Ο Σαμαράς ως ικέτης στο Βερολίνο

του system failure

Η επίσκεψη Σαμαρά στο Βερολίνο και η συνάντηση με την Μέρκελ, αποτελεί μια ύστατη απόπειρα να ικετεύσει για βοήθεια, καθώς όλες οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις δίνουν προβάδισμα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Όλα δείχνουν ότι ο Σαμαράς θα ζητήσει χαλάρωση της αυστηρής λιτότητας που επιβάλλει το Βερολίνο, ενώ υπάρχουν πληροφορίες ότι ενδεχομένως να ζητηθεί και μια περαιτέρω ελάφρυνση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας, μέσω ίσως μιας νέας επιμήκυνσης.

Αλλά και η θέση του Βερολίνου είναι δύσκολη καθώς, από τη μια, δεν θέλει να δυσαρεστήσει την Ευρωπαϊκή και Γερμανική τραπεζική και οικονομική ελίτ που κερδίζουν από την κρίση και επιδιώκουν μια επιτυχή ολοκλήρωση του πειράματος στην Ελλάδα που εξυπηρετεί απόλυτα τα σχέδιά τους, από την άλλη, δεν θέλει να ρισκάρει μια πιθανή αντι-νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση συνασπισμού στην Ελλάδα με τον ΣΥΡΙΖΑ επικεφαλής.

Όλα δείχνουν ότι η Μέρκελ θα πει "όχι" στον Σαμαρά καθώς οι Γερμανοί έχουν άλλον ένα σοβαρό λόγο να επιμείνουν στις καταστροφικές τους πολιτικές: Να στείλουν ένα μήνυμα στη Αριστερά στην Ελλάδα και κατ'επέκταση στην Ευρώπη, να μην διανοηθούν να αλλάξουν τις επιβαλλόμενες πολιτικές σε περίπτωση που αναλάβουν την εξουσία.

Με άλλα λόγια, αυτό που βλέπουμε, είναι μια διαδικασία κατά την οποία η Γερμανική-Ευρωπαϊκή οικονομική ελίτ προσπαθεί να μεταμορφώσει την Ευρωπαϊκή Αριστερά σε μια φιλικότερη προς το σύστημα πολιτική δύναμη, όπως έγινε στο παρελθόν με τους Σοσιαλιστές, έτσι ώστε να διατηρήσει την κυριαρχία της και να επεκτείνει το Ελληνικό πείραμα σε όλη την Ευρώπη.

Η μάχη θα είναι σκληρή. Όποια και αν είναι τα σχέδια των Ευρωπαίων ολιγαρχών, μια μαζική και γρήγορη άνοδος της Αριστεράς στην Ευρώπη, είναι ίσως η μόνη ευκαιρία για την πλειοψηφία να κερδίσει τον νέο ταξικό πόλεμο αυτή τη φορά.

Διαβάστε περισσότερα

Δυναμικό «παρών» της ελληνικής αποστολής και πλήθος τιμητικών διακρίσεων για τη χώρα μας στη «14η Διεθνή ‘Εκθεση Τεχνολογίας και Εφευρέσεων»

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε η ελληνική αποστολή υπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας στην «14η Διεθνή Έκθεση Τεχνολογίας και Εφευρέσεων» (18-21 Σεπτεμβρίου 2014) στην Ταϊβάν. Επικεφαλής της αποστολής ήταν ο Γενικός Γραμματέας Δρ. Χρήστος Βασιλάκος και συμμετείχαν ο Πρόεδρος του ΕΙΕ κ. Βασίλειος Γρηγορίου, καθώς  και εκπρόσωποι από τα ερευνητικά κέντρα ΙΤΕ, ΕΚΕΤΑ και ΚΑΠΕ.

Η παρουσία της ΓΓΕΤ βραβεύτηκε με τρεις τιμητικές διακρίσεις από την Ταϊβάν, την Κορέα και το Κατάρ για τη συμμετοχή της, για πρώτη φορά, στη «Διεθνή Έκθεση» της Ταιβάν, η οποία αποτελεί κορυφαίο γεγονός για τον κόσμο της τεχνολογίας.  Στην Έκθεση, που έλαβαν μέρος περισσότεροι από 600 εκθέτες από 22 χώρες, η ελληνική αντιπροσωπεία παρουσίασε καινοτόμες εφαρμογές που έχουν αναπτυχθεί στη χώρα μας, κυρίως στους τομείς της ενέργειας και της τεχνολογίας πληροφοριών και επικοινωνιών και κατάφερε ανάμεσα σε 2000 εφευρέσεις και καινοτόμα προϊόντα από όλο τον κόσμο να αποσπάσει ένα πλατινένιο, τέσσερα χρυσά και δύο ασημένια μετάλλια, καθώς και δύο τιμητικές διακρίσεις.

Συγκεκριμένα, το Ι.Τ.Ε  (Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας) για το σύστημα «Διαδραστικός Τοίχος» κέρδισε το Πλατινένιο Βραβείο που αποτελούσε και την ανώτατη διάκριση στην έκθεση, για τα «Διαδραστικά Έγγραφα» το Χρυσό Μετάλλιο , για το «΄Έξυπνο τραπέζι εστιατορίου»  το Ασημένιο Μετάλλιο καθώς και το βραβείο της Ταϊλάνδης για την καλύτερη διεθνή εφεύρεση.  Το Ε.Ι.Ε. (Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών) απέσπασε το Χρυσό Μετάλλιο στα «Υλικά για Εφαρμογές Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας» και το Ασημένιο Μετάλλιο στον «Αισθητήρα Για Φωτονικές Εφαρμογές». Το Ε.Κ.Ε.Τ.Α. (Εθνικό Κέντρο Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης) το Χρυσό Μετάλλιο για την «Τεχνολογία Παραγωγής Ηλιακού Υδρογόνου». Τέλος, το Κ.Α.Π.Ε (Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας) απέσπασε το Χρυσό Μετάλλιο για την «Αποδοτική Ηλεκτροπαραγωγή με Γεωθερμία Χαμηλής Θερμοκρασίας» αλλά και τιμητική διάκριση για τις «Γεωθερμικές Αντλίες Θερμότητας Υψηλής Τεχνολογίας».

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του Γενικού Γραμματέα Δρ. Χρήστου Βασιλάκου, «ο σκοπός της συμμετοχής στη Διεθνή Έκθεση, που ήταν η παρουσίαση καινοτόμων εφαρμογών που έχουν αναπτυχθεί στη χώρα μας, κυρίως στους τομείς της ενέργειας και της τεχνολογίας πληροφοριών και επικοινωνιών, επιτεύχθηκε πλήρως, ενώ αναδείχτηκε ο δυναμικός ρόλος που έχει η Ελλάδα  στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα και στην νέα ψηφιακή εποχή». Ο Δρ. Χρήστος Βασιλάκος  επεσήμανε ότι : «Το επιστημονικό υπόβαθρο της χώρας μας ενισχύθηκε σε διεθνές επίπεδο και ειδικότερα σε μία τεράστια αγορά υψηλής τεχνολογίας, όπως αυτή της Νοτιοανατολικής Ασίας. Συνεχίζουμε την προσπάθεια για την επίτευξη της στρατηγικής μας επιλογής, ώστε η έρευνα, η τεχνολογία και η καινοτομία να αποτελέσουν έναν από τους βασικούς πυλώνες ανάπτυξης της χώρας μας. Η Ελλάδα οργάνωσε για πρώτη φορά μια τέτοια αποστολή εξωστρέφειας και κατάφερε να αποσπάσει πολλές τιμητικές διακρίσεις και μετάλλια.  Από την πλευρά μου, θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά όλα τα μέλη της ελληνικής αποστολής για τη συμμετοχή τους και να συγχαρώ τα ερευνητικά κέντρα που συμμετείχαν για τις μεγάλες τιμητικές διακρίσεις που έφεραν στη χώρα μας και απέδειξαν για άλλη μια φορά το άριστο επιστημονικό δυναμικό που διαθέτουμε».

Κατά τη διάρκεια της παραμονής της ελληνικής αποστολής στην Ταϊβάν, ο Δρ. Χρήστος Βασιλάκος συναντήθηκε με την Αναπληρωτή Υπουργό Εξωτερικών της Ταϊβάν, ενώ πραγματοποίησε επισκέψεις στο Υπουργείο  Επιστήμης και Τεχνολογίας , στο επιστημονικό πάρκο «Hsinchu» και σε άλλα ερευνητικά ινστιτούτα.

Διαβάστε περισσότερα

Ο “πόλεμος κατά της τρομοκρατίας” είναι η ίδια η τρομοκρατία

Πώς οι ΗΠΑ βοήθησαν να δημιουργηθεί η Αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος
του Garikai Chengu
[Απόδοση - Μετάφραση: Παναγιώτης Κάτσικας]

Όπως και η περίπτωση της Αλ Κάιντα, το Ισλαμικό Κράτος είναι και αυτό κατασκεύασμα της Αμερικής. Είναι ένα “όργανο του τρόμου” σχεδιασμένο για να διαιρέσει και να κατακτήσει την πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου, Μέση Ανατολή, αντιμετωπίζοντας την αυξανόμενη επιρροή του Ιράν στην περιοχή.
Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν μία μακρά ιστορία στην υποστήριξη τρομοκρατικών ομάδων, θα εξέπληττε αυτούς που παρακολουθούν μόνο τις ειδήσεις και αγνοούν την ιστορία.
Η ίδια η CIA ευθυγραμμίστηκε  με το εχτρεμιστικό Ισλάμ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Τότε, η Αμερική ανέλυσε τον κόσμο στο παραπάνω δίπολο: Από την μία πλευρά, η Σοβιετική Ένωση και τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του Τρίτου Κόσμου, όπου η Αμερική τα θεωρούσε εργαλεία για την ΕΣΣΔ, και από την άλλη, οι δυτικές χώρες και το μαχητικό πολιτικό Ισλάμ, όπου οι ΗΠΑ το θεωρούσαν σύμμαχο στον αγώνα ενάντια της Σοβιετικής Ένωσης.
Ο διευθυντής της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας στην εποχή του R.Reagan, William Odom, πρόσφατα παρατήρησε: ” Από κάθε πλευρά η Αμερική χρησιμοποιούσε για καιρό την τρομοκρατία. Το 1978-79 η Γερουσία προσπαθούσε να περάσει ένα νόμο ενάντια στην διεθνή τρομοκρατία – Οι δικηγόροι τότε είχαν αναφέρει πως όποια παραλλαγή τέτοιου νόμου  και να φτιάξουν θα είναι κατά παράβαση”
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, η CIA χρησιμοποίησε τη Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο τόσο για να αντικρούσει την σοβιετική επέκταση, όσοι και να εμποδίσει την εξάπλωση του Μαρξισμού ανάμεσα στις Αραβικές μάζες. Η Αμερική  επίσης στήριξε ανοιχτά το Sarekat Ισλάμ ενάντια στον Sukarno στην Ινδονησία και την τρομοκρατική ομάδα Jamaat-e-Islami- ενάντια στον Julfiqar Ali Bhutto στο Πακιστάν. Τελευταία περίπτωση αλλά όχι λιγότερο σημαντική είναι αυτή της Αλ Κάιντα.
Μήπως ξεχνάμε, πως η CIA δημιούργησε τον Οσάμ Μπιν Λάντεν, και τροφοδότησε την οργάνωσή του την δεκαετία του 1980. Ο πρώην Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, Ρόμπιν Κουκ, ανέφερε στην Βουλή των κοινοτήτων, ότι η Αλ Κάιντα ήταν αναμφισβήτητα ένα προϊόν των δυτικών μυστικών υπηρεσιών. Ο κ. Κούκ εξήγησε πως η AL Qaeda – η οποία το όνομα της είναι η συντομογραφία της λέξης “βάση δεδομένων” στα Αραβικά – ήταν στην αρχή η βάση δεδομένων χιλιάδων εξτρεμιστών Ισλαμιστών σε έναν υπολογιστή, οι οποίοι είχαν εκπαιδευτή από την Σία και χρηματοδοτούνταν από τους Σαουδάραβες, με σκοπό να νικήσουν τους Ρώσους στο Αφγανιστάν.
Η σχέση της Αμερικής με την Αλ Κάιντα ήταν πάντα μια σχέση αγάπης και μίσους. Εξαρτιόταν από το αν μια ομάδα της Αλ Κάιντα σε μία συγκεκριμένη περιοχή εξυπηρετεί ή όχι τα συμφέροντα της Αμερικής, τότε ανάλογα και το Στέιτ Ντεπάρτμεντ, είτε χρηματοδοτούσε, είτε στοχοποιούσε επιθετικά αυτές τις ομάδες. Ακόμα και αν οι διαμορφωτές της Αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής ισχυρίζονται ότι αντιτίθενται στον Μουσουλμανικό εξτρεμισμό,  εν γνώση τους τον υποθάλπτουν , χρησιμοποιώντας τον ως όπλο για την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική.
Το Ισλαμικό κράτος, είναι το νεότερο όπλο της Αμερικής, που μοιάζει με την Αλ Κάιντα, και αναμφίβολα εκρήγνυται πρόωρα. Το Ισλαμικό κράτος έκανε την εμφάνιση του πρόσφατα στο Διεθνές προσκήνιο αφότου αποκεφάλισαν τους Αμερικάνους δημοσιογράφους. Τώρα οι τρομοκράτες ελέγχουν μία περιοχή στο μέγεθος του Ηνωμένου Βασιλείου.
Για να μπορέσει κάποιος να καταλάβει γιατί το Ισλαμικό Κράτος μεγάλωσε τόσο γρήγορα, πρέπει να ρίξει μία ματιά στις ρίζες του όπου υπήρχε αμερικάνικη υποστήριξη. Το 2003 η Αμερικάνικη επέμβαση και κατοχή στο Ιράκ, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για τις ακραίες Σουνίτικες ομάδες, όπως το Ισλαμικό Κράτος να αποκτήσουν ρίζες. Η Αμερική, μάλλον απερίσκεπτα κατέστρεψε τον κοσμικό κρατικό μηχανισμό που είχε συγκροτηθεί επί του Σαντάμ Χουσείν, και τον αντικατέστησε με την Σιίτικη διοίκηση. Η αμερικάνικη κατοχή προκάλεσε τεράστια ανεργία στις Σουνίτικες περιοχές, απορρίπτοντας τον σοσιαλισμό και κλείνοντας εργοστάσια με την αφελή ελπίδα ότι το αόρατο χέρι της αγοράς θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας. Κάτω από το νέο Σιίτικο καθεστώς το οποίο υποστηριζόταν από τις ΗΠΑ, τα Σουνίτικα εργατικά στρώματα έχασαν εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας. Σε αντίθεση με τους λευκούς Αφρικανούς (AFRIKANERS) της Νοτίου Αφρικής, που τους επιτράπηκε να διατηρήσουν τον πλούτο τους ύστερα από την αλλαγή καθεστώτος, στις ανώτερες Σουνίτικες τάξεις, αφαιρέθηκαν όλα τα προνόμια και χάθηκε η πολιτικής τους επιρροή. Αντί να προωθηθεί μια θρησκευτική ολοκλήρωση και ενότητα, η αμερικάνικη πολιτική στο Ιράκ όξυνε τις θρησκευτικές διαιρέσεις, δημιουργώντας γόνιμο έδαφος για την Σουνίτικη δυσαρέσκεια, με την βοήθεια της οποίας η Αλ Κάιντα ρίζωσε στο Ιρακ.
Το ισλαμικό κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε, είχε άλλο όνομα: Αλ Κάιντα στο Ιράκ. Μετά το 2010 μετονομάστηκε και έστρεψε τις προσπάθειες του στην Συρία.
Τρεις πόλεμοι διεξάγονται ουσιαστικά στη Συρία. Ένας μεταξύ της κυβέρνησης του Άσαντ και των ανταρτών, ένας άλλος μεταξύ του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας, και ένας ακόμη μεταξύ της Αμερικής και της Ρωσίας. Είναι αυτός ο τρίτος, νέος Ψυχρος Πόλεμος,  όπου έκανε την Αμερική να αποφασίσει να εξοπλίσει τους Ισλαμιστές αντάρτες στην Συρία, καθώς ο πρόεδρος Άσαντ, είναι βασικός σύμμαχος της Συρίας. Πολλοί από αυτούς τους σύριους αντάρτες, έχουν προσχωρήσει στο Ισλαμικό Κράτος, οι οποίοι ανοιχτά κραδαίνουν τα αμερικάνικα όπλα M-16.
Η πολιτική της Αμερικής στην Μέση Ανατολή περιστρέφεται γύρω από το πετρέλαιο και το Ισραήλ. Η επέμβαση στο Ιράκ, έχει ικανοποιήσει ένα μέρος της δίψας της Αμερικής για το πετρέλαιο. Οι επικείμενες αεροπορικές επιδρομές στη Συρία και οι οικονομικές κυρώσεις στο Ιράν όμως σχετίζονται με το Ισραήλ. Ο στόχος είναι να στερηθούν οι γειτονικοί εχθροί του Ισραήλ, δηλαδή η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, και η Χαμάς στην Παλαιστίνη, την ζωτικής σημασίας υποστήριξη της Συρίας και του Ιράν.
Το Ισλαμικό κράτος δεν είναι απλά ένα “όργανο τρομοκρατίας” το οποίο χρησιμοποιείται από την Αμερική για να ανατρέψει την κυβέρνηση της Συρίας. Χρησιμοποιείται επίσης για να προκαλέσει πίεση στο Ιράν.
Η τελευταία φορά που το Ιράν εισέβαλε σε άλλη χώρα ήταν το 1738. Από την ανεξαρτησία της το 1776, η Αμερική έχει εμπλακεί σε πάνω από 53 στρατιωτικές εισβολές και αποστολές. Παρά το ό,τι οι κραυγές πολέμου των Δυτικών μέσων ενημέρωσης θα ήθελαν να πιστέψετε, το Ιράν δεν είναι απειλή για την τοπική ασφάλεια, σε αντίθεση με την Ουάσιγκτον. Μια έκθεση που δημοσιεύτηκε το 2012 και που εγκρίθηκε από 16 Αμερικάνικες υπηρεσίες πληροφοριών, επιβεβαιώνει ότι το Ιράν έχει τερματίσει το πρόγραμμα πυρηνικών όπλων το 2003. Η αλήθεια είναι, πως η φιλοδοξία του Ιραν για τα πυρηνικά όπλα, υπαρκτή η φανταστική, είναι αποτέλεσμα της αμερικάνικης εχθρότητας προς το Ιράν, και όχι κάτι άλλο.
Η Αμερική χρησιμοποιεί το Ισλαμικό Κράτος για τρεις τρόπους: Με το να επιτεθεί στους εχθρούς της στην Μέση Ανατολή, με το να χρησιμεύσει ώς πρόσχημα για στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στο εξωτερικό,  και με το να υποθάλψει μία κατασκευασμένη εγχώρια απειλή, για να δικαιολογήσει την πρωτοφανή εσωτερική επιτήρηση.
Με το να αυξάνεται ραγδαία η παρακολούθηση της κυβέρνησης και με το να παρεμβαίνει πιο εύκολα σε ζητήματα απόρρητων προσωπικών δεδομένων, αυξάνει την δύναμη της  στο να επιτηρεί τους πολίτες, ενώ μειώνει την δύναμη των πολιτών να επιτηρούν αυτήν. Η τρομοκρατία είναι μία δικαιολογία για την μαζική παρακολούθηση, στο φόντο μιας μαζικής εξέγερσης.
Ο λεγόμενος “πόλεμος κατά της τρομοκρατίας” πρέπει να κατανοηθεί σαν αυτό που πραγματικά είναι: Ένα πρόσχημα για την διατήρηση ενός τεράστιου αμερικάνικου στρατού. Οι δύο πιο ισχυρές ομάδες στην Αμερικάνικη εξωτερική πολιτική είναι το Λόμπι του Ισραήλ, το οποίο διευθύνει την πολιτική της Αμερικής για την Μέση Ανατολή, και το Στρατιωτικό – Βιομηχανικό συγκρότημα, που επωφελείται από την δράση της Ισραιλινής ομάδας. Από τότε που ο Τζώρτζ Μπους κήρυξε τον πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία τον Οκτώβριο του 20011, κόστισε στον Αμερικάνο φορολογούμενο 6.6 τρισεκατομμύρια και χιλιάδες νεκρούς γιούς και κόρες, από την άλλη όμως οι πόλεμοι είναι γκανιότα δισεκατομμυρίων δολαρίων για την στρατιωτική ελίτ της Ουάσιγκτον
Στην πραγματικότητα, περισσότερες από 70 Αμερικάνικες εταιρείες και ξεχωριστά πρόσωπα έχουν κερδίσει μέχρι και 27 δισεκατομμύρια δολάρια σε συμβόλαια  για εργασίες στο μεταπολεμικό Ιράκ και το Αφγανιστάν τα τελευταία τρία χρόνια σύμφωνα με μία πρόσφατη μελέτης από το Κέντρο της Δημόσιας ακεραιότητας. Σύμφωνα με την μελέτη, περίπου το 75% των εταιρειών είχαν εργαζόμενους ή μέλη του διοικητικού συμβουλίου τους, που εξυπηρετούσαν ή είχαν στενή σχέση με τους Ρεπουμλικάνικό και δημοκρατικό κόμμα, με τα μέλη του κονγκρέσου, ή με υψηλόβαθμα στρατιωτικά στελέχη
Το 1997, το Αμερικάνικο Υπουργείο Άμυνας δήλωσε στην έκθεσή του: “τα στοιχεία δείχνουν μία ισχυρή συσχέτιση ανάμεσα στις δραστηριοποίηση των ΗΠΑ στο εξωτερικό και στην αύξηση των τρομοκρατικών επιθέσεων ενάντια στις ΗΠΑ. Η αλήθεια είναι, ότι ο μόνος τρόπος για να νικήσει η Αμερική στον “πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία” είναι να σταματήσει να δίνει το κίνητρο και τον εξοπλισμό στους τρομοκράτες για να τις επιτίθενται. Η τρομοκρατία είναι το σύμπτωμα. Ο Αμερικάνικος Ιμπεριαλισμός στην Μέση Ανατολή είναι ο καρκίνο.Με απλά λόγια “ο πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία” είναι η ίδια η τρομοκρατία. Μόνο που αυτή διεξάγεται σε μεγαλύτερη κλίμακα με ανθρώπου που χρησιμοποιούν αεριοθούμενα αεροπλάνα και πυραύλους
[Πηγή Άρθρου: counterpunch.org]

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΑΝΤΙΕΥΡΩ ΚΟΜΜΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ
Η Αριστερά (Die Linke) στη Γερμανία πανηγυρίζει για τη δεύτερη θέση που κατέκτησε στις τοπικές εκλογές στο ανατολικογερμανικό κρατίδιο της Θουριγγίας με ποσοστό 28,2% από 27,4% το 2009.Την ίδια ώρα οι Σοσιαλδημοκράτες καταποντίστηκαν χάνοντας πάνω από 6 ποσοστιαίες μονάδες και υποχωρώντας στο 12,4%.Πρώτη φορά σε ένα γερμανικό κρατίδιο υπάρχει ρεαλιστική πιθανότητα να αναδειχθεί αριστερός πρωθυπουργός –ο Μπόντο Ράμελο-επικεφαλής μιας τριπλής συμμαχίας με τους σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους.Αν φυσικά οι Σοσιαλδημοκράτες δεν συρθούν και πάλι πίσω από τους Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ.
Αυτό που συζητά όμως όλη η Ευρώπη είναι τα διψήφια ποσοστά του κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD).Ενός κόμματος που το πρόγραμμα του περιορίζεται σε μια φράση:διάλυση της ευρωζώνης.Το AfD απέσπασε το 10,6% στη Θουριγγία,το 12,2% στο Βραδεμβούργο και το 9,7% στη Σαξονία-στα τρία πρώην ανατολικογερμανικά κρατίδια όπου διεξήχθησαν εκλογές το τελευταίο 20ήμερο.Πρόκειται για κόμμα που δημιουργήθηκε μόλις πρίν από ενάμισι χρόνο από μια ελίτ οικονομολόγων, πανεπιστημιακών καθηγητών και επιχειρηματιών <<με στόχο να συσπειρώσει όσους βλέπουν σαν μεγάλο εχθρό της Γερμανίας την ευρωζώνη>> σημειώνει η Ντόιτσε Βέλε.Η εφημερίδα Μπερλίνερ Μπόργκενποστ εκτιμά ότι <<εδραιώνεται πλέον στην πολιτική ζωή του τόπου ως το κόμμα που επικρίνει το ευρώ>>.
Η άνοδος του αντιευρώ κόμματος ξεκίνησε από τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2013,όπου απέτυχε για λίγες χιλιάδες ψήφους να πιάσει το απαιτούμενο 5% για την είσοδο του στην Μπούντεστανγκ.Στις τελευταίες ευρωεκλογές όμως απέσπασε το 7% και επτά ευρωβουλευτές και εξελίχθηκε σε κόμμα με παγγερμανική επιρροή.
Όπως έδειξαν οι δημοσκοπικές έρευνες,η Εναλλακτική για τη Γερμανία απέσπασε μάλιστα ψηφοφόρους απ΄όλα τα υπόλοιπα κόμματα αλλά και πολλούς που ψήφισαν πρώτη φορά.Αυτή η συσπείρωση πολιτών διαφορετικής ιδεολογικοπολιτικής προέλευσης αλλάζει το πρόσωπο του AfD και από συντηρητικό κόμμα το έχει μετατρέψει σε πόλο ευρύτατης συσπείρωσης των ευρωσκεπτικιστών πολιτών.Απο πλευράς κοινωνικής διαστρωμάτωσης,κατά φαινομενικά παράδοξο τρόπο και παρά το γεγονός της εντονότατα <<διανοουμενίστικης>> συγκρότησης του ηγετικού πυρήνα του,προσέλκυσε πρωτίστως εργάτες.Οπως γράφει η εφημερίδα Ντι Βέλτ, η Εναλλακτική για τη Γερμανία κέρδισε στα πρώην ανατολικογερμανικά κρατίδια πολλούς ψηφοφόρους που σήμερα νοσταλγούν τα κοινωνικά δικαιώματα τα οποία είχαν στην πρώην Λα’ι’κή Δημοκρατία της Γερμανίας.<<Με δεδομένο μάλιστα ότι και στη Γερμανία –και περισσότερο στο ανατολικό τμήμα της χώρας –οι κοινωνικές ανισότητες αυξάνονται και όλο και περισσότεροι στρέφονται κατά της πολιτικής της Ευρωπαικής Ενωσης.Αναζητούν πολιτική στέγη σε κόμματα ευθέως αντιτιθέμενα στην πολιτική της ΕΕ,ακόμη και στην ίδια της την ύπαρξη!
Το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ γράφει μάλιστα ότι το εκλογικό αποτέλεσμα του AfD <<τρόμαξε τη Μέρκελ>>.Γιατί η AfD προκαλεί με τις αντιευρωπα‘ι’κές θέσεις της το πολιτικό κατεστημένο της Γερμανίας και βάλλει κατά της πεμπτουσίας της πολιτικής του Βερολίνου :θέλει τη διάλυση της ευρωζώνης!Η γερμανική κυρίαρχη οικονομική και πολιτική ελίτ που θέλει το ευρώ για να συνεχίσει να κυριαρχεί στην Ευρώπη γνωρίζει πώς τέτοιες εσωτερικές ευρωσκεπτισκιστικές κινήσεις θα μπορούσαν να έχουν διαλυτικά αποτελέσματα στην πορεία προς τη γερμανοποίηση της Ευρώπης.

Διαβάστε περισσότερα

«Unschooling» ή ποιοτικά σχολεία για όλους;

Υπάρχει στο facebook μια σελίδα με τον τίτλο Unschooling – Greece (Αποσχολειοποίηση)  “Για την προώθηση του unschooling και της ελευθερίας”. Εκεί διαβάζουμε ότι το σχολείο είναι φυλακή, ότι είναι μηχανισμός προπαγάνδας, ότι βλάπτει τα παιδιά.

Παράλληλα μια πολύ αξιόλογη επιστήμονας, ερευνήτρια και αρθρογράφος, η Νέλλυ Ψαρρού, εξέδωσε πρόσφατα ένα βιβλίο με τίτλο "12 Χρόνια Φυλακή", το οποίο αναφέρεται στη 12χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση, και συγκεκριμένα στον τρόπο που το εκπαιδευτικό σύστημα προετοιμάζει τους πολίτες για την ομαλή και πειθήνια ένταξή τους στο υπάρχον πολιτικό σύστημα.
Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει με σοβαρά επιχειρήματα το αντίθετο. Το σχολείο είναι αναμφίβολα μηχανισμός πειθάρχησης και ιδεολογικής ενσωμάτωσης. Επίσης το σχολείο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας με όλα της τα στραβα, αφού σ΄αυτό υπάρχουν και αναπαράγονται κοινωνικές ανισότητες, και εξουσιαστικές δομές.
Γι’ αυτούς τους λόγους αλλά και για πολλούς άλλους είναι ανάγκη να γίνουν μεγάλες αλλαγές στο υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα, και όχι μόνο το ελληνικό που τελευταίως βάλλεται και συρρικνώνεται.
Το unschooling , πέρα από μια πρόταση εναλλακτικού τρόπου μόρφωσης, εκτός τυπικών δομών, η οποία είναι βεβαια στην διακριτική ευχέρεια κάθε γονιού και εξαρτάται εν πολλοίς και από τις δυνατότητές του, μοιάζει να διεκδικεί την απελευθέρωση από την υποχρεωτικότητα της εκπαίδευσης. Διεκδικεί δηλαδή την ελευθερία λειτουργίας μη τυπικών (ιδιωτικών) δομών εκπαίδευσης όπως τοhomeschooling, δηλαδή η κατ’ οίκον διδασκαλία η οποία σήμερα μπορεί να γίνει μόνο σε ειδικές συνθήκες (προβλήματα υγείας συνήθως).
Απέναντι στο «σχολείο φυλακή» διεκδικείται το δικαίωμα του να αναθρέφει κανείς παιδιά ελεύθερα και μοναδικά, παιδιά που δεν βιώνουν τον καταναγκασμό της πειθάρχησης σε κανόνες, την ομοιομορφία, την καταπίεση της σωστής απάντησης που σκοτώνει την φαντασία. Μικρούς πρίγκιπες και πριγκίπισσες, με ποικίλες δραστηριότητες και ενδιαφέροντα προσαρμοσμένα στις ανάγκες και τις επιθυμίες τους, μια ελίτ.
Μέντορες και παιδαγωγοί οι ίδιοι οι γονείς που θα περνούν πολύδημιουργικό χρόνο με τα παιδιά τους διαμορφώνοντας το πρόγραμμα των δραστηριοτήτων τους και περνώντας τους τελικά την δική τους μοναδική αντίληψη για τον κόσμο.
Ακούγεται δελεαστικό και δικαιολογημένα. Ειδικά αν παραβλέψει κανείς το ενδεχόμενο οι γονείς να έχουν μια διεστραμμένη αντίληψη για της πραγματικότητας, να είναι πχ οπαδοί μιας αίρεσης ή μιας ομάδας φανατικών οτιδήποτε, ή να έχουν ψυχολογικά προβλήματα. Και το πολύ πιο σοβαρό και πολιτικού ενδιαφέροντος ενδεχόμενο, οι γονείς να μην παρέχουν στο παιδί τους μια ικανοποιητική μόρφωση γιατι απλά δεν το θεωρούν σημαντικό και δεν ενδιαφέρονται να την παρέχουν.
Αλλωστε η υποχρεωτικότητα της εκπαίδευσης στόχο είχε να εξαλείψει τον αναλφαβητισμό. Δυο μόλις γενιές πριν ήταν πολύ διαδεδομένο, ειδικά στην επαρχία και ειδικά για τα κορίτσια να μην στέλνονται στο σχολείο. Η υποχρεωτική εκπαίδευση είναι κατάκτηση λαϊκών αγώνων, ενώ πάγιο αίτημα της αριστεράς είναι η 12χρονη (αντί της 9χρονης που ισχύει σήμερα) υποχρεωτική, δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση.
Σημερα η μαθητική διαρροή αυξάνεται λόγω της κρίσης, ενώ τα παιδιά των μεταναστών δεν πάνε στο σχολείο σε ένα μεγάλο ποσοστό. Μένουν στο σπίτι και βοηθούν όπως μπορούν στο βιοπορισμό της οικογένειας. Ειδικά γι αυτά τα παιδιά το σχολείο είναι κάτι πολύ περισσότερο από έναν παροχέα γνώσεων, είναι η ευκαιρία τους να ενταχθούν στην κοινότητα. Ειδικά γι αυτά τα παιδιά η πρόσβαση στην εκπαίδευση είναι προνόμιο.
Τα παιδιά που μένουν εκτός εκπαίδευσης, καταρτισης και απασχόλησης (NEETS, not in Εducation, Employment or Training) πολύ συχνά  περιθωριοποιούνται.
Οποιος θέλει και μπορεί να παρέχει στα παιδιά του μια εκπαίδευση καλύτερη απο αυτήν του σχολείου, ιδιωτικού ή δημόσιου, μπορεί (και πρέπει) το κάνει παράλληλα με το σχολείο. Είναι στο χέρι μας να εξασφαλίσουμε στα παιδιά μας ελεύθερο και δημιουργικό χρόνο που τον έχουν ανάγκη, αντι να τα πιέζουμε να ανταποκριθούν στις υπερβολικές και άγονες απαιτήσεις μια εκπαίδευσης που γίνεται ολοένα και πιο ανταγωνιστική και εξετασιοκεντρική. Να τους παρέχουμε ανοιχτούς ορίζοντες, ελευθερία σκέψης και έκφρασης, ποικιλία παραστάσεων και ερεθισμάτων. Ανάλογα με τον οβολό μας μπορούμε να τους προσφέρουμε επίσης μαθήματα στα πεδία των ενδιαφερόντων τους (μουσική, εικαστικά, θέατρο, χορό, αθλητισμό).
Δεν έχουμε όμως δικαίωμα στις παρούσες συνθήκες να διεκδικούμε την κατάργηση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης και τιςαντικατάστασή της από άτυπες δομές γιατί αυτό εγκυμονείκινδύνους κυρίως για τα παιδιά των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, τα παιδιά των φτωχών και των μεταναστών που θα μείνουν έτσι στο κοινωνικό περιθώριο.
Αντί γι αυτό ας διεκδικήσουμε ένα ποιοτικό σχολείο για όλα τα παιδιά και ας αγωνιστούμε γι αυτό σαν γονείς και σαν εκπαιδευτικοi
Πηγή: www.toportal.gr

Της Γεωργίας Βαλωμένου

Διαβάστε περισσότερα

Γιατί γινόμαστε εύκολα θύματα;

“Ο Πύργος του Άιφελ βρίσκεται στη Γαλλία”. Σωστό ή λάθος; Οι περισσότεροι από εμάς μπορούν με ταχύτητα να απαντήσουν σε αυτή την ερώτηση με βάση τις γενικές τους γνώσεις. Εάν απεναντίας κάποιος διατύπωνε την πρόταση, “Η κυψέλη είναι ένα κτίριο στη Νέα Ζηλανδία”, πόσοι από εμάς θα καταλήγαμε εύκολα σε μία απάντηση εάν δεν είχαμε πρώτα επισκεφθεί τη χώρα ή παρακολουθήσει κάποιο ντοκιμαντέρ; Η διαίσθηση θα έπαιρνε τον κύριο λόγο.

Μέχρι να φτάσουμε στη γνώση για κάθε απάντηση που μας ζητείται, εμπιστευόμαστε τη διαίσθησή μας. Με διαφορετικά λόγια, στηριζόμαστε στο ένστικτο μας, σε ένα είδος αληθοφάνειας όπως το αποκαλεί ο Stephen Colbert, και όχι σε γνώσεις που αποκτάμε από τα βιβλία που διαβάζουμε. Μία ομάδα γνωστικών ψυχολόγων προχώρησε σε αυτή ακριβώς τη μελέτη. Θέλησε να εξετάσει πώς τείνουμε να πιστεύουμε γεγονότα που ποτέ δεν συνέβησαν και γιατί πολλοί μορφωμένοι άνθρωποι χρησιμοποιούν ανακριβείς πληροφορίες για να αποφασίσουν πότε πρέπει να πιστέψουν σε κάτι ή όχι.

Για παράδειγμα, σε μία έρευνα του πανεπιστημίου του Michigan, η πλειοψηφία των ανθρώπων θεωρούσε ότι μία πρόταση ήταν αληθής όταν ήταν γραμμένη σε υψηλή αντίθεση χρωμάτων, (οι λέξεις είχαν μπλε χρώμα σε λευκό φόντο), και όχι σε χαμηλή αντίθεση, όταν δηλαδή οι λέξεις είχαν κίτρινο χρώμα σε λευκό φόντο. Παρόλο που η αντίθεση στα χρώματα δεν είχε καμία σχέση με την εγκυρότητα της θέσης μπορούσε να προκαταβάλει την απάντηση πολλών ανθρώπων.

Οι ζωηρές διαφορές στα χρώματα είχαν τη δύναμη να δημιουργήσουν ένα πλέγμα αληθοφάνειας γύρω από μία πρόταση, δεδομένου ότι ήταν ευκολότερο να διαβαστούν απ' ότι οι απόψεις που ήταν γραμμένε με κίτρινο χρώμα. Αυτό σημαίνει πως η εύκολη ανάγνωση και επεξεργασία δημιουργεί μία εξίσου εύκολη παραδοχή πως αυτό που διαβάζουμε εκείνη τη στιγμή είναι και αξιόπιστο. Μας αρέσει ο τρόπος που είναι γραμμένο οπότε θεωρούμε ότι είναι και αληθές.

Μία φωτογραφία... χίλιες εσφαλμένες λέξεις

Σε ένα γενικότερο πλαίσιο, εκείνο που αποδείχθηκε είναι πως η εύκολη επεξεργασία μας κάνει να πιστεύουμε πως οι πληροφορίες που λαμβάνουμε, είναι αξιόπιστες, αληθινές και οικείες. Η αίσθηση της οικειότητας σηματοδοτεί κάτι που μπορούμε να εμπιστευτούμε, ενώ οι πληροφορίες που είναι δύσκολο να επεξεργαστούν, επισημαίνουν κίνδυνο. Η απόδειξη αυτού έρχεται από μία ακόμη μελέτη. Ψυχολόγοι από τον Καναδά και τη Νέα Ζηλανδία, εστίασαν τις ερευνητικές τους μεθόδους γύρω από το πώς ονόματα και φωτογραφίες μπορεί να μας επηρεάσουν ως προς τις αναμνήσεις μας και τις αντιλήψεις που έχουμε για τους άλλους.

Μία "πειραγμένη" φωτογραφία είναι ικανή να ανασύρει μνήμες που δεν υπήρξαν ποτέ.

Δεδομένου ότι μία φωτογραφία είναι η καταγραφή πραγματικών γεγονότων, διαπιστώθηκε μπορεί να μας επηρεάσει έμμεσα με τέτοιο τρόπο που να μας ωθήσει να θυμηθούμε ένα γεγονός παρότι δεν έχει συμβεί ποτέ. Για παράδειγμα, όταν μία ομάδα ανθρώπων είδε στα πλαίσια της έρευνας, μια αλλοιωμένη φωτογραφία του Μπαράκ Ομπάμα να ανταλλάσσει χειραψία με τον πρώην πρόεδρο του Ιράν, Αχμαντινετζάντ Μαχμούντ, είπε πως πραγματικά θυμόταν το συμβάν παρόλο που ήταν ψευδές. Οι φωτογραφίες έχουν τη δύναμη να μας παγιδεύσουν ακόμη και στην προσπάθεια μας να ανασύρουμε αναμνήσεις από την παιδική μας ηλικία.

Με παρόμοιο τρόπο, οι άνθρωποι που είδαν μία παραποιημένη φωτογραφία από τα παιδικά τους χρόνια, ανακάλεσαν μία ψεύτικη εμπειρία, όπως μία βόλτα με αερόστατο με τον ίδιο εκφραστικό τρόπο που θα περιέγραφαν ένα αληθινό βίωμα. Μία φωτογραφία ασκεί τόσο μεγάλη επιρροή επάνω μας που μπορεί να μας κάνει μέχρι και να αλλάξουμε την άποψη μας για κάτι.

Για παράδειγμα, σύμφωνα με το πανεπιστήμιο Βικτόρια του Ουέλινγκτον, όταν οι άνθρωποι διάβαζαν μία δήλωση όπως, ότι “Τα Macadamia καρύδια ανήκουν στην ίδια εξελικτική οικογένεια με τα ροδάκινα” και η θέση αυτή συνοδευόταν από μία φωτογραφία με τίτλο “Ένα μπολ με macadamia καρύδια”, αυξάνονταν οι πιθανότητες να πιστέψουν ότι ο ισχυρισμός αυτός είναι αληθινός.

Ένα εύκολο όνομα... σε βιαστικές κρίσεις

Οι φωτογραφίες περιείχαν αληθοφάνεια, είχαν τη δύναμη να πείσουν το κοινό που τις έβλεπε, αλλά ένα φωτογραφικό υλικό δεν είναι το μόνο με βάση τους επιστήμονες, που μπορεί να επηρεάσει την κρίση των ανθρώπων. Η προφορά μίας λέξης όσο κι αν φαίνεται παράξενο, επηρεάζει κατά πολύ τις αντιλήψεις μας για προϊόντα και διάφορες δραστηριότητες.

Ένα εύκολο όνομα είναι συνώνυμο της αξιοπιστίας.

Όπως αποδεικνύεται, είναι στην ανθρώπινη φύση να προτιμάμε πράγματα που είναι ευκολότερο να προφέρουμε. Για παράδειγμα, πιστεύουμε ότι το τρενάκι στο λούνα παρκ (roller coaster), που ονομάζεται “Ohanzee” είναι λιγότερο επικίνδυνο από εκείνο που ονομάζεται “Tsiischili”, ή ότι το “Magnalroxate” είναι πιο ασφαλές προσθετικό τροφίμων από το “Hnegripitrom”.

Η προφορά είναι ένα στοιχείο που επεκτείνεται ως προς την επιρροή που ασκεί, και στην καθημερινότητα, σύμφωνα με τους ειδικούς. Τείνουμε να δίνουμε περισσότερες ψήφους σε ονόματα που μένουν στη μνήμη μας γιατί τα θεωρούμε περισσότερο οικεία, ασφαλή και λιγότερο ριψοκίνδυνα, σε μία δουλειά, ένα εύκολο όνομα θα μπορούσε να μετρήσει ευνοϊκά στην αξιολόγηση ενός βιογραφικού.

Μπορεί να μας φαίνεται αδύνατο έως ακατόρθωτο αλλά πολλές από τις προκαταλήψεις μας συνδέονται σε μεγάλο βαθμό με βιαστικές εντυπώσεις στις οποίες καταλήγουμε. Η διαίσθηση δεν μπορεί να μας κατευθύνει στην αλήθεια από μόνη της. Ιδιαίτερα ένα εύκολο όνομα ή μία εντυπωσιακή φωτογραφία... Πόσοι από εμάς είχαμε παρατηρήσει αλήθεια, τέτοια σύνδεση;

______

  Πηγή: pathfinder.gr

Διαβάστε περισσότερα

Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Μια ζωή για ένα οφσάιντ που σφυρίχτηκε «άδικα» ή, επίσης «άδικα», δεν σφυρίχτηκε; Για ένα πέναλτι που δόθηκε-δεν δόθηκε, πάλι και πάντα «άδικα», πετροπόλεμος, εκτόξευση καθισμάτων και εξαπόλυση φωτοβολίδων με πιστόλι, κι όχι προς τον ουρανό αλλά φονικά, προς τη μάζα των πολεμίων; Για κάθε γκολ που ακυρώνεται, «άδικα» φυσικά, ντου του «δωδέκατου παίκτη μας» προς τον αγωνιστικό χώρο, με ευγενή στόχο το λιντσάρισμα των «στημένων» διαιτητών, ή προς την εξέδρα των αντίπαλων οπαδών, για να τους μάθουν εμπράκτως τι εστί φίλαθλο πνεύμα; Σίγουρα δεν είναι αυτός ο κανόνας. Είναι όμως κάτι παραπάνω –κάτι πολύ χειρότερο– από «μεμονωμένο περιστατικό», όπως σπεύδουν να το χαρακτηρίσουν οι εμπλεκόμενοι παράγοντες για να μειώσουν τη σημασία του και να απαλλάξουν εκ προοιμίου τους πρωταγωνιστές του, που συχνά είναι οργανωμένοι οπαδοί, ενίοτε έμμισθοι, φανατισμένα μέλη ιδιωτικών στρατών.

Τα οπαδικά στίφη ξεσπούν συνήθως κατά των διαιτητών, στολίζοντας με ρίμες γενετήσιου περιεχομένου όλο το γενεαλογικό τους δέντρο, παρά εναντίον των οπαδών της αντίπαλης ομάδας. Αυτό όμως δεν το χρωστάμε στην αυτοσυγκράτησή τους ή στην ευεργετική ανάμνηση των μαθημάτων Ολυμπιακής Παιδείας που έκαναν στο σχολείο. Το οφείλουμε στο γεγονός ότι όλο και σπανιότερα παίρνει κανείς το ρίσκο, κι ας λατρεύει την μπάλα, να πάει στη φωλιά του λύκου. Γιατί στον τόπο όπου γεννήθηκαν όλα τα ωραία και τα μεγάλα, όπως λέμε αυτοφενακιζόμενοι (και φαίνεται πως η φενάκη, η περούκα πες, μάκρυνε και πύκνωσε, και σκέπασε τα μάτια μας, να μη βλέπουμε)· στον τόπο λοιπόν όπου ετέχθη αρτιμελές το ευ αγωνίζεσθαι και χαριέστατη η φιλοξενία, δεν μπορούμε χρόνια τώρα να οργανώσουμε ούτε ένα παιχνιδάκι ανάμεσα σε διπλανά χωριά και να ’μαστε σίγουροι ότι, αν έρθουν «ξενομερίτες» να το παρακολουθήσουν, δεν θα πάθουν και δεν θα κάνουν τίποτα κακό. Οσα γκολ κι αν ακυρωθούν «άδικα». Οσα οφσάιντ κι αν σφυρίξει «άδικα» ο «χασάπης» ο διαιτητής.

Επειδή λοιπόν ουδέποτε είμαστε σίγουροι ότι ο αγώνας θα διεξαχθεί ομαλά, ακόμη κι αν είναι φιλικός, στην περίοδο προετοιμασίας, απαιτούμε (εμείς που καταγγέλλουμε με δριμύτητα την καταστολή και την αστυνομοκρατία) να υπάρχουν προληπτικά δύο διμοιρίες αστυνομικών σε κάθε γήπεδο. Αλλά και σε κάθε κλειστό επί μπάσκετ, βόλεϊ και χάντμπολ, και σε κάθε πισίνα επί πόλο. Απαιτούμε, δηλαδή, να προστεθούν καμιά σαρανταριά χιλιάδες αστυνομικοί στους ήδη υπάρχοντες, ώστε να καλύπτονται οι γηπεδικές ανάγκες μας, και, προς επικουρίαν, να επανιδρυθεί η Αγροφυλακή κι από κοντά τα Τάγματα Εθνικής Ασφαλείας. Κι όλα αυτά, τη στιγμή που ξηλώνεται το ραχατλίδικο Δημόσιο και γίνεται πραγματικότητα το πολύχρονο όραμα και τάμα των χουλιγκάνων του «μεταρρυθμισμού».

Χρειαζόμαστε αστυνομικούς σαν φύλακές μας κατ’ αρχάς για να έχουμε κάποιον να κατηγορήσουμε αν τύχει και «σημειωθούν έκτροπα»: «φταίει η Αστυνομία που αδράνησε» / «φταίει η Αστυνομία που έδρασε βίαια και προκάλεσε». Αλλά τους χρειαζόμαστε κυρίως για να μας προστατεύουν κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού από τον ίδιο τον εαυτό μας. Διότι, αν ο εν λόγω εαυτός νιώσει ότι «αδικείται» (πράγμα τόσο συνηθισμένο όσο η ανατολή του ήλιου στην... Ανατολή), θα βγει από τα ρούχα του. Θα γίνει έξαλλος. Και τότε, γαία πυρί μειχθήτω. Ή, νεοελληνιστί, στάχτη και μπούρμπερη. Ιδίως αν στην εκδήλωση της εξαλλοσύνης έχει συντελέσει και κάποια από τις υγρές, στερεές ή αέριες ουσίες που καταναλώνει δίχως περιορισμούς ο «ηρωικός λαός» ποικίλων ομάδων και προτού μπει στο γήπεδο και όσο βρίσκεται στις εξέδρες.

Οσα συνέβησαν την περασμένη Κυριακή στη Νέα Αλικαρνασσό της Κρήτης, στη διάρκεια του παιχνιδιού ανάμεσα στον τοπικό Ηρόδοτο και τον Εθνικό Πειραιώς, στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος της Γ΄ Εθνικής (που «αναβαθμίστηκε» διά του εξαγγλισμού, μετονομαζόμενο σε Football League 2), είναι σε επανάληψη όσα έχουν συμβεί πολλάκις μέχρι τώρα και στα μεγάλα γήπεδα και στάδια, και μια προβολή των όσων θα συμβαίνουν εσαεί αν δεν καταρρεύσει η βασιλεία της πολύπλευρης υποκρισίας. Πράγμα δύσκολο, αφού και ο φαρισαϊσμός εδώ γεννήθηκε, κι ας ήταν Εβραίοι οι Φαρισαίοι. Στο κρητικό γήπεδο λοιπόν, γύρω στο 75΄ ο διαιτητής ακύρωσε ένα γκολ του Ηροδότου. «Αδικα», τι άλλο. Ζωσμένοι το δίκιο τους, οι βάναυσα προσβληθέντες από τη διαιτητική αυθαιρεσία οπαδοί του Ηροδότου επέπεσαν επί των οπαδών του Εθνικού, πολλοί εναντίον ελαχίστων. Και τους λιάνισαν με σιδερογροθιές και άλλα σύνεργα της ψευτοπαλικαριάς. Ενας από τους αγρίως δαρέντες έπεσε σε κώμα από τις σοβαρότατες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Πεσμένος ο άνθρωπος, αιμόφυρτος, αλλά οι «αδικημένοι» λεβέντες συνέχιζαν να τον χτυπούν ανελέητα. Θα τους είχε προκαλέσει, φαίνεται. Πώς; Μα απλώς και μόνο επειδή τόλμησε να βρεθεί εκεί με δέκα φίλους του και ένα πανό. Και με την καταστροφική αυταπάτη ότι είχε πάει στο γήπεδο για να περάσει ευχάριστα δυο ώρες του κυριακάτικου απογεύματος.

Ο,τι ώριμο και συνετό ήταν να ειπωθεί για το δράμα το είπε ο πατέρας τού βαριά τραυματισμένου, με παραδειγματική νηφαλιότητα: «Ας ελπίσουμε ότι ο τραυματισμός του γιου μου θα σημάνει κάτι όχι για την πολιτεία αλλά για την κοινωνία μας». Από την πολιτεία δεν έχει να ελπίζει τίποτα – δεν του έδωσε η ίδια ποτέ αυτήν τη δυνατότητα, έτσι όπως από υπουργό σε υπουργό ενταφιάζει πολιτικάντικα τις ευθύνες της μέσα στις σελίδες των αλλεπάλληλων νομοσχεδίων περί πατάξεως του χουλιγκανισμού. Μπορεί όμως να διδαχθεί και να αναπροσανατολιστεί μια κοινωνία κερματισμένη, κονιορτοποιημένη σε άτομα που διατηρούν ακέραιη τη φιλαυτία, την επιθετική εγωπάθεια, τον καχύποπτο ναρκισσισμό τους, ακόμη κι όταν συνανήκουν σε «θύρες» οπαδών, σε εταιρικές ενώσεις, σε θρησκευτικούς συλλόγους, σε κομματικές οργανώσεις, σε εργατικά συνδικάτα, σε καλλιτεχνικούς και λογοτεχνικούς ομίλους; Καθένα από αυτά τα άτομα –που παραμένουν μονήρη ακόμη κι όταν επιδεικνύουν συντροφικότητα και μοιράζονται ώρες και ιδέες με τους άλλους– ζει και πολιτεύεται με τη σιγουριά ότι αδικείται διαρκώς από όλους. Οτι είναι ανά πάσα στιγμή εκτεθειμένος στην κακότητα όλων των υπολοίπων, που τον υποβλέπουν ακόμη κι όταν δηλώνουν φίλοι του και φέρονται σαν φίλοι του. Αυτή πρέπει να είναι η βαθύτερα ριζωμένη πεποίθησή μας. Στην ψυχή του καθενός αλλά και στη συλλογική (εθνική ή φυλετική) ψυχή μας. Για το μοτίβο της αδικίας όμως θα τα πούμε και την επόμενη Κυριακή.

Διαβάστε περισσότερα

ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Υπάρχει ένα ζήτημα πολύ σοβαρό. Κάτι που με τρελλαίνει πιο πολύ από όλα τα άλλα παρανοϊκά που συμβαίνουν γύρω μας, στην μεγάλη πορεία της κατάντιας όλου του λαού μας. Δεν είναι ούτε οι μνημονιακοί δημοσιογράφοι, ούτε η μνημονιακή κυβέρνηση, ούτε οι μνημονιακοί αφεντάδες… τίποτα από όλα αυτά.
Με τρελλαίνουν ΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ ΓΟΝΕΙΣ. Είναι μια νέα φάρα ανθρώπων που αν δεν το έχετε καταλάβει είναι οι προστάτες της αθλιότητας σε κάθε κοινωνικό επίπεδο. Είναι οι άνθρωποι που χαίρονται που το παιδί τους βρήκε επί τέλους μια ΔΟΥΛΙΤΣΑ, και θα παίρνει ΕΝΑ ΧΑΡΤΖΙΛΙΚΑΚΙ. Το σπούδασαν, έβγαλε τα μάτια του για να το καταφέρει, θυσίασαν τα νιάτα τους για να δώσουν στα παιδιά τους όλα τα απαραίτητα εφόδια για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.

Ξαφνικά έρχεται ένας μ@λάκας και τους ανακοινώνει πως για τα επόμενα 20? 30? 40? χρόνια τα παιδιά τους ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΟΝΕΙΡΑ. Τους ανακοινώνουν πως τα παιδιά τους θα εργάζονται με δυο τρία κατοστάρικα, 12-14 ώρες την ημέρα, σαν καρπαζοεισπράκτορες, θα χρειαστεί να δουλεύουν ακόμα και χωρίς να πληρώνονται, χωρίς δυνατότητες καν να φτιάξουν μια δική τους οικογένεια, θα ζουν σ΄ενα κόσμο σάπιο που οι θεοί είναι τα διάφορα αι χάσου και οι διάφορες γκαγκάδες, κι εκείνοι
ονειρεύονται το παιδί να βρει μια ΟΠΌΙΑΔΗΠΟΤΕ ΔΟΥΛΙΤΣΑ για να έχει ένα ΠΙΑΤΟ ΦΑΓΑΚΙ…..
Αν υπάρχει μια κατηγορία πολιτών που θα έπρεπε να έχουν φέρει το κόσμο ανάποδα και να κάνουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ για να ζήσουν τα παιδιά τους σ΄ενα κόσμο καλύτερο είναι ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ. Εχω συγκρουστεί με πολλούς φίλους αυτό το καιρό γιατί δεν πιέζω τα παιδιά να βρουν μια δουλίτσα και το παίζουν χλιδάνεργοι.
Λοιπόν θεωρώ πως η προσωπική μου επανάσταση σ΄αυτό το χάος είναι να υπενθυμίζω στα παιδιά μου συνέχεια πως ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ να βρουν μια ΔΟΥΛΙΤΣΑ. Τους προτείνω χίλια δυο άλλα πράγματα τα πιο παλαβά σε σχέση με τους κανόνες που κυριαρχούν στη ζωή των καθωσπρέπει νοικοκυραίων, αλλά να μην γίνουν σκλάβοι. Ναι, έχω σκοπό να αποκτήσω ένα νέο επάγγελμα που θα λέγεται η μάνα των χλιδάνεργων αλλά δούλους δεν τ΄αφήνω να πάνε. Αν το κάνουν από μόνα τους δεν μπορών να έχω λόγο. Δικαίωμά τους αλλά να τους βάλω και τις φωνές, να με πιάσουν και δέκα υστερικές κρίσεις γιατί δεν έχουν ενσωματωθεί στη κοινωνία της κατάντιας….
Πάει πολύ… πάρα πολύ.
Κοιτάζω παλιούς φίλους, συγγενείς, συναδέλφους να κάθονται και να κοιτάζουν τα παιδιά τους να μετατρέπονται σε ζόμπι.. απαθείς. Υπνωτισμένοι. Ανήμποροι να σκεφτούν κάτι περισσότερο από μια συνεχή αγωνία ΤΙ ΘΑ ΑΠΟΓΙΝΟΥΝ. Ακούω να δίνουν συμβουλές του είδους βρες εσύ μια δουλίτσα ότι νάναι να παίρνεις τα λίγα σου λεφτουδάκια κι αργότερα τα πράγματα θα φτιάξουν. Μη κάνεις και τον καμπόσο είναι δύσκολοι καιροί, σκύψε το κεφάλι, όλοι έτσι κάναμε κάποια στιγμή…
Κι εκεί καταλαβαίνω πως είναι το πρόβλημα. ΟΛΟΙ ΕΤΣΙ ΕΚΑΝΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ. Εκείν είναι όλο το ζουμί. Και γι΄αυτό και σήμερα έτσι θα κάνουν και τα παιδιά. Γιατί ο κόσμος που οι προηγούμενοι ετοίμασαν ήταν πως έτσι κάνουν όλοι για να επιβιώσουν. Και γιατί όχι για να τα ΤΣΕΠΩΣΟΥΝ αργότερα.
Ναι οι μνημονιακοί γονείς είναι καλά μεγαλωμένοι τελικά με το κατοχικό φόβο του παππού, το τσέπωμα του πατέρα και το βόλεμα το δικό τους. Πως να διδάξουν το αγαθό της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας στα παιδιά…
Κι αν αυτό συμβαίνει πως να περιμένεις να βγεις από αυτόν το βάλτο κάποια μέρα? Η μόνη πιθανή έξοδος είναι να σε ψαρέψει κάποιος κάποτε και να σε πετάξει σε κάποιο τηγάνι για να σε ξεροψήσει. Λίγο πριν το τηγάνισμα μπορεί να προλάβεις να δεις λίγο ήλιο…

Συνηθης Υποπτος

Διαβάστε περισσότερα

Διασώστε τον τραπεζίτη Ράιαν!

Αν εξοκείλουμε έστω και κατ’ ελάχιστο από την πολιτική που εφαρμόζουν στη χώρα ο κ.Σαμαράς και ο κ.Βενιζέλος μια ανείπωτη καταστροφή μας απειλεί: Το χορτάρι θα γίνει κάρβουνο, η θάλασσα θα γίνει γιαούρτι, ο Ήλιος θα βγαίνει μόνο δυο φορές το μήνα και τα πλεούμενα θα γίνουνε πετούμενα…
   Έστω και λίγο να παρεκκλίνουμε από το πρόγραμμα «σωτηρίας» της κυβέρνησης, της ΕΕ και της τρόικας, αν διαταραχτεί έστω και κατά ένα «και» η πολιτική που επιτρέπει σε 559 εγχώριους κεφαλαιούχους να διαθέτουν το 42% του εθνικού πλούτου της χώρας όταν 4 εκατομμύρια Έλληνες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, τότε τα όσα μακάβρια και μαρτυρικά συμβούν στον έρμο τούτο τόπο θα κάνουν την Αποκάλυψη του Ιωάννη να μοιάζει με παιδικό λούνα παρκ…
   Για να ξέρετε, δηλαδή, αν δεν αφήσουμε ήσυχο τον πρωθυπουργό να λύνει -προς όφελός μας - τα θέματα στις συναντήσεις του με την κυρία Μέρκελ, εκτός ότι δεν θα υπάρχουν μισθοί και συντάξεις, εκτός ότι δεν θα υπάρχουν τρόφιμα, εκτός ότι τα ράφια θα είναι άδεια, εκτός ότι θα μπει δελτίο στο ψωμί, εκτός ότι δεν θα υπάρχουν φάρμακα, εκτός ότι δεν θα υπάρχει πετρέλαιο (αυτά είναι από το ρεπερτόριο των εκβιασμών και της κινδυνολογίας που ακούστηκαν κατά την προεκλογική περίοδο του 2012), μια νέα πληγή του Φαραώ θα επιπέσει επί των κεφαλών μας: «Θα αδειάσουν οι τράπεζες από καταθέσεις»!

   Αυτή είναι η νέα καταστροφή για την οποία μίλησε - αυτοπροσώπως - ο πρωθυπουργός την περασμένη βδομάδα. Ελάτε, λοιπόν, ας εξακολουθήσουμε να είμαστε ένας λαός – λόχος, με μια και μόνο αποστολή, κατά τα πρότυπα του λόχου στο «Διασώστε τον στρατιώτη Ράιαν». Με τη διαφορά ότι ο δικός μας «Ράιαν» δεν είναι στρατιώτης, αλλά τραπεζίτης. Τουτέστιν: Πάψτε να ζητάτε ρεύμα και πετρέλαιο θέρμανσης όσοι ζείτε στην εποχή των μαγκαλιών. Πάψτε να διαμαρτύρεστε για την ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα των αστέγων. Πάψτε να βαρυγκωμάτε μετρώντας τα 300 ευρώ της συφοριασμένης σύνταξης. Νυν υπέρ πάντων η «ασφάλεια των τραπεζών»!  Το κυβερνητικό «success story» έχει προτεραιότητες: Πρώτα οι θαλερές τράπεζες και μετά θα δούμε για τον λαό που ζει στην αιθαλομίχλη…

   Το πρόβλημα βέβαια με αυτού του τύπου τους εκβιασμούς είναι ότι έχουν αποκηρύξει κάθε σημείο επαφής τους με την πραγματικότητα. Αρκεί να σημειωθεί ότι – λόγω ακριβώς της ακολουθούμενης πολιτικής - από το 2008 μέχρι σήμερα από τις τράπεζες τις οποίες ο ελληνικός λαός χρηματοδοτεί με το αίμα του, έχουν κάνει φτερά καταθέσεις άνω των 75 δισ. ευρώ. Αντίστοιχες είναι οι επιδόσεις της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου και στα Ασφαλιστικά Ταμεία. Οι απώλειες των Ασφαλιστικών Ταμείων κατά την ίδια περίοδο ανήλθαν στα 33 δισ. ευρώ.

   Επομένως, ακόμα κι αν κάνουμε τη σύμβαση να δεχτούμε τη συλλογιστική των «Ρομπέν των τραπεζών», το συμπέρασμα που προκύπτει  - βάσει της δικής τους λογικής - είναι προφανές: Εκείνο που απειλεί το ύψος των καταθέσεων στις τράπεζες (αλλά και τα αποθεματικά των Ταμείων) είναι, ακριβώς, η εφαρμοζόμενη πολιτική τους.

   Το πιο προφανές συμπέρασμα, όμως, είναι τούτο: Ζούμε την με τον πιο χυδαίο τρόπο επανάληψη του ίδιου εκβιασμού στη νεότερη Ιστορία της Ελλάδας. Βιώνουμε την πιο αδίστακτη τρομοκρατία από την εποχή του «σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω». Όλοι όσοι μας είπαν πριν δυο χρόνια «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» και μας έφεραν την πτώχευση, τη χρεοκοπία και τη λαϊκή συμφορά, όλοι όσοι μας είπαν εκείνο το «Μεσοπρόθεσμο ή τανκς» και μας έφεραν τον δοτό τραπεζίτη - πρωθυπουργό, όσοι διαλαλούσαν το 2012 «`Η θα αποδεχτείτε το "Μνημόνιο 2" ή θα πεθάνετε από την πείνα», επανέρχονται με νέες απειλές!
   Αξίζει να το σκεφτούμε: Αλήθεια, ποιοί είναι αυτοί που απειλούν τους πλευριτωμένους ότι θα… συναχωθούν οι τράπεζες;

1)   Είναι αυτοί που μας έλεγαν ότι θα μας εξασφαλίσουν μισθούς και συντάξεις, αλλά είναι οι ίδιοι που έκοψαν και τους μισθούς και τις συντάξεις!
2)   Είναι αυτοί που μας έλεγαν ότι θα μας εξασφαλίσουν πετρέλαιο. Αλλά είναι οι ίδιοι που έχουν χαρίσει τους υδρογονάνθρακες και την ενέργεια αυτής της χώρας στα μονοπώλια, αυτοί που διπλασίασαν την τιμή του πετρελαίου και το στέρησαν μέσα στο χιονιά από τον ελληνικό λαό, αυτοί που από το Μάαστριχτ και μετά έχουν αυξήσει την τιμή της βενζίνης κατά 1.500%!
3)   Είναι αυτοί που μας έλεγαν ότι θα μας εξασφαλίσουν φάρμακα. Αλλά είναι οι ίδιοι που διέλυσαν ακόμα και την έννοια «κρατική φαρμακοβιομηχανία» και έκοψαν - ήδη με το πρώτο μνημόνιο - τα φάρμακα από συνταξιούχους και ασθενείς. Είναι αυτοί που σύμφωνα με την έρευνα που πραγματοποίησε τον περασμένο Ιανουάριο το Κέντρο Μελετών Υπηρεσιών Υγείας της Ιατρικής Σχολής Αθηνών σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Κοινωνικής και Προληπτικής Ιατρικής, κατάφεραν το 57% των αρρώστων να δυσκολεύεται να καλύψει τη δαπάνη των φαρμάκων του. Αυτοί που κατάφεραν το 25% των χρόνιων ασθενών να έχουν μειώσει τις δαπάνες για φαγητό, ηλεκτρικό και καύσιμα, προκειμένου να καλύψουν το όλο και αυξανόμενο κόστος των φαρμάκων. Αυτοί που κατάφεραν το 40% των ερωτηθέντων της ίδιας έρευνας να μην μπορεί να ανταπεξέλθει ακόμα και στα έξοδα εμβολιασμού των παιδιών αλλά και των ενηλίκων της οικογένειας λόγω του κόστους των εμβολίων.
4)   Είναι αυτοί που μας έλεγαν ότι οι νοικοκυρές θα τρέχουν κεφάτες στα «γεμάτα ράφια». Αλλά είναι οι ίδιοι που οδήγησαν εκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία και τον κοινωνικό αποκλεισμό ανάγοντας σε δόγμα της πολιτικής τους το «φάτε μάτια ψάρια». Στην Ελλάδα, όπως αυτοί την κατάντησαν, είναι που σχηματίζονται ουρές για μια σακούλα ντομάτες στα συσσίτια. Δική τους Ελλάδα είναι η Ελλάδα της κλεμμένης αξιοπρέπειας των συσσιτίων και των αστέγων. Η μαραμένη Ελλάδα του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων. Η Ελλάδα των μαγκαλιών. Η Ελλάδα των χιλιάδων νέων που μεταναστεύουν στο εξωτερικό. Η Ελλάδα της οθωμανικού τύπου φορολεηλασίας. Η Ελλάδα των 700.000 παιδιών που υποσιτίζονται.
5)   Είναι αυτοί που μέσω της ΕΕ και του ευρώ θα μας εξασφάλιζαν τρόφιμα. Αλλά είναι αυτοί που από τον πρώτο κιόλας χρόνο της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ μετέτρεψαν από θετικό σε αρνητικό το αγροτικό εμπορικό ισοζύγιο και στα τριάντα πέντε χρόνια που πέρασαν ξεκλήρισαν την αγροτιά και οδήγησαν την Ελλάδα να εισάγει λεμόνια από τη χρεοκοπημένη Αργεντινή! Αυτοί είναι που έριξαν το βιοτικό επίπεδο του Έλληνα στις αρχές της δεκαετίας του ’80 (στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ), που ανάγκασαν το 20% του φτωχότερου πληθυσμού να δαπανά πάνω από το 30% των πενιχρών εισοδημάτων του μόνο για να τραφεί, που οδήγησαν το σύνολο του πληθυσμού να έχει μειώσει κατά σχεδόν 20% τη δαπάνη για σίτιση. Αντ’ αυτών, οι κυβερνώντες – που μας απειλούσαν ότι αν έχαναν την εξουσία δεν θα είχαμε να φάμε -  εφηύραν εν έτη 2014 τη φιλάνθρωπη πολιτική των «ληγμένων τροφίμων»!


   Θέλουν, λοιπόν, να μας εξασφαλίσουν «ανάπτυξη» και «έξοδο από την κρίση». Ποιοι; «Αυτοί που κλέβουν το ψωμί από το τραπέζι» για να μπουκώνουν τις τράπεζες! Και τώρα, αφού εξάντλησαν κάθε άλλη απειλή, έφτασαν να μας… απειλούν ότι αν οι άνεργοι έχουν επίδομα και αν οι ξυλιασμένοι από το κρύο έχουν θέρμανση, τότε θα διαταραχτεί το πεπτικό σύστημα του τραπεζικού Γαργαντούα! Το ίδιο εκείνο τραπεζικό σύστημα που το έχουν ήδη τροφοδοτήσει με πάνω από 250 δισ. ευρώ!
   Σε ένα, όμως, έχουν δίκιο: Ναι, η Ελλάδα απειλείται. Απειλείται και με περισσότερη πείνα, και με περισσότερη καταστροφή, και με περισσότερο αφανισμό. Και απειλείται από τους ίδιους! Κι ένας τρόπος μόνο υπάρχει για να σωθεί ο λαός από αυτή την νέα απειλή: Ο τρόπος είναι να σαρωθούν οι εκβιαστές του. Να κατεδαφιστεί η κανιβαλική πολιτική τους. Να ανατραπεί η εξουσία τους.
   Συνθήκη αναγκαία για τα προηγούμενα είναι να μην υπάρξει καμία υποχώρηση στις αστείες απειλές και κανένας συμβιβασμός με τις υποσχέσεις - ψίχουλα απ’ όπου κι αν προέρχονται. Που σημαίνει διεκδίκηση, εδώ και τώρα, όλων όσα δικαιούται ο λαός. Που σημαίνει άμεση επιστροφή όλων όσα του έκλεψαν. Που σημαίνει ότι για την – εδώ και τώρα - κατοχύρωση και κατάκτηση των αυτονόητων, που ακόμα κι αυτά του τα στέρησαν, συνθήκη ικανή είναι το ξέσπασμα μιας κοινωνικής φουσκοθαλασσιάς με σταθερή πολιτική προοπτική: Ό,τι εξασφαλίζει το φαγητό, τα τρόφιμα, την εργασία, τα φάρμακα, το πετρέλαιο, την ενέργεια, ό,τι συνθέτει το φυσικό και παραγωγικό πλούτο αυτής της χώρας, να πάψει να αποτελεί «ιδιοκτησία» των μονοπωλίων και να μετατραπεί σε περιουσία του λαού της. Μαζί και οι τράπεζες.
email: mpog@enikos.gr 

Διαβάστε περισσότερα

Ο μεγάλος ποιητής Γιώργος Σεφέρης

Στις 20 Σεπτεμβρίου 1971 φεύγει από τη ζωή ο νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης. Χιλιάδες λαού συγκεντρώνονται δυο μέρες αργότερα για να συνοδεύσουν τον μεγάλο λογοτέχνη στην τελευταία του κατοικία, συγκέντρωση η οποία τελικά εξελίσσεται σε αντιδικτατορική διαδήλωση, με νέους, φοιτητές και μαθητές επικεφαλής. «Ο Γ. Σεφερης έθεσε τη βάση για την ελεύθερη ποίηση», θα πει γι' αυτόν ο Οδυσσέας Ελύτης.

O Γιώργος Σεφεριάδης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας, στις 29 Φεβρουαρίου 1900. Μεγάλωσε μέσα σε μια οικογένεια με έντονα πνευματικά ενδιαφέροντα. O πατέρας του, Στυλιανός, ήταν νομικός και μετέπειτα καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Aθηνών, ενώ παράλληλα έγραφε ποιήματα, μετέφραζε αρχαίους τραγικούς και είχε εκδώσει μεταφράσεις έργων του Λόρδου Bύρωνα. Η δε μητέρα του, Δέσπω, διακρινόταν για την ιδιαίτερη ευαισθησία και την καλλιέργειά της.

Έγραφε ήδη στίχους στα 14 του χρόνια. Το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου αναγκάζει την οικογένειά του να μετακομίσει στην Αθήνα. Το 1918 μεταβαίνει στο Παρίσι για να σπουδάσει Νομική, κάτι που αποτελούσε όνειρο του πατέρα του που στο μεταξύ είχε μετακομίσει κι αυτός στο Παρίσι αναζητώντας καλύτερη μοίρα. «Eίχα μπει τον Iούλιο σ’ ένα Παρίσι ολότελα άδειο, που γέμισε ασφυκτικά τον Nοέμβρη με τα πανηγύρια της ανακωχής. Tο δωμάτιό μου ήταν ο πιο παγερός τόπος που γνώρισα ποτέ μου. Ένας πλανόδιος βιολιτζής ερχότανε κάθε απόγεμα μ’ έναν απελπιστικά περιπαθή σκοπό. Tις νύχτες μια γριά κλαψούριζε πουλώντας μενεξέδες. Διάβαζα Όμηρο και τα πιο παλαβά πρωτοποριακά περιοδικά. Ήμουν αξιοθαύμαστα χαμένος και ονειροπαρμένος» θα σημειώσει αργότερα ο ποιητής για τα φοιτητικά του χρόνια. Σύντομα, στρέφεται όλο και περισσότερο προς την λογοτεχνία: «Έχω μια μεγάλη διάθεση να γράψω κάθε ώρα· καθετί μου φέρνει ένα θέμα, μια τραγικότητα για να εκφράσω. Δυστυχώς, μόνο τις ιδέες μου βάζω απάνω στο χαρτί και τις κοιμίζω τον ύπνο τον αξύπνητο ίσως. Tο συρτάρι μου κατάντησε νεκροταφείο. Kάθε μέρα θάβω και μερικά κορμάκια μωρών που ξεψύχησαν».

Το 1923 γνωρίζει μια Γαλλίδα πιανίστα, τη Ζακλίν, μία από τις γυναίκες της ζωής του. Η Ζακλίν θα απασχολήσει το νου του ποιητή για περισσότερο από μία δεκαετία και το μεγαλύτερο μέρος της ερωτικής ποίησης του Σεφέρη απευθύνεται σε αυτήν. «Eίναι μερικά αισθήματα στη ζωή που ποτέ δεν ξεθωριάζουν...» είπε ο ίδιος για τη Ζακλίν. Το 1925 επιστρέφει στην Αθήνα, διορίζεται στο διπλωματικό σώμα και σύντομα χάνει τη μητέρα του. Ο ποιητής βυθίζεται στη μελαγχολία και τη μοναξιά: «Aνάγκη να μιλήσω. Kανείς. Ίσως εγώ να φταίω. Mα τι γίνεται εδώ μέσα; Σήμερα το απόγευμα είχα την εντύπωση πως η σκέψη μου είχε αδειάσει και στη θέση της βρισκότανε δυο άγνωστοι που συζητούσαν και αποφάσιζαν για την τύχη μου. Aδύνατο να γράψω. Ώσπου να γυρίσω το φύλλο, έχω αλλάξει, έγινα άλλος». Σύντομα όμως, γράφει μερικά από τα σπουδαιότερα έργα του. Tον Iούλιο του 1928 δημοσιεύεται η μετάφραση του έργου του Bαλερί «Mια βραδυά με τον Kο Tεστ» με την υπογραφή Γ. Σεφεριάδης. Τον Mάιο του 1931 εκδίδεται η συλλογή «Στροφή» με δεκατρία ποιήματα – μεταξύ των οποίων και το εμπνευσμένο από την Zακλίν «Eρωτικός λόγος».

Την ίδια χρονιά διορίζεται στο ελληνικό Γενικό Προξενείο του Λονδίνου, ως υποπρόξενος. Μέσα στην αγγλική ομίχλη, με τη «στυφή γεύση του θανάτου», ο Σεφέρης οραματίζεται μια Ελλάδα ολοκάθαρη και απογυμνωμένη, ένα όραμα που θα διαποτίσει τα τοπία του «Μυθιστορήματος» του 1935. Ακολουθούν τα «Γυμνοπαιδία» το 1936, το 1937 δημοσιεύει στα Νέα Γράμματα επιστολή σχετικά με τον καθορισμό της δημοτικής, το «Tετράδιο γυμνασμάτων» το 1940, τα «Hμερολόγια Kαταστρώματος A΄» το 1940 λογοκριμένα όμως από τη Δικτατορία Μεταξά, τα «Hμερολόγια Kαταστρώματος B΄» το 1944 και «Kίχλη» όπου μιλάει για το σπαραγμό στη χώρα, το 1947. Την ίδια χρονιά βραβεύεται με το «Έπαθλο Παλαμά». Λίγες ημέρες μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, ο Σεφέρης θα παντρευτεί τη Μαρώ και θα φύγουν μαζί με την ελληνική κυβέρνηση για την Αίγυπτο. Χαριτολογώντας, ο ποιητής έλεγε ότι κουμπάρος τους στάθηκε ο Χίτλερ. Σε όλη του τη διπλωματική καριέρα θα ταξιδεύει και θα αλλάζει συνεχώς τόπο διαμονής: Λονδίνο, Kορυτσά, Aλεξάνδρεια, Nότια Aφρική, Άγκυρα, Λίβανος και πάλι Λονδίνο (1957-1962), για να ολοκληρώσει τη σταδιοδρομία του ως πρέσβης, κατά τα χρόνια της δημιουργίας του ανεξάρτητου κυπριακού κράτους. Μέχρι το 1963 η φήμη του Γιώργου Σεφέρη έχει απλωθεί σε όλη την υφήλιο.

Στις 10 Δεκεμβρίου του 1963 του απονέμεται από τη Σουηδική Aκαδημία το Bραβείο Nόμπελ Λογοτεχνίας και γίνεται ο πρώτος Έλληνας που λαμβάνει αυτή την τιμητική διάκριση. Το περιοδικό Figaro Litteraire γράφει ήδη για το ταλέντο του Σεφέρη από το 1956 και τον χαρακτηρίζει άξιο για βραβείο Νόμπελ. Κατά την παραλαβή του Νόμπελ, ο Σεφέρης λέει: «Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται… Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά. Κανόνας της είναι η δικαιοσύνη… Πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν αν η πνοή λιγόστευε; Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται». Το 1964 γίνεται επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ και το Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Το 1966 εκδίδει το «Τρία Κρυφά Ποιήματα», ένα έργο γεμάτο βαθιά νοήματα και άψογο στη μορφή. Είχε επίσης τιμηθεί με το βραβείο «Κωστή Παλαμά», με το αγγλικό βραβείο ποίησης «Φόυλ» και κατείχε την θέση του επίτιμου διδάκτορα στο πανεπιστήμιο Cambridge. Το 1969 κυκλοφορεί στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό η "διακήρυξή" του εναντίον της δικτατορίας Αντιμετωπίζει ήδη κάποια προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούν. Το 1967 επιβάλλεται η δικτατορία των συνταγματαρχών στη χώρα. Το 1969 δημοσιεύτηκε η δήλωσή του κατά της χούντας και ο Σεφέρης παύτηκε από πρέσβης επί τιμή, ενώ του απαγορεύτηκε και να κάνει χρήση του διπλωματικού του διαβατηρίου.

Το 1971 έγραψε το τελευταίο του ποίημα με τίτλο Επί ασπαλάθων. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1971, έκλεισε τα μάτια του για πάντα, μετά από εγχείρηση στο δωδεκαδάκτυλο. H κηδεία του σπουδαίου ποιητή έμελλε να σταθεί έκφραση ελευθεροφροσύνης του λαού, που είχε συγκεντρωθεί κατά χιλιάδες για να τον συνοδεύσει στην τελευταία του κατοικία. Ο Οδυσσέας Ελύτης είπε για το Γ. Σεφέρη: «Κανείς άλλος δεν στάθηκε τόσο ικανός ν’ ανιχνεύσει, να βρει και να κινήσει τα νήματα της ζωντανής ελληνικής παράδοσης όσο αυτός… Καλλιέργησε το αίσθημα της ευθύνης και κράτησε ψηλά τη σημαία της ελεύθερης συνείδησης, που τόσο την έχουν ανάγκη, σήμερα προπάντων, οι νέοι», ενώ ο Γ. Ρίτσος με τη σειρά του είπε: «Αυτή την ώρα, τα λόγια μου φαίνονται μικρά για το ανάστημα του ποιητή, μικρά για τη λύπη και την περηφάνια που μας γεμίζει το έργο του και το ήθος του. Εδώ και πολλά χρόνια, σε κρίσιμες στιγμές της ελληνικής ιστορίας, ο ποιητής έσμιξε ποίηση και ελευθερία, αισθητική και ηθική, σε μια γνήσια και φυσική ενότητα, αφήνοντας μιάν υψηλή, παραδειγματική κληρονομιά σ’ ολόκληρο τον ελληνικό πολιτισμό. Ακόμα μια φορά «σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα».

Πηγές: Το Βήμα, Τα Νέα, Ελευθεροτυπία, Wikipedia.org

Διαβάστε περισσότερα

Johann Peter Eckermann, Συνομιλίες με τον Γκαίτε

  [...]

  Όταν οι υπόλοιποι καλεσμένοι είχαν πια φύγει και ετοιμάστηκα να πηγαίνω κι εγώ, ο Γκαίτε με παρακάλεσε να μείνω για λίγο ακόμη. Ζήτησε να μας φέρουν ένα ντοσιέ με χαλκογραφίες Ολλανδών ζωγράφων.

 

«Ως επιδόρπιο» είπε, «θα σας προσφέρω κάτι όμορφο». Και με τα λόγια αυτά ακούμπησε μπροστά μου ένα φύλλο με ένα τοπίο του Ρούμπενς. «Σας το έχω βέβαια ξαναδείξει το έργο αυτό» είπε. «Όμως, όσες φορές και να δει κανείς κάτι το εξαιρετικό, δεν είναι αρκετές, και αυτή τη φορά πρόκειται επί πλέον για κάτι το εντελώς ιδιαίτερο. Θα θέλατε να μου πείτε τι βλέπετε;»

  «Λοιπόν» είπα εγώ, «αν αρχίσω από το βάθος, έχουμε έναν πολύ φωτεινό ουρανό, σαν αυτόν που βλέπουμε αμέσως μετά από ηλιοβασίλεμα. Επίσης στο βάθος ένα χωριό και μια πόλη μέσα στο εσπερινό φως. Στη μέση της εικόνας ένας δρόμος, πάνω του ένα κοπάδι πρόβατα με κατεύθυνση προς το χωριό. Δεξιά κάθε είδους θημωνιές και ένα κάρο που το φορτώνουν με σανό. Ζεμένα άλογα βόσκουν εκεί κοντά, ενώ στην άκρη, σκορπισμένες ανάμεσα σε θάμνους, κάμποσες φοράδες βόσκουν με τα πουλάρια τους και δίνουν την εντύπωση ότι μένουν και τη νύχτα έξω. Επίσης, πιο κοντά στο πρώτο πλάνο, μια συστάδα από μεγάλα δέντρα· και τέλος, απολύτως σε πρώτο πλάνο και αριστερά, κάποιοι εργάτες γης στο δρόμο για το σπίτι».

  «Ωραία» είπε ο Γκαίτε. «Το βασικό όμως λείπει. Όλα αυτά που βλέπουμε στην εικόνα, το κοπάδι πρόβατα, το κάρο με το σανό, τα άλογα, οι εργάτες που πηγαίνουν σπίτι, από ποια πλευρά φωτίζονται;»

  «Το φως πέφτει στη στραμμένη προς εμάς πλευρά τους, οπότε οι σκιές πέφτουν προς το βάθος της εικόνας. Ιδίως οι εργάτες μπροστά μπροστά είναι λουσμένοι στο φως, πράγμα που δημιουργεί ένα εντυπωσιακό εφέ».

  «Σωστά. Πώς όμως πέτυχε ο Ρούμπενς αυτό το αποτέλεσμα;»

«Τοποθετώντας αυτές τις φωτεινές μορφές πάνω σε σκούρο φόντο».

  «Πώς όμως δημιουργείται αυτό το σκούρο φόντο;» ζήτησε να μάθει ο Γκαίτε.

  «Από την πελώρια σκιά» απάντησα εγώ, «που η συστάδα των δέντρων ρίχνει πάνω στις φιγούρες των εργατών. – Όμως πώς γίνεται αυτό;» συνέχισα έκπληκτος. «Οι φιγούρες των εργατών ρίχνουν τη σκιά τους προς το βάθος της εικόνας, ενώ τα δέντρα προς τον παρατηρητή, προς εμάς! – Έχουμε δηλαδή το φως να έρχεται από δύο εκ διαμέτρου αντίθετες πλευρές, κι αυτό αντιβαίνει στους νόμους της Φύσης!»

  «Μα περί αυτού ακριβώς πρόκειται» απάντησε ο Γκαίτε με ένα μειδίαμα. «Αυτό είναι που κάνει τον Ρούμπενς μεγάλο, που δείχνει ότι με θαυμαστή ελευθερία πνεύματος υπερβαίνει τη Φύση και τη μεταχειρίζεται με οδηγό τους υψηλότερους στόχους του. Το διπλό φως είναι ασφαλώς εξαιρετικά ρηξικέλευθο, και έχετε κάθε δίκιο να πείτε ότι είναι ενάντια στη Φύση. Μόνο που, αν είναι ενάντια στη Φύση, εγώ θα πω ότι συγχρόνως στέκεται και ψηλότερα από τη Φύση, θα πω ότι είναι η τολμηρή επέμβαση του μεγάλου καλλιτέχνη, με την οποία διαδηλώνει αυτός με ιδιοφυή τρόπο το γεγονός ότι η Τέχνη δεν υποτάσσεται ολοκληρωτικά στη φυσική αναγκαιότητα, αλλά έχει τους δικούς της νόμους».

  «Ο καλλιτέχνης» συνέχισε ο Γκαίτε «οφείλει φυσικά να απεικονίζει τη Φύση πιστά και ευλαβικά στις λεπτομέρειες, δεν μπορεί να αλλάξει αυθαίρετα κάτι στη δομή των οστών και στη θέση των τενόντων και των μυώνων ενός ζώου, πράγμα που θα έπληττε τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του· γιατί αυτό θα σήμαινε εκμηδένιση της Φύσης. Στα υψηλότερα όμως πεδία της καλλιτεχνικής διαδικασίας, εκεί όπου μια εικόνα γίνεται πραγματικό έργο Τέχνης, εκεί επιτρέπεται μεγαλύτερη ελευθερία, και ο καλλιτέχνης έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τη φαντασία του, όπως ακριβώς έκανε στο τοπίο αυτό ο Ρούμπενς με το διπλό φως.

»Η σχέση τού καλλιτέχνη με τη Φύση είναι διττού χαρακτήρα: Είναι κύριος και ταυτόχρονα σκλάβος της. Σκλάβος της, δεδομένου ότι είναι υποχρεωμένος να δουλεύει με γήινα μέσα για να γίνει κατανοητός. Κύριός της όμως επειδή υποτάσσει τα γήινα αυτά μέσα στις υψηλότερες επιδιώξεις του.

»Ο καλλιτέχνης θέλει να απευθύνεται στον κόσμο μέσω ενός όλου· αυτό το όλον όμως δεν το βρίσκει στη Φύση, αλλά αποτελεί καρπό του ίδιου του πνεύματός του ή, αν προτιμάτε, της θεϊκής ανάσας που διαπνέει το πνεύμα του.

»Αν κοιτάξουμε το τοπίο αυτό του Ρούμπενς με μάτι ανυποψίαστο, θα τα βρούμε όλα φυσικότατα, σαν να είναι πιστή αντιγραφή της Φύσης. Δεν είναι όμως έτσι. Μια τόσο όμορφη εικόνα δεν έχει δει ποτέ κανείς στη Φύση, και το ίδιο ισχύει και για τοπία του Πουσσέν και του Κλωντ Λοραίν, που στα μάτια μας φαντάζουν εντελώς φυσικά, τα οποία όμως, όσο και να ψάξουμε, δεν θα τα βρούμε πουθενά στη Φύση».

  «Δεν θα μπορούσε να βρει κανείς» ρώτησα εγώ «ανάλογες επεμβάσεις καλλιτεχνικής φαντασίας, όπως αυτό το διπλό φως, και στη Λογοτεχνία;».

«Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά γι’ αυτό» μου αποκρίθηκε ο Γκαίτε μετά από κάποια σκέψη. «Στο έργο τού Σαίξπηρ και μόνο θα μπορούσα να σας βρω δεκάδες παραδείγματα…»

[...]

«Καλό μου παιδί» είπε, «θέλω να σας εκμυστηρευτώ κάτι, κάτι που θα σας βοηθήσει στην κατανόηση πολλών και διαφόρων και θα σας χρησιμεύσει σε όλη σας τη ζωή. Τα έργα μου δεν μπορούν να γίνουν δημοφιλή· όποιος πιστεύει το αντίθετο και πασχίζει γι’ αυτό, απλούστατα πλανάται. Δεν είναι γραμμένα για την πλατιά μάζα, αλλά μόνο για μεμονωμένα άτομα, τα οποία επιθυμούν και αναζητούν κάτι παρόμοιο και κινούνται στις ίδιες κατευθύνσεις».

Ήταν έτοιμος να συνεχίσει, μία νεαρή κυρία όμως πλησίασε και άνοιξε μαζί του μια διαφορετική συζήτηση. Εγώ στράφηκα προς τους άλλους, και σε λίγο κληθήκαμε να καθίσουμε στο τραπέζι.

Μου ήταν αδύνατον να συμμετάσχω στις συζητήσεις γύρω μου, τα λόγια του Γκαίτε απασχολούσαν ολοκληρωτικά τη σκέψη μου.

Φυσικά, σκεφτόμουν, ένας συγγραφέας σαν αυτόν, ένα πνεύμα του δικού του διαμετρήματος, μια φύση τέτοιου μεγαλείου, πώς να γίνει δημοφιλής! Ούτε καν ένα μικρό μέρος του δεν μπορεί να γίνει δημοφιλές! Ούτε ένα τραγούδι, που μπορεί μεν να το τραγουδούν εύθυμα παλικάρια ή ερωτευμένα κορίτσια, για άλλους όμως δεν υπάρχει καν!

Και, αν το καλοσκεφτεί κανείς, έτσι δεν είναι με όλα τα εξαιρετικά πράγματα; Μήπως είναι δημοφιλής ο Μότσαρτ; Ή ο Ραφαήλ; Και δεν συμπεριφέρονται παντού οι άνθρωποι απέναντι σε τόσο μεγάλες πηγές πνευματικής ζωής σαν λιχούδικα παιδάκια, τα οποία απλώς αρπάζουν λαίμαργα μερικές μπουκιές, που για ένα μικρό διάστημα μόνο τούς παρέχουν μια υψηλότερου επιπέδου τροφή;

Ναι, συνέχισα τη σκέψη μου, ο Γκαίτε έχει δίκιο. Το μέγεθός του δεν του επιτρέπει να γίνει δημοφιλής, και τα έργα του προορίζονται για μεμονωμένα άτομα, τα οποία αναζητούν κάτι παρόμοιο και κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση.

Προορίζονται για φύσεις που μελετούν το περιβάλλον τους, που θέλουν να εισχωρούν στα βάθη του κόσμου και της ανθρωπότητας. Προορίζονται για ανθρώπους που απολαμβάνουν με πάθος τη ζωή, που στον ποιητή ψάχνουν την αγαλλίαση και τον πόνο της καρδιάς. Προορίζονται για νέους ποιητές, οι οποίοι θέλουν να μάθουν πώς να εκφράζονται και πώς να πραγματεύονται ένα θέμα με όρους καλλιτεχνικούς. Επίσης για κριτικούς, στους οποίους προσφέρουν ένα υπόδειγμα για τα κριτήρια σύμφωνα με τα οποία πρέπει να κρίνουν και για το πώς κάνει κάποιος μια κριτική ενδιαφέρουσα και ελκυστική. Τα έργα του είναι για τον καλλιτέχνη, γιατί γενικά του διευρύνουν το πνεύμα και ειδικά του δείχνουν ποια αντικείμενα διαθέτουν καλλιτεχνικό βάρος και επομένως ποια οφείλει να απεικονίσει και ποια όχι. Είναι επίσης για τον φυσικό επιστήμονα, όχι μόνο επειδή του προσφέρουν σημαντικούς νόμους της Φύσης, αλλά και κυρίως επειδή του προσφέρουν μια μέθοδο για το πώς πρέπει ένα γερό μυαλό να αντιμετωπίζει τη Φύση, ώστε αυτή να του αποκαλύπτει τα μυστικά της.

Και έτσι τρυγούν όλοι όσοι δραστηριοποιούνται στο επιστημονικό και καλλιτεχνικό πεδίο καρπούς από τον πλούσιο κατάλογο των έργων του, με αποτέλεσμα να μαρτυρά το δικό τους έργο την ύπαρξη μιας μεγαλειώδους πηγής φωτός και ζωής, από την οποία έχουν αντλήσει πολλά και ποικίλα οφέλη.

  Τέτοιες και παρόμοιες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου στο τραπέζι. Ο νους μου έτρεχε σε συγκεκριμένα άτομα, σε ορισμένους σημαντικούς Γερμανούς καλλιτέχνες, φυσιοδίφες, λογοτέχνες και κριτικούς, οι οποίοι οφείλουν ένα σημαντικό μέρος της καλλιέργειάς τους στον Γκαίτε. Έτρεχε επίσης σε κάποιους φωτισμένους Ιταλούς, Γάλλους και Άγγλους, που στρέφουν προς αυτόν το βλέμμα και πράττουν σύμφωνα με το πνεύμα του.

Μετάφραση από τα Γερμανικά: Δημήτρης Δημοκίδης

Τα παραπάνω αποσπάσματα είναι από το εξαιρετικό βιβλίο του Johann Peter Eckermann Συνομιλίες με τον Γκαίτε (Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του) που κυκλοφορεί στα Ελληνικά σε δύο τόμους από τις εκδόσεις Printa, σε μετάφραση Δημήτρη Δημοκίδη και εισαγωγή και επίμετρο Κατερίνας Καρακάση. Διαβάστε εδώ μία κριτική για το βιβλίο από τον Αναστάση Βιστωνίτη.

Ένας αυτοδίδακτος, ένας άνθρωπος ταπεινής καταγωγής, που βρέθηκε στην Αυλή της Βαϊμάρης ως βοηθός και φίλος του μεγαλύτερου Γερμανού ποιητή, του Γκαίτε – αυτός είναι ο Γιόχανν Πέτερ Έκερμανν (1792-1854). O Έκερμανν έμεινε στην Ιστορία γιατί συνέγραψε «το καλύτερο γερμανικό βιβλίο» σύμφωνα με τον Νίτσε, τις Συνομιλίες με τον Γκαίτε – ένα βιβλίο το οποίο συνεχίζει να προκαλεί, όπως και ο συγγραφέας του, το ενδιαφέρον τόσο του αναγνωστικού κοινού όσο και των ειδικών.

 

Πάνω από χίλιες φορές συνάντησε ο Έκερμανν τον Γκαίτε, κρατώντας σημειώσεις των συζητήσεων που είχε μαζί του. Οι συνομιλίες αυτές δεν αφορούν αποκλειστικά τον Γκαίτε ή το έργο του, αλλά περιλαμβάνουν μια εξαιρετική ποικιλία θεμάτων: λογοτεχνία φυσικά, αλλά και αρχιτεκτονική, ζωγραφική, μουσική, θέατρο και πολλά άλλα. Ο Γκαίτε μιλούσε αναλυτικά για τα έργα του και για τα έργα άλλων, για τη ζωή του, τα ταξίδια του, τους φίλους του, αλλά και για επιστημονικά και φιλοσοφικά ερωτήματα που τον απασχολούσαν, όπως και για ζητήματα αισθητικής και τέχνης.

 

Ο Έκερμανν παρακολουθεί και καταγράφει τη διαδικασία με την οποία αναπτύσσεται και εξελίσσεται η δημιουργικότητα του ποιητή, δηλαδή διαβάζοντας και ερμηνεύοντας κείμενα άλλων, αρχαίων, νεότερων και σύγχρονων, στοχαζόμενος και αναλύοντας διαρκώς παλαιότερά του κείμενα, κάνοντας σκέψεις και δοκιμάζοντας ιδέες, μεθόδους, τεχνικές, πειραματιζόμενος με τις πιθανές εκδοχές των υπό δημιουργία κειμένων του.

 

Οι Συνομιλίες, επομένως, αποτελούν ένα είδος επίσκεψης στο «εργαστήριο» ενός ποιητή και μας επιτρέπουν να παρατηρήσουμε ένα δημιουργό επί τω έργω, είναι μια –με σημερινούς όρους– «εκ βαθέων συνέντευξη» με έναν μεγάλο συγγραφέα, μια συνέντευξη που περιστρέφεται γύρω από τον τρόπο με τον οποίο αυτός εργάζεται για να γράψει όσα γράφει…

 http://logotexnia21.blogspot.gr/

 

Διαβάστε περισσότερα

Η μεγαλύτερη ληστεία έθνους στην νεώτερη ιστορία με λεία 700 δις Ευρώ. Λήστεψαν τον Ελληνισμό και παραμένουν ισχυροί και ατιμώρητοι.

Μόλις προχθές γράφαμε ότι Βρισκόμαστε μπροστά στην μεγαλύτερη ληστεία δημοσιου και ιδιωτικού πλούτου στη νεώτερη ιστορία. Στο 174,2% το ΕΝΥΠΟΘΗΚΟ χρεος της χώρας!

Μία συνολική αποτίμηση της πενταετίας του μνημονίου όμως, κάνει πραγματικά την ληστεία του χρηματιστηρίου να μοιάζει πταίσμα.

Ασύλληπτο για τον ελληνικό λαό το κόστος του μνημονίου – Δυσθεώρητο ποσό που δεν μπορεί να καλυφθεί με κανένα τρόπο, όση ανάπτυξη και να πετύχουμε τις επόμενες δεκαετίες. Μία εθνοκτόνος, εγκληματική ενέργεια με συνεργούς όλη τη νομενκλατούρα που δημιουργήθηκε από το σκάνδαλο Κοσκωτά και τον εκσυγχρονισμό. Με τους ίδιους εγκληματικούς εγκεφάλους να πρωταγωνιστούν: Τον Γιώργο Παπανδρέου (από την εποχή Κοσκωτά) και τον Κώστα Σημίτη (τον άνθρωπο που παρέδωσε την χώρα στην σύγχρονη, εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία).

Οι αριθμοί είναι αστρονομικοί…

Μετά από τέσσερα και κάτι χρόνια μνημονίου στην Ελλάδα, το κόστος που πλήρωσε και πληρώνει η πραγματική οικονομία και ο απλός κόσμος πραγματικά σοκάρει.

Με τις περικοπές, τους φόρους, το PSI και τις καταθέσεις που έκαναν… φτερά στο εξωτερικό «χάθηκαν» από την πραγματική οικονομία πάνω από 700 δισεκατομμύρια ευρώ, περίπου 3 φορές το ελληνικό χρέος. Και παρόλα αυτά η χώρα παραμένει βυθισμένη στο βούρκο.

Δεν είναι μόνο οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, αλλά και οι αλυσιδωτές παρενέργειες που λειτουργούν σαν ντόμινο. Και όλα αυτά χωρίς να υπάρχει μέλλον ή κάτι στον ορίζοντα που να προϊονίζει σωτηρία. Όση ανάπτυξη κι αν έρθει, όσα πρωτογενή πλεονάσματα κι αν πετύχουμε, αφού και αυτά πηγαίνουν απευθείας στο χρέος.

Αν επιχειρήσουμε να κοστολογήσουμε -με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία και τις εκτιμήσεις – την «πλάτη» που έβαλε ο κόσμος για να σωθούν κυρίως οι τράπεζες, τότε θα καταλήξουμε να μιλάμε για μια κατάρρευση του κόσμου και της ελληνικής οικονομίας.

Μαζεύοντας τα στοιχεία καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι χάθηκαν πάνω από τρία ΑΕΠ (!) μέσα σε αυτά τα χρόνια. Γιατί το κράτος στα επίσημα στοιχεία του μετρά τη μείωση του ΑΕΠ με άλλες παραμέτρους και όχι με όρους πραγματικής οικονομίας.

Με τις επιλογές των μνημονιακών κυβερνήσεων και των δανειστών δεν έμεινε τίποτα όρθιο. Το «δόγμα του Σοκ» σε όλο του το μεγαλείο. Αποτέλεσμα όλων αυτών των ενεργειών είναι να μην κυκλοφορεί σχεδόν καθόλου «ρευστό» στην αγορά. Το χρήμα έχει συγκεντρωθεί σε συγκεκριμένα κέντρα και… παράκεντρα και η ελληνική αγορά είναι ζωντανή-νεκρή.

Σκεφτείτε ότι σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΤτΕ, οι μέσες αποδοχές των Ελλήνων το διάστημα 2009-14 μειώθηκαν κατά 21,7%, όταν το μνημόνιο είχε ως στόχο το ..6,7%!

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Από το 2009 μέχρι το 2014:

* Χάθηκαν καταθέσεις άνω των 70 δις (νοικοκυριά και επιχειρήσεις). Αρκετά από αυτά πήγαν σε φόρους, ενώ τα περισσότερα παραμένουν στο εξωτερικό.

* χάθηκαν 30 δις από τις μόνιμες θέσεις εργασίας.

* οι φόροι αυξήθηκαν κατά 6,5 δις. Κόπηκαν από την πραγματική οικονομία για να καλύψουν την τρύπα στο βαρέλι του κράτους.

* χάθηκαν 4,5 δις από ασφαλιστικές εισφορές. Πως θα καλυφθούν οι εισφορές 1 εκατ ανέργων της κρίσης και εργαζομένων με μισθό 500 ευρώ;

* τρύπα σχεδόν 50 δις στα ασφαλιστικά ταμεία (ελλείμματα + απώλειες από το κούρεμα των ομολόγων το 2012)

* τράπεζες και μικρο-ομολογιούχοι έχασαν 50 δις από το κούρεμα των ομολόγων. (Οι τράπεζες καλύφθηκαν από δάνεια που πήρε το κράτος από τους δανειστές). Οι μικρο-ομολογιούχοι έχασαν περί τα 620 εκατ ευρώ.

* χάθηκαν 17 δις από το χρηματιστήριο (με βάση την κεφαλαιοποίηση)

Μέχρι σε αυτό το σημείο το “κόστος” ξεπερνά ένα ΑΕΠ. Θυμίζουμε οτι το ΑΕΠ του 2013 βρέθηκε κοντά στα 186 δις ευρώ.

“Βόμβα” τα ακίνητα

Μπορεί η εκτίμηση να είναι θεωρητική, ωστόσο μοιάζει κατι παραπάνω από πραγματική για όποιον θέλει να αξιοποιήσει την περιουσία του.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, ακριβώς πριν την κρίση η συνολική ακίνητη περιουσία των Ελλήνων υπολογίζονταν πάνω από 1,5 τρις ευρώ. Βλέποντας από τα στοιχεία μας ήρθε το 2011 από τον Βενιζέλο το χαράτσι στα ακίνητα που πλέον θα μας μείνει ως φόρος και μάλιστα ως ο βασικότερος και πιο κερδοφόρος για το κράτος και τον προϋπολογισμό.

Η αγορά ακινήτων μέσα στην κρίση έχασε το 30-35% σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας. Με άλλα λόγια χάθηκαν περί τα 500 δις ευρώ! Το ποσό μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερο αν σκεφτεί κανείς ότι με όρους αγοράς, η πτώση στην αξία των ακινήτων είναι πάνω από το 40%.

Παρόλ’ αυτά, οι φόροι στα ακίνητα υπολογίζονται με βάση τις αξίες του 2007, πριν την κρίση!

Συνολικά λοιπόν, τα χρόνια του μνημονίου έχουν κοστίσει μέχρι στιγμής στην πραγματική οικονομία πάνω από 700 δις ευρώ. Ένα ποσό δυσθεώρητο που δεν μπορεί να καλυφθεί με κανένα τρόπο, όση ανάπτυξη και να πετύχουμε τις επόμενες δεκαετίες.

Με πληροφορίες από την Ελευθεροτυπια

olympia spyr

Διαβάστε περισσότερα

Σκοτία: η ήττα των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Την Παρασκευή το πρωί πανηγύριζε το Σίτυ του Λονδίνου και τα χρηματιστήρια, όχι μόνον στο Λονδίνο, αλλά της Υπερεθνικής Ελίτ γενικότερα. Και αυτό, γιατί κάτω από μια πρωτόγνωρη επίθεση της Υ/Ε, της Βρετανικής ελίτ (συμπεριλαμβανομένης της Σκοτσέζικης οικονομικής ελίτ, της οποίας το 90% των επιχειρηματιών τάχθηκαν κατά της ανεξαρτησίας) και φυσικά των ΜΜΕ που ελέγχουν οι ελίτ ―τα οποία οργίασαν σε μεροληψία, με επί κεφαλής το «αντικειμενικό» BBC!― θα ήταν άθλος να κέρδιζε στο δημοψήφισμα το «Ναι» στην ανεξαρτησία. Ένας άθλος που θα οφειλόταν όχι στην αναζωπύρωση του εθνικισμού, όπως υποστηρίζει η εκφυλισμένη «Αριστερά», αλλά στη μαζική κινητοποίηση των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης και της συνακόλουθης αποβιομηχάνισης στη Σκοτία. Δηλαδή: των ανέργων, των ψευδο-απασχολούμενων με μισθούς επιβίωσης, των φτωχών και των αδικημένων που όλα αυτά τα χρόνια απείχαν από τις εκλογές. Και αυτό, γιατί αυτά τα στρώματα βρέθηκαν χωρίς καμιά πολιτική εκπροσώπηση μετά την παγίωση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που επέβαλε η παγκοσμιοποίηση στη Βρετανία, ανεξάρτητα από το εάν εξέλεγαν το Συντηρητικό ή το Εργατικό κόμμα. Γεγονός που οδήγησε στο φούντωμα του κινήματος για ανεξαρτησία, δηλαδή για την αυτοδιάθεσή τους.
Η ανεξαρτητοποίηση περιφερειών είναι βέβαια κατ’ αρχή θετική εάν στόχο έχει τον μεγαλύτερο αυτοκαθορισμό ενός λαού. Αυτό όμως σημαίνει ότι η ανεξαρτητοποίηση θα πρέπει να συνεπάγεται όχι μόνο πολιτική αυτοδυναμία, όπως είναι αυτονόητο, αλλά το κυριότερο ―ιδιαίτερα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης― οικονομική αυτοδυναμία, η οποία είναι αναγκαία προϋπόθεση εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας.
Εάν, επομένως, το κίνημα της ανεξαρτητοποίησης υποκινείται ή ενθαρρύνεται από την ίδια την Υ/Ε με στόχο τη διάλυση ενός ισχυρού κράτους-έθνους, και την ευκολότερη ενσωμάτωση στην ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης των υποτελών κρατιδίων που θα προκύψουν από αυτό, και την συνακόλουθη υποταγή τους στην Υ/Ε, τότε η ανεξαρτησία αυτή είναι όχι απλά αρνητική, αλλά καταστροφική (βλ. Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Λιβύη, και πιθανώς σύντομα Συρία.)
Φυσικά, η περίπτωση της Σκοτίας δεν ανήκε σε αυτή τη κατηγορία αφού η Βρετανία παίζει ρόλο «υπαρχηγού» στην Υ/Ε, γι’ αυτό και η Αμερικανική ελίτ αναγκάστηκε να πάρει δημόσια θέση κατά της ανεξαρτησίας της Σκοτίας, ενώ βέβαια η ίδια επιδόθηκε σε κανονική σφαγή των Σέρβων για να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους οι... Κοσοβάροι και να ολοκληρωθεί η διάλυση ενός σχετικά αυτοδύναμου ισχυρού κράτους στα Βαλκάνια, της Γιουγκοσλαβίας. Ιδιαίτερα μάλιστα θορυβούσαν την Υ/Ε οι αντιπολεμικές τάσεις των Σκοτσέζων που τάχθηκαν ενάντια στους πολέμους της Υ/Ε (στους οποίους πρωτοστατούσε βέβαια η Βρετανία), ενάντια στο ΝΑΤΟ, και ενάντια στα πυρηνικά. Aκόμη και ο αρχηγός του Σκοτσέζικου εθνικιστικού κόμματος, ο Σάλμοντ, που ήταν παλαιότερα ακτιβιστής ενάντια στο ΝΑΤΟ, επέσυρε την μήνιν της Υ/Ε και της Βρετανικής όταν τόλμησε να εκφράσει την εκτίμηση του για τις πολιτικες Πούτιν που ανόρθωσαν τη Ρωσία και δήλωσε ότι δεν μπορεί να γίνει βομβαρδισμός των τζιχαντιστών στη Συρία, χωρίς απόφαση του ΣΑ του ΟΗΕ.
Όμως, το κρίσιμο ερώτημα που γεννιέται είναι το ακόλουθο. Είναι δυνατή η πολιτική αυτοδυναμία μιας χώρας ενσωματωμένης στην ΝΔΤ που δεν είναι ισότιμο  μέλος της Υ/Ε (η οποία βέβαια δεν θα πήγαινε ποτέ ενάντια στις σχετικές εντολές των οικονομικών ελίτ και των πολυεθνικών) και πολύ περισσότερο η οικονομική αυτοδυναμία της; Ιδιαίτερα μάλιστα όταν το Σκοτσέζικο εθνικιστικό κόμμα, αντίθετα με τα άλλα εθνικιστικά κινήματα στην Ευρώπη, δεν αμφισβητεί ούτε το Ευρώ ούτε πολύ περισσότερο την ΕΕ, και δεν επιδιώκει καν η χώρα να έχει το δικό της εθνικό νόμισμα;
Είναι, δηλαδή, φανερό ότι η Σκοτσέζικη εθνικιστική ελίτ, σε αντίθεση με τα λαϊκά στρώματα που στήριξαν το «Ναι», δεν ήθελε να έλθει σε σύγκρουση με την ΕΕ και την Υ/Ε γενικότερα. Γι’ αυτό άλλωστε ο ίδιος ο Σάλμοντ υποσχόταν φορολογικούς παραδείσους στις πολυεθνικές για να προσελκύσει περισσότερες στη Σκοτία! Δεν ήταν λοιπόν περίεργο όταν τον ρωτούσαν πώς αυτός θα εξασφάλιζε ένα φιλειρηνικό κοινωνικό κράτος μέσα στην ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης ―όταν ακόμη και οι Νορβηγοί που έχουν επίσης μεγάλα αποθέματα πετρελαίου είδαν μια μαζική υποχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας― αναγκαζόταν να καταφεύγει στις ανοησίες τύπου...ΣΥΡΙΖΑ ότι αυτός θα τα κατάφερνε καλύτερα από τους Μιτεράν, Ολάντ κ.λπ. γιατί θα ήταν καλύτερος διαπραγματευτής! Είναι βέβαια γνωστό ότι, παρά το γεγονός ότι οι κοινωνικές υπηρεσίες ακόμη διατηρούνται στη Νορβηγία, οι σοσιαλδημοκράτες μετείχαν ενθουσιωδώς όχι μόνο στους κτηνώδεις Νατοϊκούς βομβαρδισμούς της Λιβύης αλλά, βέβαια, και στη διαδικασία μιας συνεχούς εντατικοποίησης και επιδείνωσης των εργασιακών συνθηκών. Oπως δηλαδή ακριβώς επιβάλλει η ΝΔΤ και στη Νορβηγία μέσα από τη συμμετοχή της στους θεσμούς της παγκοσμιοποίησης (ΠΟΕ κ.λπ.) αλλά και της εναρμόνισης των πολιτικών της με αυτές της ΕΕ, παρόλο που δεν είναι μέλος της.
Από την άλλη μεριά, στην Αγγλία, όχι μόνο τα λαϊκά στρώματα αλλά και τμήμα των μεσαίων στρωμάτων που σήμερα συνθλίβονται, όπως παντού, έχουν αντιληφθεί ότι χωρίς οικονομική αυτοδυναμία δεν μπορεί να νοηθεί πολιτική αυτοδυναμία και αυτοκαθαρισμός στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, γι’ αυτό και μετά το δημοψήφισμα που ανέλαβε να κάνει ο Κάμερον το 2017 μπορεί κάλλιστα η Βρετανία να οδηγηθεί εκτός ΕΕ, που είναι η αναγκαία (αλλά όχι βέβαια και επαρκής) συνθήκη για οποιαδήποτε πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία. Και οι κοινωνικές πολιτικές βέβαια του Φαράτζ δεν διαφέρουν από αυτές του Κάμερον γιατί και αυτός, όπως και ο Σάλμοντ, εκπροσωπεί περισσότερο την εθνικιστική αστική τάξη παρά τα λαϊκά θύματα της παγκοσμιοποίησης.
Με άλλα λόγια, πραγματική ανεξαρτησία και αυτοδυναμία, δηλαδή εθνική και οικονομική κυριαρχία, είναι αδύνατες μέσα στην ΝΔΤ γενικά, και την ΕΕ ειδικότερα. Ακόμη, δηλαδή, και αν νικούσε το «Ναι» στην Σκοτία θα ήταν νίκη κατά της ΝΔΤ μόνο αν θα έπαυε να είναι προτεκτοράτο όχι μόνο της Αγγλικής ελίτ, αλλά και της ΕΕ και της Υ/Ε γενικότερα...

​

Πηγή: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2014/2014_09_21.html 

Αρχείο Τάκη Φωτόπουλου: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

Διαβάστε περισσότερα