ΣΑΠΙΖΕΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΟΠΩΣ ΥΠΟΔΗΛΩΝΕΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ Μ. ΛΙΑΠΗ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Πλαστές πινακίδες σε τζιπ θηριώδους κυβισμού 4.463 κυβικών εκατοστών. Οχημα ανασφάλιστο. Οδηγός χωρίς δίπλωμα οδήγησης και αστυνομική ταυτότητα. Παραβίαση STOP. Δεν είναι αυτό καθαυτό το βάρος των πλημμελημάτων που διέπραξε ο Μιχάλης Λιάπης και για τα οποία θα οδηγηθεί σήμερα στο Αυτόφωρο Πλημμελειοδικείο. Το σοβαρό είναι η νοοτροπία που αποπνέει η συμπεριφορά του. Γιος της αδελφής του ιδρυτή της ΝΔ Κωνσταντίνου Καραμανλή και αγαπημένος ανιψιός του, προοριζόταν από αυτόν να ηγηθεί της παράταξης της Δεξιάς -κάτι που δεν κατέστη δυνατόν λόγω της πολιτικής του ανεπάρκειας- και διατελέσας υπουργός επί πεντέμισι χρόνια (Μεταφορών 2004-2007 και Πολιτισμού 2007-2009), αλλά και βουλευτής επί... 24 (!) συναπτά έτη (1985-2009), ο Μιχάλης Λιάπης προφανώς θεωρεί ότι οι νόμοι είναι για την... «πλέμπα», τον «λαουτζίκο», τον «κοσμάκη», όχι γι' αυτόν!

Εδώ ο Μιχάλης Λιάπης συνόδευε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή μέσα στο προσωπικό αεροσκάφος του τότε προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας Βαλερί - Ζισκάρ ντ' Εστέν τη νύχτα της 23ης προς την 24η Ιουλίου 1974, όταν κατέρρευσε η χούντα των συνταγματαρχών και παρέδωσε την εξουσία, όπως αποτυπώθηκε και φωτογραφικά κατά την έξοδο του Κωνσταντίνου Καραμανλή από το γαλλικό προεδρικό αεροσκάφος στο Ελληνικό. Είναι δυνατόν από ένα τέτοιο άτομο να απαιτεί το ελληνικό κράτος να πληρώνει 3.220 ευρώ φόρο πολυτελείας λόγω του τζιπ του συν 1.320 ευρώ για τέλη επειδή είναι πάνω από 4.000 κυβικά, χώρια τα πάνω από 1.000 ευρώ που απαιτούνται για την ασφάλεια; Απαράδεκτο, αποφάσισε ο ίδιος ο Μιχάλης Λιάπης.

Επειδή όμως είναι δραστήριος άνθρωπος δεν έπεσε σε τέλμα απογοήτευσης και αδράνειας για την αχαριστία που επέδειξαν προς το πρόσωπό του οι ομοϊδεάτες του που κυβερνούν τη χώρα, όπως πέφτει σε απάθεια ο λαϊκός κόσμος. Για να ταξιδεύει λοιπόν δωρεάν, όπως ο ίδιος έκρινε ότι του αρμόζει, κατασκεύασε... δικές του πινακίδες! Οχι, σε καμία περίπτωση δεν έφτιαξε πλαστές πινακίδες, όπως έγραφαν τα ποταπά, χαμερπή έντυπα. Απλούστατα, κατασκεύασε «αυτοσχέδιες (!)», όπως τις χαρακτήρισε ο ίδιος στους αστυνομικούς που τον συνέλαβαν, πινακίδες κυκλοφορίας. Είναι τόσο δημιουργικός και γεμάτος έμπνευση ο όρος «αυτοσχέδιες» πινακίδες, που ειλικρινά απορούμε πως αυτή η όντως βάρβαρη κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου δεν έσπευσε να καταργήσει πάραυτα τον κακόηχο και χυδαίου νοήματος όρο «πλαστός» και να τον αντικαταστήσει με τον υπέροχο όρο «αυτοσχέδιος».

Να έχουμε «αυτοσχέδια» χαρτονομίσματα αντί για «πλαστά» χαρτονομίσματα. «Αυτοσχέδια» πτυχία, «αυτοσχέδια» πιστοποιητικά, «αυτοσχέδια» διπλώματα και άδειες οδήγησης και πάει λέγοντας. Είναι πρωτοφανής δε η εμπάθεια και η χολή προς το πρόσωπο του Μιχάλη Λιάπη που επέδειξαν οι εφημερίδες. Ολες θυμήθηκαν ότι το 2007, όταν ακόμη ήταν υπουργός Μεταφορών, είχε δώσει προσωπικά ο ίδιος εντολή να κοπεί πρόστιμο στον Παναγιώτη Ψωμιάδη, τότε νομάρχη Θεσσαλονίκης, επειδή αυτός, αν και ομοϊδεάτης του Λιάπη, επέμενε να μη φοράει κράνος όταν κυκλοφορούσε με το μηχανάκι του. Α, όλα κι όλα, σε αυτά τα θέματα ο Λιάπης ήταν ανυποχώρητος! Γι' αυτό και όπως θύμισε άλλη εφημερίδα, αριστερή μάλιστα, ο Μιχάλης Λιάπης είχε εκδώσει και πολιτικό βιβλίο με τίτλο... «Για ένα νέο ήθος»! Μέχρι που αξιοποίησαν ένα ασήμαντο, ανθρώπινο λάθος του και υπενθύμιζαν με εξαιρετική, υφέρπουσα δηκτικότητα ότι ο Μιχ. Λιάπης είχε διεκδικήσει ως και το... ΕΚΑΣ, το επίδομα που δίνουν στους αναξιοπαθούντες χαμηλοσυνταξιούχους!!! Τι νομίζουν, δηλαδή, ότι επειδή αυτός δηλώνει εισόδημα 110.000 (109.223 για την ακρίβεια) και η γυναίκα του άλλες 30.000 (29.250), αρκούν τα 140 ψωροχιλιάρικα ευρώ τον χρόνο και δεν έχει ανάγκη το ΕΚΑΣ;

Θα έπρεπε αυτοί οι τυχάρπαστοι, άφρονες λαϊκιστές που τον επικρίνουν να είχαν αυτοί τη βίλα του Λιάπη των 223 τ.μ. στη Μύκονο με την πισίνα σε οικόπεδο 5 στρεμμάτων ή το σπίτι της γυναίκας του των 451 τ.μ. στην Κηφισιά, για να δούμε πώς θα τα έφερναν βόλτα! Και αναφερόμαστε μόνο σε 2 από τα 28 ακίνητα που η οικογένεια του Μιχάλη Λιάπη έχει μερίδια. Οχι ένα ΕΚΑΣ, αλλά... 28 ΕΚΑΣ έπρεπε να του δίνει του Λιάπη το ελληνικό κράτος αν ήταν σοβαρό - και όχι να εκμεταλλεύονται διάφοροι τύποι μια ασήμαντη παραδρομή για να του τσαλακώσουν την αξιοπρέπεια, αλλά και τη δημιουργικότητα κατασκευής «αυτοσχέδιων» πινακίδων κυκλοφορίας. Τι περιμένετε όμως, Ελληνες δεν είμαστε;

Διαβάστε περισσότερα

Το χριστουγεννιάτικο δράμα των ισχυρών

Χρονιάρες μέρες φτάνουν. Οι διαφημίσεις για τα χριστουγεννιάτικα προϊόντα που οι περισσότεροι από εμάς δεν μπορούν να αγοράσουν, με φέρνουν πιο κοντά στους συνανθρώπους μας.

Σκέφτομαι τους κυβερνώντες, νυν και πρώην, τα πνεύματα των μνημονίων που πέρασαν και που θα ρθουν και ξεπερνάω την ψυχική μου σκρουτζιά.

Πόσο σκληρά τους έχει χτυπήσει η κρίση αναλογίζομαι με δάκρυα στις φράντζες καθώς για να τους συμμεριστώ πρέπει να βλέπω τα πράγματα ανάποδα, όπως βλέπει η κορυφή μιας ανάποδης πυραμίδας τη βάση της.

Πόσες αναποδιές τους βρήκανε, πόσα τραβήξαν οι ήρωες της εξουσίας για να μπορούμε να απολαμβάνουμε ελεύθερα, χωρίς φόβο και πάθος το επίπεδο ζωής που έχουμε σήμερα.

Σκέφτομαι  τη φουκαριάρα τη μάνα του Στουρνάρα και πόσα πέρασε για να μας σώσει το καμάρι της.

Σκέφτομαι τους καημένους βουλευτές της ΝΔ που ξεπαγιάζουν στα μαρμαρένια αλώνια της Βουλής που θέρμανση δεν έχει γιατί την έκοψε η ΔΕΗ. ΔΕΗσου, Δεηθείτε καλοί μου συμπολίτες να τους φέρει ο Αι Βασίλης λίγο ρεύμα.

Σκέφτομαι τα παιδιά του πρώην προέδρου της Βουλής και υπουργού ανάπτυξης Σιούφα που το γραφείο τους κάηκε από τη λάμπα κηροζίνης καθώς οι μπαταχτσήδες αρνούνται τις εκκλήσεις αγωνίας των παιδιών να πληρώσουν καμιά δόση κόκκινου δανείου, κόκκινου όσο η στολή του ΑΙ Βασίλη.

Σκέφτομαι το εξοχικό του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη που κάηκε από μαγκάλι.

Σκέφτομαι τον βουλευτή της ΝΔ Τζαμτζή που κάνει το σκατό του παξιμάδι για να μην πεθάνει από ασιτία. Όχι ότι τον νοιάζει αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει. Μα αν πεθάνει πως θα μας υπηρετεί εμάς τους αχάριστους;

Φάτε σκατά να γίνετε καλά λοιπόν.

Σκέφτομαι τον καημένο τον πρώην υπουργό συγκοινωνιών και ιεροκήρυκα του ΚΟΚ Μιχάλη Λιάπη που τον χτύπησε ως συνταξιούχο η κρίση και έπρεπε με τα τελευταία του ευρώ να αγοράσει μια πλαστή πινακίδα από ζάμπλουτο πλανόδιο αφρικανό για να κυκλοφορήσει τ’ αμάξι του, να γεμίσει η μπαταρία του και να μπορεί να δουλέψει με την μπαταρία του αμαξιού η γεννήτρια του σπιτιού του. Και αυτού του το κόψαν το ρεύμα.

 Κοκ, κόκκινα δάνεια, κοκκινοσιουφίτσες και κόκκινος Αι Βασίλης που φέτος μοιράζει απλόχερα το αίμα των φορολογουμένων στους τραπεζίτες.

Αλλά ας πάμε στο Σύριζα του κάποτε ήμασταν κόκκινοι που όσο περνάει ο καιρός και οι ψηφοφόροι δεν μπορούν να ξεπεράσουν τη βλακεία τους, γεμίζει όλο και περισσότερους πράσινους κόκκους, να γίνει καλό απορρυπαντικό να ξεπλύνει όλα τα κρίματα της μεταπολίτευσης.

Χρυσά Χριστούγεννα θα κάνει φέτος ο μέχρι και σχετικά πρόσφατα ΠΑΣΟΚΟΣ, πρώην πρόεδρος του συνδικαλιστικού οργάνου των τραπεζικών υπαλλήλων Δημήτρης Τσουκαλάς. Στο τσουκάλι του μπορεί να βάλει ότι θέλει με το ένα εκατομμύριο ευρώ που του δωσε το ασφαλιστικό πρόγραμμα του πρώην εργοδότη του, της ολλανδικής τράπεζας ABN AMRO.

Τίποτε το παράνομο. Ο Τσουκαλάς δεν υπεξαίρεσε λεφτά, δεν ήταν λεφτά μίζας, δεν ήταν λεφτά δημοσίου. Αλλά το νόμιμο δεν είναι και ηθικό: Αν αναρωτιέστε για ποιο σκατά λόγο ο μισός και βάλε πλανήτης πληρώνει με το βιός του τα γαμησιάτικα των ιδιωτικών τραπεζών ξανασκεφτείτε το νούμερο 1 ακολουθούμενο από 6 μηδενικά, πολλαπλασιάστε το επί των αριθμό των εργαζομένων της ABN AMRO, βάλτε αυξομειώσεις σκεφτόμενοι το αν ένας υπάλληλος της τράπεζας στην Ελλάδα αποχωρεί με ένα μύριο στην τσέπη με τι ποσά θα έπρεπε να αποχωρούν τα στελέχη και θα σας βγει ένα ποσό κοντά στο ΑΕΠ μιας χώρας. Αν βάλετε όλες τις τράπεζες μαζί, ε τότε γάμησε τα. Τι παίρνεις; Μια παγκόσμια οικονομική κρίση.

Με αποζημίωση golden Boy, και συνδικαλίσταρος και ΠΑΣΟΚΟΣ και τώρα προβεβλημένο στέλεχος του Σύριζα που υποτιθέμενα θα τα βάλει με την τραπεζοκρατία, ο Τσουκαλάς είναι και με το θεό και με το Μαμωνά.  

Να το ξανατονίσουμε: ο τύπος δεν έκανε τίποτε παράνομο, ούτε καν παράτυπο. Απλά το σύστημα είναι έτσι. Καλό θα είναι λοιπόν να παραιτηθεί από τη βουλευτική του έδρα και να δίνει συμβουλές για το με ποιες μεθοδεύσεις οι τράπεζες απέκτησαν τόσο ατάσθαλο χρήμα που μπορούν να αποζημιώνουν υπαλλήλους τους με ένα μύριο. Να μας μυήσει στα μυστικά του συστήματος που έχει φέρει τον πλανήτη στην επιφάνεια μιας τεράστιας φούσκας έτοιμης να σκάσει η οποία πρέπει να αποκτήσει δέρμα από το δέρμα των εργαζομένων όλου του πλανήτη για να αντέξει λίγο περισσότερο.

Και δεν είναι ο μόνος στο Σύριζα που είναι και με το θεό και με το Μαμωνά.

Οι ακαδημαϊκοί οικονομολόγοι και εν μέρει υπεύθυνοι του οικονομικού του σχεδιασμού Τσακαλώτος και Σταθάκης φέρεται να έχουν επενδύσει μισό μύριο έκαστος σε Hedge Funds όπως αυτά της JP Morgan και της Blackrock.

Ούτε παράνομο ούτε παράτυπο είναι. Μάλιστα είναι έξυπνο τα λεφτά σου να τα κλωσάν τα λυσσασμένα σκυλιά της παγκόσμιας ελίτ του πλούτου.

Απλά υπάρχει ένα θεματάκι: είναι και οι δυό τους υπεύθυνοι του οικονομικού σχεδιασμού του Σύριζα: αν σε προσωπικό επίπεδο δεν βρίσκουν να κάνουν κάτι ποιο παραγωγικό με τα λεφτά τους από το να τα επενδύουν στους πραιτοριανούς του καζινοκαπιταλισμού, πως θα το κάνουν σε εθνικό επίπεδο;

Αυτό μου θυμίζει ανατριχιαστικά τη δήλωση της Παπαρήγα για τις απολύσεις στον Ριζοσπάστη. Ε τι να κάνουμε. Σε καπιταλιστικό σύμπαν ζούμε.

Ο ίδιος ο Σταθάκης δήλωνε ορθότατα «Πρέπει να βρεθούν αυτά τα 9 δις , είπε και πρόσθεσε ότι σχεδόν κανένας δεν δηλώνει πάνω από 70.000 ευρώ εισόδημα και ότι μόνο και μόνο αν φορολογούσαμε 200.000 πλούσιους με 20.000 ευρώ θα βρισκόντουσαν τα 4 δις ευρώ.»

Και για δεν δίνετε το καλό παράδειγμα ρε παιδιά; Εσείς οι δύο και ο Τσουκαλάς μαζί μπορείτε από μόνοι σας να ασκήσετε κοινωνική πολιτική σε κλίμακα μικροκοινοτήτων χρηματοδοτώντας βασικές ανάγκες τους με ένα μικρό ποσοστό των κεφαλαίων σας. Αλλά ξέχασα: Δεν είστε υπέρ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας παρά μόνο όταν ωφελείστε από αυτή.

Οι κύριοι Τσακαλώτος και Σταθάκης πρέπει να αποσύρουν ΤΩΡΑ τα κεφάλαια τους από τα Hedge Funds. Ξεχνούν ότι η Blackrock πλουτίζει από την ίδια την ελληνική και ευρωπαϊκή κρίση για να αξιολογεί τις τράπεζες με λεφτά που της δίνουν οι Τροϊκανοί  από τα λεφτά που υφαρπάζουν από τους φορολογούμενους με την αμέριστη συνδρομή των τοπικών κυβερνήσεων. Πλάκα μου κάνετε;

Και ο άλλος πρώην Πασόκος. Ο εργατολόγος που συκοφαντήθηκε για φοροδιαφυγή ύψους ενός μυρίου και αυτός. Νόμιμος και αυτός. Συκοφαντία η κατηγορία. Και δεν το λέω ειρωνικά. Αλλά η ουσία της υπόθεσης βρίσκεται αλλού: Το δικηγορικό του γραφείο έκοψε απόδειξη παροχής υπηρεσιών ενός μυρίου σε πελάτη του το 1999. Ποιος ήταν αυτός ο πελάτης; Τέτοιες αμοιβές μόνο εταιρίες σαν τη Blackrock, τη Goldman Sachs και τη JP Morgan πληρώνουν σε δικηγορικά γραφεία….

Ας σοβαρευτούμε επιτέλους. Βρισκόμαστε σε πόλεμο. Η διεθνής πλουτοκρατία, ο καζινοκαπιταλισμός, η κλεπτοκρατία τον έχουν κηρύξει εδώ και καιρό στους φορολογούμενους σε πολλές δυτικές  χώρες.

Ο θάνατος μας τα κέρδη τους.

Δεν λέμε να κριθεί παράνομος ο πλούτος. Βρισκόμαστε όμως μέσα σε μια άνιση μάχη των κοινωνιών απέναντι σε τοξικές και κοινωνιοκτόνες πρακτικές του καζινοκαπιταλισμού που πρέπει να καταργηθούν.  Και σε αυτές τις πρακτικές συμμετείχαν και οι τρεις (αν όχι 4) βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Ας το καταλάβουν τα παιδιά του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν είναι σχολική εκδρομή. Αν είναι, σε αυτή την εκδρομή του τρόμου πολλές κοινωνίες έχουν ήδη δοκιμάσει το ρούφηγμα του δράκουλα, έχουν περάσει από του χάρου τα δόντια, περάσαν από το στόμα του λύκου και τώρα περνάν από την τσουλήθρα του οισοφάγου του φαταούλα για να χωνευτούν στο στομάχι του Λεβιάθαν.

Δεν γίνεται ρε παιδιά να έχετε τα λεφτά σας σε χώρες που έχουν κηρύξει τον πόλεμο στην χώρα σας. Γιατί η Jp Morgan, η Black Rock, η Goldman Sachs και πόλεμο έχουν κηρύξει στις χώρες και τις λεηλατούν και οικονομικά μεγέθη χωρών έχουν και είναι και υπεράνω του δικαίου.

Τέτοια πράγματα τα κάναν μονάχα οι Bush όταν οι ΗΠΑ πολεμούσαν τους Ναζί και αυτοί κάναν μπίζνες μαζί τους. Και κοιτάξτε που καταντήσαν: Γίναν προεδρική δυναστεία στις ΗΠΑ.

Λοιπόν, εδώ και καιρό το σύστημα εξουσίας δοκιμάζει το ΣΥΡΙΖΑ, αυτό το περίεργο, καινούριο φρούτο:  κάνει πως το φτύνει αλλά στην ουσία θέλει να το δαγκώσει ή αν δεν μπορεί αυτό να το καταπιεί ολόκληρο και να το χωνέψει στην αδηφάγα μπάκα του.

Προσέξτε. Γιατί ότι τρώει ένα σύστημα μετά το χέζει. Και αν γίνετε σκατά του συστήματος, μπορεί να σας φάει ακόμη και ο Τζαμτζής ο οποίος κάνει το και σκατό του παξιμάδι.

Ιδιαίτερα προς τον Τσακαλώτο στον οποίο τρέφω συμπάθεια γιατί είναι μυαλό διαλεκτικό, ένα πράγμα έχω να του πω: Ρίξε μαύρη πέτρα στην BlackRock αν δε θες οι ψηφοφόροι να ρίξουν μαύρο στο ΣΥΡΙΖΑ και στην τελευταία ελπίδα τους εντός της αστικής δημοκρατίας.

Γιατί μετά, οι Έλληνες θα πάνε να πάρουν το αίμα τους πίσω. Και αν το πάρουν από μόνοι τους πάλι καλά. Αλλά μπορεί να τα φέρει έτσι ο καιρός τα πράγματα που μαζί με αίμα να θέλουν και τιμή και χρυσή αυγή. Και αν τότε γράψω για το πώς τα Χρυσά Αγόρια του Σύριζα συνέβαλλαν στην ολική απαξίωση της πολιτικής που οδήγησε στη φασιστική κυβέρνηση της Χρυσής Αυγής να δούμε τι θα λέτε τότε. Όσοι από σας δε θα το παίζετε εκ του ασφαλούς αυτοεξόριστοι.

Οι εφιάλτες είναι ζωντανοί. Ξυπνήστε λοιπόν από τον γαμημένο λήθαργο σας και κάνετε αυτό που πρέπει. Σταματήστε τον καζινοκαπιταλισμό. Σταματήστε την απορύθμιση. Βάλτε κανόνες. Για όλους. Ακόμη και για τους βουλευτές του Σύριζα. Πρώτα από όλους για τους πολιτευτές του Σύριζα.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα

Ένα σχόλιο από το facebook που δείχνει ότι ο κόσμος δεν μασάει κουτόχορτο:

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ και ΣΤΑΘΑΚΗΣ κατέχουν μετοχές της BLACKROCK !!! Που όλως τυχαίως έχει ποσοστό της ELDORADO !!! Που ως γνωστόν κάνει δουλειές με φούντες μαζί με τον ΜΠΟΜΠΟΛΑ… Εκεί που ένας δήμαρχος ξεχνά να ενημερώσει τους κατοίκους ότι πίνουν νερό με αρσενικό… Ναι ο ΠΑΧΤΑΣ…
Και όλα αυτά όταν υπεύθυνος υπουργός για επενδύσεις είναι ο κ ΜΗΤΑΡΑΚΗΣ!!! Κάτοχος αμοιβαίων κεφαλαίων ύψους 155.172,76 ευρώ της Fil UK Pension Plan, θυγατρικής της Fidelity Fund (η FIDELITY είναι ένας εκ των βασικών μετόχων της ELDORADO GOLD)…
ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΕΝΟΧΛΕΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΧΑΚΙΔΙΚΗΣ ;;;
Τόσο που να στέλνει ο ΔΕΝΔΙΑΣ “αστυνομικούς” χωρίς διακριτικά να τους ψεκάζουν με χημικά έξω από τα σχολεία ;;;
Τόσο που να στέλνει ο υπουργός του ΣΑΜΑΡΑ αστυνομικούς να τους τραβολογούν από τα σπίτια τους στα άγρια μεσάνυχτα ;;;
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΕΛΛΗΝΑ !!!
Και όλο το σύστημα στο κόλπο…
——————————————-
Κατόπιν τούτου προτείνω να συμμαχήσουμε ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ με  BLACKROCK, ELDORADO, JPMORGAN και λοιπές δημοκρατικές, φιλολαικές διεθνείς δυνάμεις που απεργάζονται την παγκόσμια επανάσταση!
ΤΙ τους χρειαζόμαστε τους μεσάζοντες του ΣΥΡΙΖΑ; το “βρώμικο” Τσακαλώτο, Σταθάκη κτλ;;;;

by  http://seisaxthia.wordpress.com/

Διαβάστε περισσότερα

«Η γυναίκα του Καίσαρα...»

Το έχουμε ξαναγράψει, αλλά είναι ωραία ιστορία, δεν πειράζει να την ξαναγράψουμε: η περίφημη φράση «η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, αλλά πρέπει και να φαίνεται τίμια» ουδέποτε ελέχθη στα σοβαρά, παρά μόνον ως ανέκδοτο που προκάλεσε ομηρικούς γέλωτες στη Σύγκλητο, γνωστού
όντος ότι ο Καίσαρ υπήρξε «ο άνδρας όλων των γυναικών και η γυναίκα όλων των ανδρών της Ρώμης»,
η δε συμβία του, όπως κάθε αριστοκράτισσα Ρωμαία δέσποινα, θεωρούσε τους εραστές κάτι σαν τα καλλυντικά στο μπουντουάρ της. Γενικώς οι ανώτερες τάξεις στη Ρώμη χρησιμοποιούσαν τη «μοιχεία» μόνον ως έναν καλό λόγο διάλυσης ενός γάμου συμφέροντος, για να συναφθεί ένας επόμενος γάμος μεγαλύτερου συμφέροντος. Με έναν λόγο, η «συζυγική πίστη» ουδόλως αφορούσε τα ρωμαϊκά ήθη (πλην των ερωτευμένων μεταξύ τους), ενώ αφορούσε τους θεσμούς που υποτίθεται ότι τα προστάτευαν (κοιτάζοντας όμως πάντα αλλού, εκεί όπου υπήρχε οικονομικό συμφέρον). Αν αυτά σας θυμίζουν κάπως την «αστική ηθική», δηλαδή την υποκρισία, δεν κάνετε λάθος.
Αν όμως αυτή ήταν η πραγματικότητα, ο πολύς λαός, ήδη από την εποχή των πληβείων, για να την καταπιεί, χρειαζόταν και χρειάζεται μύθους. Και καλώς! Διότι αν και ο λαός εκπέσει να εμφορείται απ’ τον κυνισμό των αφεντάδων, τότε γαία πυρί μπούρμπερη. Ετσι το ρηθέν
για τη γυναίκα του Καίσαρα ήταν ανάγκη να το πάρει στα σοβαρά ο λαός (αλλιώς, άλλωστε, δεν θα είχε καθιερωθεί), διότι συχνά ο λαός μετέρχεται της ηθικής για να διεκδικεί το δίκιο του.
Βεβαίως, απ’ την άλλη μεριά, ένα απ’ τα ελαττώματα του λαού είναι να αναθέτει τη διεκδίκηση του δίκιου του σε προμάχους, καίσαρες και πατερούληδες, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Εν προκειμένω,
αν πρέπει «να είναι τίμια η γυναίκα του Καίσαρα», πρέπει να «φαίνονται τίμιες» και οι επενδύσεις της. Τούτο δεν φαίνεται να συμβαίνει με τις επενδύσεις του κ. Σταθάκη και του κ. Τσακαλώτου. Οχι ότι δεν είναι νόμιμες, αλλά το ερώτημα αν είναι ηθικές το εγείρουν. Γιατί; Διότι και οι δύο είναι οικονομολόγοι. Γνωρίζουν, λοιπόν, από «ανύποπτες» ακόμα εποχές (αν οι εποχές πριν από την κρίση διέθεταν κάποια αθωότητα εις ό,τι αφορά τα ευαγή αυτά ιδρύματα) τι εστί BlackRock και τι εστί J.P. Morgan.
Ιδιαιτέρως, δε, απ’ όταν ξέσπασε η κρίση και μετά, και μάθαμε όλοι με τον πιο πικρό τρόπο για τη Μαύρη Πέτρα και την Τράπεζα των Πειρατών, οι δύο αυτοί σύντροφοι όφειλαν να μετακινήσουν τις επενδύσεις τους σε funds, σε χαρτοφυλάκια κεφαλαίων, πιο ουδέτερα (ενδεχομένως και πιο παραγωγικά), πάντως όχι δολοφονικά.
Να εξηγήσω κάτι από την αρχή προς αποφυγήν παρεξηγήσεων: δεν θεωρώ ότι οι πλούσιοι ή οι εύποροι που στρατεύονται στην Αριστερά ή υποστηρίζουν την Αριστερά, δεν κάνουν κάτι προς τιμήν τους. Οσο βλακώδες, επιτρέψτε μου, είναι να ’ναι κανείς φτωχός και δεξιός, άλλο τόσο είναι ηθικό και φιλοσοφημένο να ’ναι πλούσιος κι αριστερός.
Δεν ελέγχονται λοιπόν ο κ. Σταθάκης και ο κ. Τσακαλώτος για το εύπορον -τιμή τους (ξαναλέω, το να ’ναι η ταξική τους συνείδηση ανώτερη της ταξικής τους θέσης είναι προς έπαινον)- ελέγχονται όμως κατά το γνωστόν εκείνο (πάλι λαϊκό): «δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις».
Αν έτσι έχουν τα πράγματα και δεν κάνω λάθος (διότι στις εφημερίδες που πρόσκεινται στην Αριστερά δεν είδα χθες λέξη για αυτό το ζήτημα), τότε οι δύο σύντροφοι πρέπει να ανακληθούν απ’ το κόμμα τους στην τάξη που αρμόζει στο ήθος του κόμματος, και, νομίζω, στο δικό τους. Εκτός κι αν οι δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ότι ουδέν αξιόμεμπτο ή ανάρμοστο έχουν πράξει, οπότε πάσο. Πάσο, σ’ αυτήν την περίπτωση, και της ηγεσίας και των μελών του κόμματος, διότι, εν τοιαύτη περιπτώσει, ούτε κι αυτοί θα πιστεύουν ότι έχει διαπραχθεί κάτι που θα πρέπει να επανορθωθεί.
Γράφω αυτές τις γραμμές με μεγάλη στεναχώρια, ελπίζοντας να έχω άδικο, ελπίζοντας οι δύο βουλευτές να με διαψεύσουν, αλλά δεν μπορώ να θεωρήσω (επιστρέψτε μου και πάλι το πρώτο ενικό) τέτοιες υποθέσεις ως ψιλά γράμματα - το ίδιο, υποθέτω, και πολλοί άλλοι, αριστεροί ή δεξιοί.
Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται ante portas της διακυβέρνησης (ενδεχομένως και της εξουσίας, αν ο λαός συμφωνήσει με τη διακυβέρνησή του και συνεχίσει να του προσφέρει την υποστήριξή του), συνεπώς τα δείγματα γραφής του σε όλους τους τομείς πρέπει να ’ναι άμεμπτα (κατά το ανθρώπινο μέτρο), και πάντως εναρμονισμένα με το κοινό περί δικαίου αίσθημα.
Οι στιγμές είναι ιστορικές για την Ελλάδα. Και την Ευρώπη. Η Ιερά Συμμαχία των Νεοφιλελεύθερων - Εκσυγχρονιστών αντιμετωπίζει για πρώτη φορά μετά την Παλινόρθωση της Αντίδρασης τη δεκαετία του ’90, το ενδεχόμενο να υποστεί ρωγμή η πολιτική της, να διακοπεί η διαδικασία προς τον πολιτικό ολοκληρωτισμό που εκφράζει την οικονομική τρομοκρατία.
Αν η υπόθεση αυτή παρακαμφθεί διά της «σιωπής», ώσπου μέσα στα τόσα άλλα να «ξεχασθεί», χωρίς ο κ. Σταθάκης και ο κ. Τσακαλώτος να δώσουν τις εξηγήσεις που θα ακύρωναν μια κριτική όπως η παρούσα, τότε το ηθικό ανάστημα της Αριστεράς θα έχει τρωθεί - αυτοί που λένε ότι «όλοι ίδιοι είναι» θα έχουν την ευκαιρία να αναπαράγουν το ψεύδος τους.
Είναι λυπηρό να κάνει κανείς τον Φρύνιχο και να επισημαίνει οικεία κακά, μάλιστα όχι παρελθόντα αλλά τρέχοντα, αλλά απαραίτητο, κυρίως όταν ελπίζει ότι κάνει λάθος, και θέλει να διαψευσθεί.


email: stathis@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Το «ριφιφί» των αιώνων ήταν «νόμιμο», ίσως και «ηθικό»!

 Ήταν Ιούνιος 1999. Προεκλογική περίοδος. Τους δρόμους της Αθήνας και όλης της χώρας κοσμούσε η… καλαίσθητη αυτή αφίσα – ύμνος στη φούσκα του Χρηματιστηρίου: «1.000.000 ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΜΕΤΟΧΕΣ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΑΞΙΑ – ΠΑΣΟΚ»…   

   Επειδή πολύ… «κάθαρση» έχει πέσει και πάλι (στα κεφάλια μας), αξίζει να θυμηθούμε: Ήταν 17 Σεπτέμβρη 1999, όταν ο δείκτης της Σοφοκλέους είχε σημειώσει το ρεκόρ ανόδου του, σκαρφαλώνοντας στις 6.500 περίπου μονάδες. Τρία χρόνια μετά, στις 17 Σεπτέμβρη 2002 – και ενώ πια ήταν δεδομένο τι είχε παιχτεί με τη «φούσκα» - ο δείκτης είχε κατρακυλήσει κάτω από τις 2.000 μονάδες.
   Μέσα σε μια τριετία, λοιπόν, η συνολική απώλεια της κεφαλαιοποίησης της Σοφοκλέους ανήλθε στο αστρονομικό ποσόν των 136 δισ. ευρώ (46,3 τρισ. δραχμές)! Με άλλα λόγια, τόση ήταν η διαφορά μεταξύ της συνολικής αξίας των εισηγμένων μετοχών το Σεπτέμβρη του 1999 και της αντίστοιχης αξίας τους τρία χρόνια αργότερα.
   Για να το πούμε απλά και κατανοητά: Το αποκαλούμενο και σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου συνιστά το μεγαλύτερο «ριφιφί» στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους. Συνολικά: Πάνω από 140 δισ. ευρώ πέρασαν από τις τσέπες του εξαπατημένου ελληνικού λαού στα «πιράνχας» του χρηματιστηριακού τζόγου. Περιουσίες και κόποι μιας ζωής έλιωσαν στο βωμό της γκανιότας του συστήματος, όπως ακριβώς έλιωσε και η καραμέλα περί «λαϊκού καπιταλισμού». Μια καραμέλα με την οποία το πολιτικό σύστημα αφιόνισε τα θύματά του, που έτρεχαν, εκτός από μισθούς και συντάξεις, να συνάπτουν δάνεια για να τα καταθέτουν στα αρπακτικά που λειτουργούσαν όχι μόνο έχοντας την ανοχή, αλλά και την αρωγή του συστήματος της πολιτικής εξουσίας.
   Μήπως υπερβάλουμε; Ας επαναφέρουμε στη μνήμη μας το πολιτικό θερμοκήπιο μέσα στο οποίο συντελέστηκε το έγκλημα του Χρηματιστηρίου, το οποίο μάλιστα χρησιμοποιήθηκε και ως προεκλογική αφίσα (!) για την διπλή εξαπάτηση των πολιτών: Την εξαπάτησή τους και ως αποταμιευτών και ως ψηφοφόρων!

1)     «Σήμερα ένα εκατομμύριο επενδυτές ξέρουν ότι οι μετοχές έχουν αξία» (προεκλογική αφίσα του ΠΑΣΟΚ, ευρωεκλογές, Ιούνιος 1999)

2)     «Ο τζίρος του Χρηματιστηρίου θα είναι υψηλός και θα αποδώσει αυτά τα οποία έχουμε σχεδιάσει» (Κ.Σημίτης, 5/9/99, συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ).

3)     «Το Χρηματιστήριο είναι ένας θεσμός σημαντικός για την πρόοδο της οικονομίας, είναι ένας θεσμός, ο οποίος εξυπηρετεί την οικονομία» (Κ.Σημίτης, 5/9/99, συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ).

4)     «Η κατάσταση στη Σοφοκλέους θα ομαλοποιηθεί μέσα σε ένα - δυο 24ωρα» (Κ.Σημίτης, Οκτώβριος '99, συνεδρίαση του ΕΓ του ΠΑΣΟΚ).

5)     «Εμείς νοιαζόμαστε για τους επενδυτές του Χρηματιστηρίου. Θέλουμε να βλέπουμε τους επενδυτές που τοποθετούν το περίσσευμά τους στο Χρηματιστήριο να αμείβονται» (Κ.Σημίτης, 5/12/2000)

6)     «Η περίοδος νευρικότητας στο Χρηματιστήριο έχει ημερομηνία λήξης. Είναι η 9η Απριλίου. Είναι η επανεκλογή της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Είναι η αποκατάσταση συνθηκών ηρεμίας στο Χρηματιστήριο, στην Οικονομία, στη Χώρα. Εμείς, το ΠΑΣΟΚ, είμαστε εγγυητές της ομαλής πορείας των αγορών και της Ελληνικής Οικονομίας» (Γιάννος Παπαντωνίου, υπουργός Οικονομίας, 28/3/2000)

7)     «Το Χρηματιστήριο πάει κανόνι. Και ό,τι να λένε, ψηφίζει ΠΑΣΟΚ. Η Ελλάδα, το καλοκαίρι πλέον, θα έχει ένα Χρηματιστήριο που θα το ζηλεύουν πολλά άλλα διεθνή Χρηματιστήρια» (Γιάννος Παπαντωνίου, 2/6/1999)

8)     «… το Χρηματιστήριο θα συνεχίσει να αντανακλά τη δύναμη της Ελληνικής Οικονομίας» (Γιάννος Παπαντωνίου, Σεπτέμβριος 1999).

9)     «Το 2000 η πορεία του Χρηματιστηρίου θα είναι δυναμικά ανοδική, καθώς η ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ, θα δώσει ώθηση στη Σοφοκλέους» (Γιάννος Παπαντωνίου,  20/12/1999).

10)  «…όσοι είναι στο Χρηματιστήριο θα είναι κερδισμένοι. Είναι πολύ απλό το μήνυμα, το συμπέρασμα, το δια ταύτα αυτών των εκτιμήσεων. Θα πάει καλά το Χρηματιστήριο, διότι η οικονομία πάει πολύ καλά, πάει καλύτερα και απ’ ό,τι περιμέναμε...» (Γιάννος Παπαντωνίου, 28/3/2000)

11)  «Δεν υπάρχει κανείς απολύτως κίνδυνος. Πήραμε πολύ έγκαιρα τις αναγκαίες πρωτοβουλίες, ώστε ήδη σήμερα να έχουν γίνει όλες οι αναγκαίες ρυθμίσεις. Δεν υπάρχει κανείς απολύτως κίνδυνος στο Χρηματιστήριο...» (Γιάννος Παπαντωνίου, 9/11/1999)

12)  «Για τους επενδυτές δημιουργήθηκαν νέες ευκαιρίες τοποθέτησης των αποταμιεύσεών τους με υψηλή απόδοση... Σήμερα ένα εκατομμύριο επενδυτές, όπως και όλοι οι Έλληνες, ξέρουν ότι οι μετοχές έχουν αξία(…)» (Ανακοίνωση Τύπου του ΠΑΣΟΚ, 8/6/99, προεκλογική περίοδος).

   Φυσικά από το παραπάνω παιχνίδι δεν έλειψε η τότε αξιωματική αντιπολίτευση της ΝΔ που προσπαθούσε να πλασαριστεί ως η αυθεντική εκπρόσωπος της «λαϊκής ευημερίας» μέσω Χρηματιστηρίου. Να δυο ενδεικτικές δηλώσεις:

• «Εγγυούμαστε απόλυτα για μια διαρκώς ανοδική πορεία του Χρηματιστηρίου από τις 10 Απρίλη» (Κώστας Καραμανλής, 1/3/2000, προεκλογική εμφάνιση στη Ρόδο).
• «Το να γίνονται κάποιες "ενέσεις" (σ.σ.: στο Χρηματιστήριο) προκειμένου κάποιοι να μη χάσουν τα χρήματά τους, αυτό είναι αναμενόμενο και αποδεκτό» (Α. Σπηλιωτόπουλος, εκπρόσωπος Τύπου ΝΔ, 30/3/2000).

   Και πως έληξαν όλα αυτά; Έληξαν με την περίφημη δήλωση του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, ο οποίος απευθυνόμενος στους μαδημένους και εξαπατημένους, εκτόξευσε εκείνη την απίθανη φράση: «Ας πρόσεχαν»…

   Και πως έληξαν όλα αυτά; Έληξαν (για την ακρίβεια: «ξαναέληξαν»…) με την προχτεσινή απόφαση του δικαστηρίου: Η δικαιοσύνη απεφάνθη ότι ουδείς βρέθηκε ένοχος για το σκάνδαλο αυτής της άνευ προηγουμένου κλοπής ευρύτατων κοινωνικών στρωμάτων που πιάστηκαν στο δόκανο των επιτήδειων. Ουδείς εντοπίστηκε από εκείνους που έστησαν (ο καθένας με το δικό του τρόπο) το μεγάλο «ριφιφί». Που παρέδωσαν τον κοσμάκη στους «αλογομούρηδες» μέσω της Σοφοκλέους. Που ψηφοθήρησαν παίζοντας το κάλπικο «χαρτί» του «λαϊκού καπιταλισμού». Που μετέτρεψαν τον χρηματιστηριακό τζόγο σε «εθνικό ιδεώδες». Είναι όλοι τους ...αθώοι!

   Αλλά, κι αν όσοι αθωώθηκαν προχτές είναι όντως αθώοι (αυτά τα ξέρει η «τυφλή» δικαιοσύνη), μήπως και το πολιτικό σύστημα που διαπλέχτηκε με χίλιους τρόπους με αυτή τη φούσκα, που πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου αποτελούν και σήμερα επιφανείς εκπροσώπους του, είναι κι αυτό αθώο; Μα φυσικά! Τόσο, δε, πολιτικά αθώοι είναι όλοι αυτοί, όσο και το σύστημα (σσ: «Καπιταλισμός», λέγεται…) της «νόμιμης και ηθικής» εκμετάλλευσης,  το οποίο βρίσκεται σε μια διαδικασία διαρκούς… «κάθαρσης», με τους εκάστοτε διαχειριστές του να διαγωνίζονται σε «σεμνότητα και ταπεινότητα». Αλλά η βρώμα – βρώμα. Η σήψη – σήψη. Η διαφθορά – διαφθορά. Ο ξεπεσμός – ξεπεσμός. Και η απάτη – απάτη. Από πλαστές πινακίδες μέχρι πλαστούς «σωτήρες».

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Η επόμενη μέρα του νεοφιλελεύθερου ιμπεριαλισμού.

Πέτρος Αργυρίου

Σε πείσμα αφελών ή σκοπίμως μονολιθικών περιγραφών που επιχειρούν να επιβάλλουν στους πληθυσμούς μια δυναστική πανθομολογούμενη  συναίνεση για τα αίτια, τις  σκοπιμότητες  και τις λύσεις στην Ελληνική και Ευρωπαϊκή κρίση, καταδεικνύουμε με συνέπεια τα παρασκήνια της κρίσης προτού καν ακόμη  αυτά αποκτήσουν ειδησεογραφική υπόσταση: Μιλήσαμε για την αρχική συναίνεση των δύο ηγεμονίδων δυνάμεων του δυτικού κόσμου, των ΗΠΑ και της Γερμανίας για το βάθεμα της κρίσης ώστε να ελέγξουν την ΕΕ και την ακόλουθη έριδα τους για το ποιος και πως θα ελέγχει τι στην νέα ομοσπονδοποιημένη ΕΕ, τον επιθυμητό καρπό της Ευρωπαϊκής κρίσης (εδώ), μια έριδα που επίσημα εκφράστηκε με τη σύγκρουση ΔΝΤ και Γερμανίας.   

Οι κρίσεις δεν είναι μόνο τα αποτελέσματα αδιέξοδων πολιτικών αλλά και εξαιρετικά πεδία άσκησης και επιβολής ακόμη πιο αδιέξοδων πολιτικών.

Οι κρίσεις και τα ιδεολογήματά τους είναι συχνά απλά οι δούρειοι ίπποι για να υλοποιηθεί η ατζέντα συμφερόντων που έρχεται σε σύγκρουση με το δημόσιο συμφέρον και καλό.

Μόνο με το πιστόλι στον κρόταφο, πραγματικά ή αλληγορικά, μπορούν οι πληθυσμοί να δεχθούν πρακτικές που επιδεινώνουν ραγδαία το επίπεδο ζωής τους.

Ήδη από το 2011 γράψαμε για την αποδυνάμωση της Αμερικής και την προοδευτική ανάδυση άλλων πόλων, ισχυρότερος των οποίων είναι η Κίνα η οποία φιλοδοξεί μέσω της αργής αλλά μεθοδικής διείσδυσης της να γίνει η υπερδύναμη του 21^ου αιώνα.  

Κρούαμε τον κώδωνα του κινδύνου πως ο τρόπος για να αντιμετωπιστεί η κινεζική πρόκληση, είναι ένα άλμα του δυτικού κόσμου προς τα μπρος και η επένδυση στην καινοτομία και την επιστήμη και ως εκ τούτου στην παιδεία.

Δυστυχώς συμβαίνει το αντίθετο: η Δύση έχει αρχίσει να μιμείται την Κίνα όσον αφορά τον ολοκληρωτισμό και τη νέα στάση της προς τα ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα ενώ ο μόνος τρόπος να αναχαιτιστεί οικονομικά η Κίνα κρίνεται πως είναι η εμπειρία των ΗΠΑ σε βρώμικους πολέμους.

Αφού λοιπόν οι ΗΠΑ προκάλεσαν χάος στη Μ. Ανατολή και κρίση στην ΕΕ, τώρα επιδιώκουν ένα ακόμη πόλεμο: εμπορικό πόλεμο κατά της Κίνας αυτή τη φορά.
Και παράλληλα πόλεμο κατά της δημοκρατίας και της αυτοδιάθεσης για μια ακόμη φορά. Σε σύμπραξη με τη Γερμανία για ακόμη φορά, τουλάχιστον αρχικά.

Σε τι αναφερόμαστε; Μα στην Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Εταιρική Σχέση (TTIP) μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ που εξελίσσεται τώρα και αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός διετίας (καταμεσής της Ευρωπαϊκής Κρίσης) και της ΔιαΕιρηνικής Εταιρικής Σχέσης μεταξύ χωρών που «βλέπουν» Ειρηνικό (TPP) πλην της Κίνας και της Ρωσίας, μια συμφωνία που τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο βρίσκεται σε κρίσιμο διαπραγματευτικό στάδιο.

Τι προβλέπουν αυτές οι Εταιρικές Σχέσεις; Μια ομογενοποίηση των κρατικών νομοθεσιών, μια εναρμόνιση τους  με τα αμερικανικά «πρότυπα», μια ευρεία απορρύθμιση, μια νεοφιλελεύθερη εμπορική Διεθνή.

Τι οφέλη ενδέχεται να αποφέρει αυτή; Αμελητέα αύξηση των δυτικών ΑΕΠ μέχρι το έτος 2025. Και υπερκρατική ισχύ και υπεροχή των ιδιωτικών συμφερόντων έναντι της ήδη βαλλόμενης εθνικής κυριαρχίας, του δικαίου και της κοινωνίας των πολιτών.

Οι διαπραγματεύσεις αυτές που τελούνται κάτω από ένα πέπλο μυστικοπάθειας και το περιεχόμενο των οποίων έγινε γνωστό χάρη στα Wikileaks, προσανατολίζονται σε ένα έντονο προστατευτισμό των «επενδυτών» (των αγορών, των πολυεθνικών κλπ κλπ) έναντι των κρατών, σε μια εποχή που τα κράτη μαστίζονται από τις συνέπειες της ασυδοσίας των επενδυτών. Προβλέπει δε «δικαστήρια» υπερεθνικά και εξωθεσμικά τα οποία, (μάλλον ακραία μεροληπτικά υπέρ των ιδιωτικών συμφερόντων) θα κρίνουν μηνύσεις των επενδυτών κατά των κρατών που περιορίζουν την κερδοφορία τους και θα επιδικάζουν αποζημιώσεις στους επενδυτές σε περίπτωση που κρίνουν πως τα κράτη ή τα εθνικά δικαστήρια ζημίωσαν τα συμφέροντα τους.

Σαν να μην μας έφτανε η ασυδοσία και η διείσδυση στην πολιτική ζωή των «επενδυτικών» συμφερόντων, ουσιαστικά οι TTIP και TPP, θέτουν εν δυνάμει τους «επενδυτές» όχι μόνο υπεράνω κάθε νόμου και δικαίου αλλά και δικαστές των διεκδικήσεων τους από χώρες, με την κοινωνία και τους πολίτες να μην έχουν καμιά αντιπροσώπευση σε αυτές τις δίκες φιάσκα. Πρόκειται για ένα ορθάνοιχτο στα μεγάλα συμφέροντα εμπορικά κόσμο με ασφυχτικά λιγότερη δημοκρατία και δίκαιο, για την κατοχύρωση της κυριαρχίας των ελίτ.

Έτσι όλα τα δηλητήρια που τα δυτικά (με αιχμή του δόρατος τα αμερικάνικα) συμφέροντα επιχειρούν να προωθήσουν, από τη γεωργία μέχρι την οικονομία, από τα μεταλλαγμένα μέχρι τα παράγωγα, μπορούν να συνεχίζουν να εξαπλώνονται δίχως ουσιαστικό εμπόδιο σε Αμερική, Ευρώπη και Ασία.

Τα μεταλλαγμένα έχουν ήδη καταστρέψει μεγάλο κομμάτι της αγροτικής οικονομίας της Ινδίας ενώ τα παράγωγα που ο όγκος τους (το 2010) υπολογιζόταν στα 600 τρις με πιστωτικό ρίσκο (το 2012) τα 3,5 τρις, είχαν πολύ μεγάλο μερίδιο τόσο στην αμερικανική κρίση του 2007 όσο και στην ευρωπαϊκή κρίση. Δεν ήταν καθόλου τυχαίος άλλωστε ο πρωταγωνιστικός ρόλος μιας από τις περισσότερο εκτεθειμένης ευρωπαϊκής τράπεζας στα παράγωγα, της Deutsche Bank επί εποχής Γ.Παπανδρέου: Η ελληνική κρίση φαίνεται να «έσωσε» την Deutsche Bank. Για αυτό και η Deutsche Bank βράβευσε τον αμερικανοκινούμενο Παπανδρέου για να αποσυρθούν και οι δύο από το προσκήνιο των ελληνικών πραγμάτων μετά.

Οι συμφωνίες TTIP και TPP είναι ίσως οι τελευταίες μάχες που θα μπορεί να δώσει η πολιτική απέναντι στα ιδιωτικά συμφέροντα, αν φυσικά θέλει και μπορεί να δώσει μια τέτοια μάχη.

Η υπογραφή τους μπορεί να σηματοδοτήσει έναν νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό που στην καταστολή και περιστολή ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην  περιβαλλοντική καταστροφή δεν θα έχει και πολλά να ζηλέψει από τον κινέζικο ολοκληρωτισμό. Επιπρόσθετα όμως θα έχει να επιδείξει ακόμη μεγαλύτερη διαφθορά, κάτι που θα καθιστά αυτόν τον ολιγαρχισμό ακόμη λιγότερο ανταγωνιστικό από τον κινέζικο.

Τον ολοκληρωτισμό άλλωστε αυτόν του τύπου τον ζούμε στο πετσί μας στον ευρωπαϊκό νότο εδώ και τρία χρόνια.

Οι TTIP και TPP είναι οι απαντήσεις των «δυτικών» ελίτ στις κινέζικες και δευτερευόντως και στις Ρωσικές ελίτ. Για αυτό και άλλωστε και η TPP γίνεται ερήμην Κίνας και Ρωσίας ως μια μορφή εμπορικού αποκλεισμού τους. Δυστυχώς οι συμφωνίες αυτές είναι γεμάτες από  τοξίνες και φούσκες που έφεραν την αμφισβήτηση και την κρίση του δυτικού κόσμου.

Κάποιος που απαντάει στις προκλήσεις που ο ίδιος έχει δημιουργήσει ενδυναμώνοντας τις συνθήκες που έχουν δημιουργήσει τις προκλήσεις, δεν έχει μεγάλη τύχη στο ιστορικό συνεχές.

Το δίλλημα που θα προκύψει στα επόμενα χρόνια Κινεζοποιημένη ή κινέζικη Δύση θα έπρεπε να αφήνει αδιάφορους τους «Δυτικούς» πολίτες: Η σταθερή απάντησή τους σε τέτοιου είδους διλλήματα θα έπρεπε να είναι σταθερή και ανυποχώρητη: Περισσότερη δημοκρατία.  

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 9-12-2013

Διαβάστε περισσότερα

ΟΜΗΡΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Σχεδόν απαρατήρητη πέρασε η είδηση. Εσκεμμένα. Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου θα ήταν να συνειδητοποιήσει ο ελληνικός λαός τι σημαίνει στην πράξη η ενεργειακή ομηρεία της πατρίδας μας από την Τουρκία στον τομέα του φυσικού αερίου, στην οποία συνειδητά μας οδηγούν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ με την επιλογή τους να συμμετάσχει η Ελλάδα στη διέλευση του αγωγού ΤΑΡ και όχι του ρωσικού «Σάουθ Στριμ». Ηδη από τώρα, οι Τούρκοι δεν έχουν κανέναν δισταγμό να αφήσουν χριστουγεννιάτικα... χωρίς φυσικό αέριο Ελληνες καταναλωτές! Ελάχιστοι Ελληνες γνωρίζουν ότι από την Παρασκευή ο ΔΕΣΦΑ (Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου, η εταιρεία που ο Αντ. Σαμαράς έδωσε με τα μισά λεφτά στους Αζέρους και όχι στους Ρώσους που πρόσφεραν τα υπερδιπλάσια χρήματα!) υποχρεώθηκε να κηρύξει το ελληνικό σύστημα φυσικού αερίου σε κατάσταση συναγερμού! Ακόμη πιο λίγοι βέβαια έχουν γνώση του γεγονότος ότι αυτός ο συναγερμός οφείλεται στο ότι οι Τούρκοι αρνούνται να παραδώσουν στη χώρα μας τις συμφωνημένες ποσότητες βάσει συμβολαίων αζερινού φυσικού αερίου, τις οποίες κρατούν για τον εαυτό τους!
Οι εκδιωχθέντες από την κυβέρνηση Σαμαρά Ρώσοι στην υπόθεση του ΔΕΣΦΑ είναι αυτοί που μας έσωσαν μέχρι τώρα! Παράλληλα, η κυβέρνηση και οι υπηρεσιακοί παράγοντες εκλιπαρούν τους... Αλγερινούς (!) προκειμένου αυτοί να συναινέσουν αρχικά και να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν στη συνέχεια ώστε ένα φορτίο υγροποιημένου φυσικού αερίου που έπρεπε να μας το παραδώσουν στις 28 Δεκεμβρίου να μπορέσουν να φτάσει στον σταθμό φυσικού αερίου της Ρεβυθούσας την... παραμονή των Χριστουγέννων για να μην υποχρεωθούν να κάνουν Χριστούγεννα χωρίς θέρμανση Ελληνες καταναλωτές που χρησιμοποιούν για τον σκοπό αυτό φυσικό αέριο από το δίκτυο διανομής!
Οι ποσότητες υγροποιημένου φυσικού αερίου που υπάρχουν στον σταθμό της Ρεβυθούσας αυτή τη στιγμή είναι ανεπαρκείς για να καλύψουν την εγχώρια ζήτηση. Οι παραδινόμενες ποσότητες φυσικού αερίου μέσω του ελληνοτουρκικού αγωγού άρχισαν να μειώνονται τη Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου, και την Τρίτη 10 Δεκεμβρίου σταμάτησαν εντελώς. Οι Ρώσοι ανταποκρίθηκαν στο αίτημα των ελληνικών ενεργειακών αρχών και άρχισαν να προμηθεύουν τη χώρα μας με 20% περισσότερο από τις συμβατικές τους υποχρεώσεις φυσικό αέριο για να υποκαταστήσουν εν μέρει τις ελλείψεις που προκάλεσε η διακοπή της ροής αζερινού φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας. Οι συνεχείς πιέσεις οδήγησαν σε μια κάποια επανέναρξη ροής φυσικού αερίου από την Τουρκία, από προχτές, χωρίς πάντως να είναι σε γνώση του γράφοντος την ώρα συγγραφής αυτού του άρθρου αν οδηγούμαστε σε πλήρη ή σε μερική αποκατάσταση της ροής.
Εννοείται ότι η Τουρκία δεν έχει κανένα νομικό δικαίωμα να κρατάει για εσωτερική της κατανάλωση ποσότητες που προορίζονται για την Ελλάδα, αλλά κάθε φορά που έχει τέτοια ανάγκη (π.χ. το 2012) δεν διστάζει καθόλου να διακόψει τη ροή προς την Ελλάδα, γράφοντας στα παλιά της τα παπούτσια τις συνέπειες της πράξης της για την ελληνική αγορά φυσικού αερίου! Πάλι από τους Ρώσους (που έδιωξε προκλητικά από τον ΔΕΣΦΑ, ξαναθυμίζουμε!) σχεδιάζει η κυβέρνηση Σαμαρά να ζητήσει πρόσθετες ποσότητες φυσικού αερίου μέσω του ελληνοβουλγαρικού αγωγού. Ως τελευταία λύση, η διοίκηση της δημόσιας επιχείρησης φυσικού αερίου (ΔΕΠΑ) διερευνά την αγορά επιτόπου εξωφρενικά ακριβού υγροποιημένου φυσικού αερίου, τινάζοντας στον αέρα το ταμείο της.
Οι λόγοι της τουρκικής στάσης δεν είναι αυτή τη φορά πολιτικοί. Η μεγάλη κακοκαιρία στην Τουρκία αύξησε την εσωτερική ζήτηση και οι Τούρκοι προτιμούν φυσικά να ζεστάνουν τον δικό τους πληθυσμό παρά να τηρήσουν τις συμβατικές υποχρεώσεις τους προς τους Ελληνες.
Αυτή η κατάσταση όμως είναι ένα πολύ διδακτικό μάθημα για την Αθήνα. Αποδεικνύει γιατί σε καμία απολύτως περίπτωση δεν πρέπει να αφεθεί να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις που ανέλαβαν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος με τον αγωγό ΤΑΡ για να εξασφαλίσουν την εύνοια των Αμερικανών μήπως και παραμείνουν στην εξουσία! Τώρα η Ελλάδα αγοράζει πρωτίστως ρωσικό φυσικό αέριο.
Αν, όταν κατασκευαστεί και λειτουργήσει ο ΤΑΡ μετά από πέντε - έξι χρόνια, αφήσουν οι ελληνικές κυβερνήσεις να καταστεί η χώρα μας ενεργειακός όμηρος της Τουρκίας σε βαθμό πολύ χειρότερο από τον σημερινό, το πολιτικό έγκλημα εις βάρος της πατρίδας μας θα είναι κάτι παραπάνω από ειδεχθές. Δεν παραδίνεις τον εφοδιασμό της Ελλάδας σε φυσικό αέριο στα χέρια του χειρότερου και πανίσχυρου εχθρού σου.
*Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

«…παράσιτα και χίλια μαλάκια…»

«Και συ, τσούλα των δήμιων, Επιστήμη,/ της Αλήθειας εσχάτη τεφροδόχα,/ και συ, πρόστυχη Πένα και ψοφίμι,/ του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα!».

Ζούμε σε εποχές που πρώην υπουργοί σουλατσάρουν τα υπερπολυτελή τζιπ τους με πλαστές πινακίδες. Που για τα απίθανα «ριφιφί», όπως αυτό στο Χρηματιστήριο, δεν υπάρχουν ένοχοι. Που τα υποβρύχια «γέρνουν», αλλά πάλι δεν υπάρχουν ένοχοι. Που ένας λαός εξανδραποδίζεται, αλλά οι ένοχοι παριστάνουν τους «σωτήρες». Με τον μαγικό του τρόπο ο Σικελιανός το ‘χε πει στην κηδεία του Παλαμά: Όταν ένας λαός βρίσκεται στα δύσκολα γυρίζει και ακουμπάει στους ποιητές του.
Τέτοιο «αγκωνάρι», για να ακουμπήσεις, για να πάρεις ανάσα, είναι ο Βάρναλης.


Την Δευτέρα, προχτές, συμπληρώθηκαν 39 χρόνια από το θάνατο του Κώστα Βάρναλη, στις 16 Δεκεμβρίου 1974. Ο στιχουργός των «Μοιραίων» και της «Μπαλάντας του κυρ-Μέντιου», ο δημιουργός του αριστουργήματος «Το Φως που Καίει», ο ποιητής Βάρναλης, δεν ήταν «μόνο» ποιητής. Και αυτό το «μόνο» μπορεί για οποιονδήποτε άλλον να ακουγόταν κακόηχο, ειδικά όταν αναφερόμαστε στην ποίηση. Αλλά στην περίπτωση του Βάρναλη ακόμα και αυτός ο προσδιορισμός, η τόσο ευρύχωρη και πλατιά ιδιότητα του ποιητή είναι στενή. Μιας και όταν μιλάμε για τον Βαρναλη μιλάμε στην ουσία για αυτό που έλεγε ο Ρίτσος. Δηλαδή για την «φωνή του λαού» και για τον «παππού των λαϊκών αγώνων».

Ο Βάρναλης με το εμβληματικό έργο του «Το Φως που Καίει» (1921) λειτούργησε ως μετουσίωση όλων όσων περιέγραφε, εφτά χρόνια νωρίτερα, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης στο «Μανιφέστο» του:
«...Είναι τώρα κάμποσος καιρός, που - ντροπή μας - ένα σωρό μικράνθρωποι μπήκαν μες στο άλσος της Τέχνης και κουρέψανε τις δάφνες (...) ανεχόμαστε ν' ανεβαίνουν το πορφυρό θρονί παράσιτα και χίλια μαλάκια, στενοκέφαλοι κι αντιπαθητικοί, και μακάριοι φχαριστούμαστε διαβάζοντας πως ο κ. Α ή Β εποιήσατο ενώπιον εκλεκτού ακροατηρίου διάλεξιν περί κτλ., ο σοφός ομιλητής κατεχειροκροτήθη". Κι εμείς ξέρουμε πως ο κ. Α ή Β είναι μια μετριότητα αξιοπεριφρόνητη και κωμική, και στη ζωή και στην Τέχνη, ένας αυθάδης παρείσακτος, που αλλού μήτε γι' ακροατής διαλέξεων δε θα 'κανε (…). Καλώ τους Νέους, που βράζει μέσα τους το αίμα, κι είναι καλεσμένοι γι' αυριανούς θριάμβους, να συντρίψουμε τα είδωλα και να μπούμε εμείς μπροστά. Να ρίξουμε ό,τι ξέρουμε για ψεύτικο και για πλαστό, να σεβαστούμε μοναχά ό,τι στέκεται Ιερό και ό,τι καθοσίωσεν η Αγνή Εμπνευση.
Σας περιμένω».

Με τη δημοσίευση του «Μανιφέστου» ξέσπασε σάλος. Τότε ο Βάρναλης είχε ήδη περάσει τα 30, ήταν ήδη ποιητής και με στρωμένη ζωή. Μια ζωή που ο Βάρναλης την αναποδογύρισε. Και με το έργο του έγινε ο σημαιοφόρος κάθε μορφής αγώνα ενάντια στο «βούρκο» και τη στασιμότητα. Ενάντια σε κάθε λογής «μικρανθρωπάκους» και «παράσιτα». Ο Βάρναλης αναποδογύρισε τη ζωή του κάνοντας εκείνη τη μεγάλη επιλογή: Να γράψει - όπως έλεγε ο Λειβαδίτης - «για εκείνους που δεν ξέρουν να διαβάσουν, για τους εργάτες που γυρίζουνε το βράδυ με τα μάτια κόκκινα απ' τον άμμο...». Ο Βάρναλης και με την προσωπική του ζωή και με την Τέχνη του έκανε αυτό ακριβώς που είχε πει ο Λουντέμης στον πρόεδρο του δικαστηρίου - στη δίκη όπου ο Βάρναλης προσήλθε ως μάρτυρας υπεράσπισής του - όταν ο πρόεδρος του έκανε την παραίνεση να κάνει μια «δήλωση μετανοίας» και αποκήρυξης των ιδεών του για να πάψει να «τραβιέται» στα ξερονήσια: «Κύριε πρόεδρε - απάντησε - ο άνθρωπος έκανε κάτι εκατομμύρια χρόνια για να σταθεί στα δυο του πόδια. Δεν θα τον ξαναγυρίσω εγώ στα τέσσερα»!

Ο Βάρναλης έζησε πέρα από κάθε σεμνοπρέπεια και σοβαροφάνεια. Ανατρεπτικός και σαρκαστικός σε όλα. Όταν τη δεκαετία του '50 νεαρός δημοσιογράφος τον ρώτησε ποια είναι τα σημαντικότερα ιδανικά της ζωής, ο απίθανος Βάρναλης του απαντά: «Οι γυναίκες, η θάλασσα, η φασουλάδα και να βλέπεις να παίζουν τάβλι στο "Βυζάντιο"..»

Ο Βάρναλης, αμετανόητος κομμουνιστής, έγραψε με πλήρη επίγνωση ότι «όλες οι τέχνες "πολιτεύονται", είτε το ξέρουνε είτε όχι, είτε τους φαίνεται είτε όχι. Κι η επαναστατική τέχνη "πολιτεύεται" - έλεγε ο Βάρναλης - με τη διαφορά, πως το ξέρει. Γιατί αν είναι κανείς συντηρητικός από κοινωνική Συνήθεια, γίνεται επαναστάτης μονάχα από γνώση της πραγματικότητας κι από αντίδραση στη Συνήθεια».

Ο Βάρναλης έγραψε – κι είναι από τα σημαντικότερα που αξίζει να σημειωθούν ειδικά στις σημερινές συνθήκες - χωρίς να χαϊδεύει εκείνον στον οποίο απευθυνόταν, τον λαό. Χωρίς να τον θωπεύει. Χωρίς να τον αφήνει έξω από την ευθύνη του. Από την προσωπική του ευθύνη να πάψει να είναι «θύμα, ψώνιο και σύμβολο αιώνιο» της μοίρας του.




(*) Για δεύτερη χρονιά στο «Θέατρο της Ημέρας» στους Αμπελόκηπους παίζεται σε δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία του σπουδαίου Βασίλη Κολοβού το μέγιστο ποιητικό αριστούργημα του Κώστα Βάρναλη «ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ‘’ΠΑΝΤΑ’’ ΚΑΙΕΙ». Το έχουμε δει. Μακάρι να το δουν όσο γίνεται περισσότεροι.

Διαβάστε περισσότερα

Ο Μικρός Πρίγκηπας (μια μέρα θα πάρει το όπλο του)

Ο Μικρός Πρίγκιπας δεν έχει ανάγκη από μαγκάλι, ζεσταίνεται στο χλιαρό φως των αστεριών. Οι μικροί Πρίγκηπες, αγόρια και κορίτσια, 300.000 Ελληνάκια που κρυώνουν, οι 250.000 παιδικές ψυχές που υποσιτίζονται, ποιων υποτελών πολιτικών τους «εφιάλτες των Χριστουγέννων» θα στοιχειώσουν; Μάλλον κανενός.
Ολοι αυτοί που παίρνουν το φαγητό των παιδιών απ’ το τραπέζι, έχουν πάντα κάποια καλή δικαιολογία να ξεστομίσουν, «η πατρίς, η θρησκίς κι ο Λάμαχος», καμμιά ντροπή όμως για τη ντροπή που απλόχερα σκορπάνε - διότι αυτοί που κρυώνουν και πεινάνε, ντρέπονται κι από πάνω, οι πιο πολλοί, σαν να φταίνε οι ίδιοι για τη συμφορά που τους έχει βρει.
Κάνουν καρδιά, κάνουν «ψυχή βαθειά» πριν από την ώρα τους οι Μικροί Πρίγκηπες που κρυώνουν και πεινάνε, προσπαθούν να μείνουν αξιοπρεπείς στο σχολείο, ώσπου μια λιποθυμία, ένα τρέκλισμα που επιμένει, να προδώσουν το δράμα τους,
την αδυναμία του πατέρα τους και της μάνας τους να τα θρέψουν καλά, που αδυναμία δεν είναι, αλλά εξαναγκαστική υπαγωγή στον ζυγό της σκλαβιάς, στον σωρό με τις παράπλευρες απώλειες εκείνης της πολιτικής που παράγει φτώχεια προκειμένου να παράξει πλούτο.
Οι Μικροί Πρίγκηπες είναι πανίσχυροι, έχουν το σθένος και τη φαντασία των μικρών παιδιών που μπορούν να ταξιδεύουν από αστέρι σε αστέρι, και γι’ αυτό ευάλωτοι. Διότι δεν είναι χαζοί. Βλέπουν ποιος τούς αρπάζει τη ζωή και οι ψυχές τους γεμίζουν από μια ύλη που θα αποκτήσει πρόσημο πολύ αργότερα - για καλό ή για κακό.

Για την ώρα, μέσα στη φτώχεια και τη δυστυχία τους, όχι μόνον 350.000 Μικροί Πρίγκηπες, αλλά 1.000.000 αγόρια και κορίτσια, Ελληνάκια που δυσπραγούν, ζουν το τραγικό και το γελοίο που κτίζεται γύρω τους, ως άλλο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης, απ’ το οποίο θα πρέπει ή να δραπετεύσουν μεταναστεύοντας, ή να γίνουν κρέας για τα φράγκα των Δυνατών, παραμένοντας.
Ξεφεύγουν απ’ την τύρβη και τον ζόφο οι Μικρές Πριγκήπισσες και οι Μικροί Πρίγκηπες μιλώντας με τα όνειρα και τις προσδοκίες τους, με τους φίλους και τις παρέες τους, με τα παιχνίδια τους, αλλά ακούνε πάνω στη στέγη του σπιτιού να τρίζει η υποθήκη, να ακονίζουν τα νύχια τους οι ιέρακες
και βλέπουν κάτι παλληκάρια της φακής σαν τον πολύ Τζαμτζή, τον απίθανο Αργύρη Ντινόπουλο ή τον σοσιαλίσταρο Σηφουνάκη, να βγαίνουν στα κεραμίδια και να ωρύονται ότι ο ενιαίος φόρος ακινήτων ή ο νόμος για τους πλειστηριασμούς θα περάσουν μόνον πάνω απ’ το πτώμα τους - προφανώς από καιρό νεκροί, διότι είπαν «ναι» στους δύο εν λόγω νόμους, πριν καν περάσουν. Κιοτήδες
και κότες πολλοί, ουδέποτε έλειψαν απ’ αυτόν τον τόπο, αλλά το κακό παράγινε. Δεν έχει πια λέξεις να ειπωθεί, τις φορολογεί ο κ. Στουρνάρας, τις διαστρέφει ο Αδωνις, τις βιάζει στα δελτία των 8.00 η διαπλοκή.
Γράψε επιτέλους δυο λέξεις χαρούμενες σαν παιδικές ζωγραφιές, λέω μέσα μου, χρωμάτισε ένα αεροπλανάκι να το πάρει ο Μικρός Πρίγκηπας και να ταξιδέψει πάνω στο ουράνιο τόξο, σκιτσάρισε το λοξό χαμόγελο του Ηλιου που όλα τα βλέπει Ανίκητος, μη βυθίζεσαι συνεχώς
στη γκρίζα ζώνη του άνεργου με τις γροθιές του σφιγμένες μέσα στις τσέπες «σαν χειροβομβίδες», στο παράπονο των παιδιών που τα ζαλίζει η πείνα, τα ταπεινώνει η φτώχεια, τα βασανίζει το κρύο. Κι αν δεις παράμερα τη μάνα Ελλάδα να κλαίει,
μην το γράφεις. Οχι από περηφάνια, όχι για να μη δουν δακρυσμένη τη μάνα τους οι Σπαρτιάτες, αλλά από γλίτσα, ρε! Χαζογέλα, μη «ρίχνεις» και τους άλλους. Δες το Χρηματιστήριο. Ποιο σκάνδαλο; τόση κλάψα, τόση γκρίνια, για κάτι που δεν έγινε ποτέ. Ας πρόσεχαν όσοι, κατά τον κ. Σημίτη, «δεν πρόσεξαν», κατά τα άλλα η Δικαιοσύνη απεφάνθη: ούτε δόλος υπήρξε, ούτε χωσιά. Ούτε έγινε ποτέ η μεγαλύτερη ανακατανομή εισοδήματος. Πριν από τα
Μνημόνια. Τα οποία ανήγαγαν την ανακατανομή εισοδήματος υπέρ των πλουσίων σε ειμαρμένη, σε κισμέτ, σε σκοπό της ζωής του ανθρώπου. Γιατί να ζεις, φίλε μου, αν η ζωή σου δεν πλουτίζει τον αγά Εταιρεία, τον αγά Τράπεζα, τον αγά Διαπλοκή, αν δεν
σου παίρνει τα παιδιά το παιδομάζωμα του υποσιτισμού, του κρύου, του ξεπεσμένου σχολείου, της μελλοντικής σκλαβιάς. Τι νόημα έχει η ζωή σου αν είναι άχρηστη στην εκμετάλλευση, στην κερδοσκοπία, στην απληστία, στη βία των ισχυρότερων; - όμως όλα αυτά τα ξέρεις, τα έχουμε ξαναπεί και θα τα ξαναλέμε ώς το 2025, ή το 2045, ή το 2065, για όσο δηλαδή κρατήσει η κάθοδος στον Αδη, αν δεν αλλάξουν τα πράγματα, αν δεν τα αλλάξεις εσύ, εμείς, θα έλεγα, αν αυτό δεν υπήρχε ο κίνδυνος να εκληφθεί ως λαϊκισμός απ’ την Αστυνομία της Σκέψης.
Απ’ αυτά τα ψώνια που μας κάνουν καψώνια, συνδυάζοντας το τερπνόν (να διασκεδάζουν) μετά του ωφελίμου (να κονομάνε)...

email: stathis@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Οι φτωχοί έχουν "πλούσια" αισθήματα

 

Ικανότεροι στο να καταλαβαίνουν τον ψυχικό κόσμο των άλλων είναι οι φτωχοί, σύμφωνα με έρευνα Αμερικανών επιστημόνων. Το στοιχείο που τους διαφοροποιεί από τους ανθρώπους των ανώτερων τάξεων.

Οι άνθρωποι της ανώτερης κοινωνικο-οικονομικής τάξης είναι πιο μορφωμένοι, πιο πλούσιοι, έχουν καλύτερες δουλειές και ζουν μια πιο άνετη ζωή, όμως φαίνεται πως δεν υπερτερούν σε όλα. Μια νέα αμερικανο-καναδική επιστημονική έρευνα διαπίστωσε ότι οι φτωχότεροι και λιγότεροι μορφωμένοι είναι πιο ικανοί στο να συναισθάνονται τους άλλους και να «διαβάζουν» τα συναισθήματα τους σε σχέση με τους πλούσιους.

Οι ερευνητές, υπό τον ψυχολόγο Μάικλ Κράους του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Σαν Φρανσίσκο, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό Psychological Science- Ψυχολογική Επιστήμη, σύμφωνα με το Live Science, αποδίδουν την ανώτερη συναίσθηση των ατόμων των κατώτερων εισοδηματικών τάξεων στο ότι εξ ανάγκης συχνά υποχρεώνονται να εξαρτώνται από άλλους ανθρώπους για διάφορους λόγους, πράγμα που έχει σταδιακά “ακονίσει” την ικανότητά τους να “διαβάζουν” καλύτερα τον συναισθηματικό κόσμο των γύρω τους.

Οι ερευνητές έκαναν διάφορα πειράματα με 200 εθελοντές διαφόρων επιπέδου εισοδήματος και μόρφωσης, οι οποίοι, μεταξύ άλλων, κλήθηκαν να αξιολογήσουν, κοιτώντας εικόνες ορισμένων προσώπων, ποια συναισθήματα εξέφραζαν οι εικονιζόμενοι. Οι ψυχολόγοι μάλλον ξαφνιάστηκαν όταν διαπίστωσαν ότι οι πιο μορφωμένοι τα πήγαν χειρότερα στην αντίληψη των συναισθημάτων των άλλων ανθρώπων. Συγκεκριμένα οι απόφοιτοι μέσης εκπαίδευσης ήσαν, κατά μέσο όρο, κατά 7% πιο ακριβείς στην κατανόηση της συναισθηματικής κατάστασης των άλλων, σε σχέση με τους αποφοίτους ανώτερης εκπαίδευσης.

Σε ένα άλλο πείραμα, όπου οι εθελοντές κλήθηκαν να εκτιμήσουν τα συναισθήματα που εξέφραζε ένας ξένος σε μια εικονική συνέντευξη για την πρόσληψή του σε μια εργασία, πάλι τα άτομα ανώτερου κοινωνικο-οικονομικού στάτους, παρόλο που είχαν άμεση επαφή με ένα άλλο άνθρωπο, είχαν τελικά χειρότερη επίδοση στην “ανάγνωση” των συναισθημάτων του ξένου.

Σε ένα τρίτο πείραμα, όταν οι άνθρωποι οδηγήθηκαν να πιστέψουν ότι ανήκαν σε χαμηλότερη κοινωνικο-οικονομική τάξη από αυτή που στην πραγματικότητα ανήκαν, έγιναν καλύτεροι στο να “διαβάζουν” τα συναισθήματα των άλλων.

Οι ερευνητές συμπέραναν τελικά ότι τα μέλη της ανώτερης τάξης δεν είναι πολύ ικανά στην αναγνώριση των συναισθημάτων που νιώθουν άλλοι άνθρωποι. Οι ψυχολόγοι υποθέτουν ότι οι πιο πλούσιοι και πιο μορφωμένοι υστερούν, επειδή συνήθως μπορούν να λύνουν τα καθημερινά προβλήματά τους χωρίς να χρειάζεται να έρχονται σε επαφή και να εξαρτώνται από άλλους, όπως αναγκαστικά πρέπει να κάνουν οι πιο φτωχοί.

“Αυτό δείχνει ότι δεν πρόκειται για κάτι βαθειά ριζωμένο στον άνθρωπο. Είναι το ευρύτερο πολιτιστικό πλαίσιο που οδηγεί σε αυτές τις διαφορές μεταξύ των ανθρώπων”, δήλωσε ο Κράους και εξέφρασε την ελπίδα ότι η νέα έρευνα θα βοηθήσει, ώστε να καταρριφθούν διάφορα στερεότυπα για τις διαφορές ανάμεσα στις κοινωνικο-οικονομικές τάξεις και κυρίως η εντύπωση ότι οι λιγότεροι μορφωμένοι και πλούσιοι είναι “από τη φύση” τους και λιγότερο έξυπνοι.

Σε μια προηγούμενη έρευνα, ο Κράους είχε διαπιστώσει ότι οι πλουσιότεροι άνθρωποι είναι πιο αγενείς και απότομοι, από ό,τι οι φτωχότεροι, στις συνομιλίες τους με ξένους. Έχει ακόμα ανακαλύψει ότι οι φτωχοί είναι πιο γενναιόδωροι με τα χρήματά τους από ό,τι οι πλούσιοι. Η μεγαλύτερη ικανότητα ενσυναίσθησης των άλλων είναι πολύ πιθανό ότι βρίσκεται στη ρίζα αυτής της γενναιοδωρίας των φτωχών, δήλωσε ο αμερικανός ερευνητής.

____

  ygeianews.gr

Διαβάστε περισσότερα

Την Παρασκευή η διάθεση προϊόντων χωρίς μεσάζοντες στο Μεσολόγγι.

Διάθεση προϊόντων χωρίς μεσάζοντες διοργανώνει ο Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγιού την Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου 2013 στο Δημοτικό Πάρκινγκ (παλιά ηλεκτρική) από τις 8.00 έως τις 14.00. 

Τα προϊόντα που διατίθενται αφορούν σε, όσπρια( ρεβίθια, φασόλια, φακές), μέλι, ρύζι, σιτάρι, ελιές, λεμόνια, πορτοκάλια, μανταρίνια, λάχανα και ψάρια. Για την αγορά των προϊόντων δεν χρειάζεται παραγγελία.

Διαβάστε περισσότερα

Κώστας Βάρναλης: Το Φως που πάντα Καίει…

Υπάρχουν εποχές που δεν σου αφήνουν πολλά καλά για να θυμάσαι. Ξεχωρίζουν τότε οι άνθρωποι που αντιστάθηκαν στους καιρούς, κι είναι μ’ έναν τρόπο, πάντοτε παρόντες και παρούσες: Σαν σήμερα, 16/12/1974, έφυγε αυτός που για το πολυσχιδές, άνισο μα και απόλυτα υπαρκτό και σεβαστό  λαϊκό αριστερό κίνημα των χρόνων του ήταν γνωστός ως «μπαρμπα Κώστας», γνωστός και στους επίσημους λογοτεχνικούς κύκλους ως  ο ποιητής Κώστας Βάρναλης.

Γεννημένος στο Μπουργκάς της σημερινής Βουλγαρίας (Πύργος) και σπουδαγμένος στη Φιλιππούπολη, (Πλόβντιβ) σημαδεύεται ως έφηβος από τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Υπηρέτησε στην εκπαίδευση και μάλιστα για κάποια χρόνια στην ανωτάτη Παιδαγωγική Ακαδημία Αθηνών. Σημαντική για την διαμόρφωση της κοινωνικής και παρεπόμενα της ποιητικής συνείδησής του υπήρξε η φοίτηση του στο περίφημο Διδασκαλείο του Δ. Γληνού (σε εποχή που κάτι τέτοιο δεν ήταν ακριβώς αυτονόητο, αφού είχαμε στη παιδεία μεγάλους διωγμούς).
^{Διαβάστε επίσης:
Κώστας Βάρναλης: ο ποιητής της εργατιάς}
Η γνωριμία του με τα άγρια πεδία των μαχών του Β Βαλκανικού Πολέμου και η συνέχιση των σπουδών του στο Παρίσι, τον οδήγησαν τόσο μέσω της εμπειρίας όσο και μέσω της κριτικής γνώσης και σκέψης, στην αποδοχή του μαρξισμού, όπως φαίνεται στον Προσκυνητή, την «στροφή» του έργου του:
Μὲς στὴ σιωπὴ σ᾿ ἀργαζόμουν, Καράβι,
ὡς τὸ χρυσὸ κουκούλι της ἡ κάμπια·
καὶ φουντωμένο φλόγες τώρ᾿ ἀνάβει
τὸ κορμί, τὸ κατάρτι σου κ᾿ ἡ γάμπια·
καὶ νά σου ὁλόρτο στῆθος, ὁποὺ θραύει
τὰ πεπρωμένα - πολεμίστρα τάμπια!
Καὶ κάθε ξύλο, ὡς γεύτηκε το αλάτι,
ἔγινε Νοῦς καὶ Θέληση και Μάτι.
Ενώ το 1921 γράφει το εκπληκτικό «Το φως που Καίει» ικανός για τους πλέον ρωμαλέους και τους πιο απίστευτα λυρικούς στίχους:
Νὰ σ᾿ ἀγναντεύω, θάλασσα, νὰ μὴ χορταίνω
ἀπ᾿ τὸ βουνὸ ψηλὰ
στρωτὴ καὶ καταγάλανη καὶ μέσα νὰ πλουταίνω
ἀπ᾿ τὰ μαλάματά σου τὰ πολλά…
…/Ἔτσι νὰ στέκω, θάλασσα, παντοτεινὲ ἔρωτά μου
μὲ μάτια νὰ σὲ χαίρομαι θολὰ
καὶ νά ῾ναι τὰ μελλούμενα στὴν ἅπλα σου μπροστά μου,
πίσω κι᾿ ἀλάργα βάσανα πολλά.
«...Xαιρόμουν να ζω στην ωραία εποχή των μεγάλων κοινωνικών ανακατατάξεων και στο Φως που Kαίει του Bάρναλη...» γράφει ο Γ. Pίτσος στο Tερατώδες αριστούργημα.

Ο Βάρναλης, πια καταξιωμένος, δεν ξεχνά την ταξική καταγωγή του ούτε και την βασική  ιδεολογική επιλογή του και πορεύεται στο πλάι των αγώνων του ελληνικού εργατικού κινήματος, δημιουργώντας ανάμεσα σε άλλα ποιήματα θρύλους όπως τους Μοιραίους – γραμμένους σε μια υπόγεια ταβέρνα στην Πλάκα- την χιλιοτραγουδισμένη Μπαλάντα του κυρ Μέντιου, ή τον Οδηγητή, που αποτελούν συμπυκνωμένη καταγραφή μιας ολόκληρης εποχής και των ελπίδων που γέννησε, ελπίδες που παρόλο που –κυνηγημένες- κακοφόρμισαν παραμένουν ως ισχυρή παρακαταθήκη στους μελλούμενους.
Ξεχωριστό κεφάλαιο της γνήσιας από μέρους του αποδοχής της λαϊκής κουλτούρας και της ποιητικής μαστοριάς του ταυτόχρονα, υπήρξε η συχνή χρήση όχι της απόμακρης, ενίοτε ειρωνικής θεωρητικής γλώσσας μιας (με τα δικά της πλεονεκτήματα αλλά και ισχυρά μειονεκτήματα) «αστικής» αριστεράς, αλλά  των θαυμαστών μοτίβων της λαϊκής θρησκευτικής παράδοσης, μέσα από ένα όχι ακίνητο αλλά ανατρεπτικό πρίσμα:
Ποῦ νὰ σὲ κρύψω, γιόκα μου, νὰ μὴ σὲ φτάνουν οἱ κακοί;
Σὲ ποιὸ νησὶ τοῦ Ὠκεανοῦ, σὲ ποιὰ κορφὴν ἐρημική;
Δὲ θὰ σὲ μάθω νὰ μιλᾷς καὶ τ᾿ ἄδικο φωνάξεις.
Ξέρω πῶς θἄχεις τὴν καρδιὰ τόσο καλή, τόσο γλυκή,
ποὺ μὲ τὰ βρόχια τῆς ὀργῆς ταχιὰ θενὰ σπαράξεις. (από το περίφημο οι Πόνοι της Παναγιάς)
 Κανεὶς (καὶ πλήθη καὶ σοφοὶ καὶ μαθητάδες καὶ γονιοί)
δὲν ξάνοιγε τὸ σπαραγμὸ στὰ θάματά σου πίσω.
Κι᾿ ἂν πρόσμενες τὸ λυτρωμό σου ἀπὸ τὴν ἄδικη θανή,
ἐγὼ μονάχα τό ῾νιωσα, ποὺ ἤμουνα λάσπη καὶ κοινή,
πόσο, Χριστέ ῾σουν ἄνθρωπος! Κι᾿ ἐγὼ θὰ σ᾿ ἀναστήσω! (Μαγδαληνή)
Μὰ γιατί νὰ σταθῇς νὰ σὲ πιάσουν! Κι᾿ ἀκόμα
σὰ ρωτήσανε: «Ποιὸς ὁ Χριστός;» τί ῾πες «Νά με!»
Ἄχ! δὲν ξέρει τί λέει τὸ πικρό μου τὸ στόμα!
Τριάντα χρόνια, παιδί μου, δὲ σ᾿ ἔμαθ᾿ ἀκόμα! (Η Μάνα του Χριστού)
Έτσι, ανθρωποποιώντας τον Θεό (ισχυρή παράδοση αυτού του τόπου) μεγαλύνει, θεοποιεί ταυτόχρονα και τον άνθρωπο, αναδεικνύοντας την φαλκίδευση του (σεβαστού) θρησκεύεσθαι από τους (ανάξιους σεβασμού συνήθως) πολιτικούς και θρησκευτικούς  ταγούς:
Σαράντα λύκοι μὲ προβιὰ (γι᾿ αὐτοὺς χτυπᾷ ἡ καμπάνα)
καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!
Κι ἀπὲ ρεβάμενοι βαθιὰ ξαπλώσανε στὸ τζάκι,
κι ἀβάσταγες ἐνιώσανε φαγοῦρες στὸ μπατζάκι.
Ὄξ᾿ ὁ κοσμάκης φώναζε: «Πεινᾶμε τέτοιες μέρες»
γερόντοι καὶ γερόντισσες, παιδάκια καὶ μητέρες
κ᾿ οἱ τῶν ἐπίγειων ἀγαθῶν σφιχτοὶ νοικοκυρέοι
ἀνοῖξαν τὰ παράθυρα καὶ κράξαν: «Εἶστε ἀθέοι». (Πρωτοχρονιάτικο)
Η ίδια προσέγγιση σεβασμού της παράδοσης και δημιουργικής μεταστοιχείωσης της υπάρχει και στα αρχαιοελληνικά μοτίβα, όπως φαίνεται στην Απολογία του Σωκράτη, ενώ δεν λείπουν από την ευγενική πένα του και η χολή που ταιριάζει στην χυδαιότητα της δήθεν δημοκρατικής εξουσίας:
Νὰ μὴν ἀκούω καὶ νὰ μὴ βλέπω νὰ πατῶ.
Νὰ μὴ νογάω καὶ νά ῾χω τὸ στόμα βουλωτό.
Νὰ μὴ μὲ φαρμακών᾿ ἡ μπόχα τοῦ καιροῦ μου.
Χωρὶς αὐτιὰ καὶ μάτια, μύτη καὶ μυαλό,
μουγκὸς νὰ πηαίνω, ὅποτε μοῦ ῾ρθει, πρὸς νεροῦ μου,
κι ἅμα τσινάει ὁ Γάϊδαρος νὰ μὴ γελῶ.
Καὶ σὰ μὲ καρυδώνουνε μουνοῦχο σκλάβο
οἱ Ἀμερικάνοι, ἐγὼ νὰ βλαστημάω τὸ Σλάβο. (Πως μας θέλει η «Αληθής Δημοκρατία»)
Ο Βάρναλης, έχοντας απέναντι του έναν καιρό που σαν το υνί άργασε το σώμα των αγνότερων (τον ίδιο πάντοτε καιρό θαρρώ) θα γράψει ως παρακαταθήκη στον γιο (σε κάθε επίγονο) του:
Στὸν κόσμο γιατί σ᾿ ἔφερα; Ἂν μοῦ μοιάσεις
κυνηγημένος θά ῾σαι ὁλοζωὶς
ἢ νύχτα σκοτωμένος (πέμπτος ὄροφος)
θὰ σαλτάρεις στὸ δρόμο «διαλαθῶν»
ἀπ᾿ τὸ παραθυράκι τ᾿ ἀποπάτου,
ἢ μ᾿ ἀλλουνοὺς «εἰς τὸν συνήθη τόπον»
θὰ σὲ καρφώσουν ἄγνωστον μ᾿ ἀγνώστους
μὲ χέρια ἑλληνικὰ ντουφέκια ξένα,
χωρὶς ὄνομα, πῶς καὶ ποῦ. Οἱ προδότες
θ᾿ ἀπαγορεύουν καὶ τὰ κόλλυβά σας.
Ἂν ὅμως δὲ μοῦ μοιάσεις, ἡ ντροπὴ
καταδικιά μου θά ῾ναι, ὄχι δικιά σου.
Καταδότης, τσολιὰς καὶ μπλοκαδόρος,
ὅσο βουλιάζεις στὰ σκατά, ἄλλο τόσο
θὰ βγαίνεις καθαρὸς καὶ τιμημένος.
Ο μπαρμπά Κώστας, συνοδοιπόρος στις μεγάλες πορείες δύσκολων καιρών, εξαιρετικά κουρασμένος, άφησε σε μια γωνιά το μπαστούνι (τα γόνατα του) και σε μια άλλη την πένα του κι αποχαιρέτησε τον σκληρό μα και συναρπαστικό αυτόν κόσμο στις 16 του Δεκέμβρη του 1974, λίγο μετά την πτώση της δικτατορίας. Απών από τότε; Μα…Θα ξανάρθουμε… και δίχως πόδια θα ξανάρθουμε… έγραψε ο Ρίτσος στην τελευταία προ Ανθρώπου Εκατονταετία: Ο ίδιος ο Βάρναλης (στο Τρεις Θάνατοι) έγραψε έναν χρόνο πριν, μιλώντας ειρωνικά για τη  θανή την δική του:
Ζηλεύω σου τὸ θάρρος, Καρυωτάκη,
νὰ σμπαραλιάσεις τὴν τρανὴ καρδιά,
καὶ τὴν κακοτυχιά σου, Ὀλύμπιε Τάκη,
νὰ σὲ πάρουν τὰ κύματα βαθιά.
Μὲ πάει γελώντας ὁ Χάρος στὰ ἑκατό μου,
σιχάθηκα τὸν ἄχαρο ἑαυτό μου.
Σπλαχνίσου με, καταραμένε Χάρε,
κι ἂν ὄχι ἐμέ, τὴ θύμησή μου πᾶρε. (Τρεις Θάνατοι)
Μπορεί οι μνήμες να τον στοίχειωναν τον Βάρναλη αρνητικά πια, («40 χρόνια τώρα βάσανα και διωγμοί» που έγραψε κι ο Λοΐζος) αλλά η δική του μνήμη δεν στοιχειώνει, μεγαλύνει, αναβαπτίζοντας με την ουσιαστική και καθόλου ξύλινη γλώσσα της ποίησης, την απόφαση των ανθρώπων να πηγαίνουν κόντρα στους καιρούς, αποτελώντας ανάχωμα στο να μην σβήσει η προσπάθεια γι’ ανθρώπινους ανθρώπους… Καλύτερα να ανάψεις ένα κερί παρά να καταριέσαι το σκοτάδι, λέει η γνωστότερη Κινέζικη (αν κι άλλλοι την αποδίδουν στην Εβραϊή Κσαμπάλα) παροιμία. Αυτό έκανε μια ζωή ολόκληρη, με λόγια και πράξεις, ο μπαρμπα Κώστας. Κι αυτή η κληρονομιά, όπως κι αν την ονομάζει κάθε εποχή και τόπος,  είναι το Φως που Πάντα Καίει…
Ελένη Καρασαββίδου

Διαβάστε περισσότερα

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΟΜΙΣΙΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩ-ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Εχουν κάθε λόγο να αισθάνονται βαθύτατη ικανοποίηση σε πολιτικό επίπεδο από χθες τόσο ο Αλέξης Τσίπρας προσωπικά όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα. Η απόφαση του συνεδρίου του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς που συνήλθε στη Μαδρίτη να επιλέξει τον Αλέξη Τσίπρα ως υποψήφιο για την προεδρία της Κομισιόν εκ μέρους των αριστερών κομμάτων που συμμετέχουν στο ΚΕΑ, αναβαθμίζει οπωσδήποτε το κύρος του ΣΥΡΙΖΑ και του προέδρου του σε πανευρωπαϊκή πλέον κλίμακα. Σίγουρα δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να γίνει όντως ο Αλέξης Τσίπρας πρόεδρος της Κομισιόν, αφού τα κόμματα που συμμετέχουν στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) δεν θα πάρουν ούτε το 10% των ψήφων κατά μέσο όρο στο επίπεδο της ΕΕ. Ολη η Ευρώπη όμως θα μάθει πλέον ότι ο «νεαρός Ελληνας» είναι ο «πρωθυπουργός εν αναμονή» στη χώρα του.

Δεδομένου ότι οι επίσημοι υποψήφιοι για τη θέση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα είναι πιθανότατα τρεις - τέσσερις, βία πέντε, και δεδομένου επίσης ότι το ΚΕΑ είναι το μοναδικό κόμμα με «παραρτήματα» -εθνικά δηλαδή κόμματα που συμμετέχουν σε αυτό- σε όλες σχεδόν τις χώρες της ΕΕ που είναι σύσσωμο εναντίον της πολιτικής λιτότητας, ο Αλέξης Τσίπρας θα συγκεντρώσει πάνω του τα βλέμματα πάρα πολλών Ευρωπαίων. Δεν αποκλείεται επίσης καθόλου να υπάρξει μια κάποια άνοδος της ευρω-Αριστεράς σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, έστω και μικρή ή οριακή. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο Αλέξης Τσίπρας θα πιστωθεί ποσοστό αυτής της επιτυχίας.

Είναι εκ των προτέρων επίσης πιθανότατο στα όρια της βεβαιότητας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το μοναδικό κόμμα της Αριστεράς σε ολόκληρη την ΕΕ που θα βγει πρώτο κόμμα - και μάλιστα με ποσοστό εντελώς αδιανόητο για άλλα κόμματα που συμμετέχουν στο ΚΕΑ. Αυτό εξ αντικειμένου φέρνει τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, παρόλο που προέρχονται από την πιο «μνημονιακά εξευτελισμένη» χώρα της Ευρωζώνης, σε μια αδιαφιλονίκητα ηγεμονική θέση στον χώρο της ευρω-Αριστεράς. Κραυγαλέα η αντίθεση με την Ελλάδα ως... «ευρω-καρπαζοεισπράκτορα» της πολιτικής Σαμαρά - Βενιζέλου.

Ερχονται κυριολεκτικά τα πάνω κάτω σε πολιτικό επίπεδο. Η σχεδόν «πεθαμένη» ευρωπαϊκή Αριστερά προσβλέπει στον Τσίπρα και στον ΣΥΡΙΖΑ να την αναστήσουν, να της δώσουν προοπτική και ελπίδα διεύρυνσης της επιρροής της! Μετά τις ευρωεκλογές, σε όλες τις χώρες της ΕΕ η Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας θα χρησιμοποιούνται ως επιχείρημα για να πειστούν οι ευρωπαϊκοί λαοί ότι όχι μόνο η Αριστερά δεν πέθανε, αλλά και ετοιμάζεται να πάρει την εξουσία! Μπορεί βέβαια ο γράφων να διακατέχεται από βασανιστικές υποψίες για το πώς θα ασκήσει ο ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία όταν την πάρει, αλλά αυτό είναι ένα μελλοντικό πρόβλημα που θα συζητηθεί και κυρίως θα κριθεί στην πράξη στον καιρό του, μετά τις βουλευτικές εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές.

Για την ώρα αυτό που κυριαρχεί είναι η ανάδειξη του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ στην αντικειμενική ηγεμονία της ευρω-Αριστεράς και η εναπόθεση πάνω τους των κύριων ελπίδων των Ευρωπαίων αριστερών. Αυτό βρήκε πραγματικά την αντανάκλασή του και στο θριαμβευτικό ποσοστό με το οποίο έγινε δεκτή η πρόταση του προεδρείου του ΚΕΑ για την επιλογή του Αλέξη Τσίπρα ως υποψηφίου της ευρω-Αριστεράς για πρόεδρο της Κομισιόν - τον ψήφισε το... 84,1%! Η προοπτική επιπλέον της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ και στις βουλευτικές εκλογές έκανε τη ΝΔ να... «σαλτάρει» όπως συνάγεται και από την ξεκαρδιστική σε φαιδρότητα πολιτικού περιεχομένου ανακοίνωσή της: «Τα περιθωριακά κόμματα της Ευρώπης αποφάσισαν σήμερα ότι ο καλύτερος εκπρόσωπός τους είναι ο κ. Τσίπρας. Κομμουνιστικά, σταλινικά απολιθώματα με ακραίες θέσεις, απόγονοι των πιο σκληρών καθεστώτων που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, βρήκαν στο πρόσωπο του κ. Τσίπρα έναν άξιο υποψήφιο», αναφέρει μεταξύ άλλων. Εχει δίκιο να μην ξέρει τι λέει η ΝΔ.

Βλέπετε, όλα τα κόμματα που συμμετέχουν στην ευρω-Αριστερά είναι υπέρ του ευρώ και της ΕΕ, οπότε η επιλογή τους υπέρ του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ καθησυχάζει ακόμη περισσότερο την ελληνική οικονομική και επιχειρηματική ελίτ ότι ο κατά τη ΝΔ... αιμοσταγής σταλινικός Τσίπρας θα κυβερνήσει εντός του πλαισίου της Ευρωζώνης, όπως απαιτούν οι Ελληνες αστοί και υπόσχεται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ! Πώς να μην τρελαθεί η ΝΔ όταν βλέπει πως η «σταλινική» ευρω-Αριστερά εγγυάται και πείθει την ελληνική ελίτ ότι ο Τσίπρας θα κυβερνήσει εντός του συστήματος;

*Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

Ιαβέρης Ιανός

 Τι σχέση έχει η Αριστερά με τον κ. Κουφοντίνα; Καμμιά λένε οι εχέφρονες. Καμμιά λέει το ΚΚΕ. Καμμιά λέει το 90-95% των πολιτών που ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στο 4-6%. Καμμιά λέει το 90-95% των πολιτών που ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ, τώρα που βρίσκεται γύρω στο 30%. Υπάρχει όμως
ένα ποσοστό πολιτών κι ένα πλέγμα ομάδων και συλλογικοτήτων στις παρυφές του ΣΥΡΙΖΑ και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, που σε αυτό το ερώτημα δίνει διαφορετική απάντηση. Τότε, όταν η 17Ν δρούσε, ο «χώρος» αυτός μιλούσε για μια Αριστερά «που επέλεξε τον ένοπλο αγώνα», αργότερα για «πολιτικούς κρατούμενους», όταν η 17Ν έπεσε στα χέρια του κράτους, και σήμερα, για τα αστικά και ανθρώπινα δικαιώματα των κρατουμένων, όσων έχουν απομείνει κρατούμενοι.
Είναι βεβαίως δικαίωμα αυτών των ομάδων να μη θεωρούν δολοφόνους τους εκτελεστές της 17Ν (πράγμα που δεν θα ισχυρίζονταν για χρυσαυγίτες, άριστοι καθώς είναι στη χρήση των δύο μέτρων και των δύο σταθμών), αλλά δεν ξέρω κατά πόσον ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να χρεώνεται τις ευγενικές τους ανησυχίες.
Προσωπικώς, πάντα πίστευα και πιστεύω ότι εφ’ όσον η 17Ν διέπραττε δολοφονίες, είτε για να μας επιστήσει την προσοχή στα άδικα αυτού του κόσμου, είτε επειδή διαφωνούσε με τον τρόπο που πετάνε οι πεταλούδες, εις ό,τι αφορά τη δικαιοσύνη τα μέλη της ήταν εγκληματίες, εις ό,τι δε αφορά την πολιτική τα μέλη της ήταν φασίστες. Διότι όποιος
τη βλέπει θεός και αποφασίζει ποιος εκτελείται ή ποιος τη γλιτώνει, είναι ή δολοφόνος, ή φασίστας, ή θηρίο. Οποιος αποφασίζει ότι ο δίκαιος (ακόμα και κατά τη γνώμη όλων μας) σκοπός αγιάζει τα μέσα, απλώς ανοίγει με τις καλές προθέσεις του τον δρόμο για την κόλαση (στην οποίαν στέλνει τους άλλους). Αίσια πράγματα και αγωνιστικά.

Οπως και να ’χει, το ελληνικό κράτος δίκασε τα συλληφθέντα μέλη της 17Ν ως εγκληματίες και όχι ως μέλη πολιτικής οργάνωσης ή κόμματος, με αποτέλεσμα να μην έχουν την ιδιότητα του πολιτικού κρατούμενου (δηλαδή του φασίστα εκτελεστή), παρά μόνον του ποινικού κρατούμενου. Είναι αυτονόητο ότι τα δικαιώματα των ποινικών κρατουμένων πρέπει να γίνονται σεβαστά (πράγμα όλο και πιο απόμακρο σε μία δημοκρατία που γλιστρά όλο και πιο πολύ στον αυταρχισμό). Εκείνο που δεν είναι αυτονόητο είναι η προσπάθεια ορισμένων να υποδηλώνουν μιαν εκλεκτική σχέση του «χώρου» που υποστηρίζει τη 17Ν (όχι μόνον κατά τα δικαιώματα των κρατουμένων) με τον ΣΥΡΙΖΑ ή μέρος του ΣΥΡΙΖΑ - κι άσε τη θεία μου τη Φωτούλα να κάνει τη διάκριση.
Παρ’ ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, το σύνολο των στελεχών του και η τεράστια πλειοψηφία του κόσμου που τον προκρίνει δεν έχουν καμμιά σχέση με την τρομοκρατία, αυτός ο «χώρος» έρχεται και επανέρχεται σε άλλο μήκος κύματος, δημιουργώντας εντυπώσεις. Εντυπώσεις που τροφοδοτούν τη θεωρία των δύο άκρων.
Και έτσι, ο ανθρωπισμός της Αριστεράς απέναντι σε κάθε κρατούμενο εκφυλίζεται σε εντύπωση υποστήριξης των εγκλημάτων του.

Εχουν περάσει χρόνια, ήμουνα νιος και γέρασα, το φαινόμενο αυτό ανακυκλώνεται. Σαν πάνω στο σώμα της Αριστεράς να υπάρχει ένα τσιμπούρι (που κατά τα άλλα τη χλευάζει, αλλά πάντα τη χρησιμοποιεί ως όχημα).
Το ίδιο δυστυχώς συμβαίνει και με ζητήματα όπως ο «αντιρατσιστικός νόμος». Εχουν χυθεί τόνοι μελάνης. Ηδη απ’ τις απαρχές του δικαίου δεν δικάζονταν οι σκέψεις, αλλά οι πράξεις. Μόνον φασιστικά καθεστώτα (ή κοινωνίες υποταγμένες στον μεταμοντερνισμό) υιοθέτησαν ή υιοθετούν τα «εγκλήματα γνώμης». Πλήθος προσωπικοτήτων της Αριστεράς προειδοποίησαν και προειδοποιούν (την Αριστερά) ότι νόμοι όπως ο (επανερχόμενος) αντιρατσιστικός υποκρύπτουν, όταν δεν το δηλώνουν φανερά, τη δίωξη του φρονήματος. Το χαβά της η Αριστερά κατά το μέρος της εκείνο που χειρίζεται αυτό το πρόβλημα. Ενα δημαροπασόκιο μόρφωμα (που προκαλεί ανατριχίλα ακόμα και στους σκεπτόμενους δεξιούς) βρίσκει ευήκοον ους σε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ καθ’ ύλην αρμόδια. Να πρόκειται για την «κομματική ρουτίνα του αδαούς»; αποκλείεται! τόνοι μελάνης έχουν χυθεί και οι ενάντιες έγκυρες φωνές έχουν ακουσθεί. Μας έχουν ξεκουφάνει.
Η εξήγηση βρίσκεται αλλού, στον εγγενή μας αξερίζωτο σταλινισμό. Διότι η δίωξη του άλλου όχι για τις πράξεις του, αλλά για τις ιδέες του, κάνει «εύκολη» την επικράτησή μας. «Εύκολη» και υπονομευμένη. Διότι θα έπρεπε, εμείς που έχουμε διωχθεί ακριβώς για τις ιδέες μας, να γνωρίζουμε καλύτερα από κάθε άλλον ότι, αν επιτρέψουμε τη δίωξη των ιδεολογικών μας αντιπάλων για τη γνώμη τους, αύριο θα ξανάρθει η σειρά μας. Πιο απλό δεν γίνεται κι όμως ένα μέρος της Αριστεράς τον χαβά του. Μάλιστα
κατά παράδοξον (από πλευράς λογικής και ηθικής) το ίδιο μέρος. Ο ίδιος «χώρος». Εκείνοι, που για τους εγκληματίες της 17Ν διεκδικούν πολιτικό υπόβαθρο, είναι οι ίδιοι που ζητούν τη δίωξη των φασιστών ή όποιων άλλων για τις ιδέες τους. Φθάνοντας
έτσι στην ποινικοποίηση της πολιτικής (ακόμα και των επιστημών, όπως η Ιστορία κι άλλες). Αν, για παράδειγμα, η άρνηση μιας γενοκτονίας γίνει ποινικό αδίκημα, θα ποινικοποιηθεί η γνώμη. Κι όχι μόνον, θα απελευθερωθεί η συκοφαντία. Οποιος λόγου χάριν κάνει κριτική στις ναζιστικές μεθόδους του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων, εύκολα θα μπορεί να κατηγορηθεί, όπως μόλις προχθές ο Ρότζερ Γουώτερς, για αντισημιτισμό και εύκολα θα μπορεί να συλληφθεί, αν ό,τι πει το πει πατώντας σε έδαφος που ισχύουν νόμοι τύπου Γκεϋσώ, τύπου «αντιρατσιστικών» νομοσχεδίων όπως αυτό που απερρίφθη και τώρα ξανάρχεται φτιασιδωμένο.
Ξέρω ότι αυτές οι γραμμές γράφονται εις μάτην, αλλιώς δε θα είχαν γραφεί τόσες φορές - πάντα εις μάτην.
Αλλωστε, η ευκολία των δύο μέτρων και των δύο σταθμών, η πονηρία να παρουσιάζει κανείς την ιδιοτέλειά του ως ιδεολογία, ο εξυπνακισμός να κάνει τον ατομισμό του υπόθεση κάποιας συλλογικότητας και η ευχέρεια να διαθέτει ο Δρ Τζέκυλ πάντα έναν μίστερ Χάυντ, είναι πράγματα ανίκητα.
Σε μιαν κοινωνία που επί τριάντα χρόνια η Πασόκια γλίτσα (δημαγωγική, εκσυγχρονιστική και νεοφιλελεύθερη) προσομοίωσε τις έννοιες προς την παρέκβασή τους, εύκολα οι Ιαβέρηδες παρενδύονται σε Αγιάννηδες.


email: stathis@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα