Παλιοί και νέοι Ηγεμόνες

Του Κώστα Λουλουδάκη
Ο λεγόμενος «Μεγάλος πόλεμος», αλλά κυρίως ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος, ήταν το σημαντικό σημείο καμπής για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωφελήθηκαν τα μέγιστα από τους δυο πολέμους, καθώς έφτασαν να ελέγχουν αφενός στρατιωτικά και τις δυο πλευρές των ωκεανών, αφετέρου τα ευρωπαϊκά κράτη, δηλαδή, τους αποικιοκρατικούς και βιομηχανικούς ανταγωνιστές τους. Οι ευρωπαϊκές χώρες είτε είχαν ολοκληρωτικά καταστραφεί, όπως η Γαλλία, η Γερμανία, και η Ιταλία ή είχαν εξασθενήσει και βρίσκονταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης όπως η Βρετανία. Στην ουσία, οι ΗΠΑ απέμειναν η μόνη μεγάλη βιομηχανική δύναμη έχοντας στην κατοχή τους πάνω από το 50% των παγκόσμιων πόρων.
Τότε ήταν που οι ΗΠΑ αυτοανακηρύχθηκαν παγκόσμιος χωροφύλακας και  πλανητικός ηγεμόνας και αποφάσισαν πόση «ελευθερία» (τυποποιημένη υποκρισία)  δικαιούνταν οι λαοί της πλάσης. Ακόμα και η ίδρυση του ΝΑΤΟ και λίγο αργότερα της ΕΟΚ, μπορεί να είχε ως κίνητρο την ανάσχεση του κομμουνισμού, όμως κατά ένα μεγάλο μέρος αποσκοπούσε, ώστε η δυτική Ευρώπη και η Βρετανία  να βρίσκονται σε μια τροχιά υπακοής στον Λευκό Οίκο. Σύμφωνα με τον Αμερικανό ιστορικό Melvyn Leffler: «Ούτε μια ενοποιημένη Ευρώπη, ούτε μια ενωμένη Γερμανία, ούτε μια ανεξάρτητη Ιαπωνία πρέπει να επιτραπεί να αναδυθεί ως μια τρίτη δύναμη ή ως ένα ουδέτερο μπλοκ». (Νόαμ Τσόμσκυ: Έτος 501 Εκδόσεις Τόπος)
Άλλωστε, ο πρόεδρος των ΗΠΑ  Harry Truman στο διάγγελμά του στις 19-12-45 ανοικτά διακήρυττε πως «[…]η νίκη του παγκοσμίου πολέμου μας υποχρεώνει να είμαστε οι ηγέτες της ανθρωπότητας». (Νίκος Ψυρούκης: «Καπιταλισμός. Από την Γενική Κρίση στην Σήψη» Εκδόσεις Αιγαίον –Κουκίδα)
Ας δανειστώ, όμως, λίγη από την μεταπολεμική ρητορεία και το πολιτικό μάνατζμεντ των ΗΠΑ, προστρέχοντας στο κύρος ενός «διακεκριμένου» ιστορικού και διπλωμάτη, ο οποίος διαμόρφωσε την μεταπολεμική αμερικανική εξωτερική πολιτική. Μιλώ για τον επικεφαλής σχεδιασμού του «The United States Department of State», George Kennan το δόγμα του οποίου, σύμφωνα με την εφημερίδα «Καθημερινή», «είχε δείξει τον δρόμο για την ανάσχεση (containment) της Σοβιετικής Ένωσης, (και) για τη σωστή αντιμετώπιση των αντιπάλων των ΗΠΑ». (Καθημερινή- Θεόδωρου Κουλουμπή: «ΗΠΑ: επιστροφή στο δόγμα του Τζορτζ Κέναν»).
Ας ανατρέξουμε, λοιπόν, στο «Δόγμα Kennan», το οποίο διαμόρφωσε τον κόσμο σύμφωνα με τα ευγενή καπιταλιστικά ιδανικά. Το κείμενο ονομάζεται: «Μελέτη Πολιτικού Σχεδιασμού υπ’αριθμόν 23» και εκεί ο George Kennan   περιέγραψε τον προστατευτικό ουρανό που θα άπλωναν οι ΗΠΑ στην οικουμένη,  με τα εξής λόγια:  «Κατέχουμε περίπου το 50% του παγκόσμιου πλούτου αλλά αντιπροσωπεύουμε μόνο το 6,3% του πληθυσμού[…] Σ’ αυτή την κατάσταση, δεν μπορεί να μην προκαλούμε τον φθόνο και την εχθρότητα. Το πραγματικό καθήκον μας κατά την επόμενη περίοδο είναι να επινοήσουμε ένα πρότυπο σχέσεων το οποίο θα μας επιτρέψει να διατηρήσουμε αυτή τη θέση ανισότητας[…] Για να το καταφέρουμε, θα πρέπει να απαλλαγούμε από συναισθηματισμούς και ονειροφαντασίες και η προσοχή μας να συγκεντρωθεί, από κάθε άποψη, στους άμεσους εθνικούς σκοπούς […] Θα πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε για ασαφείς και μη υλοποιήσιμους στόχους, όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, την άνοδο του βιοτικού επιπέδου και τον εκδημοκρατισμό. Δεν είναι μακριά η μέρα που θα πρέπει να ασχοληθούμε με τις έννοιες της καθαρής ισχύος[…]»   (George Kennan: «Report by the Policy Planning Staff PPS/23» – Διάβασε και Noam Chomsky: Πώς λειτουργεί ο κόσμος Εκδόσεις Κέδρος)
Όπως αναφέρω στο βιβλίο μου «Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση» Εκδόσεις ΚΨΜ:  «Οι ΗΠΑ σιγά-σιγά δημιουργούσαν μεταπολεμικά  ένα δίκτυο παγκόσμια ελεγχόμενο από αμερικανικά επιχειρηματικά συμφέροντα, και άμεσα έδειξαν έτοιμες να αναλάβουν οικονομικές, στρατιωτικές, πολιτικές και διπλωματικές πρωτοβουλίες, προκειμένου να υποστηρίξουν οποιοδήποτε καθεστώς θεωρούσαν πως βρισκόταν υπό κομμουνιστική απειλή. Αποτέλεσμα πρώτο, ο λεγόμενος «Ψυχρός Πόλεμος» στράφηκε γρήγορα ενάντια στο εργατικό πολιτικό κίνημα και στην κληρονομιά των ευρωπαϊκών αντιφασιστικών κινημάτων. Αποτέλεσμα δεύτερο, στην Δύση οι κομμουνιστές εξαφανίστηκαν από τις κυβερνήσεις στις οποίες συμμετείχαν (Ιταλία, Ελλάδα, Γαλλία) και μάλιστα έγιναν σε μόνιμη βάση απόβλητα της πολιτικής και της κοινωνίας[…]».
Στην ουσία, η επιβολή της πλανητικής κυριαρχίας των ΗΠΑ ιδεολογικοποιήθηκε και παρουσιάστηκε ως αναπόδραστη στον μεταπολεμικό κόσμο και με τέτοιο τρόπο, ώστε να πειστεί πως ο μοναδικός υπεύθυνος για το χάσμα ανάμεσα στο δυτικό και στο ανατολικό μισό της Ευρώπης ήταν η διαβολική και άθεη ΕΣΣΔ. Σύμφωνα με το Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζών Κέννεντυ:  «Ο εχθρός είναι το ίδιο το κομμουνιστικό σύστημα που αμείλικτα  ακόρεστα και ακατάπαυστα συνεχίζει  την πορεία του  για να κυριαρχήσει στον κόσμο […]. Αυτή δεν είναι μόνο μια πάλη για την υπεροχή των όπλων. Είναι επίσης μια πάλη για υπεροχή μεταξύ δυο συγκρουόμενων ιδεολογιών: της ελευθερίας υπό την σκέπη του Θεού εναντίον της ωμής άθεης τυραννίας». (Martin Walker: Cold War And the Making of the Modern World σελ 132)
Εν τω μεταξύ, και μακριά από την μεταφυσική μάχη θεού και άθεης τυραννίας,  οι ΗΠΑ, μεταπολεμικά, αύξησαν τις στρατιωτικές δαπάνες τους κατά 12% από ότι ήταν προπολεμικά, και, υπό την σκέπη του Θεού υποθέτω, μα με άκρως εκφοβιστική συμπεριφορά σε όσους σήκωναν ανάστημα, και με σύντομη προσπάθεια, δημιούργησαν ένα παγκόσμιο δίκτυο με πάνω από 800 στρατιωτικές βάσεις, γιγαντιαίων δυνατοτήτων, που σαν κύριο σκοπό είχαν (και έχουν): την κυριαρχία στις πηγές και στους δρόμους διακίνησης της ενέργειας του πλανήτη, τον στρατιωτικό έλεγχο, την προστασία των αμερικανικών εταιρειών και των επενδύσεών τους, αλλά και την προστασία ή την εγκατάσταση καθεστώτων «ελεύθερης αγοράς» (Μπανανίες) στον κόσμο. Όλα αυτά συνοδεύονταν με ισχυρές δόσεις υστερικής  αντικομμουνιστικής ρητορείας.
Επειδή, όμως, τα πάντα πρέπει να βρίσκονται μπρος τα μάτια μας, προς εμπέδωση των παραπάνω, θα επικαλεστώ ξανά τον μέγιστο George Kennan, ο οποίος προτείνει πολλαπλό έλεγχο, ωμό και εξευγενισμένο, όπως πρέπει στους υπερασπιστές της «ελευθερίας» που εδρεύουν στον Λευκό Οίκο: «[…] δεν πρέπει να διστάσουμε προ της αστυνομικής καταστολής εκ μέρους των τοπικών κυβερνήσεων. Αυτό δεν αποτελεί ντροπή, εφόσον οι κομμουνιστές είναι στην ουσία προδότες[…] Είναι προτιμότερο να έχουμε στην εξουσία ένα ισχυρό καθεστώς παρά μια φιλελεύθερη κυβέρνηση εάν τούτη η τελευταία είναι μαλθακή, χαλαρή και επιτρέπει την διείσδυση κομμουνιστών». (Noam Chomsky ο/π).

Τώρα θα μιλήσω για ένα γεγονός το οποίο χρονολογικά μπορούμε να το τοποθετήσουμε, όχι αυθαίρετα, στο 1964 και διήρκεσε επίσημα έως το 1975. Οι ΗΠΑ στα πλαίσια της μονομερούς δράσης τους, ως αυτοδιοριζόμενοι φύλακες της παγκόσμιας τάξης, απέναντι σε πιθανά ή πραγματικά σημάδια «ανευθυνότητας», συχνά «αναγκάστηκαν» να εισβάλουν στρατιωτικά εναντίον άλλων χωρών, να διορίσουν κυβερνήσεις, να εξαπολύσουν τρομοκρατικές ενέργειες, να υπονομεύσουν οικονομίες, να διαμορφώσουν την πληροφόρηση της «κοινής γνώμης».
Την περίοδο που αναφέρουμε, ο «ηγεμόνας» του κόσμου κατέβαλε μια τιτάνια προσπάθεια (οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε) χρησιμοποιώντας κάθε διαθέσιμο οικονομικό, βιομηχανικό και στρατιωτικό πόρο, εκτός από ατομική βόμβα, στην  προσπάθειά του να αναστρέψει το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα μιας αγροτικής και μικροσκοπικής χώρας. Μα το ισχυρότερο κράτος του κόσμου ηττήθηκε. Το εκπληκτικό αυτό γεγονός ήταν ο πόλεμος του Βιετνάμ, ο αποκαλούμενος και «βρόμικος πόλεμος».
Ο πόλεμος του Βιετνάμ έμελλε να έχει τεράστιες συνέπειες για όλη την ανθρωπότητα. Συνέπειες που οδήγησαν στην κατάργηση της μεταπολεμικής «κεϋνσιανής συναίνεσης» και στην αρχή της ανάδυσης, από την κόλαση της ιστορίας, μιας νέας κυριαρχίας του οικονομικού φιλελευθερισμού ο οποίος κυριαρχούσε την περίοδο του μεσοπολέμου.
Στο σημείο αυτό, καλό θα ήταν να αναφέρω συνοπτικά πως η «κεϋνσιανή συναίνεση» ήταν το μοντέλο που η εργατική τάξη αποδέχεται τον καπιταλισμό ως οικονομικό σύστημα και την ατομική ιδιοκτησία του πλουτοκράτη στα μέσα παραγωγής, με αντάλλαγμα ένα πολίτευμα το οποίο διασφάλιζε κοινωνική προστασία,  βελτίωση του επιπέδου ζωής  και υπόσχεση πλήρους απασχόλησης.
Ας  ξαναγυρίσω, όμως, στο θέμα μας.
Το διαρκώς αυξανόμενο κόστος του καπιταλιστικού πολέμου ή  για να είμαι πιο ακριβής, η τεράστια βιομηχανική και στρατιωτική υποδομή που απαιτούνταν για να καταστραφεί μια λωρίδα γης ώστε να ανασχεθεί ο κομμουνιστικός κίνδυνος  στο  Βιετνάμ, χρηματοδοτούνταν από ελλειμματικές κρατικές δαπάνες της Ουάσιγκτον. Ένας άλλος από τους σημαντικούς λογούς που οι ΗΠΑ είχαν ελλειμματικές κρατικές δαπάνες ήταν γιατί  σταμάτησαν, από τα μέσα της δεκαετίας του 1960,  να έχουν εμπορικά πλεονάσματα, λόγω του σκληρού ανταγωνισμού που αντιμετώπισε η Αμερικάνικη οικονομία από τις περιοχές που με πρόφαση τον κομμουνιστικό κίνδυνο προσπάθησε να ελέγξει, δηλαδή, από την δυτική Ευρώπη και την Ιαπωνία.
Για να αντιμετωπίσει τις ελλειμματικές κρατικές δαπάνες, ο Λευκός Οίκος απλώς εκτύπωνε περισσότερα δολάρια. Το γεγονός όμως ότι υπήρχαν ολοένα και περισσότερα δολάρια σε κυκλοφορία, ανησύχησε τις περισσότερες μεγάλες δυτικές χώρες (Γαλλία, Βρετανία μα και την Ιαπωνία) που βρέθηκαν να έχουν συσσωρεύσει μεγάλες ποσότητες δολαρίων στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν μια σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία. Αυτές οι χώρες άρχισαν λοιπόν να  ανταλλάσσουν μεγάλες ποσότητες δολαρίων με χρυσό. Η Γαλλία μάλιστα έφτασε στο σημείο τον Αύγουστο του 1971 να φορτώσει ένα πολεμικό πλοίο με δολάρια το οποίο έφτασε στο λιμάνι της Νέας Υόρκης με σκοπό να τα ανταλλάξει  με χρυσάφι!
Ο εγκλωβισμός της χώρας του Captain America στο Βιετνάμ και ο κλονισμός της συναλλαγματικής αξίας του δολαρίου, επομένως, προκάλεσε τόση μεγάλη οικονομική αιμορραγία, που εξανάγκασε το δολάριο να εγκαταλείψει τον «κανόνα του χρυσού». Η απόφαση αυτή πάρθηκε από την κυβέρνηση του κομμουνιστοφάγου Richard Nixon στις 15 Αυγούστου 1971, με άμεσες συνέπειες: την εκτίναξη της τιμής του χρυσού, της κατακρήμνισης της τιμής του δολαρίου, και την γέννηση του μόνιμου πληθωρισμού. Μικρό το κακό όμως για τις  ΗΠΑ και τις αμερικανικές πολυεθνικές γιατί είχαν πλημμυρίσει όλες τις χώρες με δολάρια, την εποχή που η παγκόσμια κυριαρχία τους βασιζόταν στην πλεονασματική οικονομία τους, και όταν αυτή υποσκελίστηκε από την ΕΟΚ και την Ιαπωνία  χρησιμοποίησαν τα τεράστια αποθέματα δολαρίων που κατείχαν αυτές οι  ανταγωνιστικές χώρες προς όφελος τους. Γιατί ακόμα και στο πλαίσιο του καπιταλιστικού ανταγωνισμού, όλοι είχαν   συμφέρον να συμβάλουν στη διατήρηση της αξίας του δολαρίου. Αν το δολάριο καταρρεύσει, θα κατακρημνιστούν όχι μόνο  τα αποθεματικά τους αλλά ολόκληρο το καπιταλιστικό σύστημα.  Όμως η εκτίναξη της τιμής του χρυσού  (ως το 1980 έφτασε να πωλείται η ούγια 600 δολάρια!)  είχε σαν αποτέλεσμα την μαζική και εγκληματική μεταφορά πλούτου από τις φτωχές χώρες, του λεγόμενου, τότε, Τρίτου Κόσμου, που δεν διέθεταν αποθέματα χρυσού στις πλούσιες και αποικιοκρατικές χώρες όπως Βρετανία, Γαλλία, και ΗΠΑ. Αυτή η πρακτική γέννησε επιπλέον πληθωρισμό, και μάλιστα μόνιμο στις μεγάλες καπιταλιστικές οικονομίες ενώ στις φτωχές χώρες, κυρίως της Λατινικής Αμερικής και της Ανατολικής Ασίας, προκάλεσε περαιτέρω υποδούλωση λόγω χρεών.
Ωστόσο, σε όλα αυτά πρέπει να προσμετρήσουμε και την απόφαση των πετρελαιοπαραγωγών χωρών μελών του  OPEC, ο οποίος  αναπροσάρμοζε την τιμή του πετρελαίου ανάλογα με τις συναλλαγματικές υποτιμήσεις ή ανατιμήσεις.  Η αύξηση της τιμής το 1973 αποτέλεσε το φυσικό επακόλουθο της λογικής προσαρμογής στις νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν μετά την αποδέσμευση του δολαρίου  από τον κανόνα του χρυσού. Η αλματώδης αύξηση της τιμής του πετρελαίου προκάλεσε νέα αύξηση του πληθωρισμού, επιβράδυνση της παραγωγικότητας των βιομηχανικών χωρών,  και σε συνδυασμό με την κατάργηση του συστήματος των σταθερών ισοτιμιών του Bretton Woods, σηματοδότησε την αρχή μιας περιόδου φτωχών μακροοικονομικών επιδόσεων για πολλές οικονομίες και την αναγέννηση από της στάχτες της Ιστορίας του οικονομικού φιλελευθερισμού.
Εν τούτοις, η  κρίση πληθωρισμού δεν οδήγησε τους καπιταλιστές στην επιδίωξη προσαρμογών στην νέα κατάσταση, αλλά τους ώθησε στην κατάργηση του κεϋνσιανισμού, «όχι επειδή οι ιδέες του ήταν θεμελιωδώς εσφαλμένες, αλλά επειδή οι τάξεις τα συμφέροντα των οποίων κυρίως εξυπηρετούσε, οι χειρώνακτες εργάτες της δυτικής βιομηχανικής κοινωνίας, γνώριζαν μια ιστορική παρακμή και έχαναν την κοινωνική εξουσία. Αντιθέτως οι δυνάμεις που αποκόμισαν τα μεγαλύτερα κέρδη από τον νεοφιλελευθερισμό –οι παγκόσμιες εταιρείες, ιδιαίτερα στον χρηματοοικονομικό τομέα –διατηρούν τη σημασία τους λίγο πολύ χωρίς αμφισβητήσεις». (Κόλιν Κράους: Ο Περίεργος μη Θάνατος του Νεοφιλελευθερισμού εκδόσεις ΕΚΚΡΕΜΕΣ)
Από δω και πέρα, οι οικονομικές κρίσεις και οι αντιφάσεις του καπιταλισμού σταδιακά θα ξεδιπλώνονται, όχι μόνο στο εσωτερικό των διαφόρων κρατών, αλλά θα διεθνοποιηθούν και θα επηρεάζουν τις διακρατικές σχέσεις, με συνδυασμούς, αναδιατάξεις  και ανταγωνισμούς που κάθε φορά θα πρέπει να διερευνώνται χωριστά.
Πλέον θα αμφισβητείται το κυρίαρχο μεταπολεμικό μοντέλο προσέγγισης της οικονομικής πραγματικότητας του Bretton Woods  δηλαδή, των σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών, η «μικτή οικονομία» και ο «κρατικός παρεμβατισμός», από μια «παγκόσμια οικονομία» που δεν θα έχει συγκεκριμένη εδαφική βάση ή συγκεκριμένα όρια θεσμικά ρυθμισμένα. Αντίθετα, θα είναι το διεθνοποιημένο κεφάλαιο που θα θέτει όρια στην οικονομική και κοινωνική δράση των κρατών.
Αρχές της δεκαετίας του 1970, λοιπόν,  είναι που κάνουν ξανά την εμφάνιση τους οι φιλελεύθεροι, υποστηρίζοντας ότι η πλήρης απασχόληση ήταν πλέον αδύνατο να συνεχιστεί, ότι το κράτος πρόνοιας απορροφούσε μεγάλο μέρος του παραγόμενου πλούτου, ότι οι φόροι ακρωτηρίαζαν τους επενδυτές και ότι η ύπαρξη κρατικών επιχειρήσεων δεν άφηνε περιθώριο κερδοφορίας στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Όλα αυτά τα πάσαραν με το ιδεολογικό επιχείρημα  πως η επιρροή του κράτους πρέπει να περιοριστεί, ώστε να επιτευχθεί έτσι η ατομική ελευθερία. Το έργο τους  έγινε ευκολότερο μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, όταν πομπωδώς διακήρυξαν το «τέλος της ιστορίας» και προανάγγειλαν την κυριαρχία  και την παντοδυναμία των ελεύθερων αγορών !
Όλα αυτά μπορούν να περιγραφούνν και με μια φράση: «Συναίνεση της Ουάσιγκτον», δηλαδή, η συμφωνία οικονομικής πολιτικής μεταξύ του Δ.Ν.Τ. και της Παγκόσμιας τράπεζας, με τον Λευκό Οίκο. Αυτή η συμφωνία όριζε πως η καλύτερη επιλογή για την οικονομική ανάπτυξη ήταν η χρηματοοικονομική απελευθέρωση της αγοράς, και επέβαλε την δραστική φορολογική μεταρρύθμιση με περιορισμό των φόρων που είχαν αυξηθεί προκειμένου να συμβάλουν στην ανακατανομή των εισοδημάτων, τον περιορισμό των δημοσιών δαπανών, και των κρατικών ρυθμίσεων στην αγορά, δημοσιονομική πειθαρχία μέσω ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, ιδιωτικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων. Στην Ευρώπη η «Συναίνεση της Ουάσιγκτον» εκφράστηκε μέσα από την «Συνθήκη του Μάαστριχτ» και από την συμφωνία της ΟΝΕ.
Όμως,  ο βασικός παράγοντας  για την έναρξη της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης της παραγωγής στην κρίση πληθωρισμού ήταν να διασφαλίσει το κεφάλαιο την ηγεμονία πάνω στην εργασιακή διαδικασία. Αυτή η ηγεμονία μπορεί να γίνει δυνατή με δυο τρόπους: είτε με τη «συνειδητή» πειθαρχία της εργατικής τάξης, τη συναίνεση και την «ενσωμάτωση» των εργατικών διεκδικήσεων, είτε με την πειθάρχηση της εργατικής τάξης μέσα από τη συντριβή του εργατικού κινήματος,  το εργασιακό καθεστώς επισφάλειας (συμβάσεις βραχείας διάρκειας, συμβάσεις με την ώρα, εργασία αναλόγως της ζήτησης, εργασία με αμοιβή σε κουπόνια) την ανεργία, τη συρρίκνωση του εισοδήματος, την αποδυνάμωση των συνδικάτων, τον παροπλισμό του κράτους πρόνοιας και την αστυνομική καταστολή. Η επαγγελματική κατάσταση των μισθωτών υποβαθμίστηκε ριζικά με αποτέλεσμα να διευρυνθεί το χάσμα των ανισοτήτων και οι αρχές της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης να πεταχτούν στον καιάδα.
Οι  νέο-αυστριακοί οικονομολόγοι ήθελαν η νομοθεσία του κράτους να παίζει ρόλο μόνο στην αποτελεσματικότητα του «ανταγωνισμού» των «δυνάμεων της αγοράς» και στην κατοχύρωση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, και όχι να επεμβαίνει σε υποθέσεις κοινωνικής δυναμικής, όπως αυτής της αναπαραγωγής και συσσώρευσης του κεφαλαίου ή στην προστασία των εργατών.  Αυτό που είναι βέβαιο σε σχέση με αυτή τη μορφή της κοινωνίας, δηλαδή της ανεμπόδιστης λειτουργίας του συστήματος της αγοράς, είναι η άνιση διανομή της ιδιοκτησίας ανάμεσα στα μέλη της κοινωνίας, η άνοδος του αυταρχισμού, η όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, η αποσύνθεση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, και η ανάδυση από την κόλαση  εφιαλτικών ιδεολογιών, ανοιχτά ή συγκαλυμμένα φασιστικού και ναζιστικού περιεχομένου.
Στο σημείο αυτό, όμως, ας αναρωτηθούμε: μήπως η ηγεμονία των ΗΠΑ είναι πια μια τεράστια αυταπάτη, από την στιγμή μάλιστα που το τεράστιο εξωτερικό χρέος τους βρίσκεται, κατά πρώτο λόγο, στα χέρια του κύριου εναπομείναντα στρατιωτικού εχθρού τους, την Κίνα; Το ποσό που κρατά η Κίνα  ανέρχεται στο 1,15 τρισεκατομμύρια δολάρια! Είναι γεγονός πως όταν ξέσπασε στις ΗΠΑ η καπιταλιστική κρίση του 2007, η αμερικανική κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει την αύξηση του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της, προχώρησε σε εξωτερικό δανεισμό ιδιαίτερα από την Κίνα και δευτερευόντως από την Ιαπωνία.  Μήπως, λοιπόν, η οικονομική δύναμη του δολαρίου σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο άρχισε να φθίνει; Μήπως αυτός είναι ο λόγος που ο επιχειρηματίας και πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump, βρυχάται στην Πιονγκγιάνγκ για να ακούει το Πεκίνο; Μήπως η απειλή για την ηγεμονία των ΗΠΑ προέρχεται από την Κίνα και δευτερευόντως από την Ινδία, οι οποίες ειρήσθω εν παρόδω αντιπροσωπεύουν το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού και έχουν σημειώσει μια ταχύτατη βιομηχανική και τεχνολογική ανάκαμψη;
Υπάρχει κάποιος λόγος ή κάποια ένδειξη ώστε να πεισθούμε ότι η Κίνα βρίσκεται στο πρώτο στάδιο μιας διαδικασίας που το τέλος της θα είναι η μετατροπή των ΗΠΑ σε κράτος προτεκτοράτο του Πεκίνου;
Μα αν το Πεκίνο αποτελεί απειλή, γιατί ο Λευκός Οίκος  ανακοίνωσε  ότι η  Foxconn, ο κινεζικός πολυεθνικός κολοσσός που στα κάτεργα του Κινέζοι δούλοι κατασκευάζουν τα τηλέφωνα του αμερικανικού κολοσσού  της Apple, θα κατασκευάσει εργοστάσιο παραγωγής επίπεδης οθόνης στο Ουισκόνσιν των ΗΠΑ;
Και μάλιστα η επένδυση αυτή χρηματοδοτήθηκε από το αμερικανικό δημόσιο με 3 δισεκατομμύρια δολάρια;!  (Reuters: Wisconsin governor defends $3 billion deal for Foxconnplant)

Υπάρχουν πολλές, καλές και άξιες ΜΚΟ οι οποίες επιτελούν σημαντικό έργο. Χρησιμοποιούν τα κονδύλια που παίρνουν από τον κρατικό προϋπολογισμό, τα αυξάνουν με χορηγίες από ιδιώτες και συμβάλλουν στην επίλυση ουσιαστικών προβλημάτων.
Μια περίοδο, όμως, στην Ελλάδα δημιουργήθηκαν δεκάδες ΜΚΟ οι οποίες δεν είχαν σκοπό την φιλανθρωπία, αλλά τη ρεμούλα. Ήταν κλασικά παραδείγματα του μεταπολιτευτικού μοντέλου της αδιαφάνειας, της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος, της διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα. Από τον κρατικό αξιωματούχο μέχρι τον τελευταίο υπάλληλο. Αν και σε καμιά περίπτωση οι κακές ΜΚΟ δεν πρέπει να χαρακτηρίζουν το σύνολο των Οργανώσεων, αν δει κανείς τη λίστα με όσες δραστηριοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια θα καταλάβει τι συνέβαινε.
Απίθανες Οργανώσεις με απίθανα ονόματα για ένα απίθανο έργο που αφορούσαν από την αποναρκοθέτηση περιοχών μέχρι την προστασία σπάνιων ειδών του ζωϊκού βασιλείου.
Πιο κάτω παραθέτουμε μια λίστα με περισσότερες από 500 ΜΚΟ οι οποίες χρηματοδοτούνταν από τα δικά μας χρήματα. Η λίστα αυτή περιείχε τις Οργανώσεις που ήταν καταγεγραμμένες και καταχωρισμένες το 2011 στην Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας (ΥΔΑΣ) του υπουργείου Εξωτερικών. Στην ίδια υπηρεσία που επικεφαλής ήταν ο Αλεξ Ρόντος την περίοδο 2000-2004.
Όποιος έχει το κουράγιο να δει τα ονόματα των ΜΚΟ θα διαπιστώσει πως πολλές από αυτές δεν εκπλήρωσαν ποτέ το έργο τους. Είναι τόσο απίθανες που προκαλούν ακόμη και την κοινή λογική.
Οι ΜΚΟ της ρεμούλας είναι ίσως λιγότερες από τις σοβαρές ΜΚΟ για τις οποίες δεν μπορούμε να προσάψουμε τίποτε. Όμως, στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης όπου ο καθένας έστηνε κι από μια οργάνωση για να παίρνει χρήματα, η μπάλα παίρνει και τους καλούς και τους κακούς.
Δεν έχει σημασία αν ο Γ. Παπανδρέου και οι εντιμότατοι φίλοι του έκαναν τα στραβά μάτια στο πάρτι που γινόταν. Σημασία έχει ότι στη χώρα μας η φιλανθρωπία έγινε μπίζνα. Οι ΜΚΟ έγιναν πλυντήριο για ξέπλυμα χρήματος. Έγιναν πεδίο πλουτισμού αλλά και προβολής και κοινωνικής ανέλιξης. Αντί για αθόρυβη και τίμια δουλειά μετατράπηκαν σε όργανα συγκεκριμένων συμφερόντων που καταχράστηκαν το δημόσιο χρήμα.
Κι όταν ο απλός και τίμιος κόσμος διαβάζει όλα αυτά θα αναρωτιέται: Γιατί δεν έκανα κι εγώ μια ΜΚΟ για την προστασία της αθηναϊκής αρκούδας, έστω κι αν δεν υπάρχει τέτοια; Ή για τον βάτραχο της Τασμανίας ή την… αποναρκοθέτηση της Ελβετίας που δεν έχει δει ποτέ πόλεμο;
Όλη η Ελλάδα μια ΜΚΟ για τους βολεμένους, τα λαμόγια και τους ξεπουλημένους.
Δείτε τη λίστα με τις διαπλεκόμενες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και βγάλετε τα συμπεράσματά σας.
Κοινωνική Αλληλεγγύη ΜΚΟ Ανθρωπ. Βοήθειας
Κέντρο Στρατηγικού Σχεδιασμού για την Ανάπτυξη
Κύκλος της Πάτμου
Δίκτυο Μεσόγειος SOS
Μηχανικοί Χωρίς Σύνορα – Ελληνικό
Τμήμα
Ελληνικό Καραβάνι Αλληλεγγύης
Ευρωπαϊκό Κέντρο Δημοσίου Δικαίου / Ευρωπαϊκός
Οργανισμός Δημοσίου Δικαίου
Κέντρο Ανάπτυξης & Εκπαίδ. Ευρ. Προοπτική
Ελληνικός Σύνδεσμος για τη Διεθνή Ανάπτυξη
Διεπιστημονικό Ινστιτούτο Περιβαλλ. Ερευνών
Βιωσιμότητα, Ένωση για το Περιβάλλον, την Εκπαίδευση και τον Πολιτισμό
Φαρμακοποιοί του Κόσμου
Ελληνική Ομάδα Διάσωσης
Κέντρο Προάσπισης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
Κέντρο Έρευνας και Υποστήριξης Θυμάτων Κακοποίησης και Κοινωνικού Αποκλεισμού
Βαλκανική Ένωση Φιλίας
Οικολογική Ένωση Έβρου
Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθέτησης
Διεθνής Ανθρωπ. Οργαν. Ορθόδοξων Χριστιανών
Αλληλεγγύη των Λαών
Κέντρο Έρευνας & Δράσης για την Ειρήνη
Βαλκανική Εταιρεία Παιδαγωγικής και Εκπαίδευσης
Άμεση Επέμβαση για την Προστασία Αγριάς Φύσης
Εταιρεία Συλλογικής Υποστήριξης κατά του AIDS
Γιατροί Χωρίς Σύνορα – Ελληνικό Τμήμα
Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ανθρωπιστικής Ανάπτυξης
Κέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου – Ίδρυμα Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου
Κέντρο Τέχνης και Ψυχοθεραπείας
Ινστιτούτο Διαβαλκανικών Σχέσεων
Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής Εξωτερικής Πολιτικής
Ινστιτούτο Αειφορικής Ανάπτυξης και Διαχείρισης Φυσικών Πόρων
Γιατροί του Κόσμου – Ελληνική Αντιπροσωπεία
Ελληνική Επιτροπή Διεθνούς Δημ. Αλληλεγγύης
Δίκτυο Εθελοντικών Οργανώσεων Μαγνησίας
Ευρωπαϊκός Οργανισμός Ενημέρωσης Υποστήριξης Ανάπτυξης του Τρίτου Κόσμου και των Αναπτυσσόμενων χωρών «Μέγας Αλέξανδρος»
Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός
Ένωση για τον Πολιτισμό και την Ανάπτυξη – Πολίτες του Κόσμου
ΑΡΤ Ελλάς
Μεσογειακό Γραφείο Πληροφόρησης για το Περιβάλλον, τον Πολιτισμό και την Αειφόρο Ανάπτυξη
Χερσόνησος του Αίμου
Νέα Οικολογία
Διεθνής Αναπτυξιακή Συνεργασία – Αλληλεγγύη
Έλληνες Εθελοντές
Ελληνική Δράση Αφρικής
Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας – Ελληνικό Κέντρο Βιότοπων Υγρότοπων
Οι φίλοι της Αφρικής
Κέντρο Περιφερειών της Ευρωπαϊκής Μεσογείου για το Περιβάλλον
Αρχιπέλαγος – Περιβάλλον και Ανάπτυξη
Γέφυρες Φιλίας – Ινστ. Κοινωνικής Αλληλεγγύης
Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής
Διαβαλκανική Επιτροπή για Συνεργασία στην Παιδεία και στον Πολιτισμό
Γεωτεχνικοί Ελλάδας Χωρίς Σύνορα
Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Άγριων Ζώων
Βαλκανική Περιβαλλοντική Ένωση
Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης
Εταιρεία Ελληνοσερβικής Φιλίας
Ινστιτούτο Στρατηγικών & Αναπτυξιακών Μελετών – Ανδρέας Παπανδρέου
Ίδρυμα Μεσογειακής Συνεργασίας
Εύδηλος – Εταιρεία Περιβαλλοντικών Εφαρμογών
Οικολογική Κίνηση Δράμας
Νοτιοανατολική Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία για Ανάπτυξη και Συνεργασία
Ανθρωπιστική Άμυνα
Ελληνική Επιτροπή ΜΚΟ για την Ανάπτυξη
Συμβούλιο Ελληνοτουρκικής Επιχ. Συνεργασίας
Διορθόδοξος Σύνδεσμος «Ο Απόστολος Παύλος»
Ευώνυμος Οικολογική Βιβλιοθήκη
Εταιρεία Προστασίας & Διαχείρισης Φυσικού Περιβάλλοντος και Αγριας Ζωής
Αναπτυξιακή Συνεργασία & Αλληλεγγύη
Ένωση Πολιτών Θεσσαλονίκης για το Περιβάλλον και τον Πολιτισμό
Κέντρο Ερευνών για τη Μεσογειακή Συνεργασία
Ίδρυμα Ελληνορωσικής Συνεργασίας
Ανοιχτοί Ορίζοντες
Forum των Δελφών
Οικολογική Κίνηση Ν. Θεσσαλονίκης
Κέντρο Παιδαγωγικής και Καλλιτεχνικής Επιμόρφωσης «Σχεδια»
Ίδρυμα για το Παιδί και την Οικογένεια
Σώστε τα Παιδιά
Ινστιτούτο Ελληνική Αλιευτική Εταιρεία
Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία Μαγνησίας
Actionaid Ελλάς
Κέντρο Ευρωπαϊκών Μελετών και Σπουδών «Ιωάννης Καποδίστριας»
Διεθνές Αναπτυξιακό Κέντρο
Σύλλογος Υποστήριξης Ερευνών κατά της Λευχαιμίας και άλλων Παθήσεων
Εταιρία Διαβαλκανικής Συνεργασίας Γυναικών
Κέντρο Unesco για τις Γυναίκες και την Ειρήνη στις Βαλκανικές Χώρες
Σύνδεσμος Εταιρ. Διαβαλκανικής Συνεργ. Γυναικών
Κέντρο Επιμόρφωσης και Πληροφόρησης Γυναικών «Παναθηναϊκή»
Κέντρο Διεθνούς Αλληλεγγύης & Συνεργασίας
Σύνδεσμος Ελληνο-Αιγυπτιακής Φιλίας
Ιατρικό Κέντρο Αποκατ. Θυμάτων Βασανιστηρίων
«Χριστιανική Ελπίς» Ορθόδοξη Αδελφότητα
Οικολογική Ομάδα Σητείας
Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης
Εταιρεία Προστασίας Πρεσπών
Κλίμακα – Φορέας Ανάπτυξης Ανθρώπινου και Κοινωνική Κεφαλαίου
Διεθνής Διαφάνεια – Ελλάς
Ελληνικό Κέντρο Ευρωπ. Μελετών και Ερευνών
Ελληνική Εταιρεία Περιβαλλοντικών Τεχνολόγων
Διεθνές Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Ερευνών «Ο Ιερός Χρυσόστομος»
Κέντρο Ερευνών Ρίζες
Κίνηση για την Ειρήνη τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Εθνική Ανεξαρτησία
Οργανισμός Πολιτιστικοί Ορίζοντες
Ελληνοπαναμαϊκή Πολιτιστική Ένωση της Ελλάδας
Όμιλος UNESCO νομού Πειραιώς & Νήσων
Επιχειρηματικό Γραφείο Οικονομικής Συνεργασίας στη ΝΑ Ευρώπη
Το Σπίτι του Παιδιού «Ο Άγιος Βασίλειος»
Κέντρο Ενημέρωσης και Προώθησης Κοινοτικών και Αναπτυξιακών Προγραμμάτων
Διαβαλκανική Συνεργασία
Αντιγόνη – Κέντρο Πληροφόρησης για το Ρατσισμό, την Οικολογία, την Ειρήνη και τη Μη Βία
Ελληνικό Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης
Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων και άλλων Μορφών Κακομεταχείρισης
Ευρωπαϊκή Αναπτυξιακή και Εκπαιδευτική
Εταιρία
Working for Europe Through Cultural and Anthropological Research and Education
Αναπτυξιακή Αλληλεγγύη
Δίκτυο για τη Δημοκρατία στη Ν.Α. Ευρώπη (ΔΙ.ΔΗ.ΝΕ)
Μεσόγειος – Ομοσπονδία
Ελληνική Εταιρία Στρατηγικών Μελετών
Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες
Δημοσιογράφοι Κοντά στα Σύνορα
Η Χάρτα του Ρήγα
Ομάδες Κοινωνικού Αποκλεισμού – Κέντρο Έρευνας και Ανάπτυξης
Γιατροί Καρδιάς
Αστική Κοινωφελής Μη Κερδοσκοπική Εταιρία Έκθεσης – Πληροφορικής και Κοινωνικής Έρευνας
Εταιρία Περιφ. Ανάπτυξης και Ψυχικής Υγείας
Σώμα Ελλήνων Προσκόπων
Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού
Οικουμενική Δελφική Ένωση
Διορθόδοξος Σύνδ. Αργολίδας «Οι Αγ. Ανάργυροι»
Διεθνές Δίκτυο Κέντρων Υδάτων – Περιβάλλοντος για τα Βαλκάνια
Κέντρο Διατήρησης Διεθνούς Πολιτ. Παράδοσης
Πανελλήνιο Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων
Ευρωπαϊκός Οργανισμός Στρατηγικού Σχεδιασμού
Δημοσιογραφική Πρωτοβουλία για τη Διαβαλκανική και Παρευξείνια Συνεργασία
Οδυσσέας
Αειφορία για τον Άνθρωπο και το Περιβάλλον
Πανελλήνιο Κέντρο Οικολογικών Ερευνών
Κέντρο για την Ανάπτυξη στη Μεσόγειο
Σύνδεσμος Θεραπευτικής Ιππασίας Ελλάδας
Κέντρο Ερευνών για τις Γυναίκες της Μεσογείου
Ελληνοαλβανικός Σύνδεσμος Φιλίας «Σωκράτης»
Ευρωκινεζικό Κέντρο Έρευνας και Ανάπτυξης
Σύλλογος Προστασίας Περιβ. Αττικής «Η Προστασία»
Σόλων για τη Σύνθεση & τον Οικολογικό Πολιτισμό στον 21ο αιώνα
Διεθνές Σωματείο Α’ Βοηθειών
Στρατηγικός Σχεδιασμός Χώρου και Προώθηση Δράσεων Πολιτισμού και Επικοινωνίας
Γολγοθάς
Νόμος + Φύση
Ένωση για τη Δημοκρατία στα Βαλκάνια
Αλληλεγγύη
Γυναίκα – Τέχνη Μεσόγειος
Ελληνική Εταιρεία Έρευνας, Συνεργασίας & Ανάπτυξης για τις Αναπτυσσόμενες Χώρες
Μεσογαία
Ελληνικό Κέντρο Προώθησης του Εθελοντισμού «anthropos.gr»
Μητροπολιτικό Δίκτυο Γυναικών Νομού Αττικής
Διεθνής Συνεργασία Για Την Ανάπτυξη
Βήμα Αναπτυξιακής Πρωτοβ. και Συνεργασίας
Όμιλος Ιννεργουήλ Γλυφάδας(247 Περιφέρεια του Διεθνούς Ιννεργουήλ)
Ίδρυμα Ορμυλία
Ευρωπαϊκό Ινστιτ. Διεθνούς Αναπτυξιακής Βοήθειας
Σύγχρονη Δελφική Αμφικτυονία
Αναστασία-Εταιρεία Διεθνούς Συνεργασίας
Σύνδεσμος Εταιρειών και Ε.Π.Ε.
Κέντρο Στήριξης Της Απασχόλησης & Επιχειρηματικότητας Των Γυναικών
Φόρουμ για την Υγεία και τις Πολιτικές Υγείας
Διεθνής Ανθρωπιστική Εκπαιδευτική και Αναπτυξιακή Μέριμνα
Ακαδημία Τηλεπικοινωνιών ΝΑ Ευρώπης
Οργανισμός Ελέγχου και Πιστοποίησης Βιολογικών Προϊόντων
Διεθνής Αναπτυξιακή Συνεργασία-Αλληλεγγύη
Διεθνής Ανθρωπιστική Εκπαιδευτική και Αναπτυξιακή Συνεργασία
Μία Γη
Όμιλος Φίλων του Δάσους
Παγκόσμια Βοήθεια και Συνεργασία
Οικολογική και Πολιτιστική Εταιρεία Μουσικών, Συγγραφέων και Καλλιτεχνών Θράκης
Κέντρο Μεσογειακού και Νησιωτικού Πολιτισμού
Πυθαγόρας – Κέντρο Ενίσχυσης Διεθνών Σχέσεων και Συνεργασιών
Πάροδος Αστική Εταιρεία
Asia Forum, Ευρω-Ασιατικό Κέντρο Οικονομικής και Κοινωνικής Συνεργασίας
Όμιλος UNESCO Αττικής-Αθήνα
Πατριαρχικόν Ίδρυμα Ορθοδόξου Ιεραποστολής Άπω Ανατολής
Διεθνές Κέντρο για Συνεργασία και Επιμόρφωση
Οικολογικός Σύλλογος Προστασίας του Κορινθιακού Κόλπου «Οικόσυλκο»
Ελληνική Αναπτ. Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία
Μεσόγειος 2002: Κέντρο για τον Πολιτισμό και τα Δικαιώματα του Ανθρώπου
Ανθρωπιστική και Αναπτυξιακή Συνεργασία
Αναπτυξιακή Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία & Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Μπόμπολα-Δημητρίου-Παπαγεωργίου»
Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων Παντείου Παν/μίου
Μεσογειακός Σύνδεσμος για την Προστασία των Θαλάσσιων Χελωνών
Κέντρο Επιχείρησης και Καινοτομίας Αττικής
European Association of People with Disabilities
Ίδρυμα Μεσογειακών Μελετών
Εταιρία Ανάπτυξης & Προόδου Πελοποννήσου και Ιονίων Νήσων
Δίκτυο Εμπειρογνωμόνων Αθήνας
Ελληνική Εταιρία Μελέτης των Αναγκών και Προαγωγής των Ικανοτήτων των Ατόμων με Αναπηρία
Σύμβουλοι Υγείας Γυναικών
Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Αστικού Περιβάλλοντος και Ανθρώπινου Δυναμικού του Πάντειου Πανεπιστημίου
Ιάσων – Εθελ. Οργάνωση Αειφορίας Περιβάλλοντος
Ελληνικός Οργανισμός Περιβάλλοντος
Κόσμος & Πολιτισμός
Ίδρυμα Λήδας, Νανάς και Σπύρου Δούκα
Ακαδημία Πολιτών
Φάρος Ελπίδας
Αρσις – Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων
Κοινωνική και Εκπαιδευτική Δράση – Κέντρο Συμπαράστασης Παιδιού και Οικογένειας
Ενεργή Ανθρωπιστική Συμμετοχή
Εταιρία Προώθησης Πολιτιστικών Ανταλλαγών, Εργων και Ανασυγκρότησης
Ελληνικό Κέντρο για τα Παιδικά Media
Διάλογος, Ινστιτούτο Μελέτης και Έρευνας για την Πολιτική, την Οικονομία και τον Πολιτισμό
Βαλκανική Κοινωνία Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία
Πρωτοβουλία Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Οικονομικής Ανάπτυξης
Εταιρεία για το Περιβάλλον και την Αειφορία στη Γη
Κέντρο Αναπτυξιακής Συνεργασίας και Ανθρωπιστικής Βοήθειας
Διαβαλκανικό Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης
Αναγέννηση Βαλκάν
Συνέδρια – Πολιτιστικά – Εκθέσεις
Αναπτυξιακή Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία & Μη Κυβερνητική Οργάνωση Δήμου Ανατ. Μάνης
Επιστημονική Ινστιτούτο Ανθρώπινου Δυναμικού
Αναπτυξιακή Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία & Μη Κυβερνητική Οργάνωση Δήμου Κροκέων
Ανθρωπιστική & Ευρωπολιτ. Ανάπτυξη & Συνεργασία
Επιστημονική Πρωτοβουλία Ερευνα Διαπεριφερειακής Ανάπτυξης Νομαρχίας Λακωνίας & Συνεργασίας με τους Λαούς των Αναπτυσσόμενων Χωρών
Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Επιτροπή Ερευνών
Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη
Ινστιτούτο Διεθνούς Ανάπτυξης εν Ηπείρω
Εύξεινη Πόλη – Δίκτυο Τοπικών Αυτοδιοίκησεων για την Κοινωνική, Πολιτιστική, Τουριστική, Περιβαλλοντική και Αγροτική Ανάπτυξη
Πανελλήνια Ένωση Νέων και Ασκούμ. Δικηγόρων
Ανοιχτή Αγκαλιά των Φίλων Κοινωνικής Παιδιατρικής & Ιατρικής
Ομηρικός Κόσμος – Μελέτη – Ανάπτυξη
Balkan and Eastern European Forum για την Διοικητική Μεταρρύθμιση, τον Εκσυγχρονισμό, το Περιβάλλον και τον Πολιτισμό
«Euronem» Ευρωπαϊκό Οπτικοακουστικό Δίκτυο
Ένωση για την Βοήθεια και την Ανάπτυξη της Αφρικής και της Ασίας
Πολιτιστικό Τρίγωνο Πρεσπών
Μέριμνα Ζωής Μ.Κ.Ο
Λειτουργοί Υγείας της Αγάπης
Καθαρή Δύναμη Ανάπτυξης Μ.Κ.Ο
Ίδρυμα Υποστηρίξεως του Οικουμεν. Πατριαρχείου
Το Χαμόγελο του Παιδιού
Εταιρία Διάσωσης Αρχείων Τύπου ΝΑ Ευρώπης
Σύλλογος Φίλων Παιδιών με Καρκίνο «Ελπίδα»
«Πορευθέντες» Διορθόδοξο Κέντρο
Όμιλος Unesco Σερρών
Προμηθέας
Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Περιφερειακής και Διεθνούς Συνεργασίας
Act Up
Εταιρία Πολιτιστ. και Επιστημονικής Παρέμβασης
Ινστιτούτο Δημόσιας Υγείας ΝΑ Ευρώπης
Διεθνής Ένωση Αστυνομικών (ΔΕΑ)
Διαβαλκανικό Ινστ. Κοινων. Αρωγής Αστική Εταιρία
Ζωή-Ανάπτυξη-Δημιουργία ΜΚΕ
Μεσογειακό Κέντρο Περιβαλλοντικής Ανάπτυξης
Θεωμαι Κέντρο Έκφρασης (Ευρωπαϊκό Σωματείο Λειτουργών Παραστατικών Τεχνών)
Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκτυο Ανάπτυξης (ΔΑΔΑ)
Ορίζοντες – Ανθρωπιστικές & Πολιτιστ. Δράσεις
Γυναίκες Ενάντια στην Εκμετάλλευση και Ανισότητα
Βιόσφαιρα
Πολιτιστική-Καλλιτεχνική Εταιρεία: Κρίκος
Culture Act
Ωγυγός Αναπτυξιακή μη Κερδοσκοπική Εταιρεία
Σύλλογος Κοινωνικής, Ανθρωπιστικής και Πολιτιστικής Προσφοράς – Διακονία
Σαμαρεία
Ινστιτούτο Μελετών Περιβάλλοντος
Ελληνικός Ανθρωπιστικός Οργανισμός
Διεθνής Οργάνωση εναντίον των Ναρκωτικών & της Διακίνησής τους και υπέρ της Αειφόρου Ανάπτυξης
Σύνδεσμος Ανθρωπιστικής Βοήθειας Αφρικής
Ένωση Συνοριακής Περιοχής «Εβρος»
Θεάτρου Ανάβασις
Ομοσπονδία Εθελοντικών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων
Ελληνική Ανθρωπιστική Αντίληψη
Θέσις
Πολιτιστικό Αναπτυξιακό Κέντρο Θράκης
Νερό για τον Άνθρωπο και την Ειρήνη
Μπαχάι Κοινότητα Ελλάδος
Ευρωβαλκανικός Οργανισμός Γεωργίας και Αειφόρου Ανάπτυξης
Σύνδεσμος Ελλήνων Εθελοντών Συμβούλων
Συνεργάτες για Διεθνή Οικονομική και Κοινωνική Ανάπτυξη Βοήθειας ΑΜΚΕ
Ακμή Αναπτυξιακή
Ινστιτούτο Προληπτικής Περιβαλλοντολογικής και Εργασιακής Ιατρικής
Πανελλήνια Ένωση Ασσυρίων
Λευκό Χωριό – Πρότυπος Σύλλογος Πρόνοιας & Προστασίας Παιδιού
Παρατηρητήριο Μετα-νεωτερικών Τάσεων
Ελληνική Νομική Βοήθεια
Κέντρο Πολιτισμικού Διαλόγου «Κωστής Μοσκώφ»
Κεφαλληνιακή Εταιρεία Ελληνοσερβικής Φιλίας
Vox Humana – Ανθρώπινη Φωνή
Ακαδημία Δημητριάδος
Πράξις
Δίκτυο – Κοινωνικής Ενταξης- Ανθρωπιστικής Βοήθειας, Αλληλεγγύης και Ανάπτυξης με Προστασία για το Περιβάλλον
Εταιρεία Επικοινωνιακής και Πολιτικής Έρευνας
Κέντρο Εκπαιδευτικής & Κοιν. Υποστήριξης Αφρικής
Αναπτυξιακό Κέντρο Νεολαίας
Μηχανικοί του Κόσμου
Ηχώ Καρδιάς
Το Αλλο Πρόσωπο της Αιθιοπίας
Σύνδεσμος Εκπαιδευτικής Πρωτοβουλίας
Βαλκανική Δράση για τη Διεθνή Ανάπτυξη
Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων
Εταιρεία Μελέτης των Επιστημών του Ανθρώπου
Filia
Ευρωπαϊκό Περιβαλλοντικό Ινστιτούτο Πολιτικής και Δικαίου
Διεθνές Ινστιτούτο Αλληλεγγύης – Αστική Εταιρία
Μακεδονία – Αναπτυξιακή Οργάνωση
Δάσκαλοι του Κόσμου
Κοινωνική Ανάπτυξη
Αναπτυξιακή Προώθηση
Ευρωπαϊκό Κέντρο Καινοτόμων Ανάπτυξης Ερευνών και Μελετών
Ανοικτή Ευρώπη Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία
Αναπτυξιακοί Ορίζοντες
Ελληνικό Κέντρο Ανάπτυξης και Καινοτομίας
Παγκόσμια Δράση
Θέμα 117Α Λεσχών Λαιον Νοτίου Ελλάδος
Ελληνική Ένωση Συγκριτικού Δημόσιου Δικαίου
Μονοπάτια της Ανατολής
Ελληνική Αναπτυξιακή Πρωτοβουλία Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία
Διεθνές Δίκτυο Εμπειρογνωμόνων «Ε-Conet»
Τ.Α.S.C. Στοχευμένη Δράση για την Υποστήριξη και τη Συνεργασία
Ιατρική Παρέμβαση
Κέντρο Πολιτικής Έρευνας και Επικοινωνίας
Το Σπίτι της Αλληλεγγύης
Φιλόπτωχος Αδελφότης Κυριών Κομοτηνής
Πολίτες για το Μέλλον
«ΘΟΑΣ» Εταιρεία για την Προώθηση των Τεχνών και του Πολιτισμού
Άνθρωποι Αγάπης
«Αργώ» Διεθνής Αρωγή και Στρατηγική Ανάπτυξη
Σωματείο Ανθρώπινης Συμπαράστασης & Βοήθειας
Καρίτας Αθήνας
Magna Europa
Βαλκανική Αμφικτυονία – Σύνδεσμος Νέων Βαλκανικών Χωρών
Όμιλος Παγκόσμιας Διακυβέρνησης
Σύλλογος Γονέων Κηδεμόνωνν και Φίλων Α Με Α «Το Εργαστήρι»
Πνοή
Σωματείο Εθελοντών Αιμοδοτών Ν. Ροδόπης
Περιβαλλονντικός Οργανισμός Αθηνών
Δίκτυο Δράσης
Βήμα Αναπτυξιακής Βοήθειας
Εταιρεία Αναπτυξιακής Συνεργασίας και Ανθρωπιστικής Αλληλεγγύης
Εθελοντική Οργάνωση Αειφορίας Περιβάλλοντος
Μάνα Γη – Ινστιτούτο για την Προώθηση Νέων Πολιτικών για την Υπαιθρο
Επιστημονικός Σύνδεσμος Ελλήνων Ρομ
Euronet – Ευρωπαϊκό Δίκτυο Εμπειρογνωμόνων και Τεχνομεσιτείας
Ελληνικό Διασωστικό Σώμα
Νέα Πορεία Φροντίδας Ανηλίκων και Νεαρών Παραβατών Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία
Τηλεδασμός Αστική Εταιρία
Διεθνής Εταιρία Στήριξης Οικογένειας
Ινστιτούτο Ερευνών, Εφαρμογών και Αλληλεγγύης
Κέντρο Μελετών των Οικονομικών Κρίσεων και της Διεθνούς Ασφάλειας
Οικουμενικότης
Η Εν Αθήναις Φιλεκπαιδευτική Εταιρία (Κοινωφελές Σωματείο Ιδιωτικού Δικαίου)
Πρωτοβουλία Υγεία και Γυναίκα
Μεσογειακή Εταιρία για την Ανάπτυξη του Αειφόρου Τουρισμού
Ελληνικό Δίκτυο Αλληλεγγύης
Πολύτροπο
Ινστιτούτο Μελέτης Θεσμών
Ινστιτούτο Ερευνών και Πολιτικής Σρατηγικής για την Ανάπτυξη και τη Διακυβέρνηση
Ελληνικό Ινστιτούτο Επικοινωνίας Λίντερσιπ
Όμιλος UNESCO για τον Πολιτισμό της Ειρήνης
Κίων
Αστική Εταιρία Μη Κερδοσκοπικού Χαρακτήρα «Eurorelief Hellas»
Ελλάδα για τον Κόσμο
Πολιτεία Ανθρώπινης Αλληλεγγύης
Όμιλος UNESCO Δωδεκανήσου
Ανθρώπινη Διάσταση
Ελληνική Παιδιατρική και Κοινωνική Βοήθεια
Εταιρία Παιδαγωγικών Επιστημόνων Κομοτηνής
Παγκόσμιο Συμβούλιο Ποντιακού Ελληνισμού
Εταιρεία για την Ανάπτυξη και τη Δημιουργική Απασχόληση του Παιδιού
Ίδρυμα Μελετών και Αλληλεγγύης
Ελληνικό Κέντρο Προαγωγής Κοινωνικής και Ψυχικής Υγείας – Πορεία
Ίδρυμα Τζένη Καρέζη
Πολιτιστική και Φιλανθρωπική Εταιρεία Κέντρο Βοήθειας των Αρμενίων «Ρούπεν και Νέβαρτ Καλφαγιάν»
Δίκτυο Αλληλ. για την Πρόοδο και την Ανάπτυξη
Διαβούλευση – Ινστιτούτο Μελέτης και Ερευνας για την Πολιτική, την Οικονομία, και τον Πολιτισμό
Ευρωπαϊκό Κέντρο Ερευνών και Μελετών
Εταιρεία για την Ανεξιθρησκεία, την Ευημερία και την Ανάπτυξη των Λαών
Αρωγή
Ινστιτούτο Διαπολιτισμικής Συνεργασίας
Εταιρία Μελέτης & Καταγραφής Απόδ. Ελληνισμού
Διεθνές Δίκτυο Κωνσταντινουπολιτών
Ινστιτούτο Ενέργειας Νοτιοανατολικής Ευρώπης
Σύλλογος Φίλων Ορθοδόξου Ιεραποστολής Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας
Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού
Activas Humanitas
Εύξεινος Λέσχη Φλώρινας
Praksis Προγράμματα Ανάπτυξης Κοινωνικής Στήριξης και Ιατρικής Συνεργασίας
Fair Trade Hellas
Ελληνικό Κέντρο Ερευνας, Εκπαίδευσης, Επιχειρηματικότητας, Επικοινωνίας, Πολιτισμού, Προώθησης της Απασχόλησης και Ανάπτυξης
Έγνοια
Ινστιτούτο Αστυνομικών Μελετών Επιμόρφωσης και Τεκμηρίωσης
Artopos
«Καλλιστώ» Περιβαλλοντική Οργάνωση για την Αγρια Ζωή και τη Φύση
Κέντρο Μέριμνας Οικογένειας και Παιδιού
Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία για τη Διάσωση και την Προαγωγή της Νομικής Επιστήμης
Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Σχέσεων και Συνεργασίας
Ήλιος – Μη Κερδοσκοπική Εταιρία για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη
Κέντρο Επαγγελματικής Κατάρτισης Γιουροτέινινγκ
Ινστιτούτο Ομαδα για τον Κόσμο Περιβαλλοντική Συμμαχία 2004+
Ψυχασπίς
Εταιρεία Πολιτιστικών και Παραγωγικών Έργων Ανταλλαγών και Τεχνογνωσίας
Υγεία και Ανάπτυξη
Διεθνές Ινστιτούτο Διαβαλκανικής Συνεργασίας «Ρήγας Βελενστινλής»
Οικουμενική
Ινστιτούτο Έρευνας, Διάσωσης και Προβολής Πνευματικών και Πολιτιστικών Παραδόσεων Άγιος Μάξιμος ο Γραικός
Κέντρο Έρευνας και Φροντίδας για την Ίμβρο
Ελληνική Ακαδημία Διεθνούς και Ελληνικής Μοντέρνας και Σύγχρονης Τέχνης
Κλαμπ 21 (Εγρήγορση) ΜΚΟ
Τουριστικός και Αναπτυξιακός Όμιλος Χαλκιδικής
Αειφόρος Ανθρωπιστική Δράση
Εθελοντικό Σώμα Ελλήνων Πυροσβεστών Αναδασωτών
Global Action Now International
Δράσεις Αλληλεγγύης στη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια για Ανάπτυξη και Συνεργασία
Ευρωπαϊκό Φόρουμ Εθελοντικών Οργανώσεων
Ίδρυμα Εγνατία Ηπείρου
Δράση για τον Ανθρωπο
Αστική Εταιρία Μη Κερδοσκοπικού Χαρακτήρα Π.Ε. Μελέτης – Προστασίας – Ανάδειξης Περιβάλλοντος και Πολιτιστικής Κληρονομιάς Καβάλας
Ελληνικό Κέντρο Μελισσοθεραπείας
Πρωτοβουλία Γονέων Παιδιών με Εξωσωματική Γονιμοποίηση
Ελληνική Λέσχη του Βιβλίου
Ινστιτούτο Μοχάμεντ Αλι για την Ερευνα της Ανατολικής Παράδοσης
Αρκαδία
Θεατρικά Δρώμενα Ιασμος
Ευρωπαϊκό Κέντρο Κινουμένων Σχεδίων
Διεθνές Ινστιτούτο Τουρισμού, Πολιτισμού και Αειφόρου Ανάπτυξης
Όμιλος UNESCO Δ. Αμαρουσίου Περιφ. Αττικής
Αστική Εταιρία Βιοτεχνολογίας, Βιοεπιστημών και Πολιτισμού
Ευρωπαϊκός Ομιλος Παρέμβασης Πολιτών
Ελληνο-ορθόδοξη Οργάνωση για την Ανάπτυξη και την Αρωγή
Ίδρυμα Δράσης κατά του καρκίνου του μαστού
Εμμανουήλ Δυναμική Ζωής
Ελληνική Ομάδα Διάσωσης-παράρτημα Ν. Ροδόπης
Αποκάλυψη
Πυξίδα
Παμποντιακός Σύλλογος «Η Αργώ»
Ευρωπαϊκή Ένωση Φίλων Robert Schuman
Κέντρο Πολιτιστικών Ερευνών και Ανάπτυξης
«Ισότης» Κοινωνία της Πληροφορίας Ανοιχτή στις Ειδικές Ανάγκες
Βήμα Διπλωματών
Σύλλογος Φιλίας και Αλληλεγγύης και Πολιτιστικών Δραστηριοτήτων μεταξύ Ελλήνων και άλλων λαών
Βοτανικός Κήπος Δυτικής Μακεδονίας
Βαλκανική Προοπτική
Κέντρο Ανάπτυξης & Επιχειρηματικότητας
Ελληνική Εταιρεία Μελέτης των Αναγκών, προαγωγής των ικανοτήτων και αύξησης των δεξιοτήτων των ατόμων με προβλήματα που σχετίζονται με τη χρήση ψυχοδραστικών ουσιών (χρήστες ουσιών, άτομα υπό απεξάρτηση, απεξαρτημένα, οροθετικοί, φυλακισμένοι)
Αναδραση
«Κοχλίας»: Ελληνική Εταιρεία Μελέτης και Έρευνας της Διαφορετικότητας
Ερύμανθος
Εταιρεία Ψυχοκοιν. Ανάπτυξης & Ψυχοθεραπείας
Πεταλούδα Αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία
Ενιαίος Φορέας Ποιότητος
Κιβωτός του Κόσμου
Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών
Ροταριανός Όμιλος Αθήναι – Λυκαβηττός
Faire Planet
Έλληνες Ιατροί
Πολιτιστική Ακαδημία
Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά και Μουσεία
Ινστιτούτο Πολιτιστικής Εκπαίδευσης, Τουριστικής Ανάπτυξης και Διεθνούς Συνεργασίας
Πολιτισμικός δίαυλος
Έλληνες Διασώστες
Ιντιστούτο Φιλοσοφικών Ερευνών
Οργανισμός για την Αυτοδιοίκηση, την Αειφόρο Ανάπτυξη και την Κοινωνική Αλληλεγγύη
Γυναίκες Χωρίς Σύνορα
Βαλκανικοί Τόποι
Ινστιτούτο Ανάπτυξης Πηλίου
Κοινωνία της Αλληλεγγύης
Δεσμός Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία
Ινστιτούτο Περιφερειακής Ανάπτυξης Δ. Μακεδονίας
Νεολαία Ηπείρου
Six Billions Αστική Εταιρεία Μη Κερδοσκοπικού Χαρακτήρα
Ρωμυωσύνη, Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία
Ανθρώπινη Υποστήριξη, Human Sustainability
Ελληνικός Σύνδεσμος Οικογεν. Προγραμματισμού
Ιεραποστολικό Κέντρο – Διακονία Αγάπης Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Αλμυρού της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού
Διαπολιτιστική Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία
Ινστιτούτο Ανάπτυξης Δυτικής Ελλάδας
Πολιτιστικός Οργανισμός «Οι Δρόμοι της Ελιάς»
Ιερό Ησυχαστήριον Ελληνορθόδοξου Αρχιεπισκοπής Ελλάδος Διασποράς
Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού
Ελληνική Εταιρεία Προγεννετικής Αγωγής
Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού
Σύλλογος Ορθόδοξου Ιεραποστολής «Ο Πρωτόκλειτος»
Κέντρο Πολιτισμού και Ανάπτυξης
Πράσινος Πλανήτης
Ομάδα Διαχείρισης Κρίσεων
Παγκόσμιος Ερευνητικός και Υλοποιητικός Οργανισμός Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Διεθνούς Ανθρωπιστικής Συνεργασίας
Γένεσις – Μη Κυβερνητική Οργάνωση
Πνευματικό Κέντρο Πανηπειρωτικός Μουσικός Σύλλογος «Τσακάλωφ»
Φως της Αφρικής
Ελληνική Ομοσπονδία Νεανικών Επιχειρήσεων
Εταιρεία για το Παιδί και το Περιβάλλον
Πολιτιστικός – Μορφωτικός Σύλλογος ο Αεροπός
Άμεση Ελληνική Βοήθεια
Έλληνες Ναρκαλιευτές
Ταμείον Θράκης
Εκοσίτυ Αστ. Εταιρεία Μη Κερδοσκοπικού Χαρακτήρα
Κύτταρο Εναλλακτικών Αναζητήσεων
Αλκμήνη
Euroscience Ελληνικό Παράρτημα
Αστική Εταιρεία Κοινωνικής και Πολιτιστικής Στήριξης Παλιννοστούντων Ομογενών «Νόστος»
Αιγαίου Πολιτεία
Ελληνική Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης, Αποκατάστασης και Κοινωνικής Μέριμνας
Α21 – Καταργώντας την αδικία στον 21ο αιώνα
Ευρωπαϊκή Κοινωνία, Πολιτική, Έκφραση, Θεσμοί
Όμιλος Εθελοντών κατά του Καρκίνου
Ιστορικό Ντοκιμαντέρ – Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία
Σύλλογος Βοήθειας Παιδιών Αιθιοπίας
Διεθνές Ινστιτούτο Ψυχοκοινωνικής Ανάπτυξης
Εταιρεία Πολιτιστικής Ανάπτυξης «Ηλις»
Διεθνής Παρέμβαση για την Αειφόρο Ανάπτυξη και την Ποιότητα Ζωής – Η Επόμενη Μέρα
Ιλισός


ramnousia
" data-medium-file="" data-large-file="" class="alignnone size-full wp-image-48825 no-display appear" src="https://i2.wp.com/www.nostimonimar.gr/wp-content/uploads/2018/02/1_φωτό4.jpg?resize=702%2C468" alt="" style="" width="640" height="405"> Κάπου εδώ, ας αναρωτηθούμε: Μήπως ο κυριότερος αντίπαλος των ΗΠΑ στην παγκόσμια σκακιέρα αγοράζει αμερικανικά ομόλογα, ώστε να διατηρηθεί ψηλά η αξία του δολαρίου μα και το σύστημα της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας» που τόσα έχει αποφέρει στις πολυεθνικές;
Το σίγουρο είναι πως η σημαντικότερη ανερχόμενη ηγεμονική καπιταλιστική οικονομική δύναμη δεν είναι καμία χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μα ούτε καν η ίδια η ΕΕ, η οποία έχει να αντιμετωπίσει τις ανισορροπίες στο εσωτερικό της καθώς –και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε- τα πλεονάσματα της Γερμανίας και της Γαλλίας προέρχονται από τα ελλείμματα των χωρών του Νότου της ΕΕ: Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία.
Προσοχή: Δεν αμφισβητείται η ουσία της πρωτοκαθεδρίας του αμερικανικού στρατού σε παγκόσμιο επίπεδο, και του γεγονότος ότι μπορεί να βομβαρδίσει κατά βούληση τους απείθαρχους, όμως υπάρχει και μια άλλη παράμετρος. Μήπως εν τέλει, η δυνατότητα πολιτικής και οικονομικής ηγεμονίας, λόγω της ύπαρξης της διεθνούς οικονομικής καπιταλιστικής αλληλεξάρτησης, έχει παραδοθεί στην «εταιρική διακυβέρνηση»;
Εξηγούμαι: Οκτώ άτομα (Μπιλ Γκέιτς, Μαρκ Ζούκερμπεργκ, Ουόρεν Μπάφετ, Μάικλ Μπλούμπεργκ, Τζεφ Μπέζος, Λάρι Έλισον Κάρλος Σλιμ, Αμάνθιο Ορτάγκα) κατέχουν πλούτο σχεδόν όσο 3,6 δισ. άνθρωποι, ενώ η θεσμοθετημένη νομικά από τα κοινοβούλια «φοροαποφυγή» των πολυεθνικών κοστίζει, κάθε χρόνο 100 δις! Ένα ποσό που θα μπορούσε να δαπανηθεί και να αποφευχθούν 6 εκατομμύρια θάνατοι παιδιών, από απλή έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης!
Επιπρόσθετα, η εταιρεία Apple η οποία «κατασκευάζει» το iPhone, ο γίγαντας του ηλεκτρονικού εμπορίου Amazon και η Alphabet, μητρική της Google, «πλησιάζουν κάτι που μέχρι πριν από λίγα χρόνια έμοιαζε ακατόρθωτο, δηλαδή η κεφαλαιοποίηση της κάθε εταιρείας να ξεπεράσει το 1 τρισ. δολ.» Αυτά προβλέπουν για το 2018 «αναλυτές των αγορών και στρατηγικοί επενδυτές». Εφημερίδα Καθημερινή: Η Apple μπορεί να γίνει η πρώτη εταιρεία με αξία άνω του 1 τρισ. δολ.).
Είναι εντυπωσιακή η άνοδος των πολυεθνικών-πολυκλαδικών πολυεθνικών, που μοιάζουν με φεουδαρχικές εκτάσεις στην δημόσια εξουσία, ενώ ο έλεγχος που ασκούν σε όλα τα κοινωνικά πεδία είναι από τα πιο αξιοσημείωτα γεγονότα του σύγχρονου καπιταλισμού, καθώς επιβάλουν τις οικονομικές πολιτικές στις κυβερνήσεις και ορίζουν τις ζωές των πολιτών σύμφωνα με τα συμφέροντα των διοικητικών συμβουλίων τους.
Σύμφωνα με τον πρώην πρόεδρο του Κέντρου Επιχείρησης και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Ira Jackson: «οι πολυεθνικές αλλάζουν τις πολιτικές και τους πολιτικούς σαν να ήταν οι νέοι αρχιερείς και οι δικτάτορες του συστήματος μας». (Τζόελ Μπάκαν  «The Corporation» Εκδόσεις ΚΨΜ)
«Ο νομπελίστας καθηγητής του πανεπιστημίου του Σικάγου Γκάρι Μπέκερ (Gary Becker), μέλος και για ένα χρόνο πρόεδρος της Mont Pelerin Society, εξηγούσε, το 1993, τους στόχους του νεοφιλελευθερισμού: «Το δικαίωμα στην εργασία και η προστασία του περιβάλλοντος είναι πια υπερβολικά στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες. Η ελεύθερη αγορά θα καταργήσει κάποιες απ’ αυτές τις υπερβολές, υποχρεώνοντας τον καθένα να παραμείνει ανταγωνιστικός απέναντι στις εισαγωγές των αναπτυσσόμενων χωρών».
Ο Γερμανός τραπεζίτης  Hans Tietmeyer, ιεραπόστολος (μήπως: υποστηρικτής;) των αγορών και πρόεδρος της Deutsche Bundesbank, στις αρχές του 1996 βεβαίωνε πως: «Οι οικονομικές αγορές θα παίζουν ολοένα και περισσότερο το ρόλο του χωροφύλακα. Οι πολιτικοί πρέπει να καταλάβουν ότι, από δω και στο εξής, θα βρίσκονται υπό τον έλεγχο των οικονομικών αγορών». Σημαντική λεπτομέρεια: ο Hans Tietmeyer κατέχει τη θέση του προέδρου στο Friedrich-August-von-Hayek-Stiftung.
Ο Μπερνάρ Αρνό (Bernard Arnaud), ιδιοκτήτης, μεταξύ άλλων, των οίκων μόδας Bulgari και Dior και της σαμπάνιας Dom Perignon, εκφράζει την ικανοποίησή του το έτος 2000: «Οι επιχειρήσεις, οι πολυεθνικές κυρίως, έχουν στη διάθεσή τους ολοένα και περισσότερα μέσα και έχουν κατακτήσει, τουλάχιστον στην Ευρώπη, τη δυνατότητα να συναγωνίζονται τα κράτη. (…) Η πραγματική επιρροή των πολιτικών στην οικονομική ζωή μιας χώρας περιορίζεται όλο και πιο πολύ. Ευτυχώς!».
Και το περιοδικό Foreign Policy έγραφε ήδη από το 2009, με αφορμή την καπιταλιστική κρίση: «Η ισχύς των κρατών υποχωρεί και παίρνει τη θέση της η ισχύς των επιχειρήσεων και των μεγιστάνων».
Από κοντά και ο Μάριο Ντράγκι (Mario Draghi), ο οποίος διετέλεσε εκτελεστικός διευθυντής της Παγκόσμιας Τράπεζας, αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs Europe (την περίοδο που η εταιρεία αυτή μαγείρευε τα Greek statistics) και που σήμερα κατέχει τη θέση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, δήλωσε στην εφημερίδα  The Wall Street Journal το 2012: «Το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο έχει τελειώσει και όποιος οπισθοχωρήσει σε θέματα κοινωνικού προϋπολογισμού θα δεχθεί αμέσως την τιμωρία των αγορών». (Κώστας Λουλουδάκης : Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo Εκδόσεις ΚΨΜ).
«Λογικά» όλα αυτά, μόνο όμως αν δεχτούμε την νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία που προτάσσει την υποταγή όλων των πτυχών των κοινωνικών θεσμών, σε χρησιμοθηρικές σταθμίσεις, χρηματιστηριακούς υπολογισμούς  και στην «ελευθερία των αγορών» !
Μήπως, λοιπόν, ζούμε σε ένα καθεστώς δεσποτισμού των πεφωτισμένων ελίτ που διέπεται από την υποχρεωτική υποταγή στις αγορές; Σε μια  «marktkonforme demokratie», δηλαδή μια δημοκρατία συμβατή με την αγορά, σύμφωνα με την καγκελάριο της Γερμανίας  Άνγκελα Μέρκελ;
Μήπως δεν έχει πλέον νόημα η δημοκρατική εκλογή και η ψήφος των πολιτών, αφού η πολιτικοοικονομική ζωή είναι εκ των προτέρων καθορισμένη;
Μήπως λοιπόν ο νέος ηγεμόνας είναι οι μεταφυσικές και αόριστες «αγορές»;
Η ηγεμονία της αγοράς, λοιπόν, επιδιώκει τον υποβιβασμό της συλλογικής συμμετοχής στα κοινά, αντιμετωπίζει την δημοκρατία ως μια τεχνική, το μέσo, δηλαδή, που θα της επιτρέψει να ελέγξει την εκλογή των διαχειριστών της κρατικής εξουσίας. Ο σκοπός είναι ο περιορισμός της πολιτικής, δηλαδή, η δυνατότητα των πολιτών να συμμετέχουν στην διαχείριση των κοινών, που ισοδυναμεί με την φασιστική απαίτηση των αγορών οι δημόσιοι πόροι να χρησιμοποιούνται για την εξυπηρέτηση της αναπαραγωγής του κεφαλαίου, η οποία συνακολουθείται και από μια διαβαθμισμένη φτώχια. Αυτός είναι ο λόγος που οι πολιτικές του εγκληματικού οργανισμού του ΔΝΤ επιτάσσουν τα χρέη που δημιουργούνται στα πλαίσια των διαφόρων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων να αποπληρώνονται σχεδόν αποκλειστικά από τις τσέπες των φτωχών, ώστε το μεταφυσικό αφήγημα των ελεύθερων αγορών να συνεχίσει να ηγεμονεύει με την τρομοκρατία, την ανθρώπινη ιστορία.
Καταλήγουμε, επομένως, στο συμπέρασμα ότι η ταλαιπωρημένη λέξη δημοκρατία έχει ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιεχόμενο εξαρτημένο από το οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον στο οποίο χρησιμοποιείται.
Αλήθεια…
Για πόσον καιρό οι άνθρωποι θα υποστηρίζουν, θα αδιαφορούν ή, κυρίως, θα ανέχονται μια τέτοια κατάσταση;
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον “Δρόμο”, τo Σάββατο 20.2.2017
Πηγή: nostimonimar.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ψυχιατρείο: η αλήθεια πίσω από τους τοίχους | Aγγελική Κουτελιά

---

Στο χώρο του ψυχιατρείου η πραγματικότητα πλάθεται και αναδιαμορφώνεται με παραδοξότητα. Με την είσοδο στο νοσοκομείο η επιγραφή «τρελός» εγκλωβίζει την υποκειμενικότητα του ατόμου. Κάθε κίνηση γίνεται αντιληπτή μέσα από το πρίσμα του αρρώστου. Η αντίδραση, η ανυπακοή, η οργή εκλαμβάνονται σαν επιδείνωση της ψυχικής νόσου που πρέπει να περιοριστεί.  Μια κραυγή αγωνίας μεταφράζεται σε σύμπτωμα.

---

Αγγελική Κουτελιά

ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια

Εκμηδενίζεται η οποιαδήποτε προσπάθεια έκφρασης με όρους διαφορετικούς από τους νόμους του ψυχιατρείου. Αντιθέτως, μια πράξη επιβολής από πλευράς του προσωπικού με μεγάλη ευκολία βαφτίζεται «ιατρική πράξη».
Η ιατρικοποίηση συμπεριφορών που ξεφεύγουν από τα «φυσιολογικά πλαίσια» υποβαθμίζει τη μοναδικότητα και την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο άνθρωπος δεν είναι το σύμπτωμά του. Πόσοι ψυχικά πάσχοντες μπορούν να χωρέσουν στην ταμπέλα της σχιζοφρένειας; Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, το ίδιο και η οδύνη του. Είναι πιο βολικό να αγνοήσουμε τον πόνο, να τον περιορίσουμε στους τοίχους του ψυχιατρείου και να τον καταστείλουμε με φαρμακευτική αγωγή, από το να του δώσουμε σημασία και να τον νοηματοδοτήσουμε.
Τα τείχη του νοσοκομείου πλαισιώνουν με βάναυσο τρόπο την αίσθηση της ύπαρξης του νοσούντα. Οι κανόνες είναι τόσο συγκεκριμένοι που κάθε πρωτοβουλία χάνεται στον κυκεώνα της συνήθειας και της επαναληψιμότητας. Οι ώρες λήψης φαγητού και φαρμάκων ορίζουν ένα αέναο παρόν, που λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένο ρολόι. Καμία έκπληξη, καμία διαφοροποίηση στη ρουτίνα. Ο χρόνος μοιάζει σταματημένος.
Η εμπειρία του εγκλεισμού είναι τόσο ισχυρή που θολώνει την ιστορία του ατόμου. Κατακερματίζει κάθε ίχνος προηγούμενης εμπειρίας. Μετά από λίγο καιρό, το νόημα της ζωής ξεθωριάζει. Τα φάρμακα σε κάνουν να χάνεις τη ροή του χρόνου και την αίσθηση του εαυτού. Όταν αντιμετωπίζεσαι σαν αντικείμενο είναι σαν να νεκρώνονται ένα ένα τα κομμάτια του ψυχισμού σου. Η ζωή απαιτεί ψυχικές μετακινήσεις. Σε έναν χώρο που άνθρωποι περιορίζονται χωροταξικά αλλά και ψυχικά είναι σχεδόν αναπόφευκτο να καταλήξουν «νεκρωμένα» όντα. Μετατρέπονται σε ακίνητα σώματα που αφέθηκαν χωρίς ερεθίσματα να τους επαναφέρουν στη ζωή. Το μοίρασμα, που μας κρατάει ζωντανούς, λείπει από αυτή τη συνθήκη.  Οι ανάγκες του κορμιού γίνονται σταδιακά μη οικείες, εφόσον καθορίζονται από τρίτους.
Ο οποιοσδήποτε βίωνε την εμπειρία του ψυχιατρείου έστω και για λίγο διάστημα θα έχανε πολλές από τις κεκτημένες λειτουργίες του. Όχι μόνο δεν έχει θεραπευτική λειτουργία ένας χώρος απομονωμένος από την κοινότητα, αλλά αποδυναμώνει και οποιαδήποτε νησίδα υγείας, καθώς δεν υπάρχουν ερεθίσματα που να διακινήσουν τα μολυσμένα ύδατα του ψυχισμού των ανθρώπων που νοσηλεύονται. Αντιθέτως τραυματίζονται ακόμα περισσότερο από την αδιαφορία και τις επιβολές του προσωπικού, από την ευκολία της καταστολής μέσω καθηλώσεων και υπερβολικών δόσεων φαρμάκων. Φαντάζει επιβαρυντικό για το προσωπικό του ψυχιατρείου ο ασθενής να έχει ανάγκες, πέραν από τις επιτρεπόμενες από τους «ειδικούς».
 Η έννοια του ψυχιατρείου απορρίπτει κάθε πιθανότητα να δοθεί χώρος και χρόνος στον ασθενή. Ο μόνος χώρος που παραχωρείται είναι ένα ξεχαρβαλωμένο κρεβάτι και ένα σπασμένο κομοδίνο. Ο μόνος χρόνος που δίνεται είναι αυτός της κατάποσης των χαπιών. Δεν υπάρχει κανένας να σε δει και να σε ακούσει. Γίνεσαι αντιληπτός μόνο σαν βάρος. Γι΄αυτό και σιγά σιγά εκμηδενίζεσαι.
Ο τρόπος που γίνεται συνήθως η εισαγωγή στο ψυχιατρείο σηματοδοτεί τη στέρηση οποιασδήποτε επιλογής στη μετέπειτα πορείας σου σαν ψυχιατρικός ασθενής. Ακουσίως, με βιαιότητα μεταφερόμενος μέσα σε ένα περιπολικό, στις περισσότερες των περιπτώσεων, δίνεται η αίσθηση ότι η προσωπική επιλογή είναι ασύμβατη με την ψυχική νόσο. Ωστόσο το πώς νοηματοδοτείται μια πράξη ως «παράλογη» έχει να κάνει με το ποιός έχει την εξουσία να την ορίσει. Διότι εξίσου παράλογος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας περιορισμός ανθρώπου που βαπτίζεται «προστασία» ή «θεραπεία».
Ποιός γιατρός θα μπορούσε να φανταστεί ότι ο ασθενής οφείλει να έχει λόγο και ευθύνη για τη θεραπεία του; Είναι πολύ πιο εύκολο να καταστέλλεις, να ελέγχεις, να κατευθύνεις τον άλλο. Κανείς δεν μπορεί να εξελιχθεί όταν εναποθέτει την ατομικότητά του στα χέρια κάποιου άλλου. Χρειάζεται να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού του, αν θέλει να προχωρήσει.
Είναι αναγκαίο να επανασυσταθεί μια άλλου τύπου σχέση, ισορροπημένη, ισότιμη και δημιουργική. Μια σχέση όπου τα έντονα συναισθήματα, οι μη συνηθισμένες εκφράσεις του ψυχισμού δεν θα εγκλωβίζονται στη στενή έννοια του «συμπτώματος» που πρέπει να κατασταλεί. Κάθε έκφραση και έκφανση του ψυχισμού έχει νόημα και λόγω ύπαρξης αρκεί να δοθεί ο κατάλληλος χρόνος ώστε να γίνει κατανοητή. Παραμένει το ερώτημα ποιός έχει χρόνο για να διαθέσει, ποιός είναι ικανός να δει πέραν από τα όρια της ατομικότητάς του, ποιός μπορεί να επικοινωνήσει πέραν των επιβαλλόμενων τρόπων, εντός και εκτός ψυχιατρείου;

Διαβάστε περισσότερα

Οτσαλάν: Η «επέτειος» της ντροπής – του Νίκου Μπογιόπουλου

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

mpog@imerodromos.gr

facebook.com/mpogiopoulos

Στις 15 Φλεβάρη 1999, πριν ακριβώς από 19 χρόνια, ο Οτσαλάν έπεφτε στα χέρια των Τούρκων, με εμπλοκή της τότε ελληνικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον κ.Σημίτη.
Την επόμενη μέρα, κι ενώ ο ελληνικός λαός είχε σαστίσει μαθαίνοντας τι είχε συμβεί την προηγούμενη νύχτα στην ελληνική πρεσβεία στην Κένυα, τέθηκε στον τότε κυβερνητικό εκπρόσωπο μια ερώτηση που ουδέποτε είχε τεθεί μέχρι τότε σε εκπρόσωπο κυβέρνησης: «Ποιος είναι ο ορισμός που δίνει η κυβέρνησή σας στις έννοιες «φιλότιμο» και «αξιοπρέπεια»;»,ήταν η ερώτηση…
Η απάντηση του κ. Ρέππα, όπως και τότε έτσι και σήμερα, δεν είχε και δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει ότι εκείνες τις μέρες η Ελλάδα είχε οδηγηθεί με την υπόθεση Οτσαλάν σε τέτοιον κατήφορο, που τίποτα δεν θεωρείτο δεδομένο. Ούτε ακόμα και το τι σημαίνουν λέξεις όπως «φιλότιμο» και «αξιοπρέπεια»…

Ο Οτσαλάν από τα χέρια της Ελλάδας είχε βρεθεί στα χέρια της τουρκικής ΜΙΤ. Και τούτο ενώ δύο μήνες πριν, τα 2/3 της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ (ανάμεσά τους και υπουργοί…), είχαν υπογράψει ψήφισμα με το οποίο καλούσαν τον Οτσαλάν να έρθει στην Ελλάδα για να βρει άσυλο…
Δυο μέρες μετά την παράδοση του ηγέτη των Κούρδων, ο τότε πρωθυπουργός Σημίτης εξέδωσε μια μακροσκελέστατη ανακοίνωση για την υπόθεση Οτσαλάν. Το επισημαίνουμε: Εκείνη η ανακοίνωση του Κ. Σημίτη εκδόθηκε σε μια στιγμή που ο ηγέτης των Κούρδων βρισκόταν ήδη στις τουρκικές φυλακές, με – αν μη τι άλλο – εμφανέστατη την εμπλοκή και τις βαριές ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης σε αυτήν την εξέλιξη.
Τι επέλεξε να τονίσει σε κείνη την ανακοίνωση ο κύριος Σημίτης; Επέλεξε, μιλώντας για το «κουρδικό ζήτημα», να δηλώσει: «Είμαστε κατά των ένοπλων ανταρσιών και των πράξεων τρομοκρατίας και βίας»!
«Ένοπλη ανταρσία» (!), λοιπόν, ο αγώνας του κουρδικού λαού για ελευθερία! «Τρομοκρατία και βία» η πάλη των Κούρδων για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους! Αυτά ήταν τα λόγια του κυρίου Σημίτη, μόλις δύο 24ωρα από την παράδοση του Οτσαλάν!
Αυτά ήταν τα λόγια που ειπώθηκαν σε μια στιγμή που ολόκληρος ο ελληνικός λαός ένιωθε οργή και ντροπή. Οργή για το κατάντημα της κυβέρνησης, κατάντημα, όμως, για το οποίο η ίδια η τότε κυβέρνηση όχι μόνο δεν ένιωθε ντροπή, αλλά καυχιόταν κιόλας για την αποστολή που εκτέλεσε.
Εξάλλου, στην ίδια εκείνη ανακοίνωση, ο κ. Σημίτης, που θέλοντας να διασώσει εαυτόν είχε θυσιάσει τρεις υπουργούς (Πάγκαλο, Παπαδόπουλο, Πετσάλνικο), ισχυριζόταν ότι:

«Κάναμε το χρέος μας με τον καλύτερο τρόπο, απέναντι στην Ελλάδα και τα συμφέροντά της, απέναντι στο κουρδικό ζήτημα και τον ίδιο τον Οτσαλάν »!

Θα το επαναλάβουμε: Εκείνη η απίστευτη ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ και του πρωθυπουργού Σημίτη είχε εκδοθεί τη στιγμή που οι εικόνες του δέσμιου Οτσαλάν έκαναν το γύρο του κόσμου!

Αν προσπαθούσαμε να γυρίσουμε πίσω το χρόνο στο κλίμα εκείνης της εποχής θα λέγαμε ότι ακόμα κι αν κάποιος (ως υπόθεση εργασίας και μόνο) δεχόταν σαν ειλικρινή την εκδοχή της ελληνικής κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ ότι δεν ευθυνόταν για την σύλληψη Οτσαλάν από την Τουρκία, το ερώτημα που ετίθετο ήταν: Μετά από εκείνη την ανακοίνωση του πρωθυπουργού Σημίτη, ποιος θα μπορούσε να πιστέψει ότι επρόκειτο για μια «αθώα» κυβέρνηση και όχι για μια «κυβέρνηση – καταδότη», όπως φώναζαν οι διαδηλωτές στους δρόμους της Αθήνας και σε όλες τις πόλεις της χώρας;
Μια κυβέρνηση που

• είχε ήδη στο ενεργητικό της τα «ευχαριστώ» προς τις ΗΠΑ μετά τα Ίμια,
• είχε συνυπογράψει την ελληνοτουρκική συμφωνία της Μαδρίτης κατ’ εντολήν της Ολμπράιτ,
• είχε ήδη αποδεχτεί τη συμφωνία για τη νέα δομή του ΝΑΤΟ που δημιουργούσε νέα αρνητικά δεδομένα όσον αφορά τη «διευθέτηση» των ελληνοτουρκικών προβλημάτων του Αιγαίου,
• είχε φερθεί με το γνωστό τρόπο στην υπόθεση των πυραύλων «S-300» μετά από απαίτηση των Αμερικανών,

ποιος θα μπορούσε να την πιστέψει την ώρα που ο Οτσαλάν έπεφτε στα χέρια των Τούρκων;…
Κανένας δεν πίστεψε τότε την κυβέρνηση Σημίτη. Και τούτο παρότι εκείνες τις πρώτες μέρες δεν είχε γίνει καν γνωστή η έκθεση του πρέσβη της Ελλάδας στην Κένυα. Η έκθεση, δηλαδή, που καταγραφόταν «χαρτί και καλαμάρι» ο ρόλος της κυβέρνησης στην υπόθεση Οτσαλάν .
Η έκθεση του πρέσβη, που ήρθε στο φως περίπου ένα μήνα αργότερα, ήταν αποκαλυπτική: Εκεί, στην έκθεση – ομολογία και αποκάλυψη, καταγραφόταν ότι η εντολή από την Αθήνα προς τον πράκτορα της ΕΥΠ που συνόδευε τον Οτσαλάν στην ελληνική πρεσβεία της Κένυας ήταν: «Σάββα, παιδί μου, πέτα τον έξω»! Αυτή ήταν η εντολή…

Ας θυμηθούμε ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την έκθεση του Έλληνα πρέσβη στην Κένυα, του κ. Γ. Κωστούλα, που ήρθε στο φως το Μάρτη του 1999, και στα οποία γίνεται αναφορά στους χειρισμούς του «Μεγάλου τραγουδιστή», των συνεργατών του, στελεχών της ΕΥΠ και κρατικών παραγόντων, που προηγήθηκαν της σύλληψης του Οτσαλάν από τους Τούρκους.

«(…) Συνομιλία με Κιθουρίμα (σσ: Κενυάτης αξιωματούχος), περίεργο τηλεφώνημα Αμερικανού και αναχώρηση δυο επισκεπτών αναφέρονται αμέσως σε κ. Παπαϊωάννου (σσ: διευθυντής διπλωματικού γραφείου υπουργού Θ. Πάγκαλου), οποίος λέγει ότι θα τα μεταφέρει σε «μεγάλο τραγουδιστή», δηλαδή κ. υπουργό (σσ: Θ. Πάγκαλο), και αναλαμβάνει υποχρέωση «να μας τραγουδήσει, αφού ακούσει τραγούδι μεγάλου τραγουδιστή» (…).

Περί ώρα 14.00, κ. Παπαϊωάννου επικοινωνεί με πρεσβεία και εντέλλει υπογράφοντα μεταφέρει με «δεσποινίδα Κατεχάκη», δηλαδή κ. Καλεντερίδη, σε Οτσαλάν ότι πρέπει ταχύτερο δυνατόν απομακρυνθεί από «εθνικά χρώματα». Σε ερώτησή μου «και να πάει πού;», κ. Παπαϊωάννου απαντά ως εξής:

«Μεγάλος τραγουδιστής έχει εκνευριστεί. Κάναμε μια εξυπηρέτηση. Μην μας τη βγάζουν από τη μύτη. Να πάει σαφάρι. Να πάει όπου θέλει. Μακριά από εθνικά χρώματα» (…)

Περί 10.00, κ. Καλεντερίδης επικοινωνεί με αρχηγό του. Τελευταίος μόλις έχει πληροφορηθεί τα περί αιτήσεως ασύλου (σσ: από τον Οτσαλάν ) και εξαγριωμένος απαντά ως εξής: «Να του πεις ότι είναι ηλίθιος. Διέπραξε αθλιότητα. Αυτό που έκανε δεν είναι τίποτα. Δεν ισχύει. Να του πεις να τσακιστεί να φύγει γρήγορα και να πάει όπου θέλει. Εμείς δεν του τάξαμε τίποτα. Πέτα τον έξω, ρε Σάββα, να τελειώνομε. Σε παρακαλώ, παιδί μου» (…)

Μετ’ ολίγον, κος Διακοφωτάκης απαντά σε τηλέφωνο, σε οποίο «κάποιος ονόματι Μιχάλης» ζητά κ. Καλεντερίδη. Κος Καλεντερίδης προσέρχεται και σε ανοιχτή ακρόαση λέγονται εξής:

«Σάββα άκουσέ με, είμαι ο Τζοβάρας, είναι εδώ τρεις υπουργοί και ο αρχηγός, κρέμονται τρεις υπουργοί από σένα, το καταλαβαίνεις; Να πας αμέσως και να τον πετάξεις έξω με τη βία» (…). Τζοβάρας συνεχίζει:

«Σε παρακαλώ Σάββα, πέτα τα έξω τα μ….πανα να τελειώνουμε. Μπορείς να το κάνεις. Πρόσεξε γιατί αν δεν το κάνεις, όταν έρθεις πίσω θα σε αποστρατεύσουν. Μπορείς να το κάνεις. Είναι τρεις υπουργοί εδώ» (…).

Λίγο αργότερα, μας τηλεφωνεί κ. Παπαϊωάννου και ζητά να «ερευνήσωμε αγορά» ώστε εξευρεθούν ντόπιοι «φουσκωτοί», δηλαδή, μπράβοι, οποίοι αναλάβουν επιχείρηση βίαιης αποχωρήσεως Οτσαλάν και συνοδών του από κατοικία (…).

Ύστερα, δεχτήκαμε τηλεφωνήματα από κ. Παπαϊωάννου και ΕΥΠ και μας έγινε γνωστό ότι Αθήνα αποφάσισε εδώ έλευση τεσσάρων «φουσκωτών», οποίοι αναλάβουν επιχείρηση βίαιης απομακρύνσεως (…)».

Αυτά αναφέρονταν μεταξύ άλλων στην έκθεση Κωστούλα. Ωστόσο οι τότε κυβερνώντες έλεγαν ότι πήγαν τον Οτσαλάν στην ελληνική πρεσβεία στην Κένυα για να τον σώσουν. Μόνο που ο Οτσαλάν – σύμφωνα με την έκθεση – «πετάχτηκε έξω» από την ελληνική πρεσβεία. Αλλά απ ‘ έξω ήταν οι Τούρκοι…
Και κάτι ακόμα: Το καλοκαίρι του 2004, στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (25/8/2004) αναδημοσιεύτηκε κείμενο της τουρκικής εφημερίδας «Ραντικάλ» στο οποίο γινόταν λόγος για την υπόθεση Οτσαλάν. Στο κείμενο υποστηριζόταν ότι:

«… ο τότε πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αθήνα, Νίκολας Μπερνς, πραγματοποίησε συνάντηση με τον κ. Πάγκαλο, ο οποίος του τόνισε ότι η ελληνική πλευρά επιδιώκει μεν να απομακρύνει από τη χώρα τον Οτσαλάν, αλλά αυτό δεν κατέστη εφικτό μέχρι στιγμής. Τότε – κατά τη «Ραντικάλ» – ο Μπερνς πραγματοποίησε μια κρίσιμη επέμβαση: «Φροντίστε να αποστείλετε τον Οτσαλάν στην Κένυα και τα υπόλοιπα είναι δική μας υπόθεση», φέρεται ειπείν στον Θ. Πάγκαλο…».

Αυτά έγραφε η «Ραντικάλ» και αναδημοσιεύτηκαν στον ελληνικό Τύπο. Και, βεβαίως, δεν είναι δική μας πρόθεση να τα υιοθετήσουμε. Είναι όμως υπόθεση του καθενός να αναρωτηθεί: Υπήρξε η ευθιξία από τους πρωταγωνιστές εκείνης της ντροπιαστικής υπόθεσης να καταρρίψουν τους ισχυρισμούς των λόγω δημοσιευμάτων;
Τέτοια ευθιξία απέναντι στο συγκεκριμένο δημοσίευμα, δεν υπέπεσε στην αντίληψή μας, κι αν υπήρξε ήταν προφανώς πολύ μικρότερης έντασης από την ένταση με την οποία καταγράφηκε στην συλλογική μνήμη του ελληνικού λαού εκείνο το «Σάββα, παιδί μου, πέτα τον έξω»…
Αυτή η ντροπή, αυτή η μαύρη σελίδα που γράφτηκε σαν σήμερα από τους πρώην «ταγούς» αυτού του τόπου (σσ: πολλοί εξ αυτών πρωταγωνίστησαν σε μια σειρά ακόμα δράματα που ακολούθησαν) δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Θα τους κυνηγάει για πάντα.
Το έχουμε ξαναγράψει και θα το επαναλάβουμε: Όποια κι αν θα είναι η τελική κρίση της Ιστορίας, πρώτα και κύρια του κουρδικού λαού, για το πρόσωπό του Οτσαλάν, το γεγονός παραμένει: Από τα χέρια μιας ελληνικής κυβέρνησης, της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ο Οτσαλάν βρέθηκε στα χέρια της Τουρκίας. Κι αυτό, ως στιγμιότυπο της – ελληνικής – Ιστορίας, θα αποτελεί εσαεί κηλίδα ντροπής.  Για εκείνους τους «μεγάλους τραγουδιστές» που δια πράξεων ή παραλείψεων πρωταγωνίστησαν σε αυτή την εξέλιξη.

Διαβάστε περισσότερα

Οι «αμοιβές» που καταστρέφουν τα παιδιά μας

Η αμοιβή στο άρθρο αυτό χρησιμοποιείται με την έννοια της ανταμοιβής, «Αν κάνεις ….. αυτό θα έχεις ….. εκείνο». Συνήθως ανταμείβουμε τους κατώτερους για κάποιες παροχές ή εξυπηρετήσεις ή ακόμη και για κάποιες «καλές» πράξεις. Είναι μια μέθοδος στην οποία στηρίζεται ολόκληρο το κοινωνικό – οικονομικό μας σύστημα.
Έχει μπει τόσο στη ζωή μας που μοιάζει ουτοπικό το να θέλει κανείς να το εξαφανίσει. Με την ελπίδα και την πίστη πως τα παιδιά μας θα ζήσουν σε έναν κόσμο που θα βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και όχι στη σχέση ανώτερου-κατώτερου, ας αποφασίσουμε να μην χρησιμοποιούμε την αμοιβή σαν ένα δέλεαρ για να επιτευχθεί το ζητούμενο.

Σε ένα σύστημα αμοιβαίου σεβασμού ανάμεσα σε ίσους, μια εργασία γίνεται γιατί χρειάζεται να γίνει και η ικανοποίηση έρχεται από την αρμονία δυο ανθρώπων που συνεργάζονται. Στις περιπτώσεις αυτές δεν υπάρχει θέμα αμοιβής. Πόσο μάλλον εάν κάποιος ενεργεί καλύπτοντας ανάγκες ή υποχρεώσεις προς τον εαυτό του. Η απόδοση του παιδιού στο σχολείο ή η διατροφή του, ή η καθαριότητα του εαυτού του και του χώρου του και άλλα πολλά που είναι καθημερινές αιτίες αμοιβών σε κάποιες οικογένειες είναι υποχρεώσεις του παιδιού προς τον εαυτό του δεν είναι υποχρεώσεις προς τους γονείς.
Παραθέτουμε λοιπόν επιγραμματικά τους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε η αμοιβή να εκλείψει εντελώς από τα «εργαλεία» διαπαιδαγώγησης του γονιού που σέβεται το ρόλο του και κατ’ επέκταση και το παιδί του.
• Η αμοιβή δημιουργεί ματαιόδοξους χαρακτήρες.
• Η αμοιβή κάνει το παιδί να λειτουργεί με σκοπό το κέρδος και όχι τη δράση.
• Η αμοιβή εξουδετερώνει το αίσθημα της ευθύνης. Το παιδί δημιουργεί την πεποίθηση : «Δεν έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω και δεν πήρα την αμοιβή μου» ενώ εμείς θέλουμε να καταγράψει «Δεν έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω και έχασα την ευκαιρία να μάθω».
• Η αμοιβή δεν οδηγεί στο αίσθημα του «ανήκειν» που είναι από τους βασικούς στόχους του ανθρώπου. Όλοι οι άνθρωποι για να είναι υγιείς ψυχολογικά, χρειάζεται να νοιώθουν πως ανήκουν στο σύνολο των άλλων ανθρώπων στην περίπτωσή μας την οικογένεια.
• Η αμοιβή οδηγεί στην εγγραφή μιας λανθασμένης πεποίθησης: «Πρέπει να περιμένω αμοιβή σε κάθε συνεργατική συμπεριφορά  μου».
• Η αμοιβή έχει  πάντα ανοδική πορεία. (Η σοκολάτα στο πεντάχρονο γίνεται αυτοκίνητο στον εικοσάχρονο).
• Η αμοιβή δίνει  την ευκαιρία στον αμειβόμενο να χρησιμοποιεί τον αμείβοντα.
Όλοι οι γονείς θέλουν τα παιδιά τους μεγαλώνοντας να είναι υπεύθυνα, θαρραλέα, συνεργατικά, επιτυχημένα.  Να φέρονται με σεβασμό και να είναι αυτόνομα. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά θα αναπτυχθούν  αν μάθουν τα παιδιά από νωρίς την αυτοπειθαρχία.
Εμπνεύστε την ευταξία και αποφύγετε να επιβάλετε την πειθαρχεία με αμοιβές ή τιμωρίες. Η πειθαρχεία είναι το να πείθομαι στην αρχή. Η ευταξία είναι να το να επιθυμώ την τάξη. Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ τους.
Εμπνεύστε τη συνεργασία. Τούτο επιτυγχάνεται με ερωτήσεις όπως:
-Τι νομίζεις πως χρειάζεται να γίνει τώρα;
-Πως θα μπορούσε να λυθεί αυτό το πρόβλημα;
-Τι θα έκανες εσύ στη θέση μου;
Επιλογές με όρια οδηγούν τα παιδιά στην υπευθυνότητα. Μόνον όταν τα παιδιά παίρνουν την ευθύνη της συμπεριφοράς τους μαθαίνουν να σέβονται τον εαυτό τους και τους άλλους.
Όσο περισσότερο πιστεύετε στο παιδί σας τόσο πιο πολύ επιβεβαιώνει την πίστη σας.
Πηγή: allazo.gr

Διαβάστε περισσότερα

Πως να ξεκλειδώσετε ένα παιδί με ελλειμματική προσοχή και υπερκινητικότητα;

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ) είναι ένα σύνδρομο που αναφέρεται σε άτομα, που αντιμετωπίζουν σημαντικές δυσκολίες με την προσήλωση της προσοχής τους σε μία δραστηριότητα ενώ ενδέχεται, παράλληλα, να εμφανίζουν σωματική υπερδραστηριότητα. Ειδικότερα τα άτομα με ΔΕΠ-Υ χαρακτηρίζονται από απροσεξία, αδεξιότητα, δυσκολίες στην αφοσίωση στις σχολικές υποχρεώσεις ή τη συμμόρφωση σε υποδείξεις. Η διαταραχή μεταφράζεται ως ανικανότητα ρύθμισης της συμπεριφοράς. Συχνά, σχετίζεται με αρνητικές επιδόσεις στο σχολείο, καθυστέρηση (ελλείμματα) στη μάθηση και στην επικοινωνία.
Αυοί είναι 30 τρόποι με τους οποίους μπορείτε να βοηθήστε ένα παιδί με ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας):

1. Οι μαθητές με ΔΕΠΥ έχουν ανάγκη από οργάνωση και δομή. Το περιβάλλον τους, τόσο το σχολικό όσο και το οικογενειακό, πρέπει να δομεί εξωτερικά αυτό που δεν μπορούν τα ίδια τα παιδιά να δομήσουν εσωτερικά. Καλό θα ήταν, λοιπόν, να υπάρχει κάπου μια λίστα ή ένα πίνακας που να περιγράφει την πορεία της διδασκαλίας ή της δραστηριότητας που γίνεται, ώστε να μπορεί το παιδί με ΔΕΠΥ να το χρησιμοποιεί ως σημείο αναφοράς όταν αποσπάται.
2. Πίνακας  κανόνων. Αναρτήστε σε ευδιάκριτο σημείο ένα πίνακα που θα φαίνονται όλοι οι κανόνες που πρέπει να ακολουθεί το παιδί. Το παιδί με ΔΕΠΥ δεν θα έχει άγχος αν γνωρίζει τι περιμένετε από αυτό.
3. Η θέση του παιδιού με ΔΕΠΥ θα πρέπει να είναι κοντά στον εκπαιδευτικό και μακριά από παράθυρα. Δεν θα πρέπει να αλλάζει συχνά θέση κατά τη διάρκεια μιας δραστηριότητας. Αυτό θα το βοηθήσει στη μείωση της έντονης κινητικότητας και της διάσπασης, που τόσο πολύ το ταλαιπωρεί.
4. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ έχουν ανάγκη να ακούν τα ίδια πράγματα, οπότε επαναλαμβάνεται συνέχεια τις οδηγίες και τις εντολές.
5. Θέστε όρια και περιορισμούς. Τα όρια δεν μπαίνουν για να τιμωρήσουμε τα παιδιά αλλά για να τα συγκρατούμε και να τα καθησυχάζουμε. Τα όρια πρέπει να μπαίνουν γρήγορα και απλά. Δεν ωφελούν οι μεγάλες και ατέρμονες συζητήσεις.
6. Συχνή βλεμματική επαφή. Μια ματιά μπορεί να επαναφέρει ένα παιδί από την ονειροπόληση με τρόπο ήρεμο και σιωπηλό.
7. Ξεκάθαρο και σαφές ημερήσιο πρόγραμμα. Θα πρέπει να υπάρχει αναρτημένο σε εμφανές σημείο (πίνακα, θρανίο-γραφείο μαθητή) και να μην αλλάζει χωρίς προειδοποίηση και αρκετά συχνά.
8. Φτιάξτε το πρόγραμμα, είτε στο σχολείο είτε στο σπίτι, μαζί με το παιδί. Θα βοηθήσει το παιδί με ΔΕΠΥ να βγει από την απάθεια και την αδράνεια.
9. Αποφύγετε τα τεστ που υπόκεινται σε χρονικούς περιορισμούς.
10. Όχι μεγάλο φόρτο εργασίας. Αποφύγετε τις πολλές εργασίες για το σπίτι.
11. Όχι μεγάλες εργασίες. Σπάστε τις εργασίες σε μικρότερες γιατί τα παιδιά με ΔΕΠΥ όταν βλέπουν πολύ μεγάλες εργασίες αρνούνται να τις εκτελέσουν.
12. Κάντε την έξοδο από την τάξη ή το σήκωμα από την καρέκλα μέρος του προγράμματος. Αν γνωρίζει το παιδί πότε μπορεί να «δραπετεύσει» από τη δραστηριότητα, θα είναι πιο συνεργάσιμο σε όλη τη διάρκειά της.
13. Ενημέρωση για την πρόοδο. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ έχουν ανάγκη να τα ενημερώνεις για τους στόχους που πρέπει να πετύχουν κι αν τελικά τα κατάφεραν. Τα βοηθάει να παραμένουν συγκεντρωμένα στους στόχους τους.
14. Τονίστε την επιτυχία. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ έχουν βιώσει πολύ έντονα την αποτυχία. Έχουν την ανάγκη για επιβράβευση και έπαινο.
15. Ενισχύστε τους τη μνήμη. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ έχουν προβλήματα μνήμης. Χρειάζονται μνημονικές ασκήσεις που μπορούν να ενσωματωθούν μέσα στην μαθησιακή διαδικασία, όπως κωδικούς, συνθηματικές κινήσεις, ομοιοκαταληξίες. Σε άλλο άρθρο θα αναφερθώ πιο εκτεταμένα στις μνημονικές ασκήσεις.
16. Χρησιμοποιήστε σχεδιαγράμματα. Είναι δύσκολο να μάθει το παιδί με το ΔΕΠΥ να τα χρησιμοποιεί αλλά αν εξοικειωθεί με αυτά, θα το βοηθήσουν να αισθανθεί ότι τα καταφέρνουν.
17. Γράψτε τα σημαντικά  που θέλετε να ανακοινώσετε. Ή ακόμα καλύτερα οπτικοποιήστε τα. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ είναι οπτικοί και όχι ακουστικοί τύποι.
18. Χρωματίστε τη φωνή σας. Ο χρωματισμός της γλώσσας κρατάει την προσοχή.
19. Χρησιμοποιήστε ένα σύστημα επιβράβευσης. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ χρειάζονται κίνητρα.
20. Βοηθήστε το παιδί στην αυτοπαρατήρηση. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ έχουν την τάση να μην αυτοπαρατηρούνται. Ζητήστε του να περιγράψει τον εαυτό του μετά από μια άτυπη συμπεριφορά. Οι ερωτήσεις σας πρέπει να είναι μικρές και ακριβείς. Μπορείτε επίσης, στο τέλος της ημέρας μαζί με το παιδί να κάνετε μια ανασκόπηση της συμπεριφοράς του.
21. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ δίνουν την εικόνα ότι είναι εγωιστικά και κακότροπα. Κάτι που φυσικά δεν ισχύει. Η αιτία αυτής της συμπεριφοράς είναι το γεγονός  πως δεν ξέρουν πώς να συναναστραφούν με άλλους ανθρώπους, κάτι που μπορεί με τη σωστή διδασκαλία να το μάθουν.
22. Μετατρέψτε τη σχολική εργασία σε ομαδικό παιχνίδι. Το κίνητρο της ομάδας βοηθάει το παιδί με ΔΕΠΥ.
23. Αναθέστε τους κάτι για το οποίο να είναι υπεύθυνα.
24. Χρησιμοποιήστε τετράδιο επικοινωνίας.
25. Αποφύγετε το γράψιμο. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ αρνούνται και αποφεύγουν να γράψουν μεγάλα κείμενα. Αλλά πολλές φορές δυσκολεύονται ακόμα και να κρατήσουν μικρές σημειώσεις. Χρησιμοποιήστε tablet, υπολογιστή και προφορικά τεστ.
26. Γυμναστική. Μια από τις καλύτερες θεραπείες για τη ΔΕΠΥ είναι η έντονη γυμναστική.
27. Ενημερώστε τα παιδιά με ΔΕΠΥ, αν είναι δυνατόν, από την προηγούμενη μέρα για το τι θα ακολουθήσει μέσα στην τάξη κατά τη διάρκεια της ημέρας.
28. Εξηγήστε και κάντε όσο πιο φυσιολογική μπορείτε την ιδιαίτερη μεταχείριση που λαμβάνει ο μαθητής με ΔΕΠΥ, ώστε να αποφευχθεί ο στιγματισμός του.
29. Ζητήστε από ένα συμμαθητή, που είναι οργανωτικός και επιμελής, να καθίσει δίπλα του και να τον βοηθάει κατά τη διάρκεια του μαθήματος.
30. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ είναι πολύ πιο ταλαντούχα και χαρισματικά απ’ όσο δείχνουν. Είναι γεμάτα δημιουργικότητα, παιχνιδιάρικη διάθεση, αυθορμητισμό και κέφι. Είναι ανοιχτόκαρδα και τους αρέσει να βοηθούν. Μπορούν να γίνουν η λύση κι όχι το πρόβλημα κατά τη διάρκεια της μαθησιακής διαδικασίας.
Πηγή: themamagers.gr

Διαβάστε περισσότερα

Είναι ένας γραφικός συνταξιούχος πολιτικός ο Θεόδωρος Πάγκαλος; – του Γεράσιμου Χολέβα

 ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ 

cholevas@imerodromos.gr

Ο κύριος «μαζί τα φάγαμε» αυτή τη φορά δήλωσε:  

«Ο μόνος καλός Τούρκος είναι ένας νεκρός Τούρκος. Εγώ το πιστεύω γιατί δεν έχω βρει καλό Τούρκο. Τους λείπουν στοιχειώδεις έννοιες. Ο Τούρκος δεν έχει την έννοια του δικαίου» (ΣΚΑΪ, 13/2/2018).

Πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο που περνάει την ώρα του, μετά τη συνταξιοδότηση σου, με παρεμβάσεις στη δημόσια συζήτηση κάθε τόσο. Κι όταν «σκάει» μια δήλωση Πάγκαλου, πια, το πρώτο πράγματα που έρχεται στο μυαλό, σε αρκετούς, είναι ότι ο πρώην υπουργός πάλι έκανε κάτι για να βλέπει τον εαυτό του να παίζει στα ΜΜΕ για δύο, τρεις μέρες.  Τα ίδια τα ΜΜΕ που τον καλούν, άλλωστε,  γνωρίζουν τι θα ακολουθήσει. Μάλλον στη σχετική σύσκεψη για τους καλεσμένους η κουβέντα θα είναι απλή: «Να βγάλουμε τον Πάγκαλο να πει καμιά χοντράδα να παίξει όλη μέρα;…».  
Είναι ο Θεόδωρος Πάγκαλος ένας τύπος που ψάχνει τα φώτα της δημοσιότητας «μανιωδώς» γιατί δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτά;  Ειλικρινά, δεν μας ενδιαφέρει να κάνουμε την ψυχανάλυση του κυρίου Πάγκαλου. Δεν έχουμε, έτσι κι αλλιώς, και τις σχετικές επιστημονικές γνώσεις.Αυτά που λέει (και ο τρόπος που τα λέει) ο Θ. Πάγκαλος, πάντως, δεν είναι καθόλου γραφικά. Είναι από επικίνδυνα μέχρι άπταιστα χρυσαυγίτικα στη δική του «παγκαλική» διάλεκτο.
Θυμίζουμε πως  «Το καμάρι ο Θοδωρής» σε μια άλλη συνέντευξη του είχε τολμήσει να μιλήσει με απαξιωτικό και υβριστικό τρόπο για τον Νίκο Μπελογιάννη.
Ποιος; Ο Πάγκαλος των Ιμίων, ο «μεγάλος τραγουδιστής» της παράδοσης του Οτσαλάν, της «συγγνώμης» στους Γερμανούς μετά από κάτι ψευτοτσαμπουκάδες.
Ποιος; Ο Πάγκαλος, ο οποίος  πριν τη συνταξιοδότηση έλεγε

«Έπρεπε το κράτος να πει στους δημάρχους: «Έχετε δυο μήνες για να αποφασίσετε για νέες χωματερές. Δεν αποφασίζετε! Νομοθετώ και κατεβάζω τα ΜΑΤ, τα τανκς, το στρατό, τι χρειάζεται, και ανοίγω νέα χωματερή». Έτσι λειτουργούν τα κράτη»! (ΣΚΑΪ, 12/3/2003)

Ποιος; Ο Πάγκαλος, ο οποίος μετά τη συνταξιοδότηση, έλεγε

«Γιατί δεν πάει ο Στρατός να τους μαζέψει και με τη βία να τους πάει στα στρατόπεδα; Εκεί που υπάρχουν οι συνθήκες για να ζήσουν τα παιδάκια αυτά, ομαλά, έχει ρουχαλάκια, έχει ντους, έχει ζεστό φαΐ και κρεβάτι… Να εκκενωθεί η Ειδομένη δια της βίας, να πάει ο Στρατός και να εκκενώσει την Ειδομένη». (BΗΜΑ FM, 15/3/ 2016)

Ο Θεόδωρος Πάγκαλος με τις παραπάνω απόψεις (και πολλές άλλες ανάλογες που εύκολα μπορεί κανείς εντοπίσει) έχει διατελέσει υπουργός και ειδικότερα και υπουργός Εξωτερικών. Τέτοιου είδους αντιλήψεις διατυπωμένες δημόσια αποτελούν και πολιτικές πράξεις από φασίζουσες έως φασιστικές. 
Είναι ένα ερώτημα εάν οι απόψεις του αυτές επηρέαζαν την πολιτική που ασκούσε από σημαντικές θέσεις εξουσίας. Μπορεί κανείς να έχει την εκτίμηση ότι πρόκειται για εκείνες τις ατάκες Πάγκαλου, που πρώτα τις πέταγε στο εσωτερικό και μετά τις μάζευε στο εξωτερικό. Αυτό, όμως, είναι μόνο μια εκτίμηση και αφορά το παρελθόν. Για το παρόν, όμως, υπάρχει κι ένα άλλο σοβαρό θέμα: Όσοι συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τον Θ. Πάγκαλο σαν έναν γραφικό συνταξιούχο πολιτικό που θα φέρει ακροαματικότητα, τηλεθέαση και «κλικ» έχουν και την ευθύνη τους.  
Είναι ένας γραφικός συνταξιούχος πολιτικός ο Θεόδωρος Πάγκαλος; Δεν είναι. Κανένας που υποστηρίζει φασιστικές αντιλήψεις δεν είναι γραφικός, αλλά είναι πολιτικά επικίνδυνος. Και η φράση «Ο μόνος καλός Τούρκος είναι ένας νεκρός Τούρκος» είναι μια φασιστική αντίληψη.

Διαβάστε περισσότερα