ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ: ''Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΚΟΝΤΟΣ''

''Δεν καθυστέρησε η χώρα μας ούτε λεπτό για να ανταποκριθεί στην έκκληση των διεθνών οργανισμών για βοήθεια στη μάχη κατά της τρομερής επιδημίας που ξέσπασε στη Δυτική Αφρική.

Αυτό ήταν που πάντα έκανε η ώρα μας χωρίς να αποκλείσει κανέναν. Ήδη η κυβέρνηση είχε δώσει τις σχετικές οδηγίες για να κινητοποιήσει επειγόντως και να ενισχύσει το ιατρικό προσωπικό που πρόσφερε τις υπηρεσίες του σ' αυτή την περιοχή της αφρικανικής ηπείρου. Στο αίτημα τωνΗνωμένων Εθνών δόθηκε ομοίως ταχύτατη απάντηση, όπως γίνεται πάντα όταν γίνεται έκκληση συνεργασίας.

Κάθε συνειδητοποιημένος άνθρωπος γνωρίζει ότι οι πολιτικές αποφάσεις που ενέχουν κινδύνους για το, με υψηλή εξειδίκευση, προσωπικό, συνεπάγονται ένα υψηλό επίπεδο ευθύνης εκ μέρους όσων τους καλούν να εκπληρώσουν ένα επικίνδυνο έργο. Είναι μεταξύ άλλων, ακόμα πιο δύσκολο από το να σταλούν στρατιώτες να πολεμήσουν, ακόμα και να πεθάνουν για ένα δίκαιο πολιτικό σκοπό, οι οποίοι το έκαναν επίσης πάντα ως καθήκον.

Το ιατρικό προσωπικό που αναχωρεί προς κάθε τόπο για να σώσει ζωές, ακόμα και με κίνδυνο να χάσει τη δική του, είναι το μεγαλύτερο παράδειγμα αλληλεγγύης που μπορεί να δώσει το ανθρώπινο είδος, πάνω απ' όλα όταν δεν έχει κανένα υλικό κίνητρο. Οι στενότεροι συγγενείς τους συνεισφέρουν επίσης σε μια τέτοια αποστολή ένα μέρος από το καλύτερο και πιο θαυμαστό που διαθέτουν. Μια χώρα δοκιμασμένη από πολλά χρόνια ηρωικού αγώνα μπορεί να καταλάβει καλά αυτό που εδώ εκφράζεται.

Όλοι καταλαβαίνουμε ότι αν εκπληρώσουμε αυτό το έργο με τη μέγιστη προετοιμασία και αποτελεσματικότητα, θα προστατεύσουμε το λαό μας και τους αδελφούς λαούς της Καραϊβικής και τηςΛατινικής Αμερικής, και θα αποτρέψουμε να επεκταθεί, καθώς έχει δυστυχώς εμφανιστεί και θα μπορούσε να επεκταθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, που έχουν τόσους προσωπικούς δεσμούς και διατηρούν συναλλαγές με τον υπόλοιπο κόσμο. Ευχαρίστως θα συνεργαστούμε με το προσωπικό από τις ΗΠΑ σ' αυτό το έργο, όχι αναζητώντας την ειρήνη ανάμεσα στα δύο κράτη που υπήρξαν αντίπαλοι εδώ και τόσα χρόνια, αλλά σε κάθε περίπτωση, για την Παγκόσμια Ειρήνη, έναν σκοπό που μπορεί και πρέπει να επιδιώξουμε.

Τη Δευτέρα 20 Οκτώβρη, με πρωτοβουλία διαφόρων χωρών της περιοχής, θα λάβει χώρα μια συνάντηση στην Αβάνα με τη συμμετοχή σημαντικών φορέων των ίδιων [χωρών] που έχουν εκφράσει την ανάγκη να γίνουν τα απαραίτητα βήματα για να εμποδιστεί η επέκταση της επιδημίας και να καταπολεμηθεί με τρόπο γρήγορο και αποτελεσματικό.

Οι λαοί της Καραϊβικής και της Λατινικής Αμερικής θα δώσουμε επίσης ένα μήνυμα ενθάρρυνσης και αγωνιστικότητας στους υπόλοιπους λαούς του κόσμου.

Έχει φτάσει η ώρα του καθήκοντος''.

Φιντέλ Κάστρο Ρους
17 Οκτώβρη 2014

Διαβάστε περισσότερα

Η έξοδος που έγινε επιστροφή

 

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Παρότι σε πολλές δημοσκοπήσεις τα ποσοστά των συγκυβερνώντων κομμάτων υπολείπονται αθροιζόμενα του ποσοστού του ΣΥΡΙΖΑ, στην κυβέρνηση εξακολουθούν να βρίσκονται η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, ο δε ΣΥΡΙΖΑ παραμένει αξιωματική αντιπολίτευση. Αυτό σημαίνει ότι τα τρία κόμματα αξιολογούνται με κριτήριο το πώς ανταποκρίνονται στον θεσμικό ρόλο που τώρα τους αναλογεί, και όχι στον μελλοντικό που οι μεν επιθυμούν και ονειρεύονται, οι δε φοβούνται και ξορκίζουν. Οσον αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, οφείλει να αποσαφηνίσει έγκαιρα και υπεύθυνα με ποιες πολιτικές δυνάμεις σκοπεύει να συμμαχήσει, με δεδομένη την άρνηση του σεχταριστικού ΚΚΕ, εγκλωβισμένου στη μοιρολατρική αντίληψη ότι «σ’ αυτόν τον κόσμο δεν μπορεί να γίνει τίποτα», και με πιθανότατη τη μη είσοδο στη Βουλή της ΔΗΜΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ. Με το μονοπρόσωπο ως προς τη δημόσια εικόνα του «Ποτάμι», που ανακάλυψε ήδη την ηδονή της αλαζονείας, ενόσω δηλώνει σχεδόν απολίτικα πρόθυμο και προς τα δεξιά και προς τα αριστερά; Με τους ΑΝΕΛ του εθνικισμού και της συνωμοσιολαγνείας, η πολιτική των οποίων τέμνεται με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ μόνο στην αντιμνημονιακή ρητορική και πουθενά αλλού; Με το ΠΑΣΟΚ που, αν δεν το σώσει ούτε ο διάτρητος μανδύας της «Δημοκρατικής Παράταξης», ίσως αναγκαστεί να αποβενιζελοποιηθεί και να αναζητήσει νέο όνομα και νέα σύμβολα;

Σαφείς θέσεις δεν υπάρχουν. Μόνο πληροφορίες για τις συγκρουόμενες απόψεις των συνιστωσών. Η Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε προχθές να εξετάσει «προσεχώς» το θέμα των συμμαχιών. Η αναβολή λειτούργησε ίσως καταπραϋντικά για τις ενδοκομματικές αντιδικίες, υποδηλώνει όμως αμηχανία και αδυναμία λειτουργικής σύνθεσης των αντιτιθέμενων ιδεών. Προαπαιτούμενο όμως για να αναζητήσεις συμμαχίες με τρίτους είναι να συμφωνήσουν οι πτέρυγες στο εσωτερικό σου στο με ποιους και προς τι.

Πρόβλημα συμμαχιών αντιμετωπίζει και η κυβέρνηση. Και μάλιστα στην καθημερινή λειτουργία της και όχι μόνο στην αναζήτηση των 180 «προεδρικών» βουλευτών. Με τις αιχμές του ΠΑΣΟΚ κατά του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη για τη σκοπούμενη μείωση του τωόντι υπερβολικού μισθού των πρωτοδιοριζόμενων δημόσιων υπαλλήλων από 780 ευρώ σε 680, προστέθηκε απλώς ένα νέο μέτωπο στα ήδη γνωστά. Κυβερνητικό κόμμα το ΠΑΣΟΚ, πλην δρα και σαν κόμμα διπλά αντιπολιτευόμενο: αντιπολιτεύεται τη σύμμαχό του Ν.Δ., αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ, αντιμετωπίζοντάς τον σαν να βρίσκεται ήδη στην κυβέρνηση.

Παραπλήσια η στάση της Ν.Δ. Αντιπολιτεύεται και αυτή τον ΣΥΡΙΖΑ, σαν να κυβερνάει ήδη, και συγχρόνως τον εταίρο της, το ΠΑΣΟΚ, με βολές περί ατολμίας ή και λευκής απεργίας των κυβερνητικών στελεχών του. Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τα μέτωπα που υπάρχουν μέσα σε κάθε κυβερνητικό κόμμα για να κατανοήσουμε ότι κύριος παραγωγός αστάθειας και ανησυχίας είναι η ίδια η κυβέρνηση, αφού αντιπολιτεύεται τον εαυτό της. Η ηρωική έξοδος από το μνημόνιο επιχειρήθηκε για να κλείσουν κάποια από τα μέτωπα αυτά. Αλλά η άτακτη υποχώρηση τα πολλαπλασίασε. Και πια το μονότονο «Φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ! Φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ!» πείθει όλο και λιγότερο.

Διαβάστε περισσότερα

Μια χώρα, δυο έθνη

    Στοιχείο πρώτο: Σύμφωνα με την έρευνα της εταιρείας «Wealth-Χ» και της ελβετικής τράπεζας UBS, στην Ελλάδα το 2014 καταγράφηκαν 11 υπερδισεκατομμυριούχοι από 9 που είχαν καταμετρηθεί το 2013. Η περιουσία τους αυξήθηκε από τα 16 δισ. δολάρια στα 18 δισ. δολάρια (14,2 δισ. ευρώ). Με άλλα λόγια 11 ολιγάρχες που αντιστοιχούν στο 0,00011% του πληθυσμού της χώρας κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί σχεδόν στο 10% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας. 
    Στοιχείο δεύτερο: Στην περσινή έκθεση της «Wealth-Χ» όπου έγινε η καταγραφή των κατεχόντων περιουσία μεγαλύτερη των 30 εκατ. δολαρίων η Ελλάδα αναδείχτηκε «η χώρα με τον δεύτερο αυξανόμενο πληθυσμό πολυεκατομμυριούχων στην Ευρώπη» με 505 άτομα με περιουσία 60 δισ. δολάρια.
    Στοιχείο τρίτο: Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της ελβετικής τράπεζας «Credit Suisse» στην  Ελλάδα το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού συγκεντρώνει το 56,1% του εγχώριου πλούτου από το 48,6% που συγκέντρωνε το 2007.
    Στοιχείο τέταρτο: Όπως δημοσιεύτηκε πρόσφατα («Βήμα», 24/8/2014) στην Ελλάδα έχουν καταμετρηθεί 559 Κροίσοι με περιουσία 76 δισ. δολάρια ενώ τα κεφάλαια που είναι τοποθετημένα στο εξωτερικό ανέρχονται στα 140 δισ. ευρώ. Με άλλα σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων, 559 ολιγάρχες κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί στο 45% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας, ενώ τα κεφάλαια που έχουν βγει εκτός χώρας από τους «έχοντες» πλησιάζουν σχεδόν το 80% του συνολικού ΑΕΠ της Ελλάδας.
    Ας δούμε τώρα που, σε ποια χώρα, σε ποια εποχή, συμβαίνουν τα παραπάνω. Αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα όπου σύμφωνα με τις έρευνες οικογενειακών προϋπολογισμών της ΕΛΣΤΑΤ των ετών 2008 – 2013, τις οποίες ανέλυσε ο συνάδελφος Θ.Ηλιοδρομίτης, έχουν προκύψει τα εξής:

• Τα νοικοκυριά με μηνιαίο εισόδημα κάτω από 750 ευρώ αυξήθηκαν κατά 451,3%.
• Τα νοικοκυριά που διαμένουν σε ένα δωμάτιο αυξήθηκαν κατά 41,3%.
• Τα νοικοκυριά που διαμένουν σε κατοικίες μικρότερες των 40 τμ αυξήθηκαν κατά 31,3%.
• Τα νοικοκυριά με κεντρική θέρμανση μειώθηκαν κατά 48,5%.
• Τα νοικοκυριά χωρίς καθόλου θέρμανση αυξήθηκαν κατά 252,3%.
• Η μέση μηνιαία κατανάλωση πετρελαίου θέρμανσης μειώθηκε κατά 62,5%.
• Οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 243%….

    Συμπέρασμα 1^ο: Η Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων ανθρώπων, όπου τα 6,3 εκατομμύρια βιώνουν το ζόφο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού (στοιχεία Γραφείου Προυπολογισμού της Βουλής), έχει μετατραπεί σε ένα πειραματόζωο του πιο αδυσώπητου καπιταλισμού.
    Η κρίση αξιοποιήθηκε ώστε η Ελλάδα να μετατραπεί σε παγκόσμιο εργαστήριο αποθέωσης των αβυσσαλέων κοινωνικών ανισοτήτων.
    Η Ελλάδα κατάντησε σημαιοφόρος του κοινωνικού δαρβινισμού και του κεφαλαιοκρατικού δόγματος ότι είτε σε συνθήκες κρίσης είτε σε συνθήκες «ανάπτυξης» οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι.
    Συμπέρασμα 2^ο: Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η διαπίστωση του Μπέντζαµιν Ντισραέλι, του για πολλά χρόνια πρωθυπουργού της Βρετανίας και μάλιστα της βικτωριανής εποχής, μοιάζει με ταξική… μαγνητική τομογραφία του καιρού μας: Υπάρχουν, έλεγε ο (και συντηρητικός) Ντισραέλι «δύο έθνη που µεταξύ τους δεν υπάρχει ούτε σχέση ούτε συµπάθεια και τα οποία δεν κυβερνώνται µε τους ίδιους νόµους (...). Τα δύο αυτά έθνη είναι οι πλούσιοι και οι φτωχοί».
    Επομένως κάθε «εθνική συνεννόηση» σε μια τέτοια Ελλάδα

 - την Ελλάδα που έχει αναδειχτεί σε υπόδειγμα του κεφαλαιοκρατικού νόμου ότι στον καπιταλισμό σε κάθε χώρα υπάρχουν «δυο έθνη», το ολιγομελές έθνος των καταπιεστών, από τη μια και το πολυπληθές έθνος των καταπιεσμένων, από την άλλη-

    δεν μπορεί παρά να έχει ως προαπαιτούμενο για την αξιολόγηση της αξιοπιστίας των πολιτικών δυνάμεων που την επικαλούνται, την ξεκάθαρη τοποθέτησή τους στο ερώτημα: Με ποιο «έθνος» και για τα συμφέροντα ποιού «έθνους»;  

email: mpog@enikos.gr 

Διαβάστε περισσότερα

“Αγορές ή θάνατος”!

Ξεκίνησαν με το «Μνημόνιο ή χρεοκοπία». Kαι έφεραν τη χρεοκοπία, έφεραν την φτωχοποίηση  εκατομμυρίων ανθρώπων του λαού.

Προχώρησαν με το «Μεσοπρόθεσμο ή τανκς». Kαι έφεραν δοτούς πρωθυπουργούς, τον αυταρχισμό του «μαύρου», τη δημοκρατία των Μπαλτάκων και των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου.

Συνέχισαν με το δεύτερο Μνημόνιο, διακηρύσσοντας «Μνημόνιο ή χάος». Και έφεραν το χάος της αδιανόητης ανεργίας, των συσσιτίων, των ληγμένων τροφίμων, των παιδιών που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία.

Απείλησαν με το «PSI ή καταστροφή». Και έφεραν την καταστροφή των νοσοκομείων, των Πανεπιστημίων, των Ασφαλιστικών Ταμείων.

Εκβίασαν με το «ευρώ ή δραχμή». Και έφεραν την πλήρη... αφραγκία, το μηδενικό εισόδημα, τα χαράτσια, τον ΕΝΦΙΑ, τη φτώχεια που ακόμα κι αυτήν τη φοροληστεύουν.

Και να που μετά από όλα αυτά φτάσαμε στον νέο εκβιασμό: «Αγορές ή θάνατος»! «Αγορές ή πείνα»! «Αγορές ή εξανδραποδισμός»!

Ιδού, λοιπόν, η νέα τρομοκρατία. Αυτοί που «σκίζουν Μνημόνια», που «διαπραγματεύονται την έξοδο από τα Μνημόνια», που «οργανώνουν την έξοδο της χώρας από τα Μνημόνια», σε συνεργασία με τους αφεντάδες του βασιλείου που υπηρετούν, σε συνεργασία δηλαδή με τους κερδοσκόπους και τους τοκογλύφους του σάπιου βασιλείου της Αυτού Εξοχότητας της «Αγοράς», βάζουν τα κανάλια τους, τις εφημερίδες τους και τους ενσωματωμένους διανοούμενους της αγοραίας κινδυνολογίας να διαλαλούν:
-       Ή θα κάνουμε ό,τι λένε οι «Αγορές» ή θα πεινάσουμε!
-       Ή θα κάνουμε ό,τι λένε οι «Αγορές» ή θα χρεοκοπήσουμε!
-       Ή θα παραμείνουμε αιωνίως (και… προληπτικώς) σε καθεστώς λιτότητας υπό την επιτήρηση της ΕΕ, της Κομισιόν, της ΕΚΤ ή οι «Αγορές» θα μας πνίξουν!

Ερώτηση 1^η: Από πότε συνιστά «σωτηρία» και «πατριωτισμό» το «σφάξε με… Αγορά μου ν’ αγιάσω»;
   
Ερώτηση 2^η: Από πότε είναι «σωτηρία» και «πατριωτισμός» να απειλούν με «πείνα» ένα λαό αυτοί που – για τον… εξευμενισμό των «Αγορών» - κατάντησαν τα 6,3 εκατομμύρια του πληθυσμού της Ελλάδας να ζουν στην καταχνιά της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού;

Ερώτηση 3^η: Από πότε είναι «σωτηρία» και «πατριωτισμός» το κήρυγμα της αιώνιας υποταγής στα πιράνχας των «Αγορών» από αυτούς που για να θησαυρίζουν οι ύαινες των «Αγορών» σφάγιασαν μισθούς και συντάξεις, «φυλάκισαν» τα εργασιακά δικαιώματα και «απελευθέρωσαν» τις απολύσεις;

Ερώτηση 4^η: Από πότε είναι «σωτηρία» και «πατριωτισμός» να κατακρεουργούνται στην προκρούστια κλίνη της «Αγοράς» οι εργάτες, οι υπάλληλοι και οι άνεργοι για να διασώζονται οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι και οι εργολάβοι της «Αγοράς»;

Αφού, λοιπόν, έπαιξαν με τα ταξίδια στα Παρίσια και με τα «διαζύγια» με το ΔΝΤ, ιδού ο «ρεαλιστικός» δρόμος που μας προτείνουν: Να είμαστε φρόνιμοι, να πληρώνουμε κανονικά τους κερδοσκόπους και τους διεθνείς τοκογλύφους, να είμαστε μειλίχιοι κα κατευναστικοί με τις «Αγορές», να συνεχίσουμε να ταΐζουμε τον Μινώταυρο της καπιταλιστικής κρίσης με την δική μας ανθρωπιστική κρίση, ειδάλλως οι «Αγορές» θα μας αυξήσουν τα σπρέντ…

 Αλλά για μισό λεπτό ορέ «λεβέντες»:
- Και τι θα γίνει άμα μας αυξήσουν τα σπρεντ;  Τότε – απαντούν οι «λεβέντες» - δεν θα μπορούμε να δανειζόμαστε (από τους τοκογλύφους).
- Ε, κι άμα δεν μπορούμε να δανειζόμαστε από τους τοκογλύφους τι θα γίνει; Τότε – επιμένουν οι «λεβέντες» - δεν θα μπορούμε να ξεπληρώνουμε τα χρέη (στους τοκογλύφους).
- Αλλά ποιος σας είπε, ορέ «λεβέντες», ότι η μοίρα αυτού του λαού είναι ντε και καλά να θυσιάζεται για δάνεια και να ματώνει για χρέη που τα δημιουργεί η κάστα σας και για τόκους που τους εισπράττουν οι τοκογλύφοι φίλοι σας;

Επομένως: Αφού η «Αγορά» σας δεν είναι παρά το γήπεδο ενός σικέ παιχνιδιού, αφού δεν είναι  τίποτα λιγότερο από μια ζούγκλα από γύπες κι από ύαινες, από σαρκοφάγα και από παχύδερμα που παριστάνουν τους «καλούς Σαμαρείτες», τότε:

• Είναι δικαίωμα του ελληνικού λαού και κάθε λαού να την στείλει στην «Αγορά» σας στον αγύριστο.
• Είναι δικαίωμα του ελληνικού λαού να αρνηθεί να πληρώνει στην «Αγορά» σας χρέη που δεν του αναλογούν.
• Είναι δικαίωμά του αντί να πληρώνει λύτρα σε εκβιαστές και τρομοκράτες, να οργανώσει την άμυνά του απέναντι στην «Αγορά» σας, και να χρηματοδοτήσει ο ίδιος τους όρους της ύπαρξής του.

Εδώ, βέβαια, ξεκινούν τα δύσκολα. Εδώ είναι που τίθεται το μέγα ερώτημα: Και πώς θα γίνουν όλα αυτά; Πως θα τα βάλουμε με τις «Αγορές»; Μπορεί η «μικρή Ελλάδα» να τα βάλει με τέτοιες δυνάμεις; Μην είναι καλύτερα να εξουσιοδοτήσουμε κάποιο Μεσσία μπας και καλοπιάσει τα όρνεα; Μήπως να προσδοκούμε να περισώσουμε κάτι από τις διαπραγματεύσεις με τις ύαινες; Μήπως να διατηρήσουμε τη χώρα και το λαό στις αρένες των «Αγορών» εν αναμονή της συνεννόησης με τα παχύδερμα;

Ένα τέτοιο πολιτικό σχέδιο, ισοδυναμεί με το να πιστεύεις ότι παίζοντας με τους κανόνες του Κύκλωπα και ζώντας μέσα στη σπηλιά του Κύκλωπα, θα καλοπιάσεις τον Κύκλωπα.

Στην οργάνωση του σχεδίου της άμυνας, και ταυτόχρονα της λαϊκής αντεπίθεσης, απέναντι στα σαρκοφάγα και τους Κύκλωπες των «Αγορών» δεν χωρούν ψευδαισθήσεις. Εδώ απαιτείται ένας κοινωνικός συναγερμός, αποτυπωμένος σε ένα τέτοιο πολιτικό σχέδιο που δεν μπορεί παρά:

• Να περνάει μέσα από την ανυπακοή στους εκβιαστές και από την «ιχνηλάτηση» της πορείας αποδέσμευσης από την αρένα τους.
• Να περνάει μέσα από ένα λαό αποφασισμένο ότι τον πλούτο που παράγεται σε αυτόν τον τόπο δεν θα τον οικειοποιούνται τρίτοι.
• Να στηρίζεται από ένα οικονομικό πρόγραμμα που θα αξιοποιεί όλο το εργατικό και επιστημονικό δυναμικό της χώρας στο πλαίσιο της παραγωγικής αναγέννησης του τόπου.
• Να εντάσσει την παραγωγική βάση, τον ορυκτό πλούτο, τις βιομηχανικές δυνατότητες, τον τραπεζικό τομέα, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας σε ένα σχεδιασμό με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες και με πολιτική πυξίδα οι παραγόμενες αξίες να μην γίνονται κέρδη ή τοκοχρεολύσια για τους λίγους αλλά κοινωνικό όφελος που θα διανέμεται στους πολλούς.
• Να περνάει μέσα από την οικοδόμηση διεθνών σχέσεων όπου ο δανεισμός και οι κάθε λογής σχέσεις της χώρας στο «παγκόσμιο χωριό» θα αποφασίζονται στη βάση του κοινού οφέλους και όχι στη βάση της υποταγής στο δίκιο του εκμεταλλευτή.  

Μα όλα αυτά – θα πουν οι «λεβέντες» - θα επιφέρουν τη σύγκρουση με τις «Αγορές» και με τα πολιτικοοικονομικά τους στηρίγματα εντός και εκτός Ελλάδας.

Μα, ναι! Αυτό ακριβώς λέμε! Λέμε ότι εισερχόμαστε στη νέα φάση της λαϊκής σφαγής, όπου όντως στον ελληνικό λαό τίθεται το πραγματικό δίλημμα:
    Ή θα συνεχίσει να παρακολουθεί τη συντριβή του ή θα επιλέξει τον άλλο δρόμο!
    Ή θα αποδεχθεί το εκβιαστικό δίλημμα «Αγορές ή θάνατος» και θα υποταχθεί στην τυραννία ως το θάνατο, ή θα συγκρουστεί με τους εκ-βιαστές του διεκδικώντας ως έπαθλο την Ελευθερία του από τις αλυσίδες. 

email: mpog@enikos.gr 

Διαβάστε περισσότερα

Ντώϋτσαλντ Υμπερ Άλλες, αντί Ισότητας Ελευθέρων Κρατών

Ο Γάλλος συγγραφέας Εμμάνουελ Τοντ, σε συνέντευξή του στη Ρωσίσκαγια Γκαζέτα, καταγγέλλει: Μετάλλαξη της Ε.Ε. σε Γερμανική Επικράτεια και Επικράτηση της Γερμανικής Μεγαλομανίας

Την μετάλλαξη της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, ελεύθερων και ισότιμων κρατών, σε γερμανική επικράτεια επισημαίνει ο κορυφαίος Γάλλος διανοούμενος Εμμάνουελ Τοντ, σε συνέντευξή του στη Ρωσίσκαγια Γκαζέτα.
Αναφέρει ότι υπό την ηγεσία της Μέρκελ κυριάρχησε το στοιχείο της μεγαλομανίας στο γερμανικό ψυχισμό, ότι η Γερμανία έβαλε στο χέρι το μέγιστο του χώρου της άλλοτε Σοβιετικής ΄Ενωσης (έτσι απέκτησε την οικονομική ισχύ, η οποία μεγεθύνθηκε από την οικονομική κρίση του 2008) και ότι προχωρεί ολοένα βαθύτερα στην συγκαλυμμένη επεκτατική πολιτική της.
Την αμερικανική επιθετικότητα αποδίδει στην ψυχολογία απώλειας της παντοδυναμίας των ΗΠΑ, της οποίας αναφέρει πειστήρια και τονίζει πως χωρίς την αντίσταση της Ρωσίας ο κόσμος θα υφίστατο μια καταστροφική μοίρα.
Ο Εμμάνουελ Τόντ εξέχει στην σημερινή ξηρασία της γαλλικής πνευματικής ζωής και αναγνωρίζεται διεθνώς ως γνήσιος συνεχιστής της παράδοσης των Γάλλων εγκυκλοπαιδιστών. Εθνολόγος, Κοινωνιολόγος και Iστορικός, σε ηλικία 25 ετών, με το βιβλίο του «Η Τελική Πτώση», προανήγγειλε (το 1976!) την πτώση της Σοβιετικής ΄Ενωσης, ύστερα από μελέτη… δημογραφικών στατιστικών δεδομένων. Το βιβλίο προκάλεσε αίσθηση τότε, μάλλον ως παραδοξολογία. Ακολούθησαν πέντε άλλα σημαντικά βιβλία, μεταξύ των οποίων το «Μετά την Αυτοκρατορία», το 2002,με αντικείμενο τις ΗΠΑ και μερικά χρόνια αργότερα το «Μετά την Δημοκρατία».
Ο Εμμάνουελ Τοντ απέχει της πολιτικής αρένας και στις σπάνιες προσκλήσεις του στην τηλεόραση εξέχει με τον λιτό, ουσιαστικό και σαγηνευτικό λόγο του. Ελεύθερο πνεύμα, μολονότι σοσιαλιστικής ευαισθησίας και εβραϊκής καταγωγής, δεν διστάζει να δηλώσει πως οι σωστές θέσεις για την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, την οικονομική κρίση και τα συμφέροντα της Γαλλίας και της Ευρώπης είναι αυτές που υπερασπίζεται η Μαρίν Λε Πεν.
Το κείμενο της συνέντευξης, όπως αναδημοσιεύθηκε στο όργανο των Γάλλων Γκωλλιστών « Επιτροπή Βαλμύ» -πλήρες, για την επικοινωνία με την προσωπικότητα και τη σκέψη ενός εξέχοντα Ευρωπαίου και αυθεντικού Γάλλου διανοητή- έχει ως εξής: (Μτφ Μιχαήλ Στυλιανού)
Ερωτών: Ο Δυτικός Κόσμος ξεκίνησε πόλεμο κατά της Ρωσίας, κατηγορώντας την για όλα τα θανάσιμα αμαρτήματα και τις σκοτεινές προθέσεις. Εσείς τι λέτε;
Εμ.Τόντ: Και πριν τα γεγονότα της Ουκρανίας είχα επισημάνει αυτή την αντιρωσική στάση, έκδηλα προγραμματισμένη, στα Δυτικά ΜΜΕ. Οι πρώτες συστηματικές επιθέσεις κατά της Ρωσίας αναφέρονταν στην «απόρριψη» των σεξουαλικών μειονοτήτων. Στη συνέχεια πολυάριθμα άρθρα υποστήριζαν ότι η πολιτική Πούτιν ήταν «ακατανόητη» και ότι ο ίδιος ήταν «απρόβλεπτος».
Για να είμαι ειλικρινής, αυτά τα έβρισκα πολύ αστεία. Επειδή, κατά την γνώμη μου, η πολιτική γραμμή της ρωσικής κυβέρνησης είναι, αντίθετα, πολύ ορθολογική και μελετημένη. Οι Ρώσοι είναι περήφανοι που είναι Ρώσοι και εάν διαθέτουν τα απαραίτητα μέσα, κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν τη συνωμοσία. Η υποστήριξη που επιδεικνύεται στον ρωσόφωνο πληθυσμό της νότιο-ανατολικής Ουκρανίας εντάσσεται απόλυτα σ’ αυτή τη λογική. Αναφορικά με τις ανησυχίες των Πολωνών και των χωρών της Βαλτικής, που πιστεύουν ότι η Μόσχα σχεδιάζει να τους καταπιεί, αυτές είναι τελείως αβάσιμες. Δεν έχουν καμιά λογική. Η Ρωσία έχει ήδη αρκετές φροντίδες να διαχειριστεί την τεράστια επικράτειά της.
Ερ. Το βιβλίο σας του 1976, όπου επισημαίνατε τα αίτια δυνητικής διάλυσης της ΕΣΣΔ, προκάλεσε τότε πολύ θόρυβο αλλά δεν το πήραν στα σοβαρά. Ποια είναι η σημερινή σας θεώρηση της σύγχρονης Ρωσίας;
Ε.Τ.: Αν εγκύψετε στην ιστορία της Ρωσίας, θα αντιληφθείτε ότι ο ρόλος της στις διεθνείς υποθέσεις –και ειδικώτερα στις ευρωπαϊκές- ήτανε πάντοτε θετικός. Η Ρωσία υπέστη μια ταπείνωση στη δεκαετία του ’90, αμέσως μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Η στάση της Δύσης ήτανε τότε αφόρητη και άδικη, αλλά παρά ταύτα, η μεταπολίτευση μπόρεσε να γίνει με αξιοπρέπεια. Σήμερα η χώρα έχει ξαναβρεί τη θέση της στις διεθνείς υποθέσεις και έχει επιτύχει μιαν εσωτερικήν ισορροπία. Πέτυχε μια δημογραφική σταθερότητα και σημείωσε μάλιστα αύξηση του πληθυσμού της, σημαντικότερη της υπόλοιπης Ευρώπης. Το προσδόκιμο ζωής αυξήθηκε. Προοπτικά, το ποσοστό παιδικής θνησιμότητας θα είναι χαμηλότερο από των ΗΠΑ, σύμφωνα με τις στατιστικές. Το γεγονός ότι η Ρωσία προσελκύει εισροή μεταναστών από τις γειτονικές χώρες δείχνει πως αντιπροσωπεύει γι’ αυτούς ένα οικονομικό μέλλον.
Κατά την γνώμη μου η Ρωσία διαδραματίζει έναν ιδιαίτερο ρόλο στις διεθνείς υποθέσεις, τον οποίο κληρονόμησε από τον ψυχρό πόλεμο, ρόλο που συνίσταται στο να εξασφαλίζει την παγκόσμια ισορροπία. Χάρη στο πυρηνικό της οπλοστάσιο, η Ρωσία είναι σήμερα η μόνη χώρα ικανή να συγκρατήσει τους Αμερικανούς. Χωρίς αυτήν ο κόσμος θα είχε μια καταστροφική μοίρα.
Όλοι οι φιλελεύθεροι Δυτικοί θα όφειλαν να την χειροκροτούν. Αντίθετα προς τους Ευρωπαίους δημοκράτες, αυτή έδωσε άσυλο στον ΄Εντουαρντ Σνόουντον. Πόσο εύγλωττο σύμβολο: Η Ρωσία οχυρό των ελευθεριών, την σημαία των οποίων απαρνούνται οι Ευρωπαίοι.
Ερ.: Το 2002 εκδόθηκε το βιβλίο σας «Μετά την Αυτοκρατορία», όπου αναφέρεστε στα αίτια της εξασθένισης, αργής αλλά βέβαιης, των ΗΠΑ. Πως είναι τα πράγματα σήμερα;
Ε.Τ.: Πράγματι, έγραφα τότε πως η επιθετικότητα των ΗΠΑ δεν ήταν καθόλου μια εκδήλωση ισχύος. Αντίθετα έκρυβε την αδυναμία τους και την απώλεια της θέσης τους στον κόσμο. Αυτά που συνέβησαν έκτοτε επιβεβαίωσαν τα τότε συμπεράσματά μου. Και αυτό ισχύει επίσης και σήμερα. Μη πιστέψετε ότι κινήθηκα από οποιοδήποτε αντιαμερικανικό αίσθημα. Τίποτα κάτι τέτοιο. Ωστόσο διαπιστώνω πως η αμερικανική «αυτοκρατορία» είναι σε φάση παρακμής. Και αυτό είναι ιδιαίτερα ορατό στον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ, κάθε φορά που χάνουν έναν από τους συμμάχους τους, υποκρίνονται πως τίποτα το αξιόλογο δεν συνέβη.
Πάρετε για παράδειγμα την εξέλιξη των σχέσεων της Ουάσιγκτων με τη Σαουδική Αραβία. Οι μόνιμες αποτυχίες των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή είναι εξόφθαλμες για όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στις τελευταίες συρράξεις στο Ιράκ και στη Συρία. Και η Σαουδική Αραβία, που ήταν άλλοτε ο στενότερος σύμμαχός τους σε αυτή την περιοχή, έχει στην πραγματικότητα ξεφύγει από τον αμερικανικόν έλεγχο, μ’ όλο που, βέβαια, κανείς δεν το ομολογεί. Το ίδιο και με τη Νότιο Κορέα, που απομακρύνεται από τις ΗΠΑ για να συνεργάζεται ολοένα και στενότερα με την Κίνα. Ο μόνος πραγματικά πιστός σύμμαχος των ΗΠΑ στην Ασία μένει η Ιαπωνία. Αλλά λόγω της αντιπαράθεσής της με το Πεκίνο, αυτή η χώρα δεν ξέρει πια που να βρει θέση.
Ερ.: Και η Ευρώπη;
Ε.Τ.: Η ίδια διαδικασία και στην Ευρώπη. Η κύρια εξέλιξη που σημειώθηκε τα τελευταία χρόνια στην Γηραιά ήπειρο ήταν η αύξηση της γερμανικής ισχύος. Προηγουμένως πίστευα πως η Ευρώπη θα αναπτύσσονταν συρόμενη από την ατμομηχανή της ενοποίησης Βερολίνο-Παρίσι. Αλλά τα πράγματα πήγαν αλλιώς.
Κατ’ αρχήν η Ευρώπη δεν μεταμορφώθηκε σε ένωση εθνών «ελεύθερων και ίσων»,όπως το ονειρεύονταν οι θεμελιωτές της. Υιοθέτησε μια ιεραρχική δομή υπό την αιγίδα της Γερμανίας, η οποία ξεπέρασε σημαντικά, στον οικονομικό τομέα, όλες τις άλλες χώρες της Ε.Ε. Από την φύση τους οι Γερμανοί δεν μπορούν να αντιληφθούν τον κόσμο διαφορετικά, παρά μέσα από ένα ιεραρχικό πρίσμα. Αυτή η άνοδος του Βερολίνου επιταχύνθηκε ιδιαίτερα μετά την κρίση του 2008.
Σήμερα η Ευρώπη ελέγχεται από τη Γερμανία. Τα πρώτα σημάδια απώλειας από τους Αμερικανούς του ελέγχου υπέρ του Βερολίνου εμφανίσθηκαν στην αρχή του πολέμου του Ιράκ, όταν Παρίσι, Μόσχα και Βερολίνο, που μέχρι τότε βάδιζαν πάνω στα ίχνη των ΗΠΑ, πήραν αντίθετη στάση. Αυτός ήταν ένας θεμελιώδης σταθμός.
Από τότε, σε ένα τομέα τέτοιας κρισιμότητας όπως η παγκόσμια οικονομία, η Γερμανία ακολουθεί τη δική της γραμμή για να υποστηρίξει τα εθνικά της συμφέροντα. Δεν υποχωρεί στις πιέσεις των Αμερικανών, που πιστεύουν πως όλος ο κόσμος οφείλει να παίζει με τους δικούς τους κανόνες και επιμένουν ότι οι Γερμανοί πρέπει να εγκαταλείψουν, επί παραδείγματι, την πολιτική του προϋπολογισμού λιτότητας. Αυτή η γραμμή επιβάλλεται και στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπό την πίεση του Βερολίνου και οι Αμερικανοί δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Σ’ αυτόν τον τομέα, οι Γερμανοί δεν δίνουν σημασία στη γνώμη των Αμερικανών.
Μπορούμε επίσης να αναφερθούμε στα πρόσφατα σκάνδαλα με τις τηλεφωνικές συνακροάσεις, όπου οι Γερμανοί –περίπτωση χωρίς προηγούμενο- απέλασαν τον επικεφαλής της CIA στο Βερολίνο. Αλλά η οικονομία μένει το πιο σημαντικό. Οι Αμερικανοί δεν υιοθετούν στις παρούσες συνθήκες μια πιο απειλητική στάση. Όχι γιατί δεν το θέλουν, αλλά γιατί δεν το μπορούν. Και παραδεχόμενοι σιωπηρά το γεγονός, κατά κάποιο τρόπο αναγνωρίζουν πως η εξουσία τους φθάνει στο τέλος της. Μπορεί αυτό να μη χτυπάει ακόμη στο μάτι, αλλά είναι η πραγματικότητα.
Ερ.: Ωστόσο πολλοί πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ παραμένουν μια δύναμη που διευθύνει τις υποθέσεις του κόσμου και ιδιαίτερα της Ευρώπης
Ε.Τ.: Υπάρχει ο παλαιός κόσμος και ο νέος κόσμος. Ο παλαιός κόσμος είναι η θεώρηση που κληρονομήθηκε από τον ψυχρό πόλεμο. Μένει αγκυροβολημένη στη συνείδηση των αμερικανικών γερακιών, στις βαλτικές χώρες και στη Πολωνία. Είναι σαφές ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ στα ανατολικά, μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του νόμου της αδρανείας μέσα στο πνεύμα του ψυχρού πολέμου, οποιουσδήποτε όρους και αν χρησιμοποιήσει κανείς. Στο παλαιό κόσμο η Γερμανία έπαιζε ένα ρόλο διαιτητού, ενός παράγοντα λογικής που επιζητεί την ειρηνική λύση των προβλημάτων και ευνοεί την οικονομική συνεργασία. Αλλά ένα νέος κόσμος αναδύθηκε και φάνηκε πως δεν ελέγχεται πλέον από τους Αμερικανούς.
Η Ευρώπη σήμερα έχει τη δική της δυναμική. Δεν έχει στρατό, αλλά διευθύνεται από τη Γερμανία. Και όλα περιπλέκονται, γιατί η Γερμανία είναι ισχυρή αλλά είναι ασταθής στις γεωπολιτικές αντιλήψεις της. Στη διαδρομή της ιστορίας, το γερμανικό εκκρεμές ταλαντευόταν ανάμεσα σε μια στάση λογικής και σε ορμές μεγαλομανίας, που οδήγησαν, ας το θυμίσουμε, στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι το «δισυπόστατο» της Γερμανίας. Για παράδειγμα, ο Βίσμαρκ επεδίωκε την παγκόσμια ειρήνη και την αρμονία με την Ρωσία, ενώ ο Γουλιέλμος ο Β΄, στο πνεύμα του «Ντώϋτσλαντ ύμπερ άλες», τα έβαλε με όλο τον κόσμο, αρχίζοντας από την Ρωσία.
Φοβούμαι ότι ξαναβρισκόμαστε σήμερα μπροστά σ’ αυτό το δισυπόστατο. Από τη μια πλευρά ο πρώην καγκελάριος Σρέντερ απέβλεπε στην ανάπτυξη των σχέσεων με την Ρωσία και διαθέτει σήμερα πολλούς οπαδούς. Από την άλλη πλευρά διαπιστώνουμε μια στάση εκπληκτικά άκαμπτη από την Μέρκελ στις υποθέσεις της Ουκρανίας. Η επιθετικότητα του δυτικού κόσμου απέναντι στη Ρωσία δεν εξηγείται επομένως αποκλειστικά με την πίεση των ΗΠΑ.
Ερ.: Πράγματι ο κόσμος περίμενε μια ενεργό γερμανική μεσολάβηση
στην ουκρανική κρίση, αλλά δεν συνέβη.
Ο.Τ.: Μου φαίνεται ότι η Γερμανία προχωρεί όλο και πιο βαθειά σε μια δυναμική συγκαλυμμένης επεκτατικής πολιτικής. Η πραγματικότητα της Γερμανίας μετά την ενοποίηση είναι ότι υπονόμευσε τις εύθραυστες κρατικές δομές στην Ευρώπη. Θυμηθείτε την θανούσα Γιουγκοσλαβία, την Τσεχοσλοβακία και σήμερα ως φαίνεται είναι η σειρά της Ουκρανίας. Για τους περισσότερους Ευρωπαίους η Ουκρανία δεν έχει κανένα ενδιαφέρον. Όχι όμως για τους Γερμανούς.
Από την εποχή της ενοποίησης, η Γερμανία έβαλε στο χέρι το σύνολο σχεδόν του χώρου της παλαιάς σοβιετικής κυριαρχίας και το χρησιμοποιεί για τους δικούς της οικονομικούς και βιομηχανικούς στόχους. Και αυτό, πιστεύω, είναι το μυστικό της γερμανικής οικονομικής επιτυχίας. Αντιμετωπίζοντας ένα οξύ δημογραφικό πρόβλημα και ασθενές ποσοστό γονιμότητας, η Γερμανία έχει ανάγκη ειδικευμένης και φτηνής εργατικής δύναμης. ΄Ετσι, στα πλαίσια αυτής της λογικής, η απόσπαση των δύο τρίτων των Ουκρανών εργατών είναι μια επιχείρηση πολύ επωφελής για το Βερολίνο.
Ερ.: Εξ άλλου, στις 23 Αυγούστου η ΄Ανγκελα Μέρκελ ήταν η μόνη αρχηγός κράτους της Ε.Ε. που θέλησε να παραστεί στο Κίεβο, στο εορτασμό της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας.
Ο.Τ.: Κατά την γνώμη μου ήταν ένα σημαδιακό γεγονός. Και νομίζω πως και η Μόσχα το εσημείωσε.
Ερ.: Γιατί,κατά τη γνώμη σας, οι ΗΠΑ δείχνουν τέτοιο ζήλο για την Ουκρανία;
Ο.Τ.: Επειδή η στρατηγική τους αποβλέπει να εξασθενίσει τη Ρωσία. Αλλά να μη ξεχνάμε ποιος την προκάλεσε. Στο κάτω κάτω, όλα ξεκίνησαν με την πρόταση της Ε.Ε. για την σύναψη συμφωνίας σύνδεσης με την Ουκρανία. Έπειτα η Ε.Ε. στήριξε το Μεϊντάν που οδήγησε στο πραξικόπημα, το οποίο πραγματοποιήθηκε με την σιωπηρή συγκατάθεση των πρωτευουσών της Ευρώπης. Όταν συνέβησαν τα γεγονότα της Κριμαίας, οι Αμερικανοί δεν μπορούσαν να μείνουν εκτός, με κίνδυνο να χάσουν το γόητρό τους. Τα «γεράκια» του ψυχρού πολέμου πέρασαν τότε στην πρώτη γραμμή για να καθορίσουν την αμερικανική πολιτική απέναντι στη Ρωσία. Δεν νομίζω πως οι Αμερικανοί θέλουν την παρόξυνση αυτής της διαμάχης, αλλά πρέπει να παρακολουθήσουμε στενά αυτή την εξέλιξη για να δούμε μέχρι που θέλουν να προχωρήσουν.
[Πηγή: Ινφογνώμων, 17/10/2014]

Διαβάστε περισσότερα

Pritchard: «Θανάσιμα» για την Ευρώπη τα γερμανικά φετίχ

Σκίτσο: David Parkins

Η Γερμανία μοιάζει υγιής μόνο γιατί η μισή Ευρώπη μοιάζει ετοιμοθάνατη, λέει ο Ambrose Evans-Pritchard της Telegraph. Το εκρηκτικό κοκτέιλ γήρανσης, έλλειψης δημοσίων επενδύσεων και Hartz IV. Πώς το γερμανικό μοντέλο καταστρέφει τη… Γερμανία.
Μπορεί η Γαλλία να μοιάζει με τον μεγάλο ασθενή της Ευρώπης, όμως τα προβλήματα της Γερμανίας είναι ακόμα βαθύτερα, υποστηρίζει ο Ambrose Evans-Pritchard σε άρθρο του στην Telegraph, χαρακτηρίζοντάς τα θανάσιμα για την Ευρώπη.
Τα προβλήματα της Γερμανίας έχουν τη ρίζα τους στο εμποροκρατικό δόγμα, στη θεοποίηση της αποταμίευσης για χάρη της αποταμίευσης, αλλά και στη διαβρωτική ψυχολογία της γήρανσης.
«Η Γερμανία θεωρεί τον εαυτόν της μοντέλο για τον κόσμο, όμως η υπερηφάνεια προηγείται της πτώσης», λέει στο νέο του βιβλίο με τίτλο «Η Γερμανική Φούσκα: Το τελευταίο Ζήτω ενός Μεγάλου Οικονομικού Έθνους» ο επικεφαλής οικονομικών της Die Welt, Olaf Gersemann.
Όπως αναφέρει, το Δεύτερο Οικονομικό Θαύμα, από το 2005 και ύστερα, «έχει φουσκώσει τα μυαλά της Γερμανίας». Η χώρα συγχέει τη σύγκλιση διαφόρων εξαιρετικών γεγονότων με τη μόνιμη υπεροχή. Δεν μπορεί να συνεχίσει να ζει από τις εξαγωγές κεφαλαιακών αγαθών στην Κίνα και στις BRICS, ούτε κλέβοντας τον ευρωπαϊκό νότο μέσω συμπίεσης των μισθών.
Ο επικεφαλής του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (DIW) Marcel Fratzscher, ασκεί παράλληλη κριτική στο δικό του βιβλίο «Die Deutschland Illusion», στρεφόμενος κατά του δημοσιονομικού φετιχισμού του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε – που πλέον έχει περάσει στο Σύνταγμα ως νόμος για ισοσκελισμένο προϋπολογισμό από το 2016 και έπειτα, με αποτέλεσμα να είναι σχεδόν αδύνατο να ακυρωθεί.
Πρόκειται για την αυταπάτη μιας χώρας που επαναπαύεται στις δάφνες της, εγκλωβισμένη στην πλάνη ότι οι οικονομίες είναι σαν τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς, και η οποία λανθασμένα καθησυχάζεται από τις κολακείες των ξένων, οι οποίοι σπάνια κοιτάζουν κάτω από το καπό για να δουν τη γερμανική μηχανή.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο παρακίνησε ευγενικά το Βερολίνο να κάνει αυτό που του αναλογεί, σε μια παγκόσμια οικονομία που διψάει για ζήτηση, για το δικό του καλό. «Η Γερμανία μπορεί να χρηματοδοτήσει την απαραίτητη δημόσια επένδυση στις υποδομές, χωρίς να παραβιάζει τους δημοσιονομικούς κανόνες», ανέφερε χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με το ΔΝΤ, υπάρχει πιθανότητα 40% για τριπλή ύφεση στην ευρωζώνη τους επόμενους μήνες και 30% πιθανότητα αποπληθωρισμού.
Η γερμανική οικονομία βρίσκεται ήδη σε τέλμα. Η παραγωγή συρρικνώθηκε το β’ τρίμηνο. Οι βιομηχανικές παραγγελίες μειώθηκαν 5,7% τον Αύγουστο. Οι Πέντε Σοφοί του συμβουλίου οικονομικών ειδημόνων της Γερμανίας προχωρούν σε υποβάθμιση των προβλέψεών τους για την ανάπτυξη της χώρας, του χρόνου, στο 1,2%.
Ο κ. Fratzscher κατηγορεί τις ελίτ της Γερμανίας ότι έχασαν την μπάλα από κάθε σημαντική άποψη. Οι επενδύσεις έχουν μειωθεί από το 23% στο 17% του ΑΕΠ από την αρχή της δεκαετίας του 1990. Οι καθαρές δημόσιες επενδύσεις είναι αρνητικές τα τελευταία 12 χρόνια.
Η ανάπτυξη από την αρχή της δεκαετίας βρίσκεται κατά μέσο όρο στο 1,1%, με αποτέλεσμα η Γερμανία να βρίσκεται στη 13η θέση από τις 18 χώρες της ευρωζώνης (ή 156η μεταξύ 166 χωρών παγκοσμίως τα τελευταία 20 χρόνια). Αυτή η χρόνια αδυναμία κρύφτηκε πίσω από την ελαφρώς καλύτερη ανάπτυξη μετά την κρίση της Lehman, και από τη δυναμική πιστωτή-οφειλέτη της κρίσης χρέους της ευρωζώνης. Εν ολίγοις, η Γερμανία μοιάζει υγιής μόνο γιατί η μισή Ευρώπη μοιάζει ετοιμοθάνατη.
Οι μεταρρυθμίσεις Hartz IV (που αφορούν τα επιδόματα ανεργίας και την κοινωνική ασφάλιση), οι οποίες χαιρετίζονται ως το θεμέλιο της γερμανικής ανταγωνιστικότητας και πλέον επιβάλλονται στη νότια Ευρώπη, δεν αύξησαν την παραγωγικότητα. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, η ανάπτυξη της γερμανικής παραγωγικότητας υποχώρησε στο 0,3% ετησίως την περίοδο από το 2007 μέχρι το 2012, έναντι 0,5% της Δανίας, 0,7% της Αυστρίας, 0,9% της Ιαπωνίας, 1,3% της Αυστραλίας, 1,5% των ΗΠΑ και 3,2% της Κορέας.
Σύμφωνα με τον κ. Fratzscher, η βασική επίπτωση ήταν να επιτραπεί στις επιχειρήσεις να συμπιέσουν τους μισθούς μέσω της εργασιακής διαιτησίας. Οι πραγματικές αμοιβές έχουν μειωθεί στα επίπεδα που ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Το κληροδότημα του Hartz IV είναι ένα λούμπεν προλεταριάτο 7,4 εκατ. ανθρώπων με «μίνι δουλειές», δηλαδή με μερική απασχόληση η οποία είναι αφορολόγητη έως το ποσό των 450 ευρώ. Αυτό μπορεί να λειτουργεί θετικά για το ποσοστό της ανεργίας, όμως η Γερμανία έχει μετατραπεί σε διχασμένη κοινωνία, πιο άνιση από οποτεδήποτε άλλοτε στη σύγχρονη ιστορία. Το ένα πέμπτο των παιδιών στη Γερμανία μεγαλώνει στη φτώχεια.
Ο Philippe Legrain, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, λέει πως το μοντέλο της πολιτικής ισχυροποίησης σε βάρος άλλων χωρών που χρησιμοποιεί η Γερμανία, λειτουργεί πιέζοντας τους μισθούς ώστε να πριμοδοτηθούν οι εξαγωγές, προς όφελος των επιχειρηματικών ελίτ. Πρόκειται για προβληματική τακτική, και όσο οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι προσπαθούν να επεκτείνουν το μοντέλο αυτό και σε άλλες χώρες της ευρωζώνης τόσο πιο επικίνδυνη γίνεται.
Οι ροές κεφαλαίων εντός της ΟΝΕ ήταν ένας τρόπος χρηματοδότησης από τον πωλητή για να διευκολυνθούν οι αγοραστές γερμανικών εξαγωγών, όμως θα πρέπει να είναι εμφανές ότι μια τέτοια δομή θα φτάσει σε σημείο καμπής -τόσο για τη Γερμανία όσο και για την ΟΝΕ- αν η Γαλλία και η Ιταλία υποχωρήσουν στις απαιτήσεις της Γερμανίας και ακολουθήσουν την Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία στην εφαρμογή μισθολογικού αποπληθωρισμού. Η Ευρώπη ήδη διολισθαίνει σταδιακά σε υφεσιακή δίνη, επαναλαμβάνοντας τα λάθη του Κανόνα του Χρυσού της δεκαετίας του 1930.
Η Γερμανία πρέπει να κινηθεί με μεγαλύτερη προσοχή. Όπως υποστηρίζει στο βιβλίο του ο κ. Gersemann, η χώρα απολαμβάνει τις τελευταίες ημέρες ενός ιδιαίτερα ισχυρού δημογραφικού μερίσματος, που σύντομα θα γυρίσει τούμπα.
Η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη γήρανση του πληθυσμού (2012) ανέφερε πως το εργατικό δυναμικό της Γερμανιας θα συρρικνώνεται κατά 200.000 άτομα ετησίως αυτήν τη δεκαετία. Ο δείκτης εξάρτησης ηλικιωμένων θα εκτιναχθεί από το 31% το 2010 στο 26% το 2020, στο 41% το 2025, στο 48% το 2030 και στο 57% το 20,45, μέγεθος που ισοδυναμεί με εθνική αυτοκτονία.
Πρόκειται για μια σοβαρή αποτυχία της δημόσιας πολιτικής σε διάστημα δεκαετιών. Οι φορολογικές πολιτικές και οι κοινωνικές δομές έχουν ενθαρρύνει την κατάρρευση του δείκτη γονιμότητας. Η έλλειψη επενδύσεων έχει υπερτονίσει το λάθος. Μέσα σε πέντε χρόνια σίγουρα θα γίνει εμφανές σε όλους ότι η Γερμανία έχει σοβαρό πρόβλημα, που δεν λύνεται με έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Μέσα σε δέκα χρόνια, η Γαλλία θα είναι η κυρίαρχη δύναμη της Ευρώπης.
[Πηγή: EURO2day, 10/10/2014]

Διαβάστε περισσότερα

It’s take two to tango Αντικλείδι

Ο ρομαντισμός στις μέρες μας είναι σαν τις παλιές καλές πορσελάνες της γιαγιάς. Για κάποιους ξεπερασμένος, παλιομοδίτικος και όχι ιδιαίτερα χρηστικός. Για άλλους αναλλοίωτος, καλαίσθητος και με ιδιαίτερη σημασία στην προθήκη της ψυχής τους.

Δύο άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, συναντιούνται στο αεροδρόμιο, συνταξιδεύουν, γνωρίζονται και ερωτεύονται. Ο λογικός τύπος ανθρώπου θα το αποδώσει στις πιθανότητες και στη χρονική συγκυρία. (Με τρομάζουν αυτοί οι τύποι!) Ο φύσει και θέσει ρομαντικός τύπος θα το αποδώσει σε μια υπερφυσική δύναμη που τους ήθελε μαζί. Και τα δύο σωστά, ιδωμένα από διαφορετική οπτική γωνία.

Ανεξάρτητα από την εξήγηση για το σμίξιμο, το ζευγάρι είναι ομάδα, αποτελείται από δυο άτομα με έναν σκοπό, την από κοινού ευτυχία.  Επί της ουσίας, ένα ζευγάρι δεν είναι δύο πρόσωπα, είναι δύο συστήματα οικογενειών που συναντήθηκαν. Η μεταξύ τους σύνδεση επιτυγχάνεται μέσω της προσωπικής συμφιλίωσης με τα εκάστοτε γονεϊκά και οικογενειακά πρότυπα, ώστε να μην υπάρχουν γόρδιοι δεσμοί που ο καθένας θα προσπαθήσει να ξεφορτώσει στο ταίρι του.

Εξάλλου, It’s take two to tango. Tango όμως σαν αυτό του Κάρλος Αντρές Μπαρ: «Δε θα μπορέσω να γίνω καλύτερος, αν και το θέλεις αφού με παροτρύνεις ν’ αλλάξω, δε θα μπορέσω να γίνω καλύτερος, αν και το θέλω, και για τη δική σου αγάπη και για τη δική μου. Αγάπα με όπως είμαι, με την αγάπη μου και τα πιστεύω μου, αγάπα με όπως είμαι, με την ενοχή μου και τη μνησικακία μου, μην περιμένεις από μένα, για να μ’ αγαπήσεις, να πάψω να είμαι εγώ». Οι περισσότεροι λαχταρούμε ένα δεσμό, που θα μας προσφέρει την αίσθηση του ανήκειν, την οικειότητα, την σεξουαλικότητα,  την δημιουργία, την ανάπτυξη. Πολλές φορές όμως, μέσα σε αυτή τη δίνη της λαχτάρας χάνουμε κομμάτια του εαυτού μας. Κομματιάζουμε τα βελούδα της ψυχής μας ώστε να φορέσουμε το κακοραμμένο κοστούμι του δεσμού. Προτιμάμε ένα κακό ποιοτικά δεσμό από το κενό που μας δημιουργεί η μοναξιά.

Ο Joan Garriga, γνωστός ψυχοθεραπευτής της σχολής Gestalt, ο οποίος ειδικεύεται στις ανθρώπινες σχέσεις,  μας λέει ότι υπάρχουν δυο είδη αγάπης, η καλή και η κακή. Κακή αγάπη είναι το «Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα». Αυτό που λέμε στο σύντροφό μας, σαν να ήμασταν παιδιά ενώ καλή αγάπη είναι το «Χωρίς εσένα επίσης θα μου πάει καλά η ζωή….όμως ως ενήλικας, έχω επιλέξει να είμαι μαζί σου». «Σ’ αγαπώ γι’ αυτό που είσαι» λέμε και δεν είναι καλό! Καλή αγάπη είναι το «σ’ αγαπώ … ακόμη και που είσαι αυτός που είσαι» , δηλαδή, η καλή αγάπη αποδέχεται τις σκιές του άλλου, φιλοξενεί και λιμάρει τις τραχύτητες των δύο Εγώ που συναντήθηκαν. Ανέχομαι σημαίνει παραβλέπω αυτές τις αδυναμίες του άλλου που με ενοχλούν αν και με ενοχλούν, ενώ το υπομένω ενέχει το στοιχείο της ελπίδας ότι κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο.

Και συνεχίζει, η καλή αγάπη συντίθεται από τέσσερα στάδια:

1. Έρωτας «Με ξεσηκώνεις, αλλά ΔΕΝ ΣΕ βλέπω αρκετά»

2. Σχέση «Μπορώ πλέον να σε δω καλύτερα και σε έχω επιλέξει για να πορευτούμε παρέα»

3. Δέσμευση «Δημιουργούμε κάτι πιο σημαντικό από τις οικογένειες καταγωγής μας και τους προηγούμενους συντρόφους μας». Και

4. Δώσιμο «Αγαπώ εσένα και ό,τι σε κατευθύνει».

Αυτό είναι πλέον μια  αγάπη πολύ ανεπτυγμένη. Η καλή αγάπη συμπορεύεται με την αυθόρμητη επιθυμία να κάνει ο ένας τον άλλον ευτυχισμένο. Είναι ο κάθε ένας ευχαριστημένος με την πληρότητα του άλλου! Η ειρωνεία βέβαια είναι ότι η προσωπική μας ευτυχία εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς και επιτυγχάνεται μόνο από την στενή σύνδεσή μας με τον εσώτερο εαυτό μας! Κανένας εξωτερικός παράγοντας δεν μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους ή δυστυχισμένους!

Το σμίξιμο μας με κάποιο ταίρι, μέσω του οποίου αποζητάμε την εκπλήρωση της ευτυχίας και η ζύμωση μας με αυτό, είναι προφανέστατα θέμα επιλογής.

Η λέξη«ελευθερία» προκύπτει «παρά το ελευθείν όπου ερά τις», («ελεύσομαι», μέλλοντας του ρήματος έρχομαι και το «ερα» που προέρχεται από το ουσιαστικό έρως, έρωτας), δηλαδή το να πηγαίνει κάποιος εκεί που αγαπάει, προς το ερωτικό δαιμόνιο. Για να είναι λοιπόν κάποιος ελεύθερος επιλέγει να βαδίσει σύμφωνα με τον έρωτα που του ταράζει την ψυχή, τον συγκλονίζει. Άποψη-επιλογή αρκούντως ρομαντική για καρδιές που πιστεύουν σε μονόκερους. Κατ’ άλλη ερμηνεία, η ελευθερία προέρχεται από το έλευσις, που σημαίνει περνώ, εισέρχομαι και το «Ρίον» (ομηρική λέξη), που σημαίνει το στέρεο έδαφος. Το πιθανότερο αυτής της ετυμολογίας είναι πως πρόκειται για την ακριβή φράση «ΕΛΕΥΘΕΡΕΣΤΕ ΡΙΟΝ» δηλαδή, περάστε, εισέλθετε σε σταθερό έδαφος, όπου στην συνέχεια με τις σχετικές μεταπτώσεις, έγινε «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ». Και η καταλληλότερη επιλογή για τον λογικά σκεπτόμενο..

~ Mαρία Ιακωβίδου  

http://antikleidi.com/author/iakovidou/

Διαβάστε περισσότερα

«Μούφα» έξοδος από το ΔΝΤ

Τα… ψιλά γράμματα της σύμβασης του ESM, η «πιστωτική γραμμή» και η ενισχυμένη επιτήρησηΜπλεγμένη στα… ψιλά γράμματα του «μηχανισμού στήριξης» βρίσκεται η κυβέρνηση Σαμαρά, η οποία προσπαθεί να γλιτώσει την επερχόμενη εκλογική συντριβή με μία θεαματική έξοδο από το ΔΝΤ, η οποία έως τώρα βρίσκει στον… τοίχο των δανειστών. Η έξοδος αυτή, σύμφωνα με το καταστατικό του ESM (του περίφημου μηχανισμού στήριξης: European Stability Mechanism), κάθε άλλο παρά εύκολο εγχείρημα είναι, καθώς το ΔΝΤ εγείρει ως αξεπέραστο «εμπόδιο» την ενεργοποίηση της «προληπτικής» πιστωτικής γραμμής, η οποία όμως οδηγεί σε «ενισχυμένη επιτήρηση» και σε «υιοθέτηση μέτρων».
«Εάν υπάρξει προληπτική πιστωτική γραμμή, θα υπάρξουν και όροι. Αυτό είναι γεγονός, δεν είναι πρόταση». Αυτό ακριβώς ξεκαθάρισε ο υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας και επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ μετά το τελευταίο συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης.
Τα έγγραφα που παρουσιάζει σήμερα το «Ποντίκι» κατατέθηκαν στη Βουλή από τον πρόεδρο των Ανεξάρτητων Ελλήνων Π. Καμμένο στη συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης και φανερώνουν το πλαίσιο κάτω από το οποίο μπορεί να γίνει η έξοδος αυτή.
Πίστωση ίσον εποπτεία
Κατ’ αρχάς να δούμε τι προβλέπει η ιδρυτική συμφωνία του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM):
♦ Άρθρο 4 – Ενεργοποίηση της πιστωτικής γραμμής: «Η ενεργοποίηση της πιστωτικής γραμμής γίνεται με πρωτοβουλία του μέλους του ESM – δικαιούχου. Το μέλος έχει τη δυνατότητα [ευελιξία] να ζητήσει άντληση χρηματοδότησης οποιαδήποτε χρονική στιγμή της περιόδου κατά την οποία είναι διαθέσιμη η πιστωτική γραμμή, με βάση τους συμφωνηθέντες όρους. [Το μέλος] ενημερώνει τον ESM τουλάχιστον μια εβδομάδα νωρίτερα από την εκδήλωση της πρόθεσής του να αντλήσει πόρους, ανάλογα και με το μέγεθος του ποσού που σκοπεύει να ζητήσει».
♦ Άρθρο 5 – Ενισχυμένη Επιτήρηση: «Όταν χορηγείται προληπτική πίστωση (PCCL: Precautionary Conditioned Credit Line) ή αντλείται ενισχυμένη πίστωση (ECCL: Enhanced Conditions Credit Line), το μέλος του ESM υπόκειται σε ενισχυμένη επιτήρηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την περίοδο διαθεσιμότητας της γραμμής πίστωσης. Ένα μέλος του ESM υπό ενισχυμένη επιτήρηση, υπό την καθοδήγηση και τη συνεργασία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία ενεργεί ευρισκόμενη σε επαφή με την ΕΚΤ, την Ευρωπαϊκή Εποπτική Αρχή (ESA) και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Συστημικού Κινδύνου (EBSR), όπου ενδείκνυται και με το ΔΝΤ, υιοθετεί μέτρα που στοχεύουν στην αντιμετώπιση των πηγών ή πιθανών πηγών δυσκολιών».
ΔΝΤ από την πίσω πόρτα!
Η κυβέρνηση επιχειρεί να συνδέσει την έξοδο της χώρας από το ΔΝΤ με ένα αναπτυξιακό συμβόλαιο, ωστόσο αυτή η προοπτική σκοντάφτει σε αυτό που είπε ο Ντάισελμπλουμ, ότι «ο ESM δεν δημιουργήθηκε ως επενδυτικό ταμείο, αλλά ως εργαλείο διαχείρισης των κρίσεων. Και έτσι πρέπει να παραμείνει».
Με τον τρόπο αυτόν ταυτίστηκε με την άποψη του Γερμανού ομολόγου του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, απορρίπτοντας την πρόταση για την εκμετάλλευση των λιμναζόντων κεφαλαίων του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης (ESM) ως εγγυήσεων για την τόνωση των επενδύσεων. Συνεπώς, σε περίπτωση που η Ελλάδα βγει από το τρέχον μνημόνιο, αυτό θα γίνει υπό όρους:
1 Οι δανειστές θα έχουν την αποφασιστική γνώμη. Δεν θα γίνει τίποτε χωρίς αυτούς. Οι δανειστές εμφανίζονται εξαιρετικά δύσπιστοι για την προοπτική η Ελλάδα να βγει πλήρως και «καθαρά» από το μνημόνιο κατά το πρότυπο της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας.
2 Πώς η Ελλάδα θα βγει στις αγορές για να δανειστεί όταν το χρηματοδοτικό κενό υπολογίζεται σε 29 δισ. την επόμενη διετία, με επιτόκιο που ήδη σκαρφάλωσε πάνω από το 7%; Άρα, λέει το ΔΝΤ, σε περίπτωση πρόωρης αποχώρησης από το μνημόνιο, που μόνο βέβαιη δεν είναι, η Ελλάδα θα πρέπει να εξοπλιστεί με μια προληπτικού χαρακτήρα «γραμμή χρηματοδότησης», η οποία, και μόνο που θα «ανοίξει», όπως λέει το άρθρο 5 του ESM, θα επισύρει ενισχυμένη επιτήρηση και ενδεχομένως νέα μέτρα.
Ποιο είναι το πιο… ωραίο; Ότι ο ESM, επιτηρώντας τον δικαιούχο ή χρήστη της προληπτικής πιστωτικής γραμμής, θα συνεργάζεται, μεταξύ άλλων, «όπου χρειάζεται», και με το… ΔΝΤ, από το οποίο εμείς θα έχουμε «βγει» – και εξ αιτίας της εξόδου μας θα πάρουμε την εν λόγω πίστωση, η οποία θα ξαναφέρει το Ταμείο στην πόρτα μας.
3 Ακόμη και αν η Ελλάδα βγει τυπικά από το τρέχον μνημόνιο στο τέλος του έτους, οι αποφάσεις για το χρέος δεν θα ληφθούν ταυτόχρονα – αντιθέτως θεωρείται βέβαιο ότι θα καθυστερήσουν για άγνωστο χρονικό διάστημα και η εκκρεμότητα αυτή μπορεί να τινάξει στον αέρα τον όποιο πολιτικό και οικονομικό σχεδιασμό.
Όμως στο Μαξίμου ουδείς ενδιαφέρεται πλέον για τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα. Προέχει η – εκ των πραγμάτων αμφίβολη – προσωπική πολιτική τους επιβίωση…

Το Ποντίκι

Διαβάστε περισσότερα

Γιάννης Μυλόπουλος

Το κοινωνικό πρόταγμα του νεοφιλελευθερισμού, η υπόσχεση δηλαδή που νομιμοποίησε το οικονομικό μοντέλο που κυριάρχησε μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου στον πλανήτη και το οποίο στηρίχθηκε στην απόλυτη ελευθερία των αγορών, αλλά και στην κατάργηση των συνόρων για την ελεύθερη διακίνηση προϊόντων και κεφαλαίου, ήταν η μείωση των ανισοτήτων και η καταπολέμηση της φτώχειας. Η αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας και η εντατικοποίηση των ρυθμών της ανάπτυξης που θα έφερνε η μεγαλύτερη ελευθερία των αγορών, θα καταπολεμούσαν την ανεργία, θα απομάκρυναν τη φτώχεια και θα οδηγούσαν ολοένα και περισσότερα κράτη και ανθρώπους σε τροχιά ανάπτυξης και ευημερίας.

Και πράγματι, τα αποτελέσματα, τον πρώτο τουλάχιστον καιρό, φάνηκαν εντυπωσιακά για την καταπολέμηση της φτώχειας και την άνοδο του βιοτικού επιπέδου στις τρίτες τουλάχιστον χώρες. Οι εργαζόμενοι με αμοιβή λιγότερο από ένα δολάριο ημερησίως άρχισαν να μειώνονται τα πρώτα χρόνια της παγκοσμιοποίησης στις χώρες αυτές και νέοι και εκτεταμένοι πληθυσμοί άρχισαν να εισέρχονται στην κούρσα της ανάπτυξης και να δείχνουν τάσεις βελτίωσης του ποιοτικού επιπέδου της ζωής τους.
Όμως οι εντυπώσεις βελτίωσης των κοινωνικών προβλημάτων ήταν προσωρινές. Αφού σήμερα, η οικονομική κρίση και η ύφεση που ακολούθησαν την έκρηξη των ρυθμών της ανάπτυξης στις πλέον ευάλωτες οικονομίες, όπως η Κύπρος, η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και τελευταία μαθαίνουμε και η Γαλλία στην Ευρώπη, καθώς όμως και το γεγονός της συγκέντρωσης του πλούτου σε ένα μικρό αριθμό εταιρειών που ελέγχουν ολιγαρχικά τις παγκόσμιες αγορές, μετέστρεψαν τον αρχικό ενθουσιασμό. Η συνειδητοποίηση ότι οι ανισότητες διευρύνθηκαν έτι περαιτέρω και νέες στρατιές ανέργων και νεόπτωχων προστέθηκαν στις ήδη υπάρχουσες, άλλαξε τις εντυπώσεις για το ρόλο που διαδραμάτισε το νεοφιλελεύθερο μοντέλο της οικονομίας στην αντιμετώπιση των ανισοτήτων και των λοιπών κοινωνικών προβλημάτων του πλανήτη.
Σε πρόσφατη δημοσίευση στον Guardian, η Ελβετική Τράπεζα Credit Suisse, παρουσιάζει τα τελευταία στοιχεία σχετικά με τις ανισότητες και την κατανομή του πλούτου στη γη. Μάθαμε λοιπόν ότι το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού, κατέχει σήμερα μόλις το 1% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, έχει συγκεντρώσει στα χέρια του το 48% του πλούτου της γης.
Ένα ακόμη συγκλονιστικό στοιχείο για τις τεράστιες ανισότητες που γέννησε η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, είναι ότι μόλις το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού, ελέγχει σήμερα το 87% του παγκόσμιου πλούτου. Που σημαίνει ότι για τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της γης, για το υπόλοιπο δηλαδή 90% του πληθυσμού, μένει να μοιραστεί μόλις το 13% του συνολικού πλούτου, που ισοδυναμεί ουσιαστικά με ισόβια καταδίκη στη φτώχεια για το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων της γης.
Όσον αφορά την Ελλάδα, σύμφωνα με την έρευνα της Credit Suisse, τα νέα είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά, αν και ακόμη χειρότερα σε σχέση με τη διεθνή κατάσταση. Οι ανισότητες εμφανίζονται ακόμη μεγαλύτερες, με το 1% του ελληνικού πληθυσμού, να κατέχει το 56,1 % του εθνικού πλούτου. Η έρευνα ακόμη αποκαλύπτει ότι οι οικονομικές ανισότητες που διευρύνθηκαν στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης, επιδεινώθηκαν ακόμη περισσότερο στα χρόνια της κρίσης, δίνοντας εμμέσως και μιαν απάντηση στο ποιοί ωφελούνται από τη σημερινή κρίση της οικονομίας και την πολιτική της λιτότητας που ακολουθείται πιστά από τις κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων. Αποκαλύπτεται λοιπόν ότι προ κρίσης και συγκεκριμένα το 2007, το 1% του ελληνικού πληθυσμού, κατείχε το 48% του εθνικού πλούτου Σήμερα, η ίδια οικονομική ολιγαρχία που αντιστοιχεί στο 1% του πληθυσμού, βελτίωσε τη θέση της και έφτασε να κατέχει το 56% του εθνικού πλούτου στην Ελλάδα. Η οικονομική δηλαδή ολιγαρχία που ελέγχει την ελληνική οικονομία, αύξησε τα κέρδη της κατά 8%, σε μια εποχή ύφεσης και σκληρής λιτότητας για τους πολλούς. Σε μια εποχή κατά την οποία χάθηκαν εκατομμύρια θέσεις εργασίας και δημιουργήθηκαν εκατομμύρια νεόπτωχοι σε μια μικρή, σαν την Ελλάδα, χώρα.
Ακόμη και αν δεχθούμε ότι αυτή η αύξηση της συμμετοχής του 1% του ελληνικού πληθυσμού, κατά 8% στον εθνικό πλούτο, δεν οφείλεται σε νέα κέρδη, αλλά σε μείωση του συνολικού ποσού αναφοράς, του εθνικού δηλαδή πλούτου, λόγω της ύφεσης της οικονομίας, το γεγονός και μόνο ότι ο δείκτης αυξήθηκε για τους λίγους μαρτυρά ότι αυτοί, αν μη τι άλλο, διατήρησαν τον πλούτο τους και δεν συμμετείχαν στη λιτότητα και τις θυσίες που υπέστησαν οι πολλοί, χάριν, δήθεν, της αποκατάστασης της δημοσιονομικής εκτροπής και της αποπληρωμής του χρέους. Το οποίο χρέος, για να μην έχουμε ψευδαισθήσεις σε τι εξυπηρετεί η πολιτική της λιτότητας, αντί νέα περιοριστεί εκτινάχθηκε τα τελευταία χρόνια...
Δεν είναι όμως μόνο η εγχώρια ολιγαρχία που πλούτισε τα χρόνια της ύφεσης και της κρίσης, το ίδιο συνέβη και με τη διεθνή, καθώς ο παγκόσμιος πλούτος που κατέχει το 1% του πληθυσμού της γης, αυξήθηκε εν μέσω ύφεσης και κρίσης, φτάνοντας φέτος σε επίπεδα ρεκόρ, αφού σημείωσε για πρώτη φορά, ετήσια πραγματική αύξηση της τάξης των 20,1 τρις δολαρίων, μια αύξηση δηλαδή της τάξης του 8,3%.
Ο πλούτος βεβαίως αυτός που συγκέντρωσε η διεθνής, αλλά και η εγχώρια οικονομική ολιγαρχία στα χρόνια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και ιδίως στα χρόνια της κρίσης, δεν κατανεμήθηκε σε όσους τον είχαν ανάγκη, δεν καταπολέμησε τη φτώχεια και τη δυστυχία και δεν βελτίωσε τις ανισότητες και τα κοινωνικά προβλήματα. Αντίθετα, η συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια μιας μικρής οικονομικής ολιγαρχίας αποτέλεσε αυτοσκοπό, μια και παρουσιάζεται σήμερα σαν το τελικό προϊόν της εποχής του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού.
Είναι πάντως χαρακτηριστικό δείγμα των ηθών της εποχής, ότι η νέα εγχώρια οικονομική ολιγαρχία που δημιούργησε η σύγχρονη και ενισχυμένη εκδοχή του καπιταλισμού, δεν έχει ούτε το στοιχειώδες… φιλότιμο για να συμβάλει, όπως έκαναν κάποτε οι ευπατρίδηδες και οι εθνικοί ευεργέτες, στη σωτηρία του τόπου τους, ανακουφίζοντας το μαρτύριο των ομοεθνών τους και μένοντας έτσι, τουλάχιστον, στην ιστορία. Και ίσως σε αυτό να οφείλεται και το γεγονός ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν πείραξαν τα κέρδη και τον πλούτο της ολιγαρχίας, καθώς προσέβλεπαν, φαίνεται, ματαίως όπως σήμερα αποδεικνύεται, στο ελληνικό φιλότιμο της... συμπαθούς αυτής οικονομικής τάξης.
Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο της οικονομίας, αυτό που με ευλάβεια υπηρετεί και η σημερινή κυβέρνηση, όχι απλώς δεν μείωσε, όπως υποσχόταν, αλλά αντίθετα, διεύρυνε τις ανισότητες και αύξησε τη φτώχεια, αφού ο αποκλειστικός του σκοπός ήταν ακριβώς αυτός, η συγκέντρωση του πλούτου από τους πολλούς, σε πολύ λίγους.
Αυτά, για να μην υπάρχουν αυταπάτες ούτε για τη σκοπιμότητα των μνημονίων και της πολιτικής της λιτότητας που ακολουθείται τα τελευταία χρόνια, ούτε όμως και για το ποια συμφέροντα υπηρέτησαν και συνεχίζουν να υπηρετούν οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα.
Αυτές οι αλήθειες που έρχονται στο φως τελευταία και αφορούν το ίχνος του νεοφιλελευθερισμού, είναι το σημείο εκκίνησης για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, η οποία ευαγγελίζεται και φιλοδοξεί να  ανατρέψει την κατάσταση αυτή και να φέρει μια μεγάλη κοινωνική αλλαγή στην Ευρώπη και στην Ελλάδα.

Διαβάστε περισσότερα

Η Υπερεθνική Ελίτ ως «συνωμοσιολογία»

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

​

Το περασμένο Σάββατο χιλιάδες Ευρωπαίων πολιτών (πλην Ελλήνων!) κατέβηκαν σε διαδηλώσεις ενάντια στη νέα υπερατλαντική συμφωνία (ΕΕ-ΗΠΑ) ελεύθερου εμπορίου που σχεδιάζει η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε), χωρίς βέβαια να ρωτήσει κανέναν. Πράγμα που μπορεί να σημαίνει τελικά την πλήρη ιδιωτικοποίηση Υγείας και Παιδείας, κατά το άθλιο πρότυπο των ΗΠΑ, των οποίων οι σχετικές πολυεθνικές ετοιμάζονται να εισβάλλουν στην Ευρώπη. Μια τέτοια συμφωνία θα ήταν βέβαια το σημαντικότερο ίσως βήμα στην ολοκλήρωση της Νέας Διεθνούς Τάξης (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Όχι τυχαία, την ίδια στιγμή ανώνυμοι λασπολόγοι είχαν αμοληθεί στο διαδίκτυο για να βρίζουν σαν συνωμοσιολόγους αν όχι ως ...αντισημίτες, όσους μιλούν για Υ/Ε που διαχειρίζεται την ΝΔΤ, καθώς και όσους καταγγέλλουν τον ρόλο των πολυεθνικών επιχειρήσεων στην όλη αυτή διαδικασία. Όπως, όμως, εύστοχα τόνισε πρόσφατα ο (φιλελεύθερος) συγγραφέας και δημοσιογράφος Neil Clark, το να αποκαλούν οι συστημικοί κονδυλοφόροι στη Δύση κάποιον ως συνωμοσιολόγο δεν έχει τίποτα να κάνει με θεωρητική ανάλυση ή με στοιχεία, αλλά αποτελεί σήμερα τον τυπικό τρόπο με τον οποίο προσπαθούν να περιθωριοποιήσουν οποιονδήποτε κρίνουν «εκτός ορίων», χαρακτηρίζοντας τον «αναξιόπιστο», «παρανοϊκό» κ.λπ.Όμως, το να μιλούν για παρόμοιες «συνωμοσιολογίες» ανώνυμοι (και επομένως ανεύθυνοι) λασπολόγοι στο διαδίκτυο που, προφανώς με το αζημίωτο, ξημεροβραδιάζονται στον υπολογιστή τους κάνοντας αυτή τη δουλειά, είναι βέβαια εντελώς διαφορετικό από την περίπτωση που κάποιοι «Πανεπιστημιακοί» της συμφοράς (που απαξιώ και να ονοματίσω) κατέφυγαν σε παρόμοιες μεθόδους για να χαρακτηρίζουν και τον υπογράφοντα τη στήλη (μαζί με πολλούς άλλους), ως συνωμοσιολόγο. Αυτό συνέβη με λιβελογράφημα υπό τύπο ψευδό-επιστημονικής διατριβής που ενέκρινε τριμελής επιτροπή διδασκόντων στο ΑΠΘ με τίτλο «Ο συνωμοσιολογικός λόγος στο ελληνικό πολιτικό σύστημα» ― της οποίας  την λαθρόβια ύπαρξη ελάχιστοι γνωρίζουν εκτός από τους κουκουλοφόρους λασπολόγους του διαδικτύου που την επικαλούνται! ― και την οποία μόλις πληροφορήθηκα. Μιλώ, βέβαια, για λιβελογράφημα γιατί το κείμενο αυτό δεν έχει σχέση με επιστημονική μελέτη, η οποία προϋποθέτει έρευνα σε βάθος των απόψεων άλλου Πανεπιστημιακού συγγραφέα, αν όχι του συνόλου του συγγραφικού του έργου (που στη δική μου περίπτωση ξεκίνησε όταν οι «πανεπιστημιακοί» αυτοί ήταν ακόμη αγέννητοι ή στα σπάργανα και θα απαιτούσε τεράστιο χρόνο), τουλάχιστον του σχετικού με το συγκριμένο θέμα της έρευνάς τους. Όμως, ο λόγος που ασχολούμαι με το θέμα δεν είναι βέβαια η συκοφαντική παραποίηση της ανάλυσης μου απο κάποιους «πανεπιστημιακούς» που ελάχιστα απασχολούν το ευρύτερο κοινό, αλλά γιατί έχει γενικότερο ενδιαφέρον το πως επιχειρείται σήμερα η ατεκμηρίωτη περιθωριοποίηση των κρίσιμων, για την κατανόηση της σημερινής πραγματικότητας, εννοιών της ΝΔΤ, και της Υ/Ε που την διαχειρίζεται.
H αυστηρά καθορισμένη έννοια της «Υπερεθνικής Ελίτ» που χρησιμοποιώ στην ανάλυσή μου (η οποία σήμερα χρησιμοποιείται και σε διεθνές επίπεδο) δεν υποδηλώνει, όπως παραπλανητικά υποστηρίζει η «πανεπιστημιακή» μελέτη, την παρουσία μιας καλά οργανωμένης διεθνικής ελίτ, η οποία αποφασίζει για το μέλλον του πλανήτη, έτσι ώστε «η ιστορία (να) γράφεται από τις επιταγές μόνον αυτής της διεθνικής ελίτ, η οποία και αντιπροσωπεύει τη «Νέα Διεθνή Τάξη». Όπως δεν έπαψα ποτέ να  τονίζω, η Ιστορία είναι πάντα μια δημιουργία που δεν έχει βέβαια σχέση με συνωμοσίες. Ούτε, από την άλλη μεριά, με αντικειμενικούς «Νόμους» κλπ. Όχι βέβαια γιατί οι ελίτ γενικά και η Υ/Ε ειδικότερα δεν συνωμοτούν. Το παράδειγμα άλλωστε της αποδεδειγμένης συνωμοσίας της Υ/Ε για τα δήθεν όπλα μαζικής καταστροφής  στο Ιράκ που της επέτρεψαν τη καταστροφή του Μπααθικού καθεστώτος και την ουσιαστική διάλυση της χώρας, είναι ακόμη ζωντανό! Αλλά γιατί είναι πάντα θέμα έκβασης της Κοινωνικής Πάλης αν τελικά θα επικρατήσουν παρόμοιες  συνωμοσίες η όχι.

Με βάση αυτό το κριτήριο μπορούμε να εξηγήσουμε χωρίς συνωμοσίες τύπου Ναόμι Κλάιν για το «δόγμα του δέους» κ.λπ. (που εκτιμά η ίδια «αριστερά»)! Όπως έγραφα παλαιότερα, «θα μπορούσαμε να διακρίνουμε διάφορες φάσεις στην νεωτερικότητα ανάλογα με την έκβαση της Κοινωνικής Πάλης, όπου άλλοτε επικρατούσε η ιστορική τάση για περαιτέρω αγοραιοποίηση που ευνοούσαν οι ελίτ (φιλελεύθερη και νεοφιλελεύθερη φάση) και άλλοτε οι αντιτιθέμενες τάσεις για την προστασία της κοινωνίας» (σοσιαλδημοκρατική φάση). Έτσι, συνέχιζα, «η σημερινή παγκοσμιοποίηση είναι πράγματι ένα νέο φαινόμενο, παρόλο που είναι το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης της Κοινωνικής Πάλης με την δυναμική της οικονομίας της αγοράς, η οποία οδήγησε στην διαδικασία ελαχιστοποίησης των κοινωνικών ελέγχων πάνω στις αγορές και, ιδιαιτέρως, εκείνων που στόχευαν στην προστασία της εργασίας και του περιβάλλοντος και ερχόντουσαν σε αναπόφευκτη σύγκρουση με την οικονομική ‘αποτελεσματικότητα’ και την κερδοφορία. Η εμφάνιση και ταχεία επέκταση των πολυεθνικών εταιρειών (ένα νέο φαινόμενο στην ιστορία της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς) οδήγησε αρχικά σε άτυπο άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών, που αργότερα θεσμοθετήθηκε. Αυτή η εξέλιξη, μαζί με την αλλαγή στις υποκειμενικές συνθήκες, δηλαδή τη παρακμή των εργατικών και σοσιαλιστικών κινημάτων στον απόηχο της αποβιομηχάνισης στη Δύση, σηματοδότησε την κατάρρευση της σοσιαλδημοκρατίας» και την άνοδο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.[1]

Για κάθε, επομένως, μη «ειδικό» της συνωμοσιολογίας, η Υ/Ε είναι απλά ένα δίκτυο διαπλεκόμενων υπερεθνικών ελίτ που ελέγχουν κάθε μείζονα τομέα της κοινωνικής ζωής (οικονομικό, πολιτικό, ιδεολογικό κ.λπ.), με βάση το υπερεθνικό συμφέρον τους, όπως ακριβώς, στην προ-παγκοσμιοποίησης περίοδο, η αστική ελίτ στην κάθε χώρα εξέφραζε το εθνικό συμφέρον της. Αντίστοιχα η κρίση του 2008-9 δεν έχει καμιά σχέση με συνωμοσίες Τραπεζιτών, κερδοσκόπων κλπ  και ηθικολογικά κριτήρια, αλλά, όπως έδειξα σε σχετικά άρθρα μου και βιβλίο (που επίσης αγνοήθηκε από την «πανεπιστημιακή» μελέτη), με το άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών που αναπόφευκτα έφερε η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση της ΝΔΤ. Τέλος, η συναφής με τα παραπάνω διαπίστωση της «μεταλλαγμένης» σημερινής αριστεράς δεν έχει βέβαια  σχέση με δαιμονοποιήσεις και ηθικές απαξιώσεις, αλλά με το γεγονός ότι σήμερα δεν αμφισβητεί πια τους κύριους οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς της παγκοσμιοποίησης. Γι αυτό και είναι πολιτικά νεκρή...

---

[1] Η μυθολογία της ρεφορμιστικής Αριστεράς για την κρίση, Πριν (23/11/2008).

​

​

Πηγή: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2014/2014_10_19.html 

Αρχείο Τάκη Φωτόπουλου: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

Διαβάστε περισσότερα