Τα λεγόμενα και τα βλεπόμενα της πρώτης φοράς

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Ο​​σο προσπαθώ να φέρω στον χρόνο τα πίσω μπρος, μετρώντας και ζυγίζοντας τις εν εξουσία ημέρες της Αριστεράς, της πρώτης φοράς και της συνεχιζόμενης δεύτερης, στο μυαλό μου κλωθογυρίζουν κάποιες παροιμίες, μπορεί υποβοηθητικές, μπορεί παγιδευτικές. «Αλλα είναι τα λεγόμενα και άλλα τα βλεπόμενα», λέει μία εξ αυτών, που την αποθησαύρισε ο λόγιος Επαμεινώνδας Ι. Σταματιάδης στα πεντάτομα «Σαμιακά» του –«ιστορία της νήσου Σάμου από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι των καθ’ ημάς»–, τα οποία εκδόθηκαν τη δεκαετία 1881-1891. Την τόσο οικεία διάσταση του υπεσχημένου από το εμπράκτως επαληθευόμενο ζωγραφίζει ο κοινός λόγος. Ο συλλογικός νους, παθός και μαθός, έχει αφιερώσει κι άλλες πικρόχολες σκέψεις, συνοψισμένες σε λίγες λέξεις, έμμετρες ή μη, στη μονότονα επανερχόμενη υπερβολή των υποσχέσεων και στη συνεπακόλουθη, αναπόδραστη διάψευση. Γνωστότερη απ’ όλες είναι η ομοιοκατάληκτη καταδίκη του πολυλογά που κατά κάποιον τρόπο αντιποιείται την εξουσία του Θεού, όμηρος της φαντασίωσης ότι διαθέτει και την κοσμοπλαστική ισχύ του, και «με τα λόγια χτίζει ανώγεια».

Και πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ συμφωνούν πια, αναγκαστικά συμφιλιωμένα με την αρχή της πραγματικότητας, πως ήταν πάμπολλες και αντιφατικές οι εξαγγελίες τους, όσες οδήγησαν στην εκλογική νίκη της 25ης Ιανουαρίου 2015 και στην επικράτηση στις 20 Σεπτεμβρίου, παρά την ανασκευαστική διαχείριση του δημοψηφίσματος, το νόημα του οποίου ήρθε τα πάνω κάτω, ακυρωμένο. Είχαν βγει από το καλούπι ενός πλειοδοτικού βολονταρισμού που αρκείται στην κολακεία του πλήθους. Δεν επιθυμεί να το συναρπάσει ιδεολογικά και να το πολιτικοποιήσει ουσιωδώς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε ψήφους με τον τρόπο αυτό, όχι πολιτικοποιημένες συνειδήσεις. Η «αισιοδοξία της βούλησης» που χαρακτήρισε τον προεκλογικό «ευαγγελισμό» του, όχι στην γκραμσιανή εκδοχή της αλλά μεταποιημένη στη μορφή ενός ετσιθελισμού που όσο περισσότερο αγνοεί την πραγματικότητα τόσο περισσότερο εξοιδαίνεται, έθεσε τον πήχη στα έξι μέτρα του επί κοντώ. Και ωστόσο, προηγούνταν το άλμα εις ύψος, στα 2,30. Γι’ αυτό το αγώνισμα έπρεπε να προπονηθούν οι του ΣΥΡΙΖΑ. Εγκαιρα. Εβλεπαν άλλωστε από νωρίς την εξουσία να έρχεται προς το μέρος τους. Ή μάλλον εκείνο το μικρό κομμάτι εξουσίας που αντιστοιχεί σε μια ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που κι αυτή τελικά προέκυψε με αναγκαστικό δάνειο. Η σύμπραξη με τους ανερμάτιστους ΑΝΕΛ, που τον Ιανουάριο παρουσιάστηκε σαν υποχρεωτική αλλά τον Σεπτέμβριο επικυρώθηκε θεαματικά, με την άνοδο του κ. Καμμένου στην πανηγυρική εξέδρα των Προπυλαίων, ήταν η πρώτη αιτία βαριάς απογοήτευσης.

Η καθημερινότητα έδειξε γρήγορα ότι στον ΣΥΡΙΖΑ, αν και έβλεπαν πως η προσδοκία τους θα πραγματωνόταν σύντομα, λίγο χρόνο είχαν ξοδέψει για να ετοιμαστούν και να ετοιμάσουν – μελέτες, σχέδια, προγράμματα. Καλά καλά οι επικεφαλής δεν γνώριζαν την ανθρωπογεωγραφία των πολιτευτών τους. Εκ των υστέρων, η μεν προπαρασκευή κρίνεται ισχνή, η δε αυτοπεποίθηση υπερδιογκωμένη. Σε έναν κόσμο που θέλει να λέει και να πιστεύει ότι πολιτεύεται για το «εμείς» και με το «εμείς», για την προσφορά και όχι για την κάρπωση, ήταν οδυνηρά πολλά τα φουσκωμένα «εγώ» που ξεφύτρωσαν στις πρώτες κιόλας κυβερνητικές εβδομάδες (και κάμποσοι οι μη υπουργοποιηθέντες τηλεμεμψίμοιροι). Τυπικότερο δείγμα ο κ. Γιάνης Βαρουφάκης. Μια βεντέτα. Πολιτεύτηκε πρωτίστως για τον εαυτό του, σπαταλώντας περισσότερες ώρες και φαιά κύτταρα για να φτιασιδώνει τις αρθρογραφικές του παρεμβάσεις ή για να σκηνοθετεί τον ναρκισσισμό του στις αμέτρητες συνεντεύξεις του παρά για να ετοιμάζει τους φακέλους με τους οποίους ίσως αντιμετώπιζε αποτελεσματικότερα τον κ. Σόιμπλε και τους δορυφόρους του. Η ψευδαίσθηση ότι αρκεί η προσωπική γοητεία για να καμφθούν προκαταλήψεις, συσχετισμοί και παγιωμένα συμφέροντα μόνο στη διαπραγματευτική ήττα θα μπορούσε να οδηγήσει. Οπως κι έγινε.

Υπερεκτίμησε τις δυνάμεις του ο ΣΥΡΙΖΑ. Το αποδέχεται πλέον και η ηγεσία του, η οποία βιάστηκε να πιστέψει ότι το κόμμα ήταν ήδη κίνημα μαζικό, πανελλαδικό και βαθιά συνειδητοποιημένο. Οπως βιάστηκε να πιστέψει ότι είχε ξεπεραστεί πια η περίοδος του απλού αθροίσματος και ότι οι συνιστώσες είχαν όντως αποφασίσει να απενεργοποιήσουν το αριστερόμετρό τους, διαφορετικό για την καθεμιά, και να πάψουν να κρατούν και δεύτερα, κρυφά κατάστιχα, για να καταγράφουν τους «δικούς τους», επιρροές ή σταυρούς. Ταυτόχρονα, υποτίμησε τους αντιπάλους του στην Ευρώπη, πιθανώς και επειδή υπέθεσε ότι ο σεβασμός τους στη λαϊκή ψήφο θα ήταν πραγματικός και όχι διακηρυκτικός, κι έτσι δεν θα τολμούσαν να καταφρονήσουν τη λαϊκή ετυμηγορία. Και ποντάρισε πολλά σε μια «συμμαχία του Νότου», που όμως ούτε καν τώρα δεν φαίνεται πιθανή, παρότι ο Ματέο Ρέντσι εκδηλώνεται, ξιφουλκεί κατά των Βρυξελλών, στην Πορτογαλία σχηματίστηκε κυβέρνηση σοσιαλιστών (υποστηριζόμενη από τα κόμματα της Αριστεράς), οι δε Podemos διεκδικούν τμήμα της κυβερνητικής εξουσίας στην Ισπανία. Προφανώς και δεν θα είχαν ιδιαίτερη όρεξη οι συντηρητικές δυνάμεις της Ε.Ε. ν’ αφήσουν ανενόχλητο το αριστερό ελληνικό πείραμα, παρακολουθώντας το εξ αποστάσεως και δίχως θεμιτές και αθέμιτες παρεμβάσεις. Μα ποια τα δεύτερα σχέδια, εκτός από τα οιηματικά βαρουφάκεια;

Οταν διαβάζεις βιαστικά και λαθεμένα το κείμενό σου (ας το τιτλοφορήσουμε «Η εξουσία εν Ελλάδι»), εμπιστευόμενος υπερβολικά την αυτοσχεδιαστική σου ικανότητα, δύσκολα καταφέρνεις να το ερμηνεύσεις σωστά, να το μεταφράσεις με πιστότητα και, κυρίως, να το αλλάξεις. Να προσπαθήσεις δηλαδή να το αλλάξεις, ξεπερνώντας την πεισματική αντίσταση των ιδεολογικών αντιπάλων σου, ημεδαπών και αλλοδαπών.
Κάποια κεφάλαια τα διάβασε με καθαρό μυαλό ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτά πολιτεύτηκε τιμώντας τις δεσμεύσεις του – και σε αυτά ακριβώς ήρθε σε ρήξη (αναμενόμενη άλλωστε) με τους εθνικιστές ΑΝΕΛ. Εννοώ τον νόμο για την απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας σε παιδιά αλλοδαπών που γεννιούνται και σπουδάζουν στην Ελλάδα και το σύμφωνο συμβίωσης προσώπων του ίδιου φύλου. Το ότι και στις δύο περιπτώσεις η νομοθετική μέριμνα θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο ανοικτή δεν σημαίνει πως είναι ευτελές ό,τι ήδη συντελέστηκε.
Εννοώ, επιπλέον, την αναγνωρισμένη και από τον υπ. Οικονομικών της Ρηνανίας-Βεστφαλίας βούληση να ελεγχθούν οι λίστες Λαγκάρντ, Μπόργιανς κ.ο.κ., για λόγους οικονομικούς όσο και ηθικούς. Αίσθησή μου, επίσης, είναι ότι στο κεφάλαιο που τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά, γκρίζα, αν δεν κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μεταναστευτικό-προσφυγικό. Γι’ αυτά όμως την άλλη Κυριακή.

Διαβάστε περισσότερα

Πρώτη φορά τέτοια ψευτοαριστερά!

Μετά τον καστανά της Θεσσαλονίκης εντόπισαν, συνέλαβαν και επέβαλαν πρόστιμο 10.000 ευρώ σε 65χρονη καρκινοπαθή που πουλούσε τα προσωπικά της αντικείμενα σε λαϊκή αγορά, παραμονή των Χριστουγέννων, για να αγοράσει τα φάρμακά της. Τα χτυπήματά τους ενάντια στην ολιγαρχία είναι αμείλικτα…
Αυτοί που θα έβαζαν τέλος στο καθεστώς των μαγκαλιών μείωσαν στο μισό το επίδομα θέρμανσης και στους μισούς τους δικαιούχους του…
Αυτοί που θα επέστρεφαν την 13^η σύνταξη έκοψαν κι άλλο τις συντάξεις και τώρα σχεδιάζουν ένα Ασφαλιστικό που μπροστά του εκείνο του Γιαννίτση μοιάζει με «πταίσμα».
Εκείνοι που θα έφερναν την αξιοπρέπεια στους γέροντες έφτασαν στο σημείο ναχτυπούν με τα ΜΑΤ συνταξιούχους (!) στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ ανακηρύσσοντας τα δακρυγόνα σε «ήπιο μέσο καταστολής»!

Αυτοί που θα «έσκιζαν τα Μνημόνια», στις 20 Φλεβάρη, ούτε ένα μήνα από την ανάδειξή τους στην κυβέρνηση, πριν ακόμα ψηφίσουν τα δικά τους Μνημόνια, είχαν αποδεχτεί, ψηφίσει και παρατείνει τα Μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις των προηγούμενων, είχαν ανακηρύξει κατά «70% καλό» το μνημονιακό έγκλημα που είχε ήδη διαπραχτεί και προετοίμαζαν το έγκλημα που με τη δική τους σφραγίδα ερχόταν, αναγορεύοντας την πολιτική απατεωνιά σε «δημιουργική ασάφεια»…
Αυτοί που τον Γενάρη είχαν το θράσος να πάνε στο Σκοπευτήριο για να μαγαρίσουν την Ιστορία του ελληνικού λαού, τον Δεκέμβρη μήνα φρόντισαν να απέχουν από την ψηφοφορία στον ΟΗΕ για την καταδίκη του ναζισμού,εναρμονισμένοι – ακόμα και σ’ αυτό – με την τακτική της ΕΕ…
Αυτοί που θα έφερναν την «κοινωνική δικαιοσύνη» ανέβασαν το ΦΠΑ στα είδη λαϊκής διατροφής στο 23% συστήνοντας στο λαό «λιτό βίο» και συνταγές με… γεμιστά, εισηγούνται επιβολή διδάκτρων στα δημόσια σχολεία, συνεχίζουν την πολιτική των ίδιων χαρατσιών και των ίδιων ΕΝΦΙΑ και μάλιστα επί μειωμένων αντικειμενικών αξιών, ψήφισαν έναν προϋπολογισμό που προβλέπει ότι οι φόροι για το λαό θα ξεπεράσουν το 2016 τα 45 δισ. ευρώ, όταν για τραπεζίτες, εργολάβους και πολυεθνικές οι φόροι δεν ξεπερνούν τα 3 δισ. ευρώ…   
Αυτοί που θα έβαζαν τέλος στην εκποίηση της χώρας, ξεπούλησαν τα αεροδρόμια στους Γερμανούς, το λιμάνι στους Κινέζους, τον Αστέρα της Βουλιαγμένης σε Κουβετιανούς και Τούρκους και έπεται συνέχεια…

Εκείνοι που θα ήταν «υπηρέτες» του λαού, αφού πέρασαν από τα «καταργούμε τα Μνημόνια» στα «παράλληλα προγράμματα» κι αφού διέπραξαν κάθε είδους αθλιότητα που αρμόζει στο μικρεμπόριο της ελπίδας, φρόντισαν τα δικά τους Μνημόνια να είναι το επιστέγασμα μιας πρωτοφανούς προδοσίας που – την ακριβώς επόμενη μέρα – μετέτρεψε το 61% «Όχι» του δημοψηφίσματος σε 100% «Ναι» στην ποδιά της Μέρκελ και στα θησαυροφυλάκια των ανακεφαλαιοποιημένων τραπεζών.
Αυτοί που θα «τέλειωναν με το παλιό», σαν «νομιμοποιητική» βάση για τα δικά τους ρουσφέτια, για τον δικό τους νεποτισμό, για τον δικό τουςκαρεκλοκενταυρισμό, έχουν επιδοθεί στην απίθανη κατρακύλα να παραπέμπουν στους αγώνες του ΕΑΜ, στην Μακρόνησο και στους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας! Τέτοια ξετσιπωσιά…
Αυτοί που θα αποκαθιστούσαν την «εθνική κυριαρχία» και την «εθνική ανεξαρτησία» έφτασαν να προτείνουν δημιουργία νέων ΝΑΤΟϊκών βάσεων στην Ελλάδα, να πρωτοστατούν σε χοροεσπερίδες του ΝΑΤΟ τραγουδώντας «we are the world, we are the children», να έχουν μετατρέψει την Ελλάδα στημοναδική χώρα μετά τις ΗΠΑ που επιτρέπει παρουσία ισραηλινών στρατευμάτων στο έδαφός της, να επιδίδονται σε κάθε λογής κωλοτούμπα που προστάζουν τα «πεντοζάλια των αγορών και να ανοίγουν ομπρέλα όταν ο Σόιμπλε τους κάνει συστάσεις του τύπου «είναι η εφαρμογή (των Μνημονίων),ηλίθιε»…  

Προσοχή, αυτά τα πρωτοσέλιδα (Μάρτης 2013) η «Αυγή» τα επέλεγε για τα Μνημόνια των άλλων…
Αυτοί που θα άλλαζαν την Ελλάδα και την Ευρώπη (!), ήρθαν να φέρουν σε πέραςτην πιο βρώμικη δουλειά που οι προκάτοχοί τους θα ήταν αδύνατον να ολοκληρώσουν, δίνοντας «αριστερό» περιτύλιγμα στην ραγιάδικη θεωρία πως«δεν υπάρχει εναλλακτική» και διακηρύσσοντας – αυτοί οι πρώην «αντιμνημονιακοί» και «αντιμερκελιστές» – ότι όποιος δεν είναι με το «αριστερό» τους Μνημόνιο είναι με τον Σόιμπλε!
Στον έναν χρόνο από τις εκλογές της 25ης Γενάρη του 2015, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: Πρώτη φορά τέτοια ψευτοαριστερά!
Πηγή: enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

365 μέρες κυβέρνησης της «αριστεράς» – Τι μάθαμε

Tι μάθαμε τον 1 χρόνο ΣΥΡΙΖΑ;

Νίκος Μόττας*

Στις 25 Γενάρη συμπληρώνεται ένας χρόνος από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και το θριαμβευτικό ερχομό της «αριστεράς» στη διακυβέρνηση του τόπου. ‘Ενας χρόνος από την περίφημη «Πρώτη φορά Αριστερά», τότε που η «ελπίδα έρχονταν» και η «Ελλάδα προχωρούσε» όπως έγραφαν τα σλόγκαν του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα, θα ήταν κανείς το λιγότερο αχάριστος αν δεν αναγνώριζε ότι αυτός ο ένας χρόνος της αριστερής διακυβέρνησης αποτελεί πηγή πλούσιων συμπερασμάτων από τα οποία οφείλουμε να διδαχθούμε.
Τι μάθαμε, λοιπόν, μεταξύ άλλων, μέσα σε αυτό το διάστημα;

• Μάθαμε ότι το διαβόητο «σκίσιμο των μνημονίων» του κ. Τσίπρα δεν σήμαινε τελικά απεμπλοκή απ’ τα μνημόνια, αλλά- αντιθέτως– σήμαινε επαναδιαπραγμάτευση και τελικά επιβολή νέου, επαχθέστερου μνημονίου.

• Μάθαμε ότι η- κατά τον κ.Τσίπρα– κατάργηση «με ένα νόμο και σε ένα άρθρο» όλων των μέτρων λιτότητας των προηγούμενων κυβερνήσεων ήταν τελικά «σχήμα λόγου». Έτσι, στα φούμαρα και τις μεταξωτές κορδέλες που ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ πουλούσε στο λαό προεκλογικά ήρθαν, μετεκλογικά, να προστεθούν νέα μέτρα λιτότητας. Το δε «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», με τα λιγοστά ψίχουλα που έδινε για την ακραία φτώχεια, πήγε κι’ αυτό περίπατο…

• Μάθαμε πως μπορεί η δημιουργική ασάφεια της «πρώτης φοράς αριστερά» να επινοήσει μια σειρά λέξεις και φράσεις όπως πρόγραμμα-γέφυρα, πρόγραμμα-πακέτο, συμφωνία, έντιμος συμβιβασμός, αμοιβαία επωφελής συμφωνία κλπ με έναν και μόνο στόχο: Να ρίξει στάχτη στα μάτια του λαού, κρύβοντας πίσω από την ασάφεια και τους λεκτικούς ακροβατισμούς το απεχθές, αντιλαϊκό πρόσωπο του αναπόφευκτου συμβιβασμού της.

• Μάθαμε πως, στο πλαίσιο της κρίσης, πρέπει να συμβιβαστούμε με το «λιτό βίο» (Βαρουφάκης) και τα «γεμιστά» (Φωτίου). Με λίγα λόγια, να χει ο λαός μειωμένες προσδοκίες, να κρατά χαμηλά το κεφάλι απέναντι στην άρχουσα τάξη, να συμβιβάζεται με τις ταξικές ανισότητες. Αυτή είναι η συνταγή κάποιων που παριστάνουν τους «αριστερούς».

• Μάθαμε ότι, στη διάλεκτο της «αριστεράς» του ΣΥΡΙΖΑ, το «ΌΧΙ» σημαίνει «ΝΑΙ». Είναι η ίδια διάλεκτος, που συνοδευόμενη από μεγάλες δόσεις πολιτικής απατεωνιάς, κάνει το άσπρο-μαύρο, μετατρέποντας την αντιμνημονιακή ψήφο της λαϊκής πλειοψηφίας σε… υπογραφή νέου μνημονίου.

• Μάθαμε ότι η Τρόικα, την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ θα έδιωχνε με τις κλωτσιές απ’ την Ελλάδα, παρέμεινε στη χώρα αλλάζοντας όνομα: από Τρόικα μετονομάστηκε σε «θεσμοί». Το«οριστικό τέλος» που η κυβέρνηση του κ.Τσίπρα θα έβαζε στην Τρόικα και τις πολιτικές της πήγε περίπατο και η λαϊκή φράση «άλλαξε ο Μανωλιός κι’ έβαλε τα ρούχα του αλλιώς» επιβεβαιώθηκε και πάλι στην πράξη.

• Μάθαμε ότι ο ΕΝΦΙΑ, την κατάργηση του οποίου ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχονταν προεκλογικά σε όλους τους τόνους, όχι μόνο δεν καταργήθηκε αλλά συνεχίζει, εδώ και ένα χρόνο «αριστερής κυβέρνησης», να επιβαρύνει τα λαϊκά νοικοκυριά.

• Μάθαμε ότι μια «κυβέρνηση της αριστεράς», αν είναι αρκούντως αδίστακτη όπως αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να κάνει με επιτυχία τη δουλειά που σκληρές δεξιές, νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις ενδεχομένως να δυσκολεύονταν να βγάλουν σε πέρας. Κάπως έτσι να ξεπουλούνται σε επιχειρηματικούς κολοσσούς 14 περιφερειακά αεροδρόμια και να βρίσκονται στα σκαριά ιδιωτικοποιήσεις λιμανιών, σιδηροδρόμων, τομείς της ενέργειας κλπ.

• Μάθαμε πως μια κυβέρνηση – αυτής της υποτιθέμενης αριστεράς – μπορεί να εφαρμόζει όσα προηγουμένως κατήγγειλε. Όπως, για παράδειγμα, την εφαρμογή Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) για τη δέσμευση των ταμειακών διαθέσιμων. Το 2012, σύμφωνα με τον τους κ.κ. Τσίπρα και Βούτση, οι ΠΝΠ «συρρίκνωναν τη δημοκρατία» και ήταν «χουντικής έμπνευσης». Το 2015 οι ίδιοι, ως κυβέρνηση, εφάρμοσαν τέτοιες πρακτικές.

• Μάθαμε τι σημαίνει «πολύπλευρη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική» στη διάλεκτο του ΣΥΡΙΖΑ. Σημαίνει πίστη και υποταγή σε ιμπεριαλιστικές οργανώσεις όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ. Σημαίνει βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στο καζάνι των ενδοιμπεριαλιστικών, ευρωατλαντικών ανταγωνισμών που σιγοβράζει στην περιοχή. Σημαίνει διπλωματικά πάρε-δώσε με ανοιχτά ακροδεξιές, φασιστικές κυβερνήσεις όπως αυτή της Ουκρανίας. Σημαίνει, επιπλέον, συμμετοχή, χαμόγελα και δημόσιες σχέσεις σε διάσημα ιμπεριαλιστικά φόρουμ και think tank, όπως τα ινστιτούτα Brookings, Levy και Κλίντον. Σημαίνει, πως οι – άλλοτε- «φονιάδες των λαών» είναι τώρα οι καλύτεροι μας φίλοι, οι σύμμαχοι και προστάτες μας.

• Μάθαμε ότι η «κυβέρνηση της Αριστεράς» – που τόσο νοιάζεται για την κοινωνική δικαιοσύνη και την υπεράσπιση των αδυνάτων- βρήκε τους ενόχους της φοροδιαφυγής. Όχι βέβαια στο μεγάλο κεφάλαιο -αλοίμονο!- αλλά σε πλανόδιους καστανάδες και καρκινοπαθείς που προσπαθούν να βγάλουν ένα μεροκάματο.

• Μάθαμε ότι το χτύπημα του αστυνομικού κλομπ δε διαχωρίζεται σε «δεξιό» και «αριστερό». Είδαμε, έτσι, τα «αριστερά» ΜΑΤ του κ. Τσίπρα και του κ. Τόσκα να τσακίζουν διαδήλωση συνταξιούχων, χτυπώντας στο ψαχνό απόμαχους της ζωής που διεκδικούν το αυτονόητο – μια αξιοπρεπή σύνταξη. Είδαμε τα ΜΑΤ της ίδιας αυτής αριστερής κυβέρνησης να επιτίθενται σε αγρότες, να παρεμποδίζουν απεργίες (Γιάννενα, SKOT Μάνδρα κλπ) αποδεικνύοντας πως το αστικό κράτος, ως όργανο ταξικής κυριαρχίας, εκφράζει την κοινωνική εκείνη τάξη που βρίσκεται στην εξουσία και τα συμφέροντα της οποίας προασπίζει.

• Μάθαμε πως οι αγωνιστικές περγαμηνές στο ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, το ΔΣΕ μπορούν να μπαίνουν στο χρηματιστήριο των αγοραίων πολιτικών συναλλαγών για να δικαιολογήσουν μαζικούς διορισμούς. Προφανώς έτσι αντιλαμβάνονται και «τιμούν» την ιστορία της Αριστεράς εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ- ξεπουλώντας τους αγώνες των προγόνων τους για βολέματα και ρουσφετολογικούς διορισμούς. «Για ένα κομμάτι ψωμί, θα χεις ξεχάσει πολλά…».

Αυτά είναι ορισμένα απ’ τα διδάγματα ενός χρόνου «κυβέρνησης της Αριστεράς». Μιας Αριστεράς που ετοιμάζεται, σε λίγο καιρό, να επιφέρει το τελειωτικό χτύπημα στην κοινωνική ασφάλιση, μέσω του νομοσχεδίου για το Ασφαλιστικό.
Αυτή, λοιπόν, η περίφημη «Πρώτη φορά Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήταν ούτε «πρώτη», ούτε πολύ περισσότερο «αριστερά». Ήταν ένα κάκιστο ριμέϊκ του ’81, μια ξινισμένη σούπα σοσιαλδημοκρατικής έμπνευσης φτιαγμένη με τα ίδια υλικά πολιτικής απατεωνιάς, αμοραλισμού και φαυλοκρατίας. Ήταν, εν τέλει, ένας κανιβαλισμός της ίδιας της έννοιας της «Αριστεράς» από τον κ.Τσίπρα και την παρέα του.
Αν είναι, λοιπόν, κάτι που πρέπει να μας μείνει, ως καταστάλαγμα των παραπάνω «μαθημάτων», αυτό είναι το εξής ένα: πως «αριστεροί σωτήρες» του λαού ούτε υπήρξαν, ούτε θα υπάρξουν. Και πως το ταξικό, εκμεταλλευτικό σύστημα δεν καλλωπίζεται και δεν χωρά φιλολαϊκής διαχείρισης, όσα αριστερά στολίδια κι’ αν του βάλεις, παρά μονάχα συντρίβεται και ανατρέπεται από τον ίδιο το λαό και την πάλη του.
* υποψήφιος Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και Ιστορίας.
atexnos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Αλέξης Τσίπρας προς τους αγρότες της Φθιώτιδας: Μνημόνια και αγρότης και αγροτιά δεν πάνε μαζί.΄Η θα ανατρέψουμε αυτή την πολιτική ή θα γίνουμε όλοι αποικία χρέους!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ 

καθ ότι η αγροτιά και πάλι είναι στο δρόμο  ας ακούσουμε για να θυμηθούμε μια σθεναρή  και γενναία φωνή υποστήριξης των δίκαιων αιτημάτων της. Η φωνή έρχεται από τον όχι και τόσο μακρινό Φλεβάρη του 2013 και είναι του Αλέξη Τσίπρα
Τι ωραία που τα έλεγε τότε.!!!
Απολαύστε τον….

Διαβάστε περισσότερα

Στο μπλόκο Κεφαλόβρυσου Αιτωλικού ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμάς.

Δήλωση στήριξης Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμά στον αγώνα των αγροτών, απο το μπλόκο Κεφαλόβρυσου.

Επισκεψη πραγματοποιησε ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμάς στο μπλόκο Κεφαλόβρυσου, οπου και δήλωσε την συμπαρασταση του στο δικιαο αγωνα των αγροτων

Διαβάστε περισσότερα

Superfoods: μύθος ή πραγματικότητα;

Οι λεγόμενες υπερτροφές, πιο γνωστές ως superfoods, πείθουν όλο και περισσότερους καταναλωτές για την εξαιρετική διατροφική τους αξία. Μία αξιολόγηση που δεν έχει ακόμη επιστημονικά ερείσματα.

 

 Σπόροι chia από το Μεξικό, ένα μπολ με δημητριακά και μούρα acai από τη Βραζιλία και κάθε είδους βιταμινούχα ροφήματα smoothie. Προϊόντα που κερδίζουν ολοένα περισσότερους φίλους με την υπόσχεση ότι δίνουν στον οργανισμό κάτι παραπάνω από τις συνηθισμένες τροφές. Και δεν είναι λίγοι αυτοί που βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να τις αγοράσουν.
Άλλωστε η εμπορική τους προώθηση δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Διαφημίσεις στην τηλεόραση ή στο διαδίκτυο διαλαλούν τις εξαιρετικές προδιαγραφές αυτών των τροφών που μας κάνουν «πιο υγιείς, πιο αδύνατους, πιο όμορφους και πιο ευτυχισμένους», ενώ ιδιαίτερη έμφαση δίνεται σε αντιοξειδωτικές ιδιότητες, που προστατεύουν τον οργανισμό από τον καρκίνο.
Πολλοί δεν παρατήρησαν τη διαφορά
Ωστόσο, παρά τις επίμονες διαφημίσεις της ποιότητας των superfoods, δεν είναι λίγοι αυτοί που τις δοκίμασαν χωρίς να παρατηρήσουν κάποια αξιοσημείωτη διαφορά στον οργανισμό τους. Δεν ένιωσαν ποτέ την περιβόητη ένεση ζωτικότητας. Γεγονός είναι πάντως ότι το ενδιαφέρον των καταναλωτών για τις υπερτροφές έχει αυξηθεί έντονα τα τελευταία χρόνια. Μία απλή παρατήρηση των συχνών όρων αναζήτησης στο google καταδεικνύει του λόγου το αληθές.
Όπως επισήμανε στην DW ο Χανς Χάουνερ, γιατρός και διατροφολόγος, «το θέμα (σ.σ. των superfoods) δεν αποτελεί ζήτημα της επιστήμης, αλλά -δεν θέλω να το διατυπώσω πολύ αρνητικά- διαδίδεται περισσότερο από ανθρώπους των επιχειρήσεων». Σύμφωνα με τον γερμανό επιστήμονα, ακολουθείται μία βασική αρχή: «Κατά κανόνα έχουμε να κάνουμε με εξωτικά προϊόντα, τα οποία ο γερμανός καταναλωτής δεν συνηθίζει να έχει στο πιάτο του». Αυτές οι τροφές, προσθέτει ο ίδιος, περιβάλλονται με κάθε είδους υποσχέσεις για ευεργετικές ιδιότητες για τον οργανισμό. Ωστόσο, ο Χανς Χάουνερ τονίζει ότι όλα αυτά δεν βασίζονται σε επιστημονικά δεδομένα ή αναλύσεις. Ιδιαίτερα προβληματικές είναι κατά τη γνώμη του περιπτώσεις προϊόντων που πωλούνται σε μορφή σκόνης, ροφημάτων ή χαπιών, που περιέχουν, για παράδειγμα, εκχύλισμα από acai ή γκότζι μπέρι. Στη διαδικασία παρασκευής τους μπορούν να καταστραφούν πολλές βιταμίνες και άλλες ουσίες με υψηλή διατροφική αξία, υπογραμμίζει ο γερμανός διατροφολόγος. Επίσης, επισημαίνει ότι είναι συχνά δύσκολο να γνωρίζει κανείς από πού ακριβώς προέρχονται οι τροφές και τι προδιαγραφές υγειονομικού ελέγχου τηρήθηκαν σε όλη την αλυσίδα παραγωγής.
Υπάρχουν εναλλακτικές στην τοπική παραγωγή
Γεγονός είναι ότι προς το παρόν δεν έχουν γίνει χειροπιαστές επιστημονικές μελέτες που να αποδεικνύουν τις «μαγικές» ιδιότητες των superfoods. «Δεν έχω υπόψη μου έρευνες που να αποδεικνύουν τη μακροπρόθεσμη επίδραση αυτών την τροφών στην ανθρώπινη υγεία», επισήμανε στην DW ο Πέτερ Στέλε, διατροφολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βόννης. Πάντως, τόσο αυτός όσο και ο συνάδελφός του Χανς Χάουνερ συμφωνούν ότι το αβοκάντο είναι υγιεινό. Παρόλα αυτά δεν θα του απέδιδαν τον χαρακτηρισμό superfood.
Οι τιμές των συγκεκριμένων τροφών είναι συχνά εξωφρενικά υψηλές. Όπως πάντως παρατηρεί ο Χανς Χάουνερ, στις περισσότερες περιπτώσεις μπορεί κανείς να βρει εναλλακτική επιλογή από την παλέτα των τοπικών διατροφικών προϊόντων, τα οποία φυσικά υστερούν στο επίπεδό της εμπορικής προώθησης.
Πηγή: Deutsche Welle

Διαβάστε περισσότερα

Το ποδόσφαιρο και η επιστήμη

Όλη η ζωή είναι ένας αριθμός…
Ακούγεται παράλογος ο ισχυρισμός ότι το ποδόσφαιρο, ένα παιχνίδι, μπορεί να έχει σχέση με την επιστήμη ή την τέχνη. Αρκετές φορές στο παρελθόν έχω γράψει για τις ομοιότητες του ποδοσφαίρου με την τέχνη, ομοιότητες που επισήμαναν, ανέδειξαν και υπερασπίστηκαν πολλοί σπουδαίοι διανοητές. Ομως, το παιχνίδι έχει σχέση και με την επιστήμη αφού η σχέση του με τον χώρο είναι προφανής.
Ο Ντείβιντ Γουίνερ , ο συγγραφέας του εξαιρετικού βιβλίου The brilliant Orange που ασχολείται με την επανάσταση του ολλανδικού ποδοσφαίρου που εκδηλώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 60, διατυπώνει μία πολύ ενδιαφέρουσα θεωρία για το ποδόσφαιρο του Αγιαξ και την σχέση του με την αρχιτεκτονική των φραγμάτων στην Ολλανδία, που μεγάλωναν το καλλιεργήσιμο έδαφος, μίας χώρας που βρισκόταν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Πιθανόν κάποιος να ισχυριστεί ότι αφού το κλειδί στο ποδόσφαιρο είναι ο «κενός χώρος» δεν είναι δύσκολο να θεμελιωθεί μία σχέση του με την γεωμετρία, για παράδειγμα. Με την κυβερνητική όμως; Τον κλάδο εκείνο των φυσικών επιστημών που μελετά τους μηχανισμούς επικοινωνίας και ελέγχου των οργανικών και μχανικών συστημάτων; Κι’ όμως στην ιστορία του ποδοσφαίρου μπορεί να βρει κάποιος έναν άνθρωπο που ανακάλυψε μία τέτοια σχέση και μάλιστα πάνω σε αυτή την σχέση, θεμελίωσε όλη την ποδοσφαιρική του φιλοσοφία που γεννησε ένα αριστούργημα. Την απάντηση της ανατολικής Ευρώπης, στον Αγιαξ. Την μεγάλη ομάδα της Δυναμό Κιέβου.
Ο Βαλερί Λομπανόφσκι ήταν ένας 22χρονος εξτρέμ το 1961, όταν η Δυναμό Κιέβου κατέκτησε τον τίτλο για πρώτη φορά. Είχαν φτάσει τόσες πολλές φορές κοντά στην κατάκτηση του τίτλου, που οι οπαδοί τους είχαν αρχίσει να πιστεύουν ότι δεν θα συνέβαινε ποτέ. Ετσι, όταν στέφθηκαν πρωταθλητές, το επίτευγμά τους χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό. Κι όμως μέσα σε αυτό το κλίμα της χαράς, ο Λομπανόφσκι δεν ήταν καθόλου ικανοποιημένος και η στάση του αυτή έγινε φανερή στην διάρκεια μίας τελετής προς τιμήν της ομάδας, στο ινστιτούτο Επιστήμης και έρευνας της κατασκευαστικής Βιομηχανίας.
Ο Λομπανόφσκι βρέθηκε εκεί μαζί με τους συμπαίκτες του Ολεγκ Μπαζίλεβιτς και Βλαντιμίρ Λεβτσένκο. «Ναι, κερδίσαμε τον τίτλο» τον άκουσε να λέει μπροστά σε ενθουσιασμένους οπαδούς, ο Βολοντίμιρ Σαμπαλντίρ, ένας επιστήμονας από το Κίεβο και για πολλά χρόνια ερασιτεχνης ποδοσφαιριστής.
«Αυτό, όμως, δεν σημαίνει κάτι. Αρκετές φορές παίξαμε άσχημα. Απλά πήραμε περισσότερους βαθμούς από τις άλλες ομάδες που έπαιξαν χειρότερα από εμάς. Δεν μπορώ, λοιπόν να δεχθώ τα συγχαρητήριά σας αφού δεν υπάρχει σοβαρός λόγος για κάτι τέτοιο».
Ο Σαμπαλντίρ τον ρώτησε πως ένιωθε που είχε καταφέρει κάτι, που για τους κατοίκους του Κιέβου ήταν ενα απραγματοποίητο όνειρο. «Ενα όνειρο που πραγματοποιείται παύει να είναι όνειρο» απάντησε ο Λομπανόφσκι. «Ποιό είναι το όνειρό σας ως επιστήμονα; Το πτυχίο σας; Το μεταπτυχιακό σας; Το διδακτορικό σας;»
«Μπορεί» απάντησε ο Σαμπαλντίρ. «Αλλά το πιο μεγάλο όνειρο ενός επιστήμονα, είναι να συνεισφέρει κάτι στην επιστήμη του, να αφήσει το σημάδι του με κάποιο τρόπο».
«Εχετε λοιπόν την απάντηση στο ερώτημα που μου κάνατε στην αρχή».
Ο Λομπανόφσκι σαν ποδοσφαιριστής ήταν ερασιτέχνης και αντίθετος με τις μεθόδους που χρησιμοποιούσε ο Μασλόφ –προπονητής του αλλά και δάσκαλός του- αλλά η τελειομανία του, η φιλοδοξία του και η αναλυτική του ευφυΐα είχαν κάνει την εμφάνισή τους από νωρίς στη ζωή του. Και όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, δεν αποτελούν έκπληξη. Ηταν, άλλωστε, αρκετά προικισμένος ώστε να κερδίσει ένα χρυσό μετάλλιο στα μαθηματικά μόλις τελείωσε το γυμνάσιο, σε μία εποχή που ήταν παθιασμένη με την επιστημονική πρόοδο. Αλλωστε, λένε, πως ο Μασλόφ έκανε ότι έκανε με το ένστικτο ενώ ο Λομπανόφσκι πατώντας πάνω στην επιστήμη.
Ο «επιστήμονας προπονητής»
Γεννημένος το 1939, ο Λομπανόφσκι ήταν έφηβος όταν η ΕΣΣΔ άνοιξε το πρώτο της πυρηνικό εργοστάσιο και έστειλε τον Σπουτνικ στο διάστημα ενώ το Κίεβο ήταν το κέντρο της σοβιετικής βιομηχανίας υπολογιστών. Εκεί λειτούργησε για πρώτη φορά και το πρώτο ινστιτούτο κυβερνητικής της ΕΣΣΔ και σύντομα αναγνωρίστηκε ως το πιό πρωτοποριακό σε ολόκληρο τον κόσμο, στους τομείς τως αυτοματοποιημένων συστημάτων ελέγχου, την τεχνητή νοημοσύνη και την δημιουργία μαθηματικών μοντέλλων πρόβλεψης. Εκεί ήταν που δημιουργήθηκε το 1963 ένα πρώιμο πρωτότυπο του προσωπικού υπολογιστή του σήμερα.
Εκείνη την εποχή ο Λομπανόφσκι σπούδαζε στο ινστιτούτο Επιστημών του Κιέβου θερμοδυναμική και τις δυνατότητες χρήσης των υπολογιστών καθώς και τις επιπτώσεις τους σε όλα τα επιστημονικά πεδία. Ηταν κάτι νέο, συναρπαστικό και επαναστατικό και δεν αποτελούσε έκπληξη το γεγονός ότι ο Λομπανόφσκι θα ακολουθούσε αυτό το ρεύμα τεχνολογικής αισιοδοξίας. Μέσα του γινόταν η μεγάλη και παραδοσιακή πάλη. Η πάλη ανάμεσα στην ατομικότητα και το σύστημα.
Ο ποδοσφαιριστής μέσα του ήθελε να κάνει ντρίμπλες, να βρει καινούργια κόλπα, να κοροιδέψει τους αντιπάλους του αλλά όπως παραδέχθηκε αργότερα, η εκπαίδευσή του στο ινστιτούτο επιστημών του Κιέβου τον βοήθησε να υιοθετήσει μία διαφορετική προσέγγιση στο σύστημα και να αποσυναρμολογήσει το παιχνίδι στα μέρη που το αποτελούν.
Το ποδόσφαιρο, όπως είχε πει αργότερα, άρχισε να το βλέπει σαν ένα σύστημα που το αποτελούσαν δύο υποσυστήματα με έντεκα στοιχεία το καθένα, τα οποία κινούνταν μέσα σε ένα προκαθορισμένο χώρο (το γήπεδο) και υπόκεινταν σε μία σειρά περιορισμών (τους κανόνες του παιχνιδιού). Αν τα δύο υποσυστήματα ήταν ίσα το αποτέλεσμα θα ήταν ισοπαλία. Αν το ένα ήταν ισχυρότερο, θα νικούσε.  Εκείνο το στοιχείο που ο Λομπανόφσκι βρήκε γοητευτικό ήταν πως τα δύο υποσυστήματα υπάκουαν σε μία ιδιομορφία.
Η αποτελεσματικότητα των υποσυστηματων είναι μεγαλύτερη από το ποσό της αποδοτικότητας των στοιχείων που τα αποτελούν. Αυτό, όπως το είδε ο Λομπανόφσκι, σήμαινε πως το ποδόσφαιρο ήταν ώριμο να υιοθετήσει τις τεχνικές της κυβερνητικής μηχανικής που διδάσκονταν στο ινστιτούτο επιστημών του Κιέβου. Στην άποψη που διαμόρφωσε, το ποδόσφαιρο είχε να κάνει λιγότερο με τα άτομα και περισσότερο με συνασπισμούς και τις συνδέσεις μεταξύ τους. «Ολη η ζωή» είπε κάποτε «είναι ένας αριθμός».
Χρίστος Χαραλαμπόπουλος, δημοσιογράφος προβοκάτωρ
yabasta

Διαβάστε περισσότερα

Ναρκω- καπιταλισμός

Γράφει ο Ίουλιανός

«O Μεξικανός βαρώνος των ναρκωτικών που είναι γνωστός ως «Ελ Τσάπο», συνελήφθη μετά από μάχη με δυνάμεις ασφαλείας στη Σιναλόα του Μεξικού. Το ανθρωποκυνηγητό που οδήγησε στην σύλληψη του Ελ Τσάπο, με τη συμμετοχή όλων των υπηρεσιών ασφαλείας της χώρας και την βοήθεια των ΗΠΑ. Η Αμερικανίδα υπουργός Δικαιοσύνης Λορέτα Λιντς εξέφρασε την ικανοποίησή της σε ανακοίνωση που εξέδωσε για το «πλήγμα στο διεθνές καρτέλ των ναρκωτικών του οποίου (ο Γκουσμάν) φέρεται να ηγείται». Πρόκειται για μια «νίκη για τους κατοίκους του Μεξικού και των ΗΠΑ, και μια απόδειξη του κράτους του δικαίου στις χώρες μας» κατέληξε η κυρία Λορέτα Λιντς καταφέρνοντας να μην πνιγεί μέσα στην ίδια την υποκρισία της. Ίσως το ότι δεν πνίγηκε να είναι το μόνο προσωπικό κατόρθωμα της.

Το Μεξικό είναι μια χώρα όπου το 42% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχιας, και μόνο το 5,6% των παιδιών συνεχίζουν την μάθηση τους στην ιδιωτικοποιημένη παιδεία μετά από τα πρώτα έξι χρόνια του σχολείου, και με όλες τις οικονομικές και πολιτικές δομές της να είναι παραδομένες στις ΗΠΑ στο ΔΝΤ και στις πολυεθνικές. Επιπροσθέτως με νόμο η κυβέρνηση του Μεξικού ποινικοποίησε την κοινωνική διαμαρτυρία χαρακτηρίζοντας ως «τρομοκράτες» και «υπονομευτές του πολιτεύματος» τους κοινωνικούς αγωνιστές και με το πρόσχημα της καταπολέμησης των ναρκωτικών τα αστυνομικά τα στρατιωτικά και παραστρατιωτικά σώματα συντρίβουν κάθε πολιτική ή κοινωνική αντίσταση.

Το 20ο αιώνα με την επέκταση των ιμπεριαλιστικών κατακτήσεων των ΗΠΑ ιδιαίτερα στην Λατινική Αμερική υιοθετηθήκαν διάφορα ιδεολογήματα για να δικαιολογήσουν αυτήν την επέκταση: το ηθικό δικαίωμα της «ανώτερης λευκής ράτσας», το προνόμιο της «προάσπιση της τάξης και της σταθερότητας» για να στηριχτούν οι τραπεζίτες τα πετρελαϊκά μονοπώλια και οι εταιρείες εμπορίας μπανάνας, και αργότερα η πρόφαση της «κομμουνιστικής απειλής».
Μετά το τέλος του «ψυχρού πολέμου» η Ουάσιγκτον- αδιαφορώντας για την ζήτηση που ερχόταν από της ΗΠΑ, μια αγορά 110 δισεκατομμυρίων δολαρίων- ανακάλυψε το «πόλεμο εναντίων των ναρκωτικών», για να δικαιολογεί τις επεμβάσεις της για τον έλεγχο και την διαμόρφωση κυβερνήσεων και πολιτικών στην Λατινική Αμερική. Έτσι λοιπόν ένα κοινωνικό πρόβλημα μετατράπηκε σε «πρόβλημα ασφαλείας» για τις ΗΠΑ.

Το φταίξιμο, από τον Ρέιγκαν και τον Μπούς πατέρα- με την περίφημη «Οδηγία Εθνικής Ασφαλείας υπ’ αριθμόν 18» περί «διεθνούς αντιναρκωτικής στρατηγικής»- το επωμίστηκαν κυρίως χώρες που τα αριστερά κινήματα είχαν ισχυρές λαϊκές βάσεις όπως το Περού (Φωτεινό Μονοπάτι) η Βολιβία η Νικαράγουα( όπου η CIΑ συνεργαζόταν με εμπόρους ναρκωτικών διευκολύνοντας την διακίνηση και την πώληση τους. Με τα έσοδα χρηματοδοτούσε τους ακροδεξιούς Κόντρας), η Κολομβία (FARC) και βέβαια το Μεξικό (Ζαπατίστας). Είναι χαρακτηριστικό ότι ο στρατιωτικός εξοπλισμός που είχε σταλεί στο Μεξικό από τις ΗΠΑ για την καταπολέμηση των καρτελ ναρκωτικών χρησιμοποιήθηκαν τελικά από το στρατό του Μεξικού και τις παραστρατιωτικές ομάδες θανάτου στον πόλεμο κατά του Απελευθερωτικού Στρατού των Ζαπατίστας, με την σύμφωνη γνώμη της Ουάσιγκτον διότι η φιλο-αμερικανική και νεοφιλελεύθερη «…κυβέρνηση του Μεξικού απειλείται με πτώση λόγω κοινωνικού και οικονομικού χάους…»

Πρόσφατα στο Μεξικό οι αποκαλύψεις- με αφορμή την δολοφονία, από μεικτό απόσπασμα θανάτου, αποτελούμενο από αστυνομικούς και ναρκω-εμπόρους, των 43 φοιτητών της σχολής Normal Rural de Ayotzinapa, οι οποίοι είχαν πάει στην πόλη Ιγκουάλα για να ζητήσουν οικονομική ενίσχυση με σκοπό να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους- για τη στενή συνεργασία πολιτικών, αστυνομίας και καρτέλ ναρκωτικών συγκλόνισαν την χώρα.

Όμως τα ΜΜΕ προτίμουν να μην εστιάζουν την προσοχή τους και τέτοιες λεπτομέρειες και αφήνουν στη σκιά τόσο το ζήτημα του βαθύτατα διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, όσο και της συνεχιζόμενης καταστολή της αριστεράς στην Λατινική Αμερική.

Οι ΗΠΑ δεν δίστασαν να βομβαρδίσουν με χημικά, κατασκευασμένα από την Monsanto, την Chevron και την Dow, κάθε καλλιέργεια που αποφάσιζαν ότι ήταν ύποπτη σε όποια χώρα γούσταραν ρημάζοντας ζωές και εδάφη. Το αποφυλλωτικό-ζιζανιοκτόνο που χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ στον «πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών» είναι το Glyphosate. Σε μας είναι γνωστό με το εμπορικό όνομα Roundup. Η επικινδυνότητα του Roundup έχει πολλάκις καταγγελθεί γιατί προκαλεί μια σειρά σοβαρών ασθενειών όπως καρκίνο, ορμονικές διαταραχές, γενετικές ανωμαλίες και νευρολογικές ασθένειες όπως η νόσος του Πάρκινσον. Επιπροσθέτως έχει αποδειχθεί βλαβερό για την άγρια πανίδα και τον υδροφόρο ορίζοντα, όταν εξαπλώνεται μέσω του εδάφους ή των υδάτων απορροής.

Την δουλειά του αεροψεκασμού την έχει αναλάβει βέβαια ο ιδιωτικός τομέας και συγκεκριμένα η ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία DynCorp International η οποία μεριμνά και για την «επιβολή του νόμου», και την «εξάλειψη της τρομοκρατίας», μιας και διαθέτει μισθοφορικές «δυνάμεις γρήγορης αντίδρασης». Η DynCorp βαδίζοντας πίσω από το λάβαρο των υψηλών δημοκρατικών αμερικανικών ιδεωδών και των ραφιναρισμένων συμβολαίων που της εξασφάλιζαν πλουσιότατες απολαβές, διέθεσε ένα σμήνος αεροσκαφών τύπου OV-10 Bronco για τους ψεκασμούς μαζί με τους πιλότους.

Η τελευταία λέξη στην από αέρος καταπολέμηση των ναρκωτικών από τις ΗΠΑ είναι ο μύκητας Fusarium oxysporum. Ο μύκητας αυτός ανακαλύφθηκε σε φυτείες κόκας της γνωστής πολυεθνικής εταιρείας Coca Cola η οποία χρησιμοποιεί, νομίμως βεβαίως, συστατικά του φυτού στο αναψυκτικό της. Στις φυτείες της αγαπημένης εταιρείας διαπιστώθηκε η καταστρεπτική δυνατότητα του μύκητα Fusarium oxysporum και άρχισαν τα πειράματα για την αξιοποίησή του. (ένας πρόεδρος του Μεξικού ο Βινσέντ Φοξ ήταν ταυτόχρονα και διευθυντής της Coca Cola).

Με την συναίνεση του προτεκτοράτου των ΗΠΑ που ακούει στο όνομα Κολομβία όπου το 0,2% των γαιοκτημόνων κατέχει το 45% της γης, πραγματοποιήθηκε η πρώτη χρήση του μύκητα στα εδάφη αυτής της χώρας τα οποία και κατάστρεψε με οριστικό τρόπο.

Όμως τα αεροπλάνα με τα ναρκωτικά εξακολουθούν να μπαίνουν στις ΗΠΑ, που η τεχνολογία της μπορεί να βρει και κουνούπι στον ουρανό, με χαρακτηριστική ατιμωρησία προς τέρψη των τραπεζικών ιδρυμάτων που ξεπλένουν το χρήμα δημιουργώντας μία από τις πιο προσοδοφόρες πηγές κέρδους για τη Γουώλ Στρητ, και των πολεμικών βιομηχανιών που εκτός ότι τους προσφέρθηκε ένας νέος εχθρός, πούλησαν όπλα στα καρτέλ, μέσω νόμιμων όσο και παράνομων τρόπων. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η βορειοαμερικανική «Εθνική Στρατηγική κατά των Ναρκωτικών» στελεχώνεται και διοικείται, όχι από κοινωνιολόγους ή γιατρούς ας πούμε αλλά από στρατιωτικούς.

Εάν η Ουάσιγκτον ήθελε πράγματι να αντιμετωπίσει το πρόβλημα θα εστίαζε αφενός στις μεγάλες διεθνείς τράπεζες (πχ η HSBC και η Wachovia) που καθαρίζουν τα χρήματα της διακίνησης, λειτουργώντας ως ενεργός οικονομικός συνεταίρος των καρτέλ, χρηματοδοτώντας και τις ανισορροπίες του εμπορικού ισοζυγίου των ΗΠΑ, αφετέρου στο διασπασμένο εσωτερικό κοινωνικό περιβάλλον, στην απουσία κοινωνικής αλληλεγγύης και κοινωνικής έκφρασης στην δημιουργία αξιοπρεπών θέσεων εργασίας για τα εκατομμύρια των περιθωριοποιημένων Αμερικανών. Όπως γράφει σε άρθρο του ο Άρης Χατζηστεφάνου «…η αντανάκλαση του πολέμου κατά των ναρκωτικών στο εσωτερικό των ΗΠΑ επέτρεψε σε διαδοχικές κυβερνήσεις να επαναφέρουν τους μαύρους στην κατάσταση που βρίσκονταν πριν από τη δεκαετία του ’60 και πολύ κοντά στην εποχή της δουλείας. Παρά το γεγονός ότι τα εγκλήματα κατοχής, χρήσης και εμπορίας ναρκωτικών στις ΗΠΑ παρατηρούνται σε ανάλογα ποσοστά στο λευκό και το μαύρο πληθυσμό, οι φυλακές της χώρας συνέχιζαν να γεμίζουν με μαύρους και δευτερευόντως ισπανόφωνους. Σύμφωνα με την Μισέλ Αλεξάντερ (καθηγήτρια του δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο) με το να ποινικοποιήσουν σχεδόν τρείς στους τέσσερις μαύρους πολίτες της χώρας οι ΗΠΑ απλώς διαιωνίζουν τις φυλετικές διακρίσεις, με τη διαφορά ότι θύμα δεν λέγεται πλέον «νέγρος» αλλά «εγκληματίας». Το αποτέλεσμα είναι ότι η πλειονότητα του μαύρου πληθυσμού στερείται τα ίδια δικαιώματα στην εκπαίδευση, τη στέγαση, την κοινωνική πρόνοια και του δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, που στερούνταν και οι μαύροι σκλάβοι πριν από δυο αιώνες.»

Πάει πολύς καιρός που οι ΗΠΑ πρόβαλαν το άλλοθι της καταπολέμησης των ναρκωτικών ως βασικό επιχείρημα τους για να δικαιολογούν τις επεμβάσεις τους σε χώρες που δεν τους είχε χορηγήσει η Ουάσιγκτον πιστοποιητικό καλής συμπεριφοράς. Ο «πόλεμος των ναρκωτικών» δεν είναι σχεδόν τίποτα άλλο από το επίκεντρο του ιμπεριαλιστικού σχεδίου των Αμερικάνων, το «Σχέδιο Κεντρική Αμερική» ή, επισήμως, «Πρωτοβουλία Περιφερειακής Ασφάλειας για την Κεντρική Αμερική» («Central America Regional Security Initiative» – CARSI) με σκοπό να ενδυναμώσει την θέση των ΗΠΑ σε παγκόσμιο επίπεδο μέσω μιας πιο εντατικής εκμετάλλευσης και τον άμεσο εκτελεστικό έλεγχο των κρατών της Λατινικής Αμερικής.

Διαβάστε: This World: Secrets of Mexico’s Drug War review: how the US government allegedly protected a cartel:
http://www.theguardian.com/tv-and-radio/2015/mar/11/the-world-secrets-of-mexicos-drug-war-review

Διαβάστε περισσότερα

Το τέλος της εθνικής πολιτικής

Παγκόσμια κοινωνική χρονικότητα με όρους αλληλεγγύης και αυτονομίας
Παρότι όλες οι πλευρές του πολιτικού φάσματος, και η “κυβερνώσα αριστερά” του ΣΥΡΙΖΑ και οι δελφίνοι της Ν.Δ. και οι συνωστισμένοι του κέντρου και η “αντιμνημονιακή αριστερά” της ΛΑΕ, επενδύουν σε μια “εθνική” και “πατριωτική” ρητορική, οι μεν στην “εθνική σωτηρία”, οι δε στην “εθνική ανεξαρτησία”, τα γεγονότα δείχνουν το τέλος της εθνικής πολιτικής.
Οι μεταλλαγές του μυθιστορηματικά “διαχρονικού” μα ιστορικά πρόσφατου, έθνους-κράτους είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που παρατηρούμε έντονα από τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Το εθνοκράτος, από προνομιακός φρουρός και εταίρος των καπιταλιστικών επιχειρήσεων μετατράπηκε σε κράτος-επιχείρηση το ίδιο, καθώς η νεοφιλελεύθερη επέλαση αντικατέστησε τις ισχνές πολιτικές αναδιανομής του κράτους-πρόνοιας με ισχυρές πολιτικές εκποίησης των κοινών αγαθών, δηλαδή του δημόσιου χώρου και εμπορευματοποίησης του βίου και της εργασίας, δηλαδή του δημόσιου χρόνου.
Το εθνοκράτος έγινε μια προβληματική επιχείρηση, ανίκανη να παράγει την κοινωνική νομιμοποίηση, καθώς η στενή εξάρτησή του από την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα ισοδυναμεί με την πρακτική άρνηση του φαντασιακού του υπόβαθρου, δηλαδή της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, διαλύοντας κάθε δυνατότητα εθνικής πολιτικής. Η προοπτική της επιστροφής στο εθνοκράτος και την κυριαρχική εθνική πολιτική είναι πολιτική οπισθοδρόμησης και θνησιγενής.
Η ακροδεξιά αναβίωση είναι ένα αντανακλαστικό στην τελεσίδικη κατάρρευση, όπως ο θρησκευτικός φανατισμός αντανακλαστικό στον θάνατο του Θεού. Παρά τους λήρους που εκστομίζονται από αριστερά και δεξιά για ‘εθνικό νόμισμα’, ούτε αυτό προσδιορίζει την πολιτική ως εθνική, καθώς δεν μπορεί πλέον να υπάρξει εθνικό νόμισμα με την απόλυτη έννοια, που να αντιστοιχεί σε μια κλειστή εσωτερική αγορά. Το οποιοδήποτε νόμισμα θα υπάρξει μέσα στην ισοτιμία που οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί συσχετισμοί θα του αποδώσουν.
Η μετατροπή του ενθοκράτους σε εργαλείο πολιτικής από κυρίαρχη πολιτική οντότητα, συνδυάζεται με την υποχώρηση του φαντασιακού της ανάπτυξης και το αδιέξοδο κάθε αναπτυξιακού σχεδιασμού. Το νέο μοντέλο ανάπτυξης του παγκόσμιου καπιταλισμού αφορά υπερεθνικές οικονομικές κλίμακες που μπορούν να αποδώσουν μεγάλα μεγέθη, δηλαδή τα κοινά αγαθά, τον δημόσιο χώρο, εξ ου και οι ιδιωτικοποιήσεις. Με την παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση διαψεύστηκαν οι αριστεροί διανοούμενοι, όπως ο Σερζ Λατούς που πρότεινε στον Τσίπρα την αποανάπτυξη.
Τα εθνοκράτη είναι ζώνες ενός παγκόσμιου καταμερισμού παραγωγής και κατανάλωσης. Η Γερμανική ελίτ ονειρεύεται τη δική της διάσωση σε ένα μακροπρόθεσμο μέλλον, διαμορφώνοντας το ευρωπαϊκό τις περιβάλλον στα μέτρα της παγκόσμιας οικονομίας. Με μια δήθεν εθνική πολιτική, αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση, στην πραγματικότητα η κεφαλαιουχική ολιγαρχία καρπώνεται τα κέρδη του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού ανταγωνισμού με εργαλείο και βάση το ευρώ και την ευρωζώνη και όχι με την παραγωγική και εξαγωγική της δύναμη. Στη Φρανκφούρτη υψώνουν ουρανοξύστες, το Βερολίνο φτιάχνει τη βιτρίνα του, αλλά η Φούλντα ή το Βούπερταλ ψυχορραγούν, για να μη μιλήσουμε για τη σκανδαλώδη φτωχοποίηση της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.
Μια σημαντική επίπτωση της διάλυσης των τοπικών κοινωνιών των νέων αναδυόμενων καπιταλιστικών χωρών, την οποία η δύση πραγματικά προσπαθεί να εντάξει σε κάποια σχέδια, είναι η μαζική μετακίνηση πληθυσμών, το εύρος της οποίας ίσως ακόμη δεν έχουμε δει. Στις νέες αγορές που δημιουργούνται, όπως εξηγήσαμε, περισσεύουν άνθρωποι οι οποίοι όχι απλώς βιώνουν την οικονομική ανέχεια, αλλά ακόμα και την έλλειψη αέρα να αναπνεύσουν σε ένα περιβάλλον απόλυτης ανασφάλειας και της πιο βίαιης καταστολής και ελέγχου ενός συνεταιρισμού κράτους-επιχειρηματιών.
Η επιλεκτική υποδοχή αυτών των μεταναστευτικών πληθυσμών είναι ένα κάποιο σχέδιο, η Μεσόγειος όμως μάλλον ήδη έχει γεμίσει από θύματα των αναταραχών και της εξουσιαστικής ανωμαλίας της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της Ασίας. Ποιος δεν θα σκεφτόταν πως οι Ευρωπαίοι επιχειρηματίες βλέπουν σε μια τέτοια μεταναστευτική εκδοχή φρέσκο και φτηνό κρέας ανειδίκευτων εργατών για μια πιο ανταγωνιστική παραγωγή;
Αυτός ο σχεδιασμός στοχεύει κυρίως σε δύο πράγματα: Το ένα είναι ότι η ευρωπαϊκή οικονομική εξουσία θα ήθελε αυτή η μετακίνηση πληθυσμών που αναφέραμε παραπάνω να γίνει χωρίς εκείνους τους εσωτερικούς τριγμούς που θα ανέτρεπαν την πολιτική σταθερότητα προς μια κατεύθυνση οπισθοδρόμησης, ικανή να καταστρέψει το νέο οικονομικό και πολιτικό καθεστώς που διαμορφώνεται σήμερα. Όχι πως μια κατεύθυνση οπισθοδρόμησης προς το παλαιό εθνοκράτος για παράδειγμα θα κατέστρεφε τον καπιταλισμό ή θα τον έθετε υπό έλεγχο, αλλά θα απελευθέρωνε άγνωστες ή καταπιεσμένες πραγματικότητες, αφού σαν οπισθοδρόμηση δεν θα ανταποκρινόταν σε καμιά κοινωνική πραγματικότητα ούτε του μέλλοντος ούτε του παρελθόντος, πόσο μάλλον του παρόντος.
Το άλλο είναι, ότι αυτή η μετακίνηση πληθυσμών μπορεί να μετατραπεί σε εργαλείο για μια ευρωπαϊκή παραγωγή πιο global διαστάσεων, χωρίς τους περιορισμούς των παλαιών συστημάτων, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για την απαξίωση αυτής της ίδιας της εργασίας, την υποβάθμισή της ως παράγοντα της παραγωγής. Η εξασφάλιση της ύπαρξης μιας παγκόσμιας αγοράς και μιας παγκοσμιοποιημένης παραγωγής με τα μεγέθη τους ,προϋποθέτει την ύπαρξη μιας παγκόσμιας αγοράς εργασίας που να μπορεί να εξυπηρετεί πολύ συγκεκριμένους και ξεκάθαρους σκοπούς.
Το μέλλον για τις κατώτερες οικονομικές κλίμακες διαγράφεται μαύρο. Κυριολεκτικά μαύρο, αφού θα εκφραστεί στη μαύρη οικονομία. Η πλήρης εμπορευματοποίηση και φορολόγηση τις γεωργίας θα αναγκάσει τον μικρό παραγωγό να μειώσει την παραγωγή του προσδοκώντας στην ποιότητα και σε μια μαύρη αγορά. Το ερώτημα είναι αν αυτή η κίνηση θα μπορέσει να διευρυνθεί και σε άλλους παραγωγικούς τομείς, με κοινωνικές δικτυώσεις πέρα από τα εθνικά σύνορα αλλά και πέρα από τα οικονομικά μοντέλα, επαναδημιουργώντας τον δημόσιο χώρο. Ένα δημόσιο χώρο κοινωνικό , πέρα από τη δικαιοδοσία της κρατικής και κεφαλαιοκρατικής εξουσίας.
Στο παγκόσμιο επίπεδο η κατεύθυνση αυτή είναι ορατή και θα μπορούσε να γίνει ορατή και στον τόπο μας. Σε μια αγορά-δημόσιο χώρο η μαύρη οικονομία ίσως να έπαυε να είναι ξεχωριστός τομέας. Δεν θα μιλούσαμε τότε για οικονομική κλίμακα αλλά για ένα άλλο επίπεδο ζωής. Όμως αυτό απαιτεί και μια διαφορετική, εξισωτική, αμεσοδημοκρατική πολιτική αυτονομίας, εν δυνάμει παγκόσμια, προκειμένου οι κοινωνικές δικτυώσεις να αποδράσουν από τα στεγανά του παγκόσμιου καπιταλισμού.
Τίποτα το εθνικό δεν υπάρχει σήμερα να υπερασπιστούμε, ούτε το ως πού φτάνουν τα σύνορα, πράγμα που, από ό,τι φαίνεται, δεν είναι και το πιο σπουδαίο για την ύπαρξή της χώρας, τουλάχιστον στο ευρωπαϊκό πεδίο. Τα νέα σύνορα είναι οικονομικά σύνορα και διαπερνούν τις χώρες οριζοντίως και καθέτως, ανεξάρτητα από τα τυπικά τους σύνορα.
Η μόνη προοπτική εξόδου από την κρίση βρίσκεται εκτός εθνικού πλαισίου, εκτός κράτους, εκτός κυβέρνησης. Βρίσκεται στις νέες δικτυώσεις των ελεύθερων τοπικών αυτοθεσμίσεων σε ένα παγκόσμιο επίπεδο, στην αίσθηση της παγκόσμιας κοινωνικής χρονικότητας, που συνδέει τις κοινωνίες με όρους αλληλεγγύης και αυτονομίας σε ένα κόσμο κοινής ελευθερίας και αντίστασης, ενάντια στην παγκοσμιοποιημένη κυριαρχία.
Αλέξανδρος Σχισμένος- Νίκος Ιωάννου
Babylonia

Διαβάστε περισσότερα

Από το δεξιό «success story» στο… αριστερό «surprise»!

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Μετά τον Ιππόδρομο, μετά τα 14 αεροδρόμια, τώρα ξεπουλάνε με τρόπο ολοκληρωτικό και το λιμάνι του Πειραιά. Η διαφορά με το παρελθόν είναι ότι σήμερα, στα θεωρεία του ξεπουλήματος το σφυρί της εκποίησης το κρατάει η «πρώτη φορά Αριστερά»…
    Όπως οι προηγούμενοι έτσι και η ψευτοαριστερά αναμασά το παραμύθι πως άμα ξεπουληθούν τα πάντα θα έρθει «ανάπτυξη» και θα μειωθεί η ένταση της λιτότητας. Ισχυρίζονται ότι ξεπουλώντας στρατηγικούς τομείς θα μειώσουν το χρέος.
    Πρόκειται για απάτη που αποδεικνύεται πολλαπλώς:
    α) Εφόσον το ξεπούλημα είναι «αναπτυξιακό» και «φιλολαϊκό», γιατί η Ελλάδα δε γνώρισε καμία φιλολαϊκή ανάπτυξη, παρά τις Ούλεν, τις Πάουερ, τις Πεσινέ, τους Τομ Πάπας, τους Ωνάσηδες, τους εθνικούς εργολάβους, τους εθνικούς προμηθευτές και τους εθνικούς «νταβατζήδες», που της πίνουν το αίμα από συστάσεώς της;
    β) Λένε ότι το ξεπούλημα και η εκποίηση του δημόσιου πλούτου,  που περιγράφονται με όλους τους δυνατούς ευφημισμούς (ιδιωτικοποίηση, αποκρατικοποίηση, μετοχοποίηση, μισθώσεις παραχώρησης κ.λπ.), ενισχύουν, τάχα, τα δημόσια ταμεία και απαλλάσσουν τη χώρα από χρέη.  
    Αλλά, την τελευταία 30ετία, έχουν ξεπουλήσει: Τον Σκαραμαγκάκαι όλη σχεδόν την ναυπηγική βιομηχανία, την ΑΓΕΤ, τον ΟΤΕ, πάνω από το 90% του τραπεζικού τομέα, την Ολυμπιακή, το λιμάνι του Πειραιά, τους οδικούς άξονες της χώρας, τη διώρυγα της Κορίνθου.
    Μόνο μέχρι το 2004 – μια ολόκληρη πενταετία πριν από την εκδήλωση της κρίση και αρκετά χρόνια πριν αρχίσουν να επικαλούνται προσχηματικά το χρέος για να κόβουν μισθούς και συντάξεις – είχαν ξεπούλησε το 48,5% της ΔΕΗ,  το 38% της ΕΥΔΑΠ, το 64% από τα «Ελληνικά Πετρέλαια», το 49% του ΟΠΑΠ, το 92% της Εθνικής Τράπεζας, το αεροδρόμιο των Σπάτων, τη γέφυρα του Ρίου κ.ο.κ.
    Όμως, παρά αυτό το διαρκές ξεπούλημα:

• το 2000 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν 139,2 δισ. ευρώ,
• το 2009 το δημόσιο χρέος έφτασε στα 298,5 δισ. ευρώ
• και σήμερα το χρέος είναι στα 320 δισ. ευρώ.

   Ερώτημα: Με βάση τα προηγούμενα, από πού προκύπτει έστω κι ένας κόκκος αλήθειας αυτής της απίστευτης εγχώριας και ευρωενωσιακής προπαγάνδας που κατακλύζει το δημόσιο βίο, ότι τάχα «η μείωση του δημόσιου χρέους περνάει μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις και τις αποκρατικοποιήσεις του δημόσιου τομέα»;…
    γ) Το καπιταλιστικό κράτος είναι παρακολούθημα των μονοπωλίων. Το καπιταλιστικό κράτος τα πιάνει από τις ιδιωτικές «Ζήμενς». Το καπιταλιστικό κράτος τα βάρη των ιδιωτικών «Λίμαν Μπράδερς» στις ΗΠΑ, των ιδιωτικών «Μπάνκια» στην Ισπανία, των ιδιωτικών τραπεζών στην Ελλάδα, τα φορτώνει στο δημόσιο ταμείο. Και από εκεί στην πλάτη των λαών.
    Εφόσον, λοιπόν, ο λεγόμενος δημόσιος τομέας του καπιταλιστικού κράτους δουλεύει για λογαριασμό των ιδιωτών, από πού προκύπτει ότι το ολικό ξεπούλημά του στους ιδιώτες θα είναι υπέρ του λαού και όχι εις βάρος του λαού, όπως συνέβαινε με το έως τώρα μερικό ξεπούλημά του;
    Το συμπέρασμα είναι προφανές:
     – Εμφανίζουν σαν «σωτηρία» την ίδια καταστροφική πολιτική που έχει γεμίσει τα ταμεία των κεφαλαιοκρατών και έχει εκτινάξει τα δημόσια χρέη.    
     – Παρουσιάζουν σαν «φάρμακο» την ίδια εκείνη δηλητηριώδη πολιτική που έχει διαλύσει την Ελλάδα.
     – Αποκαλούν «φιλόδοξη» και «αναγκαία» την ίδια πολιτική που έχει χρεοκοπήσει τους Έλληνες και τους έχει αποστερήσει το δημόσιο πλούτο τους.
    Τα πράγματα είναι απλά και συγκεκριμένα:
    Είτε περί δεξιών, είτε περί «αριστερών» πρόκειται, δεν ξεπουλούν για να «μειώσουν» το χρέος ή τα ελλείμματα. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: Όσο περισσότερο ξεπουλούν, τόσο περισσότερο το χρέος αυξάνει!
    Δεν ξεπουλούν για να μειωθούν οι τιμές και για να βελτιωθούν οι υπηρεσίες. Τίποτα απ΄ ό,τι ξεπούλησαν δεν φτήνυνε και δεν αναβαθμίστηκε ποιοτικά.
    Δεν ξεπουλούν για να φέρουν «ανάπτυξη», «επενδύσεις» και «δουλειές». Ξεπουλούν με όρους πλιάτσικου τα τιμαλφή του λαού, παρέχοντας σε ξένους και ντόπιους επιχειρηματικούς ομίλους εύκολα κέρδη πάνω στο έδαφος αποικιοκρατικών όρων και εργασιακής δουλείας.
    Διαπράττουν πολιτικό και οικονομικό έγκλημα. Η καθολική παράδοση στους «ιδιώτες» μιας δημόσιας περιουσίας που ο λαός τη δημιούργησε με το αίμα και τον ιδρώτα του, είναι πολιτικό έγκλημα.
    Οι προηγούμενοι αυτό το έγκλημα είχαν το θράσος να το αποκαλούν «εθνικό χρέος» και «σαξές στόρι». Οι σημερινοί έχουν το θράσος το ίδιο έγκλημα να το αποκαλούν «αριστερή ευθύνη» και – σύμφωνα με την χτεσινή ατάκα του Τσίπρα στο Νταβός – «σαρπράιζ»…
Πηγή: enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ο Τσόμσκι μιλάει για τον Σάντερς και τα εγκλήματα των ΗΠΑ [video]

Ο μεγάλος διανοητής Νόαμ Τσόμσκι σε μία από τις πιο πρόσφατες συνεντεύξεις του στο teleSUR και στην Abby Martin.
Μιλάει για τον υποψήφιο των Δημοκρατικών Μπέρνι Σάντερς, για τη σχέση ΗΠΑ-Ιράν, τον βομβαρδισμό των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στο Αφγανιστάν, και την έννοια της ”δημοκρατίας” εντός του καπιταλιστικού πλαισίου.

Διαβάστε περισσότερα

Επιτροπή Αγώνα Αγροτών. Μπλόκο Κεφαλόβρυσου Αιτωλικού.

Με περισσότερα από 700 αγροτικά μηχανήματα και παρουσία εκατοντάδων αγροτοκτηνοτροφων από όλο τον νόμο, μετά από απόφαση της Παναιτωλοακαρνανικής Συντονιστικής Επιτροπή Αγώνα Αγροτών καταλείφθηκε ο κόμβος Κεφαλόβρυσου Αιτωλικού όπου και αποκλείστηκε για πάνω από 2 ώρες.

Στη σύσκεψη της Σ.Ε.  που πραγματοποιήθηκε στο μπλόκο αποφασίστηκε:

1)      Παραμονή στα μπλόκα και κλιμάκωση των κινητοποιήσεων μέχρι να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για το Φορολογικό και το Ασφαλιστικό.

2)      Κηρύσσονται ανεπιθύμητοι όσοι από τους βουλευτές ψηφίσουν το νομοσχέδιο.

3)      Κλείσιμο του κόμβου Κεφαλόβρυσου από 12:00-14:00 για το Σάββατο 23/1 και Κυριακή 24/1.

Να σημειωθεί ότι στη σύσκεψη της Σ.Ε. παρέστησαν και παρέδωσαν ψηφίσματα στήριξης, ο Δήμαρχος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου Νίκος Καραπάνος και ο πρόεδρος Εμποροβιομηχανικού Συλλόγου Μεσολογγίου Βασίλης Σπυρόπουλος.

Διαβάστε περισσότερα

Λένιν, ο ηγέτης της επανάστασης

Σαν σήμερα, στις 21 Ιανουαρίου του 1924 φεύγει από τη ζωή ο Βλαντίμιρ Ιλίτς Ουλιάνοβ, ο επονομαζόμενος «Λένιν», μεγαλοφυής πολιτικός, στοχαστής και θεωρητικός του Μαρξισμού, ένας από τους βασικούς ηγέτες της Οκτωβριανής Επανάστασης και του μετεπαναστατικού σοβιετικού κράτους.

Η γέννηση του Λένιν τοποθετείται στις 22 Απριλίου του 1870 στην πόλη Σιμπίρσκ. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής μέσης εκπαίδευσης, ενώ η μητέρα του, δασκάλα, αφιερώθηκε στην αγωγή των παιδιών. Ένα από τα βασικά γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή και την προσωπικότητα του νεαρού Λένιν ήταν η εκτέλεση του μεγαλύτερου αδερφού του, ο οποίος καταδικάστηκε το 1884 σε θάνατο – ως μέλος του «Ναρονδοβόλτσι», μιας επαναστατικής οργάνωσης – για συμμετοχή στην ανεπιτυχή απόπειρα δολοφονίας του τσάρου Αλεξάνδρου Γ'. Ο Λένιν σπούδασε νομικά, ενώ ήδη κατά τη διάρκεια των σπουδών του μελετούσε ενδελεχώς το έργο του Μαρξ και οργάνωσε μαρξιστικό κύκλο, δημιουργώντας επαφές και με την επαναστατική νεολαία άλλων πόλεων. Από τα μέσα του 1893 μετοίκησε στην Πετρούπολη, όπου με την ιδιότητα του βοηθού δικηγόρου κάλυπτε την επαναστατική του δράση. Σ' αυτήν την περίοδο ανήκουν τα πρώτα πολεμικά μανιφέστα του Λένιν με τα οποία επιτίθεται στο λαϊκό κόμμα, τα οποία διακινούνται από χέρι σε χέρι με τη μορφή χειρογράφων. Αμέσως μετά, ο Λένιν άρχισε από τον Τύπο έναν θεωρητικό αγώνα ενάντια στους διαστρεβλωτές της μαρξιστικής θεωρίας.
Τα χρόνια της δράσης
Η δράση του Λένιν οδήγησε στο να υποστεί αλλεπάλληλες συλλήψεις, εκτοπισμούς και εξορίες από το τσαρικό καθεστώς. Το Δεκέμβριο του 1895 ο Λένιν και οι στενότεροι συνεργάτες του συνελήφθησαν, με αποτέλεσμα ο ίδιος να περάσει το 1896 στη φυλακή, και τον Φεβρουάριο του 1897 εξορίστηκε για τρία χρόνια στην επαρχία Γενισέης, στην ανατολική Σιβηρία. Το 1900 αρχίζει από το εξωτερικό την έκδοση της εφημερίδας «Ισκρα», με την οποία καθοδηγεί την εργατική τάξη στη Ρωσία, ενώ μετά τη διάσπαση του Ρωσικού Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος των Εργαζομένων (RSDLP) σε Μπολσεβίκους (πλειοψηφία) και Μενσεβίκους (μειοψηφίας), ο Λένιν μετατράπηκε σε ηγέτη του μπολσεβικικού τμήματος, το οποίο αργότερα μετεξελίχθηκε σε μπολσεβικικό κόμμα.
Μετά την αποτυχία της Επανάστασης του 1905-1907, ο Λένιν επέστρεψε στο εξωτερικό και αναλύοντας τα αίτια της ήττας των επαναστατικών δυνάμεων, συνέχισε να ταξιδεύει στην Ευρώπη και συμμετείχε σε πολλά σοσιαλιστικά συνέδρια και δραστηριότητες. Στις 16 Απριλίου του 1917 επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη από την Ελβετία, μετά την πτώση του τσάρου Νικόλαου Β’, και ανέλαβε ηγετικό ρόλο στο μπολσεβικικό κίνημα, εκδίδοντας τις «Θέσεις της 4ης του Απρίλη».
Στις 26 Οκτωβρίου 1917, το πανρωσικό συνέδριο των Σοβιέτ παρέδωσε την εξουσία στο Συμβούλιο των Επιτρόπων του Λαού. Ο Λένιν εξελέγη πρόεδρος του Συμβουλίου ενώ σ΄αυτό συμμετείχαν οι Λέων Τρότσκι (Εξωτερικές υποθέσεις), Αλεξέι Ρίκωφ (Εσωτερικές υποθέσεις), Ανατόλι Λουνατσάρσκι (Εκπαίδευση), Αλεξάνδρα Κολλοντάι (Κοινωνική πρόνοια), Φέλιξ Ντζερζίνσκι (Εσωτερικές υποθέσεις), Ιωσήφ Στάλιν (Μειονότητες), Πέτρος Στούτσκα (Δικαιοσύνη) και Βλαντιμίρ Αντόνοφ-Οφσέενκο (Στρατιωτικές Υποθέσεις). Σαν πρόεδρος του Συμβουλίου των Επιτρόπων του Λαού ο Λένιν κατήργησε την ιδιωτική ιδιοκτησία στη γη και άρχισε την διανομή της γης στους αγρότες. Οι τράπεζες εθνικοποιήθηκαν και εισήχθη ο έλεγχος της παραγωγής στα εργοστάσια.
Η απόπειρα δολοφονίας και ο θάνατος
Στις 30 Αυγούστου 1918 η Φάνια Καπλάν, μέλος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος, πλησίασε το Λένιν ενώ βρισκόταν στο δρόμο για το αυτοκίνητό του. Του φώναξε και όταν αυτός γύρισε τον πυροβόλησε τρεις φορές, με αποτέλεσμα δύο από τις σφαίρες να τον βρουν στον ώμο και τον πνεύμονα. Ο Λένιν οδηγήθηκε στο διαμέρισμά του στο Κρεμλίνο, και αρνήθηκε την εισαγωγή του σε νοσοκομείο, πιστεύοντας πως άλλοι δολοφόνοι θα τον περίμεναν εκεί. Οι γιατροί κλήθηκαν, αλλά αποφάσισαν ότι ήταν πάρα πολύ επικίνδυνο να αφαιρεθούν οι σφαίρες. Ο Λένιν συνήλθε τελικά, αν και η υγεία του εξασθένησε από αυτό το σημείο.
Όταν ο Λένιν ανέκαμψε, στη διάσκεψη του Κόμματος, το 1922, πρότεινε τη δημιουργία μιας θέσης γενικού γραμματέα, ενώ επιλογή του για τη θέση ήταν ο Ιωσήφ Στάλιν. Αμέσως μετά το διορισμό του Στάλιν ως γενικού γραμματέα, ο Λένιν εισήχθη στο νοσοκομείο προκειμένου να αφαιρέσει μια σφαίρα από την απόπειρα δολοφονίας της Φ. Καπλάν. Αναμενόταν ότι αυτή η επέμβαση θα αποκαθιστούσε την υγεία του. Αυτό δεν επρόκειτο να γίνει. Ένα αιμοφόρο αγγείο έσπασε στον εγκέφαλο του Λένιν, τον άφησε παράλυτο στη δεξιά πλευρά του και για έναν χρόνο ήταν ανίκανος να μιλήσει.
Εν τέλει, ο Λένιν πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1924, στην Γκόρκι. Φήμες ότι ο Λένιν έπασχε από σύφιλη αναπήδησαν αμέσως μετά από το θάνατό του. Η επίσημη αιτία θανάτου που δόθηκε ήταν εγκεφαλική αρτηριοσκλήρωση, ή εγκεφαλικό επεισόδιο (το τέταρτό του), αλλά από τους 27 παθολόγους που τον εξέταζαν, μόνο οκτώ υπέγραψαν το συμπέρασμα στην έκθεση αυτοψίας του. Επομένως, έχουν υποβληθεί διάφορες θεωρίες σχετικά με το θάνατό του. Παραδείγματος χάριν, μια μεταθανάτια διάγνωση από δύο ψυχιάτρους και έναν νευρολόγο που δημοσιεύθηκε πρόσφατα σε ευρωπαϊκό περιοδικό νευρολογίας, υποστήριξε ότι ο Λένιν πέθανε από τη σύφιλη.
Είπε...
«Η εντιμότητα στην πολιτική είναι αποτέλεσμα της δύναμης, ενώ η υποκρισία αποτέλεσμα της αδυναμίας»
«Πες μου ποιος σε παινεύει για να σου πω τι λάθη έκανες»
«Ένα ψέμα που λέγεται αρκετά συχνά μετατρέπεται σε αλήθεια»
«Είναι αδύνατον να προβλέψουμε το χρόνο και την πρόοδο της επανάστασης. Κυριαρχείται από τους δικούς της μυστηριώδεις νόμους»
«Καμία ποσότητα πολιτικής ελευθερίας δεν θα ικανοποιήσει τις πεινασμένες μάζες»
«Κάποιες φορές η ιστορία χρειάζεται μια ώθηση»
Trivia για τη ζωή του Λένιν
Ο Λένιν υπέφερε από έντονο άγχος, το οποίο εκδηλωνόταν με ψυχοσωματικά συμπτώματα, κυρίως με πονοκεφάλους και πόνο στο στομάχι. Ο Λένιν είχε δύο ερωμένες, η πρώτη ήταν η Ελίζαμπεθ ντε Κ., μια πλούσια διαζευγμένη, ενώ η δεύτερη ήταν η Ινέσα Αρμάντ, Γαλλίδα Μπολσεβίκα, η οποία πέθανε από χολέρα το 1920.
Ολόκληρη τη ζωή του ακολουθούσε τα ίδια πέντε βήματα για να οργανώσει το συγγραφικό του υλικό: ένα σχεδιάγραμμα σε μισό φύλλο χαρτί, ένα σκελετό του κειμένου στο αριστερό τμήμα ενός διπλωμένου φύλλου χαρτιού, διορθώσεις στο δεξί τμήμα, ένα χειρόγραφο με μολύβι και το τελικό χειρόγραφο με μελάνι.
Ο εγκέφαλος του Λένιν αφαιρέθηκε προτού βαλσαμωθεί το σώμα του και η σοβιετική κυβέρνηση ανάθεσε στο γνωστό Γερμανό επιστήμονα νευρολογίας, Όσκαρ Φογκτ, να μελετήσει τον εγκέφαλο του Λένιν για να εντοπίσει την ακριβή θέση των κυττάρων του εγκεφάλου που είναι... αρμόδια για τη μεγαλοφυΐα.
Το «Ίδρυμα Εγκεφάλου» δημιουργήθηκε στη Μόσχα για αυτόν το λόγο. Ο Φογκτ δημοσίευσε ένα έντυπο για τον εγκέφαλο το 1929 όπου ανέφερε ότι μερικοί πυραμιδικοί νευρώνες στο τρίτο στρώμα του εγκεφαλικού φλοιού του Λένιν ήταν πολύ ανεπτυγμένοι.
*Ευχαριστούμε για τις επισημάνσεις τον Νίκο Σαραντάκο και τους επισκέπτες του blog του.

Διαβάστε περισσότερα

Παιδιά 7 χρονών εργάζονται σε ορυχεία για την παραγωγή κινητών

Χιλιάδες ανήλικοι, ακόμα και παιδιά μόλις 7 χρονών, εργάζονται επί 12 ώρες την ημέρα, με κίνδυνο της ζωής τους, σε ορυχεία στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό για να εξορύξουν κοβάλτιο, ένα ορυκτό μετάλλευμα απαραίτητο για τις μπαταρίες που χρησιμοποιούνται σε κινητά και λάπτοπ.
 

 Τα στοιχεία προκύπτουν από έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, σύμφωνα με την οποία τα παιδιά δουλεύουν κάτω από επικίνδυνες συνθήκες και χωρίς εξοπλισμό ασφαλείας, για μόλις 1-2 δολάρια την ημέρα, εργασία που, εκτός των άλλων, προκαλεί μη αναστρέψιμη ζημιά στους πνεύμονες τους.
Σύμφωνα με την UNICEF, υπολογίζεται ότι το 2014 οι ανήλικοι που εργάζονταν στα ορυχεία του νότιου Κονγκό, ήταν 40.000 παιδιά.
«Εκατομμύριοι άνθρωποι ωφελούνται από τις νέες τεχνολογίες αλλά δεν αναρωτιούνται, για την κατασκευή των προϊόντων», είπε ο εκπρόσωπος της Διεθνούς Αμνηστίας Μαρκ Ντούμμετ. Τα λαμπερά καταστήματα και το μάρκετινγκ της νέας τεχνολογίας έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την εικόνα παιδιών που κουβαλούν πέτρες, με τους εργάτες ορυχείων, τα φρεάτια που ανοίγονται με τα χέρια και τις μη αναστρέψιμες ζημιές στους πνεύμονες.
Η Διεθνής Αμνηστία μίλησε με  90 εργάτες μικρών ορυχείων, οι οποίοι δουλεύουν κατά κύριο λόγο μόνο με τα χέρια ή με εργαλεία πρωτόγονα.
Το Κονγκό προμηθεύει περισσότερο από το 20% του παγκόσμιου αποθέματος κοβαλτίου.
Οι κατασκευαστές -συνολικά 12 εταιρείες κάνουν χρήση του ορυκτού- όπως η Apple, η Samsung και η Sony απορρίπτουν τις κατηγορίες.
Η Διεθνής Αμνηστία απαιτεί από τους παραγωγούς να διασφαλίσουν ότι στις συσκευές τους δεν υπάρχουν μπαταρίες από κοβάλτιο που προέρχονται από ορυχεία στα οποία εργάζονται παιδιά. Η οργάνωση ζητά επίσης οι αρχές να ελέγχουν κατά πόσο στη διαδικασία παραγωγής προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως και η ασφάλεια.

Διαβάστε περισσότερα

Η ζωή ήταν όνειρο, είπε ο γερο-Γλαύκος

Ο γερο Γλαύκος διάβασε σ’ έναν τοίχο:
“Ο χρόνος ο πανδαμάτωρ”.
Κι έκλαψε σαν παιδί.
Κι ήταν παιδί.
Αλκίνοος Ιωαννίδης
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ονειρεύτηκα ότι ήμουν γέρος.

Είδα ότι ξύπνησα από όνειρο. Ήμουν στο κρεβάτι. Κοίταξα το χέρι μου κι είχε άσπρες τρίχες. Ανασηκώθηκα, πάτησα τα πόδια μου και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη.

Ήμουν γέρος, ίσως ογδόντα χρονών. Είχα λίγα μαλλιά στους κροτάφους, κάτασπρα, και λεκιασμένη καράφλα.

Το πρόσωπο μου πήγαινε προς τα κάτω, σαν να ‘χε λιώσει, απ’ τη ζέστη, απ’ τα χρόνια. Μόνο η μύτη μου και τ’ αυτιά μου είχαν διογκωθεί. Έμοιαζα λίγο με τον παππού μου.

Ένιωθα βαθιά απογοήτευση, καθόλου σοφία, μόνο απογοήτευση, βλέποντας τον εαυτό μου. Πώς είχαν περάσει τα χρόνια;

Μέσα στο όνειρο σκέφτηκα να γράψω ένα κείμενο. Θα ξεκινούσε έτσι: “Και μετά, μια μέρα ξυπνάς κι είσαι γέρος”.

~~

Έπειτα ξύπνησα στ’ αλήθεια. Γύρισα να κοιταχτώ στον καθρέφτη. Τα μαλλιά μου ήταν στη θέση τους, με μια γκρίζα τούφα όλη κι όλη. Το πρόσωπο μου, τ’ αυτιά, η μύτη, όλα κανονικά.

Σαράντα, στου δρόμου τα μισά ως τα ογδόντα.

Όμως η απογοήτευση του ονείρου μ’ ακολούθησε. Χωρίς σοφία.

~~

Θυμήθηκα το ποίημα του Κινέζου. Είχε ονειρευτεί ότι ήταν πεταλούδα. Κι όταν ξύπνησε δεν ήξερε αν ήταν άνθρωπος που ξυπνούσε από όνειρο ή αν ήταν πεταλούδα που ονειρευόταν ότι ξυπνάει ως άνθρωπος.

Σκέφτηκα πώς θα ήταν να ονειρευτώ ότι είμαι σαράντα χρονών, με μια γκρίζα τούφα όλη κι όλη. Κι έπειτα να ξυπνήσω και να καταλάβω ότι τα σαράντα ήταν όνειρο. Ότι είμαι ογδόντα κι ότι εκείνο το λιωμένο πρόσωπο, εκείνα τ’ άσπρα μαλλιά είναι η πραγματικότητα.

Να προσπαθώ να καταλάβω πώς πέρασαν τα χρόνια. Έπειτα να σηκωθώ και να ξεκινήσω ένα κείμενο γράφοντας: “Ονειρεύτηκα ότι ήμουν νέος”.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός http://sanejoker.info/

Διαβάστε περισσότερα

Μετακλητή… τσίπα υπάρχει;

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Παρατήρηση 1^η: Κάθε κόμμα και κάθε πολιτικός παράγοντας έχουν ανάγκη εκείνους τους επιστημονικούς συνεργάτες που είναι απαραίτητοι για την προώθηση του έργου τους. Καλώς υπάρχει ο θεσμός των μετακλητών υπαλλήλων για την κάλυψη αυτών των αναγκών.
    Αλλά: Άλλο αυτό και άλλο η υποκρισία, η ρουσφετοκρατία και η οικογενειοκρατία. Άλλο αυτό κι άλλο η ιδιότητα του μετακλητού να αξιοποιείται σαν το παραθυράκι για την τακτοποίηση του «κολλητού», του «ημέτερου».
    Παρατήρηση: 2^η: «Αποσυμφορούμε το δημόσιο τομέα από τις στρατιές των συμβούλων και των μετακλητών υπαλλήλων και προωθούμε την στελέχωση των γραφείων υπουργών, γενικών γραμματέων και διοικητών από τις τάξεις των δημόσιων υπαλλήλων, της Δημόσιας Διοίκησης. Ερχόμαστε για να εμπιστευθούμε τη Δημόσια Διοίκηση, ανεξάρτητα από το σε ποιο κόμμα ανήκουν».
    Αυτά είναι λόγια του κ.Τσίπρα. Τα έλεγε τον Γενάρη του 2015. Ο ίδιος, ο κ.Τσίπρας, στις προγραμματικές του δηλώσεις (8/2/2016), έλεγε:
«Ταυτόχρονα, προχωράμε και στον αποφασιστικό περιορισμό της σπατάλης στον δημόσιο τομέα και στον περιορισμό προνομίων υπουργών αλλά και βουλευτών (…). Άμεσα λοιπόν αποσυμφορούμε τη δημόσια διοίκηση από τις στρατιές συμβούλων και μετακλητών υπαλλήλων των υπουργών (…). Είμαστε αποφασισμένοι να επιβάλλουμε ένα νέο ύφος και ήθος εξουσίας. Και αυτό πρέπει να ξεκινά από την κορυφή. Η νέα Κυβέρνηση θα δείξει αμέριστη εμπιστοσύνη στους δημοσίους υπαλλήλους, ανεξάρτητα από τα πολιτικά τους πιστεύω, που σε αντίξοες συνθήκες προσπαθούν να εξυπηρετήσουν πολίτες και επιχειρήσεις».
    Αυτά έλεγε ο Τσίπρας όταν έγινε πρωθυπουργός. Τώρα βέβαια θα πείτε ότι ο Τσίπρας έκανε το «σκίζουμε τα Μνημόνια» – ψηφίζουμε Μνημόνια και το δημοψήφισμα από «όχι» το έκανε «ναι», στις υποσχέσεις του για τους μετακλητούς θα κόλλαγε τώρα; Σωστό κι αυτό…
    Παρατήρηση 3^η: Όλοι γνωρίζουμε ότι η ΝΔ εκπροσωπεί το «νέο» στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου. Η συγκεκριμένη παράταξη ουδεμία σχέση έχει με την πρακτική των «δικών μας παιδιών». Ουδεμία σχέση έχει με το κράτος της πλατείας Κλαυθμώνος. Τίποτα δεν την συνδέει με τις πολιτικές των πιστοποιητικών «κοινωνικών φρονημάτων»…
    Η ΝΔ, αν ποτέ κυβερνούσε αυτό τον τόπο, λέξεις όπως «φακελάκι», «λάδωμα», «αρπαχτή», «ρεμούλα», «μαύρα», «μίζα», θα ήταν άγνωστες. Συμπεριφορές που θέλουν τις μηχανές του κράτους να δουλεύουν με λιπαντικό το«μέσο», την οικογενειοκρατία, την κομματοκρατία, την αναξιοκρατία, τον«γνωστό του βουλευτή», το ρουσφέτι, τον «κουμπάρο», το «δώσε τόσα, καημένε, να ξεμπερδεύεις», θα ήταν ανύπαρκτες. Αν η ΝΔ κυβερνούσε ποτέ αυτό τον τόπο…
    Παρατήρηση 4^η: Μεταξύ άλλων άποψη κατά της αξιοποίησης του κράτους ως μηχανισμό εξυπηρέτησης ημετέρων έχουν και οι ταγοί του ΠΑΣΟΚ. Του ΠΑΣΟΚ! Αλήθεια, πώς τον έλεγαν εκείνον στον οποίο αποδίδεται η αντίληψη «Έκανε ένα δωράκι στον εαυτό του» που αποτελεί σταθερά το σήμα κατατεθέν της αλαζονείας και καθεστωτικού του φιλισταιισμού; Αντρέα Παπανδρέου, δεν τον έλεγαν; Αλλά από τότε έχουν περάσει τρεις δεκαετίες. Ποιος να θυμάται τώρα…
    Παρατήρηση 5^η: Από πού ξεκινά αυτό το «αξιακό» μοντέλο του «όλα επιτρέπονται» και του «όλα αλλάζουνε κι όλο τα ίδια μένουν»; Αυτός ο φαύλος κύκλος συνιστά «φυσικό φαινόμενο»; Αν ήταν έτσι, θα έπρεπε να ασχολούνται μαζί του οι …μετεωρολόγοι. Είναι προϊόν της «κακής ανθρώπινης φύσης»; Τότε δεν θα ζητούσαμε τα ρέστα από την πολιτική εξουσία, αλλά από τους ψυχολόγους, άντε και από μερικούς …ψυχιάτρους.  
    Προφανώς, μιλάμε για ένα εξόχως πολιτικό ζήτημα, που η ρίζα του προβλήματος (άρα και της λύσης του) ξεκινάει από τα σπάργανα του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος, των δομών του, της λειτουργίας του.
    Παρατήρηση 6^η: Ο φαύλος κύκλος της αξιοποίησης του κράτους ως φέουδο έχει ένα βασικό προστάτη, τροφοδότη, «νονό»: Είναι η ταξική διάρθρωση του συστήματος της «ελεύθερης αγοράς», που γεννά και αναπαράγει αυτόν το φαύλο κύκλο. Θεμέλιος λίθος του συστήματός τους είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Από κει ξεκινάνε όλα τα υπόλοιπα, τα απόβλητα, τα παράγωγα: «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», το «δούναι και λαβείν», το «κλέψε για να έχεις», ο «μπάρμπας στην Κορώνη», το «μέσο», το ρουσφέτι. Αυτά είναι τα «δόγματα» της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής λειτουργίας του συστήματός τους.
    Όταν η διαχείριση του κράτους, του αστικού κράτους, δεν αποσκοπεί παρά στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης, πολύ λογικά ο εκάστοτε διαχειριστής θα φροντίσει να αξιοποιήσει τα οφίτσια για την εξυπηρέτηση και των δικών του, των ειδικών και ιδιαίτερων συμφερόντων του. Συμπεριλαμβανομένων των «κολλητών» του και των «δικών του παιδιών».
    Παρατήρηση 7^η: Στο διεφθαρμένο τους σύστημα «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Αλλά, φυσικά, όσο πιο εμποτισμένος είσαι στη λογική «ό,τι είναι νόμιμον είναι και ηθικόν», τόσο περισσότερο έχεις ανάγκη για «συνενόχους» και «συνυπεύθυνους». Ως εκ τούτου προσπαθείς να «λαδώνεις» το σύστημα μέχρι το τελευταίο του γρανάζι και να «νομιμοποιήσεις» τις πρακτικές σου με την κλασική συνταγή: Διαχέοντας σε όλη την κοινωνία την αρχή «ο καθένας για την πάρτη του» πουλώντας, ταυτόχρονα, φούμαρα «κοινωνικής ευαισθησίας», άμα τε ψευτοαριστερής «σεμνότητας και ταπεινότητας».
    Το νήμα που ενώνει όλους αυτούς τους «αδέκαστους» είναι ότι θεωρούν την κοινωνία υποχείριο της αυθεντίας τους, η οποία αυθεντία τους είναι προσαρμοσμένη να υπηρετεί τους ισχυρούς και να εμπαίζει τους αδύναμους.  
    Ταξικά πάντα: Στα «ανώτερα κλιμάκια» της κοινωνίας, η εξυπηρέτηση δεν είναι αναγκαίο να εμφανίζεται πάντα με μαύρες συναλλαγές κάτω από τραπέζια στρωμένα με χαβιάρια, μπορεί – για παράδειγμα – να περιορίζεται σε έντιμα ξεπουλήματα της δημόσιας περιουσίας. Από την άλλη και στο επίπεδο του «κοσμάκη» η κοινωνία των καταπιεσμένων καλείται να συνυπάρξει με την ίδια την αλλοτρίωσή της, με το «φακελάκι» της, με τα ρουσφετάκι της και με τον μεσάζοντα πολιτευτάκια της. Όλοι την δουλίτσα μας να κάνουμε παιδιά…
    Παρατήρηση 8^η: Οι εκάστοτε κυβερνώντες θέλουν μια κοινωνία που θα αποδέχεται αδιαμαρτύρητα να την κρατούν δέσμια και ζαλισμένη. Τη «διδάσκουν» να αποδέχεται τη δική τους «ηθική» σαν «κοινωνική ηθική». Τη δική τους πολιτική σαν «τη μία και μόνη πολιτική». Τη δική τους υποκρισία και ανούσια κοκορομαχία σαν αποδεκτή κοινωνική σύμβαση. Τα λαϊκά στρώματα, χρόνια τώρα «εκπαιδεύονται» στην πολιτική του «μονόδρομου» και στο μιθριδατισμό της πολιτικής εξαχρείωσης των εκάστοτε κυβερνώντων. Οι ταγοί  πασχίζουν να ενοχοποιούν την ίδια την κοινωνία τόσο για την πολιτική των σκανδάλων («όλοι μαζί τα φάγαμε») όσο και για το σκάνδαλο της πολιτικής τους («εσείς μας ψηφίσατε»), πετώντας κατάμουτρα στους εργαζόμενους ότι «αυτή η πολιτική και αυτοί οι πολιτικοί είναι που σας αξίζουν»!
    Αλλά: Όσο αλήθεια είναι ότι αυτός ο φαύλος κύκλος αναπαράγεται, άλλο τόσο, όμως, είναι αλήθεια ότι δεν έχουν «μαγαριστεί» τα πάντα. Με μια κουβέντα, είναι υπόθεση των εργαζομένων να συναισθανθούν τη δύναμη που διαθέτουν και να στείλουν αυτή την πολιτική μαζί με την «ηθική» της εκεί που τους αξίζει.
Και κάτι ακόμα: 
    Ένα χρόνο μετά το «πρώτη φορά Αριστερά», φτάσαμε να ακούσουμε να γίνεται επίκληση σαν δικαιολογητική βάση του ρουσφετιού το… ΕΑΜ, ο… αγώνας κατά της χούντας, η… Μακρόνησος και ο αγώνας… του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας! Αλήθεια:

• Σε ποιο κατάστιχο του «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ» αναφέρεται ότι το έπαθλο των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης θα ήταν να γίνουν τζουτζέδες σε γραφεία υπουργών και μάλιστα υπουργών που προσκυνούν την Μέρκελ;
• Οι δεσμώτες της Μακρονήσου γι’ αυτό το πέρασαν το «φροντιστήριο της αναμόρφωσης»; Για να γίνουν μετακλητοί υπάλληλοι;
• Οι αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα «φιλοξενήθηκαν» στη Γυάρο, στο ΕΑΤ – ΕΣΑ και στην Μπουμπουλίνας για να εξασφαλίσουν μόρια διορισμού τους από μια ψευτοαριστερά που τον Ιούλη μιλούσε για «πραξικόπημα» και που τώρα εφαρμόζει με το «νι»| και με το «σίγμα» όλα τα διατάγματα των πραξικοπηματιών;
• Οι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού βρέθηκαν στο βουνό, στα αποσπάσματα, στην πολιτική προσφυγιά για να διοριστούν στα γραφεία των υπουργών της τρόικας; Για να μετατραπούν σε σμπίρους των Μνημονίων;

    Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς αν υπάρχει τσίπα. Αλλά μάταιος κόπος. Ούτε «μετακλητή»… τσίπα υπάρχει, ούτε ντροπή.
Πηγή: enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ναζίμ Χικμέτ: Για να γενούνε τα σκοτάδια λάμψη

«Η ζωή είναι ωραία, αδελφέ μου»
Ο Ναζίμ Χικμέτ, αριστοκρατικής καταγωγής, γεννήθηκε το 1902 στη Θεσσαλονίκη. Γρήγορα η οικογένειά του μετακόμισε στο Καντικιόι της Κωνσταντινούπολης. Το 1912 φοιτά σε ιδιωτικό σχολείο. Ο επόμενος όμως χρόνος τον βρίσκει σε δημόσιο σχολείο. Το 1917 μπαίνει στη σχολή αξιωματικών του ναυτικού και φοιτά ως δόκιμος. Μια επίμονη πλευρίτιδα του στερεί τη δυνατότητα να υπηρετήσει τη θητεία του ως αξιωματικός.
Το 1921 ο Χικμέτ αποφασίζει να ενταχθεί στον «Πόλεμο Ανεξαρτησίας» του Κεμάλ, στην Ανατολή. Στο δρόμο συναντιέται με Τούρκους Σπαρτακιστές φοιτητές, που είχαν απελαθεί από τη Γερμανία. Απ’ αυτούς μαθαίνει για τους Μαρξ, Ενγκελς κι έρχεται σε επαφή με την κομμουνιστική ιδεολογία. Στην πεζοπορία του προς την Αγκυρα γίνεται μάρτυρας της φτώχειας και δυστυχίας των αγροτών της Ανατολής και συνειδητοποιεί το μέγεθος των κοινωνικών προβλημάτων της χώρας.
Την ίδια στιγμή, η αστική επανάσταση του Κεμάλ δεν μπορεί να καταργήσει τις ταξικές διαφορές, πράγμα αντικειμενικό, κάτι που διαπιστώνει και ο ίδιος. Ενώ ζητά να σταλεί στο μέτωπο, τελικά στέλνεται ως δάσκαλος στην πόλη Μπολού. Εκεί ενημερώνεται για την Οχτωβριανή Επανάσταση και αποφασίζει να ταξιδέψει στην ΕΣΣΔ. Στο ταξίδι του πληροφορείται τη δολοφονία του ιδρυτή του Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος Μουσταφά Σουπχί και 14 συντρόφων του.
Το 1922 γίνεται μέλος του Κόμματος των Μπολσεβίκων – ΠΚΚ (μπ) και του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας. Σπουδάζει στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εργατών της Ανατολής (ΚΟΥΤΒ). Γνωρίζεται με τον Μαγιακόφσκι, με φουτουριστές και κονστρουκτιβιστές καλλιτέχνες.
Το 1924 πεθαίνει ο Λένιν. Ο Ναζίμ στέκεται τιμητική φρουρά στο φέρετρο.
«Είμαι ένας κομμουνιστής ποιητής …»
Επιστρέφει στην Τουρκία και το 1925 συνεργάζεται με τα πολιτικά περιοδικά «Διαφώτιση» και «Σφυροδρέπανο», προσκείμενα στο ΤΚΚ. Κηρύσσεται στρατιωτικός νόμος, καταργείται η ελευθερία του Τύπου και διώκονται οι κομμουνιστές. Ο Ναζίμ διαφεύγει στη Σμύρνη. Αποστολή του η οργάνωση παράνομου κομματικού τυπογραφείου. Καταδικάζεται, ερήμην, σε 15 χρόνια φυλακή. Μεταμφιεσμένος και χωρίς ταξιδιωτικά έγγραφα δραπετεύει στην ΕΣΣΔ, όπου συνθέτει ποιήματα και πάνω από 30 θεατρικά, που όμως δε διασώζονται.
Στην Τουρκία ξεκινούν καινούργιες δίκες κομμουνιστών. Το 1928 καταδικάζεται, ερήμην, σε 3 μήνες φυλακή. Τον Ιούλη, επιστρέφοντας παράνομα στην Τουρκία, συλλαμβάνεται στα σύνορα και φυλακίζεται στην Αγκυρα απ’ όπου αποφυλακίζεται μετά από 7μηνη κράτηση.
Το 1929 κυκλοφορεί η πρώτη του ποιητική συλλογή σε λατινικό αλφάβητο «835 στίχοι». Η συλλογή περιλαμβάνει ποιήματα γραμμένα στην ΕΣΣΔ με έντονη τη σφραγίδα του κονστρουκτιβισμού. Σημειώνει μεγάλη επιτυχία για τις καινοτομίες που εισάγει στη μορφή και στο περιεχόμενο της τουρκικής ποίησης. Παρά την αναγνώρισή του, δεν βρίσκει δουλειά λόγω της κομμουνιστικής του στράτευσης.
Στο μακροσκελές του ποίημα «Η Τζοκόντα και ο Σι-Για-Ου» καλεί την Τέχνη να συμμετέχει στον επαναστατικό αγώνα. Το 1930 κυκλοφορεί δίσκος με τον ποιητή να διαβάζει ποιήματά του.
Για την ποιητική του συλλογή «Η πόλη που έχασε τη φωνή της», εμπνευσμένη από απεργία στα μέσα μεταφοράς, συλλαμβάνεται, αφήνεται όμως ελεύθερος λόγω πίεσης του μεγάλου λαϊκού ακροατηρίου της δίκης. Στην απολογία τουμ το 1931 ο Χικμέτ αναφέρει: «Είμαι ένας Κομμουνιστής ποιητής και κάθε μέρα προσπαθώ να γίνω καλύτερος Κομμουνιστής και καλύτερος ποιητής».
Το 1933 συλλαμβάνεται ξανά και απαγορεύεται η κυκλοφορία ποιητικής του συλλογής. Υπόδικος μεταφέρεται από την Κωνσταντινούπολη στις φυλακές της Προύσας, όπου ξεκινά τη συγγραφή του εξαιρετικού «Το έπος του Σεΐχη Μπεντρεντίν». Ο δημόσιος κατήγορος απαιτεί να καταδικαστεί σε θάνατο.
Τον Γενάρη 1934 καταδικάζεται σε 5 χρόνια φυλάκιση, τον Αύγουστο αποφυλακίζεται με γενική αμνηστία. Προσλαμβάνεται ως συντάκτης στις εφημερίδες «Απογευματινή» και «Αυγή» όπου υπογράφει με το ψευδώνυμο Ορχάν Σελίμ. Γράφει κινηματογραφικά σενάρια. Στα περισσότερα το όνομά του δεν αναφέρεται ή υπογράφει με ψευδώνυμο είτε για λόγους πολιτικούς, είτε γιατί το περιεχόμενό τους δεν τον εκφράζει.
Το 1935 δημοσιεύει το αφηγηματικό του ποίημα «Γράμματα στην Ταράντα – Μπαμπού», για την επίθεση της φασιστικής Ιταλίας στην Αιθιοπία. Το 1936 στην μπροσούρα «Γερμανικός φασισμός και ρατσισμός» καταγγέλλει τη στενή σχέση φασισμού, καπιταλιστικών συμφερόντων και πολέμου. Στο «Επος του Σεΐχη Μπεντρεντίν» ο Χικμέτ ιστορικοποιεί την αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης.
Δώδεκα χρόνια στη φυλακή
Στις 17 Γενάρη του 1938 συλλαμβάνεται ξανά στη βάση σκευωρίας και περνά Στρατοδικείο, κατηγορούμενος για υποκίνηση των δοκίμων σε ανταρσία. Καταδικάζεται σε 15 χρόνια φυλακή.
Το 1939 καταδικάζεται σε ακόμα 20 χρόνια φυλακή. Το 1940 οδηγείται στις φυλακές της Προύσας.
Η επαφή του με τους λαϊκούς ανθρώπους επιδρά στην ωρίμανση της γλώσσας και της ποίησής του, που γίνεται πιο μεστή και απλή. Ο Χικμέτ, ακολουθώντας τη διεθνή πρακτική των φυλακισμένων κομμουνιστών, μετατρέπει τη φυλακή σε ένα πραγματικό σχολείο για τους συγκρατούμενούς του με μαθήματα γλώσσας, λογοτεχνίας, Γαλλικών, αλλά και βασικών αρχών μαρξισμού.
Το 1941 ξεκινά τη συγγραφή του μνημειώδους έπους «Ανθρώπινα τοπία». Συνεχίζει τις μεταφράσεις, γράφει κινηματογραφικά σενάρια, φτιάχνει ξυλόγλυπτα και ζωγραφίζει πίνακες για βιοπορισμό. Υποφέρει από παθήσεις και αϋπνίες.
Το 1945 ξεκινά τη συγγραφή μιας σειράς ποιημάτων με τη μορφή επιστολών προς τη γυναίκα του, που ξεπερνούν τα όρια της προσωπικής σχέσης τους, με τον τίτλο «Ποιήματα των 9 και 10 μ.μ.». Συνεχίζει με τα «Ανθρώπινα τοπία», και παράλληλα με τα «Ρουμπαγιάτ» με παραδοσιακή μορφή περσικών τετράστιχων, αλλά με σύγχρονο διαλεκτικό – υλιστικό, κοινωνικό και επαναστατικό περιεχόμενο.
Το 1948 τα προβλήματα υγείας του επιδεινώνονται. Ξεσπά κύμα διεθνιστικής αλληλεγγύης για την απελευθέρωσή του. Διανοητές όπως οι Ελυάρ, Κιουρί, Νερούντα, Σαρτρ, Πικάσο ζητούν την απελευθέρωσή του. Το 1950, μετά από επαναλαμβανόμενες απεργίες πείνας, κατακτά την αποφυλάκισή του.
Το Νοέμβρη του ’50 τού απονέμεται στη Βαρσοβία το Παγκόσμιο Βραβείο Ειρήνης μαζί με τους Πικάσο, Ρόμπσον, Γουάντα Τζακουμπόσκα και Νερούντα. Στον ίδιο απαγορεύεται να παραβρεθεί στην τελετή.
«Πρεσβευτής» του σοσιαλισμού και της ειρήνης
Το 1951 ο Ναζίμ καλείται στην Αγκυρα για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία με στόχο να χαθεί κάπου στα βάθη της Ανατολής. Εγκαταλείπει την Τουρκία. Στα διεθνή ύδατα επιβιβάζεται σε ρουμάνικο πλοίο. Το τουρκικό Κοινοβούλιο τον ανακηρύσσει προδότη και του αφαιρεί την τουρκική υπηκοότητα. Μέσω Βουκουρεστίου φθάνει στη Μόσχα. Τον υποδέχεται με τιμές η Ενωση Συγγραφέων.
Στη Μόσχα δημοσιεύει έργα του, ανεβάζει θεατρικά και αρθρογραφεί στον Τύπο. Συμμετέχει στο Φεστιβάλ Νεολαίας στο Βερολίνο και στο Συνέδριο για την Ειρήνη στη Βιέννη.
Τον επόμενο χρόνο, στο Πεκίνο παθαίνει την πρώτη καρδιακή προσβολή που ακολουθείται από δεύτερη στο Βερολίνο, σε πορεία ενάντια στον πόλεμο της Κορέας.
Το 1953 συμμετέχει στο δεύτερο Παγκόσμιο Συνέδριο Ειρήνης. Συναντάται με τους Αραγκόν, Σαρτρ, Ριβέρα, Νερούντα.
Το 1954 τον βρίσκει να γράφει σειρά ποιημάτων με έντονη νοσταλγία για τα αγαπημένα πρόσωπα και τον τόπο του, αλλά και ποιήματα εμπνευσμένα από τα ιδανικά του σοσιαλισμού και της αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας ταξιδεύει και στηρίζει τους λαούς που υποφέρουν, που αγωνίζονται. Μόνο οι ΗΠΑ τού αρνούνται τη βίζα.
Γνωρίζεται με τον Γιάννη Ρίτσο. Το 1956 γράφει το θεατρικό «Υπήρξε ή όχι ο Ιβάν Ιβάνοβιτς;» Το 1958 συμμετέχει στο συνέδριο των Ανατολικών Συγγραφέων στην Τασκένδη. Το 1961 ταξιδεύει στην Κούβα της Επανάστασης και συνθέτει το «Ρεπορτάζ στην Αβάνα» και την «Αυτοβιογραφία».
Το 1962 ανακηρύσσεται Σοβιετικός πολίτης. Ξεκινά το μοναδικό του μυθιστόρημα με έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία «Η ζωή είναι ωραία, αδελφέ μου», που στην ΕΣΣΔ εκδόθηκε ως «Οι Ρομαντικοί».
Το 1963 συμμετέχει στο Συνέδριο Ασιατών και Αφρικανών συγγραφέων στην Τανζανία, γράφει το ποίημα «Ρεπορτάζ από την Τανγκανίκα» και ολοκληρώνει το μυθιστόρημα «Οι Ρομαντικοί».
Πεθαίνει από καρδιακή προσβολή στις 3 Ιούνη 1963, στη Μόσχα.
Αυτό Είναι
Είμαι μέσα στο φως που προχωρεί
Tα μάτια μου είναι πλημμυρισμένα από πόθους
Ειν’ ωραίος ο κόσμος
Ειν’ ωραίος ο κόσμος
Τα μάτια μου δεν κουράζονται να βλέπουνε τα δέντρα
Τα δέντρα τα τόσο γεμάτα από ελπίδα
Τα δέντρα τα τόσο πράσινα
Ένα μονοπάτι ηλιόλουστο τραβάει μέσα απ’ τις μουριές
είμαι στο παράθυρο του νοσοκομείου
Δε νιώθω τη μυρωδιά των γιατρικών
Κάπου πρέπει ν’ ανθίζουν τα γαρούφαλα
Δε νιώθω τη μυρωδιά των γιατρικών
Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος
Το να μην παραδίνεσαι αυτό είναι

Ήφαιστος

Διαβάστε περισσότερα