθμίσει την καταστολή η οποία για τους παλιότερους «είναι τόσο σκληρή που μοιάζει με την εποχή του πολέμου της Αλγερίας[1]».

«Εξαγωγή» των κινητοποιήσεων
Το «μικρόβιο» των κινητοποιήσεων επηρέασε και το γειτονικό Βέλγιο που αντιμετωπίζει την πιο μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση, αφότου ανέλαβε την εξουσία ο κεντροδεξιός συνασπισμός. Στις κινητοποιήσεις παίρνουν μέρος κατά κύριο λόγο οι εργαζόμενοι σε δημόσιες υπηρεσίες, με αιχμή τις αλλαγές στο ασφαλιστικό, όπως η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 67 έτη αλλά και η αύξηση του χρόνου εργασίας. Όμως η δυσφορία αφορά συνολικά τις πολιτικές λιτότητας σε μια χώρα που ακόμα δεν έχει ξεχάσει τη μεγάλη γενική απεργία 1960-61. Πριν λίγες μέρες στις Βρυξέλλες συγκεντρώθηκαν 80.000 διαδηλωτές.
Αν αυτός ο νέος «Μάης» περάσει τα σύνορα της χώρας και αγκαλιάσει τους εργαζόμενους σε άλλες χώρες της ΕΕ μένει να αποδειχτεί. Δεν είναι δυνατό να μη γίνουν συγκρίσεις γύρω από την ποιότητα και τη σφοδρότητα των αγώνων στη Γαλλία με κινητοποιήσεις που έγιναν –ή δεν έγιναν ενώ θα’πρεπε- σε άλλες χώρες, ιδίως εκείνες του ευρωπαϊκού νότου. Στα καθ’ ημάς, δε μπορεί να μη προκαλεί αισθήματα πίκρας η σύγκριση των αγώνων των Γάλλων εργαζόμενων (που παλεύουν σκληρά για να μη χάσουν τα κεκτημένα τους) με τις «κινητοποιήσεις» για την τιμή των όπλων που πραγματοποίησαν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των Ελλήνων εργαζόμενων (που με το 4ο μνημόνιο χάνουν τα πάντα και κατεβαίνουν στα τάρταρα της εξαθλίωσης).
Η Γαλλία δείχνει ότι ο εργαζόμενος λαός όταν θέλει να προστατέψει τις κατακτήσεις του ξέρει τι πρέπει να κάνει ακόμα κι αν οι ηγεσίες του –πολιτικές, συνδικαλιστικές- είναι πίσω από τις διαθέσεις του και τις ανάγκες των καιρών: τις παραμερίζει και αναδεικνύει, μέσα από την πάλη του, νέες. Αυτό μένει να γίνει παντού. Κι αυτή θα –πρέπει να- είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη των Γάλλων εργαζόμενων προς όλους τους ευρωπαίους εργαζόμενους: η συνέχιση και η ένταση των αγώνων μέχρι τη νίκη. Ανεξάρτητα από το αν θα περάσει ο νόμος Ελ Κομρί από το γαλλικό κοινοβούλιο, ο αγώνας δεν θα τελειώσει, θα συνεχιστεί με άλλα μέσα αλλά με την ίδια και μεγαλύτερη ένταση μέχρι το τελικό κουρέλιασμά του. Γιατί, στο κάτω κάτω, όπως λένε πολλοί Γάλλοι «εδώ παίζεται η ζωή μας».
Αντί υστερογράφου
Κάποιοι φίλοι που περιπλανώνται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εξέφραζαν την απορία τους για την ηχηρή σιωπή των «ζεσουήδων»[2] γύρω από τις κινητοποιήσεις στη Γαλλία. Το θέμα δεν είναι να εκφραστεί μια γενική κι αόριστη συμπάθεια για το γαλλικό λαό ή τους εργαζόμενους (τύπου «Je suis travailleur»: «είμαι εργάτης») όπως κάποιοι κάνουν σε κείνους που πλήττονται από την «κακιά στιγμή». Το ζήτημα είναι οι εργαζόμενοι σε κάθε χώρα που πλήττεται από τις αντεργατικές πολιτικές της ΕΕ να πειστούν ότι «Tout le monde à sortir dans les rues parce que nous sommes tous les travailleurs. Et rester là jusqu’à la victoire»: «Όλοι να βγούμε στους δρόμους γιατί όλοι είμαστε εργάτες. Και να μείνουμε εκεί μέχρι τη νίκη»! Και το σημαντικότερο: Να μη μείνουν στη διαπίστωση. Να την κάνουν πράξη!
——————————-
[1] Έχουν μείνει στην Ιστορία οι ωμότητες των γαλλικών δυνάμεων καταστολής κατά του Αλγερινού λαού –κυρίως των αμάχων- στη διάρκεια του αγώνα της Αλγερινής Ανεξαρτησίας (1954-1962)
[2] Ο όρος «ζεσουής» στην διαδικτυακή αργκό περιγράφει όλους όσους σπεύδουν να εκφράσουν την ανέξοδη συμπάθεια τους σε κράτη που είχαν θύματα τρομοκρατικών επιθέσεων. Προέρχεται από το γαλλικό «je suis…» («είμαι…») και απλά προστίθεται η εθνικότητα των τελευταίων θυμάτων (π.χ: «Je suis français» «Je suis belge» κοκ).

Εργατικος Αγωνας

Ενα βίντεο από την Γαλλία .. πλήρες διδαγμάτων

Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι όλα τα ελληνικά ΜΜΕ αφιερώνουν ελάχιστο ή και καθόλου χρόνο για τα όσα συγκλονιστικά συμβαίνουν στην Γαλλία αυτό τον καιρό.
Και αν τυχόν ασχοληθούν θα είναι για να προβάλλουν τις απόψεις Γάλλων αξιωματούχων όπως έγινε σήμερα με τις δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών Μπερνάρ Καζνέβ που επανέλαβε για πολλοστή φορά ότι η Γαλλία αντιμετωπίζει μια «άνευ προηγουμένου τρομοκρατική απειλή».
Ούτε οι τρομοκρατικές απειλές όμως αλλά ούτε και η απεγνωσμένη προσπάθεια του Ολαντ να διασπάσει το απεργιακό μέτωπο έχουν κανένα αποτέλεσμα.

Όπως μετέδωσε από το Παρίσι η δημοσιογράφος Μαρία Δεναξά για το ραδιόφωνο του Real , σήμερα είχαμε τον άγριο προπηλακισμό από διαδηλωτές του υπουργού Οικονομικών Μακρόν καθώς και «άγρια επεισόδια κατά την διάρκεια της ημέρας» μεταξύ διαδηλωτών και δυνάμεων καταστολής.
Αφού μας ενημερώνει ότι λόγω των απεργιακών κινητοποιήσεων καθίσταται προβληματική η διεξαγωγή του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου που ξεκινάει σε 4 μέρες συμπληρώνει:  «Ο Ολάντ προσπαθεί παρασκηνιακά να διασπάσει τους απεργούς και το συνδικαλιστικό κίνημα αλλά το μόνο που έχει καταφέρει είναι μια τρύπα στο νερό»
Και συνεχίζει η ίδια δημοσιογράφος περιγράφοντας την κατάσταση που επικρατεί: «Είναι πρωτόγνωρα όσα συμβαίνουν στην Γαλλία. Σήμερα μπήκαν στο χορό των κινητοποιήσεων και οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα ενώ αναμένεται να κατέβουν στους δρόμους και οι οδηγοί ταξί. Παράλληλα   ξεκινούν απεργία διαρκείας και οι πιλότοι».

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Διαβάστε περισσότερα

Σκοτώνουν την βαριά βιομηχανία της Ελλάδας

Εκχωρούν την φέτα σε αφρικανικές χώρες-Ελιές, λάδι, φέτα, γιαούρτι τα τελείωσαν και έπονται κι άλλα.

 Ξενοφώντας Ερμείδης
Τα εγκλήματα που γίνονται εναντίον της χώρας από τις υπαλληλικές κυβερνήσεις της με τις εντολές των δανειστών δεν σκοτώνουν μόνο για ένα διάστημα την οικονομία αλλά την διαλύουν για πάντα. Να μην μπορέσει με κανέναν τρόπο να σηκώσει κεφάλι παραγωγικά, για τον επόμενο αιώνα τουλάχιστον.Με αφορμή την δήθεν ανάπτυξη και τον δήθεν ανταγωνισμό καταφέρνουν να βάλουν ταφόπλακα στην πραγματική οικονομία της Ελλάδας που δεν είναι άλλη από την μοναδικότητα των γεωργικών της και κατά συνέπεια κτηνοτροφικών της προϊόντων.  Η Ελλάδα ποτέ δεν θα μπορούσε να «χτυπήσει» τις αγορές του κόσμου σε επίπεδο ποσοτήτων. Η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας ήταν πάντα η ασύγκριτη ποιότητα των προϊόντων της λόγω της βιοποικιλότητας της ελληνικής γης.

Η ελληνική φέτα ύστερα από μάχη δεκαετιών είχε κατορθώσει να λάβει γεωγραφική ονομασία προέλευσης κυρίως γιατί το αιγοπρόβειο γάλα με το οποίο παρασκευάζεται προέρχεται από ελληνικές φυλές που έχουν τη δυνατότητα να βόσκουν σε αυτή τη μοναδική χλωρίδα. Τώρα, μετά τον Καναδά εκχωρείται και σε αφρικανικές χώρες μετά τη συμφωνία της Ε.Ε την οποία προχθές υπέγραψε και η χώρα. Ακολουθεί το ελληνικό γιαούρτι, ενώ στη συμφωνία ως πακέτο είναι και οι ελιές Καλαμών.

Σημειωτέον ότι νωρίτερα είχε εκχωρηθεί χωρίς μάχη η μοναδική ποικιλία λαδοελιάς κορωναίικη, την οποία εξέλιξαν οι Ισπανοί μετατρέποντάς τη σε κοντή ελιά και κατεβάζοντας δραματικά το κόστος παραγωγής της. Μη έχοντας κατοχυρώσει την πατέντα (royalties) την αφήσαμε να την οικειοποιηθούν οι Ισπανοί, όπως οι Τούρκοι το ελληνικό γιαούρτι και εσχάτως και οι Τσέχοι ή οι Καναδοί, οι Δανοί και οι Γάλλοι τη φέτα.

Σε ό,τι αφορά την ελληνική μαύρη ελιά (Καλαμών) είναι η μοναδική στον κόσμο όχι μόνο για τη γεύση αλλά και για το γεγονός πως όλοι οι υπόλοιποι ανταγωνιστές μας Ιταλοί, Ισπανοί, Τούρκοι δεν μπορούν να την παράγουν και αναγκάζονται να τη «μαυρίζουν» με χημική επεξεργασία.

Είχε κι αυτή κατοχυρωθεί ως Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης, αλλά οι συνθήκες του Εμπορίου, όπως υποδηλώνει και η διατλαντική συμφωνία (ΤΤΙP) Ευρώπης – ΗΠΑ που βρίσκεται στα σκαριά, δείχνουν την τάση.

Οι νόμοι του διεθνούς εμπορίου δεν καταλαβαίνουν από κουλτούρες, ιστορία ή μύθους… Προς την κατεύθυνση αυτή και η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ και οι φόροι σε κρασί, τσίπουρο και μπίρα που τείνουν να διαλύσουν την παραγωγική βάση της χώρας και να την παραδώσουν βορά μαζί με τα προϊόντα της στις πολυεθνικές.

Διαβάστε περισσότερα

Το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει τον μισό πλούτο της γης

Μπορεί οι εκατομμυριούχοι να αποτελούν μόλις το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, αυτό δεν στέκεται τους εμπόδιο όμως στο να κατέχουν σχεδόν τον μισό ιδιωτικό πλούτο του πλανήτη.
Την κοινωνική ανισότητα που επικρατεί στον κόσμο αποδεικνύει μία ακόμα έρευνα της εταιρείας χρηματοοικονομικών συμβούλων Boston Consulting Group.
Σύμφωνα με την ετήσια έρευνα του οργανισμού, συνολικά 18,5 εκατομμύρια πλούσιοι μοιράζονται το 47% όλου του παγκόσμιου πλούτου σε εισοδήματα, τραπεζικές καταθέσεις ή μετοχές. Το ύψος της περιουσίας αυτής της μειοψηφίας που κατέχει την πλειοψηφία ανέρχεται στα 78,8 τρισεκατομμύρια δολάρια, ποσό που ξεπερνά το παγκόσμιο ΑΕΠ.
Όπως προκύπτει από την έρευνα, οι περισσότεροι εκατομμυριούχοι εντοπίζονται στις ΗΠΑ, στις οποίες ανέρχονται επισήμως σε 8 εκατ. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση πλούτου παρατηρείται μάλιστα στη Βόρεια Αμερική. Εκεί το 63% των ατομικών περιουσιακών στοιχείων ύψους 60,4 τρισεκ. δολαρίων ανήκουν αποκλειστικά σε εκατομμυριούχους και το ποσοστό αυτό —το υψηλότερο του πλανήτη— εκτιμάται ότι θα φτάσει το 69% μέχρι το 2020.
Ξεχωριστή θέση στη λίστα των χωρών με τους περισσότερους εκατομμυριούχους καταλαμβάνουν και το Λιχτενστάιν και η Ελβετία, που αποτελούν τις δύο χώρες με τη μεγαλύτερη αναλογία εκατομμυριούχων ανά αριθμό κατοίκων.
Όσον αφορά τα νούμερα του παγκόσμιου ιδιωτικού πλούτου, η έκθεση συμπαιραίνει ότι το 2015 δεν παρατηρήθηκαν μεγάλες διαφοροποιήσεις. Ο ιδιωτικός πλούτος αυξήθηκε κατά 5,2%, από 7% το 2014, κυρίως λόγω της χρηματοοικονομικής και πολιτικής αστάθειας, καθώς και της επιβολής οικονομικών κυρώσεων.
Ο πλούτος που έχει συγκεντρωθεί σε «εξωχώρια» κέντρα, δηλαδή σε χώρες που αποτελούν παραδείσους για τη «διακριτικότητα» και τη χαμηλή φορολόγηση που προσφέρουν σε επενδυτές από τρίτες χώρες, αυξήθηκε κατά 3%, φτάνοντας περίπου τα 10 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Κορυφαίος φορολογικός παράδεισος για το 2015, ποιος άλλος παρά η Ελβετία, που προηγείται κατά πολύ στην προτίμηση των επενδυτών, αφήνοντας πίσω τη Σιγκαπούρη και τη Βρετανία.

Πηγή:tvxs

Διαβάστε περισσότερα

Νεοφιλελευθερισμός: ενθάδε κείται

Από τον Άρη Χατζηστεφάνου
Κορυφαίοι οικονομολόγοι του ΔΝΤ τοποθέτησαν την περασμένη εβδομάδα μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του κυρίαρχου οικονομικού δόγματος. Ανεπαισθήτως εξέδωσαν το πιστοποιητικό θανάτου του νεοφιλελευθερισμού.

Για να διασφαλίσουν τον πλούτο τους κάποιοι προσπαθούν να επιβάλουν ρύθμιση στη δημοκρατία αντί στον καπιταλισμό

Ταρίκ Αλί

Σε μια από τις γνωστότερες ιστορίες του Αστερίξ, οι περίφημοι πειρατές αρχίζουν να βυθίζουν μόνοι τους το πλοίο τους μπροστά στους Γαλάτες, που τους παρακολουθούν εμβρόντητοι. Η ίδια έκφραση ειλικρινούς απορίας πρέπει να σχηματίστηκε την περασμένη Πέμπτη και στα πρόσωπα χιλιάδων οικονομολόγων και αναλυτών που παρακολούθησαν το ΔΝΤ να βυθίζει τη ναυαρχίδα του «πειρατικού» στόλου του: του νεοφιλελευθερισμού.
Σε έκθεσή τους με τίτλο «Ο υπερτιμημένος νεοφιλελευθερισμός», τρεις κορυφαίοι οικονομολόγοι από το τμήμα ερευνών του ΔΝΤ (Jonathan D. Ostry, Prakash Loungani, και Davide Furceri) έβαλαν μια βόμβα στα θεμέλια του οικονομικού δόγματος το οποίο ακολουθεί η ανθρωπότητα τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.
Στην έκθεση (την οποία παρουσίασε ο Μπάμπης Μιχάλης στην «Εφ.Συν.») αμφισβητούν την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, τις πολιτικές δημοσιονομικής εξυγίανσης και του μικρότερου κράτους – που αποτελούσαν το άγιο δισκοπότηρο για τους οπαδούς του Μίλτον Φρίντμαν, του Ρόναλντ Ρέιγκαν και της Μάργκαρετ Θάτσερ.
Η έκθεση συμπεραίνει μεταξύ άλλων ότι στο 20% των περιπτώσεων που σημειώθηκε μεγάλη εισροή κεφαλαίων σε μια οικονομία ακολούθησε δραματική κρίση που οδήγησε σε οικονομική συρρίκνωση και ύφεση.
Παρά το γεγονός ότι οι τρεις οικονομολόγοι κάνουν σαφή διάκριση ανάμεσα στη βραχυχρόνια κίνηση κεφαλαίων (βλ. σπέκουλα) και στις μεγάλες άμεσες επενδύσεις (βλ. εγκατάσταση πολυεθνικών), το συμπέρασμά τους καταρρίπτει το ιδεολόγημα ότι η απελευθέρωση των αγορών κεφαλαίου οδηγεί αναπόδραστα στην ανάπτυξη.
Σαν να μην ήταν αυτό αρκετό για να αρχίσουν να τρίζουν τα κόκαλα του Μίλτον Φρίντμαν, η έκθεση επισημαίνει ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική οδηγεί σε γιγάντωση της οικονομικής ανισότητας, η οποία με τη σειρά της δυσχεραίνει ή ακυρώνει πλήρως την ανάπτυξη.
Η επίθεση στον νεοφιλελευθερισμό συνεχίζεται όμως και με κριτική στην αυστηρή δημοσιονομική πολιτική που ακολουθείται τα τελευταία χρόνια. «Στην πράξη, ύστερα από επεισόδια δημοσιονομικής εξυγίανσης», αναφέρεται στην έκθεση, «ακολούθησαν υφέσεις και όχι ανάπτυξη» με συνακόλουθη αύξηση της ανεργίας.
Ως παράδειγμα η έκθεση αναφέρει ότι η προσπάθεια μείωσης του δημοσίου χρέους από το 120% (περίπου δηλαδή όσο ήταν και το ελληνικό χρέος προ μνημονίων) στο 100% έχει ελάχιστες θετικές συνέπειες, ενώ μπορεί να επιφέρει πολύ σοβαρή ζημιά στην ανάπτυξη.
Η έκθεση του ΔΝΤ αντιμετωπίστηκε σαν βόμβα στα θεμέλια του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος από όσους αναλυτές κατάφεραν να διαβάσουν γρήγορα ανάμεσα στις γραμμές των συμπερασμάτων. «Είμαστε μάρτυρες του θανάτου του νεοφιλελευθερισμού» έγραφε η βρετανική εφημερίδα «Guardian», ενώ και οι «Financial Times» δυσκολεύονταν να κρύψουν την έκπληξή τους.
Προφανώς οι πρακτικές συνέπειες του νέου τρόπου σκέψης δεν θα γίνουν άμεσα αντιληπτές. Οπως εξηγούσε άλλωστε ο επικεφαλής οικονομικός αναλυτής του «Guardian», Αντίτια Τσακραμπόρτι, μετά το 2008 έχουμε συνηθίσει άλλα να προτείνουν οι ερευνητές του ΔΝΤ και άλλη πολιτική να εφαρμόζει τελικά το Ταμείο.
Σε κάθε περίπτωση, το ΔΝΤ και μέσω αυτού οι αμερικανικές οικονομικές ελίτ δείχνουν ότι μπορούν να συζητήσουν την αλλαγή του κυρίαρχου οικονομικού δόγματος, στον βαθμό που δεν επηρεάζει τους πραγματικούς κανόνες του παιχνιδιού, δηλαδή το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής.
Άλλωστε ο νεοφιλελευθερισμός δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια φάση του καπιταλισμού, όπως ο φασισμός (για τις συνθήκες που προηγήθηκαν του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου) ή ο κεϊνσιανισμός (για τις καλές ημέρες της μεταπολεμικής ανάπτυξης).
Αυτοί που πραγματικά θα έπρεπε όμως να νιώθουν τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια τους (αν είχαν στοιχειώδη αντίληψη της οικονομικής πραγματικότητας) είναι οι θιασώτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την οποία ο νεοφιλελευθερισμός δεν αποτελεί απλώς μια φάση αλλά δομικό στοιχείο της ύπαρξής της.
Οπως μας εξηγούσε ο Γιώργος Βασσάλος, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, «η Ε.Ε. έχει στηρίξει όλη τη νομοθεσία της στον χρηματοπιστωτικό τομέα σε μια θεωρία που διατυπώθηκε το 1998 από τους Αμερικανούς οικονομολόγους Ross Levine και Sara Zervos.
Η θεωρία αυτή έλεγε ότι η αύξηση και η διεθνοποίηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών θα ωφελούσαν την ανάπτυξη καθώς, όπως υποστήριζαν, υπάρχει μια στατιστική αναλογία ανάμεσα στα δύο». Η άποψη αυτή αποτέλεσε οδηγό για την πλήρη απελευθέρωση των χρηματοπιστωτικών αγορών στην Ευρώπη όλη τη δεκαετία του 2000 μέχρι το 2008, η οποία γιγάντωσε τις αγορές παραγώγων και κρατικών ομολόγων. Αυτή ακριβώς η διαπίστωση όμως καταρρίφθηκε με κρότο στην πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ.
Ο νεοφιλελευθερισμός άλλωστε, όπως μας εξηγούσε η Βρετανίδα οικονομολόγος Αν Πέτιφορ στο ντοκιμαντέρ «This is Not a coup», είναι δομικά ενταγμένος στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. «Οσο κι αν έψαξα», μας έλεγε χαρακτηριστικά η Πέτιφορ, «δεν βρήκα έναν τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν να τροποποιηθούν οι συνθήκες της Ε.Ε.».
Σαν τον φτωχό συγγενή του αμερικανικού καπιταλισμού, οι ευρωπαϊκές οικονομικές ελίτ έστησαν το μαγαζί τους για να μπορεί να λειτουργεί μόνο στο πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού.
Και τώρα που οι δημιουργοί της συγκεκριμένης ιδεολογίας εξετάζουν το ενδεχόμενο να την εγκαταλείψουν, οι Ευρωπαίοι κινδυνεύουν να μετατραπούν στην τελευταία νεοφιλελεύθερη αποικία – όπως λέμε τελευταία σοβιετική δημοκρατία.
► «Νεοφιλελευθερισμός (Ιστορία και παρόν)» (Εκδόσεις Καστανιώτη)
Μνημειώδες έργο από τον Ντέιβιντ Χάρβεϊ, έναν από τους σημαντικότερους μαρξιστές διανοητές της εποχής μας.
► Neoliberalism. Oversold?
Το λογοπαίγνιο στον τίτλο της πρόσφατης έκθεσης του ΔΝΤ δεν αρκεί για να σκεπάσει τη βόμβα μεγατόνων που κρύβεται στις υπόλοιπες σελίδες
infowar

Διαβάστε περισσότερα

Κανείς Τούρκος δεν έγινε γενίτσαρος

Το κείμενο που ακολουθεί με τίτλο «”Αριστερόμετρο”: Φυσικά και υπάρχει!» δημοσιεύτηκε εδώ στην ίδια θέση πριν από 16 μήνες, στις 2 Μάρτη 2015. Ήταν λίγες μέρες μετά την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Γενάρη και ενώ ακόμα δέσποζε εκείνο το «Πρώτη φορά Αριστερά»…
    Ο λόγος που επιλέξαμε την αναδημοσίευσή του εξηγείται στο σημείωμα που ακολουθεί μετά το τέλος εκείνου του κειμένου, και φυσικά δεν είναι να βλογήσουμε τα γένια μας – πράγμα καθόλου δύσκολο πια για όσους δεν παραμυθιάζονται από τον ρεφορμισμό, με όσους «αριστερούς» μανδύες κι αν ενδυθεί ανά τους αιώνες.
«Αριστερόμετρο»: Φυσικά και υπάρχει!
    “Ότιη αστική δημοκρατία έχει γυρίσει στην εποχή της Ιεράς Συμμαχίας και άρα στην εποχή της ιεράς εξέτασης των δημοκρατικών δικαιωμάτων, είναι μια διαπίστωση που παραβιάζει ανοιχτές ιστορικές θύρες. Ως εκ τούτου χρόνια τώρα, πολύ πριν από τα Μνημόνια, από την εποχή των τρομονόμων, των χουντικών διαταγμάτων κατά αγροτών και μαθητών, των ηλεκτρονικών φακελωμάτων, των Αμπού Γκράιμπ και των Γκουαντάναμο, η Αριστερά έχει αναδειχτεί στο προκεχωρημένο φυλάκιο υπεράσπισης ακόμα και αυτών των αστικοδημοκρατικών ελευθεριών.
    Συνιστά, όμως πολιτική έκπτωση, για κάθε αριστερό, πόσω μάλλον κομμουνιστή, να μειώνει το εύρος των δημοκρατικών ελευθεριών στα αστικοδημοκρατικά τους όρια, και να βαφτίζει «αριστερά» αυτά τα όρια. Διότι δι’ αυτού του τρόπου παραιτείται από το πραγματικό νόημα της προάσπισης και αποκατάστασης των αστικοδημοκρατικών ελευθεριών. Που δεν είναι άλλο  για την Αριστερά από την επέκτασή τους, την υπέρβασή τους και - μέσω αυτού του τρόπου - από την κατοχύρωση όλων των ελευθεριών. Αυτό είναι αριστερή πολιτική.
    Το αυτό ισχύει στα ζητήματα της οικονομίας και της αντανάκλασης τους στη ζωή και τον βίο των ανθρώπων. Η Αριστερά, πόσω μάλλον η κομμουνιστική Αριστερά, πάλευε και θα παλεύει πάντα για το μεροκάματο, για τη δουλειά, για το δικαίωμα στην εργασία, για την ανύψωση του πολιτιστικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων μέσα από την ικανοποίηση των όλο και πιο διευρυμένων αναγκών τους. Γιατί αυτό σημαίνει ανύψωση του κοινωνικού και  πολιτιστικού επιπέδου του λαού: Η ικανοποίηση των όλων και πιο διευρυμένων αναγκών του.
     Αλλά η Αριστερά, δεν βαφτίζει την ασπιρίνη θεραπεία επειδή οι κανίβαλοι έκοψαν την ασπιρίνη από τον άρρωστο. Η Αριστερά δεν βαφτίζει το μισό κουλούρι λουκούλλειο γεύμα επειδή οι κανίβαλοι στέρησαν το ψωμί από το τραπέζι. Η Αριστερά παλεύει για την ασπιρίνη και για το ψωμί, οφείλει να τα εξασφαλίζει και να τα διανέμει με δίκαιο τρόπο, όχι για να βαφτίσει «αριστερό» το δίκαιο μοίρασμα της φτώχειας και τον «λιτό βίο». Αλλά για να εξαλείψει τη φτώχεια και να εξασφαλίσει - στον επίγειο βίο - όλα τα ελέη του Θεού.
    Η Αριστερά είναι αριστερά επειδή ακριβώς δεν κατεβάζει τον πήχη των απαιτήσεων των ανθρώπων έχοντας για μέτρο – ή για άλλοθι - εκείνους που έριξαν τους ανθρώπους στα Τάρταρα. Πασχίζει να τους βγάλει από τα Τάρταρα για να κατακτήσουν τον Όλυμπο και όχι για να σέρνονται στη Γη.
    Να λοιπόν που μέσα στις σημερινές συνθήκες - και λόγω αυτών ακριβώς των  συνθηκών της καπιταλιστικής βαρβαρότητας - τα λόγια του Λένιν απέναντι σε όσους υπόσχονται «βελτιώσεις» χωρίς, όμως, να σταματούν τους τεμενάδες στο καθεστώς που βαλτώνει το λαό, οι διαπιστώσεις του μπολσεβίκου ηγέτη ισχύουν χίλιες φορές: «Σε συνθήκες διατήρησης του καπιταλισμού οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να είναι ούτε σταθερές ούτε σοβαρές», έλεγε προσθέτοντας με έμφαση ότι αυτό κάθε άλλο παρά αναιρεί τη θέση πως οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο να «παλεύουν για βελτιώσεις για να συνεχίσουν πιο επίμονη πάλη ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά».
    Να λοιπόν που ειδικά στις σημερινές συνθήκες είναι πολιτικός και ιστορικός αναθεωρητισμός έσχατης μορφής να επιδίδονται ορισμένοι στο ατόπημα του τεμαχισμού του ΕΑΜ.Πρόκειται για όσουςαναφέρονται συχνά στο πρόγραμμα του ΕΑΜ που μιλούσε για «καθημερινή πάλη για να μην τσακιστεί ο λαός κάτω από την πείνα, την αρρώστια και τις υλικές στερήσεις», αλλά που μονίμως «ξεχνούν» εκείνη την στροφή από τον ΥΜΝΟ του ΕΑΜ: «…έχει πρόγραμμα Λαοκρατία…».
    Αυτάείναι στοιχειώδη για τους Αριστερούς. Πόσω μάλλον για τους κομμουνιστές. Οι οποίοι επειδή ακριβώς όχι μόνο αντιλαμβάνονται αλλά και επειδή δεν παραιτούνται από τα στοιχειώδη, τονίζουν: Οι αποστάσεις που χωρίζουν τους «αριστερούς» νεοφιλελεύθερους από τους «αριστερούς» κεϋνσιανιστές είναι υπαρκτές, καταγεγραμμένες και ενίοτε μεγάλες. Ωστόσο: Αυτές οι αποστάσεις ήταν, είναι και θα είναι πάντα μικρότερες από τις αποστάσεις που χωρίζουν και τους «αριστερούς» νεοφιλελεύθερους και τους «αριστερούς» κεϋνσιανιστές από τους αριστερούς μαρξιστές. 
    Κατά τα λοιπά ακούμε συχνά ότι δεν υπάρχει «αριστερόμετρο». Όποτε μιλάς για τις αρχές της Αριστεράς όλο και κάποιος - αριστερός - θα σου πετάξει: «Φέρε το «αριστερόμετρο» να μετρηθούμε…
    Προσωπικά (και επιτρέψτε μας τον προσωπικό τόνο) δεν είμαι κάτοχος του «αριστερόμετρου». Όχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά αντιθέτως επειδή υπάρχει!  Και επειδή ξέρω ότι είναι τέτοιο το μπόι αυτών (των χιλιάδων και χιλιάδων) που το κατασκεύασαν, πού ούτε στο νυχάκι τους δεν θα μπορούσαμε να συγκριθούμε.
    Αλλά επειδή – και ευτυχώς - υπάρχει το «αριστερόμετρο», γι’ αυτό (και αιτούμαι ξανά την επιείκεια για τον προσωπικό τόνο): Ξέρω πολλούς ανθρώπους που είναι γενναιόδωροι. Αλλά δεν είναι αριστεροί. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που είναι τίμιοι. Αλλά δεν είναι αριστεροί. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που είναι δίκαιοι. Αλλά δεν είναι αριστεροί. Ξέρω πολλούς ανθρώπους ανιδιοτελείς, αλληλέγγυους προς το διπλανό τους, με την ντομπροσύνη που κουβαλούν οι λαϊκοί άνθρωποι, πολλοί από αυτούς σου «δίνουν το βρακί τους» αν βρεθείς στην ανάγκη. Αλλά δεν είναι αριστεροί.
    Ότι δεν είναι αριστεροί, δεν μειώνει σε τίποτα τα χαρακτηριστικά του αλτρουισμού που τους διακρίνει. Παρά μόνο σε ένα: Δεν προσδίδει σε αυτά τα χαρακτηριστικά την αναγκαία και ικανή συνθήκη, που θα τα μετέτρεπε σε πολιτικό μέγεθος και σε πολιτική δύναμη καταπολέμησης της ατιμίας, της εκμετάλλευσης, της αδικίας.
    Αριστερός δεν είναι ο δίκαιος, ο ανιδιοτελής, ο τίμιος, ο αλληλέγγυος απέναντι στα θύματα που αφήνει η πολιτική της καταστροφής και της λεηλασίας.
    Είναι όλα αυτά αλλά – δυστυχώς - είναι και κάτι πιο σύνθετο. Αριστερός είναι κείνος, που η συνείδησή του, η ανθρωπιά του, έχει μετουσιωθεί σε πολιτική συνείδηση και που παλεύει πολιτικά, κοινωνικά, ταξικά για την «εγκαθίδρυση» της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της τιμιότητας στον κόσμο.
    Που η συνεισφορά της πολιτικής του δράσης σ' αυτήν την υπόθεση δεν έρχεται από το «περίσσευμα» του ελεύθερου χρόνου του, ούτε συνιστά ένα γενικό ουμανιστικό πρόταγμα που του θολώνει τα μάτια για να μη βλέπει τα αίτια και τους υπαίτιους της τραγωδίας.
    Η Αριστερά, δε, δεν είναι η παράταξη της θωπείας, της κολακείας ή της διθυραμβολογίας για την «καλότητα» των ανθρώπων. Η ειδοποιός διαφορά της έγκειται στο ότι στην Αριστερά τα χαρακτηριστικά της καλοσύνης μετασχηματίζονται στην αναγκαία και ικανή συνθήκη που τα μετατρέπει σε πολιτικό μέγεθος και πολιτική δύναμη καταπολέμησης της ταξικής κακότητας, δηλαδή της ταξικής εκμετάλλευσης και της ταξικής βαρβαρότητας.
    Η Αριστερά (και εδώ βρίσκεται το «αριστερόμετρο» που συχνά το ξορκίζουν οι ομιλούντες αριστερά και πράττοντες δεξιά) εφόσον θέλει να είναι δύναμη της κοινωνικής απελευθέρωσης και όχι μια ακόμα λωρίδα – η αριστερή λωρίδα – του ίδιου καθεστωτικού δρόμου, δεν μπορεί παρά να έχει πάντα ως πυξίδα ότι:«Η ιστορία όλων των ως τα τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων», όπωςυποστηρίζουν οι συγγραφείς του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου». Και συνεχίζουν: «Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη, καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονταν σε ακατάπαυστη αντίθεση μεταξύ τους, έκαναν αδιάκοπο αγώνα, πότε καλυμμένο, πότε ανοιχτό (…)».
    Η Αριστερά εφόσον θέλει να είναι δύναμη της κοινωνικής απελευθέρωσης και όχι μια ακόμα λωρίδα – η αριστερή λωρίδα – του ίδιου καθεστωτικού δρόμου, δεν μπορεί παρά να τοποθετείται  ξεκάθαρα απέναντι σε κάθε λογική που «κουκουλώνει τις ταξικές αντιθέσεις και προωθεί τη λογική «και στον ληστή ψωμί και στον χωροφύλακα χαμπέρι».
    Γι’ αυτό και η Αριστερά δεν είναι «Ερυθρός Σταυρός» ούτε «ΟΗΕ». Κι όποιος την υποβιβάζει σε κάτι τέτοιο διαπνέεται από μια παιδαριώδη αφέλεια που όποιος του τη διαταράσσει δεν έχει σκοπό να πλήξει το αγνό παιδί που κρύβεται μέσα στις παιδαριώδεις προσεγγίσεις. Σκοπός είναι να προφυλαχτεί το παιδί. Τόσο από τις δικές του διαψεύσεις όσο κι από εκείνους που παίρνουν καμιά φορά τα παιδιά και τα κάνουν γενίτσαρους”.
 ***
    Αυτά γράφαμε, τότε…
    Σήμερα, λοιπόν, μετά από το τρίτο φανερό Μνημόνιο και τα διαδοχικά κρυφά Μνημόνια: Ασφαλιστικό, φορολογικό, κόφτης, ξεπούλημα 99 ετών, πλειστηριασμοί και παραχώρηση ΟΛΩΝ των κατοικιών στα κοράκια, ΕΝΦΙΑ μέχρι το 2031, μνημονιακές δεσμεύσεις για εργασιακά κλπ,
    σήμερα, μετά το άνευ προηγουμένου και διαρκώς επαναλαμβανόμενο ψεύδος (μόλις προχτές ο κ.Τσίπρας εμφανίστηκε στο υπουργικό του συμβούλιο σαν προστάτης των συνταξιούχων παρότι, όπως αποκάλυψε η «Αγορά» του Σαββάτου, από Ιούλη φέρνει νέες μειώσεις – σοκ στις συντάξεις και στα εφάπαξ έως και 35%),
    σήμερα,  μετά την επίσημη ανακήρυξή τους σε «αριστερά» κατοικίδια του ΝΑΤΟ, του ΔΝΤ, της ΕΕ και της εγχώριας (με ή χωρίς off shore) πλουτοκρατίας,
    σήμερα, που ως γνήσιοι διάδοχοι των προηγούμενων «θρηνούν» - αλλά ψηφίζουν, που «πονούν» - αλλά ψηφίζουν, που «δεν συμφωνούν» - αλλά ψηφίζουν, που αποκαλούν «φοροφυγάδες» τους χαμηλοσυνταξιούχους του ΕΚΑΣ, που εκποιούν από αεροδρόμια μέχρι Ελληνικό και από λιμάνια μέχρι ΔΕΗ και Εγνατία,
    σήμερα, που κάνουν «χιούμορ» καλώντας μας να τους δοξάσουμε και να μην φοβόμαστε αφού τα δικά τους εκατό χρόνια ταξικής λεηλασίας είναι λιγότερα… από τα 400 χρόνια τουρκοκρατίας,
    σήμερα, παρακολουθώντας εκείνους ειδικά που μέσα στην κατάντια τους συνεχίζουν να επικαλούνται την Αριστερά,
    σήμερα, καθώς γεμίσανε τα κυβερνητικά έδρανα με τέτοιους «αριστερούς» που η μοναδική απόδειξη της έκπτωτης αριστεροσύνης τους είναι να περιφέρουν την θλιβερή εικόνα τους καθώς (νομίζουν ότι) διασύρουν την Αριστερά,
    θεωρούμε επιβεβλημένο να πιάσουμε το νήμα από την ακροτελεύτια λέξη του παλιού εκείνου κειμένου, για μια αναγκαία προσθήκη: Κανείς Τούρκος δεν έγινε ποτέ γενίτσαρος. 

Διαβάστε περισσότερα

Ο ηττημένος άντρας

Όταν η μια απόρριψη για δουλειά διαδέχεται την άλλη, ο άνεργος παύει να αντιδρά. Μεταβάλλεται σε ζόμπι που κάθε μέρα καταρρέει περισσότερο ή σε κινητή απειλή για τους γύρω του. Είναι υποψήφιος για όλα, να καταστρέψει και να καταστραφεί.

Ας προσέξουμε κάποτε τους ποιητές:

Μη του μιλάτε είναι άνεργος 

τα χέρια στις τσέπες του 

σαν δυο χειροβομβίδες

(Καρούζος)

Η εκ γενετής χρέωση του άνδρα, από τις πρωτόγονες ομάδες έως τις σύγχρονες κοινωνίες, παραμένει σταθερά η ίδια: Η εξασφάλιση της επιβίωσης του θηλυκού και των παιδιών που θα αποκτήσουν. Κάθε πούρος Μαρξιστής θα ερμήνευε το ζήτημα αποκλειστικά με κοινωνιολογικούς όρους, φαίνεται όμως πως δεν είναι μόνο έτσι. Τα άλματα της βιολογίας δείχνουν ότι αυτή η ανδρική δέσμευση είναι προγεννητική. Η κατανομή των υποχρεώσεων που προκύπτουν από την συνεύρεση αρσενικού και θηλυκού είναι εγγεγραμμένη στα εγκεφαλικά κύτταρα ολόκληρου σχεδόν του ζωικού βασιλείου. Το θηλυκό επιλέγει εκείνο το αρσενικό που η σωματική του ρώμη είναι εγγύηση όχι μόνο ευγονίας, αλλά και απρόσκοπτης διατροφής. Σε ορισμένα είδη η προκαταβολική προσφορά μεγάλων ποσοτήτων τροφής από το αρσενικό προς το θηλυκό είναι η προϋπόθεση του ζευγαρώματος.

Φαίνεται δίκαιο.

Το θηλυκό μετά το ζευγάρωμα κάνει μια τεράστια επένδυση χρόνου και εργασίας για την κύηση, τον γαλακτισμό και το μεγάλωμα του παιδιού, οπότε απαιτεί εξασφάλιση.

Το ζευγάρωμα είναι το μέλι.

Το ζόρι αρχίζει για τον άνδρα που θέλει να σταθεί αξιοπρεπώς στο ύψος του ρόλου του. Προκειμένου να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, δουλεύει αδιαμαρτύρητα όσες ώρες απαιτούνται. Αν χρειαστεί πιάνει και δεύτερη δουλειά κι αν η κατάσταση γίνει ζοφερή, δεν διστάζει να ξενιτευτεί ή και να παρανομήσει. Τις ληστείες τις κάνουν πάντα οι άντρες, αυτοί υποχρεούνται να φέρουν τα λεφτά στο σπίτι.

Ο άντρας ορίζεται από την δουλειά του.

Όμως στο ανταγωνιστικό πλέγμα παραγωγής, όπου επικρατεί το bellum omnium contra omnes (πόλεμος όλων εναντίον όλων), ουδείς σου εγγυάται ότι θα έχεις και αύριο δουλειά. Από άλλους εξαρτάται η επιβίωση η δική σου και των δικών σου. Αυτή η επιβίωση δια της εργασίας που επαγγέλθηκε ο Μαρξ και λατρεύτηκε από εκατομμύρια και εκατομμύρια θυσιάστηκαν με αυτή την ελπίδα. Κάτι συμβαίνει ξαφνικά και βρίσκεσαι στο δρόμο. Η εταιρεία φαλίρισε, η διεύθυνση περιστέλλει τα έξοδα, τα προϊόντα δεν πουλιούνται, η ίδια η δουλειά πάλιωσε, τα συστήματα αναπροσαρμόζονται και χίλιοι δυο άλλοι λόγοι που υπερβαίνουν τον εργαζόμενο.

Η ανεργία είναι κατάρα.

Όλο το πλαίσιο της οικογενειακής ζωής ανατρέπεται. Η συμφωνία αρσενικού- θηλυκού κλυδωνίζεται επικίνδυνα. Από όλα τα κουσούρια που μπορεί να σέρνει ένας άντρας τίποτε δεν είναι πιο αβάσταχτο από το να γυρνάει στο σπίτι του με άδεια χέρια. Πόσες γυναίκες δεν έχουν υποστεί δια βίου τιποτένιους συζύγους, βίαιους ή άπιστους, για μόνο τον λόγο πως συντηρούσαν την οικογένεια.

Η ήττα του άντρα είναι συντριπτική.

Η παρατεταμένη ανεργία τραυματίζει βαρύτατα τον ψυχισμό του, τον ακυρώνει ως ενεργή ύπαρξη. Η μείωση που υφίσταται δεν είναι ποτέ στενά οικονομική, κυριεύεται από αίσθημα αυτοϋποτίμησης και αναξιότητας έναντι των άλλων αντρών. Αισθάνεται να ξεπέφτει στα μάτια της γυναίκας του και των παιδιών του. Καταλήγει ξένος στο ίδιο του το σπίτι. Τα λόγια παρηγοριάς του επιδεινώνουν το αίσθημα κατωτερότητας, στον άντρα πρέπει σεβασμός, όχι οίκτος.

Μια άξια γυναίκα που συμπαρίσταται στον άντρα της και βγαίνει στην δουλειά μπορεί έως έναν βαθμό να ανακουφίσει το οικονομικό έλλειμμα, αλλά το ψυχικό και κοινωνικό πλήγμα ενός άντρα που τρέφεται από το φουστάνι μένει αγιάτρευτο. Η απόγνωση τον κυριεύει.

Ο άνεργος σιχτιρίζει την κοινωνία που του στερεί το δικαίωμα να ζήσει, και λίγο απέχει από το να παραβεί τους θεσπισμένους κανόνες συμβίωσης, αν σου λείπει το τσιγάρο και γύρω σου ανάβουν πούρα, δεν αντέχεται.

Όταν η μια απόρριψη για δουλειά διαδέχεται την άλλη, ο άνεργος παύει να αντιδρά. Μεταβάλλεται σε ζόμπι που κάθε μέρα καταρρέει περισσότερο ή σε κινητή απειλή για τους γύρω του. Είναι υποψήφιος για όλα, να καταστρέψει και να καταστραφεί.

Ας προσέξουμε κάποτε τους ποιητές:

Μη του μιλάτε είναι άνεργος 

τα χέρια στις τσέπες του 

σαν δυο χειροβομβίδες

(Καρούζος)

Η ανεργία είναι όντως βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας. Σύμφωνα με μετρήσεις , «η αύξηση της ανεργίας έστω και κατά 1 ποσοστιαία μονάδα δημιουργεί κατάσταση έντασης, επιθετικότητας και ασθενειών που επηρεάζει την κοινωνία για πολλά χρόνια».

Η ανεργία είναι η σύγχρονη αμαρτία.

Η ίδια η κοινωνία που την προκαλεί, την καταδικάζει προκειμένου να αποσείσει τις ευθύνες της. Μεταθέτει το πρόβλημα, και ο άντρας που δεν βρίσκει δουλειά ευθύνεται προσωπικά, άνεργος σημαίνει άχρηστος . Οι πραγματικοί υπεύθυνοι έχουν κατορθώσει να υποβάλουν τη συκοφαντική άποψη, που αναπαράγεται επιπόλαια και από κάποιους εργαζόμενους, πως «όποιος θέλει να δουλέψει δουλεύει». Δηλαδή η μοναδική υπαίτιοι για την μοίρα τους είναι οι ίδιοι οι άνεργοι που προτιμούν να ζουν σαν παράσιτα εις βάρος των άλλων εργαζομένων. (Δεν μας λένε πού δοκιμάστηκε και απέτυχε το πλήθος των νέων ανθρώπων που δεν έχουν μπει ακόμα στην αγορά εργασίας και εκλιπαρούν για μια ευκαιρία).

Το επίδομα ανεργίας είναι κόλλυβα και ταπείνωση.

Η ανάλγητη πολιτεία αρνείται να θεσπίσει ένα εγγυημένο εισόδημα αξιοπρεπούς διαβίωσης των πολιτών της. Είτε κάποιος εργάζεται είτε όχι, έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να μην πεθάνει από ασιτία και έλλειψη στέγης. «Είναι το δικαίωμα που αναγνωρίζουμε στα ζώα μας αλλά όχι στους συνανθρώπους μας» (Φρομ).

Το φάντασμα της ανεργίας δεν είναι κάτι που εμφανίζεται από μόνο του, σαν φυσικό φαινόμενο συνδέεται άρρηκτα με το όραμα της κοινωνίας μας.

Μέχρι το 1989 η παρουσία της άλλης υπερδύναμης λειτουργούσε εξισορροπητικά, εξανάγκαζε τις δυτικές κοινωνίες να προσφέρουν κάποια κεϊνσιανά ψίχουλα για να προλάβουν τα χειρότερα. Στην νέα παγκόσμια τάξη έχει εξαπολυθεί μία ανελέητη επίθεση κατά των εργαζομένων. Ο συνδικαλισμός εξέπεσε σε απροκάλυπτο ρουφιάνο της εξουσίας. Οι εργασιακές σχέσεις τίθενται ξανά υπό διαπραγμάτευση. Επιστρέφουμε σε έναν εργασιακό μεσαίωνα χωρίς συλλογικές συμβάσεις, χωρίς υπερωρίες, χωρίς άδειες, χωρίς πλαφόν απολύσεων, χωρίς επικουρικές συντάξεις και άλλα τέτοια «αναχρονιστικά». Τελευταίως τα σαΐνια της κρατικής αναλγησίας βρήκαν το νέο φάρμακο, είναι οι «ευέλικτες μορφές απασχόλησης». Το περιώνυμο τρομοκρατικό επίθετο «απασχολήσιμος» απειλεί τους πάντες, πλημμυρίζει με την επιδιωκόμενη ανασφάλεια εργαζόμενους και ανέργους ώστε να νιώθουν όλοι προσωρινοί και δεόντως υποτακτικοί.

Στο βωμό της ανταγωνιστικότητας οι «απασχόλησιμοι» θα πατάνε πλέον σε κινούμενη άμμο, χωρίς να ξέρουν τι τους ξημερώνει.

Οι χαχόλοι του δικού μας ΟΑΕΔ ανακάλυψαν και ανθρωπιστικά πλεονεκτήματα στην αθλιότητα του «απασχολήσιμου» που εφηύραν: «Η ρύθμιση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης ευνοεί την δυνατότητα συμφιλίωσης της επαγγελματικής με την οικογενειακή ζωή και την αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου των εργαζομένων».

Πρόκειται για φρικτή κοροϊδία. Αυτοί που δεν ενδιαφέρονται αν ζεις ή πεθαίνεις παρουσιάζονται να σου προσφέρουν «χρόνο» για την οικογένεια και τα χόμπι σου.

Ο άνθρωπος όμως δεν είναι «επιζήσιμος». Ή θα ζήσει με ασφάλεια και αξιοπρέπεια σ΄ αυτό τον κόσμο ή όχι.

Αυτό το νόημα ενέχουν οι απόπειρες αυτοκαταστροφής κάποιων παραλοϊσμένων που κρεμιούνται στις στέγες ή λούζονται με βενζίνη. Όπως και ο οδυνηρός συμβολισμός της πράξης εκείνου του απολυμένου υπαλλήλου από τον Δήμο Ταύρου που κάρφωσε την ελληνική σημαία στο γυμνό στήθος του.

Προφητικό άρθρο του Διονύση Χαριτόπουλου το φθινόπωρο του 2002

Διαβάστε περισσότερα

Ο λεβέντης του ελληνικού σινεμά Γιώργος Φούντας

Η αυθεντική ντόμπρα ψυχή που παραλίγο να γίνει ο «Τζέιμς Μποντ»!

---

Σύμβολο αρρενωπότητας και ενσάρκωση αυτού που λέμε κοινώς «παλικάρι», ο Γιώργος Φούντας είπε τη μαγική ατάκα «Στέλλα, φύγε, κρατάω μαχαίρι» και πέρασε στην κινηματογραφική αθανασία!

Η αρρενωπή ψηλόλιγνη φιγούρα του στην τελευταία συγκλονιστική σκηνή της «Στέλλας» του Κακογιάννη, λίγο πριν μαχαιρώσει δηλαδή την ατίθαση Στέλλα (Μελίνα Μερκούρη), σφράγισε το ελληνικό σινεμά και γράφτηκε ανεξίτηλα στις μνήμες μας.
Παρά το αγέρωχο παράστημά του ωστόσο στο μεγάλο πανί και τη λεβεντιά που έβγαζε αβίαστα, ο Φούντας ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος και χαμηλών τόνων ηθοποιός, αφήνοντας παρακαταθήκη μια πραγματικά αρρενωπή μορφή γεμάτη μπέσα και ελληνική ψυχή.
Σκληρός, γοητευτικός και επιβλητικός στη μεγάλη οθόνη, ο Φούντας έκαιγε καρδιές αλλά αυτός παρέμεινε 56 χρόνια δίπλα στον μεγάλο του έρωτα, τη σύζυγό του Χρυσούλα Ζώκα, ζώντας μια ήρεμη οικογενειακή ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Εκφραστικός ακόμα και όταν παρέμενε βουβός και με μια συναισθηματική σιωπή που δονούσε τη σκοτεινή αίθουσα, ο Φούντας μας χάρισε μεγάλες ερμηνείες σε μια σειρά ελληνικών ταινιών που βγήκαν από τα στενά όρια της εθνικής μας περιχαράκωσης, όπως η «Στέλλα» (1955) του Κακογιάννη, το «Ποτέ την Κυριακή» (1960) του Ντασέν, «Τα κόκκινα φανάρια» (1961) του Γεωργιάδη, τη «Μαγική Πόλη» του Κούνδουρου και το «Αμέρικα, Αμέρικα» του Καζάν (1963), όταν άρχισε να δέχεται προτάσεις-βροχή από ξένες παραγωγές.
«Ρε Γιώργο», του λέγανε οι συνάδελφοι, «μάθε επιτέλους αγγλικά να κάνεις καριέρα στην Αμερική». Αν και αυτός τα μόνα που επιθυμούσε ήταν η ευτυχισμένη του οικογένεια, οι φίλοι του, άντε και κάνα κρασάκι σε κάποια ταβέρνα της γειτονιάς. Κι έτσι όταν ήρθε η σχεδόν απίστευτη επαγγελματική πρόταση το 1967 από το Λονδίνο, όταν η παραγωγή του «Τζέιμς Μποντ» έψαχνε τον διάδοχο του Σον Κόνερι, ο Φούντας αρνείται χωρίς δεύτερη σκέψη! Τρελαμένος ο Φίνος, τον πείθει τελικά να μπει στο αεροπλάνο (που έτρεμε ο Φούντας) και να περάσει τα δοκιμαστικά, φτάνοντας μάλιστα στη διαδικασία της τελικής επιλογής.
Ήταν ή αυτός ή ο Τζορτζ Λάζενμπι να πάρουν τον ρόλο του υπερκατάσκοπου και ο Φούντας κάνει ό,τι μπορεί για να υπονομεύσει την υποψηφιότητά του δηλώνοντας εμφατικά πως δεν προλαβαίνει να μάθει αγγλικά για να ενσαρκώσει τον Τζέιμς Μποντ!
Και βέβαια δεν το μετάνιωσε ποτέ, γιατί απλά έπαιρνε τη ζωή όπως ερχόταν, σπάζοντας πλάκα με τη φιλοδοξία των συναδέλφων του. Ή κάνοντας καλαμπούρια ακόμα και στον βασιλιά! Πράγματι, το καλοκαίρι του 1967, όταν ο Φούντας υποδυόταν έναν αρχιφύλακα της Αμέσου Δράσεως στα γυρίσματα του «Πυρετού στην άσφαλτο», συνάντησε ως κινηματογραφικός αστυνομικός την αυτοκινητοπομπή του βασιλιά Κωνσταντίνου σε κάποια γέφυρα της Αθήνας, περασμένα μεσάνυχτα.
Ο βασιλιάς βγήκε από το πολυτελές αυτοκίνητο ζητώντας να μάθει για το γύρισμα και ο Φούντας τον προϋπαντεί απλώνοντας το χέρι του για χειραψία και λέγοντάς του: «Γεια σου Κώτσο! Τι κάνει η κυρά; Τι κάνουν τα κουτσούβελα;»! Σοκ ο σκηνοθέτης Ντίνος Δημόπουλος. Την ώρα που η βασιλική πομπή έφευγε με ταχύτητα, ο Δημόπουλος τον ρωτά: «-Aλήθεια, βρε Γιώργο, δεν μου είπες, είσαστε γνωστοί με τον βασιλιά; -Όχι, πρώτη φορά τον είδα από κοντά. -Και πώς τον είπες Κώτσο; -Πώς να τον πω; Εμείς στο χωριό τους Κωνσταντίνους, Κώτσους τους φωνάζουμε».
Αυτός ήταν ο Φούντας, ένας γνήσιος λαϊκός άνθρωπος που ντόμπρα και σταράτα αντιμετώπισε το θηρίο που λέμε ζωή…

Πρώτα χρόνια

Ο Γιώργος Φούντας γεννιέται στις 3 Ιουνίου 1924 στο χωριό Μαυρολιθάρι της Φωκίδας αλλά μεγάλωσε με την πολυμελή του φαμίλια στο διπλανό χωριό του πατέρα του, την Καστριώτισσα Φωκίδας. Οι γονείς παίρνουν κάποια στιγμή τα πέντε παιδιά τους και μετακομίζουν στην Αθήνα, όπου ο μικρός Γιώργος βοηθά καθημερινά τον γαλατά πατέρα του στο μαγαζάκι που διατηρούσε στου Ψυρρή.
Όλοι ήξεραν και αγαπούσαν στη γειτονιά τον πιτσιρικά γαλατά που όργωνε με το ποδήλατό του την Αθήνα μοιράζοντας το γάλα της ημέρας ως το Κορωπί. Ταυτοχρόνως, ο μικρός Γιώργος είναι τρομερός μπαλαδόρος και θα φτάσει να παίξει ακόμα και στην ΑΕΚ!

Ολοκληρώνοντας με τα χίλια ζόρια το σχολείο, καθώς η δουλειά ήταν σκληρή και χρονοβόρα, ο Φούντας είχε ήδη κολλήσει το μικρόβιο της υποκριτικής, κι έτσι έβαλε να γίνει ηθοποιός. Δειλά δειλά δίνει εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και γίνεται δεκτός με τιμές, έχοντας δάσκαλο τον μεγάλο Αιμίλιο Βεάκη…

Υποκριτική καριέρα

Το άπλετο ταλέντο του θα του εξασφαλίσει μάλιστα δουλειά με το που πάρει το χαρτί του ηθοποιού το 1949, παίρνοντας αμέσως μέρος στους θιάσους του Μουσούρη και της κυρίας Κατερίνας. Σύντομα θα συνεργαστεί με τις μεγαλύτερες θεατρικές εταιρίες της εποχής και θα αφήσει το στίγμα του στο ελληνικό θέατρο, αν και ήταν ο κινηματογράφος αυτός που θα τον αναδείκνυε σε λαϊκό ήρωα.

Το ντεμπούτο του στο σινεμά θα λάβει χώρα ήδη από το 1944, ως 20χρονος κομπάρσος στα «Χειροκροτήματα» του Τζαβέλλα, ο πρώτος του κανονικός ρόλος θα έρθει όμως το 1951, στη «Νεκρή Πολιτεία» του Ηλιάδη (αλλά και στην «Καταδρομή στο Αιγαίο»), αναγκάζοντας την Ελένη Βλάχου να προβλέψει: «Θα τον ξαναδούμε αυτόν τον νεαρό!»…
Και είχε δίκιο, καθώς ο Φούντας συνεχίζει απερίσπαστος την κινηματογραφική του πορεία στις ταινίες «Πικρό ψωμί» του Γρηγορίου και «Μαύρη γη» του Τατασόπουλου, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις. Η χρονιά του θα έρθει το 1954, όταν το σύμβολο της αρρενωπότητας θα πρωταγωνιστήσει σε τέσσερις ταινίες του ελληνικού σινεμά, μεταξύ αυτών και η σπουδαία «Μαγική πόλη» του Νίκου Κούνδουρου, που τον αναδεικνύει σε κορυφαίο εκπρόσωπο του ελληνικού νεορεαλισμού.
Κατά τα διάρκεια των γυρισμάτων, ο Κακογιάννης τον καλεί στο σπίτι της Μελίνας Μερκούρη για να δει τη χημεία τους, καθώς είχε τους δικούς του λόγους: «Όταν τους είδα μαζί, ήξερα πως θα ζωντάνευε ιδανικά τον Μίλτο, το θηρίο που της έπρεπε στην κορμοστασιά, τη λεβεντιά και το μαχαίρι», είπε ο σκηνοθέτης για την εποχή που σκάρωνε τη φοβερή και τρομερή «Στέλλα».

Όσο για τη Μερκούρη, εξομολογήθηκε στην αυτοβιογραφία της ότι ήταν «εντυπωσιασμένη από το παίξιμο του συμπρωταγωνιστή» της, που ήταν εξάλλου «καλύτερο από το δικό μου». Η κλασική «Στέλλα» θα γυριστεί την επόμενη χρονιά (1955) στέλνοντας τον Φούντα στο ελληνικό κινηματογραφικό πάνθεο.
Στον μισό αιώνα της λαμπρής κινηματογραφικής σταδιοδρομίας του ο Φούντας θα πάρει μέρος σε 50 περίπου ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν φυσικά τα φιλμ «Ποτέ την Κυριακή», «Τα Κόκκινα Φανάρια», «Το Κάθαρμα», «Αλέξης Ζορμπάς», «Τρούμπα ’67» και η διεθνούς βεληνεκούς «Αμέρικα Αμέρικα».
Στη δεκαετία του ’60 θα συνεχίσει την πρωταγωνιστική του πορεία σε γνωστές ταινίες της εποχής, όπως το αστυνομικό «Πανικός στους δρόμους» του Δημόπουλου και το κατοχικό δράμα «Με τη λάμψη στα μάτια» του Πάνου Γλυκοφρύδη.

Τόσο το 1966 όσο και το 1967 θα βραβευτεί για τις ερμηνείες του στα φιλμ «Με τη λάμψη στα μάτια» και «Πυρετός στην άσφαλτο» από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Η μεγάλη κινηματογραφική διαδρομή του θα ολοκληρωθεί 53 ολόκληρα χρόνια μετά το ντεμπούτο του, στην ταινία της Πεζίρη «Λεβέντες της θάλασσας».
Το πέρασμά του στη μικρή οθόνη θα γίνει σχετικά όψιμα, αν και όχι χωρίς τυμπανοκρουσίες: ο Φούντας εμφανίζεται το 1975 στην τηλεοπτική μεταφορά του καζαντζακικού «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» και δρέπει νέες δάφνες.

Συνεχίζοντας τις ποιοτικές μεταφορές λογοτεχνικών έργων, θα πάρει μέρος στην τηλεοπτική «Γαλήνη» του Βενέζη το 1976 κ.λπ. Μια από τις τελευταίες εμφανίσεις του στην τηλεόραση θα έρθει το 1993, στο «Γόβα στιλέτο»…

Προσωπική ζωή και τζεϊμσμποντιλίκι

Ο Γιώργος Φούντας είχε ήδη έναν γάμο στο ενεργητικό του (με την Ελένη Επισκόπου) και δύο παιδιά όταν γνώρισε και ερωτεύτηκε παράφορα τη Χρυσούλα Ζώκα, τη «χορεύτρια με το αγαλματένιο κορμί», όπως την έλεγαν χαρακτηριστικά. Η μοιραία συνάντηση θα λάβει μάλιστα χώρα τη μεγάλη χρονιά του Φούντα, το 1954, όταν τη βλέπει σε παράσταση και εξομολογείται αμέσως στον κολλητό του: «Αυτή είναι η γυναίκα της ζωής μου». Και ήταν!

Το ζευγάρι θα αποκτήσει έναν γιο και θα περάσει όλη του τη ζωή μαζί, μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος του Φούντα το 2010. Ο σκληρός προαγωγός των «Κόκκινων Φαναριών» του Γεωργιάδη ήταν πάντα περιζήτητος στο ωραίο φύλο, αυτός παρέμεινε ωστόσο ταγμένος στην οικογενειακή ζωή και τα μάτια της συζύγου του. Απέφευγε πάντα τα φώτα της δημοσιότητας και δεν έδινε ποτέ συνεντεύξεις, ένα μοτίβο που θα τηρήσει απαρέγκλιτα ο περήφανος Φούντας στο σύνολο του βίου του.

Έχοντας στις πλάτες του ρόλους σε ελληνικές παραγωγές που βρήκαν διανομή στο εξωτερικό, όπως το «Κορίτσι με τα μαύρα» και τον «Αλέξη Ζορμπά» του Κακογιάννη, το «Ποτέ την Κυριακή» του Ντασέν, τα «Κόκκινα Φανάρια» του Γεωργιάδη και το αριστούργημα του Καζάν «Αμέρικα Αμέρικα», ο Φούντας κρατούσε στα χέρια του το πολυπόθητο διαβατήριο για διεθνή καριέρα, το οποίο ωστόσο ποτέ δεν θέλησε να εξαργυρώσει.

Η πρώτη μάλιστα μεγάλη πρόταση ήρθε από το Χόλιγουντ και τον ίδιο τον Μπίλι Γουάιλντερ, τον οποίο «αδειάζει» ο Φούντας προφασιζόμενος ότι δεν μπαίνει σε αεροπλάνο! Σειρά είχαν μετά οι παραγωγοί του «Πράκτορα 007» που αναζητούσαν τον αντικαταστάτη του Σον Κόνερι και έβαλαν στο στόχαστρο τον αρρενωπό Έλληνα, ο οποίος θα αφήσει πίσω δεκάδες ηθοποιούς φτάνοντας στην τελική δυάδα με τον Τζορτζ Λάζενμπι. Κι όλα αυτά έπειτα από τις κοπιώδεις προσπάθειες του Φίνου (με την εταιρία παραγωγής του οποίου επικοινωνούσαν οι βρετανοί παραγωγοί) να τον μπάσει στο αεροπλάνο. Ο Φούντας ισχυρίζεται αδιάφορα στην τελική οντισιόν ότι δεν προλαβαίνει να γίνει ξεφτέρι στα εγγλέζικα και αφήνει σύξυλη την παραγωγή!

Στα χρόνια της Χούντας απείχε ηθελημένα από τη μεγάλη του αγάπη, τον κινηματογράφο, και επέστρεψε στη δράση μόνο στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, βρίσκοντας πια θέση στην τηλεόραση. Αν και πλέον αποσύρεται ολοένα και περισσότερο από τη showbiz, παραμένοντας ένας από τους πιο μετριόφρονες και σεμνούς ηθοποιούς της γενιάς του. Η παροιμιώδης ταπεινότητά του θα τον κάνει να πει εκεί στον κολοφώνα της ακμής του πως «κάνω μια δουλειά σαν όλες τις άλλες».
Ο ντόμπρος και σταράτος, τόσο κινηματογραφικά όσο και στην πραγματική ζωή, λαϊκός ήρωας Γιώργος Φούντας πέρασε τα τελευταία του χρόνια νικημένος από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Όταν έφυγε από τον κόσμο στις 28 Νοεμβρίου 2010, στο πλάι του ήταν η γυναίκα της ζωής του και τα παιδιά του, όλος του ο κόσμος δηλαδή…

Διαβάστε περισσότερα

Πώς τα social media επιδρούν στον εγκέφαλο των εφήβων

Οταν τα παιδιά βλέπουν μεγάλο αριθμό «likes» στις φωτογραφίες τους ενεργοποιούνται τα ίδια κυκλώματα που «ανάβουν» όταν τρώμε σοκολάτα

Οι έφηβοι έκαναν περισσότερα «likes» σε φωτογραφίες που είχαν λάβει ήδη πολλά «likes» από τους διαδικτυακούς φίλους τους

Λος Αντζελες 
Τα ίδια κυκλώματα του εγκεφάλου που «ανάβουν» όταν τρώμε σοκολάτα ή κερδίζουμε χρήματα ενεργοποιούνται και όταν οι έφηβοι βλέπουν μεγάλους αριθμούς «likes» στις φωτογραφίες τις δικές τους ή των φίλων τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό έδειξε η πρώτη μελέτη του είδους της που διενεργήθηκε από ειδικούς του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες΄(UCLA) και βασίστηκε σε απεικόνιση του εγκεφάλου εφήβων ενόσω εκείνοι χρησιμοποιούσαν social media.
Η μελέτη
Στους 32 εφήβους ηλικίας 13 ως 18 ετών που συμμετείχαν στη μελέτη οι ερευνητές ανέφεραν ότι συμμετέχουν σε ένα μικρό κοινωνικό δίκτυο παρόμοιο με τη δημοφιλή εφαρμογή δημοσίευσης φωτογραφιών Instagram. Στο πλαίσιο πειράματος που έλαβε χώρα στο Κέντρο Χαρτογράφησης του Εγκεφάλου Ahmanson-Lovelace του UCLA οι επιστήμονες έδειξαν στους εθελοντές 148 φωτογραφίες σε μια οθόνη υπολογιστή επί 12 λεπτά – σε αυτές περιλαμβάνονταν 40 φωτογραφίες που ο κάθε έφηβος έδωσε στους ειδικούς. Την ώρα που οι έφηβοι κοιτούσαν τις φωτογραφίες η εγκεφαλική δραστηριότητά τους αναλυόταν με χρήση λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας (fMRI). Σε κάθε φωτογραφία παρουσιαζόταν επίσης ο αριθμός των «likes» που υποτίθεται ότι είχε λάβει – στην πραγματικότητα ο αριθμός των «likes» είχε υπαγορευθεί από τους ίδιους τους ερευνητές και οι συμμετέχοντες το έμαθαν αυτό στο τέλος της διαδικασίας.
«Όταν οι έφηβοι έβλεπαν ότι οι φωτογραφίες τους είχαν λάβει μεγάλο αριθμό ‘likes’, παρουσιαζόταν δραστηριότητα σε πολλές και διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου τους» ανέφερε η κύρια συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο «Psychological Science» Λόρεν Σέρμαν, ερευνήτρια στο Κέντρο Ψηφιακών Μέσων για τα Παιδιά του UCLA.
Μια περιοχή η οποία εμφάνιζε ιδιαίτερη δραστηριότητα ήταν ένα τμήμα του ραβδωτού σώματος που ονομάζεται επικλινής πυρήνας – αποτελεί μέρος του κυκλώματος ανταμοιβής του εγκεφάλου. Αυτό το κύκλωμα ανταμοιβής θεωρείται πως είναι ιδιαιτέρως δραστήριο και ευαίσθητο κατά τη διάρκεια της εφηβείας. Όταν οι έφηβοι έβλεπαν πως οι φωτογραφίες τους έπαιρναν μεγάλο αριθμό «likes», παρουσιαζόταν επίσης αυξημένη δραστηριότητα σε περιοχές που είναι γνωστές ως ο «κοινωνικός εγκέφαλος» καθώς και σε περιοχές που σχετίζονται με την προσοχή.
Πες μου πόσα «likes» έχει η φωτογραφία για να σου πω αν θα κάνω κι εγώ
Σε ό,τι αφορούσε την απόφαση σχετικά με το αν θα έκαναν και οι ίδιοι «like» σε μια φωτογραφία, οι έφηβοι επηρεάζονταν σε μεγάλο βαθμό από τον αριθμό των «likes» που είχε ήδη λάβει η φωτογραφία αυτή. «Δείξαμε την ίδια ακριβώς φωτογραφία με πολλά ‘likes’ στους μισούς εφήβους και με πολύ λίγα ‘likes’ στους άλλους μισούς» εξήγησε η δρ Σέρμαν. «Όταν οι έφηβοι έβλεπαν μια φωτογραφία με περισσότερα ‘likes’ ήταν πολύ πιο πιθανό να πατήσουν το ‘like’ και οι ίδιοι. Σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά αντιδρούν διαφορετικά σε μια πληροφορία όταν πιστεύουν ότι έχει γίνει αποδεκτή από πολλούς ή αντιθέτως από λίγους εκ των ‘φίλων’ τους μέσα στο κοινωνικό δίκτυο – ακόμη και όταν οι ‘φίλοι’ τους αυτοί τούς είναι ουσιαστικώς άγνωστοι».
Θα έπρεπε λοιπόν οι γονείς να ανησυχούν για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Όπως συμβαίνει με όλα τα μέσα επικοινωνίας, έτσι και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν θετικές και αρνητικές πλευρές, αναφέρουν οι ερευνητές.
Πολλοί έφηβοι και νεαροί ενήλικοι κάνουν διαδικτυακούς φίλους τους οποίους δεν γνωρίζουν καλά και οι γονείς δικαιολογημένα ανησυχούν, σύμφωνα με τη Μιρέλα Νταπρέτο, καθηγήτρια Ψυχιατρικής και Συμπεριφορικών Επιστημών στο Ινστιτούτο Semel για τη Νευροεπιστήμη και την Ανθρώπινη Συμπεριφορά του UCLΑ, κύρια συγγραφέα της νέας μελέτης. «Το γεγονός αυτό είναι πιθανό να οδηγεί στο να επηρεάζεται ένα παιδί περισσότερο από άτομα τα οποία έχουν πιο επικίνδυνες συμπεριφορές από το ίδιο ή τους άμεσους φίλους του».
Από την πλευρά της η Πατρίσια Γκρίνφιλντ, διευθύντρια του Κέντρου για τα Ψηφιακά Μέσα και τα Παιδιά του UCLA και επίσης κύρια συγγραφέας της νέας μελέτης σημείωσε: «Οι γονείς συνήθιζαν να γνωρίζουν τους φίλους του παιδιού τους. Τώρα πια όμως που το κάθε παιδί έχει αρκετές εκατοντάδες φίλους στο Διαδίκτυο, δεν υπάρχει τρόπος για τους γονείς να έχουν τον έλεγχο της κάθε επαφής του».
Το πλεονέκτημα των κοινωνικών δικτύων
Ωστόσο η δρ Σέρμαν υπογραμμίζει ένα πιθανό πλεονέκτημα των κοινωνικών δικτύων. «Αν οι φίλοι του έφηβου παιδιού σας έχουν θετικές συμπεριφορές, τότε και το δικό σας παιδί θα μιμηθεί αυτές τις συμπεριφορές. Είναι σημαντικό για τους γονείς να γνωρίζουν με ποιους επικοινωνεί το παιδί τους online καθώς και τι δημοσιεύουν και σε τι κάνουν ‘like’ οι φίλοι του».
Στο πλαίσιο της μελέτης στους νεαρούς εθελοντές δόθηκαν «ουδέτερες» φωτογραφίες – περιλαμβάνονταν εικόνες με φαγητά και πρόσωπα φίλων – καθώς και «επικίνδυνες» φωτογραφίες – περιλαμβάνονταν εικόνες τσιγάρων, αλκοόλ καθώς και εφήβων που φορούσαν προκλητικά ρούχα.
«Σε ό,τι αφορούσε όλους τους τύπους φωτογραφιών οι έφηβοι ήταν πιο πιθανό να έχουν κλικάρει ‘like’ αν έβλεπαν ότι οι φωτογραφίες αυτές είχαν ήδη λάβει πολλά ‘likes’» εξήγησε η δρ Γκρίνφιλντ, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο UCLA.
Οι «επικίνδυνες» φωτογραφίες αδρανοποιούν το… φρένο του εγκεφάλου
Όταν μάλιστα οι έφηβοι έβλεπαν «επικίνδυνες» φωτογραφίες σε σύγκριση με ουδέτερες φωτογραφίες, εμφάνιζαν μικρότερη δραστηριότητα σε περιοχές του εγκεφάλου που συνδέονται με τον «γνωστικό έλεγχο» και την «αναστολή της απόκρισης», συμπεριλαμβανομένων του πρόσθιου ραχιαίου φλοιού του προσαγωγίου και των πλευρικών βρεγματικών λοβών.
Αυτές οι περιοχές του εγκεφάλου εμπλέκονται στη λήψη αποφάσεων και μπορούν είτε να μας «φρενάρουν» από το να λάβουμε μέρος σε κάποιες δραστηριότητες είτε να μας δώσουν το «πράσινο φως» για να ασχοληθούμε με αυτές. «Όταν τα παιδιά έβλεπαν φωτογραφίες στις οποίες παρουσιάζονταν επικίνδυνες συμπεριφορές, μειωνόταν η δραστηριότητα σε περιοχές του εγκεφάλου που βάζουν ‘φρένο’, πιθανώς αποδυναμώνοντας το φίλτρο της προσοχής των παιδιών» κατέληξε η δρ Νταπρέτο.

Διαβάστε περισσότερα

Γιατι μισουμε ο,τι μας λειπει;

Γράφει ο ψυχολόγος Νίκος Βακόνδιος

«Ο υγιής άνθρωπος δεν βασανίζει τους άλλους. Γενικά είναι οι βασανισμένοι που εξελίσσονται σε βασανιστές…» – Karl Jung
O Μιγκέλ ντε Θερβάντες από το 1570 και για αρκετά χρόνια, προσέφερε τις υπηρεσίες του ως επαγγελματίας στρατιώτης, λαμβάνοντας μέρος στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου κατά του οθωμανικού στόλου, ως υπαξιωματικός του πολεμικού πλοίου Μαρκέσα, καθώς και στην πολιορκία της Κέρκυρας. Tραυματίστηκε δύο φορές στο στέρνο ενώ ένας τρίτος τραυματισμός προκάλεσε μόνιμη βλάβη αχρηστεύοντας το αριστερό του χέρι. Ο άνθρωπος που μοιάζει να έγραψε για έναν τρελό ουτοπιστή, επέστρεφε στην Ισπανία στα 1575, όταν η γαλέρα με την οποία έπλεε, δέχθηκε επίθεση από πειρατές. Μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στο Αλγέρι όπου παρέμεινε για πέντε χρόνια ως δούλος. Τελικά κατάφερε να επιστρέψει στην Ισπανία…
Ένα κρύο βράδυ του 1605, Ο Θερβάντες μπήκε με την παρέα του στο καπηλειό της Σεβίλλης που επισκέπτονταν συχνά. Κάθισαν μπροστά στο τζάκι, καθώς τα τελευταία ξύλα παραδίνονταν στη φωτιά και το κρύο ξαναγέμιζε τον χώρο. Η τύχη όμως εκείνη τη μέρα δεν ήταν τόσο με το μέρος του. Η σύντροφος του Κάπελα, έχοντας πιει αρκετά, σάρκαζε μεγαλόφωνα με πελάτες την κυκλοφορία του βιβλίου του. Το βλέμμα της έπεσε στο συγγραφέα και με θυμό άρχισε να χλευάζει μεγαλόφωνα τον Θερβάντες που καθόταν σχετικά κοντά με την παρέα του. «Είστε τρελοί, ουτοπιστές που κυνηγάτε ανεμόμυλους εσύ και ο ήρωάς σου».
Ο Θερβάντες δεν άφησε να τη διακόψουν. Τη γνώριζε από μικρό παιδί. Κοιτούσε με λίγη θλίψη, προσπαθώντας να κατανοήσει το θυμό κάτω από το «σκληρό δέρμα» της πικρή κακίας της. Σκεφτόταν σιωπηλά… Η κακία, το μίσος είναι έντονα συναισθήματα που συχνά κρύβουν το φόβο πίσω τους. Η αλήθεια ήταν ότι η ζωή αυτής της γυναίκας είχε καθοριστεί από όταν ήταν μικρή, και δεν είχε κανένα ιδανικό, αντίθετα με το βιβλίο του.
Εύκολα μπορεί να φανεί η σκληρή παιδική ζωή ενός ανθρώπου ο οποίος φαίνεται να έχει αναπτύξει ένα σκληρό δέρμα για να μη πληγωθεί από κανέναν… Ο ίδιος ο άνθρωπος δεν έχει γνώση της ύπαρξης του «σκληρού δέρματος» που φοράει…Ούτε του τιμήματός αυτού, ότι δεν μπορεί να νιώσει ή να απολαύσει στο ίδιο βάθος συναισθήματα, όπως ένας άλλος άνθρωπος που δεν είχε τα ίδια δύσκολα βιώματα.
Η συγκεκριμένη γυναίκα είχε τελείως διαφορετικές εικόνες… Παραμελημένη κυρίως από τον πατέρα, δεν έβρισκε καμία αξία στον εαυτό της και στους άντρες παρά μόνο ως περιστασιακά αντικείμενα ηδονής, χωρίς ίχνος αγάπης. Υπήρξε μία κόρη που έβλεπε σε ένα σπίτι εναλλαγές συντρόφων του πατέρα, ο οποίος παρείχε μόνο πράγματα υλικά σε μία ψυχρή συναισθηματικά μητέρα. Πώς να μπορούσε να αντιληφθεί μία γυναίκα, τον εαυτό της ως Δουλτσινέα, τη γυναίκα που ενεργοποιεί θετικά το δυναμικό ενός άνδρα μέσα από τη διαδικασία του έρωτα. Έχοντας μάλιστα ζήσει μία υποτιμημένη μητέρα από τον πατέρα. Στην περίπτωσή της ήταν αδύνατον να υπάρξει αγάπη για την εικόνα του άντρα σε έναν μόνο σύντροφο… Αντίθετα, η γυναίκα αυτή επέλεγε μόνο άνδρες που δεν είχαν πνεύμα άξιο για να θαυμάσει.
Ο Θερβάντες την κοιτούσε σιωπηλά, με κατανόηση και λίγη θλίψη… Η προσωπική της ζωή ήταν ένα φίλτρο το οποίο δεν την άφηνε να κατανοήσει οτιδήποτε και να διάβαζε στο Δον Κιχώτη, κάνοντάς όλα να δείχνουν ρομαντικές ανοησίες. Εκείνη τη στιγμή ο Θερβάντες παρατήρησε για πρώτη φορά πώς το μυαλό της γυναίκας απέρριπτε το βιβλίο του, καθώς αυτό απειλούσε την πλαστή ευτυχία της.
Πολλές φορές οι άνθρωποι προτιμούν να δημιουργήσουν και να ζουν ένα ψέμα, προκειμένου να αποφύγουν να συνειδητοποιήσουν μία αλήθεια που δεν αντέχουν.. Και νιώθουν φόβο όταν το ψέμα τους κινδυνεύει να διαλυθεί, ακόμη κι από ένα βιβλίο σαν το Δον Κιχώτη. Διότι αυτό το ψέμα έχει γίνει ο κόσμος τους. Φοβούνται την αλήθεια που μπορεί να γκρεμίσει τον κόσμο αυτό, καθώς δεν ξέρουν άλλο τρόπο να χτίσουν έναν διαφορετικό νέο κόσμο.
Αργότερα, διακόσια και χρόνια μετά, θα εμφανιζόταν μία επιστήμη που θα αποδείκνυε ότι το φίλτρο του «σκληρού δέρματος» είναι μία άμυνα του μυαλού που μακροπρόθεσμα βλάπτει τον άνθρωπο. Ότι αυτό εξαφανίζεται μόνο όταν γίνει συνειδητό στον άνθρωπο πώς το απέκτησε, μέσα από την παιδική του ηλικία.
«Όταν μισούμε έναν άνθρωπο, τον μισούμε για κάτι που μας θυμίζει τον εαυτό μας. Κάτι που δεν έχουμε εμείς μέσα μας, δεν μπορεί ποτέ να μας συγκινήσει…» – Herman Hesse

Διαβάστε περισσότερα

Η Αδελφότητα εναντίον του Έθνους-Κράτους

 

Ο ισλαμικός εξτρεμισμός ως εργαλείο του “μυστικού ιμπεριαλισμού”

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Ο τρόπος που ο κόσμος σήμερα ενωμένος, μετά την συμφωνία Ρωσσίας-ΗΠΑ, αντιδρά στην βαρβαρότητα του “Χαλιφάτου” (ISIS) δίνει την ευκαιρία να διαλυθούν και οι πολιτικοί μύθοι γύρω από την λειτουργία και τις επιδιώξεις του ισλαμικού εξτρεμισμού.

Η εμφάνιση του ISIS ως μιας δύναμης που δεν αφήνει καμμία επιλογή στους κατοίκους των περιοχών που ελέγχει – να το αποδεχθούν ή να κηρυχθούν αποστάτες και, συνεπώς, να κινδυνεύουν να εκτελεσθούν, έχει προηγούμενο στην μεσαιωνική Δύση μάλλον παρά στην μουσουλμανική ιστορία.

“Ένας μεσαιωνικός Χριστιανός βασιλιάς δήλωνε cuius regio, eius er religio ή σε όποιον ανήκει το βασίλειο ανήκει και η θρησκεία, απαιτώντας από τους υπηκόους του είτε να δεχθούν την θρησκεία του αυθέντη, είτε να φύγουν ή να σκοτωθούν”, όπως γράφει ο Afzal Ashraf (www.aljazeera.com/indepth/opinion/profile/afzal-ashraf.html), ειδικός αναλυτής του βρετανικού ινστιτούτου άμυνας και ασφάλειας (RUSI) σε ένα άρθρο του για το Al Jazeera.

Δεν χωρεί αμφιβολία πλέον ότι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός χρησιμοποιήθηκε εξ αρχής ως εργαλείο κατά του φιλοσοβιετικού Παναραβισμού και των αραβικών εθνικών κρατών την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Η πολιτική του Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι (δεκαετίες ’70-’80) ευνόησε την αποσταθεροποίηση της Κεντρικής Ασίας, που κόστισε στην ΕΣΣΔ την αυτοκρατορία της,  χρηματοδότησε και γιγάντωσε το ισλαμικό τέρας και σήμερα ο πλανήτης, σχεδόν, ολόκληρος προσπαθεί να αντιμετωπίσει την παράνοια που γέννησε η πολιτική του.

Τον 19ο αιώνα, η αντίστοιχη αποικιοκρατική πολιτική της βρετανικής αυτοκρατορίας χαρακτηρίστηκε “μυστικός ιμπεριαλισμός” γιατί οι εμπνευστές της προσπάθησαν να της δώσουν μια θεϊκή διάσταση ενώ επρόκειτο για ωμή πολιτική.

Στο βιβλίο τους «Invisible History», που εκδόθηκε μετά την 11/9, οι Ελίζαμπεθ Γκουλντ και Πωλ Φιτζέραλντ, οι πρώτοι Αμερικανοί δημοσιογράφοι που μπόρεσαν ως ανταποκριτές του CBS, το 1980, νε εισέλθουν στο Αφγανιστάν πίσω από τις σοβιετικές γραμμές, μιλούν για την «ανείπωτη ιστορία» του Αφγανιστάν και φωτίζουν αυτή την κρίσιμη πλευρά των γεγονότων που ουδέποτε έχει αναφερθεί στα κατεστημένα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά.

«Είναι μια κρίσιμη και ουσιαστική συνεισφορά για να κατανοήσουμε μερικές από τις πιο δραματικές και σημαντικές εξελίξεις της σημερινής ιστορίας», λέει στην κριτική του ο Νόαμ Τσόμσκυ.

Με λίγα λόγια, ο «Μυστικός Ιμπεριαλισμός» της εποχής μας, στις αρχές του 21^ου αιώνα, είναι αυτό που μας παρουσιάζεται σαν «πόλεμος της τρομοκρατίας» και «νέα Μέση Ανατολή» με τους συναφείς πολέμους και επαναστάσεις που έχουν ξεσπάσει.

«Η σημερινή εκδοχή του μυστικού ιμπεριαλισμού εφαρμόζεται από έναν σκληρό πυρήνα ιδεοληπτικών διανοουμένων που συνδυάζουν τις δικές τους εσωτερικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις με την χάραξη της πολιτικής της Ουάσιγκτων». (Gould & Fitzerald, http://www.invisiblehistory.com, 2009, “Mystical Imperialism: Afghanistan’s Ancient Role”).

Ο Ρόμπερτ Ντρέϋφους (Robert Dreyfuss) είναι ένας Αμερικανός ρεπόρτερ-δημοσιογράφος και συντάκτης του περιοδικού The Nation και συνεργάτης σε πολλές αμερικανικές προοδευτικές εκδόσεις.

Στα τέλη του ’70 και στις αρχές του ’80, ο Ντρέϋφους έγραφε για θέματα μυστικών υπηρεσιών και διεθνών υποθέσεων. Το βιβλίο του (1981), με θέμα την ισλαμική επανάσταση στο Ιράν, με τίτλο Hostage to Khomeini, παρέχει λεπτομερή εξήγηση για τον λόγο που η διακυβέρνηση Κάρτερ εξαπατήθηκε και υποστήριξε τους επαναστάτες του Χομεϊνί. Στο βιβλίο αναλύεται πώς διάφοροι αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου και της CIA, την περίοδο Κάρτερ, πίστεψαν πως ένα ισλαμικό Ιράν μπορούσε να εξάγει την ισλαμική επανάσταση στους σοβιετικούς μουσουλμανικούς πληθυσμούς και να προκαλέσει την διάλυση της ΕΣΣΔ. Τελικά, όμως, οι Σιΐτες του Χομεϊνί στράφηκαν ενάντια στις ΗΠΑ μόλις ο Σάχης πήγε στις ΗΠΑ για θεραπεία.

Το επόμενο βιβλίο, The Devil‘s Game, που κυκλοφόρησε το 2005, είναι μια ιστορικο-πολιτική ανάλυση για το πώς τελικά οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία χρησιμοποίησαν τους Ταλιμπάν και τους Σουννίτες ισλαμιστές σαν πανίσχυρο όπλο ενάντια στην Σοβιετική υπερδύναμη και τον Αραβικό εθνικισμό τόσο στον αραβικό όσο και στον μη αραβικό Μουσουλμανικό κόσμο (Αφγανιστάν, Πακιστάν κ.λπ.). Ο Ντρέϋφους βεβαιώνει ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα συνδέεται ιστορικά με την CIA και τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες. Ο συγγραφέας επίσης παραθέτει στοιχεία που δείχνουν ότι η ισραηλινή Μοσσάντ υποστήριξε την ανάπτυξη της Χαμάς ως εργαλείο ενάντια στο κοσμικό, εθνικοαπελευθερωτικό, κίνημα της Φατάχ και του Αραφάτ (PLO), που αποτελούσε πάντοτε την βασική απειλή για το Ισραήλ, επειδή στις τάξεις του ανήκαν οι πιο μορφωμένοι και κοσμικοί Παλαιστίνιοι.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούσαν επί σειρά ετών να κατασκευάσουν έναν φράχτη απέναντι στην ΕΣΣΔ κατά μήκος της νοτιότερης πλευράς της. Το γεγονός ότι οι λαοί μεταξύ Ελλάδας και Κίνας ήταν Μουσουλμάνοι, ενέτεινε την ιδέα ότι το Ισλάμ ίσως ενίσχυε αυτή την «Γραμμή Μαζινό» (Maginot–Line–style strategy) (από την εισαγωγή στο The Devil‘s Game).

Η ιδέα ενός «ισλαμικού τόξου» δεν ήταν αμυντική. Το βιβλίο δίνει μια εκτεταμένη περιγραφή της υποστήριξης των Δυτικών κυβερνήσεων στους Μουτζαχεντίν και τα τζιχαντιστικά κινήματα, που εκπαιδεύονταν από την CIA και στέλνονταν στο Αφγανιστάν για να νικήσουν τις σοβιετικές δυνάμεις. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο έργο του Μπέρναρντ Λιούϊς (Bernard Lewis) και το μοντέλο του για την «Ισλαμική Βαλκανοποίηση», την αποτροπή κατ’ αρχάς της ένωσης των Αράβων και της διάσπασής τους σε μικρά, και ακίνδυνα για το Ισραήλ, κράτη, με την παρεμβατική πολιτική της «αλλαγής καθεστώτων» (regime change).

Ο Μπέρναρντ Λιούϊς, γνωστός Βρετανο-Αμερικανός ιστορικός και πολιτικός αναλυτής, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Πρίνστον, μέσα από τις μελέτες του για τον ισλαμικό κόσμο, έβαλε τα θεμέλια του λεγόμενου «Οριενταλισμού».

Η επιρροή του Λιούϊς εκτείνεται πέραν των ακαδημαϊκών, στην κοινή γνώμη και στα πολιτικά επιτελεία, από τα μέσα της δεκαετίας του ’60, που εμφανίστηκε ως σχολιαστής σε ζητήματα της σύγχρονης Μέσης Ανατολής. Η ανάλυσή του για το Παλαιστινιακό και την εμφάνιση του μαχητικού Ισλάμ προκάλεσαν σημαντικές διαμάχες.

Ο Παλαιστίνιος θεωρητικός της λογοτεχνίας, Έντουαρντ Σαΐντ (Edward Said, 1935-2003), που ζούσε και εργαζόταν στις ΗΠΑ, έχει χαρακτηρίσει το Οριενταλιστικό πνεύμα του Λιούϊς ως «μια κηδεμονευτική δυτική συμπεριφορά» προς τις ανατολικές μουσουλμανικές κοινωνίες, η οποία είναι ένα όπλο για να δικαιωθεί ο Δυτικός ιμπεριαλισμός (Έντουαρντ Σαΐντ, Οριενταλισμός, εκδ. ΝΕΦΕΛΗ, 1996) και για να δοθεί στην Ανατολή μια κατασκευασμένη ταυτότητα που την καθιστούσε κατώτερη από την Δύση.

Ο Ντρέϋφους χρησιμοποιεί έναν συνδυασμό ακαδημαϊκών πηγών και στοιχεία από συνεντεύξεις με κορυφαίους Αμερικανούς διπλωμάτες στην Μέση Ανατολή και αξιωματικούς των μυστικών υπηρεσιών για να εξιστορήσει το πώς η Μεγάλη Βρετανία υπέθαλπε το ισλαμιστικό κίνημα του 20^ου αιώνα και πώς οι ΗΠΑ, βυθιζόμενες όλο και βαθύτερα στο βρετανικό «Μεγάλο Παιχνίδι», αργότερα έγιναν το στήριγμα του σιωνιστικού «Πόλεμου των Πολιτισμών».

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα της Αιγύπτου –που είναι η μήτρα του σύγχρονου ισλαμικού φονταμενταλισμού- φθάνει μακριά, στα τέλη του 19^ου αιώνα, την εποχή που οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες στρατολόγησαν τον σιϊτικής καταγωγής Πέρση Τζαμάλ αλ-Αφγκανί (Jamal al Afgani, 1835-1897). Μέλος της Αγγλικής (και Γαλλικής) Μασονικής Στοάς ο Αλ-Αφγκανί, και δηλωμένος αθεϊστής, έδρασε ως πράκτορας της βρετανικής Ιντέλιτζενς Σέρβις υποκινώντας «ισλαμικές εξεγέρσεις όπου βόλευε τα ιμπεριαλιστικά βρετανικά συμφέροντα». Οπαδός του Αλ-Αφγκανί και επίσης Βρετανός πράκτορας ήταν ο Mohamed Abduh (1849-1905), με τον οποίο ίδρυσαν το κίνημα «Salafiyya» (σαλαφιστών) και το πολιτικό κόμμα «Young Egypt» κατά των Αιγυπτίων εθνικιστών.

Αργότερα, ένας άλλος οπαδός του Abduh –που έγινε Μέγας Μουφτής της Αιγύπτου- ο Σύρος Mohhamed Rida (1865-1935) ίδρυσε την ελευθεροτεκτονική οργάνωση «Ινστιτούτο Προπαγάνδας και Καθοδήγησης» που θα δραστηριοποιείτο στην Μέση Ανατολή. Στο Κάϊρο, υπό βρετανική προστασία, ο Rida συγκέντρωνε Ισλαμιστές από κάθε μέρος του Ισλάμ για να εκπαιδευθούν στην πολιτική αγκιτάτσια. Ένας απόφοιτος του Ινστιτούτου, ο γνωστός Αλ-Μπάνα (1906-1949), θα γινόταν ο ιδρυτής της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (Μ.Α.), της οποίας το πρώτο στρατηγείο χτίστηκε από την βρετανική Suez Canal Company. Το 1942, η Αδελφότητα δημιούργησε το «Secret Apparatus», έναν μυστικό παραστρατιωτικό κλάδο της οργάνωσης, ειδικευμένο σε κατασκοπεία και δολοφονίες.

Από τις ρίζες αυτές ο Ντρέϋφους εντοπίζει την επί Ψυχρού Πολέμου βρετανική χειραγώγηση της Μ.Α. κατά των εθνικών ηγετών της Αιγύπτου (Νάσσερ), του Ιράν (Μοσαντέκ) και άλλων κινημάτων στον αραβικό κόσμο (όπως το μπααθικό στην Συρία και στο Ιράκ) που επιδίωκαν την δημιουργία σύγχρονων, εθνικά κυρίαρχων εθνών-κρατών.

Φθάνοντας τώρα στην δεκαετία του ’70, ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι έχει ήδη γίνει Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου (1977), το στέλεχος του βρετανικού «Arab Bureau», ο Μπέρναρντ Λιούϊς είναι μόνιμος στην Ουάσιγκτων (με βάση του το πανεπιστήμιο Πρίνστον) και οι ΗΠΑ (στα πλαίσια της συνέχισης του βρετανικού «Μεγάλου Παιχνιδιού») έχουν οργανώσει τους Μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν κατά της Σοβιετικής Ένωσης.

Η σημερινή ιδεολογία του ISIS για αποκατάσταση της εδαφικής ενότητας υπό ένα ενιαίο ισλαμικό κράτος είναι μια ιδέα 40 ετών και έχει τις ρίζες της στις απόψεις του Abdullah Azzam, ενός πρώην μέλους της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και δεν έχει σχέση με τις ιστορικές αυτοκρατορίες του Ισλάμ όπου αναγνωρίζονταν όλες οι θρησκείες.

Αν θέλουμε να ξεριζώσουμε πραγματικά τα τέρατα που έχει γεννήσει ο ιμπεριαλισμός και η τρομοκρατία στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, το πιο δυνατό όπλο είναι η γνώση της κρυμμένης ιστορίας πίσω από την τερατώδη προπαγάνδα των δυτικών αυτοκρατοριών και υπερδυνάμεων.

Από το Hellenic Nexus τ.106, Απρίλιος 2016

Διαβάστε περισσότερα

Πες – πες – πες, θα σπάσει ο καναπές!

Ο Σταμάτης Κραουνάκης γράφει για τον «Ημεροδρόμο»

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ 

Το βυσσινί μελάνι
Οι στίχοι του Ρήγα
Κι Εσύ Ημεροδρόμε μου
Μου κράταγες δώρα, μου κράταγες κραυγές
Στα χρόνια στις μέρες
Αυτά που συνηθίζουμε κι αυτά που μας μοιάζουνε
Ομορφιά και σύμπνοια
Κάτι που φέρεται δικό μας και δεν είναι….
Από 1η Ιουνίου λέει αρχίζει η απ’ ευθείας «ρύθμιση» μπαίνει η εφορία και στα κάνει δικά της
Πάντα πρόσεχα να μη κουβαριάζομαι
Με δαύτα
Παλιά πλήρωνα και με τη μια
Δεν ήθελα να γίνουμε έτσι
Χάρηκα να που πήρα ένα μήνυμα από τον Μπογιόπουλο για τα δυο χρόνια του Ημεροδρόμου
χαίρομαι που βρίσκομαι με φίλους με δουλειές που ετοιμάζονται
Όταν ετοιμάζονται δουλειές …κάτι ελπίζει
Αυτά τα κανονικά
Τα «ήρθα να σε δω»
«Πέρασα μια βόλτα»
«Χτύπα ένα καφεδάκι»
Πρωινά γυρίσματα
Μέρες δικές μας
Μέρες που μετράω
Οι θάνατοι
Οι σιωπές
Αυτό που βλέπω, κάτι σεσημασμένους να ρωτάνε που ναι οι διανοούμενοι;
Οι άνθρωποι που βασανίζουν τ’ αγωνίσματα
Λιγότερα λόγια, περισσότερο φιλότιμο.
Παραμιλητά αθλίων που ουδέποτε συγκλίνανε να ανθρωπέψουν με τη φύση και το συνάνθρωπο.
Στεναχώρια, άνθρωποι που δώσανε ψυχή και μαδήθηκαν τα φτερά τους από την απρέπεια και την εξουσιίλα
Μια ο Ερντογαν με την υπερπαραγωγή για την άλωση κι άλλη μια η κυρία Ξεχαρβελέρ με το ποια Κερκόπορτα που διάβασα κάπου, ήρθε ο μαρμαρωμένος βασιλιάς και έγινε, «τζάμπα τον κλαίγαμε…τον πεθαμένο…»
Ανησυχώ για το μέλλον της ιστορίας
Ποιοι θα το διαχειρίζονται στο εξής
Τρέμω μήπως ο Ζούγκεμπεργκ.
Βλέπω τις καλοκαιρινές βόλτες των σχημάτων
Μια από τα ίδια
Καμιά λαχτάρα
Κατασκευές
Ιδεούλες
Κι από την άλλη μικρά καινούργια
Βλέπω να διακρίνεται απ’ όλες τις δράσεις η ήσυχη δουλειά των δυο ανθρώπων του Κθβε
Σιωπηλά με εργατικότητα βάλανε το θέατρο να δουλεύει
Δυναμικά στον ρόλο του σαν μονάδα παραγωγής σε μια εξαίσια πόλη..
Βλέπω τις μικρές κοινωνίες στα νησιά..
Βλέπω τα νοικοκυριά που δεν το βάλανε κάτω
Βλέπω και την ξετσίπωτη γκρίνια ανθρώπων που δεν δώσανε ποτέ τ’ άγγελου τους νερό…
Ομορφιά …τη βλέπω..σε μάτια σε φιλιά σε μικρά ασήμαντα καθημερινά…
Η φιλοζωική της Πάρου…σώζει όλες τις απίθανες εφτάψυχες και περνούν ζωή χαρισάμενη. Του λε ψωρέτ αφαν γκατέ.
Τα ελληνικά μυαλά δρέπουν δάφνες.
Η Κρήτη βγάζει και τεκίλα
νέοι επιστήμονες.
Το Παρίσι όρθιο.
Το λέω καιρό.
Δε θα βγούμε από τα μνημόνια δια της ευθείας νομίμου διαπραγμάτευσης.
Ελαμωρέδες μικροπρεπείς γκρίνιες παραιτήσεις
Πανεπιστημιακοί που σκίζουν τα πτυχία. Στο διάβολο.
Μισθοί και ξανά μισθοί.
Ξεδοντιασμένα κτίρια φτιαγμένα κύριος οίδε με τι φράγκα, έρμαια με τζάμια αδιαφανή και γραφεία κατασκευαστικά από πίσω,ποιας κυβέρνησης που να θυμάμαι τώρα.
Άνθρωποι που φύσαγαν τον παρά, κρυμμένοι στα σπιτάκια τους των πολλώνε τετραγωνικώνε,κι άλλοι με πενήντα τετραγωνικά χαμογελαστοί, καίριοι.
Συγγραφείς γράφουν,νέοι μουσικοί παίζουν, νέοι σκηνοθέτες δοκιμάζουν, κι από τους δοκίμους όσοι θρέψαμε την πίστη μας με αλήθεια,κανείς μας δεν έχει να φοβηθεί.
Καμαρώνω να ακούω τον κόσμο και το κοινό το λεγόμενο,
αυτό που νομίζουν κάποιοι ότι το κοινό είναι άδειο σακί.
Πόσο λάθος,πόσο ψέμα.
Το κοινό είναι άνθρωποι.
Η αριστερά είναι άνθρωποι. Δεν παραιτείται εύκολα η ζωή αγάπες μου.
Καλοκαίρι, την ώρα που στρίβω να παρκάρω με τη μηχανή, για ν’ ανέβω σπίτι, και με κοιτάν οι γάτες στο δρομάκι και μοσχοβολάνε τα νυχτολούλουδα, καμιά δεδομένη υποδούλωση… δεν με πτοεί.
Αυτό μην ακούω,να κόψουμε καφέδες και τσιγάρα.
Το Παρίσι η Γαλλία είναι όρθια.
Η Βαριά Κληρονομιά μας είναι όρθια.
Μιας φίλης κολλητής, πούχε γράψει την εφορία, της βάλανε χέρι στα μισθά της.
Δεν παλεύεται μόλις τουμπάρει …το κακό.
Διαβάζω τον Κολοκοτρώνη.
Ξανά και ξανά τους ποιητές.
Το αριστούργημα του Κοροβίνη.
Και πάλι και πάλι..το βυσσινί μελάνι …με τους στίχους του Ρήγα…τι έκανε ο καλλιτέχνης τότε, ξέρω γω, για να εμψυχώσει έναν υπόδουλο λαό.
Σας τόχω ξαναπεί.
Δεν έχω τηλεόραση. Δεν βλέπω τηλεόραση.
Κι έχει μείνει έξω άπειρη τοξικότης, δεν μπαίνει σπίτι η ριμάδα…
Βλέπω συνέχεια υγιείς ανθρώπους,,ερωτευμένους, …υπάρχουν.
Δε φοβούνται να υπάρξουν.
Κι υπάρχουν και μεγαλύτεροι που δεν είναι σούργελα,υπόδουλοι κομματικών υποχρεώσεων.
Μισθωτοί της ρεμούλας.
Η ζωή δεν κάνει πλάκα…
Κάθε μέρα και μια λύπη καραδοκεί..
Κι ένας εγωισμός ανπλάγκντ, να πούμε, που ζητάει επιβεβαίωση από το μικρο του περιβάλλον…
Έχω μια χελώνα σε μια γυάλα, που αν δεν της ρίξω τα γαριδάκια της, βαράει τη γυάλα με θυμό….
Ξέρετε που να την πάω τώρα που μεγάλωσε και θέλει λίμνη; Που;
Να καταγγέλλεις μονταζιέρα όταν είσαι αντιπολίτευση
να κλαίγεσαι και σαν κυβέρνηση πάλι για μονταζιέρα,
Πάρτον μοντέρ και κούρευτον καϋμέντζα μου!!!
Αγαπητές γύφτισσες, που θα ντύσετε πάλι τους θιάσους σαν γιάπισες και σαν καμπαρέ, στις τραγωδίες, ξεστραβωθείτε λίγο μ’ αυτό το μνημείο,αγράμματες.
Ροντήρης, Μητρόπουλος, ρυθμός, ενορχήστρωση λόγου, και αντέστε στο διάβολο, που θέλετε και δημόσιο χρήμα, για τα τέρατα που εκπονείτε…Με χαρά, σας τη λέω, …μπουχαχαχαχαχαα

Το δεύτερο βράδυ στον Πειραιά, εμνημόνευσα το όνομα του Δημήτρη Ροντήρη, ως ιδρυτή της σχολής του Πειραιά, και του Δημοτικού θεάτρου, το κοινό χειροκρότησε όρθιο. Το κοινό ξέρει λοιπόν, αρκεί κάποιος να του το θυμίσει. Αυτό.
Τον τελευταίο μήνα συνάντησα δασκάλους που κάνουν τη δουλειά τους με σπάνια πίστη κι ολόψυχο δόσιμο…αριστεροί….όλοι, συνεργαζόμενοι ολόψυχα με τους συλλόγους γονέων,με πίστη και αδιάφοροι για τις κομματικές διαφορές, ελευθερώνουν στους μαθητές τους την αγάπη για την τέχνη και τον πολιτισμό.
Συνάντησα παιδιά με φωτεινά πρόσωπα και ταλέντο, του λυκείου, του δημοτικού, με φωνές, με ψυχή. Είχα την τιμή και την τύχη να ερμηνεύσουν μουσική μου από τη Λυσιστράτη,τραγούδια μου δύσκολα, διδαγμένα από τους μουσικούς δασκάλους τους.
Συνάντησα έναν εξαιρετικό Δημοτικό Άρχοντα στο νησί της Θάσου, υπόδειγμα.
Κουλτούρα, διαφάνεια, ανεξάρτητος αριστερός, διανοούμενος, γνώστης της ελληνικής γραμματείας, λάτρης τους τόπου του, καλλιτέχνης στην ουσία, επιστήμονας εξαιρετικός, πεφωτισμένος.
Συνάντησα κατοίκους που λατρεύουν το μέρος τους και κανείς δε θέλει να φύγει από εκεί.
Αυτό που θέλω για Ελλάδα, το συνάντησα, υπάρχει, συνεργάζεται και αποδίδει. Με τα ίδια προβλήματα και βάρη, όπως όλοι μας, επιβιώνει και χαίρει άκρας υγείας. Γύρισα με την ψυχή και τα μάτια εκεί. Όλα θα ξαναγεννηθούνε απ’ τη μεγάλη διαφορά
Μου βγήκε αυθόρμητα όπως τους κοίταζα όλους στα μάτια,από τη μικρή σκηνή που συμβήκανε τα θαύματα…
«Η αριστερά είναι οι άνθρωποι,δεν είναι τα κόμματα»…
Υ. Γ. Στο σταθμό έρχονται κάθε μέρα σι ντι νέων δημιουργών.
Τι να σας πω…
Ανία, επανάληψη, βαρεμάρα, σουινγκ στην Κάτω Κολοπετινίτσα. Στα 20 το ένα νάχει κάτι άξιο λόγου Κι από δίπλα, παράπονα και κριτική που δεν τους έχει ανακαλύψει ακόμα η διεθνής σκηνή… Δεν θα τους ανακαλύψει ποτέ! Ούτε το διπλανό σουβλατζίδικο.
Πάρτε τώρα κάτι που κυκλοφορεί από το ’10, από έναν σπάνιο δημιουργό. Που δεν το έχουν χαμπαριάσει, παρά ελάχιστοι!
The boy

Διαβάστε περισσότερα

Λάτσης, τρόικα, ΣΥΡΙΖΑ και πίτσες μπλε

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Τίνος μαγαζί είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση; Τίνος μαγαζιά είναι οι τρόικες; Τίνος μαγαζιά είναι οι κυβερνήσεις;  Αρκεί μια και μόνο υπόθεση για να γίνει αντιληπτό: Το ξεπούλημα του Ελληνικού.
Παραθέτουμε ηχητικό απόσπασμα – σχόλιο του Νίκου Μπογιόπουλου από τον Real fm.

Διαβάστε περισσότερα