Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μεσολόγγι - αδέσποτα ώρα μηδέν.

Αδέσποτα, ένα ευαίσθητο θέμα για όσους είναι πραγματικά φιλόζωοι* και με τις δυο έννοιες της λέξης. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για τις αβοήθητες ψυχές που ξαφνικά βρεθήκαν απροστάτευτες στον δρόμο όχι από το τέλος δηλαδή από τα αποτελέσματα που βλέπουμε...

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

20 Ιαν 2015

Guardian: Η μεγαλύτερη «φυγή μυαλών» στον κόσμο σημειώνεται στην Ελλάδα

«Νέοι, ταλαντούχοι και Έλληνες: Generation G – η μεγαλύτερη φυγή μυαλών στον κόσμο». Αυτός είναι ο τίτλος άρθρου του Guardian, με θέμα τη τη νέα ελληνική μετανάστευση και τη μεγάλη φυγή «μυαλών» από τη χώρα μας.
Guardian: Η μεγαλύτερη «φυγή μυαλών» στον κόσμο σημειώνεται στην ΕλλάδαΠερισσότεροι από 200.000 Έλληνες έχουν εγκαταλείψει την Ελλάδα εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, αναφέρει η Βρετανική εφημερίδα προσθέτοντας: «Χαρακτηρίστε τους Generation G (από το Greece): νέοι, ταλαντούχοι, Έλληνες – και τμήμα μιας από τις μεγαλύτερες ‘φυγές εγκεφάλων’ σε ανεπτυγμένη δυτική οικονομία στη σύγχρονη εποχή. Καθώς η χώρα οδεύει προς κρίσιμες εκλογές αυτό το Σαββατοκύριακο, πάνω από 200.000 Έλληνες οι οποίοι έχουν φύγει από τότε που άρχισε η κρίση πριν από πέντε χρόνια, θα παρακολουθούν από το εξωτερικό. Γιατροί στη Γερμανία, ακαδημαϊκοί στο Ηνωμένο Βασίλειο, καταστηματάρχες στην Αμερική: ο αποδεκατισμός του πληθυσμού της Ελλάδας είναι ίσως το πιο ολέθριο υποπροϊόν της οικονομικής κατάρρευσης, η οποία έχει κάνει τη χώρα επαίτη μετά από την παραλίγο χρεοκοπία».
«Η Ελλάδα είναι το μέρος όπου θα έπρεπε να είμαι, λέει η Μαριτίνα Ρόπα, 28 ετών, εκπαιδευόμενη γιατρός που έφυγε από την Ελλάδα πριν από τρία χρόνια για το Μίντεν της βορειοδυτικής Γερμανίας. Είναι τόσο κρίμα που άνθρωποι όπως εγώ, στα 20 τους, έπρεπε να φύγουν».
Όπως αναφέρεται, από το 2% του πληθυσμού που έχει φύγει, πάνω από τους μισούς έχουν πάει στη Γερμανία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. «Οι ροές μετανάστευσης προς το εξωτερικό έχουν αυξηθεί κατά 300% σε σχέση με τα προ κρίσης επίπεδα, καθώς η ανεργία στους νέους ξεπερνά το 50%. Γύρω στο 55% του εργατικού δυναμικού που έχει επηρεαστεί από τα επίπεδα ρεκόρ της ανεργίας είναι κάτω των 35, σύμφωνα με το Endeavour, τη διεθνή μη κερδοσκοπική οργάνωση που υποστηρίζει την επιχειρηματικότητα».
Το δημοσίευμα συνεχίζει ως εξής: «Είναι μια τεράστια απώλεια ανθρώπινου κεφαλαίου, οι επιπτώσεις της οποίας θα αρχίσουν να γίνονται αισθητές την επόμενη δεκαετία» αναφέρει η Αλίκη Μουρή, κοινωνιολόγος στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (National Centre for Social Research). «Βασικά άνθρωποι που μορφώθηκαν με μεγάλο κόστος, τόσο για τις οικογένειές τους και τα δημόσιο, εργάζονται πλέον σε πλουσιότερες χώρες, οι οποίες δεν έχουν επενδύσει σε αυτούς καθόλους» προσθέτει, αναγνωρίζοντας ότι ακόμη και στις καλές περιόδους η Ελλάδα είχε δυσκολίες όσον αφορά στην απορρόφηση των επαγγελματιών που έβγαιναν από τα πανεπιστήμιά της.
Το Μίντεν στη βόρεια Γερμανία, δεν ήταν μια πόλη την οποία η Μαριτίνα είχε υπόψιν όταν επέλεξε να σπουδάσει Ιατρική στην Αθήνα στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Αντ’αυτού, προέβη σε αυτή την κίνηση όταν έγινε ξεκάθαρο ότι η εναλλακτική θα ήταν χρόνια σε μια λίστα αναμονής για μια θέση ειδικής δερματολόγου. «Οι οιωνοί δεν φαίνονταν καλοί, όταν ο χώρος της Υγείας βρέθηκε μεταξύ αυτών που επηρεάστηκαν χειρότερα από τις περικοπές προϋπολογισμού που απαιτήθηκαν με αντάλλαγμα τα πακέτα διάσωσης της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, τα οποία κράτησαν την ελληνική οικονομία ζωντανή» συμπληρώνεται στο δημοσίευμα.
«Στην Ελλάδα έκλειναν νοσοκομεία και κόβονταν δουλειές» λέει σχετικά. «Στη Γερμανία, όπου υπάρχει τεράστια ζήτηση για γιατρούς, έχεις την ευκαιρία να ευημερήσεις προσωπικά και επαγγελματικά, σε ένα σύστημα το οποίο είναι πολύ καλό, πολύ οργανωμένο, πολύ μοντέρνο».
Περίπου 35.000 Έλληνες γιατροί – η μεγαλύτερη ομάδα αλλοδαπών του είδους της- έχουν μεταναστεύσει στη Γερμανία, σύμφωνα με γερμανικές στατιστικές τις οποίες επικαλούνται τοπικά μέσα. Εν αντιθέσει με τους «γκασταρμπάιτερ» (gastarbeiter – φιλοξενούμενος εργαζόμενος), οι οποίοι είχαν φτάσει στη χώρα τη δεκαετία για να δουλέψουν στα εργοστάσια, αυτοί οι μετανάστες έχουν πολλά προσόντα.
Παράλληλα, ο «Guardian» σημειώνει: «Παρά τις πρώτες ενδείξεις οικονομικής ανάκαμψης…η έξοδος δεν δείχνει να μειώνεται. Αυξάνονται οι αριθμοί αυτών που θέλουν να ακολουθήσουν τον δρόμο των 50.000 Ελλήνων που εκτιμάται από τον ΟΟΣΑ ότι σπουδάζουν στο εξωτερικό.  «Η Ελλάδα δεν σε αφήνει να προοδεύσεις» λέει η Καρμέλα Κοντού, αισθητικός η οποία σκέφτεται να μετακομίσει στις ΗΠΑ. «Δεν μπορείς καν να σκεφτείς να κάνεις οικογένεια ή να επιτύχεις πράγματα που αλλού στην Ευρώπη θα θεωρούνταν απόλυτα φυσιολογικά». Ο Λόης Λαμπριανίδης, καθηγητής οικονομικής γεωγραφίας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, επισημαίνει ότι όλο και περισσότεροι Έλληνες φεύγουν πιο μακριά. «Οι άνθρωποι νιώθουν παγιδευμένοι. Το κλίμα, οικονομικά και πολιτικά, είναι τόσο κακό, που ακόμα και αν οι συνθήκες είναι μόνο λίγο καλύτερες στο εξωτερικό, επιλέγουν να πάνε», σημειώνει. Έρευνα που βασίστηκε σε 2.000 τηλεφωνικές συνεντεύξεις που διεξήχθησαν το τελευταίο καλοκαίρι έδειξε ότι η έξοδος γίνεται όλο και πιο «διεσπαρμένη». «Οι Έλληνες πηγαίνουν οπουδήποτε μπορούν να βρουν δουλειά, και αυτό μπορεί να σημαίνει Ασία, Αφρική, Αυστραλία ή Μέση Ανατολή» δηλώνει. «Και παρατηρούμε ένα νέο φαινόμενο, μη πτυχιούχους να ακολουθούν και αυτοί».
Καταλήγοντας, τονίζεται: «Πολλοί από τους Έλληνες που έφυγαν πρόσφατα θέλουν να επιστρέψουν στη χώρα τους μόλις η χώρα ανακάμψει. Ειδικοί εκτιμούν ότι με τα νεοαποκτηθένα προσόντα και τους τρόπους σκέψης οι μετανάστες θα μπορούσαν να γίνουν οι πράκτορες της αλλαγής που χρειάζεται τόσο πολύ η Ελλάδα».

Το χρέος τους και το Xρέος μας

Το χρέος τους και το Xρέος μας
    Μας λένε ότι πρέπει να μείνουμε στα γόνατα, να είμαστε φρόνιμοι, υπάκουοι, να εισπνέουμε αιθαλομίχλη και να τρώμε ληγμένα τρόφιμα διότι «έχουμε χρέος».
    Ως προς το τελευταίο συμφωνούμε απολύτως. Πράγματι έχουμε χρέος. Μόνο που το ευγενέστερο των «χρεών» του λαού, συνώνυμο της ίδιας της ύπαρξης, είναι να οργανωθεί, να αντισταθεί και να επιβάλει μονομερώς -πως αλλιώς;- εκείνες τις πολιτικές αποφάσεις που θα διαγράψουν το χρέος. Εξηγούμαστε:
***
    Παρατήρηση πρώτη: Το 2009 το δημόσιο χρέος ήταν στο 129% του ΑΕΠ και σε απόλυτα μεγέθη 298 δισ. ευρώ. Σήμερα (Προϋπολογισμός 2014, Πίνακας 4.2, σελ 139) μετά από πέντε χρόνια αδιάκοπης βαρβαρότητας, μετά από δύο Μνημόνια, χαράτσια και «κουρέματα», το χρέος εκτινάχτηκε στο 175% του ΑΕΠ και σε απόλυτα μεγέθη πάνω από 320 δις.
    Συμπέρασμα πρώτο: Η πολιτική αυτή όχι μόνο δε μειώνει το χρέος αλλά το μεγαλώνει, το διογκώνει, το εκτινάσσει. Το χρέος είναι κατά 50 μονάδες μεγαλύτερο ως ποσοστό του ΑΕΠ από τη στιγμή που υποτίθεται ότι άρχισαν να το μειώνουν!
***
    Παρατήρηση δεύτερη: Λένε ότι παίρνουν δάνεια για να ενισχύσουν το κράτος και το λαό. Ψέματα! Μέχρι τώρα από το πρώτο και δεύτερο Μνημόνιο τα συνολικά δάνεια που έχουν εκταμιευτεί ανέρχονται σε 225 δισ. ευρώ. Την ίδια περίοδο σύμφωνα με τα στοιχεία τόσο του κ.Σταϊκούρα που κατατέθηκαν στη Βουλή μετά από ερώτηση του Μανώλη Γλέζου, όσο και της Τράπεζας της Ελλάδας, οι τράπεζες με τη μορφή πακέτων και ενισχύσεων έχουν λάβει πάνω από 250 δισ. ευρώ.
    Συμπέρασμα δεύτερο: Τα δάνεια, που αυξάνουν και δεν μειώνουν το χρέος,  όχι μόνο δεν πάνε στον λαό και στην ενίσχυση της οικονομίας, αλλά στο σύνολό τους και ακόμα περισσότερα πάνε στους τραπεζίτες και κανείς άλλος δεν τα έχει δει. Τι τα κάνουν οι τραπεζίτες καλό θα ήταν να μας το εξηγήσουν οι εκπρόσωποι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που τους τα δίνουν.   
***
    Παρατήρηση τρίτη: Λένε ότι παίρνουν δάνεια για να πληρώνουν μισθούς και συντάξεις. Ψέματα. Την ίδια περίοδο που οι κυβερνήσεις δανείστηκαν τα 225 δισ. ευρώ της τρόικας, ο ελληνικός λαός, για το διάστημα 2010 – 2014 σε τόκους, σε χρεολύσια, σε δαπάνες εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους έχει καταβάλει 164,5 δισ. ευρώ και για  εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων έχει επιβαρυνθεί με δαπάνες ύψους 267,7 δισ. ευρώ! Δηλαδή 200 δισ. ευρώ παραπάνω (Προϋπολογισμός 2015, Πίνακες 4.6 και 4.7 σελ 178).
    Συμπέρασμα τρίτο: Με τα δάνεια δεν πληρώνουν μισθούς και συντάξεις.  Αντίθετα: Είναι οι κομμένοι μισθοί, είναι οι κομμένες συντάξεις, είναι η δυστυχία και η καταστροφή του ελληνικού λαού μέσω των οποίων πληρώνονται τα δάνεια.Συνάπτουν δάνεια για να πληρώνουν με τόκο τα προηγούμενα δάνεια και κόβουν μισθούς και συντάξεις υποβάλλοντας τον λαό να πληρώνει με το αίμα του και τα παλιά και τα νέα δάνεια.
***
    Παρατήρηση τέταρτη: Λένε ότι η Ελλάδα παίρνει δάνεια γιατί έχει χρέη. Ψέματα! Ισχύει ακριβώς το αντίστροφο: Η Ελλάδα – και κάθε κράτος – έχει χρέη επειδή ακριβώς παίρνει δάνεια τα οποία άλλοι τα ξεκοκαλίζουν και άλλοι τα πληρώνουν. Υπενθυμίζουμε: Στην Ελλάδα είχαμε χρέος πριν ακόμα δημιουργηθεί ελληνικό κράτος, ως απόρροια των λεγόμενων «δανείων της ανεξαρτησίας» που φυσικά δεν έφτασαν ποτέ στον ελληνικό λαό. Σημειώστε: ΟΨυρούκης, ο ιστορικός Καρολίδης καθώς και ο Νίκος Μπελογιάννης στο βιβλίο του «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» έχουν καταγράψει ότι από την Επανάσταση του 1821 μέχρι την χρεοκοπία του 1932 επί Βενιζέλου, η Ελλάδα είχε δανειστεί 2 δισ. φράγκα, είχε καταβάλει στους δανειστές 2,4 δισ. φράγκα κι όμως τους χρωστούσε ακόμα 2 δισ. φράγκα, όσα δηλαδή είχε δανειστεί εξ αρχής!  Σημειώστε επίσης: Από το 1992 μέχρι σήμερα ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει για αποπληρωμές δανείων (Εισηγητική Έκθεση Προϋπολογισμού 2015, σελ. 178) το αστρονομικό ποσό του 1,027 τρισ. ευρώ!Το ποσό είναι αδιανόητο. Ακόμα όμως πιο αδιανόητο είναι το γεγονός ότι ενώ ο λαός έχει πληρώσει ένα σκασμό σε τοκογλυφικά, οι σωτήρες, εντός και εκτός Ελλάδας του λένε ότι τους χρωστάει κι άλλα 320 δισ. ευρώ, που αφού τους τα πληρώσει κι αυτά τότε το 2020 θα χρωστάει κι άλλα 300 κοκ.
    Συμπέρασμα τέταρτο: Αυτός ο κατήφορος δεν πρόκειται να σταματήσει. Και σίγουρα δεν πρόκειται να τον σταματήσουν ούτε τα Μνημόνια που τώρα θα τα βαφτίσουν «πιστοληπτική γραμμή», ούτε οι επιμηκύνσεις, ούτε οι «αναδιαρθρώσεις», ούτε οι τρόικες που τώρα τους ψάχνουν άλλο όνομα, μπορεί να τις πούνε ακόμα και… «περεστρόικες». Με αυτές τις «τεχνικές», το αποτέλεσμα είναι σε κάθε προηγούμενο λογαριασμό χρεών να επέρχεται - όπως περιέγραφε οΛένιν - ένας «τοκογλυφικός επιπρόσθετος λογαριασμός πάνω σε εκείνον που 20 φορές ως τώρα πληρώθηκε».
***
    Παρατήρηση πέμπτη: Λένε ότι τα χρέη και τα ελλείμματα οφείλονται στο ότι«όλοι μαζί τα φάγαμε», ότι οφείλονται στην αμεριμνησία του λαού, στην ευμάρεια, στο γεγονός ότι - κατά ορισμένους – ο λαός είναι τεμπελχανάς και κοπρίτης. Ότι οφείλονται στους μισθούς και τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων. Πρόκειται για άθλιο ψέμα. Σημειώστε: Οι φόροι που θα πληρώσει ο λαός το 2015 ανέρχονται στα 50,3 δισ. ευρώ (Προϋπολογισμός 2015, Πίνακας 3.6, σελ 106). Οι μισθοί και οι συντάξεις μετά βίας φτάνουν στα 18 δισ. ευρώ(Πίνακας 3.10, σελ. 113). Συνολικά, δε, ο λαός έχει πληρώσει σε φόρους από το 2005 μέχρι το 2015 το ποσό των 563,7 δισ. ευρώ (Πίνακας 3.6, σελ. 106). Δηλαδή και οι μισθοί και οι συντάξεις, ό,τι έχει απομείνει δηλαδή,πληρώνονται από τους φόρους του λαού, και όλοι οι υπόλοιποι φόροι αντί να γυρίζουν στο λαό, πάνε κατά δεκάδες δισ. ευρώ σε τοκογλύφους σε δανειστές και πιστωτές.
    Συμπέρασμα πέμπτο: Όσοι τα λένε αυτά λοιπόν περί «κοπρίτη» λαού είναι οι πραγματικοί πολιτικοί κοπρίτες. Τα χρέη, τα ελλείμματα αλλά και τα πλεονάσματα είναι κομμάτια του συνολικού δημόσιου πλούτου που κάποιοι λίγοι κηφήνες τον υπεξαιρούν διαχρονικά. Τα δάνεια που προκαλούν τα χρέη δεν πάνε (ποτέ δεν πήγαιναν) σε μισθούς και συντάξεις εργαζομένων, όπως με θρασύτητα ισχυρίζονται οι «όλοι μαζί τα φάγαμε». Επιστρέφουν σχεδόν στο σύνολό τους σε δανειστές και τοκογλύφους! Τα δάνεια δεν πάνε (ποτέ δεν πήγαιναν) στην Υγεία και την Παιδεία. Πάνε στους τραπεζίτες, στους κεφαλαιοκράτες που τα απομυζούν για να χρηματοδοτούν τις μπίζνες και τιςανακεφαλαιώσεις τους. Τα δάνεια δεν πάνε (ποτέ δεν πήγαιναν) στο ανύπαρκτο κράτος Πρόνοιας. Πάνε για να καλύπτονται οι τρύπες από τις φοροαπαλλαγές, τις φοροελαφρύνσεις, τα «πακέτα» ενισχύσεων, τις επιχορηγήσεις προς την ολιγαρχία. Πάνε για το μεγάλο φαγοπότι που άλλοτε λέγεται Ολυμπιάδα, άλλοτε λέγεται υποβρύχια που γέρνουν και  μονίμως λέγεται «ΝΑΤΟικοί εξοπλισμοί».
***
    Παρατήρηση έκτη: Για να βρούμε τι είδους είναι το χρέος δεν έχουμε παρά να κάνουμε το εξής: Παίρνουμε τις διαρκείς φοροαπαλλαγές, τα θαλασσοδάνεια, τις χαριστικές ρυθμίσεις προς μονοπώλια, πολυεθνικές, εργολάβους και τραπεζίτες,  προσθέτουμε τις ΝΑΤΟικές δαπάνες στις οποίες οφείλεται τουλάχιστον το ¼ του χρέους, σε αυτά προσθέτουμε την υπέροχη Ολυμπιάδαπου ακόμα δεν ξέρουμε πόσο κόστισε, πάνω σε αυτά βάζουμε τις διαρκείςυπερκοστολογήσεις των δημόσιων έργων, προσθέτουμε τις ολέθριες συνέπειες της ένταξης στην ΕΕ με την καταβαράθρωση της παραγωγικής βάσης, προσθέτουμε τις επίσης ολέθριες συνέπειες της λεγόμενης «απελευθέρωσης της αγοράς» ειδικά στον τομέα της μεταφοράς κεφαλαίων στο εξωτερικό,βάζουμε ως κερασάκι στην τούρτα την πολιτική της υπονόμευσης και της διαφθοράς στις κρατικές επιχειρήσεις, και θα έχουμε βρει και το μέγεθος και τα αίτια του χρέους.
    Συμπέρασμα έκτο (και βασικό): Αυτό το χρέος είναι όλο ειδεχθές, είναι όλο επαχθές, είναι όλο ληστρικό, και είναι όλο παράνομο. Και δεν εννοούμε παράνομο με την «στενή» νομική έννοια. Εννοούμε ότι είναι πολιτικά παράνομο. Η αντιμετώπισή του, επομένως, δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική. Που σημαίνει: Άλλη πολιτική λύση, προς όφελος του λαού, από την άρνηση πληρωμής ενός χρέους που ο λαός και δεν το χρωστάει και το έχει πληρώσει (!) δεν υπάρχει.
***
    Αν κάτι απορρέει ως πολιτικό συμπέρασμα από τα παραπάνω είναι ότι η λύση σε αυτή την ατέλειωτη φρίκη δεν θα έρθει ούτε με την «επιμήκυνση» του χρέους, ούτε με τα «κουρέματα», ούτε με λογιστικούς προσδιορισμούς για το ποιο είναι το «καλό» και ποιο είναι το «κακό» χρέος, ποιο είναι «επονείδιστο» χρέος και ποιο όχι. Το χρέος είναι όλο επονείδιστο και κυρίως είναι όλο πληρωμένο από έναν λαό που δεν είχε καμία οφειλή, αλλά το πλήρωσε. Εναπόκειται, τελικά, στον ίδιο τον λαό να επιβάλει εκείνες τις πολιτικές αποφάσεις που θα καταστήσουν το πληρωμένο χρέος και διαγραμμένο.
    Με άλλα λόγια: Μιλάμε για πλήρη, ολική και οριστική διαγραφή του χρέους. Και εδώ έρχεται η ερώτηση: Και πώς θα γίνει αυτό; Μονομερώς; Απάντηση: Μα φυσικά μονομερώς! Τι περιμένετε; Να τείνουν ευήκοον ους, μέσα από διαπραγματεύσεις και επαναδιαπραγματεύσεις, ποιοι; Οι κερδοσκόποι; Οι τοκογλύφοι; Το πιστεύει κανείς στ’ αλήθεια αυτό;
    Εμείς, αντιθέτως, πιστεύουμε αυτό που έλεγε ο Άνταμ Σμιθ: Κανείς εκτός από κάποιον ζητιάνο δεν επιλέγει να εξαρτάται από την γενναιοδωρία των συμπολιτών του.
    Αυτό που έλεγε ο Άνταμ Σμιθ για τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, στις σχέσεις μεταξύ κρατών και διεθνών οργανισμών ισχύει 1.000 φορές. Και να το ξεκαθαρίσουμε: Ο Άνταμ Σμιθ δεν ήταν κομμουνιστής. Πατέρας του καπιταλισμού θεωρείται.

Ο καναπές… σκοτώνει!

Η έλλειψη σωματικής άσκησης είναι εξαιρετικά επιβλαβής για τον οργανισμό
Διπλάσιοι θάνατοι μπορούν να αποδοθούν στην έλλειψη σωματικής άσκησης από ό,τι στην παχυσαρκία, σύμφωνα με μια νέα μεγάλη ευρωπαϊκή επιστημονική έρευνα με ελληνική συμμετοχή.
Περπατήστε!
Ο καναπές… σκοτώνει!Ομως ένα γρήγορο περπάτημα κάθε μέρα επί 20 λεπτά θα ήταν αρκετό για να μειώσει τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου ενός ανθρώπου, σύμφωνα με την μελέτη, που αφορούσε πάνω από 334.000 άνδρες και γυναίκες στην Ευρώπη. Η έρευνα εκτιμά ότι ακόμη και μια μέτρια αύξηση στη σωματική δραστηριότητα θα είχε σημαντικά οφέλη για την ατομική και τη δημόσια υγεία.
Η σωματική αδράνεια έχει κατ' επανάληψη συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο πρόωρου θανάτου, καθώς και με χρόνιες ασθένειες, όπως της καρδιάς και με καρκίνους. Αν και η έλλειψη σωματικής άσκησης συνήθως οδηγεί σε αύξηση του βάρους (του δείκτη σωματικής μάζας) και πιθανώς σε παχυσαρκία, από μόνη της η σωματική αδράνεια αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου.
Η μελέτη
Ερευνητές, με επικεφαλής τον νορβηγικής καταγωγής καθηγητή Ουλφ Έκελουντ της Μονάδας Επιδημιολογίας του Πανεπιστημίου Κέμπριτζ, ανέλυσαν στοιχεία από όλη την Ευρώπη, που αφορούσαν 334.161 άτομα, για ένα διάστημα 12 ετών.        
Οι ερευνητές συσχέτισαν το επίπεδο σωματικής άσκησης καθενός ατόμου με μια σειρά από δείκτες (ύψος, βάρος, περιφέρεια μέσης κ.α.), καθώς και με την κατάσταση της υγείας του. Το 23% των συμμετεχόντων στην έρευνα ταξινομήθηκαν ως σωματικά αδρανείς, καθώς έκαναν καθιστικό επάγγελμα και παράλληλα δεν ασκούνταν σωματικά στον ελεύθερο χρόνο τους. Ο κίνδυνος πρόωρου θανάτου ήταν μεγαλύτερος σε αυτή την ομάδα - και αυτό ανεξάρτητα από το σωματικό βάρος.
Τα ευρήματα
Οι επιστήμονες υπολόγισαν ότι αν ένας άνθρωπος απλώς έκανε καθημερινό γρήγορο βάδισμα επί ένα 20λεπτο, καίγοντας έτσι γύρω στις 100 θερμίδες, θα μείωνε τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου κατά 16% έως 30%. Το δυνητικό όφελος είναι μεγαλύτερο για τα άτομα με φυσιολογικό βάρος, αλλά ακόμα και για αυτά με υψηλότερο δείκτη σωματικής μάζας (αναλογία βάρους/ύψους).
Αναλύοντας τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία για τους θανάτους στην Ευρώπη, οι ερευνητές εκτίμησαν ότι 337.000 από τους 9,2 εκατ. θανάτους (ποσοστό 3,6%) αποδίδονται στην παχυσαρκία, αλλά οι θάνατοι που αποδίδονται στην έλλειψη σωματικής άσκησης, είναι υπερδιπλάσιοι (676.000 ή ποσοστό 7,5%) και αρκετοί από αυτούς θα ήταν δυνατό να αποφευχθούν με λίγη τακτική άσκηση.
«Το απλό μήνυμα είναι ότι ακόμη και λίγη σωματική δραστηριότητα κάθε μέρα μπορεί να φέρει σημαντικά οφέλη για τους σωματικά αδρανείς ανθρώπους», δήλωσε ο Έκελουντ.«Είκοσι λεπτά σωματικής δραστηριότητας, όπως ένα έντονο περπάτημα, είναι κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να εντάξουν στο καθημερινό πρόγραμμά τους, περπατώντας προς ή από την εργασία τους, στα διαλείμματα της δουλειάς τους ή τα βράδια, αντί να βλέπουν τηλεόραση».
Στην έρευνα που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «American Journal of Clinical Nutrition» συμμετείχαν, από ελληνικής πλευράς, η Αντωνία Τριχοπούλου και η Παγώνα Λάγιουτης Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθώς και ο Δημήτρης Τριχόπουλος που απεβίωσε στις αρχές Δεκεμβρίου.

19 Ιαν 2015

ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΥΠΕΡΠΛΟΥΣΙΟΙ

Του ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ
Ξέρετε ποιοι ευθύνονται για τη φτώχεια; «Οι ίδιοι οι φτωχοί, γιατί… δεν κάνουν τίποτα για να ξεφύγουν από τη φτώχεια τους» ισχυρίζεται προκλητικά το 46%των πολύ πλουσίων Αμερικανών –σχεδόν ο ένας στους δύο δηλαδή– σύμφωνα με δημοσκόπηση της εφημερίδας Γουόλ Στριτ Τζέρναλ. Την άποψη αυτή πιστεύει μάλιστα το 61% των πλουσίων που ψηφίζουν Ρεπουμπλικάνους και μόνο το 29% όσων δηλώνουν Δημοκρατικοί.
Ακούστε κι αυτό: Το 54% των πολύ πλουσίων Αμερικανών πιστεύει ότι «οι φτωχοί τη  βγάζουν καλά γιατί εξασφαλίζουν επιδόματα από την κυβέρνηση χωρίς να δίνουν τίποτα σε αντάλλαγμα» σύμφωνα με άλλη δημοσκόπηση του Ερευνητικού Κέντρου Πιού. Στην ίδια δημοσκόπηση το 60% των πλουσίων δικαιολογούν την κυβέρνηση λέγοντας ότι το κράτος δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά για να βοηθήσει τους φτωχούς! 

Και όλα αυτά τα προκλητικά τη στιγμή που… λεφτά υπάρχουν, αλλά τα καρπώνονται όλο και λιγότερα χέρια. Η περιουσία των 400 πλουσιοτέρων ανθρώπων στον κόσμο αυξήθηκε το 2014 κατά… 92 δισ.δολάρια και ανήλθε στο αστρονομικό ποσό των 4,1 τρισ. δολαρίων. Είναι λοιπόν εξαιρετικά προκλητικό να ακούμε αυτή την εποχή της μαζικής εξαθλίωσης κάποιους να ισχυρίζονται ότι «η κρίση είναι ευκαιρία». Ακόμη πιο εκνευριστικό όμως είναι όταν διαπιστώνει κανείς με αδιάσειστα στατιστικά στοιχεία ότι πραγματικά «η κρίση είναι ευκαιρία» περαιτέρω πλουτισμού αλλά για το «κλαμπ τωνδισεκατομμυριούχων».
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το πρακτορείο Μπλούμπεργκ, ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων σε όλον τον κόσμο… διπλασιάστηκε τα τελευταία πέντε χρόνια που διαρκεί η κρίση. Από 793 που ήταν τον Μάρτιο του 2009 οι δισεκατομμυριούχοι έφτασαν τους 1.645 τον Μάρτιο του 2014. Η συνολική περιουσία των 85 πλουσιοτέρων ανθρώπων του κόσμου είναι ίση με εκείνη του… μισού πληθυσμού της γης, δηλαδή πάνω από 3 δισ. ανθρώπων. Η περιουσία των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη αυξάνεται κατά 500 εκατ. δολάρια κάθε… λεπτό. Αν θέλανε μάλιστα οι πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου να ξοδέψουν όλα τους τα χρήματα θα χρειάζονταν… 220 χρόνια. Τουλάχιστον τρεις ζωές δηλαδή.
Την ώρα λοιπόν που η Άνγκ. Μέρκελ έχει εξαπολύσει λαίλαπα λιτότητας και λεηλατεί τους μισθούς των εργαζομένων, τις συντάξεις των ηλικιωμένων, τα εισοδήματα των μικρομεσαίων, τα επιδόματα κοινωνικής αλληλεγγύης προς τους αδύναμους, η Γερμανία είναι τέταρτη στον κόσμο σε δισεκατομμυριούχους. Συνολικά διαθέτει 123 δισ. Αλλά και οι Γερμανοί εκατομμυριούχοι αυξήθηκαν μέσα σε ένα χρόνο κατά 7,2% και ανέρχονται σε 19.095, σύμφωνα με έκθεση της ελβετικής τράπεζας UBS. Τα περιουσιακά τους στοιχεία αυξήθηκαν κατά 10% και έφτασαν τα 2,6 τρισ. δολάρια. «Ο ρυθμός αύξησης των γερμανών πολυεκατομμυριούχων είναι πολύ υψηλότερος από τους υπόλοιπους συναδέλφους τους στην Ευρώπη και τον άλλο κόσμο» παραδέχεται η Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ. «Οι γερμανοί υπερπλούσιοι ελέγχουν μάλιστα το 23% του συνόλου των περιουσιακών στοιχείων της Γερμανίας.
Να λοιπόν πού πάνε τα λεφτά, μέσω μιας ανακατανομής του κοινωνικού πλούτου σε τεράστια κλίμακα. Σε απλά ελληνικά δηλαδή, οι κυβερνήσεις της Γερμανίας αλλά και της υπόλοιπης Ευρώπης πήραν τρισεκατομμύρια ευρώ από τους φτωχούς και μέσω των μέτρων που εφάρμοσαν τα έδωσαν στους πλούσιους. Και την ίδια ώρα κραυγάζουν ότι «έχουμε ελλείμματα, έχουμε χρέη και απειλούμαστε μεχρεοκοπία», για να δικαιολογήσουν την επιβολή μέτρων λιτότητας εναντίον του πληθυσμού των χωρών τους.
*Πηγή: «ΠΡΙΝ» (18/1/15)

8 τρόποι για να «ανοίξετε» το μυαλό σας

8 τρόποι για να «ανοίξετε» το μυαλό σαςΟ ανθρώπινος εγκέφαλος είναι το πιο σύνθετο σύστημα επεξεργασίας πληροφοριών που γνωρίζουμε. Είναι σχεδιασμένος έτσι ώστε να διαθέτει ένα σωρό χρήσιμα χαρακτηριστικά, ταυτοχρόνως όμως παρουσιάζει πολλά ελαττώματα και αδυναμίες. Το πρόβλημα είναι ότι δεν συνοδεύεται από οδηγίες χρήσεως. Πρέπει να ανακαλύψουμε τις «πίστες» μόνοι μας. Αν ωστόσο υπάρχουν κάποιοι που ξέρουν κάτι παραπάνω για το μυαλό μας, αυτοί είναι οι νευροεπιστήμονες και οι ψυχολόγοι. Στις επόμενες σελίδες ορισμένοι από τους καλύτερους ειδικούς εξηγούν πώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος εκτελεί τις σημαντικότερες βασικές λειτουργίες του, ενώ παράλληλα αποκαλύπτουν τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να τον κάνουμε να λειτουργήσει στο «μάξιμουμ». Δείτε πώς μπορείτε να βελτιώσετε την προσοχή και τη μνήμη σας, πώς μπορείτε να γίνετε περισσότερο ορθολογικοί αλλά και δημιουργικοί, πώς θα αποκτήσετε τη δύναμη της μάθησης και της γνώσης, πώς θα αυξήσετε το IQ σας, καθώς και ποιες είναι οι καλύτερες ώρες κατά τη διάρκεια της ημέρας για να βάλετε το μυαλό σας να δουλέψει.


1. Πώς να ενισχύσετε την προσοχή σας

Ολα σχεδόν τα χρήσιμα χαρακτηριστικά του εγκεφάλου μας ξεκινούν με την προσοχή. Η προσοχή καθορίζει αυτά για τα οποία έχουμε συνείδηση ανά πάσα στιγμή, επομένως ο έλεγχός της είναι μάλλον το σημαντικότερο πράγμα που έχει να κάνει ο εγκέφαλος.

Για να μπορέσουμε να  κατανοήσουμε το τι συμβαίνει στον κόσμο γύρω μας πρέπει να φιλτράρουμε και να διώξουμε σχεδόν τα πάντα εστιάζοντας αποκλειστικά και μόνο σε όσα είναι σχετικά. Επιπλέον η εστιασμένη προσοχή είναι ουσιαστική για να μάθουμε ή να απομνημονεύσουμε. Είναι λοιπόν επόμενο ότι, αν κάποιος μπορεί να ενισχύσει την ικανότητά του να προσέχει, μπορεί να βελτιωθεί σχεδόν στα πάντα.

Με απλά λόγια, ο εγκέφαλος έχει δύο συστήματα προσοχής. Το ένα, το «από κάτω προς τα πάνω» σύστημα, στρέφει αυτόματα την αντίληψη προς δυνητικά σημαντικές πληροφορίες όπως τα κινούμενα αντικείμενα, οι ξαφνικοί θόρυβοι ή αισθήματα της αφής. Το σύστημα αυτό είναι γρήγορο, ασυνείδητο και πάντα σε λειτουργία (τουλάχιστον όταν είμαστε ξύπνιοι).

Το άλλο, το «από πάνω προς τα κάτω» σύστημα, είναι η εκούσια, εστιασμένη προσοχή η οποία «ζουμάρει» σε οτιδήποτε θέλουμε να σκεφθούμε και, ευελπιστούμε, μένει σε αυτό όσο χρειάζεται για να γίνει αυτή η δουλειά. Αυτό είναι το είδος προσοχής που είναι χρήσιμο για να εκτελέσουμε έργα τα οποία απαιτούν συγκέντρωση.

Δυστυχώς η απόσπαση της προσοχής επέρχεται τόσο ως «ελάττωμα» όσο και ως εγγενές χαρακτηριστικό του σχεδιασμού. Η από πάνω προς τα κάτω προσοχή απαιτεί προσπάθεια, οπότε είναι επιρρεπής στον κίνδυνο να χάσει την εστίασή της ή να τη διακόψει απότομα το από κάτω προς τα πάνω σύστημα.

Το καλό νέο είναι ότι μπορούμε να «πειράξουμε» τις ρυθμίσεις της προσοχής μας ώστε να παραμένουμε περισσότερο συγκεντρωμένοι. Εκτός από το να μειώσουμε τους από κάτω προς τα πάνω περισπασμούς καταργώντας π.χ. τις ειδοποιήσεις του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή βάζοντας το κινητό μας στο αθόρυβο, η Νίλι Λέιβι, γνωσιακή νευροεπιστήμονας στο University College του Λονδίνου, προτείνει να δώσουμε στον εγκέφαλό μας περισσότερη «δουλειά».

Οι έρευνες της κυρίας Λέιβι έχουν δείξει ότι ο καλύτερος έλεγχος τής από πάνω προς τα κάτω προσοχής δεν επιτυγχάνεται με τη μείωση του αριθμού των εισερχόμενων πληροφοριών αλλά με την αύξησή τους. Η θεωρία του φορτίου που έχει αναπτύξει υποστηρίζει ότι από τη στιγμή που ο εγκέφαλος φθάνει το όριό του στην αισθητηριακή επεξεργασία δεν μπορεί πλέον να «συλλάβει» τίποτε, συμπεριλαμβανομένων των περισπασμών.

Αυτό φαίνεται να λειτουργεί τόσο όσον αφορά τους περισπασμούς όσο και το «ταξιδι» του μυαλού σε ονειροπολήσεις, λέει. Στην πραγματική ζωή προτείνει να δοκιμάσουμε να προσθέσουμε οπτικές «πινελιές» σε ένα έργο που έχουμε να εκτελέσουμε ώστε να το κάνουμε να τραβά περισσότερο την προσοχή μας, χωρίς όμως να το κάνουμε περισσότερο δύσκολο: π.χ., να βάλουμε ένα χρωματιστό πλαίσιο γύρω από ένα λευκό έγγραφο και να τονίσουμε με μοβ το κομμάτι του στο οποίο εργαζόμαστε. Οπως προσθέτει, το ίδιο αποτέλεσμα επιτυγχάνεται με όλες τις αισθήσεις, οπότε το να επιλέξουμε να εργαστούμε σε ένα σημείο στο οποίο υπάρχει λίγος θόρυβος «υποβάθρου» μπορεί επίσης να μας βοηθήσει.

Σύμφωνα με άλλες ενδείξεις, κάτι άλλο το οποίο μπορεί να βοηθήσει είναι η γνωστική εξάσκηση. Ερευνητές που εργάζονται με άτομα με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ) και τραύματα στον εγκέφαλο έχουν διαπιστώσει ότι η γνωστική εξάσκηση σε συνδυασμό με μη επεμβατική μαγνητική διέγερση του εγκεφάλου μπορεί να βελτιώσει την εστίαση σε ένα έργο το οποίο απαιτεί παρατεταμένη προσοχή.

Ευρύτερες μελέτες διεξάγονται αυτή τη στιγμή επάνω σε αυτό το θέμα και τα πρώτα αποτελέσματα φαίνεται να δείχνουν ότι το σωστό είδος εξάσκησης του εγκεφάλου μπορεί να βοηθήσει σε γενικές γραμμές οποιονδήποτε.

Εν αναμονή των τελικών συμπερασμάτων η καλύτερη επιλογή είναι να μάθουμε να χαλαρώνουμε αλλά με τον σωστό τρόπο. Εχει διαπιστωθεί ότι σε όσους ασχολούνται χρόνια με τον διαλογισμό τα τμήματα του εγκεφάλου που σχετίζονται με την προσοχή είναι πιο πυκνά, ενώ άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι οι επιδόσεις στα τεστ προσοχής βελτιώνονται ύστερα από ένα σύντομο «μάθημα» διαλογισμού. Το να μάθουμε να συγκεντρωνόμαστε καλύτερα ίσως λοιπόν να είναι τόσο απλό όσο το να μάθουμε να κάνουμε τον χρόνο να σταματάει και να συγκεντρωνόμαστε σε όχι και κάτι το ιδιαίτερο.

2. Γίνετε ένα λογικό και ορθολογικό ον
Μας αρέσει να θεωρούμε τους εαυτούς μας ορθολογικά και λογικά όντα. Και πράγματι μπορούμε να είμαστε - όχι όμως χωρίς κάποια προσπάθεια.

Η λογική σκέψη απαιτεί να συμπεριφερόμαστε σαν ένας μικροεπεξεργαστής, να εκτελούμε κατά βήματα εργασίες με βάση πληροφορίες που χρησιμοποιούν τους κανόνες της λογικής. Αυτό δεν έρχεται με φυσικό τρόπο στους περισσότερους ανθρώπους, χρειάζεται εξωτερική καθοδήγηση για να το μάθουμε και μακρά εκπαίδευση για να μπορούμε να πούμε ότι το κατέχουμε. Ακόμη και τότε όμως πολλές φορές δυσκολευόμαστε να διατηρήσουμε μια καθαρά ορθολογική άποψη των πραγμάτων.

Οπως αποδεικνύεται, υπάρχει ένα ψήγμα αλήθειας στη λαϊκή πεποίθηση ότι «αριστερός εγκέφαλος ίσον λογική». Απεικονιστικές μελέτες έχουν δείξει ότι ο αριστερός προμετωπιαίος φλοιός είναι απαραίτητος για να κάνουμε λογικές σειρές σκέψεων και πολλές φορές για κάτι τέτοιο δεν απαιτούνται σήματα από τον δεξιό φλοιό.

Οταν όμως υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα στο τι φαίνεται λογικό και στις πεποιθήσεις που ήδη έχουμε διαμορφώσει, η δεξιά πλευρά του προμετωπιαίου φλοιού επεμβαίνει για να μας βοηθήσει να ξεδιαλύνουμε τη σύγχυση. Δυστυχώς συνήθως κερδίζει το δεξιό ημισφαίριο. Μελέτες επί μελετών έχουν δείξει ότι, όταν νέες πληροφορίες συγκρούονται με υπάρχουσες πεποιθήσεις, ο εγκέφαλός μας κάνει τα πάντα για να διατηρήσει ακέραιες τις πεποιθήσεις του παρά να τις αναθεωρήσει.

Μια άλλη έκπληξη είναι ότι, αντίθετα με τη λαϊκή πεποίθηση, τα συναισθήματα δεν είναι απαραίτητα εχθρός της λογικής. Τα άτομα που έχουν υποστεί βλάβη στο τμήμα του προμετωπιαίου φλοιού που επεξεργάζεται τα συναισθήματα δυσκολεύονται να πάρουν οποιαδήποτε απόφαση, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει κάποιο λογικό πλεονέκτημα σε καμία από τις δύο επιλογές.

Το να ενστερνιστούμε λοιπόν τα όχι και τόσο λογικά ενστικτώδη αισθήματά μας για τις αποφάσεις μας ίσως τελικά να μας βοηθά στο να κάνουμε πιο ορθολογικές επιλογές. Οχι όμως πάντα: άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι τα ισχυρά συναισθήματα μπορεί να παρέμβουν στη λήψη ορθολογικών αποφάσεων, ιδιαίτερα όταν αφορούν ανθρώπους που αγαπάμε.

Εκτός από τη σκληρή δουλειά - και μια εκτίμηση του ρόλου που μπορούν να παίζουν οι πεποιθήσεις και τα συναισθήματα - υπάρχει κάτι άλλο που μπορούμε να κάνουμε για να γίνουμε περισσότερο λογικοί;

Ο Βινόντ Γκοέλ, γνωσιακός ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο Γιορκ στο Τορόντο του Καναδά, υποστηρίζει ότι λίγο ηλεκτρικό ρεύμα στο κεφάλι ίσως κάποτε να μπορεί να μας βοηθήσει.«Οι τεχνικές διέγερσης του εγκεφάλου μπορεί τελικά να προσφέρουν έναν δρόμο προς τη βελτίωση του λογικού συλλογισμού» λέει. Η ομάδα του πρόσφατα χρησιμοποίησε μια παρόμοια προσέγγιση για να ενισχύει τη δημιουργική σκέψη και, επισημαίνει, «μπορεί κάποιος να φανταστεί την ίδια τεχνική να χρησιμοποιείται για να ενισχύει την ικανότητά μας στον λογικό συλλογισμό». Προς το παρόν ωστόσο δεν υπάρχει σύντομος δρόμος. Η εξάσκηση, όπως τονίζει, είναι αυτή τη στιγμή η καλύτερη επιλογή. Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι εξάσκηση λίγων μηνών στον λογικό συλλογισμό, στο πλαίσιο του προαπαιτούμενου τεστ για την εισαγωγή στη Νομική Σχολή στις Ηνωμένες Πολιτείες, αύξησε τον αριθμό των συνδέσεων ανάμεσα στον μετωπιαίο και στους βρεγματικούς λοβούς, όπως και ανάμεσα στα δύο ημισφαίρια. Το σημαντικό είναι πως χωρίς τακτική εξάσκηση η επίδραση είναι σχεδόν βέβαιον ότι θα εξασθενήσει μερικούς μήνες μετά το τέλος του μαθήματος.

3. Κάντε τη μνήμη σας να λειτουργήσει
Οπως η προσοχή, η λειτουργική μνήμη αποτελεί μία από τις πιο καθοριστικές λειτουργίες «πρώτης γραμμής» του εγκεφάλου. Ολα όσα ξέρετε και θυμάστε, είτε πρόκειται για ένα περιστατικό, μια δεξιότητα ή ένα συναρπαστικό γεγονός, ξεκίνησαν το ταξίδι τους προς την αποθήκευση περνώντας από την εργαζόμενη ή λειτουργική μνήμη σας.

Η λειτουργική μνήμη όμως είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλώς μια αποθήκη για τις μακροπρόθεσμες αναμνήσεις. Την έχουν περιγράψει ως το «πρόχειρο» τετράδιο του εγκεφάλου: το μέρος στο οποίο διατηρούνται οι πληροφορίες και δέχονται διάφορους χειρισμούς. Αν κάνετε οτιδήποτε απαιτεί αβίαστη, εστιασμένη σκέψη, χρησιμοποιείτε τη λειτουργική μνήμη σας.

Στη δεκαετία του 1970 ο Αλαν Μπάντελι και ο Γρέιαμ Χιτς από το Πανεπιστήμιο του Γιορκ στη Βρετανία ανέπτυξαν ένα μοντέλο το οποίο γνώρισε μεγάλη απήχηση για να εξηγήσουν πώς λειτουργεί το σύστημα. Ο βασικός παράγοντας είναι ο εκτελεστικός έλεγχος, ο οποίος «στήνει την παράσταση» εστιάζοντας την προσοχή μας στις σχετικές πληροφορίες.

Αυτός πυροδοτεί επίσης τα «δουλικά» συστήματα για να πιάσουν δουλειά. Ενα από αυτά συγκρατεί ως τέσσερα κομμάτια οπτικών πληροφοριών κάθε φορά, ένα άλλο μπορεί να απομνημονεύσει περίπου δύο δευτερόλεπτα ήχων, ιδιαίτερα από λέξεις που εκφέρονται προφορικά, τα οποία αναπαράγει ξανά και ξανά (σκεφθείτε το να επαναλαμβάνετε νοητικά έναν αριθμό τηλεφώνου ενώ ψάχνετε για ένα στυλό). Το τρίτο είναι η ενδιάμεση μνήμη, η οποία προσθέτει σχετικές πληροφορίες από τη μακροπρόθεσμη μνήμη.

Μια αδυναμία αυτού του μοντέλου είναι ότι η λειτουργική μνήμη δεν καταλαμβάνει μια διακριτή περιοχή του εγκεφάλου την οποία μπορούμε να παρακολουθήσουμε εν δράσει σε έναν εγκεφαλικό τομογράφο. Για τον λόγο αυτόν ορισμένοι γνωσιακοί νευροεπιστήμονες έχουν υποστηρίξει ότι ίσως να μην αποτελεί ένα ξεχωριστό σύστημα αλλά να πρόκειται απλώς για ένα τμήμα της μακροπρόθεσμης μνήμης στο οποίο τη συγκεκριμένη στιγμή στρέφουμε την προσοχή μας.

Ο,τι και να είναι, η λειτουργική μνήμη αποτελεί «τυποποιημένο» χαρακτηριστικό του ανθρώπινου εγκεφάλου, ορισμένοι άνθρωποι όμως έχουν καλύτερη λειτουργική μνήμη από άλλους. Η ικανότητα της λειτουργικής μνήμης αποτελεί καλύτερη ένδειξη από τον δείκτη νοημοσύνης για την ακαδημαϊκή επιτυχία, οπότε το να την εκμεταλλευθούμε όσο το δυνατόν καλύτερα είναι χρήσιμο.

Το καλό νέο είναι ότι το σύστημα μπορεί μάλλον να αναβαθμιστεί. Κάποιες μελέτες έχουν δείξει ότι τα προγράμματα άσκησης του εγκεφάλου που στοχεύουν ειδικά στη λειτουργική μνήμη μπορούν να επιφέρουν βελτιώσεις - μάλιστα μερικά «πακέτα» ασκήσεων κυκλοφορούν στην αγορά. Ωστόσο δεν είναι ξεκάθαρο αν αυτά μας κάνουν καλύτερους σε οτιδήποτε άλλο εκτός από τα τεστ λειτουργικής μνήμης.

Ο γνωσιακός νευροεπιστήμονας Τζέισον Τσέιν από το Πανεπιστήμιο Τεμπλ στη Φιλαδέλφεια των Ηνωμένων Πολιτειών, ο οποίος μελετά τη λειτουργική μνήμη, λέει ότι φαίνεται πως υπάρχουν ενδείξεις βελτίωσης και σε άλλες γνωσιακές δεξιότητες, αν και οι όποιες μεταβολές είναι πολύ μικρές. «Μια μικρή επίδραση μπορεί, παρ' όλα αυτά, να είναι σημαντική υπό την έννοια ότι ακόμη και τα πενιχρά οφέλη μπορεί να έχουν εμφανή επίδραση στην καθημερινή γνωστική ικανότητα» τονίζει.

4. Δημιουργικότητα κατά παραγγελία
Η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ έχει πει ότι η ιδέα για τον Χάρι Πότερ ήρθε στο μυαλό της ενώ ήταν καθηλωμένη περιμένοντας ένα τρένο που είχε καθυστερήσει υπερβολικά. Ολοι έχουμε να θυμηθούμε ανάλογες - αν και πιθανώς λιγότερο προσοδοφόρες - στιγμές «επιφοίτησης», όπου μια έμπνευση εμφανίζεται ξαφνικά από το πουθενά. Από πού έρχονται όμως αυτές οι εμπνεύσεις; Και υπάρχει τρόπος να τις έχουμε κατά παραγγελία;

Πειράματα που έγιναν από τον Τζον Κούνιος, νευροεπιστήμονα στο Πανεπιστήμιο Ντρέξελ στη Φιλαδέλφεια, υποδηλώνουν ότι ο λόγος για τον οποίο δεν είμαστε όλοι εκατομμυριούχοι συγγραφείς είναι ότι ορισμένοι εγκέφαλοι είναι καλύτερα προδιατεθειμένοι για τη δημιουργικότητα από ό,τι άλλοι. Μετρήσεις με ηλεκτροεγκεφαλογραφήματα που έγιναν ενώ οι εθελοντές δεν σκέφτονταν τίποτε το ιδιαίτερο αποκάλυψαν φυσικά υψηλότερα επίπεδα δραστηριότητας στο δεξιό ημισφαίριο, στον κροταφικό λοβό, των ατόμων που έλυναν τα προβλήματα χρησιμοποιώντας περισσότερο την ενόραση παρά τη λογική. Ο κ. Κούνιος λέει ότι πρόσφατες μελέτες υποδηλώνουν πως αυτό το χαρακτηριστικό του εγκεφάλου ίσως είναι κληρονομικό, ακόμη όμως και αν τυχαίνει να έχετε έναν περισσότερο εστιασμένο, λιγότερο δημιουργικό εγκέφαλο, υπάρχουν πολλές γενικές συμβουλές σχετικά με το πώς μπορείτε να τον βάλετε στη «δημιουργική» λειτουργία.

Αν και βαρετό, το πρώτο που πρέπει να κάνετε είναι να βάλετε τα θεμέλια για να χτίσετε μια καλή αποθήκη πληροφοριών έτσι ώστε το ασυνείδητο να έχει κάτι για να δουλέψει. Μελέτες σχετικά με την παρασυνειδησιακή ή υποσυνείδητη μάθηση έχουν μάλλον παγώσει την ιδέα ότι η γνώση μπορεί να περάσει στον εγκέφαλο χωρίς καμία συνειδητή προσπάθεια, επομένως αποδίδει το να εστιάζουμε έντονα στις λεπτομέρειες του προβλήματος ώσπου όλα τα δεδομένα να έχουν αποθηκευθεί ασφαλώς. Σε αυτό το στάδιο οτιδήποτε ενισχύει την εστίαση, όπως η καφεΐνη, μπορεί να βοηθήσει.

Από τη στιγμή που έχετε φροντίσει τα παραπάνω είναι καιρός να καλλιεργήσετε μια πιο χαλαρή, θετική διάθεση κάνοντας ένα διάλειμμα για να ασχοληθείτε με κάτι εντελώς διαφορετικό - όπως το να παρακολουθήσετε μερικά διασκεδαστικά βίντεο με γάτες. Μελέτες στις οποίες οι εθελοντές παρακολούθησαν είτε μια κωμωδία είτε ένα θρίλερ προτού τους έρθουν νέες ιδέες έδειξαν ότι μια χαλαρή και ευχάριστη διάθεση είναι καλύτερος «αγωγός» για τις ιδέες από ό,τι μια διάθεση με ένταση και άγχος. Επιπλέον φαίνεται  ότι είναι καλό να «κατεβάζετε» λίγο την ένταση της εστίασης και ο καλύτερος τρόπος για να κάνετε κάτι τέτοιο είναι να ψάχνετε για ιδέες όταν ο εγκέφαλός σας είναι υπερβολικά κουρασμένος για να εστιάσει με ακρίβεια. Μια μελέτη που έγινε το 2011 έδειξε ότι οι «πρωινοί» τύποι είχαν τις πιο δημιουργικές ιδέες τους αργά τη νύχτα ενώ οι «νυχτόβιοι» είχαν τις δικές τους νωρίς το πρωί.

Η νοητική εξάντληση ενδέχεται να είναι μια πιο ρεαλιστική κατάσταση από τη χαλάρωση όταν έχετε μπροστά σας μια σημαντική προθεσμία, αν όμως οι ιδέες εξακολουθούν να αρνούνται να έλθουν ίσως κάποτε να υπάρχει μια πιο εύκολη λύση. Μελέτες με εγκεφαλική διέγερση, στην οποία η δραστηριότητα ενισχυόταν στον δεξιό κροταφικό λοβό και καταστελλόταν στον αριστερό, αύξησαν τις επιδόσεις επίλυσης προβλημάτων κατά 40%. Ισως οι στρεσαρισμένοι δημιουργικοί του μέλλοντος να μπορούν να φοράνε μια «κάσκα σκέψης» για να κάνουν τις ιδέες τους να κυλήσουν.

5. Σκεφθείτε σαν παιδί για να μάθετε πιο γρήγορα
Η μάθηση είναι κάτι που ο εγκέφαλός μας κάνει εκ φύσεως. Στην πραγματικότητα το κάνει κάθε λεπτό που είμαστε ξύπνιοι από περίπου έναν μήνα προτού γεννηθούμε. Αυτή είναι η διαδικασία μέσω της οποίας αποκτούμε και αποθηκεύουμε χρήσιμες (και άχρηστες) πληροφορίες και δεξιότητες. Μπορούμε να την κάνουμε πιο αποτελεσματική;

Η απάντηση βρίσκεται στο τι συμβαίνει στον εγκέφαλό μας ενώ μαθαίνουμε. Καθώς επεξεργάζεται πληροφορίες ο εγκέφαλος δημιουργεί και καταστρέφει συνδέσεις αναπτύσσοντας και ενισχύοντας τις συνάψεις που συνδέουν νευρώνες με τους γειτονικούς τους ή εξασθενίζοντάς τες. Οταν μαθαίνουμε ενεργά η δημιουργία νέων συνδέσεων υπερτερεί της καταστροφής παλιών. Μελέτες σε αρουραίους έχουν δείξει ότι αυτή η διαδικασία αναδημιουργίας των κυκλωμάτων μπορεί να συντελεστεί πολύ γρήγορα, μέσα σε μερικές ώρες μετά την εκμάθηση μιας δεξιότητας, όπως το να μπαίνουν σε μια τρύπα για να πάρουν μια λιχουδιά-ανταμοιβή. Σε ορισμένα δε τμήματά του, κυρίως στον ιππόκαμπο, ο εγκέφαλος αναπτύσσει νέα εγκεφαλικά κύτταρα καθώς μαθαίνει.

Από τη στιγμή όμως που ένα κύκλωμα θα εγκατασταθεί χρειάζεται να χρησιμοποιηθεί για να εδραιωθεί. Αυτό γίνεται σε μεγάλο βαθμό μέσω της μυελίνωσης - της διαδικασίας μέσω της οποίας ένα κύκλωμα το οποίο έχει διεγερθεί αρκετές φορές αναπτύσσει μια επίστρωση από λιπώδη μεμβράνη. Η μεμβράνη αυτή αυξάνει την ταχύτητα αγωγιμότητας κάνοντας το κύκλωμα να λειτουργεί πιο αποτελεσματικά.

Ποιος είναι λοιπόν ο καλύτερος τρόπος για να μαθαίνουμε κάτι και να το συγκρατούμε; Η απάντηση δεν θα προκαλέσει τεράστια έκπληξη σε οποιονδήποτε έχει πάει στο σχολείο: εστιάστε σε αυτό την προσοχή σας, βάλτε τη λειτουργική μνήμη σας να λειτουργήσει και μετά, λίγο αργότερα, προσπαθήστε ενεργά να το ξαναθυμηθείτε.

Ο Αλαν Μπάντελι από το Πανεπιστήμιο του Γιορκ στη Βρετανία λέει ότι μια καλή ιδέα είναι να τεστάρετε τον εαυτό σας κατ' αυτόν τον τρόπο γιατί έτσι κάνετε τον εγκέφαλό σας να ενισχύει τη νέα σύνδεση. Προτείνει επίσης να προσπαθείτε συνειδητά να συνδέετε νέες πληροφορίες με αυτές που ήδη γνωρίζετε. Αυτό σταθεροποιεί τη σύνδεση στον εγκέφαλο και μειώνει τις πιθανότητες να χαθεί εξαιτίας της μειωμένης χρήσης της.

Η διαδικασία της μάθησης συνεχίζεται εφ' όρου ζωής, επομένως γιατί είναι τόσο δυσκολότερο να μάθουμε όταν γινόμαστε ενήλικοι; Το καλό νέο είναι ότι δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια φυσιολογική αιτία για αυτή την επιβράδυνση. Αντιθέτως, φαίνεται ότι αυτή έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με το γεγονός ότι απλώς αφιερώνουμε λιγότερο χρόνο στο να μαθαίνουμε νέα πράγματα και όταν το κάνουμε δεν το κάνουμε με το ίδιο ισχυρό μείγμα ενθουσιασμού και προσοχής που το κάνει ένα μέσο παιδί.

Ενα μέρος του προβλήματος φαίνεται να έγκειται στο ότι οι ενήλικοι ξέρουν πάρα πολλά. Ερευνες από την Γκαμπριέλε Βουλφ από το Πανεπιστήμιο της Νεβάδα στο Λας Βέγκας έχουν δείξει ότι οι ενήλικοι τείνουν να μαθαίνουν μια σωματική δεξιότητα, όπως το να χτυπούν μια μπάλα του γκολφ, εστιάζοντας στις λεπτομέρειες της κίνησης. Τα παιδιά ωστόσο δεν σκοτίζονται για τις λεπτομέρειες αλλά πειραματίζονται στο να κάνουν την μπάλα να πάει εκεί που θέλουν. Οταν η κυρία Βουλφ δίδαξε ενηλίκους ώστε να μαθαίνουν περισσότερο όπως τα παιδιά, αυτοί έμαθαν τις καινούργιες δεξιότητες πολύ πιο γρήγορα.

Το ίδιο φαίνεται επίσης να ισχύει στην εκμάθηση πληροφοριών. Ως ενήλικοι έχουμε ένα τεράστιο απόθεμα νοητικών σύντομων δρόμων οι οποίοι μας επιτρέπουν να «πηδάμε» τις λεπτομέρειες. Εξακολουθούμε όμως να διατηρούμε την ικανότητα να μαθαίνουμε νέα πράγματα με τον ίδιο τρόπο όπως τα παιδιά, κάτι το οποίο υποδηλώνει ότι, αν μπορούσαμε να αντισταθούμε στον πειρασμό να «κόβουμε δρόμο», μάλλον θα μαθαίναμε πολύ περισσότερα. Μια πιο «δοκιμασμένη» μέθοδος είναι να παραμένουμε ενεργοί. Καθώς η ηλικία προχωρεί οδηγεί στην απώλεια εγκεφαλικού ιστού, αυτό όμως ίσως σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με το πόσο λίγο τρέχουμε από εδώ και από εκεί σε σχέση με τους νέους. Με λίγη σωματική άσκηση ο εγκέφαλος μπορεί να ξανανιώσει. Σε μια μελέτη 40 λεπτά σωματικής άσκησης τρεις φορές την εβδομάδα για έναν χρόνο αύξησαν το μέγεθος του ιππόκαμπου - περιοχή η οποία είναι καθοριστική για τη μάθηση και τη μνήμη. Βελτίωσαν επίσης τη συνδεσιμότητα σε όλον τον εγκέφαλο διευκολύνοντας τις νέες γνώσεις να εδραιωθούν.

6. Αντλήστε τη δύναμη της γνώσης
Ενα από τα πιο χρήσιμα χαρακτηριστικά του εγκεφάλου είναι η ικανότητα να απορροφά τμήματα πληροφοριών και να κάνει συνδέσεις μεταξύ τους. Η γνώση είναι πραγματικά δύναμη: αν είναι λίγη μπορεί να είναι επικίνδυνη, ενώ όσο περισσότερα γνωρίζουμε τόσο καλύτερα εξοπλισμένοι είμαστε για να αντιμετωπίσουμε τη ζωή.

Τι είναι όμως ακριβώς η γνώση; Πώς αποθηκεύονται τα δεδομένα, πώς οργανώνονται και πώς ανασύρονται όταν τα χρειαζόμαστε;

Η γνώση προφανώς βασίζεται στη μνήμη - ιδιαίτερα στο είδος της μνήμης που αποθηκεύει γενικές πληροφορίες σχετικά με τα αντικείμενα, τα μέρη, τα γεγονότα και τα άτομα και η οποία είναι γνωστή ως εννοιολογική μνήμη. Αυτό είναι το κομμάτι της μνήμης που ξέρει ότι το Παρίσι είναι η πρωτεύουσα της Γαλλίας, η οποία είναι μια συνταγματική δημοκρατία στη Δυτική Ευρώπη - αλλά όχι το κομμάτι που αποθηκεύει τις αναμνήσεις ενός Σαββατοκύριακου που περάσατε εκεί.

Η γνώση δεν έχει τόσο να κάνει με το ποιες πληροφορίες αποθηκεύετε όσο με το πώς τις οργανώνετε για να δημιουργήσετε μια πλούσια και λεπτομερή κατανόηση του κόσμου η οποία συνδέει μεταξύ τους όλα όσα ξέρετε.

Η θέα ενός σκύλου, για παράδειγμα, αυτόματα ενεργοποιεί άλλα τμήματα πληροφοριών σχετικά με σκύλους: πώς μοιάζουν, πώς μυρίζουν, πώς ακούγονται και πώς κινούνται, το γεγονός ότι είναι εξημερωμένοι λύκοι, τα ονόματα παρόμοιων σκύλων που γνωρίζετε και τα συναισθήματά σας για τους σκύλους.

Το πώς ο εγκέφαλος επιτυγχάνει αυτόν τον τιτάνιο άθλο είναι κάθε άλλο παρά ξεκάθαρο. Μια πρόσφατη πρόταση είναι ότι έχει έναν «κόμβο» ο οποίος βάζει «ταμπέλες» με κατηγορίες σε όλα όσα γνωρίζουμε και συναντάμε επιτρέποντάς μας να συνδέουμε τα σχετικά μεταξύ τους πράγματα.

Το 2003 ο Τιμ Ρότζερς, γνωσιακός ψυχολόγος ο οποίος σήμερα είναι στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν-Μάντισον, πρότεινε ως κόμβο τον πρόσθιο κροταφικό λοβό. Ο πρόσθιος κροταφικός λοβός έχει υποστεί μεγάλη βλάβη σε άτομα με εννοιολογική άνοια, τα οποία προοδευτικά χάνουν τη γνώση της έννοιας των λέξεων και των αντικειμένων αλλά διατηρούν τις δεξιότητες και τις αυτοβιογραφικές αναμνήσεις τους. Πειράματα που έχουν γίνει έκτοτε έχουν υποστηρίξει αυτή την ιδέα - όταν ο πρόσθιος κροταφικός λοβός μπλοκάρεται προσωρινά από έναν μικρό ηλεκτρομαγνητικό παλμό, τα άτομα χάνουν την ικανότητα να κατονομάζουν αντικείμενα και να κατανοούν το νόημα των λέξεων.

Ο κ. Ρότζερς υποστηρίζει ότι χωρίς αυτό το σύστημα θα βρισκόμαστε σε σύγχυση σχετικά με το πώς τα πράγματα δένουν μεταξύ τους. «Πώς θα βγάζατε για παράδειγμα το συμπέρασμα, αν κάνατε ένα κολάζ με τα παιδιά σας και σας τελείωνε η κολλητική ταινία, ότι μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αντί για αυτήν κόλλα σε στικ;» λέει. «Η ταινία δεν μοιάζει με την κόλλα στο σχήμα, στο χρώμα ούτε στο πώς τη χρησιμοποιείτε. Χρειάζεστε μια αναπαράσταση η οποία να διευκρινίζει την ομοιότητα σε είδος».

Το καλό νέο είναι ότι φαίνεται πως δεν υπάρχει όριο στη γνώση που μπορεί να χωρέσει μέσα στον εγκέφαλό μας. Εξ όσων γνωρίζουμε, κανείς ποτέ δεν ξέμεινε από αποθηκευτικό χώρο.

Φαίνεται ωστόσο ότι είναι δυνατόν να γνωρίζετε περισσότερα από όσα πρέπει. Ο Μάικλ Ράμσκαρ από το Πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν στη Γερμανία θεωρεί ότι όποιος ζει αρκετά πολύ κάποια στιγμή φθάνει σε αυτό το σημείο μόνο και μόνο εξαιτίας των γνώσεων που έχει συγκεντρώσει σε μια ολόκληρη ζωή. Υποστηρίζει ότι οι γνωστικές ικανότητες επιβραδύνονται με την ηλικία όχι γιατί ο εγκέφαλος φθείρεται αλλά επειδή είναι τόσο γεμάτος. Και έτσι - όπως ένας υπερβολικά γεμάτος και χρησιμοποιημένος σκληρός δίσκος - χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να ξεχωρίσει το καθετί.

7. Μπορείτε να αυξήσετε το IQ σας;
Η ευφυΐα ήταν πάντα δύσκολο να ποσοτικοποιηθεί και ένας σημαντικός λόγος για αυτό είναι ότι φαίνεται να εμπλέκει το μεγαλύτερο μέρος του εγκεφάλου, οπότε είναι σχεδόν βέβαιον ότι δεν αποτελεί «ένα πράγμα». Παρ' όλα αυτά, οι βαθμοί σε διαφορετικών ειδών τεστ IQ έχουν δείξει εδώ και καιρό ότι τα άτομα που έχουν εξαιρετικά καλές επιδόσεις - ή κακές - σε ένα από αυτά φαίνεται να έχουν ανάλογες επιδόσεις σε όλα. Αυτό μπορεί να συμπυκνωθεί στο ότι ίσως υπάρχει ένας μεμονωμένος παράγοντας γενικής ευφυΐας (ή «g»), ο οποίος φαίνεται να βρίσκεται σε συνάρτηση με την ακαδημαϊκή επιτυχία, το εισόδημα, την υγεία και τη διάρκεια ζωής.

Το να έχουμε περισσότερη ευφυΐα είναι λοιπόν σαφώς καλό, όμως από πού προέρχεται αυτή; Σε ένα μεγάλο μέρος της η απάντηση φαίνεται να είναι γενετική. Το 1990 οι πρώτες μελέτες σε δίδυμα αδέλφια έδειξαν ότι οι επιδόσεις στα τεστ ευφυΐας των ταυτόσημων διδύμων που είχαν μεγαλώσει ξεχωριστά έμοιαζαν πολύ περισσότερο μεταξύ τους από ό,τι εκείνες των μη ταυτόσημων διδύμων που είχαν μεγαλώσει μαζί. Εκτοτε κάποια γονίδια έχουν συνδεθεί με τον δείκτη ευφυΐας, όλα τους όμως φαίνεται να έχουν πολύ μικρή επίδραση και τα γονίδια που εμπλέκονται θα πρέπει στην πραγματικότητα να είναι χιλιάδες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το περιβάλλον δεν παίζει κάποιον ρόλο, τουλάχιστον κατά την παιδική ηλικία. Ενόσω ο εγκέφαλος αναπτύσσεται, τα πάντα, από τη διατροφή και την παιδεία ως τα ερεθίσματα, έχουν τεράστιο ρόλο στην ανάπτυξη των εγκεφαλικών δομών που είναι απαραίτητες για την ευφυή σκέψη. Τα παιδιά με κακή διατροφή και ελλιπή μόρφωση μπορεί να μην εκπληρώσουν ποτέ το γενετικό τους δυναμικό.

Ακόμη όμως και για τα μορφωμένα και καλοταϊσμένα παιδιά οι επιδράσεις του περιβάλλοντος ατονούν με τον χρόνο. Στους ενηλίκους τα γονίδια ευθύνονται για το 60%-80% των διαφορών στις επιδόσεις στα τεστ ευφυΐας σε σχέση με λιγότερο από 30% στα μικρά παιδιά. Είτε μας αρέσει είτε όχι, μοιάζουμε όλο και περισσότερο με τους στενούς συγγενείς μας καθώς μεγαλώνουμε.

Αν λοιπόν τα γονίδια παίζουν τόσο μεγάλο ρόλο, υπάρχει κάτι που μπορούν να κάνουν οι ενήλικοι για να βελτιώσουν το IQ τους; Το καλό νέο είναι ότι ένα είδος ευφυΐας εξακολουθεί να βελτιώνεται σε όλη τη ζωή μας. Οι περισσότεροι ερευνητές διακρίνουν τη ρευστή ευφυΐα, η οποία μετρά την ικανότητα να κάνουμε λογικές σκέψεις, να μαθαίνουμε και να εντοπίζουμε μοτίβα, από την αποκρυσταλλωμένη ευφυΐα, η οποία αποτελεί το σύνολο όλων των γνώσεων που έχουμε αποκτήσει ως τώρα. Η ρευστή ευφυΐα επιβραδύνεται με την ηλικία αλλά η αποκρυσταλλωμένη ευφυΐα όχι. Ενώ λοιπόν αρχίζουμε να γινόμαστε λίγο πιο αργοί καθώς μεγαλώνουμε, μπορούμε να είμαστε ήσυχοι ότι εξακολουθούμε να γινόμαστε και πιο έξυπνοι.

8. Ρυθμίστε το ρολόι σας για να γίνετε μεγαλοφυΐες
Το μυαλό είναι άστατο ον - κάποιες φορές είναι κοφτερό σαν ξυράφι και άλλες μπερδεμένο σαν κουβάρι. Τουλάχιστον σε έναν βαθμό αυτές οι μεταπτώσεις μπορούν να εξηγηθούν από τις διακυμάνσεις των κιρκαδικών ρυθμών, κάτι το οποίο σημαίνει ότι, τουλάχιστον θεωρητικά, αν κάνετε το σωστό είδος έργου την κατάλληλη ώρα της ημέρας, η ζωή σας θα πρέπει να κυλάει λίγο πιο ομαλά.

Η ακριβής χρονική περίοδος αυτών των διακυμάνσεων ποικίλλει κατά περίπου δύο ώρες μεταξύ των πρωινών και των νυχτερινών τύπων, επομένως είναι δύσκολο να δώσει κάποιος μια συμβουλή που να ταιριάζει σε όλους. Παρ' όλα αυτά, υπάρχουν μερικοί κανόνες που αξίζει να έχετε κατά νου, όποιος και αν είναι ο φυσικός χρόνος εγρήγορσής σας.

Μια ιδέα είναι να μην κάνετε πράγματα που απαιτούν απόλυτη συγκέντρωση μέσα στις πρώτες δύο ώρες αφότου ξυπνήσετε. Ανάλογα με το πόσο έχετε κοιμηθεί, μπορεί να χρειαστεί να περάσουν από 30 λεπτά ως τέσσερις ώρες ώσπου να φύγει η αδράνεια του ύπνου - γνωστή και ως πρωινή θολούρα. Αν ωστόσο θέλετε να σκεφθείτε δημιουργικά, η θιολούρα μπορεί να είναι καλή (βλ. 5).

Οταν , παρ' όλα αυτά, η σκληρή δουλειά δεν μπορεί να περιμένει, το καλό νέο είναι ότι οι έρευνες έχουν υποστηρίξει αυτό που οι περισσότεροι ήδη ξέρουμε: μια δόση καφεΐνης βοηθάει να διώξουμε την αδράνεια του ύπνου και να προχωρήσουμε κάπως τη δουλειά μας.

Μια άλλη συμβουλή είναι να συγχρονίσετε τη νοητική γυμναστική σας με τις διακυμάνσεις στη θερμοκρασία του σώματός σας. Μελέτες που έχουν μετρήσει τις διαφορές στα πάντα, από την προσοχή και τη λεκτική συλλογιστική ως τους χρόνους αντίδρασης, έχουν δείξει ότι όταν η εσωτερική θερμοκρασία μας πέφτει κάτω από τους 37 βαθμούς Κελσίου ο εγκέφαλος δεν είναι στα καλύτερά του.

Με αυτό το μέτρο η χειρότερη ώρα για να κάνετε οτιδήποτε απαιτεί σκέψη είναι, όπως είναι αναμενόμενο, ανάμεσα στα μεσάνυχτα και στις 6 π.μ. Σχεδόν εξίσου κακή ώρα είναι μετά το μεσημέρι, από τις 2 μ.μ. ως τις 4 μ.μ., και αυτό σχετίζεται περισσότερο με τη θερμοκρασία του σώματος παρά με το φαγητό - μελέτες σε άτομα που δεν έχουν φάει ή έχουν φάει πολύ λίγο δείχνουν το ίδιο πρόβλημα. Σε γενικές γραμμές, οι καλύτερες ώρες για να στρωθείτε στη δουλειά είναι από τα μέσα του πρωινού ως το μεσημέρι και μετά ξανά από τις 4 μ.μ. ως τις 10 μ.μ.

Υπάρχουν ωστόσο τρόποι να ξεγελάσετε το σύστημα. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι μεταβολές στη θερμοκρασία του σώματος και η εγρήγορση μπορούν επίσης να λειτουργήσουν ανεξάρτητα από το εσωτερικό ρολόι, επομένως λίγη καλά προγραμματισμένη ως προς τη χρονική στιγμή σωματική άσκηση ή ένα καυτό ντους μπορούν να κάνουν θαύματα.

Παρ' όλα αυτά, καλό θα είναι να αφήσετε τα ανταγωνιστικά αθλήματα για το τέλος της ημέρας. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι χρόνοι αντίδρασης και ο συντονισμός ματιών - χεριών γίνονται προοδευτικά καλύτεροι με το πέρασμα της ημέρας φθάνοντας στην κορύφωσή τους γύρω στις 8 μ.μ.

Υστερα από αυτά έχετε χρόνο για λίγη ακόμη εστιασμένη ενέργεια προτού το σώμα κρυώσει, ο εγκέφαλος επιβραδυνθεί και δεν μπορούμε να κάνουμε με αυτόν τίποτε περισσότερο από το να ονειρευτούμε.

Αστική Μνημονιακή Επίθεση, Καπιταλιστική Ανασυγκρότηση και Διάπλασις των Ελληνοπαίδων

Γρηγόρης Σουλτάνης
Φαίνεται ότι πολύ σύντομα, η ιστορία θα κάνει λόγο για την επαχθή πενταετία του μνημονίου, με πολύ πιο σκοτεινά χρώματα από την επταετία της χούντας!
Οι δηλώσεις του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου και επικεφαλή της ευρωομάδας των σοσιαλιστών Μ. Σούλτς, ότι «τα μέτρα λιτότητας στην Ελλάδα (τα μνημόνια) ήταν αποκλειστική επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης», επισύρουν βαριές κατηγορίες για τις κυβερνήσεις των μνημονίων, τα στελέχη των οποίων-αν είναι έτσι- πρέπει να προσαχθούν σε ειδικό δικαστήριο για εξαπάτηση του ελληνικού λαού, κατάχρηση εξουσίας, παράβαση θεμελιωδών άρθρων του συντάγματος και κατάλυση του πολιτεύματος, ηθική αυτουργία για τα θύματα των μνημονιακών πολιτικών και δόλο για την εκποίηση δημόσιων και ιδιωτικών αγαθών κτλ. κτλ..
Και φυσικά, αν οι κατηγορίες επιβεβαιωθούν, κάθε έλληνας πολίτης, θύμα των κακόβουλων πολιτικών, οφείλει να προσφύγει στη Δικαιοσύνη κατά των πρωταγωνιστών του μνημονίου, διεκδικώντας αποζημιώσεις για ηθική και υλική βλάβη.
(φυσικά οι δηλώσεις Σούλτς, ενδεχόμενα να σηματοδοτούν μια στρατηγική αποδέσμευσης της ΕΕ από τις ευθύνες της για την κοινωνική καταστροφή στην Ελλάδα, αν και είναι σύνηθες ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν την ΕΕ ως φόβητρο για την χειραγώγηση των κοινωνικών αντιδράσεων έναντι απεχθών μέτρων).
Εντούτοις, οι δηλώσεις Σούλτς-όπως και η παραδοχή Μοσκοβισί ότι «ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. δεν είναι εφαρμοστέος στην Ελλάδα» εξαιτίας της ίδιας – δεν προσθέτουν κάτι καινούργιο, παρά, έρχονται να επιβεβαιώσουν τις τοποθετήσεις του πρώην υπουργού οικονομικών Γ. Στουρνάρα, τον Οκτώβριο του 2013, στην βουλή των ελλήνων.
Ο συμπαθής κατά τα άλλα τραπεζίτης, είχε επισημάνει δύο πράγματα: αφενός ότι κατά την μεταπολίτευση δεν υπήρξε κανένα σοβαρό σχέδιο για την οικονομία και το κράτος, και αφετέρου, ότι το Μνημόνιο, αποτελεί ουσιαστικά το μόνο εθνικό σχέδιο πολιτικής της μεταπολίτευσης.
Με τα δικά του λόγια : «Μια από τις πιο οδυνηρές πραγματικότητες τις μεταπολίτευσης είναι ότι δεν καταρτίστηκαν σοβαρά και μακρόπνοα σχέδια για την οικονομία και το κράτος. Δεν είναι τυχαίο ότι το Μνημόνιο, αυτό το Μνημόνιο που έχουμε, παρόλες τις αδυναμίες του, είναι ίσως το μοναδικό κείμενο πολιτικής – και πρέπει να είμαστε ειλικρινείς – που έθεσε συγκεκριμένους στόχους, δεσμευτικούς, για το σύνολο του ελληνικού κράτους, είτε μας αρέσει είτε όχι».
Παραφράζοντας τη ρήση του σοφού λαού, ότι «από τρελό κι από παιδί μαθαίνεις την αλήθεια», θα λέγαμε ότι από τραπεζίτες που μιλάν για πολιτική μαθαίνεις αυτά που κρύβουν οι πολιτικοί. Διότι ο πρώην υπουργός και νυν κυβερνητικός τοποτηρητής του εγχώριου τραπεζικού συστήματος, δεν εξέφρασε κάποια προσωπική γνώμη, αλλά έχοντας ταυτόχρονα τη διπλή ιδιότητα του πολιτικού και του τραπεζίτη, διατύπωσε την κοινή γραμμή πλεύσης της εγχώριας οικονομικής και πολιτικής ελίτ, της ντόπιας ολιγαρχίας.
Διότι θα ήταν ενάντια στη λογική και στη κοινή νοημοσύνη, το να υιοθετήσει κανείς την διαδεδομένη γνώμη ότι ένας πρωθυπουργός-εν προκειμένω ο ΓΑΠ-έλαβε μόνος την απόφαση ένταξης της χώρας υπό το καθεστώς της τρόικας, και ότι αυτή η απόφαση δεν πάρθηκε από το σύνολο της αστικής τάξης, σε συνεννόηση με τους ευρωπαίους.
Άλλωστε, τήδε κακείθεν, υπήρχαν πληροφορίες, αφενός, για τις συναντήσεις της τρόικας με οργανώσεις εργοδοτών, στην οποία υπέβαλλαν προτάσεις, και αφετέρου, ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις εμφάνιζαν ως «εθνική διαπραγμάτευση» την άνευ όρων αποδοχή των μέτρων που επέβαλλε η τρόικα-μέσω emails όπως αποδείχθηκε- και τα οποία είχαν ήδη εισηγηθεί σε αυτή οι εργοδότες.
Το πάρτι και η ανασυγκρότηση του Ελληνικού καπιταλισμού
Ο Στουρνάρας μίλησε για το μνημόνιο σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο: «το μνημόνιο που έχουμε», χωρίς να το αποδώσει σε τρίτους. Το χαρακτήρισε ως «το μοναδικό κείμενο πολιτικής» το οποίο είναι «δεσμευτικό για το σύνολο του ελληνικού κράτους» και το οποίο είναι το μόνο σοβαρό σχέδιο της μεταπολίτευσης-εδώ αποδεικνύεται ότι οι τραπεζίτες, ενίοτε, είναι πιο προσεκτικοί από τους λαλίστατους πολιτικούς, αφού δεν χαρακτήρισε το σχέδιο, ως «εθνικό σχέδιο σωτηρίας του έθνους», όπως εκείνοι.
Αυτό που υπονοείται είναι ότι εδώ, δεν πρόκειται για την εφαρμογή κάποιων διαρθρωτικών μέτρων με σκοπό την οικονομική ανάκαμψη, αλλά για ένα «σχέδιο» που αφορά το σύνολο του ελληνικού κράτους. Το «σύνολο του ελληνικού κράτους» δεν αναφέρεται μόνο στους πολιτικούς θεσμούς και στην απρόσωπη οικονομία, αλλά επίσης στο ιδιοκτησιακό καθεστώς, στην αγορά γης και εργασίας, στο κράτος πρόνοιας και στις ίδιες τις κοινωνικές σχέσεις.
Πρόκειται για ένα σχέδιο ανάπλασης της χώρας με βάση τις (νεο)φιλελεύθερες πολιτικές αναδιανομής του πλούτου από τις χαμηλές στις ανώτερες τάξεις, αποδυνάμωσης του κόσμου της εργασίας και συγκέντρωσης της εξουσίας σε οικονομικά κέντρα.
Από τις γενικότερες δηλώσεις των τεχνοκρατών, φαίνεται ότι το σχέδιο προσανατολίζεται στην ανασυγκρότηση του οικονομικού μοντέλου της χώρας με γνώμονα τη μείωση του συντελεστή κόστους της εργασίας. Μόνο σε αυτή τη βάση ο ελληνικός κρατικοδίαιτος καπιταλισμός μπορεί να δεχτεί να αυτενεργήσει: όταν θα έχει εξασφαλισμένο κέρδος, τόσο από τη μείωση του εργατικού κόστους, όσο και από την πάμφθηνη εξαγορά κερδοφόρων κρατικών εταιριών, με εξασφαλισμένη πελατεία.
Πραγματικά, η μεταπολίτευση δεν είχε να επιδείξει κάποιο σχέδιο καπιταλιστικής ανασυγκρότησης της χώρας. Οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, όμηροι της πελατείας τους και κυρίως, λόγω της διαπλοκής με τα μεγάλα ελληνικά και ευρωπαϊκά συμφέροντα, μετέτρεψαν την οικονομία σε ένα συνεχές πάρτι, το οποίο χρηματοδοτούσαν οι αγορές και ενέκριναν οι ευρωπαίοι εταίροι, αφού όλοι κέρδιζαν από αυτό.
Η οικονομική κρίση του 2007 προκάλεσε το τέλος του πάρτι και καθώς ήρθε ο λογαριασμός από τους δανειστές-που δάνειζαν και κέρδιζαν αφειδώς-τέθηκε το ζήτημα του ποιος θα πληρώσει το λογαριασμό. Και σύμφωνα με την πάγια τακτική, τον λογαριασμό έπρεπε να τον πληρώσουν εκείνοι που απουσίαζαν και δεν κλήθηκαν στο πάρτι. Έπρεπε να πληρώσουν την άγνοια και την ανικανότητά τους να παίρνουν μέρος σε πάρτι-φυσικά, το πάρτι συνεχίζεται, με τη μόνη διαφορά ότι οι καλεσμένοι είναι πια πολύ λίγοι.
Ο Στουρνάρας έχει απόλυτο δίκιο: η χώρα κατά τη μεταπολίτευση, ήταν κατά κάποιο τρόπο στον αυτόματο πιλότο, αφού η κοινωνική κινητικότητα, ο εκδημοκρατισμός και τα αιτήματα διεκδίκησης δικαιωμάτων, μετά από δεκαετίες πολιτικής και κοινωνικής βαναυσότητας, δεν επέτρεπαν την οποιαδήποτε καπιταλιστική ανασυγκρότηση-δηλαδή τη μείωση του μισθολογικού κόστους. Η έλλειψη οποιουδήποτε σχεδίου για το κράτος και την οικονομία, επέτρεψε να συντελεστεί το μεταπολιτευτικό πάρτι, στο οποίο πρωτοστατούσε το πολιτικό προσωπικό, η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα και η παρασιτική μεσαία τάξη-ακόμη και ο πικρόχολος Σόιμπλε ισχυρίστηκε ότι για την χρεοκοπία της Ελλάδας φταίει η ελληνική ελίτ.
Γιατί, οι χαμηλές τάξεις που παρήγαγαν τον πλούτο αυτής της χώρας, για λόγους πολιτισμικούς, δεν προσέβλεπαν στο κέρδος από την ληστεία του δημόσιου χρήματος, αλλά σε μια ζωή μακριά από την αστική υποκρισία, έστω σε ένα σπίτι για ιδιοκατοίκηση. Διότι, είναι ευνόητο ότι το μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού δεν είχε κομματική ταυτότητα ή παχυλούς λογαριασμούς και δεν συμμετείχε σε κανένα πάρτι, γεγονός που φαίνεται από την τωρινή φτώχεια και δυστυχία.
Το «σχέδιο», του οποίου το μνημόνιο αποτελεί κάποιες κατευθυντήριες γραμμές, αφορά λοιπόν την ανασυγκρότηση του κράτους και της οικονομίας στη βάση της (νεο)φιλελεύθερης αντίληψης: κράτος-όργανο της αγοράς, απεριόριστα δικαιώματα στους καπιταλιστές, περιορισμός των μισθών στα όρια της επιβίωσης, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων και κράτους πρόνοιας, εξαφάνιση του συνδικαλισμού, ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών και ισχυρό νόμισμα.
Με βάση αυτό το «εθνικό σχέδιο» σωτηρίας-με τις «μεταρρυθμίσεις» και «διαρθρωτικές αλλαγές»-, ελπίζει η ελληνική ελίτ να συσσωρεύσει κέρδη και να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη των ευρωπαίων καπιταλιστών, χωρίς βεβαίως να πληρώσει κανένα τίμημα για την καταλήστευση του δημόσιου πλούτου και την υπερχρέωση της χώρας.
Η Εθνική διάπλασις δια του μνημονίου
Όμως, υπάρχει και μια αθέατη πλευρά του εθνοσωτήριου μνημονίου, η παιδαγωγική. Αφορά την διάπλαση των νεοελλήνων με βάση το μοντέλο της ελεύθερης αγοράς και της ευέλικτης συσσώρευσης. Τούτο δηλώνεται κυρίως με τον όρο «Νέα Ελλάδα», που συμπεριλαμβάνει τα όσα ψυχοφελέστατα έχουν ακουσθεί από την έναρξη του μνημονίου και αφορούν στην διεφθαρμένη φύση του έλληνα, την οποία, κυρίως, το (νεο)φιλελεύθερο πολιτικό προσωπικό οφείλει να μεταλλάξει, να εξανθρωπίσει και να εκσυγχρονίσει. Αφορά την διακυβέρνηση των ανθρώπων, με βάση τις επιταγές του νέου μοντέλου ανάπτυξης, την βιοπολιτική.
Ξεκινώντας από τον πρόεδρο του ΔΝΤ, που πρώτος έκανε λόγο περί θεραπείας του «ασθενούς έλληνος», η αστική ρητορική της θεραπευτικής αγωγής της ελληνικής κοινωνίας, προσέλαβε ποίκιλλες εκφάνσεις σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πολιτικού φάσματος.
Με βάση αυτή την ανάγκη προσαρμογής του έλληνα στο μοντέλο της ελεύθερης αγοράς και διάπλασης του απείθαρχου και διεφθαρμένου χαρακτήρα του, ένα σύνολο από λεπτοφυείς μηχανισμοί προπαγάνδας, χειραγώγησης και διαμόρφωσης του ασυνειδήτου, έλαβαν χώρα από τους καθεστωτικούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Ειδικά εκπαιδευμένοι καθεστωτικοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι ανέλαβαν την εφαρμογή ψυχοτεχνικών μεθόδων διέγερσης του υποσυνειδήτου με την καλλιέργεια ακραίου φόβου, ανασφάλειας και ενοχής, με την ταυτόχρονη στέρηση της ψυχολογικής ελπίδας και την εγγραφή στο Υπερεγώ των θυμάτων, των εντολών της εξουσίας.
Το μνημόνιο είναι ταυτόχρονα ένα σχέδιο ψυχολογικού πολέμου και κατασκευής της κοινωνίας στη βάση του μοντέλου της ελεύθερης αγοράς-του «σατανικού μύλου»- και πού σωστά, όπως λέει ο Στουρνάρας, ένα τέτοιο σχέδιο δεν διέθετε ποτέ το ελληνικό κράτος.
Με βάση την παιδαγωγική του μνημονίου, το κράτος οφείλει να επιβάλλει την τάξη και την πειθαρχία, να προκαλεί φόβο και τρόμο και να καταλύει οιοδήποτε θύλακα αντίστασης, τόσο στο χώρο όσο και στο νου·να παιδαγωγεί την κοινωνία στην πειθαρχία, στη συμμόρφωση, στην άκριτη αποδοχή των εντολών της εξουσίας και κυρίως, να καταστήσει το άτομο ως κύριο υπεύθυνο της μοίρας του, ανεξάρτητα από την κοινωνία στην οποία ζει, από τις κοινωνικές ανισότητες και από τις σχέσεις εξουσίας.
Η παιδαγωγική του μνημονίου έχει ως κύριο στόχο την ατομικοποίηση, τον κατακερματισμό των συλλογικοτήτων, την καλλιέργεια της ποσοτικής ωφελιμιστικής σκέψης που πηγάζει από τον κόσμο των επιχειρήσεων, την εκπαίδευση στην επιτηδειότητα και το κυνήγι του κέρδους.
Όσοι δεν συμμορφώνονται στα στάνταρντ που θέτει η (νεο)φιλελεύθερη παιδαγωγική, επιδεικνύοντας ποιητική, φιλοσοφική ή ρεμβώδη διάθεση, αποβάλλονται στον (νεο)φιλελεύθερο καιάδα.
Φυσικά, η παιδαγωγική του μνημονίου δεν σχετίζεται μόνο με την οικονομική κυριαρχία και την οικονομία της αγοράς, αλλά αφορά το συλλογικό φαντασιακό των φιλελεύθερων που επιδιώκει τόσο την πλήρη κυριαρχία του πλανήτη, όσο και την φαουστική αυτοθέωση.
Γι αυτό, το μνημόνιο δεν είναι μόνο ένα σχέδιο που αφορά τη χώρα, αλλά ένα μοντέλο που αν επιτύχει εδώ, θα αποτελεί τη βασική μέθοδο αγοραιοποίησης και φιλελεύθερης/καπιταλιστικής κυριαρχίας του πλανήτη.
Η ανατροπή του μνημονίου δεν θα αποτελεί ήττα μόνο του ελληνικού φιλελευθερισμού/καπιταλισμού αλλά και της υπερεθνικής νέας τάξης.
Για πέντε χρόνια, ο ελληνικός λαός βιώνει την απρόκλητη μονομερή επίθεση της εγχώριας ψευδοαστικής τάξης και του κρατικοδίαιτου καπιταλισμού (balkan capitalism), με κίνητρο την καπιταλιστική αναδιάρθρωση.
Η εγχώρια ελίτ, χάριν του κέρδους, ποδοπατεί ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα, θεσμούς και σύνταγμα, με τη χρήση της κρατικής βίας, επιβάλλοντας μονομερώς κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ώστε να αποδυναμώσει την αντίσταση στην επίθεση που η ίδια εξαπέλυσε.
Ας μην ξεχνάμε, ότι πολιτικά υπεύθυνοι είναι οι ηγετικές ομάδες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, η ηγετική ομάδα της οποίας ανέλαβε και την ιδιοκτησία του «σχεδίου», εξαπολύοντας τον πιο ανηλεή ψυχολογικό και θεσμικό πόλεμο που έχει δεχτεί λαός σε κατάσταση ειρήνης.

18 Ιαν 2015

Πώς ο Πούτιν σφράγισε τη θέση της Ελλάδας στην ευρωζώνη




Του Χρυσόστομου Λουκά

Καταιγιστικές οι εξελίξεις στον παγκόσμιο ενεργειακό πόλεμο που μαίνεται από το 2014 και έχει έρθει πλέον για τα καλά και στην Ευρώπη.
Σε μια κίνηση ματ, η Gazprom –με εντολή Πούτιν- έδωσε «διαταγή» στην ΕΕ να ξεγράψει την Ουκρανία ως χώρα διέλευσης ρωσικού φυσικού αεριού  και να κατασκευάσει άμεσα εγκαταστάσεις ώστε να προμηθεύεται ρωσική ενέργεια μέσω Τουρκίας και ελληνο-τουρκικών συνόρων!
Δεν πίστευε στα αυτιά του ο ειδικός απεσταλμένος της ΕΕ, αρμόδιος για την Ενέργεια Μάρος Σέφκιβιτς όταν άκουγε το αφεντικό της Gazprom να του εξηγεί ότι έχουν οι Ευρωπαίοι «το πολύ δυο χρόνια» για να αναπτύξουν υποδομές προμήθειας αερίου από Τουρκία.
Ο Σέφκοβιτς, με εντολή Μέρκελ και με τις προσευχές του Μπορίσοφ της Βουλγαρίας, είχε πάει στη Μόσχα την Τετάρτη  για να διαπραγματευτεί μια λύση μετά την ακύρωση του αγωγού South Stream, ένα κολοσσιαίο πρότζεκτ που θα έφερνε ρωσικό φυσικό αέριο παρακάμπτοντας την εμπόλεμη Ουκρανία ενώ θα εξασφάλιζε δουλειές σε πολλές  χιλιάδες στην Βουλγαρία η οποία  φυτοζωεί.
Αντ’ αυτού όμως, ο Πούτιν ξεκαθάρισε ότι όχι μόνο ο πολυπόθητος για τους Ευρωπαίους αγωγός «είναι νεκρός» αλλά και πως και η Ουκρανία, χώρα τράνζιτ για το ρωσικό αέριο, μας… τελείωσε.
Η Ευρώπη προμηθεύεται το ένα τρίτο σχεδόν των αναγκών της σε φυσικό αέριο από Ρωσία και το 40% περίπου αυτού περνάει μέσα από το ουκρανικό δίκτυο αγωγών.
Το Κρεμλίνο έδειξε για μια ακόμη φορά τα ελληνο-τουρκικά σύνορα οπού θα καταλήγει ο τουρκικός αγωγός με το ρωσικό αέριο και προέτρεψε την Ευρώπη να βιαστεί να καταστεί συμβατή με τον συγκεκριμένο τρόπο προμήθειας από Τουρκία (όχι μέσω αγωγών) και έπειτα μέσω Ελλάδας, διαφορετικά  οι ποσότητες αυτές φυσικού αερίου μπορεί να κατευθυνθούν «προς άλλες αγορές».
Ελληνική «κερκόπορτα»
Καμία άμεση επίπτωση  φυσικά δεν έχουν όλα αυτά για την θέση της Ελλάδας στο Ευρώ. Καθίσταται όμως σαφές στους υποψιασμένους, ότι το γεωπολιτικό παιχνίδι την περιοχή μας έχει αγριέψει τόσο πολύ που ανάγκασε  ολόκληρη  Ρωσία να κάνει βίαιες –για όλους- πολιτικές και στρατηγικές επιλογές, ενισχύοντας για παράδειγμα υπέρμετρα τον Ερντογάν- σε λίγο ενεργειακός Σουλτάνος  για πολλές ευρωπαϊκές χώρες- και τιμωρώντας επώδυνα την αμερικανική διείσδυση στην Ουκρανία και τη Βουλγαρία του Μπορίσοφ.
Ο αδύναμος κρίκος του Ευρώ στην προκειμένη φάση της Ιστορίας είναι φυσικά η Ελλάδα την οποία οι εταίροι της απειλούν με πρόκληση οικονομικής ασφυξίας που θα την οδηγούσε εκτός Ευρώ, μόνο και μόνο για να εκβιάσουν ένα εκλογικό αποτέλεσμα που ικανοποιεί νεοφιλελεύθερους κύκλους.
Μια μικροσκοπική Ελλάδα όμως έξω από το «μαντρί» σε κατάσταση χρεοκοπίας και άμεσης ανάγκης για ρευστό και βασικά αγαθά δεν θα είχε καμία άλλη επιλογή από το να στραφεί προς όποιον θα της προσφέρει ακόμα και ψίχουλα.
Και ο Πούτιν μέσα στον ευρύτερο πολιτικό του σχεδιασμό για την απάντηση στις προκλήσεις της Δύσης, μόνο ψίχουλα δεν προσφέρει- και μάλιστα από τώρα, με την Ελλάδα στο Ευρώ.
Επιμένει ο ίδιος ο Ρώσος Πρόεδρος να δείχνει στις Βρυξέλλες την Τουρκία ως βασικό της προμηθευτή στους νότιους ενεργειακούς διαδρόμους και από κει  την  Ελλάδα από πλευράς ευρωπαϊκού εδάφους.
Το τι θα σήμαινε για την Ευρώπη εάν η χώρα που επέλεγε ο Πούτιν απέναντι από την Τουρκία  δεν ανήκε στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ και  βρίσκονταν μάλιστα υπό οικονομική κατάρρευση, στοιχειώνει τα βράδια πολλούς Γερμανούς αξιωματούχους που σε ανύποπτο χρόνο εκφράζουν την ανησυχία τους για την ρωσική και κινεζική διείσδυση στην Ευρώπη.
Έχουν φυσικά απόλυτο δίκιο.  Θυμούμενοι ίσως ότι το γλυκαντικό για τον ανατραπέντα Γιανουκόβιτς της Ουκρανίας για να μην στρέψει τη χώρα του προς Δύση ήταν ένα παχυλό δάνειο 15 δις ευρώ χωρίς επαχθείς όρους, απέναντι στην προσφορά της Δύσης για… σκληρό ΔΝΤ.
Μπορεί δε να παρακολουθούν τις εξελίξεις με την Βενεζουέλα, μια χώρα που από οικονομικής άποψης- πλέον των οικονομικών δυσχερειών της- έχει εκπέσει από τις θεσμικές σταθερές που πλήρωναν τον κρατικό προϋπολογισμό, μετά  την κατάρρευση της πετρελαϊκής αγοράς παγκοσμίως.
Καθώς γράφονταν αυτές οι γραμμές, ο Βενεζουελάνος Πρόεδρος Μαζούρο επισκέπτονταν τον Πούτιν προς αναζήτηση πολιτικής και οικονομικής στήριξης,  με τους δυο προέδρους να εκθειάζουν την τόνωση των διμερών τους σχέσεων.
Βέβαια εναλλακτική για ευρωπαϊκό έδαφος θα μπορούσε να αποτελέσει και η πάμπτωχη Βουλγαρία, με τον Μπόικο Μπορίσοφ κυριολεκτικά να κάνει τούμπες καθημερινά προσπαθώντας να προσελκύσει  τον διαμετακομιστικό κόμβο αερίου που θέλει ο Πούτιν, προς τα τουρκο-βουλγαρικά σύνορα.
Δυστυχώς όμως για τον Μπορίσοφ, ο αμερικανόδουλος πρωθυπουργός της Βουλγαρίας δεν αποτελεί αξιόπιστη επιλογή παρά μόνον για την Μέρκελ που καλοβλέπει αδύναμες ευρωπαϊκές χώρες.
Ακόμα και ο Τζον Κέρι που υπόσχεται ενεργειακή βοήθεια στον Μπορίσοφ μέσω πυρηνικού αντιδραστήρα στον Δούναβη δεν εμπιστεύεται το απολύτως διεφθαρμένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα της χώρας.
Ο δε Πούτιν εκφράστηκε ηχηρά για το ξεπούλημα του Μπορίσοφ στους Αμερικανούς όταν ακύρωσε τον South Stream, γνωρίζει δε ότι η Βουλγαρία είναι απολύτως  εξαρτημένη από τη Ρωσία ειδικά στο ενεργειακό, άρα ο ρόλος της ως πιόνι και ανάχωμα στην αμερικανική επιρροή είναι ο ρόλος που εξυπηρετεί καλύτερα τα ρώσικα συμφέροντα σε αυτήν την συγκυρία.
Οι επιλογές για εξασφάλιση ενέργειας για την Ευρώπη δεν είναι αυτήν την εποχή  ανεξάντλητες και η Ρωσία αξιοποιεί την δεσπόζουσα θέση της για να απαντήσει στις προκλήσεις της Δύσης «χτυπώντας» μέσω αδύναμων κρίκων και δορυφόρων της.
Οι Βρυξέλλες (και φυσικά οι Αμερικανοί) γνωρίζουν πολύ καλά ότι μπορούν να διαπραγματευτούν με τον Πούτιν μόνο εάν έχουν διασφαλίσει  πολιτικά (και γεωπολιτικά) στεγανά στην Γηραιά Ήπειρο.
Μια Ελλάδα εκτός σκληρού ευρωπαϊκού πυρήνα και υπό οικονομική διάλυση αυτομάτως καθίσταται κερκόπορτα για ρωσική απόβαση στην Ευρώπη. Και αυτό το κόστος μετρημένο σε γεωπολιτικούς όρους είναι εξίσου εφιαλτικό με ένα Grexit -αν όχι χειρότερο- για τις δυτικές οικονομικές Ελίτ που επιζητούν απόλυτο πολιτικό έλεγχο του ευρώ-συστήματος.
[Πηγή: ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ, 16/01/2015]

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More