Η ταινία μικρού μήκους “Memoir of a Veering Storm” της Σοφίας Γεωργοβασίλη, αποκλειστικά στο onassis.org

 

 

 

Memoir of a Veering Storm 

 της Σοφίας Γεωργοβασίλη

Ψηφιακή πρεμιέρα μέσω streaming στο onassis.οrg 
12.04.2023 στις 21:00

Διάρκεια: 14 λεπτά
Διαθέσιμο έως τις 26.04.2023
Δείτε το trailer: https://youtu.be/AlsvcWIWOC8

To “Memoir of a Veering Storm” είναι η ιστορία ενηλικίωσης ενός 15χρονου κοριτσιού στη διάρκεια ενός σχολικού οχταώρου. Το σενάριο της ταινίας αναπτύχθηκε με την υποστήριξη του Onassis Culture, στο πλαίσιο του προγράμματος Onassis Cinema in Development.

 Τι νιώθει άραγε ένα εφηβικό σώμα αντιμέτωπο με μια έκτρωση; Έχοντας κάνει επίσημη πρεμιέρα στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου 2022 (Berlinale), στο διαγωνιστικό τμήμα Generation, η μικρού μήκους ταινία “Memoir of a Veering Storm” της Σοφίας Γεωργοβασίλη κάνει την ψηφιακή πρεμιέρα της αποκλειστικά στο onassis.org την Τετάρτη 12 Απριλίου. Η ταινία φιλοξενείται στο Screening Room της ψηφιακής έκδοσης του περιοδικού The New Yorker, δίπλα σε ανερχόμενες ταινίες μικρού μήκους από όλον τον κόσμο.

Η Άννα συνοδεύεται στο σχολείο από τη μητέρα της ένα πρωινό, λίγο προτού ξεσπάσει ένας κυκλώνας πάνω από την πόλη. Το κορίτσι το σκάει από το σχολείο και, με τη βοήθεια του φίλου της, βρίσκονται σ’ ένα νοσοκομείο. Εκεί η Άννα θα αντιμετωπίσει το γεγονός που θα την οδηγήσει από την εφηβική στην ενήλικη ζωή της.

Η Σοφία Γεωργοβασίλη αναφέρει για την ταινία: «Ξεκίνησα να γράφω τις “Αναμνήσεις (μιας) εφηβικής καταιγίδας” μετά τη διήγηση ενός φίλου, ο οποίος στα 15 του είχε ένα “ατύχημα” με το συνομήλικο κορίτσι του. Μου περιέγραψε τον τρόπο που, ως έφηβοι, χειρίστηκαν την κατάσταση. Με άγγιξε το ίδιο το περιστατικό και μου καρφώθηκαν στο μυαλό οι κινηματογραφικές δυνατότητες της κυκλικής αυτής αφήγησης. Έτσι, ξεκίνησα το ίδιο βράδυ το σενάριο, για να ολοκληρωθεί τέσσερα χρόνια μετά. Στην ταινία, η μητέρα οδηγεί το πρωί στο σχολείο ένα έφηβο κορίτσι, για να παραλάβει, λίγες ώρες αργότερα, μια γυναίκα. Η απόσταση που χωρίζει αυτές τις οχτώ σχολικές ώρες γίνεται η μεγαλύτερη απ’ όλες: έλλειψη κατανόησης και επικοινωνίας μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον. Ακόμα και τώρα, μετά από μια σύντομη έρευνα που έκανα σε έφηβα άτομα, [μου είπαν ότι] θα το επικοινωνούσαν δύσκολα στους γονείς τους. Μου εκμυστηρεύτηκαν πως θα προτιμούσαν να γίνει χωρίς να το μάθουν οι γονείς τους. Παράλληλα με την περίοδο που έγραφα το σενάριο ξεκίνησαν οι διαμαρτυρίες των γυναικών, στην Πολωνία, στην Ουγγαρία, στην Αργεντινή και, όπως φαίνεται, στην Ελλάδα, για το αναφαίρετο δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματός μας, γεγονός που ενίσχυσε την πρόθεσή μου να ολοκληρώσω την ταινία. Στόχος της ταινίας, ωστόσο, δεν είναι να σταθεί στον κοινωνικό αντίκτυπο που έχει μια τέτοια ιστορία. Παρ’ όλο που εξακολουθεί να είναι ένα θέμα ταμπού και συνεχίζουν να κινδυνεύουν τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματά μας από μεσαιωνικές φωνές. Ήθελα το “Memoir of a Veering Storm” να μείνει πιστό στο είδος του και να παρατηρήσει και να απεικονίσει τις συνέπειες που έχει ένα τέτοιο γεγονός στην ψυχολογία ενός νέου κοριτσιού που αποφασίζει να το αντιμετωπίσει μόνο του. Μια μέρα που ένας μεσογειακός κυκλώνας απειλεί να ξεσπάσει πάνω από τη χώρα».

Με την υποστήριξη του ΕΚΚ και του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ, Παράρτημα Ελλάδας (Rosa Luxemburg Stiftung Athens)
 

Σοφία Γεωργοβασίλη © Μυρτώ Αποστολίδου

Σοφία Γεωργοβασίλη
Η Σοφία Γεωργοβασίλη, είναι σκηνοθέτιδα και ηθοποιός. Είναι υπότροφος του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, ARTWORKS 2020, στο τμήμα της κινούμενης εικόνας. Το 2018 πήρε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στο φεστιβάλ της Δράμας για τη μικρού μήκους της Προετοιμασία. Η τελευταία μικρού μήκους ταινία της Memoir of a veering storm, γυρισμένη σε film 16mm, έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στην 72η Berlinale, 2022, στο τμήμα Generation 14plus και από τότε ταξιδεύει σε πολλά φεστιβάλ στο εξωτερικό, έχοντας κερδίσει πάνω από 10 βραβεία. Αυτή την περίοδο, βρίσκεται σε στάδιο προπραγωγής της πρώτης μεγάλου μήκους της με τίτλο «Mignon” η οποία, μεταξύ άλλων, επιλέχθηκε στο πρόγραμμα ανάπτυξης σεναρίου Torino ScriptLab 2018, βραβεύτηκε με το ARTEKino International Prize στο Φεστιβάλ του Sarajevo, 2019 και με το development grant από το CINEREACH το 2020.

Διαβάστε περισσότερα 
https://www.onassis.org/el/news/the-short-film-memoir-of-a-veering-storm-by-sofia-georgovassili-premieres-exclusively-at-onassisorg-online-premiere-12042023-at-2100

Διαβάστε περισσότερα

Νίνο Ρότα: Το σινεμά, ο Φεντερίκο και ο Μάνος

 Νίνο Ρότα (3 Δεκεμβρίου 1912 - 10 Απριλίου 1979) θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ο «πάπας των σάουντρακ» αν και μάλλον τον τίτλο τον μοιράζεται με τον Ένιο Μορικόνε, ένα άλλο «θηρίο» της κινηματογραφικής μουσικής.

Όμως η μουσική δεν έχει όρια, δεν κρίνεται με τεχνοκρατικά κριτήρια, ούτε αξιολογείται με την ποσότητα. Το σίγουρο είναι ότι και οι δύο προσέφεραν τα μέγιστα τόσο στη μουσική όσο και στο μελωδικό «ντύσιμο» του κινηματογράφου. Ο Φεντερίκο Φελίνι είχε πει για τον Νίνο Ρότα, με τον οποίο είχε μια δημιουργική φιλία για περίπου 30 χρόνια, ότι «σκηνοθετεί μουσικά τη μαγεία, τη γιορτή, τη μελωδία της εικόνας».

Πράγματι, ποιος μπορεί να ξεχάσει τις μαγικές μουσικές του Ρότα, από τα απλά μοτίβα, μέχρι τις απαιτητικές συνθέσεις, αν και έχουν περάσει 40 χρόνια από το θάνατό του. 

Ο αστείρευτης έμπνευσης μουσικός, συνέθεσε μουσική για περίπου 150 ταινίες, δεκάδες κλασικές συνθέσεις για χορωδία και μουσική δωματίου, τρεις συμφωνίες, 3 κονσέρτα για βιολοντσέλο, για την τηλεόραση, για 23 μπαλέτα και θέατρα (για όλα τα έργα του Εντουάρντο Ντε Φίλιππο) και δέκα όπερες.

Παιδί θαύμα

Γεννήθηκε στο Μιλάνο στις 3 Δεκεμβρίου του 1911, από γονείς μουσικούς και σπούδασε πιάνο στο ωδείο της πόλης. Ως παιδί θαύμα, πριν συμπληρώσει τα 15 του χρόνια είχε συνθέσει μια όπερα κι ένα ορατόριο, προκαλώντας το θαυμασμό. Με προτροπή του φημισμένου διευθυντή ορχήστρας Αρτούρο Τοσκανίνι, μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της κλασικής μουσικής, ο νεαρός Νίνο Ρότα συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλαδέλφεια των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου έμεινε για τρία χρόνια. Εκεί θα μπει ως θεατής στις κινηματογραφικές αίθουσες και θα εντυπωσιαστεί από τη μουσική του Τζορτζ Γκέρσουιν. Επιστρέφοντας στην Ιταλία, θα σπουδάσει φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου, ενώ το 1939 άρχισε να διδάσκει Αρμονία και σύνθεση στο Ωδείο Νικολό Πιτσίνι στο Μπάρι, όπου έγινε διευθυντής μετά από 11 χρόνια.

  

 

Δυο μάγοι στο σινεμά

Με τη νεανική του ορμή, γρήγορα θα έρθει σε επαφή και με τους κινηματογραφιστές της χώρας του και το σινεμά, που άρχιζε να ακμάζει. Ο ίδιος, παρότι τεράστιας κλασικής παιδείας, θα γοητευθεί από τα παραδοσιακά και λαϊκά ακούσματα της Ιταλίας, κάτι που γίνεται αντιληπτό και στις περισσότερες μουσικές του. Πολύ πριν συναντήσει τον Φελίνι, το 1933 θα γράψει τη μουσική για την ταινία του Ραφαέλε Ματεράτσο «Treno Popolare». Ουσιαστικά ο Ρότα μπαίνει στο σινεμά και εγκαινιάζει τη μακρά συνεργασία του με τον Φεντερίκο Φελίνι το 1952, με την κωμωδία «Ο Λευκός Σεϊχης» και πρωταγωνιστή τον αξέχαστο Αλμπέρτο Σόρντι. Δυο μεγάλοι καλλιτέχνες, Φελίνι και Ρότα, ο ένας της εικόνας και ο άλλος της μουσικής, συναντιόνται προς χάριν όλων αυτών που ήθελαν κάτι περισσότερο από ένα ψυχαγωγικό κινηματογράφο. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι άλλες σημαντικές δημιουργίες του νεορεαλισμού ή και άλλων κινηματογραφικών ειδών υπολείπονται των ταινιών του Φελίνι. Άλλωστε η συνεργασία του με τον Λουκίνο Βισκόντι θα σημαδέψει το σινεμά. Τεράστια επιτυχία για τον Ρότα οι ταινίες του «Κόκκινου Βαρόνου», «Ο Ρόκο και τα Αδέλφια του», «Βοκάκιος '70» (σπονδυλωτή ταινία που είχε σκηνοθετήσει μαζί με τους θρυλικούς Βιτόριο Ντε Σίκα, Φελίνι, Μονιτσέλι) και φυσικά τον αριστουργηματικό «Γατόπαρδο», ένα επικό δράμα, με έναν γρανιτένιο Μπαρτ Λάνκαστερ και για πολλούς μεγάλους σκηνοθέτες μία από τις σημαντικότερες ταινίες όλων των εποχών.

  

Το Όσκαρ... με τη δεύτερη

Ο πολυγραφότατος συνθέτης συνεργάστηκε και με τον Φράνκο Τζεφιρέλι, για τον οποίο συνέθεσε το εξαιρετικό μουσικό θέμα της ταινίας «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», ένα φιλμ που μπορεί σήμερα να έχει σχεδόν ξεχαστεί, αλλά το σάουντρακ του Ρότα παραμένει αθάνατο. Η ταινία που όμως εκτόξευσε τη φήμη του ήταν «Ο Νονός». Για ακατανόητους λόγους δεν πήρε το Όσκαρ μουσικής επένδυσης για την πρώτη ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα (η δικαιολογία ότι χρησιμοποίησε μουσικά μοτίβα ενός προηγούμενου σάουντρακ, που είχε συνθέσει για το φιλμ «Φορτουνέλα» του Εντουάρντο Ντε Φίλιππο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και αστεία), αλλά με τη δεύτερη, το 1974. Μάλιστα, για την άρνηση της Ακαδημίας να του δώσει το Όσκαρ μουσικής για το πρώτο επικό φιλμ του Κόπολα, ο Ρότα δεν παραβρέθηκε στην απονομή του Όσκαρ το 1974, αφήνοντας τους θαυμαστές του στις ΗΠΑ στα κρύα του λουτρού.

 Το σίγουρο είναι ότι ο Ρότα δεν περίμενε το Όσκαρ για να καταξιωθεί. Κατά γενική παραδοχή οι συνθέσεις του έδωσαν άλλη αίγλη στις ταινίες στις οποίες συμμετείχε, παρότι οι σκηνοθέτες με τους οποίους συνεργάστηκε ήταν τεράστια ονόματα της 7ης Τέχνης. Ακίρα Κουροσάβα, Βιτόριο ντε Σίκα, Φράνκο Ρόσι, Μάουρο Μπολονίνι, Λουί Μαλ, Λίνα Βερντμίλερ και Ρενέ Κλεμάν μερικοί απ' τους σκηνοθέτες που συνεργάστηκε.

  

Οι επουράνιες μελωδίες και ο Φελίνι

Ωστόσο, η συνεργασία του με τον Φελίνι θα μείνει για πάντα στην ιστορία. Συνεργάστηκαν σε 15 ταινίες που πολλές απ' αυτές άφησαν εποχή και σημάδεψαν σπουδαίους κινηματογραφιστές και μουσικούς, αλλά και γενιές κινηματογραφόφιλων. Ο Φελίνι είχε πει: «Ο πιο πολύτιμος συνεργάτης που είχα και το λέω ευθέως και δε χρειάζεται καν να διστάσω, ήταν ο Νίνο Ρότα. Είχε μια γεωμετρική φαντασία, μια μουσική προσέγγιση αντάξια επουράνιων σφαιρών. Δεν είχε λοιπόν ανάγκη να δει εικόνες από τις ταινίες μου. Όταν το ρωτούσα για τις μελωδίες που σκεφτόταν για να σχολιάσω τη μία ή την άλλη σεκάνς, συνειδητοποιούσα ότι δεν ασχολούνταν καθόλου με εικόνες. Ο κόσμος του ήταν εσωτερικός, μέσα του και η πραγματικότητα δεν είχε κανέναν τρόπο να μπει εκεί».

Μερικές από τις ταινίες του «maestro» που τις έντυσε μουσικά ο Ρότα και έγιναν αναπόσπαστα με τα πλέον αγαπημένα και αναγνωρίσιμα κινηματογραφικά σάουντρακ ήταν τα αριστουργήματα «Ντόλτσε Βίτα», «Λα Στράντα», «Οκτώμισι», «Νύχτες της Καμπίρια», «Σατυρικόν», «Ρόμα», «Amarcord», «Καζανόβας», «Ιουλιέτα των Πνευμάτων». Φυσικά υπάρχει και η «Πρόβα Ορχήστρας», μια αλληγορική ταινία στην οποία ο Φελίνι δεν τα πολυκαταφέρνει, αλλά έχει σκηνές ασύγκριτης μαγείας, που στηρίζονται στην έμπνευση του Ρότα. Η ταινία αυτή έμελλε να είναι και η τελευταία για τον Ρότα, καθώς τον επόμενο χρόνο, το 1979, θα έφευγε ξαφνικά από στεφανιαία νόσο.

Η σχέση του με την Ελλάδα και ο Μάνος

Ο Νίνο Ρότα όμως είχε σχέση και με την Ελλάδα. Με την Ελλάδα συνδέθηκε λόγω της φιλίας που είχε αναπτύξει με τον Μάνο Χατζιδάκι. Λίγο μετά το θάνατο του Ιταλού συνθέτη, ο Χατζιδάκις, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσει το μεγαλείο του Ρότα και την προσφορά του στο φιλμικό σύμπαν του Φελίνι, είχε πει: «Ο Φελίνι ασχολείται με το παρελθόν του, ασχολείται με τις εικόνες του παρελθόντος, τις οποίες τις συνθέτει με το μέλλον. Κι εκεί είναι η μεγαλοσύνη του. Ήθελε ένα υλικό του παρελθόντος. Ο Νίνο Ρότα του το προμήθευσε. Κι έχουμε αυτό το αξιοπερίεργο, να έχει σφραγίσει την εποχή μας, την πολύ σύγχρονη εποχή μας, ένα υλικό αναμνήσεων. Κι αυτός είναι ο Νίνο Ρότα».

Επίσης, ο Χατζιδάκις είχε διαπιστώσει ότι «ο Ρότα είχε συνείδηση του λαϊκού». Για να συμπληρώσει ότι «και θαυμαστά συνθέτει ολόκληρες σειρές από πρωτοφανέρωτες οικείες μελωδίες, που εξαρχής δεθήκανε με τα Φελινικά οράματα και φτιάξαν μία από τις πιο θαρραλέες και μαγικές στιγμές του κόσμου αυτού που ζούμε». Και συνοψίζοντας θα πει: «Ο Φελίνι και ο Ρότα είναι η επιτυχημένη Ιταλία του Μεταπολέμου που γνωρίζει να διασκεδάζει και να βλέπει βαθιά τις ρωγμές και τους κραδασμούς του μέλλοντος, χωρίς να χάνει το αίσθημα και την μνήμη του μεταναγεννησιακού πάθους».

  

Η καρδιά και η μουσική

Ο Νίνο Ρότα, σε ηλικία 67 ετών θα πεθάνει στη Ρώμη, ήσυχα όπως έζησε. Θα αφήσει πίσω του μία κόρη, τη Νίνα Ρότα, την οποία απέκτησε κατά τη διάρκεια της σχέσης του με την πιανίστρια Μάγκντα Λονγκάρι. Και φυσικά θα αφήσει πίσω του, εκτός από τον απαρηγόρητο Φελίνι, που έχασε το άλλο του μισό και ένα τεράστιο έργο. Με δικά του λόγια, μιλώντας για την τέχνη του, αποκαλύπτει από που αντλούσε την έμπνευση: «Όταν συνθέτω στο πιάνο, τείνω να νιώθω ευτυχής, αλλά υπάρχει πάντα το αιώνιο δίλημμα: πώς μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι ανάμεσα στη δυστυχία των άλλων; Θα έκανα τα πάντα για να δώσω σε όλους μια στιγμή ευτυχίας. Αυτό είναι που βρίσκεται στην καρδιά της μουσικής μου».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διαβάστε περισσότερα

Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου: «Ελεύθερες συχνότητες» - Σήμερα η ψηφιακή πρεμιέρα του πρώτου έργου!

 Για μια ακόμη χρονιά το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου επεκτείνει το πεδίο των καλλιτεχνικών του δράσεων πέρα από την καλοκαιρινή περίοδο και τους χώρους στους οποίους εκτυλίσσεται, με τη συνέχιση της άκρως επιτυχημένης πλατφόρμας Open Plan.

Φέτος το Open Plan επανέρχεται δυναμικά με ψηφιακές καλλιτεχνικές δράσεις εμπνευσμένες από τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν», καθώς κλείνουν διακόσια χρόνια από τη συγγραφή του κορυφαίου ποιήματος του Διονυσίου Σολωμού.

Ο «Ύμνος» παραμένει ως σήμερα ένα από τα πιο σημαντικά ποιήματα στη νέα ελληνική γλώσσα, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί μνημείο ιστορικής αυτογνωσίας της νεότερης Ελλάδας. Με αφορμή την εμβληματική αυτή επέτειο, η φετινή πλατφόρμα Open Plan του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου παρουσιάζει το καλλιτεχνικό εγχείρημα Freequencies / Ελεύθερες συχνότητες, που αποτελείται από τέσσερα αυτόνομα ψηφιακά έργα, αναθέσεις της Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης σε νέους καλλιτέχνες.

Τα έργα επιχειρούν να φωτίσουν τη συνομιλία του Διονυσίου Σολωμού με τον Έλληνα του σήμερα και τις αγωνίες του για το τι είναι και τι μπορεί να είναι η ελευθερία στον σύγχρονο κόσμο και στη σύγχρονη καλλιτεχνική έκφραση.

 
Στο πλαίσιο του Freequencies / Ελεύθερες συχνότητες θα παρουσιαστούν τα έργα:
 
· Η πατρίδα μου: working title κινηματογραφικό έργο μικρού μήκους της Σοφίας Γεωργοβασίλη  
Πρεμιέρα σήμερα, 10 Απριλίου στο aefestival.gr: https://aefestival.gr/festival-athinon-epidayroy-open-plan-2023-freequencies-eleytheres-sychnotites-sofia-georgovasili-i-patrida-moy-working-title/
 

· SPRINGTIDE / Μεγάλη παλίρροια έργο videodance της Χρυσάνθης Μπαδέκα  
Από τις 24 Απριλίου στο aefestival.gr & στο youtube
 

Νικόλ Λειβαδάρη

«Δεν έχουμε μετόχους-εκατομμυριούχους, δεν είμαστε κυβερνητικό ή κομματικό non paper»

Συνδρομή >

Δωρεά >

ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟ
TVXS

· εδώ μέσα εκατοικούσε έργο videoart / μουσικής της εικαστικού Μυρτώς Ξανθοπούλου και του συνθέτη Πάνου Ηλιόπουλου.
Από τις 8 Μαΐου στο Instagram και στο Facebook του Φεστιβάλ
 

· Με μια κάποια ελευθερία μουσικοθεατρικό έργο του Θοδωρή Αμπαζή
Από τις 18 Μαΐου στο aefestival.gr & στο youtube
 
Οι δημιουργίες των νέων καλλιτεχνών θα προβληθούν από την ιστοσελίδα (aefestival.gr), το Youtube channel και τα υπόλοιπα social media του Φεστιβάλ, αλλά το κοινό θα μπορεί να τα παρακολουθήσει και στο πλαίσιο εκδηλώσεων του καλλιτεχνικού προγράμματος 2023.
Το καλλιτεχνικό εγχείρημα συμπληρώνεται από κύκλο συζητήσεων με επιμέλεια του Διονύση Καψάλη, πάνω στα θέματα που ανοίγει ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», πρωτίστως όσα σχετίζονται με την ιδέα και την έννοια της ελευθερίας.

 
Σημείωμα Διονύση Καψάλη
 
Ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» αποτελεί ιδανική περίπτωση προκειμένου να μελετήσουμε την εμπλοκή ενός λογοτεχνικού κειμένου στο ιστορικό γίγνεσθαι καθώς και τη ζωή των ιδεών (όπως η ελευθερία) που δοκιμάζονται μέσα στη δίνη της ιστορίας.

Δεν είναι απλώς ένα λογοτέχνημα που μετέχει δευτερογενώς στην ιστορική δράση, αλλά ένα λογοτέχνημα που καθαυτό αποτελεί ιστορική δράση, που παρεμβαίνει και δρα μέσα στην ιστορία πρωτογενώς και παράγει ιστορικά αποτελέσματα.

Δύο χρόνια μετά τους εορτασμούς για τα διακόσια χρόνια της Επανάστασης, όπου βεβαίως σχολιάστηκε (μολονότι όχι εις βάθος) και ο «Ύμνος», προέχει να μετατοπίσουμε λίγο το βάρος της προσοχής μας από τον «Ύμνο» ως το ποίημα για την Ελευθερία των Ελλήνων (το ποίημα της Ελληνικής Επανάστασης, που αναμφίβολα υπήρξε) στον «Ύμνο» ως το ποίημα για την Ελευθερία όλων, δηλαδή όχι μόνο ημών αλλά και των άλλων: την ελευθερία ως καθολική αξία.
 
Τα έργα:
 
Σοφία Γεωργοβασίλη
Η πατρίδα μου: working title
Ταινία μικρού μήκους
Από 10 Απριλίου 2023 στα aefestival.gr & youtube

Πώς μπορεί να αποτυπωθεί η έννοια του έθνους μέσα από την κινηματογραφική τέχνη σήμερα; Είναι ακόμη επίκαιρη και, αν ναι, ποια η σχέση της με την περίοδο που γράφτηκε ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν»;

Σ’ αυτό το μικρού μήκους εικαστικό έργο η σκηνοθέτις Σοφία Γεωργοβασίλη φέρνει το ποίημα του Δ. Σολωμού σε διάλογο με μια σύνθεση από δύο γνωστούς πίνακες του Ευγένιου Ντελακρουά, την Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου και τη Σφαγή της Χίου, και με τη μουσική του Νίκου Βελιώτη, αναπαριστώντας τα καίρια αυτά ερωτήματα σε ένα κινηματογραφικό tableau vivant.
 
Παίζουν Μιχάλης Αφολαγιάν, Ελίνα Δερμιτζιόγλου, Ιωάννα Τουμπακάρη, Jasmine Roland, Navine Khan Dossos, Zephyros Bridle, Edgen Lame, Έλενα Μεγγρέλη, Στέφανος Λεβίδης, Νίκη Ιωακειμίδου, Temo Buyuktemel, Πηνελόπη Ψαλιδά, Κωνσταντίνα Αθηναίου • Voice Οver Έλενα Τοπαλίδου • Μουσική Νίκος Βελιώτης • Επιμέλεια κίνησης Γιάννης Νικολαΐδης
  
Χρυσάνθη Μπαδέκα
SPRINGTIDE / Μεγάλη Παλίρροια*
Έργο videodance / 9΄
Από 24 Απριλίου στα aefestival.gr & youtube
 
Σαν φωτιά μέσα σε λίμνη είναι η ελευθερία. Πράξη βίας ανάμεσα σε δύο αντίθετες δυνάμεις: το νερό σβήνει τη φωτιά, αλλά και η φωτιά εξατμίζει το νερό. Η ζωή αναπνέει στη σύγκρουση. Πώς μπορούμε να είμαστε ήσυχοι «στη στιγμιαία ευημερία» μας;

 

Καθώς εξελίσσεται ένα πάρτι, οι Α1 και Α2 αποφασίζουν να γράψουν ένα σύνθημα σε έναν τοίχο, έξω από το νυχτερινό κλαμπ. Όταν τα R1 και R2 τους συναντούν, ο S ξυπνάει επάνω στα βουνά. Η ελευθερία ως πράξη και στάση ζωής. Η ανελευθερία ως αυθόρμητη αντίδραση μέσα στο σχήμα του κυρίαρχου πλαισίου. Όταν η πραγματικότητα παραβιάζει, διαψεύδει και συντρίβει τη δικαιοσύνη, τότε τα πάντα μπορούν να συμβούν.

Το σύντομο έργο SPRINGTIDE, συνδυάζοντας τη γλώσσα του χορού με τον κινηματογράφο, δημιουργεί ένα κινητικό σύμπαν μεταξύ πραγματικού και φαντασιακού, όπου ο έρωτας και το υπερβατικό συναντιούνται με την οργή και τη βία, σε μια ανοιχτή αφήγηση αλληλένδετων, σωματικών επεισοδίων.
 
* Το φαινόμενο springtide, στα ελληνικά γνωστό ως παλίρροια συζυγιών, συμβαίνει όταν ο Ήλιος, η Σελήνη και η Γη βρίσκονται πάνω στην ίδια νοητή ευθεία, με αποτέλεσμα οι αθροιστικές δυνάμεις που ασκούνται στη Γη να δημιουργούν πολύ υψηλότερες παλίρροιες και χαμηλότερες άμπωτες. Ο ελληνικός τίτλος «Μεγάλη Παλίρροια» αποτελεί μία ελεύθερη μετάφραση στα Ελληνικά από τη χορογράφο/σκηνοθέτιδα.
 
Σενάριο – Σκηνοθεσία Χρυσάνθη Μπαδέκα • Συν-χορογραφία Σοφία Μαυραγάνη & Χρυσάνθη Μπαδέκα • Σχεδιασμός φωτισμού Μιχάλης Κλουκίνας • Σύνθεση και σχεδιασμός ήχου Λάμπρος Πηγούνης • Σχεδιασμός κοστουμιών Χριστίνα Σωτηροπούλου • Βοηθός σκηνοθέτιδας & παραγωγής Δημήτρης Χειμωνάς  • Χειριστής κάμερας & gimbal Χρυσάνθη Μπαδέκα • Χειριστής drone & γερανού Παύλος Κερασίδης • Focus puller γερανού Λίνα Σταμάτη • Χειριστής gimbal γερανού Πέτρος Κατσόρχης • Μοντάζ Χρυσάνθη Μπαδέκα • Colourist Αντώνης Κατρακάζης • Special effects Προκόπης Βλασερός • Ηλεκτρολόγος / gaffer Γιαννης Βολλέλης • Βοηθός ενδυματολόγου Μαργαρίτα Τζαννέτου• Βασικοί χορευτές Κάντυ Καρρά A1, Νώντας Δαμόπουλος A2, Σοφία Πουχτού R1, Μαρία Βούρου R2 • Φιλική συμμετοχή στον ρόλο του S Νίκος Παπαθανάσης • Ομάδα club Δημήτρης Γουλιός, Αριάνα Ζαρμακούπη, Νίκος Καλύβας, Χριστιάνα Κατσιμπράκη, Σωτηρία Κουτσοπέτρου, Μαριέττα Μαναρώλη, Αυγή Μητσιάνη, Άγγελος Παπαδόπουλος, Θάνος Ραγκούσης, Βασιάνα Σκοπετέα • Με τη δημιουργική συνεισφορά των Σοφία Αδάμη, Καλλιόπη Καραλή, Ελένη Κυπαρίδη, Πετρίνα Μούνταλη, Νταϊάνα Παπαδοπούλου, Σεβαστή Σταύρου • Διεύθυνση παραγωγής Αναστασία Καβαλλάρη • Εκτέλεση παραγωγής KART PRODUCTIONS - Μαρία Ξανθοπουλίδου • Παραγωγή Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου • Σε συνεργασία με MOZ / Dance Stories on Screen
 
Ευχαριστούμε θερμά για τη βοήθειά τους και την υποστήριξη
Μάκης Σταϊσον, Λία Καράμπελα, Γιάννης Ίσσαρης, Χριστιάνα Κατσιμπράκη 
  
Μυρτώ Ξανθοπούλου – Πάνος Ηλιόπουλος
εδώ μέσα εκατοικούσε 
Video art / Μουσική
Από 8 Μαΐου 2023 στο Instagram και στο Facebook του Φεστιβάλ
 
Το έργο «εδώ μέσα εκατοικούσε» είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας της εικαστικού Μυρτώς Ξανθοπούλου και του συνθέτη Πάνου Ηλιόπουλου. Πρόκειται για μια σειρά από 7 «βινιέτες»/βίντεο μικρής διάρκειας, καθένα εκ των οποίων αποτελείται από μικρές χειρονομίες και επιτελέσεις, εφήμερες εγκαταστάσεις, εικόνες και πλάνα της καθημερινότητας, λέξεις και φράσεις, που συνθέτουν ένα υβρίδιο βιντεοτέχνης, DIY φιλμ, ποίησης, ημερολογιακής καταγραφής και social media project. Τόσο η φόρμα όσο και το περιεχόμενο του έργου ισορροπούν ανάμεσα στο κοινότοπο και το υψηλό, την ελαφρότητα και την αναγκαιότητα, το αστείο και το τραγικό.
 
Οι δημιουργοί ανοίγουν έναν γόνιμο διάλογο με εργαλεία το βίντεο, τον λόγο και τον ήχο, θέτοντας ερωτήματα γύρω από τη ρευστότητα και τη στερεότητα της έννοιας της ελευθερίας, την αυθαιρεσία και το αναπόφευκτο της γλώσσας, την εντοπιότητα, την ταυτότητα, το μνημείο, την υβριδική φόρμα αλλά και την ίδια τη μεθοδολογία της συνεργασίας όσον αφορά τη μουσική/ηχητική επένδυση του συγκεκριμένου οπτικοακουστικού υλικού.
Ο τίτλος «εδώ μέσα εκατοικούσε» αποτελεί παράφραση του στίχου του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν» του Δ. Σολωμού εκεί μέσα εκατοικούσες. Το σύνολο του έργου έχει δουλευτεί με αφορμή τους στίχους και τη μουσική του «Ύμνου», που είναι και η κεντρική θεματική του Οpen Plan.
Το έργο θα παρουσιαστεί αρχικά στις 8-14 Μαΐου ως σειρά από instagram stories στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του Φεστιβάλ, και σε δεύτερο χρόνο ως βιντεοεγκατάσταση.
 
Βίντεο – Λόγος – Σύλληψη Μυρτώ Ξανθοπούλου • Μουσική Σύνθεση – Ηχητικός Σχεδιασμός Πάνος Ηλιόπουλος
  
Θοδωρής Αμπαζής
Με μια κάποια ελευθερία
Μουσικοθεατρικό έργο
Από 18 Μαΐου στα aefestival.gr & youtube
 
Έξι συναντήσεις μουσικοθεατρικού αυτοσχεδιασμού, με αφετηρία στίχους από τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν» του Διονυσίου Σολωμού, που θα βιντεοσκοπούνται και θα αποτελέσουν το βασικό υλικό από το οποίο θα προκύψει το τελικό παραγόμενο.
Τέσσερις περφόρμερ και ένας συνθέτης-σκηνοθέτης ερευνούν τα όρια της ατομικής ελευθερίας σε ένα στενά καθορισμένο πλαίσιο. Ο συνθέτης-σκηνοθέτης συμμετέχει στον αυτοσχεδιασμό και κατευθύνει το ensemble σε διαφορετικό σε κάθε συνάντηση μουσικοθεατρικό μονοπάτι. Η σύγχρονη με τον ήχο βιντεοσκόπηση των συναντήσεων θα προσφέρει έναν μουσικό και οπτικό πλούτο, ο οποίος εντέλει θα ανασυντεθεί σε ένα μουσικό βίντεο.
 
Σύλληψη – Διεύθυνση - Σκηνοθεσία Θοδωρής Αμπαζής • Βίντεο – μοντάζ Στάθης Αθανασίου • Ηχογράφηση Κώστας Μπώκος • Βοηθός συνθέτη-σκηνοθέτη Γιώργος
Καρούμπαλος • Ερμηνεύουν Άννα Παγκάλου, Γιάννης Αναστασάκης, Θοδωρής Βαζάκας, Θάνος Πολυμενέας
 

Κύκλος συζητήσεων
 
Με αφορμή τον μνημειώδη «Ύμνο εις την Ελευθερίαν» του Σολωμού, θα πραγματοποιηθεί στον Ιανό και στην Πειραιώς 260 κύκλος συζητήσεων με επιμέλεια και συντονισμό του Διονύση Καψάλη. Οι συζητήσεις θα περιστραφούν γύρω από τα θέματα που ανοίγει ο «Ύμνος», πρωτίστως όσα σχετίζονται με την ιδέα και την έννοια της ελευθερίας.
 
Α´ «Φιλελεύθερα τραγούδια»: 27 Απριλίου
Βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ, ώρα: 20.30
 
Ομιλήτριες/ομιλητές
Κατερίνα Τικτοπούλου Αναπληρώτρια καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Τμήμα Φιλολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Γιάννης Παπαθεοδώρου Αναπληρωτής καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών
Μιχαήλ Μαρμαρινός Σκηνοθέτης, Καλλιτεχνικός Διευθυντής 2023 ΕΛΕΥΣΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
Νίκος Ξυδάκης Συνθέτης
Χρήστος Μποκόρος Ζωγράφος
Παντελής Μπουκάλας Συγγραφέας, δημοσιογράφος
Συντονίζει ο Διονύσης Καψάλης
 
Β´ «Η αλλόκοτη ελευθερία της δημιουργίας»: 4 Μαΐου
Βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ, ώρα: 20.30
 
Ομιλήτριες/ομιλητές
Σταύρος Ζουμπουλάκης Συγγραφέας, πρόεδρος Εφορευτικού Συμβουλίου
Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος
Χαράλαμπος Μπακιρτζής: Έφορος των αρχαιοτήτων επί τιμή
Κύριλλος Σαρρής: Εικαστικός
Έρση Σωτηροπούλου: Συγγραφέας
Φίλιππος Τσαλαχούρης: Συνθέτης, διευθυντής των Μουσικών Σχολών του Ωδείου Αθηνών
Συντονίζει ο Διονύσης Καψάλης
 
Γ´ Η ελευθερία των τεχνών: 11 Μαΐου
Πειραιώς 260, ώρα: 20.30
 
Συζητούν οι καλλιτέχνες του Open Plan:

Σοφία Γεωργοβασίλη, Χρυσάνθη Μπαδέκα, Μυρτώ Ξανθοπούλου, Θοδωρής Αμπαζής
Συντονίζουν η Παρασκευή Τεκτονίδου και ο Σταύρος Γασπαράτος

Διαβάστε περισσότερα

Απάτες: Σήμα κινδύνου από την ΕΛΑΣ για παραπλανητικά μηνύματα

Μεγάλη προσοχή από τους πολίτες ζητά η Ελληνική Αστυνομία προκειμένου να μη δίνουν στοιχεία στους επιτήδειους που μέσα από παραπλανητικά μηνύματα επιδιώκουν να αδειάσουν τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους

Τον κώδωνα του κινδύνου κρούουν στελέχη της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος καθώς επιτήδειοι συνεχίζουν να στέλνουν παραπλανητικά μηνύματα σε ανυποψίαστους πολίτες επιδιώκοντας να αποκτήσουν πρόσβαση σε τραπεζικούς λογαριασμούς ή τα στοιχεία πιστωτικών καρτών. Μια τέτοια υπόθεση εξιχνίασαν οι αστυνομικοί. Σύμφωνα με την Ελληνική Αστυνομία εντοπίστηκαν τα μέλη εγκληματικής ομάδας που δραστηριοποιούνταν συστηματικά σε απάτες μέσω διαδικτύου και στην αποδοχή και διάθεση προϊόντων εγκλήματος. Η επιχείρηση για τον τερματισμό της παράνομης δράσης τους πραγματοποιήθηκε μετά από περίπτωση απάτης που διαπράχθηκε μέσω υπολογιστή την Πέμπτη 6 Απριλίου σε βάρος κατοίκου της ευρύτερης περιοχής της Καβάλας, του οποίου η χρεωστική κάρτα χρησιμοποιήθηκε για αγορές σε κατάστημα της Αττικής.

Στο πλαίσιο αυτό, πρωινές ώρες της Παρασκευής 7 Απριλίου από αστυνομικούς της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, με τη συνδρομή αστυνομικών της Διεύθυνσης Αστυνομικών Επιχειρήσεων Αττικής (Δ.Α.Ε.Α.) και της Ο.Π.Κ.Ε., εντοπίστηκαν εντός ορίων αυτοφώρου και συνελήφθησαν στην ευρύτερη περιοχή των Αχαρνών τρία μέλη της εγκληματικής ομάδας. Σε βάρος τους, καθώς και σε βάρος τριών ακόμη ατόμων, τα στοιχεία των οποίων έχουν ταυτοποιηθεί, σχηματίστηκε δικογραφία, για τα - κατά περίπτωση - αδικήματα της απάτης, απάτης με υπολογιστή, παράνομης απόκτησης άυλων μέσων πληρωμής, αποδοχής και διάθεσης παρανόμως αποκτηθέντων άυλων μέσων πληρωμής, αποδοχής και διάθεσης προϊόντων εγκλήματος, νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες και της νομοθεσίας για τα όπλα.

Ειδικότερα, όπως προέκυψε από την έρευνα των αστυνομικών, τα μέλη της εγκληματικής ομάδας, ενεργώντας είτε από κοινού, είτε μεμονωμένα, προέβησαν κατά το διάστημα από 28 Ιανουαρίου 2023 έως και 6 Απριλίου 2023, σε τουλάχιστον 14 περιπτώσεις απάτης με υπολογιστή, με το παράνομο οικονομικό όφελος από αυτές να ανέρχεται στις 60.000 ευρώ.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση σχετικά με τον τρόπο δράσης τους τηλεφωνούσαν σε επιχειρήσεις, καταστήματα, ελεύθερους επαγγελματίες και φυσικά πρόσωπα, όπου παρουσιάζονταν είτε ως υπάλληλοι λογιστηρίων, δημοσίων υπηρεσιών είτε ως ενδιαφερόμενοι αγοραστές για αγγελίες, με σκοπό δήθεν την εξόφληση χρέους, καταβολή επιδόματος ή αποστολή προκαταβολής αγοράς. Έτσι αποκτούσαν πρόσβαση στον τραπεζικό τους λογαριασμό, αφού προηγουμένως τους έπειθαν να καταχωρήσουν τα διαπιστευτήρια εισόδου τους, με μεθόδους χειραγώγησης ή μέσω απατηλών υπερσυνδέσμων (phishing links), που τους απέστελλαν μέσω email ή sms και οδηγούσαν σε «πλαστές» ιστοσελίδες τραπεζών. Στη συνέχεια ενεργοποιούσαν τις χρεωστικές τους κάρτες, σε άυλη μορφή, στα ψηφιακά πορτοφόλια (e-wallets) των κινητών τους τηλεφώνων, με τα οποία στη συνέχεια προέβαιναν σε αγορές μέσω ανέπαφων συναλλαγών, από καταστήματα πώλησης προϊόντων τεχνολογίας, και συγκεκριμένα σε συσκευές κινητών τηλεφώνων μεγάλης αξίας και αυξημένης ζήτησης. Επίσης μεταπωλούσαν τις συσκευές σε καταστήματα πώλησης κινητών τηλεφώνων στην περιοχή των Αχαρνών, ιδιοκτησίας δύο μελών της εγκληματικής ομάδας, τα οποία στη συνέχεια τα πουλούσαν σε ιδιαίτερα δελεαστικές τιμές.

Από τις έρευνες που πραγματοποιήθηκαν σε δυο οικίες και δύο καταστήματα πώλησης προϊόντων κινητής τηλεφωνίας στις Αχαρνές βρέθηκαν και κατασχέθηκαν 9 σφραγισμένες συσκευές κινητής τηλεφωνίας μεγάλης αξίας, 2 τηλεοράσεις (SmartTV) προερχόμενες από την εν λόγω εγκληματική δραστηριότητα, 14 κινητά τηλέφωνα, φορητός ηλεκτρονικός υπολογιστής και 2 τάμπλετ, κυνηγετικό όπλο, 25 φυσίγγια, και μαχαίρι με μήκος λάμας 21 εκατοστών, σύστημα καταγραφής εικόνας, 1.850 ευρώ, 147 σφραγισμένα πακέτα σύνδεσης εταιρειών κινητής τηλεφωνίας, ενεργοποιημένα σε αλλοδαπούς υπηκόους (ghostnumbers) και πολλά έγγραφα τα οποία σύμφωνα με τους αστυνομικούς σχετίζονται με την εγκληματική δραστηριότητα.

Οι συλληφθέντες, με τη δικογραφία που σχηματίστηκε σε βάρος τους, οδηγήθηκαν στον αρμόδιο Εισαγγελέα, ενώ οι έρευνες για τον προσδιορισμό της πλήρους δράσης τους συνεχίζονται. Τα στελέχη της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος συνιστούν στους πολίτες να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και εφόσον αντιληφθούν ότι επιχειρείται να υποκλαπούν στοιχεία να επικοινωνούν άμεσα με την ΕΛ.ΑΣ.

Διονύσης Βυθούλκας 

Διαβάστε περισσότερα

Προκλητική παρουσία του εγκληματία ναζί Μπαρμπαρούση στον κήπο των Ηρώων!!

 

Την προκλητική παρουσία του καταδικασμένου φασίστα με την εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής, Κ. Μπαρμαρούση, που έκανε την εμφάνισή του ως εκπρόσωπος του μορφώματος «Έλληνες», καταθέτοντας στεφάνι στον κήπο των Ηρώων στις εκδηλώσεις της Εξόδου, καταδικάζει η ΚΟΒ Μεσολογγίου της ΤΕ Αιτωλοακαρνανίας του ΚΚΕ.

Το περιστατικό σημειώθηκε την Παρασκευή, κατά την διάρκεια των επίσημων εορτασμών, με τον καταδικασμένο φασίστα να βρίσκεται όπως δείχνουν και φωτογραφίες τοπικών ΜΜΕ, δίπλα σε ενστόλους στο χώρο των επισήμων. Είναι χαρακτηριστικό ότι κανείς δεν αντέδρασε απ’ τους εκπροσώπους των τοπικών αρχών για την παρουσία του, κάνοντας του επί της ουσίας αβάντα. 

«Οι απόγονοι των δωσίλογων και προδοτών της ναζιστικής κατοχής, οι υμνητές της χούντας, οι κήρυκες της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού και του φασισμού, οι μαχαιροβγάλτες τραμπούκοι και πιστά σκυλιά των μεγαλοεπιχειρηματιών, δεν πρέπει να έχουν θέση πουθενά, ούτε να παρουσιάζονται ως τιμητές των λαϊκών αγώνων», τονίζει η ΚΟΒ Μεσολογγίου, σημειώνοντας:

«Με την ανοχή της Δημοτικής Αρχής και των άλλων πολιτικών δυνάμεων που παρευρίσκονταν στο ίδιο σημείο σφυρίζοντας αδιάφορα, δόθηκε πάτημα στους καταδικασμένους φασίστες να ξαναβγούν στο προσκήνιο».

Καλεί το λαό της πόλης να καταδικάσει τους φασίστες πετώντας τους στον «σκουπιδοτενεκέ» της ιστορίας και επισημαίνει πως μόνο αυτός, με ισχυρό ΚΚΕ, μπορεί να ανοίξει το δρόμο για μια κοινωνία που θα εξυπηρετούνται οι λαϊκές ανάγκες, απέναντι και στη μήτρα που γεννά την φτώχεια την εκμετάλλευση και το φασισμό. 

 

Από 902.gr

Διαβάστε περισσότερα

Απόηχοι ονείρων μέσα στην ομίχλη της λιμνοθάλασσας - www.topotiritis.gr

Πριν από λίγους μήνες, αφού μπήκε η χρονιά ο καλός φίλος Χρήστος Φαρμάκης κυκλοφόρησε διαδικτυακά ένα σύνολο μουσικών συνθέσεων, υπό την επωνυμία “αθούρα”. Είναι η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική πρότασή του (σε μορφή άλμπουμ). Είχε προηγηθεί η συμμετοχή του με τρεις συνθέσεις στην κασέτα συλλογή με τίτλο “Θεμέλια” μαζί με δυο άλλα σχήματα. 

 

Στο ντεμπούτο άλμπουμ, λοιπόν, οι ακροατές μπορούν να βρουν συνθέσεις όπου κυριαρχεί ο μινιμαλισμός, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στις τονικές εναλλαγές. Εντούτοις, οι συνθέσεις δεν στερούνται μελωδικότητας, καθώς δεν συναντούμε στριφνούς (κακο)ήχους. Γενικά, δίχως να μπορούμε να μιλήσουμε για άμπιεντ μουσική, υπάρχει μια ατμοσφαιρικότητα με σαφείς αναφορές λόγου χάρη στους Pink Floyd της εποχής του τολμηρότατου διπλού άλμπουμ τους “Ummagumma” (1969). Ο Χρ. Φαρμάκης χρησιμοποιεί πλήθος οργάνων (νυκτά, κρουστά, πληκτροφόρα κλπ) με το ιρλανδικό μπουζούκι να κλέβει τις εντυπώσεις στην πιο μελωδική στιγμή του άλμπουμ (“Ο κήπος με τα μαύρα λουλούδια”). Επίσης, στην ατμοσφαιρικότητα του ακροάματος συμβάλλουν και κάποιες ηχογραφήσεις πεδίου (field recordings). Εξάλλου, αξίζει να σημειωθεί πως στην ουσία πρόκειται για σπιτική ηχογράφηση, με την έννοια πως δεν χρησιμοποιήθηκαν οι σημαντικές ευκολίες ενός επαγγελματικού στούντιο ηχογραφήσεων, καθώς η βάση του Φαρμάκη είναι το Μεσολόγγι. Άλλωστε “αθούρα” ονομάζεται η πρωινή ομίχλη στην τοπική διάλεκτο του Μεσολογγίου.

Το άλμπουμ ενδείκνυται για ακροατές που αναζητούν καινούργια πράγματα και καθόλου τετριμμένα. Η εμπειρία της ακρόασής του μπορεί να παρομοιαστεί με εκείνη του διαλογισμού, με την διαφορά ό,τι το μυαλό δεν καθαρίζεται ώστε να φτάσει στο “τίποτα”, αλλά αντίθετα ηρεμεί κι μαλακώνει με την δημιουργία εικόνων. Προτού συνεχίσετε στην σύντομη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο Χρήστος Φαρμάκης (μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου), νομίζω ότι αξίζει να διαβαστεί το πώς αυτοπαρουσιάζεται στο προφίλ της αθούρας στο bandcamp.

“Το μουσικό πρότζεκτ αθούρα παρατηρεί τις πιο σκοτεινές όψεις της ζωής στην πόλη, την αφήγηση των αστικών μύθων, και την αποσύνθεση του σεβασμού των ανθρώπων προς τη φύση. Οι ηχητικές πηγές περιλαμβάνουν ηχογραφήσεις πεδίου, διάφορα ακουστικά όργανα και ηλεκτρονικά”

Μπορείτε να προμηθευτείτε ψηφιακά την αθούρα εδώ 

Η συνέντευξη:

1. Πες μας δυο λόγια για την μουσική σου. Πώς θα την περιέγραφες.

Μου είναι δύσκολο να περιγράψω μια μουσική που γεννήθηκε σαν ιδέα μες στο κεφάλι μου, γιατί δουλεύοντας την ιδέα αυτή να γίνει μια ιστορία, ένα κομμάτι μουσικό, έχω χάσει το πλεονέκτημα του ακροατή να ακούσω κάτι για πρώτη φορά, να το ανακαλύψω.

2. Από τι αντλείς έμπνευση;

Φύση, μνήμες, όνειρα, λογοτεχνία, αστικά τοπία, ποίηση, ενίοτε από εικόνες της καθημερινότητας

3. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να δημιουργήσεις τέτοια μουσική στην Ελλάδα; (τεχνικά/απαιτούνται ιδανικές συνθήκες;)

Καμμιά μουσική δεν είναι εύκολη να δημιουργηθεί και ταυτόχρονα δεν υπάρχει καμμία “τεχνική δυσκολία”. Όσα μέσα και γνώσεις έχει κάποιος τα χρησιμοποιεί και εργάζεται αναλόγως.

4. Οι κοινωνικές συνθήκες σε επηρεάζουν δημιουργικά;

Ίσως στο κομμάτι της περισυλλογής και της αυτοκριτικής μου σαν κομμάτι της κοινωνίας. Από κει και πέρα, λειτουργούν σίγουρα σαν ερέθισμα αλλά στο καθεαυτό κομμάτι της δημιουργίας, όχι, προσπαθώ να μην με επηρεάζει.

5. Το σημερινό ψηφιακό περιβάλλον ευνοεί προσπάθειες σαν τη δικιά σου;

Η ψηφιακή εξωστρέφεια μας έχει φέρει όλους πιο κοντά, “ψηφιακά”. Έτσι ένα καινούριο μουσικό άλμπουμ μπορεί να φτάσει άμεσα παντού.

6. Πώς θα πρότεινες σε κάθε ακροατή ή ακροάτρια να ακούσει το άλμπουμ; (π.χ. διαβάζοντας, κάτι άλλο)

Όταν μια μουσική καταφέρει να εισχωρήσει βαθύτερα, να περάσει την επιφάνεια, συχνά ενεργοποιούνται αναμνήσεις και ένστικτα βαθειά κρυμμένα και εκεί χαμηλά μέσα σε αυτό το “σκοτάδι” μπορεί κάποιος να ανακαλύψει στοιχεία του εαυτού του που δεν γνώριζε ή να επαναπροσδιορίσει ιδέες, εικόνες και έννοιες.

7. Πες μας τα αγαπημένα σου βιβλία, μουσικά άλμπουμ και ταινίες
ΒΙΒΛΙΑ
Όμηρος – Οδύσσεια
Mario Puzo – Ο Νονός
Μενέλαος Λουντέμης – Ένα παιδί μετράει τ’άστρα
Κωστής Παλαμάς – Ο δωδεκάλογος του γύφτου
Georges Bataille – Ο νεκρός
Ray Bradbury – Fahrenheit 451
Arturo Pérez-Reverte – Η λέσχη Δουμάς
James Hadley Chase – What’s Better Than Money?
Ozzy Osbourne – I am Ozzy

ΤΑΙΝΙΕΣ
We’re No Angels (1989)
Director: Neil Jordan | Robert De Niro, Sean Penn, Demi Moore

Groundhog Day (1993)
Director: Harold Ramis | Bill Murray, Andie MacDowell, Chris Elliott

50 First Dates (2004)
Director: Peter Segal | Adam Sandler, Drew Barrymore, Rob Schneider

Rambo I – First Blood (1982)
Director: Ted Kotcheff | Sylvester Stallone, Brian Dennehy, Richard Crenna

Conan the Barbarian (1982)
Director: John Milius
Arnold Schwarzenegger, James Earl Jones, Max von Sydow

Stigmata (1999)
Director: Rupert Wainwright | Patricia Arquette, Gabriel Byrne, Jonathan Pryce

8. Τι θα έλεγες σε ένα νέο παιδί που θέλει να παίξει μουσική;
Να εμπιστευτεί το ένστικτό του, να έχει δίψα για γνώση μελετώντας με επιμονή και να έχει πάντα ανοιχτά τα αυτιά σε κάθε ήχο από κάθε μουσικό είδος. Ταυτόχρονα να μην αναλώνεται αποκλειστικά στη μουσική αναζήτηση αλλά να έρθει σε επαφή όσο γίνεται και με τις άλλες τέχνες.

 

πηγή: https://www.topotiritis.gr

Διαβάστε περισσότερα

20 χρόνια, σήμερα, από τη "φυγή" του Θωμά Γκόρπα...

 Είχα την εντύπωση ότι ήταν ένα δημ miιούργημα μυθοπλασίας, ένα αποκύημα της βραχνής φαντασίας του έξοχου Μάριου Χάκκα. Στις σελίδες του Χάκκα είχα διαβάσει γι’ αυτόν, με μάτια έκπληκτα και με μυαλό που έτρεχε προς την περιπέτεια της ζωής και της τέχνης με χίλια χιλιόμετρα την ώρα, στα δεκάξι μου χρόνια, για τον Γκόρπα και τον «γκορπισμό». Ό,τι είχε κατορθώσει να αποτυπώσει στο χαρτί ο Χάκκας το ρουφούσαμε, είχαμε βρει, μειράκια ανήσυχα, μια φωνή που μας μιλούσε με ατόφια ειλικρίνεια, με σκληρό χιούμορ, με πικρή μελαγχολία, με μιαν ελευθερία σπάνια εκείνη την εποχή του εκπεσμού της ποίησης σε μελοποίηση, του πομπώδους comeback μιας Αριστεράς που ήταν λαβωμένη (κάτι που θα έπρεπε πιο ευαίσθητη να την κάνει) μα κοντόθωρη και σκληρυσμένη και κακεντρεχής και βαριάκουγε και επέβαλλε, επέβαλλε, επέβαλλε.

Ο Χάκκας, λοιπόν, μας οδήγησε στον Γκόρπα. Ανακαλύψαμε ότι υπήρχε, με σάρκα και οστά, με ένα μόνιμο μειδίαμα, με ολόγλυκο βλέμμα, βελούδινο θα το ’λεγες, με ανοιχτή ματιά και ορθάνοιχτη καρδιά, με μιαν ασίγαστη προθυμία να μιλήσει, ελεύθερα και ωραία, για ό,τι μπόρεσε κι αυτός να αγαπήσει μέσα στα ερείπια μιας εποχής. Το ότι όντως υπήρχε, και ήταν σπουδαίος ποιητής, το ανακαλύψαμε μέσω του αειθαλούς και αεικίνητου Λεωνίδα Χρηστάκη. Μέσα από τις πάντα ενδιαφέρουσες σελίδες του «Ιδεοδρόμιου». Ήταν, αν δεν με ξεγελάει η μνήμη μου, ένα κείμενο για τους έλληνες μπητ ποιητές, κι εκεί, ανάμεσα στα ονόματα του Πητ Κουτρουμπούση και της Μαρίας Μήτσορα και του Σπύρου Μεϊμάρη και του Τάσου Φαληρέα, έβλεπες και το όνομα «Θωμάς Γκόρπας». Και μετά ήρθε ο πολυσυζητημένος πρόλογος του ποιητή Γκόρπα σ’ ένα βιβλίο που άφησε εποχή, στις «Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας» του Τσαρλς Μπουκόφσκι. 

Και λίγο μετά, γνώρισα και συνομίλησα και περπάτησα και έφαγα και ήπια, πολύ, με τον Θωμά. Πάλι αν δεν με ξεγελάνε της Μνήμης της Παιχνιδιάρας τα καμώματα, ο Λεωνίδας Χρηστάκης ήταν αυτός που μας σύστησε. Αυτό που σίγουρα θυμάμαι ήταν ότι συναντιόμαστε σ’ ένα καφενεδάκι στην οδό Κιάφας, βαφτίζαμε στο κρασάκι και στο ούζο τις ευαισθησίες μας και κουβεντιάζαμε με τις ώρες – ω, πάντα ήμασταν, και παραμένουμε, πλούσιοι σε σχέση με το Χρόνο, ω πάντα διαθέταμε αφειδώλευτα τα δευτερόλεπτά μας στην μουσική της ποίησης και στην ποίηση της μουσικής, στο χρυσογάλαζο τοπίο της Φιλίας, στο πορφυρό του Έρωτος λιβάδι!

Μου έκανε απ’ την πρώτη στιγμή εντύπωση ένα είδος βαθιάς αμοιβαιότητας ανάμεσα στον Γκόρπα και τους αγαπημένους μας μπητνίκους. Θαρρείς και ήσαντε από την ίδια στόφα καμωμένοι, από τα ίδια υλικά πλασμένοι, στην ίδια ρότα πεισματικά προσηλωμένοι. Διόλου δεν μου φαίνεται τυχαίο το ότι ο Θωμάς προλόγισε τον Μπουκόφσκι, το ότι επέλεξε να κοσμήσει τα ποιητικά του άπαντα με παλιές φωτογραφίες της Αθήνας, με ένα στιγμιότυπο, λίαν μπητνίκικο, από το Καφενείο «Το Νέον», της Ομόνοιας, με ένα πορτρέτο νυχτερινό του Μπαρ «Au revoir», από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Κι ακόμα, διόλου τυχαία δεν πρέπει να ήταν η αμέριμνη περιβολή του Γκόρπα, τα άνετα, φαρδιά, σχεδόν χαχόλικα ρούχα που σ’ αφήνουν να κινηθείς, να σκεφτείς, να μιλήσεις, να χειρονομήσεις ελεύθερα, χωρίς μέριμνες για το μανικετόκουμπο, δίχως έγνοιες για την κομβιοδόχη, μήτε αγωνίες μάταιες για την τσάκιση. 

Ναι, μπητνίκος ήταν ο Θωμάς, το βλέπεις και στην ποίησή του πεντακάθαρα αυτό, στους ασθμαίνοντες λαχανιαστούς παλλόμενους στίχους που βραχνιάζουν προσευχόμενοι στο κενό των ημερών, που θέλουν να τραγουδήσουν αυτό που χάθηκε, που θέλουν να βαστάξουν λίγο ακόμη, να μην σιγήσουν, να πούνε κι άλλα, την γνήσια κι αυθεντική στιγμή ωραία να υμνήσουν.

Και ήταν ανυποχώρητος αντιεξουσιαστής. Πολιτικά δεν κουβεντιάσαμε ποτέ, αλλά τον θυμάμαι πάντα να υπερασπίζεται λογοτέχνες που δεν έστεργαν με την εξουσία να έχουν παρτίδες, που επέμεναν να ζούνε μποέμικα, ελεύθερα, όσο πιο ξέγνοιαστα γινόταν, όσο πιο μακριά από κάθε εγκλωβισμό μπορούσαν. Είχαμε μιλήσει κάποτε για τους υπερρεαλιστές, εν μέρει προγόνους των μπητνίκων, και είχαμε διαφωνήσει. Στα είκοσί μου εγώ, επέμενα, όπως και τώρα, ένα τέταρτο του αιώνα μετά, να εκθειάζω τον βίο και την προσωπικότητα του André Breton. Ο Θωμάς, απεναντίας, με μπόλικη ειρωνεία και λόγο αιχμηρό, δεν έπαυε να ψέγει την αυταρχικότητα του ποιητή της «Ελεύθερης Ένωσης» και της «Nadja», να καταγγέλλει τις ακρότητές του, τον τρόπο με τον οποίο διηύθυνε το υπερρεαλιστικό κίνημα, το πώς αναθεμάτιζε, εξοστράκιζε, αφάνιζε τους «εσωκομματικούς» του αντιπάλους. Ματαίως πάσχιζα να του υπενθυμίσω ότι οι εμπροσθοφυλακές είναι πάντα βίαιες, εκρηκτικές, αυστηρές. Αρνιόταν να δεχτεί τη στάση του Breton. Επέμεινε στο να υπερασπίζεται σθεναρά όσους είχε αποπέμψει ο leader, επέμενε να μιλάει με πλησμονή αγάπης για τον Raymond Queneau, για τον Tristan Tzara, και, κυρίως, για τον Jacques Prévert. Αρνιόταν κάθε λογής εξουσία, και ιδίως στον ήδη και εκ προοιμίου αντιεξουσιαστικό χώρο της τέχνης και της ποίησης.

Τελευταία φορά τον είδα στην Εμμανουήλ Μπενάκη. Σ’ ένα ουζερί τα πίναμε με τον Τάσο Γουδέλη και κάποιους φίλους. Πέρασε ο Θωμάς. Του είπαμε να καθίσει, και κάθισε μεμιάς. Μιλήσαμε πάλι για αγαπημένους συγγραφείς και ποιητές, μιλήσαμε και για τον Malcolm Lowry, τον δημιουργό του αριστουργήματος «Κάτω από το ηφαίστειο». Πετάχτηκα στο βιβλιοπωλείο της Γραβιάς, αγόρασα όσα αντίτυπα βρήκα και τα χάρισα στην παρέα. Ο Θωμάς χαμογελούσε όλη την ώρα της κουβέντας και της πόσης, έλεγε ωραίες ιστορίες από το μακρινό παρελθόν της ελληνικής λογοτεχνίας, και κάπνιζε αδιαλείπτως. Τα δάχτυλά του ήσαν κιτρινισμένα. Έδειχνε κάπως κουρασμένος, σωματικά, αλλά πάντα ακάματος στην κουβέντα. Μετά που έφυγε, εκθειάσαμε επί μακρόν ένα του ποίημα. Λέγαμε πόσο αγαπούσαμε το τρυφερό θάρρος του Γκόρπα να εμπλέξει στο ποίημα αυτό το ερωτικό και το πολιτικό στοιχείο, κάτι που μονάχα ο Τάσος Λειβαδίτης ήξερε άριστα και μελωδικά να το κάνει. Ω, ας ακούσουμε ξανά το ποίημα εκείνο:

Η Μαίριλυν

Μαζί με σε θυμάμαι και τον Μπελογιάννη.

Το σώμα σου είχε την παγκόσμια θέα

το σώμα σου φιλοξενούσε την παγκόσμια αγωνία

το σώμα σου το κάναμε γινάτι και ταμπούρι

το σώμα σου αγαπημένη των αγαπημένων

σαν τη ζωή όταν βγαίνει στο παζάρι

σαν τη ζωή όταν μαζεύεται το βράδυ

σαν τη ζωή όταν κυλάει από κρεβάτι σε κρεβάτι

σαν τη ζωή όταν μαχαιρώνεται μα δεν την παίρνουνε τα δάκρυα.

το σώμα σου το φόρεσαν κονκάρδα

αυτοί που πρόδωσαν αυτοί που ξέχασαν αυτοί που πάνε

αυτοί που έχει στο στόμα τους παγώσει

το λίπος των μελό επιτάφιων λόγων

και των επίκαιρων στίχων.

Οι βιρτουόζοι

των γυναικείων λυγμών

και των ωραίων αναστεναγμών

και των μισθών και των Σας άρεσε;

Καλό δεν ήταν;… Ευχαριστώ!

Γλυκιά μου Μαίριλυν κι ακόμα πιο γλυκιά

όταν οι τίμιοι θολώνουν και σε λεν πουτάνα

γλυκιά μου Μαίριλυν μας άφησες ένα στόμα

να σεργιανάει στου κόσμου τις πληγές.

 Αλησμόνητε Θωμά, να ξέρεις ότι δεν σε λησμονούμε, κι εκεί στους λειμώνες τ’ ουρανού που βρίσκεσαι είθε να πίνεις τα ουίσκι σου με τον Μάριο τον Μαρκίδη, να τσουγκρίζεις το κρασοπότηρό σου με τον Γιώργο τον Καραβασίλη, ουζάκι να σε τρατάρουν με τον Νίκο τον Καρούζο, κι αγκαλιά όλοι μαζί να τραγουδάτε με το χάραμα τα τραγούδια που αγαπάτε!

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=pfbid0xd5utCcDWfPjiFVLxAw3paA5rJ5JGuknVQLr8tcuSigcdsc9KqSPhiuz8dJKFokpl&id=100002710596022

Διαβάστε περισσότερα

Θέλουμε πραγματικά να λειτουργούν Πανεπιστημιακά Τμήματα στο Δήμο; Νίκος Σταμάτης

 Είναι δεδομένο πως οι πόλεις που διαθέτουν μεγάλο αριθμό φοιτητών και ακμάζοντα τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα έχουν ένα σημαντικό οικονομικό αλλά και κοινωνικό μοχλό ανάπτυξης. Επίσης είναι δεδομένο, ότι η στήριξη των πανεπιστημιακών τμημάτων δεν αφορά μόνο το Υπουργείο Παιδείας αλλά και την εκάστοτε δημοτική αρχή, την τοπική κοινωνία, τους φορείς και φυσικά τους δημότες της. 

Η συρρίκνωση και η υποβάθμιση των πανεπιστημιακών τμημάτων που στεγάζονται στο Μεσολόγγι και η έλλειψη ενεργών φοιτητών, επηρεάζουν την πόλη όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο αλλά και στην ανάπτυξη που δίνει σε μια κοινωνία η παρουσία και η δραστηριότητα νέων ανθρώπων με δίψα για ακαδημαϊκή μόρφωση.  

Πρόσφατα, το Πανεπιστήμιο Πατρών, μέσω του Κοσμήτορα της Σχολής Γεωπονικών Επιστημών, απηύθυνε πρόσκληση προς τα Λύκεια του Δήμου της Ι.Π. Μεσολογγίου για την παρουσίαση των τεσσάρων τμημάτων της Σχολής (δύο στο Μεσολόγγι και δύο στο Αγρίνιο) και τη ξενάγηση στους χώρους των τμημάτων που στεγάζονται στο Μεσολόγγι. Βρεθήκαμε εκεί με τους μαθητές του Λυκείου Ευηνοχωρίου σε μια αξιέπαινη προσπάθεια, παρουσία του Πρύτανη, του Αντιπρύτανη, του Κοσμήτορα της Σχολής Γεωπονικών Επιστημών, των προέδρων των τεσσάρων τμημάτων, καθηγητών, διοικητικών υπαλλήλων, βοηθητικού προσωπικού και φυσικά φοιτητών. Δυστυχώς, η δημοτική αρχή ήταν απούσα. Ο κ. Πρύτανης στον χαιρετισμό του, μεταξύ άλλων ενδιαφερόντων προτάσεων, είπε επί λέξει: «Θα πρέπει οι τοπικοί άρχοντες να φροντίσουν για να συνεχίσει να υπάρχει και να λειτουργεί αξιόπιστα το Πανεπιστήμιο. Ντρέπομαι ως Πρύτανης για την πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο. Έχω ζητήσει από το Δήμαρχο και τον Περιφερειάρχη να υπάρχει ένας κόμβος για το Πανεπιστήμιο, ο δρόμος να φωτιστεί, να έχει πεζοδρόμιο, να καθαριστούν τα αρδευτικά κανάλια για να μην πλημμυρίσουμε. Δυστυχώς δεν έχω την ανταπόκριση που περιμένω». 

Τα αντικείμενα των δύο τμημάτων που στεγάζονται στο Μεσολόγγι (Γεωπονία και Υδατοκαλλιέργειες) είναι επιστήμες που αποτελούν την αιχμή του δόρατος της πρωτογενούς παραγωγής όχι μόνο του τόπου μας αλλά και της χώρας μας γενικότερα. Για τα αγροτικά προϊόντα (κυρίως την ελιά) είναι ευρέως γνωστό. Πόσοι όμως γνωρίζουν ότι η Ελλάδα είναι παγκόσμια δύναμη στην παραγωγή ψαριών από υδατοκαλλιέργειες και ότι οι πτυχιούχοι του τμήματος Αλιείας και Υδατοκαλλιεργειών έχουν βέβαιη επαγγελματική αποκατάσταση;

Το Σεπτέμβρη του 2019, διαβλέποντας την ανάγκη σύνδεσης και στήριξης των πανεπιστημιακών τμημάτων από τους θεσμικούς φορείς του Δήμου, η πρώτη ενέργεια του Συμβουλίου Κοινότητας Μεσολογγίου, ήταν να διαθέσει χορηγία για τις ανάγκες του νεοσυσταθέντος Τμήματος, να έρθει σε επικοινωνία με τους καθηγητές και να θέσει υπόψη της δημοτικής αρχής και της τότε προέδρου του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου, μια πρόταση για τη δημιουργία ενός γραφείου υποδοχής των πρωτοετών φοιτητών, προσφέροντας μάλιστα εθελοντική εργασία από τα ίδια τα μέλη του Συμβουλίου. Αν και η Πρόεδρος του Πνευματικού ήταν θετική, η έγκριση του Δημάρχου δεν ήρθε ποτέ, γιατί όπως μας μεταφέρθηκε το γραφείο υποδοχής θα το έφτιαχνε εκείνος.

Από όλα τα παραπάνω γίνεται εύκολα κατανοητό πως οι απεργίες πείνας στην Πινακοθήκη από στελέχη της αυτοδιοίκησης, τα ευχολόγια, η επίκληση στο συναίσθημα ή η επίρριψη ευθυνών σε άλλους δεν βοηθούν την κατάσταση. Απαιτούνται ενέργειες σαν αυτή του Συμβουλίου Κοινότητας, σαν αυτή του Πανεπιστημίου Πατρών. Ο συνδυασμός "Ισχυρός Δήμος, Δυνατές Κοινότητες, Ευημερία Πολιτών" του οποίου θα είμαι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος, έχει επισκεφτεί τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών συζητώντας όλα τα παραπάνω θέματα, υπερθεματίζοντας την πρόταση για ίδρυση Κτηνιατρικής Σχολής στο Μεσολόγγι, αναγνωρίζοντας τις ενέργειες που οφείλει να κάνει ο Δήμος μας για να αγκαλιάσει επί της ουσίας το Πανεπιστήμιο (δρόμοι, πρόσβαση, συγκοινωνία, γραφείο διασύνδεσης, κ.α). Ενέργειες στοχευμένες που να εξασφαλίζουν απτά και συγκεκριμένα αποτελέσματα. Κι όλα αυτά να γίνουν συντονισμένα και άμεσα, πριν να είναι πολύ αργά.

Νικόλαος Κ. Σταμάτης

Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος 

"Ισχυρός Δήμος, Δυνατές Κοινότητες, Ευημερία Πολιτών" 

Επικεφαλής κίνησης Όλγα Δασκαλή. 

Διαβάστε περισσότερα

Το νέο πρόσωπο του bullying και πώς να το αντιμετωπίσουμε

 Κάθε γενιά έχει να διηγηθεί ιστορίες bullying, αλλά ίσως οι σημερινοί ενήλικες δεν είναι τόσο εξοικειωμένοι με το τι σημαίνει στις μέρες μας για ένα παιδί να πέφτει θύμα εκφοβισμού.

Ο σωματικός εκφοβισμός – όπως οι αντιπαραθέσεις που περιλαμβάνουν χτυπήματα ή σπρωξίματα – στην πραγματικότητα βρέθηκε να έχει πολύ μικρή συσχέτιση με τον κίνδυνο για ψυχική δυσφορία, σύμφωνα με μια νέα μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό PLOS ONE.

 

 «Ως ενήλικες που κάναμε αυτήν την έρευνα, υποθέταμε κατά κάποιον τρόπο ότι ο εκφοβισμός συνίσταται στο να σε χώσουν σε ένα ντουλάπι και να σε χτυπήσουν στην παιδική χαρά», λέει ο επικεφαλής της μελέτης John Rovers, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Drake της Αϊόβα. «Διαπιστώσαμε ότι αυτό έχει πραγματικά αξιοσημείωτα μικρή επίδραση».

Οι ερευνητές πήραν στοιχεία από την έρευνα Iowa Youth Survey του 2018 σε μαθητές της έκτης, της όγδοης (η αντίστοιχη της Β’ Γυμνασίου) και της 11ης τάξης (Β’ Λυκείου) για να δουν αν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του εκφοβισμού, της ψυχικής υγείας και του αυτοκτονικού ιδεασμού.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι διάφορες μορφές εκφοβισμού είχαν όντως αντίκτυπο στα συναισθήματα θλίψης ή απελπισίας ή στις σκέψεις αυτοκτονίας – αλλά ότι δεν επηρέαζαν εξίσου τους μαθητές.

Ο εκφοβισμός λόγω ταυτότητας, ο οποίος περιλαμβάνει τον εκφοβισμό με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου, καθώς και τα σεξουαλικά αστεία, συσχετίστηκε με σημαντικά συναισθήματα δυσφορίας ή απόπειρες αυτοκτονίας, σύμφωνα με τη μελέτη.

Ο διαδικτυακός εκφοβισμός (cyberbullying) και ο κοινωνικός εκφοβισμός – το να αφήνεις κάποιον απέξω ή να στρέφεις τους συμμαθητές σου εναντίον του – ακολουθούν τον εκφοβισμό ταυτότητας ως προς τον βαθμό επίδρασης.

Ο βασικός περιορισμός της μελέτης είναι ότι το δείγμα δεν περιλάμβανε υψηλό επίπεδο φυλετικής και θρησκευτικής ποικιλομορφίας, ωστόσο δείχνει «ένα θέμα που συνάδει με τις πρόσφατες έρευνες καθώς και με αυτό που βλέπω στην κλινική μου πρακτική», αναφέρει η ψυχίατρος παιδιών και εφήβων Dr. Neha Chaudhary, επικεφαλής ιατρός της BeMe Health, η οποία είναι μέλος του διδακτικού προσωπικού του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης και της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ. Η Chaudhary δεν συμμετείχε στην έρευνα.

Ωστόσο, σύμφωνα με τη μελέτη, αυτό που ανησυχούσε περισσότερο τους εκπαιδευτικούς και τους διευθυντές σχολείων που συμμετείχαν στην έρευνα είναι ο σωματικός εκφοβισμός.

«Αυτό είναι ένα καλό μάθημα για τα σχολεία και τις οικογένειες που σκέφτονται πρωτοβουλίες κατά του εκφοβισμού και πώς να μιλήσουν στους νέους για τις επιπτώσεις του εκφοβισμού», δηλώνει η Chaudhary.

Ποιος εκφοβίζεται περισσότερο

Είναι λογικό η ταυτότητα να αποτελεί μια ιδιαίτερα επώδυνη μορφή εκφοβισμού.

«Η ταυτότητα είναι τόσο απίστευτα σημαντική για τα παιδιά και τους εφήβους καθώς αναπτύσσονται, και το να μην μπορούν να είναι ο εαυτός τους χωρίς το φόβο της επίκρισης ή του εκφοβισμού από τους άλλους δεν είναι μόνο απομονωτικό, αλλά μπορεί να αλλάξει σημαντικά την αυτοπεποίθησή τους, την ψυχική τους ηρεμία και την ικανότητά τους να δουν ένα μέλλον για τον εαυτό τους ελεύθερο από πόνο», λέει η Chaudhary. «Οι άνθρωποι θέλουν απλώς να είναι ο εαυτός τους και να τους αγαπούν γι’ αυτό που είναι».

Τα στοιχεία της έρευνας που εξέτασε η ομάδα μελέτης αποκάλυψαν μια ανησυχητική στατιστική όσον αφορά την κατάσταση της ψυχικής υγείας των εφήβων.

«Περίπου 70.000 μαθητές απάντησαν σε αυτή την έρευνα. Το 5% από αυτούς είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει τον τελευταίο χρόνο», εξηγεί ο Rovers. «Αυτό είναι 3.500 παιδιά».

Και τα τελευταία αποτελέσματα της εξαμηνιαίας έρευνας των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ για τη συμπεριφορά των νέων σε κίνδυνο (Youth Risk Behavior Survey) έδειξαν ότι η ψυχική δυσφορία των εφήβων επιδεινώνεται.

Σε ποσοστά που «αυξήθηκαν δραματικά» την τελευταία δεκαετία, τα περισσότερα κορίτσια γυμνασίου (57%) ένιωθαν επίμονα λυπημένα ή απελπισμένα το 2021, ποσοστό διπλάσιο από αυτό των εφήβων αγοριών (29%), σύμφωνα με το CDC. Σχεδόν 1 στα 3 έφηβα κορίτσια σκέφτηκε σοβαρά να επιχειρήσει να αυτοκτονήσει.

Οι περισσότεροι ΛΟΑΤΚΙ μαθητές (52%) βίωσαν επίσης πρόσφατα κακή ψυχική υγεία και περισσότεροι από 1 στους 5 αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν τον τελευταίο χρόνο, σύμφωνα με την έρευνα του CDC.

 

Οι λύσεις για την ψυχική υγεία των εφήβων μπορεί να προέλθουν από τη συνεργασία οικογενειών και σχολείων – και όχι από την εστίαση σε αυτά που μπορούν να αλλάξουν τα ίδια τα παιδιά, λέει ο Rovers.

«Το να ρίχνουμε την ευθύνη σε κάποιο 9χρονο παιδί δεν είναι σωστό», προσθέτει.

Τι να κάνουμε με τον εκφοβιστή

Όταν πρόκειται για εκφοβισμό, υπάρχουν τρεις τύποι εμπλεκομένων: ο εκφοβιστής, το θύμα εκφοβισμού και το παιδί που εκφοβίζεται το ίδιο και παράλληλα εκφοβίζει τους άλλους, δηλώνει ο Rovers.

Και οι τρεις χρειάζονται υποστήριξη, συμπληρώνει η δρ Hina Talib, ειδικός στην εφηβική ιατρική στο Ινστιτούτο Atria στη Νέα Υόρκη και αναπληρώτρια καθηγήτρια κλινικής παιδιατρικής στο Κολέγιο Ιατρικής Albert Einstein της Νέας Υόρκης.

«Ο εκφοβισμός είναι ένα τέτοιο μοτίβο συμπεριφοράς, που προκαλεί βλάβη στο θύμα, στα παιδιά που μπορεί απλώς να είναι μάρτυρες του εκφοβισμού και ακόμη και στον ίδιο τον εκφοβιστή», λέει η Talib, η οποία δεν συμμετείχε στην έρευνα.

Σπάνια ένα παιδί ασκεί εξουσία πάνω σε άλλους μόνο για να ασκήσει εξουσία, πρόσθεσε.

Ενώ η πρώτη αντίδραση των κηδεμόνων είναι να τιμωρήσουν το παιδί τους όταν ακούσουν ότι εκφοβίζει τους άλλους, είναι σημαντικό να ερευνήσουν λίγο βαθύτερα τι συμβαίνει με αυτό, υπογραμμίζει η Talib.

«Πιθανόν να υπάρχουν λόγοι που τα κάνουν να συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο», διευκρινίζει. «Κάτω από αυτό, νομίζω ότι είναι σημαντικό να δουν ότι και το παιδί τους πονάει επίσης».

Συνιστά να πλησιάσουν το παιδί με τη νοοτροπία «αυτή η συμπεριφορά δεν είναι αποδεκτή για αυτόν και για αυτόν τον λόγο, και είμαι εδώ για να σε βοηθήσω με αυτό».

«Ο εκφοβιστής μπορεί και πρέπει κι αυτός να βοηθηθεί», προσθέτει. «Σχεδόν πάντα υπάρχει κάτι περισσότερο σε αυτό».

Υπάρχουν πολλές συζητήσεις σχετικά με το τι παρακινεί τη συμπεριφορά εκφοβισμού, αλλά μία από αυτές θα μπορούσε να είναι ότι τα παιδιά μιμούνται τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τους ενήλικες στη ζωή τους να επιλύουν τις συγκρούσεις, δηλώνει ο Rovers. Αυτοί οι έφηβοι μπορεί να έχουν μάθει ότι η βία είναι ένας τρόπος για να προστατεύσουν τον εαυτό τους.

Τι να κάνουμε με το θύμα

Για τα παιδιά που δέχονται εκφοβισμό, μπορεί να μην είναι πάντα εύκολο να πουν στους ενήλικες στη ζωή τους τι συμβαίνει, αναφέρει η Talib.

Αντί να ακούσουν για σκληρά λόγια ή απομονωτικές πράξεις, οι οικογένειες μπορεί πρώτα να δουν άγχος, στρες, κατάθλιψη, στομαχόπονο και αποφυγή του σχολείου, λέει.

Η Talib συνιστά να είμαστε προσεκτικοί με το παιδί μας και τις ατομικές συμπεριφορές του και να παρεμβαίνουμε όταν βλέπουμε κάποια αλλαγή. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι θα πρέπει να το ρωτήσουμε άμεσα, ή να ζητήσουμε από τον παιδίατρο να του μιλήσει γι’ αυτό κατ’ ιδίαν, ή ακόμη και να το προσεγγίσουμε έμμεσα.

Ένας χρήσιμος τρόπος θα μπορούσε να είναι να ρωτάμε για τις εμπειρίες των φίλων του, λέγοντας κάτι σαν: «Υπήρξε μια ενδιαφέρουσα ερευνητική έκθεση σχετικά με τον εκφοβισμό και με έκανε να σκεφτώ για αυτό. Με έκανε να ενδιαφερθώ για το αν οι φίλοι σου έχουν πέσει θύματα bullying ή αν υπήρξατε ποτέ μάρτυρες μιας κατάστασης εκφοβισμού», προτείνει η Talib.

Εάν διαπιστώσουμε ότι το παιδί μας είναι θύμα εκφοβισμού, η Talib θεωρεί ότι είναι καλή ιδέα να έρθουμε σε επαφή με το σχολείο και την άλλη οικογένεια για να αναπτύξουμε από κοινού ένα σχέδιο δράσης.

Πηγή: ertnews.gr

Διαβάστε περισσότερα

Πρόσκληση στο 8ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα κάνοε-καγιάκ στη λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου-Αιτωλικού.

Η Ελληνική Ομοσπονδία Κάνοε-Καγιάκ, όρθιας σανιδοκωπηλασίας και κυματολίσθησης με σανίδα, σε συνεργασία με το Ναυτικό όμιλο Μεσολογγίου διοργανώνει το Σαββατοκύριακο 1&2 Απριλίου το 8^ο πανελλήνιο πρωτάθλημα κάνοε-καγιάκ μεγάλων αποστάσεων, στη λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου-Αιτωλικού.  

Πιο συγκεκριμένα, 200 περίπου αθλητές, όλων των κατηγοριών, από 25 σωματεία της Ελλάδας θα αγωνιστούν στα 5000μ,2000μ και 1000μ . Ο στίβος του πανελληνίου πρωταθλήματος θα βρίσκεται στο θαλάσσιο χώρο της δυτικής παραλίας Αιτωλικού.  Ο περσινός πρωταθλητής των κατηγοριών  ανάπτυξης ,Ναυτικός Όμιλος Μεσολογγίου , θα συμμετέχει με 13 αθλητές . Ελάτε το Σαββατοκύριακο στο Αιτωλικό , να παρακολουθήσετε  το συναρπαστικό άθλημα του κάνοε-καγιάκ ήρεμων νερών.  

Πρόγραμμα αγώνων Σάββατο 16.00-18.00 προπονήσεις-δοκιμαστικά. Κυριακή 09.30 έναρξη τελικών , απονομές 14,00. 

Το πρωτάθλημα είναι ενταγμένο στο πρόγραμμα των Εορτών Εξόδου 2023 του Δήμου ΙΠ Μεσολογγίου. 

Το ΔΣ του ΝΟΜεσολογγίου. 

 

Διαβάστε περισσότερα

Ελλάδα Πώς μιλάμε στα παιδία για το σεξ και τη σεξουαλική κακοποίηση

 Το LearnInn του ΕΚΠΑ διοργανώνει σεμινάριο που απευθύνεται σε γονείς και σε όλους και όλες που εργάζονται ή σκοπεύουν να εργαστούν με ομάδες ανθρώπων σε οποιοδήποτε εκπαιδευτικό πλαίσιο.

Τι μπορώ να πω στο παιδί μου (στους/τις μαθητές/τριες μου) για το σεξ;

Τι είναι ασφαλές να ξέρει;

Μήπως το «πονηρέψω»;

Και πώς μπορώ να το προστατεύσω από όλα αυτά που ακούμε;

Οι γονείς και οι φροντιστές των παιδιών συχνά αγωνιούν για το πώς θα προσεγγίσουν το ευαίσθητο θέμα της σεξουαλικότητας στην παιδική ηλικία. Αναρωτιούνται για το τι μπορούν και τι χρειάζεται να πουν στα παιδιά.

Πολλές φορές, μάλιστα, διστάζουν να μεταφέρουν την εμπειρία τους ότι η σεξουαλικότητα είναι μέρος της ζωής, καθώς ανησυχούν για το πώς θα τα προστατεύσουν από την παραβίαση και την κακοποίηση. Το σεμινάριο αυτό απευθύνεται σε όσους θέλουν να εξοικειωθούν με τα θέματα της έκφρασης της παιδικής σεξουαλικότητας και τους τρόπους που επικοινωνούνται οι αλήθειες στο παιδί. Προσφέρει, επίσης, ενημέρωση πάνω στα θέματα της παραβίασης και κακοποίησης του παιδικού σώματος, εστιάζοντας στη σεξουαλική κακοποίηση. Με γλώσσα απλή και κατανοητή, θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στα ερωτήματά σας και να αναδείξουμε τη σημασία να μεταφερθεί στα παιδιά ότι η σεξουαλικότητα μέσα στα κατάλληλα πλαίσια και όρια μπορεί να προσφέρει χαρά.

Πώς μιλάμε στα παιδιά για το σεξ και τη σεξουαλική κακοποίηση;

Διαβάστε περισσότερα

Δεν υπάρχει ολίγη… ιδιωτικοποίηση

 

Ο ίδιος ο τρόπος που τροχοδρομήθηκαν οι ιδιωτικοποιήσεις της δημόσιας περιουσίας από την δεκαετία του ’90 και την κυβέρνηση του Κ. Σημίτη, έχοντας στα κρίσιμα πόστα υπουργούς όπως ο Ν. Χριστοδουλάκης και ο Γ. Παπαντωνίου, στηρίχθηκε σε έναν θεμελιώδη διαχωρισμό ανάμεσα στις υποδομές ή τα δίκτυα από την μια, και στο παρεχόμενο έργο από την άλλη. Αυτός ο διχασμός, όπως εφαρμόστηκε από την ενέργεια μέχρι τον σιδηρόδρομο ήταν αναγκαίος μεν για να απαλλαγούν οι ιδιώτες από το κόστος συντήρησης των υποδομών, αλλά δημιούργησε τους όρους για μια μεγάλη αυταπάτη: ότι οι υποδομές είναι δημόσιες ή κρατικές και το παρεχόμενο έργο ιδιωτικό.

• του Λεωνίδα Βατικιώτη για το Documento

---

Στο πλαίσιο του παραπάνω απλοϊκού σχήματος δεν μπορεί να ερμηνευθεί ούτε η ιδιωτικοποίηση των δικτύων μεταφοράς και διανομής του ηλεκτρικού ρεύματος, ούτε ακόμη και το έγκλημα στα Τέμπη, για έναν λόγο: επειδή εξαφανίζει από την οπτική μας την διαπλοκή του ιδιωτικού τομέα με τον δημόσιο.

Δύο μόνο σταγόνες από την θάλασσα της διαπλοκής:

Πρώτο:

Οι επιδοτήσεις στην Hellenic Train ύψους 750 εκ. ευρώ για 15 χρόνια ή 50 εκατ. ετησίως με την δικαιολογία της κάλυψης «άγονων γραμμών». Το γεγονός ότι βαφτίστηκε άγονη ακόμη και η γραμμή Αθήνα – Θεσσαλονίκη, υποδηλώνει ότι οι ιδιώτες Ιταλοί επιβιώνουν χάρη στο κρατικό χρήμα. Μένει άγνωστο δε, αν το κρατικό χρήμα έπαιξε ρόλο λευκού ιππότη για να σώσει τους κερδοσκόπους της γείτονος από τις ζημιές λόγω του σπιράλ μείωσης επιβατικού έργου – συρρίκνωση εσόδων κι εξαφάνιση κερδών. Πίσω λοιπόν από τους ιδιώτες υπάρχει το κράτος που τους σιτίζει…

Δεύτερο:

Τα έργα και οι αναθέσεις του ΟΣΕ για να συντηρεί «το πιο θανατηφόρο σιδηροδρομικό σύστημα στην Ευρώπη», σύμφωνα με τους New York Times ζέχνουν διαπλοκή από χιλιόμετρα. Δεν είναι μόνο ότι εξαϋλώθηκε, στην πιο πρόσφατη σύμβαση με τους Ιταλούς, η υποχρέωση του δημοσίου να επενδύσει σε σύγχρονα συστήματα ασφαλούς κυκλοφορίας μαζί με την υποχρέωση των Ιταλών να επενδύσουν 582,5 εκ. ευρώ, βάσει του ρεπορτάζ της Εφημερίδας των Συντακτών. Είναι και η υποχρέωση που ανέλαβε το ελληνικό δημόσιο να αγοράσει τα νέα τρένα ύψους 215 εκατ. ευρώ, τα οποία στη συνέχεια θα μισθώσει στους Ιταλούς. Πίσω λοιπόν από το δημόσιο υπάρχουν οι ιδιώτες που το αφαιμάζουν…

Τα παραπάνω γεγονότα δείχνουν ότι ο υποτιθέμενος ρυθμιστικός και ανεξάρτητος ρόλος του κράτους, που συχνά παρομοιάζεται με νυχτοφύλακα, υπάρχει μόνο στα εγχειρίδια. Κάθε ιδιωτικοποίηση όσο αυστηρά κι αν έχει οριοθετεί, αργά ή γρήγορα παρασέρνει και τις υποδομές, οδηγώντας στην υποβάθμιση του συνόλου των παρεχόμενων υπηρεσιών, με δραματικά αποτελέσματα. Οδηγεί επίσης τα κόστη στα ύψη: Είτε μέσω του εισιτηρίου που καλούμαστε να πληρώσουμε ως επιβάτες είτε μέσω της συνολικής επιβάρυνσης που περιλαμβάνει και τις κρατικές δαπάνες για τις υποδομές.

Σε αυτό το πλαίσιο όσες εξαγγελίες κι αν κάνει ο κάθε υπουργός Μεταφορών για το δίκτυο και τις υποδομές δεν πρόκειται να ακυρώσει τα αρνητικά αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης. Πολώ δε μάλλον που δεν χρειάζεται να είμαστε και ειδικοί της θεωρίας συστημάτων για να αντιληφθούμε ότι είναι τόσο εντατική η συνεργασία των δύο μερών (υποδομών και εταιρειών διαχείρισης) ειδικά σε κρίσιμες στιγμές που ο διαχωρισμός τους, αν κάτι εξυπηρετεί είναι την δόλια απόσειση ευθυνών και την ανάληψη σκανδαλωδών κερδών.

Γι’ αυτό τίποτε λιγότερο από την ενοποίηση και πλήρη κρατικοποίηση των σιδηροδρόμων!

Διαβάστε περισσότερα

Απόφαση «βόμβα» για το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων: Παραιτούνται όλοι οι καθηγητές της Γεωπονικής Σχολής

 

Τις παραιτήσεις τους αποφάσισαν ομόφωνα να καταθέσουν οι καθηγητές της Γεωπονικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων γιατί δεν αποδίδονται επαγγελματικά δικαιώματα στους αποφοίτους της.

Μια 4χρονη μικρή νεράιδα εύχεται να γίνει η Barbie γοργόνα

Copy video url

Play / Pause

Mute / Unmute

Report a problem

Language

Mox Player

Μάλιστα, τονίζουν ότι η σχετική  τροπολογία η οποία κατατέθηκε προς ψήφιση στη Βουλή είναι πρόχειρη, βιαστική και αόριστη.

«Αφού αμφισβητείτε το έργο μας, υποβάλλουμε την παραίτησή μας και απαλλάσσουμε το Δημόσιο από το κόστος μισθοδοσίας μας» επισημαίνουν οι ακαδημαϊκοί της Σχολής στην απόφασή τους.

Ομόφωνη απόφαση της Συνέλευσης της Σχολής Γεωπονίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Τα μέλη της Συνέλευσης της Σχολής Γεωπονίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, διαμαρτυρόμαστε έντονα προς την Ελληνική Πολιτεία για τη συνέχιση της διατήρησης του καθεστώτος ομηρίας των αποφοίτων της Σχολής μας, μη έχοντας νομοθετήσει ακόμη την αυτοδίκαια απόδοση σε αυτούς επαγγελματικών δικαιωμάτων γεωπόνου.

Παρότι το αίτημά μας είναι απόλυτα δικαιολογημένο και αυτονόητο, καλό είναι να υπενθυμίσουμε στην ελληνική κοινωνία ότι:

Το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων είναι ένα σύγχρονο Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο, διακριτός περιφερειακός πόλος αριστείας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και η λειτουργία σε αυτό της Σχολής Γεωπονίας από το 2018 συμβάλλει στην ενίσχυση του κύρους και της αναγνωρισιμότητάς του, τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς.  

Από το 2019, που η Σχολή Γεωπονίας υποδέχθηκε τους πρώτους φοιτητές πανεπιστημίου, οργανώνει ένα σύγχρονο πρόγραμμα πενταετών προπτυχιακών σπουδών, το οποίο είναι πιστοποιημένο από την ΕΘΑΑΕ (τότε ΑΔΙΠ) και το οποίο κατά 90% ταυτίζεται με το αντίστοιχο πρόγραμμα σπουδών που εφαρμόζουν καθιερωμένες Γεωπονικές Σχολές της Ελλάδας και του εξωτερικού, ενώ συμπεριλαμβάνει όλες τις σύγχρονες καινοτομίες και τάσεις της Γεωπονικής Επιστήμης. Ταυτόχρονα, ως οφείλουμε, μεριμνούμε για την ολοκλήρωση των σπουδών  των φοιτητών τεχνολογικής κατεύθυνσης, που κατά τη διαδικασία ένταξης στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων σπούδαζαν στη Σχολή, οι οποίοι όμως αποφοιτούν λαμβάνοντας πτυχίο τετραετούς τεχνολογικής κατεύθυνσης (ΤΕΙ), χωρίς να έχουν καμία συσχέτιση με τους φοιτητές πενταετών γεωπονικών σπουδών. Άλλωστε, οι τελευταίοι (απόφοιτοι ΤΕΙ) απολαμβάνουν αναγνωρισμένα από την Πολιτεία επαγγελματικά δικαιώματα από το 1989.

Από το 2019, η Πολιτεία, μέσω της εθνικής διαγωνιστικής διαδικασίας των πανελλαδικών εξετάσεων, επιλέγει υποψήφιους φοιτητές και τους αποστέλλει στη Σχολή μας για να σπουδάσουν τη Γεωπονική Επιστήμη, αποκρύβοντάς τους όμως ότι εισέτι δεν έχει αποδώσει επαγγελματικά δικαιώματα με την επιτυχή ολοκλήρωση των σπουδών τους, καθιστώντας το πτυχίο τους άξιο μόνο για κορνίζα και χωρίς κανένα επαγγελματικό αντίκρισμα στην Ελλάδα.

Είναι πρόδηλο, ότι η έλλειψη επαγγελματικών δικαιωμάτων δεν περιορίζει απλά την ελκυστικότητα της Σχολής μας αλλά αμφισβητεί στην πράξη την ίδια την υπόστασή της, παρά το κύρος και την αναγνωρισμένη αξία  του ακαδημαϊκού προσωπικού που υπηρετεί σε αυτή, το επικαιροποιημένο  πρόγραμμα σπουδών που οργανώνει, τα πλήρως εξοπλισμένα εργαστήρια με επιστημονικές υποδομές αιχμής που διαθέτει, τα σύγχρονα θερμοκήπια και το αγρόκτημα που διαχειρίζεται στην πανεπιστημιούπολη της Άρτας.     

Το επιτακτικό αίτημα και η διαμαρτυρία των φοιτητών μας είναι απόλυτα αιτιολογημένα, και όλοι μας διακηρύσσουμε ότι επιτέλους θα πρέπει να εισακουστούν έμπρακτα. Όλοι αυτοί οι νέοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο που οδηγούνται, βλέπουν τα όνειρά τους, τα χρόνια τους, το υστέρημα των οικογενειών τους και τις σπουδές τους να σπαταλούνται και ενώνουν τη φωνή τους με τους συναδέλφους τους σε όλη την Ελλάδα για να πετύχουν αυτό που η Πολιτεία θα έπρεπε να προβλέψει και να έχει ρυθμίσει νομοθετικά εδώ και χρόνια.   

Χθες, κατατέθηκε το άρθρο 126, σε νομοσχέδιο του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων, που «προβλέπει» την απόδοση των επαγγελματικών δικαιωμάτων γεωπόνου στους αποφοίτους των Σχολών μας. Το συγκεκριμένο άρθρο αποπνέει, ακόμη και τώρα, τη διάθεση της Πολιτείας να μη δώσει καθαρή λύση στο πρόβλημα που η ίδια προκάλεσε. Είναι γραμμένο πρόχειρα και βιαστικά, διατηρώντας το διαχωρισμό σε Γεωπονικές Σχολές που αναφέρονται ονομαστικά και σε όλες τις υπόλοιπες σε σωρό, οι οποίες καλούνται αποσπασματικά και κατά μόνας να αιτηθούν την αναγνώρισή τους, αφού πρώτα γνωμοδοτήσουν αναρμόδιοι με την άσκηση του επαγγέλματος φορείς, χωρίς να προβλέπει ρητές προθεσμίες για την ευόδωση του αιτήματός τους, αλλά καταλήγει στην αόριστη αναφορά έκδοσης μιας Κοινής Υπουργικής Απόφασης, δημιουργώντας οφθαλμοφανή περιθώρια για τη διατήρηση των συνθηκών ομηρίας χιλιάδων πτυχιούχων. Όλα αυτά θα τα θέσουμε υπόψη της Εθνικής Αντιπροσωπείας τις επόμενες ημέρες, ώστε κανείς να μην μπορεί να επικαλεστεί εκ των υστέρων άγνοια.      

Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω, αισθανόμαστε ότι η Πολιτεία αμφισβητεί στην πράξη το έργο μας και την ποιότητά του. Έχοντας πλήρη επίγνωση για τις πράξεις μας και με αίσθημα ευθύνης και αξιοπρέπειας, τα μέλη του ακαδημαϊκού προσωπικού της Σχολής Γεωπονίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων αποφασίζουμε να υποβάλουμε τις παραιτήσεις μας στην αξιότιμη κα. Πρύτανη και να απαλλάξουμε πλέον το Δημόσιο από το κόστος της μισθοδοσίας μας, αφού, όπως φαίνεται, δεν μας χρειάζεται.     

Τα μέλη της Συνέλευσης

της Σχολής Γεωπονίας

του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Διαβάστε περισσότερα