Χάρτης-σοκ, ποιες περιοχές της Ελλάδας συρρικνώνονται πληθυσμιακά πιο γρήγορα από άλλες!

Το μείζον θέμα του δημογραφικού απασχολεί δεκαετίες τώρα την Ελλάδα. Ωστόσο, ένας χάρτης αποτυπώνει με σοκαριστικά ανάγλυφο τρόπο την ερήμωση της ελληνικής επαρχίας.

Ο Τσάβι Ρουίθ, μάνατζερ επικοινωνίας του European Jewish Congress, δημοσίευσε έναν συγκλονιστικό χάρτη της Ελλάδας που δείχνει τα αποτελέσματα της πληθυσμιακής γήρανσης.

«Ο ελληνικός πληθυσμός συρρικνώνεται, αλλά ορισμένες περιοχές συρρικνώνονται ταχύτερα από άλλες. Ο χάρτης δείχνει την πληθυσμιακή αλλαγή στην Ελλάδα ανά επαρχία (2011-2021)», γράφει.

Σύμφωνα με τον χάρτη, οι περιοχές που είναι με βαθύ κόκκινο εμφανίζουν πιο γοργούς ρυθμούς πληθυσμιακής συρρίκνωσης.

Στην πρώτη θέση είναι ο νομός Γρεβενών με μείωση 16,1%, ακολουθεί ο νομός Δράμας με -14,3% και ο νομός Ευρυτανίας με -13%.

Σημαντική μείωση παρουσιάζουν και οι νομοί Φθιώτιδας (-12,9%) Πέλλας και Κιλκίς (-12,2%) καθώς και Αρκαδίας (-10,5%).

Από όλα τα γεωγραφικά διαμερίσματα της Ελλάδας αύξηση στον πληθυσμό τους παρουσιάζουν μόλις δύο νομοί: Δωδεκανήσων με αύξηση 7,4% και Λασιθίου με +0,7%.

The Greek population is shrinking, but some regions are shrinking faster than others.

Map shows population change in Greece by province (2011-2021). pic.twitter.com/UECI64mvgv

— Xavi Ruiz (@xruiztru) May 3, 2023

Διαβάστε περισσότερα

«Γύρνα στον άντρα σου»

 

Της Κίρκης Πατσιαντά*

Σημείωση: Η διήγηση βασίζεται σε αληθινό περιστατικό που έλαβε χώρα το 2013 αλλά τα ζητήματα που θέτει φαίνονται επίκαιρα όσο ποτέ. Η απαίτηση σχετικά με την καταβολή των χρημάτων δεν  ήταν νομικά ορθή, καθώς για τα εγκλήματα που σχετίζονται με περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας δεν απαιτούνταν βάσει των διατάξεων που ίσχυαν εκείνη την περίοδο παράβολο (κάτι το οποίο συνεχίζει να ισχύει και σήμερα).  Το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 2013 στο protagon.

Επαρχιακό αστυνομικό τμήμα, μεσημεράκι Ιουλίου. Αποπνικτική ατμόσφαιρα, πανάρχαιο κλιματιστικό, ελάχιστη κίνηση : ένας παππούς που κάθεται σιωπηλός και ταλαιπωρημένος σε μία καρέκλα μαζί με έναν νεαρό, πιθανότατα δικηγόρο, που μιλάει συνεχώς στο κινητό του.

Περνάει διστακτικά την κεντρική είσοδο. Είναι πολύ νέα σε ηλικία και ο τρόπος που κινείται δείχνει τρομερή νευρικότητα. Κρατάει πολύ σφιχτά την τσάντα της, είναι αναμαλλιασμένη και κλαμένη. Ο λαιμός της είναι γεμάτος κατακόκκινα σημάδια, σαν κάτι να προσπάθησε να την πνίξει πρόσφατα, και στα χέρια της υπάρχουν μελανιές όλων των διαστάσεων. Περπατάει διερευνητικά κοιτώντας γύρω γύρω σαν χαμένη, μέχρι που φτάνει μπροστά στην ανοιχτή πόρτα ενός γραφείου. «Η μαντάμ;» ακούγεται μία γαϊδουροφωνάρα από τα έγκατα του γραφείου και ξεπροβάλλει ένα μπλε, θεόρατο, διαβολικό καρτούν ή αλλιώς «λέγε με υπεύθυνο για την προστασία  της τάξης και της ασφάλειας των Ελλήνων πολιτών».

Η κοπέλα κομπιάζει, γιατί καταλαβαίνει πως πρέπει να εκθέσει το πρόβλημα της στο διάδρομο, όρθια, μπροστά σε «κοινό», αλλά το καρτούν απαιτεί εκνευρισμένο : «πείτε μας, μαντάμ, έχουμε και δουλειές…». « Ο σύζυγος μου… με χτύπησε….» προσπαθεί με κόπο, «δηλαδή με χτυπάει συνέχεια…. θέλω να φύγω…. έφυγα δηλαδή από το σπίτι το πρωί…  πήγα στη μητέρα μου… θέλω να κάνω μήνυση… πώς να…». Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση του το κορίτσι και το καρτούν βαριεστημένο απαντά μηχανικά : «για τη μήνυση πρέπει να περιμένετε τον αξιωματικό υπηρεσίας, σε λίγο θα είναι εδώ, πρέπει να δώσετε και 150 ευρώ». Η κοπέλα σαστίζει : «πόσα; Δεν έχω μαζί μου τόσα χρήματα. Είναι πάρα πολλά… Δεν ξέρω που να τα βρω τώρα… Δεν…». Το καρτούν, τσαντισμένο όσο ποτέ, δίνει τη λύση : « ε, βρες τα πρώτα και έλα μετά να την κάνεις, άμα είναι…» και πάει να ξανακαθίσει στην ξεχαρβαλωμένη καρέκλα του γραφείου του.

Εκείνη τη στιγμή, μετά από αυτή την αφοπλιστική ετοιμότητα διαχείρισης περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας εκ μέρους των αστυνομικών αρχών, παρεμβαίνει ο νεαρός : « ενδεχομένως η κυρία θα μπορούσε να πληρώσει τα 100 ευρώ τώρα και τα υπόλοιπα 50 που αντιστοιχούν στην άσκηση πολιτικής αγωγής να τα δώσει αργότερα…». Τότε το καρτούν ξεσπά αγανακτισμένο : « κοίτα, παλικάρι, εγώ αυτά τα πράγματα δεν τα ξέρω, τα λεφτά τα θέλω τώρα… και στο κάτω κάτω κυρά μου πολλή σημασία δίνεις… Άντρας είναι, νεύρα έχει… Μη χαλάς το σπίτι σου για βλακείες… Πήγαινε και ρίξε λίγο νερό στο πρόσωπό σου, κάνε του και κανένα καλό φαγάκι και όλα θα στρώσουν»…

Η κοπέλα πνίγει με δυσκολία ένα λυγμό, κοιτάει το πάτωμα, κάνει μεταβολή κρατώντας πάντα πολύ σφιχτά την τσάντα της, σαν να θέλει να πιαστεί από πάνω της, και φεύγει σχεδόν τρέχοντας…

*Η Κίρκη Πατσιαντά είναι δικηγόρος, Δ.Ν, με ειδίκευση στο Δίκαιο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.  Ασχολείται ιδιαίτερα με τα δικαιώματα του παιδιού.

 

Πρώτη δημοσίευση

Διαβάστε περισσότερα

Trafficking: Ο καπιταλισμός παράγει δουλεία στον 21ο αιώνα, όπως και στον 16ο

 

της Μαρίας Απατζίδη
βουλευτή Ανατολικής Αττικής του ΜέΡΑ25

Μιλάμε για νούμερα απολύτως τρομακτικά. 40,3 εκατομμύρια ήταν η αρίθμηση το 2016 με το 25% μεταξύ τους να είναι ανήλικα παιδιά, δηλαδή πάνω από δέκα εκατομμύρια παιδιά.

Το πρόβλημα είναι ότι τα περισσότερα μέτρα που λαμβάνονται κατά τις τελευταίες δεκαετίες, που έχει ενταθεί το πρόβλημα, και κυρίως μετά το 1990, επικεντρώνονται μονομερώς στο να ενισχύονται οι υπηρεσίες τήρησης του νόμου και καταστολής των εγκληματιών, χωρίς να υπάρχει αντίστοιχη μέριμνα για την αντιμετώπιση των αιτιών του traffickingκ.

Και βεβαίως η αιτία του trafficking είναι η τοξική πατριαρχία, η αντικειμενοποίηση των γυναικών και των παιδιών ως προς το σεξουαλικό trafficking, καθώς και η υπέρμετρη άνευ ορίων και θεσμών καπιταλιστική νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη που ωφελείται πολλές φορές από την απλήρωτη εργασία.

Βεβαίως, χρονικά τουλάχιστον η αρχή του trafficking είναι η στρατολόγηση ανθρώπων με σκοπό την εκμετάλλευσή τους και η παραπλάνησή τους. Λ.χ. με ψευδείς πληροφορίες ότι θα πάνε σε μια άλλη χώρα να ασκήσουν ένα άλλο επάγγελμα, και τελικά τους κατακρατούν τα διαβατήρια. Και ασφαλώς υπάρχει εμπλοκή κυκλωμάτων στη χώρα προέλευσης και στη χώρα υποδοχής, καθώς συχνά και ανθρώπων από τα σώματα ασφαλείας, την αστυνομία, το λιμενικό και ούτω καθεξής.

Ευτυχώς, γίνεται σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προσπάθειες να εκπαιδεύονται τα σώματα ασφαλείας στην αντιμετώπιση του φαινομένου διαγιγνώσκοντας ποια είναι τα θύματα του trafficking, ποιες είναι οι μέθοδοι των διακινητών και ούτω καθεξής. Όμως υπάρχουν και δομικοί παράγοντες που το ευνοούν: Οι τεράστιες ανισότητες λόγω της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης μεταξύ χωρών προέλευσης και χωρών υποδοχής, οι οποίες ανισότητες καθιστούν τους ανθρώπους απελπισμένους. Όπως και η καλλιέργεια ρατσισμού ενάντια στους πρόσφυγες και παράτυπους μετανάστες. Στην Ελλάδα ιδιαίτερα έχουμε δει λόγου χάρη την παρούσα κυβέρνηση να έχει ως κύρια πολιτική της για το μεταναστευτικό και το προσφυγικό την αρχή ότι αν η ζωή των ανθρώπων που έρχονται στην Ελλάδα γίνει μια κόλαση, τότε μόνο θα αποτραπούν και άλλοι από το να έλθουν στη χώρα μας. Αυτό, όμως, καλλιεργεί μια νοοτροπία ότι ο πρόσφυγας και ο μετανάστης είναι homo sacer, είναι ένας άνθρωπος χωρίς δικαιώματα, που μπορούμε να τον εκμεταλλευτούμε όσο θέλουμε. Και τελικά ενισχύει τη λογική του trafficking.

Γιατί ακριβώς υπάρχει και ένα trafficking με πρόσφυγες και μετανάστες, που είναι συγκριτικά λιγότερο αναγνωρισμένο από τον Ο.Η.Ε. Αυτό οφείλεται στο ότι μπαίνουν φραγμοί στη μετακίνηση των ανθρώπων, που δεν τους δέχεται η Δύση, και έτσι τους καθιστούμε βορά στους διακινητές. Δημιουργείται ένα πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη ενός επικερδούς παράνομου «επαγγέλματος» για τους διακινητές που έγκειται στο πώς να υπερβαίνονται τα εμπόδια με την εμπλοκή ενίοτε και ορισμένων επίορκων του λιμενικού και των σωμάτων ασφαλείας. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε βεβαίως πως πολλοί από τα σώματα αυτά κάνουν τη δουλειά τους σωστά και με αυταπάρνηση, αν βέβαια τους το επιτρέψει η πολιτική βούληση. Γιατί αν δεν υπάρχει πολιτική βούληση, δεν μπορούν ως άτομα να κάνουν και πολλά πράγματα. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει νομικό έλλειμμα. Ενίοτε άνθρωποι οι οποίοι βοηθούν ανιδιοτελώς τους πρόσφυγες και παράτυπους μετανάστες για ανθρωπιστικούς λόγους δικάζονται με το ίδιο νομικό πλαίσιο, όπως οι εκμεταλλευτές δουλέμποροι και μεσάζοντες. Και βεβαίως πολλές κυβερνήσεις ευνοούν αυτή τη σύγχυση. Δυστυχώς, στο ζήτημα αυτό υπάρχει συνενοχή από τις κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αλλά υπάρχουν και τα ευρύτερα φαινόμενα απορρύθμισης της εργασίας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και το νεοφιλελεύθερο φαινόμενο των εργολαβικών εταιριών είναι ένα είδος trafficking, γιατί οι εργολαβικοί εργαζόμενοι δεν έχουν τα πλήρη δικαιώματα και απολαβές που δικαιούνται.

Πρόκειται, λοιπόν, για ένα πρόβλημα συστημικό και δομικό, εφόσον ένα σημαντικό μέρος του καπιταλισμού βασίζεται στη σύγχρονη δουλεία, όπως άλλωστε και η πρωταρχική συσσώρευση του καπιταλισμού τον 15ο και 16ο αιώνα προήλθε από τη μεγαλύτερη έξαρση δουλείας που είχε γνωρίσει η ανθρωπότητα. Πρόκειται για μια πολύπλευρη μάχη και στο νομικό επίπεδο με νόμους που να κάνουν καλύτερες διακρίσεις και να αποφεύγουν τις ένοχες συγχύσεις, και στο ψυχολογικό με το να απαξιωθεί στις συνειδήσεις και να μειωθεί η τοξική πατριαρχία, αλλά και στο ευρύτερο πολιτικό με το να βρούμε μοντέλα ανάπτυξης πιο σοσιαλιστικά και οικολογικά διά των οποίων μπορούν να βρεθούν και οι λύσεις για το προσφυγικό και το μεταναστευτικό σε ένα διεθνιστικό επίπεδο.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα

Η ευτυχία βρίσκεται στα εμπορικά κέντρα…

 

Thomas Frank

Τα εμπορικά κέντρα και η εξάπλωση των περιχώρων τους αντιπροσωπεύουν μια από τις φυσικές εκφράσεις του σύγχρονου καπιταλισμού, επιτηδευμένου όσο και άπληστου. Άδεια σήμερα, την ώρα της πανδημίας, αντικαθίστανται σιγά σιγά από το ηλεκτρονικό εμπόριο που φέρνει όλες τις μάρκες και τα προϊόντα του κόσμου κοντά μας, μ’ ένα κλικ. Στην Ελλάδα, η συνήθεια άργησε να ριζώσει, πιθανόν εξαιτίας του καιρού ή ακόμα επειδή οι μεγάλες -ευρωπαϊκές κυρίως αλυσίδες- καθιερώθηκαν επίσης με σχετική καθυστέρηση. Η πένα του Τόμας Φρανκ μας μεταφέρει στο Κάνσας του 2001 και σε μια διαφορετική εικόνα, εκείνη ενός εμπορικού κέντρου που αποτελεί τη βάση γύρω από την οποία δομούνται τα νέα αστικά προάστια.

Από το αρχείο μας Αύγουστος 2001

Στην αρχή υπήρχε το Κάουντρι Κλαμπ Πλάζα του Κάνσας Σίτι. Χτισμένο στη δεκαετία του ’20, μέρος ενός ευρύτερου συνόλου συνοικιών μόνο με κατοικίες, το Πλάζα υπήρξε το πρώτο μεγάλο προαστιακό εμπορικό κέντρο στον κόσμο που οργανώθηκε σε τέλεια συνάρτηση με το αυτοκίνητο. Ήταν επίσης ο τόπος σύγκλισης ενός φανταχτερού χώρου στον οποίο ξεφύτρωσαν ετερόκλητες κατοικίες: από το στιλ της γαλλικής Προβηγκίας, στο σκοτσέζικο πλούσιο επαρχιακό αρχοντικό, ενώ κάποιες άλλες μιμούνται τα παραθαλάσσια σπίτια της Βιρτζίνιας. Το ίδιο το εμπορικό κέντρο έμοιαζε με αντίγραφο της Σεβίλλης.

Κανείς δεν παραξενευόταν που μια συνοικία μόνο με κατοικίες δεν είχε πεζοδρόμια. Κάθε χρόνο, οι άνθρωποι, για να γιορτάσουν την έναρξη της εμπορικής περιόδου των Χριστουγέννων, συγκεντρώνονταν στο Πλάζα για να παρευρεθούν στο άναμμα των παγκοσμίως γνωστών φωτεινών εγκαταστάσεών του. Τα πιο λαϊκά καταστήματα (παντοπωλεία και μπόουλινγκ) απομακρύνθηκαν για να βελτιωθεί η εικόνα της περιοχής.

Όλα αυτά αντιπροσωπεύουν μια από τις πρώτες απόπειρες διαφυγής από τη σκληρή ζωή στο Κάνσας Σίτι εντός των τειχών: επιτέλους καλά σχολεία, πισίνες, ιδιωτική αστυνομία και σχεδόν αποκλειστικά λευκός πληθυσμός, προερχόμενος από ανώτερες τάξεις, τα αγαθά των οποίων δεν θα έχαναν ποτέ πια την αξία τους. Η μέθοδος Κάουντρι Κλαμπ αποδείχθηκε τόσο αποτελεσματική, που το Πλάζα έγινε τόπος προορισμού για τουρίστες από όλες τις μεσοδυτικές πολιτείες.

Σε τέτοιο σημείο ώστε το φαινόμενο που εισήγαγε το Πλάζα εξαπλώνεται στο Νότο και στη Δύση, μερικές εκατοντάδες δρόμους πιο πέρα, όσο το προάστιο του Κάνσας Σίτι προεκτείνεται εκεί όπου παλιά υπήρχαν χωράφια. Εδώ βρίσκει κανείς μεγάλες εμπορικές ζώνες, κτίρια όπου στεγάζονται γραφεία, με απαστράπτουσες προσόψεις, συνοικίες με κατοικίες μόνο για υψηλά εισοδήματα και περιφερειακές λεωφόρους με έξι λωρίδες κυκλοφορίας που προσπαθούν απελπισμένα να κάνουν το γύρο της πόλης. Τα συγκροτήματα «Μακ-Κατοικιών», που εισβάλλουν στους πιο απομακρυσμένους λόφους και σε πολυσύχναστα σταυροδρόμια, άγνωστα μέχρι πέρυσι, φιλοξενούν μεσιτικά γραφεία, εστιατόρια της μόδας και παντοπωλεία πολυτελείας.

Απλωμένο σε έκταση 13 εκταρίων, καλυμμένη από εμπορικά καταστήματα, το Oak Park είναι το μεγαλύτερο εμπορικό σύμπλεγμα της πολεοδομικής περιοχής του Κάνσας Σίτι. Όποιος χωθεί στην υπερβολικά στιλιζαρισμένη ατμόσφαιρα του μεγάλου καταστήματος Nordstrom και στις μπουτίκ με τις ξύλινες επενδύσεις πέφτει πάνω σε πωλητές που του εύχονται εγκάρδια το «καλώς όρισες» με την αρρενωπή αδελφοσύνη αυτών που αρωματίζονται με κολόνια Polo και φορούν επώνυμα γυαλιά ηλίου σε απλησίαστες τιμές. Και όλα αυτά με τους ήχους μιας εύθυμης μπαλάντας κάντρι-ροκ.

Τριγυρίζοντας στο κέντρο, αισθάνεται κανείς ότι οι μεγάλες διεθνείς εταιρείες κυριαρχούν σ’ αυτό το βασίλειο. Όπως, για παράδειγμα, ένα κατάστημα με το σήμα της Warner Bros Studio, το εμπορικό σκέλος αυτού του γίγαντα της «κουλτούρας» που είναι η AOL-Time Warner. Εδώ δεν πουλάνε μόνο προϊόντα στους πελάτες, αλλά τους προτείνουν και έναν αστείρευτο αριθμό διαδράσεων με την εταιρεία και τις θυγατρικές της. Στο ισόγειο του κέντρου, στο ατελιέ Build-a-Bear (Φτιάξτε μια αρκούδα), μια κοπέλα επί της υποδοχής προσκαλεί, με υπερβολικά εγκάρδιο τρόπο, τον πελάτη να εκφράσει την προσωπικότητά του κατασκευάζοντας για τον εαυτό του μια λούτρινη αρκούδα. Ο πελάτης έχει τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα σε διάφορα μοντέλα, τα υλικά για να γεμίσει το αρκουδάκι, καθώς και τις μελωδίες. Κατόπιν, του προτείνεται να καταχωρίσει αυτή τη χαριτωμένη έκφραση της ελεύθερης επιλογής του στο μεγάλο ηλεκτρονικό μητρώο των λούτρινων αρκούδων. Είναι η τελική απόδειξη ότι η προσωπικότητά μας βγαίνει, και αυτή, από μια αλυσίδα συναρμολόγησης.

Αυτό που υπάρχει στην περιφέρεια του Κάνσας Σίτι δεν διεκδικεί πια ούτε μοναδικότητα, ούτε ιδιαιτερότητα. Το σκεπαστό και κλειστό εμπορικό κέντρο εφευρέθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’50, από έναν επιχειρηματία από τη Μινεάπολη, ο οποίος ήθελε να πετύχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερες πωλήσεις, αλλά και να προσφέρει άνεση στους πελάτες του, ειδικά το χειμώνα, που είναι πολύ βαρύς στο Βορρά. Στα σαράντα χρόνια που πέρασαν από τότε, η ιδέα αυτή εξαπλώθηκε αρχικά από τη Νέα Υόρκη έως το Λος Αντζελες, και ύστερα σ’ ολόκληρο τον κόσμο, πάντα ακολουθώντας το ίδιο περίπου βασικό σχέδιο: μια γιγαντιαία κατασκευή σε σχήμα λίγο ώς πολύ κύβου, με τεράστιους χώρους στάθμευσης ώστε να μπορούν να φιλοξενούν όσο το δυνατό περισσότερους πελάτες. Τουλάχιστον δύο γνωστές μάρκες (από τις οποίες μία εθνικού βεληνεκούς), πρέπει να καλύπτουν τις άκρες του κτιριακού συγκροτήματος και ανάμεσά τους να υπάρχουν μικρότερα μαγαζιά, ενώ είναι απαραίτητη μια πτέρυγα με ευρεία επιλογή εστιατορίων γρήγορου φαγητού για τους καταναλωτές. Σχεδόν πλήρης είναι και η απουσία εξωτερικής διακόσμησης, με το ντιζάιν να επικεντρώνεται στους εσωτερικούς χώρους.

Το Πλάζα ήταν το τιτάνιο έργο που ενέπνεε ένα μοναδικό επιχειρηματία. Αντιθέτως, το εμπορικό κέντρο στην εποχή μας είναι αναμφίβολα ο χώρος που έχει υποστεί την πιο προσεκτική επεξεργασία στον κόσμο. Η οικοδόμηση και η διαχείριση εμπορικών κέντρων έχει εξελιχθεί σε τεράστια βιομηχανία, με τον ενθουσιασμένο καταναλωτή να είναι τόσο ζωτικής σημασίας για την αμερικανική οικονομία όσο και η φτηνή βενζίνη. Γι’ αυτό, έμποροι και διαφημιστές ζητούν από τους ανθρωπολόγους να μας παρακολουθούν την ώρα που εκτελούμε την πράξη της αγοράς. Η μουσική υπόκρουση έχει επιλεγεί με μεγάλη φροντίδα για να μας προτρέπει μια να χαζεύουμε, και μια να βιαζόμαστε. Οι βιτρίνες και η εσωτερική διακόσμηση των καταστημάτων είναι προϊόντα σχολαστικού ελέγχου. Από το φωτισμό των φυτών σε γλάστρες μέχρι την κατανομή των καταστημάτων στο χώρο, τίποτα δεν έχει αφεθεί στην τύχη. Τίποτα δεν υπάρχει εκεί έτσι, «για ομορφιά».

Τα εμπορικά κέντρα και η εξάπλωση των περιχώρων τους αντιπροσωπεύουν μια από τις φυσικές εκφράσεις του σύγχρονου καπιταλισμού, επιτηδευμένου όσο και άπληστου. Ωστόσο όσον αφορά τα προάστια, στην Αμερική λένε ότι η οργάνωσή τους γύρω από εμπορικά κέντρα είναι άμεση έκφραση της λαϊκής βούλησης. Τα μεγάλα εμπορικά κέντρα, με τους τεράστιους χώρους στάθμευσης, και η συνεχής επέκταση των προαστίων ως αποτέλεσμά τους, αντιστοιχούν σ’ αυτό που ζητάει ο λαός όταν του επιτρέπουν να ταξιδεύει και να επιλέγει ελεύθερα: «Το εμπορικό κέντρο είμαι εγώ».

Το επιχείρημα αυτό συναντά το λεγόμενο «λαϊκισμό της αγοράς», σύμφωνα με τον οποίο το τοπίο που έχει προκύψει από το νέο καπιταλισμό αντικατοπτρίζει το μέσο και ενάρετο πολίτη, ενώ κάθε κριτική για την επέκταση των προαστίων φέρει τη σφραγίδα ενός απαξιωτικού ελιτισμού. Στη μια όχθη βρίσκονται αριστεριστές «σνομπ» και εγωιστές, θιασώτες του προγραμματισμού και σίγουροι ότι όλα τα ξέρουν καλύτερα από τους άλλους. Στην άλλη, βρίσκονται αληθινοί άνθρωποι, οι οποίοι προφανώς θέλουν τα εμπορικά κέντρα. Αυτή η άποψη έχει επικρατήσει τόσο, που ένας αμφιλεγόμενος κατασκευαστής εμπορικών κέντρων δεν δίστασε να αυτοανακηρυχθεί «ο αρχιτέκτονας του Λαού».

Η πραγματικότητα του λαού όμως είναι λίγο διαφορετική. Όταν, αντί να υποθέτουν ότι η γνώμη των ανθρώπων είναι ίδια με αυτή των επιχειρηματιών, τους ρωτούν τι πραγματικά σκέφτονται για την επέκταση των προαστίων, γίνεται αμέσως φανερό ότι σιχαίνονται αυτόν τον τρόπο ζωής. Λίγοι είναι εκείνοι που πιστεύουν ακόμη ότι η λύση στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν μέσα στις πόλεις είναι να πάνε να εγκατασταθούν λίγο πιο μακριά, εκεί όπου θα χτιστεί ένα καινούριο εμπορικό κέντρο, θα φτιαχτούν απαίσιες κατοικίες, για να περνούν τελικά τη μέρα τους μέσα σ’ ένα 4×4, κινούμενοι σε μποτιλιαρισμένους δρόμους, διακοσμημένους με καχεκτικά δεντράκια. Στο εξής, οι νέοι που έχουν τα μέσα επιστρέφουν στις πόλεις που εγκατέλειψαν οι γονείς τους. Κατοικούν στις δήθεν «μποέμικες» συνοικίες και προκαλούν άνοδο των τιμών στα αστικά ακίνητα. Αυτοί που παραμένουν στα προάστια κάθε άλλο παρά εύχονται την επέκτασή τους, γιατί έτσι θα επιδεινωθούν οι κυκλοφοριακές συνθήκες στη συνοικία τους.

Αυτό το νέο «αντι-προαστιακό» πνεύμα, αυτή η επιθυμία διαφυγής, εκφράζεται παντού. Σύμφωνα με τον επαγγελματικό τύπο, οι καταναλωτές αντιμετωπίζουν με διαύγεια και ταυτόχρονα με σύγχυση το θέμα των προαστίων. Δεν θέλουν πια να πηγαίνουν στο νιοστό ανώνυμο εμπορικό κέντρο. Απαιτούν εμπειρίες, όχι ατέλειωτα καταστήματα και εστιατόρια. Θέλουν να ξεφύγουν από δρόμους που δεν οδηγούν πουθενά και από προκατασκευασμένους «χώρους ζωής».

Χρειάζεται περίπου μιάμιση ώρα για να πάει κανείς από τα νότια του Σικάγο στο εμπορικό κέντρο Woodfield, στο Schaumburg του Ιλινόις. Χτισμένο στις αρχές της δεκαετίας του ’70, το Woodfield, με τις πέντε μεγάλες μάρκες του και τα 200 χιλιάδες τετ. μέτρα καταστημάτων, ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο του κόσμου. Από κατάστημα σε κατάστημα και από εστιατόριο σε εστιατόριο, αυτό που πουλιέται εδώ είναι μια αυθεντικότητα σε δόσεις και μια αντίσταση κατά παραγγελία ενάντια στον προαστιακό τρόπο ζωής. Γιατί, ως διά μαγείας, μπορεί κανείς να ζει σε μια συνοικία με εντελώς ίδιες μεταξύ τους κατοικίες, να περνάει, όπως όλος ο κόσμος, τον καιρό του μέσα σε ένα κουτί, αλλά ταυτόχρονα, χάρη στα πολλά μαγαζιά αυτής της εμπορικής ζώνης (ή οποιασδήποτε άλλης), έχει τη δυνατότητα να φαντάζεται ότι καταργεί τους κανόνες, ότι είναι ένας σκληρός και ατομιστής αστός, ένα εκλεπτυσμένο άτομο, ένας μοναχικός λύκος μέσα σ’ ένα κοπάδι από πλάσματα που βελάζουν. Απ’ έξω, το Schaumburg ίσως μοιάζει με άψυχο βασίλειο του κομφορμισμού και του ψεύτικου. Όμως, το Schaumburg ευημερεί, πουλώντας ακριβώς πολιτιστικά αντίδοτα ενάντια στον κομφορμισμό, στην απουσία ψυχής και στην έλλειψη αυθεντικότητας.

Στο Woodfield, είναι ολοφάνερο ότι καθένας παίζει το ρόλο του. Ο Φρεντ, πωλητής σ’ ένα από τα μεγάλα καταστήματα, έχει ξυρισμένα τα μαλλιά του και μια μικρή κοτσίδα. Στο μαγαζί του, μια έκθεση με κέρινες κούκλες έχει ως θέμα το τολμηρό σύνθημα «Είμαι αυτό που είμαι». Οι έφηβοι που συχνάζουν στο χώρο έχουν όλοι τατουάζ, σκουλαρίκια σε διάφορα σημεία του σώματός τους και μακριές φαβορίτες. Το αριστοκρατικό κατάστημα Lord and Taylor διαθέτει γραβάτες με σύμβολα για την «ειρήνη στο κόσμο». Στην μπουτίκ Lane Bryant για παχουλές, αναγγέλλεται η «επανάσταση του τζιν». Και τα φανελάκια φέρουν το λακωνικό μήνυμα: «Επαναστάτρια».

Αυτό το πνεύμα της εξέγερσης δεν θα είχε κανένα νόημα αν δεν μας υπενθύμιζε, συχνά, την ξεπερασμένη, ανούσια και προϊστορική κουλτούρα ενάντια στην οποία στρέφεται. Αυτός είναι αναμφισβήτητα και ο λόγος για τον οποίο ορισμένα μαγαζιά του Woodfield είχαν ζωντανές απεικονίσεις της ματαιοδοξίας των προγόνων μας από τα προάστια. Σ’ αυτές διακωμωδείται ο χοντροκομμένος χαρακτήρας της διαφήμισης που ήταν στη μόδα εδώ και πενήντα χρόνια. Η μπουτίκ Fossil (απολίθωμα), η οποία ένας Θεός ξέρει τι πουλάει, παρουσιάζει διάφορες παρωδίες από λογότυπα και αφίσες: χαζοχαρούμενες αεροσυνοδοί κάνουν σήματα με τα χέρια, την ώρα που εύθυμα αρσενικά, φορώντας ρεπούμπλικες, χαμογελούν σ’ όλο τον κόσμο.

Εμείς, όμως… Εμείς είμαστε εναλλακτικοί, αυθεντικοί, ακραίοι! Στο Vans, ένα από τα δύο μαγαζιά με είδη σκέιτμπορντ, οι έφηβοι ανεβαίνουν και κατεβαίνουν με τα πατίνια μια ράμπα από κόντρα πλακέ σε σχήμα U. Μόλις λίγα χρόνια πριν, το σκέιτ ήταν αμιγώς αναζήτηση περιπέτειας. Σήμερα, υπάρχει στα εμπορικά κέντρα. Μαζί με τα υπόλοιπα. Τα εστιατόρια είναι θεματικά και κάθε θέμα αποστασιοποιείται έντονα από τα συμβατικά. Όταν οι υπόλοιποι κάτοικοι των προαστίων τρώνε άσπρο ψωμί, άνοστο και βιομηχανικό, έχει κανείς τη δυνατότητα, χάρη στο κατάστημα Au bon pain (Το καλό ψωμί), να αφήσει στο βεστιάριο αυτόν τον κομφορμιστικό κόσμο και να ονειρευτεί ότι βυθίζεται στο γευστικό και τραγανιστό ευρωπαϊκό φαγητό. Στο Rainforest Café, μπορεί κανείς να γευματίσει μέσα στην ατμόσφαιρα μιας παρθένας ακόμα Αμαζονίας. Λίγα βήματα πιο κει, βρίσκεται η γιαπωνέζικη, η κινέζικη, η ιταλική και η καλιφορνέζικη κουζίνα. Παντού, «σπιτικές» μπίρες βοηθούν να ξεφύγει κανείς από την άνοστη Budweiser, η οποία, εξάλλου, οργισμένη που θεωρείται άνοστο ποτό των προαστίων, αντεπιτίθεται με το μοτίβο της αυθεντικότητας και με ένα μόνο επίθετο για σύνθημα: «Αληθινή». Στο εστιατόριο Vie de France, καθένας έχει το χρόνο και την ευχαρίστηση να σιγοπίνει ένα ξυνισμένο κράσι μερλ» στη βεράντα, μέσα σε δήθεν παριζιάνικη ατμόσφαιρα. Και να παρατηρεί τους εφήβους με προσεκτικά φροντισμένα κουρέματα να πηγαινοέρχονται νευρικά κάτω από λάμπες φθορίου.

Αλλού, όμως, για τους ιδιοκτήτες άλλων εμπορικών κέντρων, η τελευταία δεκαετία σήμανε μαρασμό, παρακμή και κλείσιμο. Όσο μεγάλωνε η πίεση που τους ασκούσαν τα αφεντικά, τόσο λιγότερο χρόνο διέθεταν οι Αμερικανοί για να τριγυρνούν στους κλιματιζόμενους διαδρόμους των εμπορικών κέντρων. Αναγκάστηκαν να ψωνίζουν πιο γρήγορα και πιο φτηνά. Αυτός ίσως είναι και ο λόγος για τον οποίο άνθησαν γιγαντιαία καταστήματα ευκαιριών (στοκατζίδικα) στη χώρα. Η αρχή τους είναι η εξής: να περιορίσουν στο ελάχιστο τα γενικά έξοδα, εξαφανίζοντας κάθε περιττό στοιχείο, όπως οι διακοσμήσεις ή οι καλλιτεχνικές βιτρίνες. Εδώ, τα προϊόντα πουλιούνται χύμα, σε μεταλλικά εκθετήρια και κάτω από κρύα βιομηχανικά φώτα. Τους έχει αφαιρεθεί τελείως η μαγεία του μάρκετινγκ και στοιβάζονται σε τεράστιους σωρούς σαν κοινά αντικείμενα.

Συνήθως, τα καταστήματα ευκαιριών εγκαθίστανται σε φτηνές περιοχές στην περιφέρεια των πόλεων, το Costco όμως του Κάνσας Σίτι βρίσκεται μέσα στην πόλη, σε μια περιοχή όπου παλιά υπήρχαν κατοικίες και νυχτερινά κέντρα. Εκεί έβρισκε κανείς, για παράδειγμα, το Μίλτον’ς, ένα θρυλικό μπαρ, τελευταίο απομεινάρι της τζαζ σκηνής της δεκαετίας του ’30, με τους δικούς του Κάουντ Μπέιζι και Τσάρλι Πάρκερ. Επί πολύν καιρό γαντζωμένο στην άκρη του δρόμου, πρόκληση για το χλιαρό και καθώς πρέπει πνεύμα της εποχής, έπεσε τελικά θύμα της προόδου. Σήμερα, τη θέση του έχει πάρει ο χώρος στάθμευσης του Costco…

Διαβάστε περισσότερα

Μπαμπινιώτης: «Οι νέοι θα πληρώσουν ακριβά τα greeklish»

Τον κίνδυνο της «αποξένωσης» από την εικόνα των ελληνικών λέξεων, λόγω της αυξανόμενης χρήσης των «greeklish», επισήμανε ο καθηγητής της Γλωσσολογίας Γεώργιος Μπαμπινιώτης.

«Εγώ θα έλεγα στον κόσμο που μας ...ακούει: ‘’τη γλώσσα και τα μάτια σας’’. Θα έλεγα ότι σε ημέρες κρίσης θα πρέπει να σκύψουμε σε ό,τι καλύτερο διαθέτει αυτός ο τόπος, που είναι ο πολιτισμός μας, η παράδοση μας και με τον πιο εύγλωττο τρόπο η γλώσσα μας.

Δεν είναι απλό εργαλείο η γλώσσα. Είναι ο πολιτισμός μας, είναι η ιστορία μας, είναι η σκέψη μας, είναι η νοοτροπία μας, είναι η ταυτότητά μας. Πάνω από όλα η γλώσσα είναι αξία».

Αναφερόμενος στην ευρέως διαδεδομένη χρήση των «greeklish» (Ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) μεταξύ των νέων που στέλνουν γραπτά μηνύματα από τα κινητά τηλέφωνα ή συνομιλούν μέσω του Διαδικτύου, ο Ομότιμος και Επίτιμος Καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής, και πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τόνισε:

«Τα greeklish είναι ο καλύτερος δρόμος αποξένωσης από την εικόνα της λέξης. Αυτό…

μπορεί οι νέοι άνθρωποι να το πληρώσουν ακριβά. Έχουμε ελληνικές γραμματοσειρές και μπορούμε, αξιοποιώντας το Διαδίκτυο και τα ηλεκτρονικά μέσα, να χρησιμοποιούμε τις ελληνικές γραμματοσειρές που έχουν το προτέρημα να δίνουν την εικόνα της λέξης, το οπτικό ίνδαλμα, και να μας συμφιλιώνουν με την ορθογραφία της λέξης και με τη σημασία της»

Οδυσσέας Ελύτης

Από το Άξιον Εστί:
Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική.
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου…
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου…
Εκεί σπάροι και πέρκες
ανεμόδαρτα ρήματα
ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια
όσα είδα στα σπλάχνα μου ν’ ανάβουνε
σφουγγάρια, μέδουσες
με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων
όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη…
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη…
Εκεί ρόδια, κυδώνια
θεοί μελαχροινοί, θείοι κ’ εξάδελφοι
το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια.
Και πνοές από τη ρεμματιά ευωδιάζοντας
λυγαριά και σχίνο
σπάρτο και πιπερόριζα
με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων
ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι…
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι!..
Εκεί δάφνες και βάγια
θυμιατό και λιβάνισμα
τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια
στο χώμα το στρωμένο με τ’ αμπελομάντιλα ,
κνίσες, τσουγκρίσματα
και Χριστος Ανέστη
με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων!
Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου…
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του "Υμνου !..

Διαβάστε περισσότερα

Ιδιωτική τηλεόραση και πολιτισμός

Γιώργος Σταματόπουλος

Διαβάζουμε και ανατριχιάζουμε την ανακοίνωση των καναλαρχών για τα είκοσι πέντε χρόνια της «ελεύθερης τηλεόρασης»:
 
Η ιδιωτική τηλεόραση συνέβαλε στην πολυφωνία, προήγαγε τον πολιτισμό, κράτησε συντροφιά σε πολλούς συνανθρώπους μας σε δύσκολες στιγμές. Και κατήργησε μια μονοδιάστατη θέαση των πραγμάτων, που μέχρι τότε υπήρχε.
Λέξη βεβαίως για τα δάνεια, τις απολύσεις, τους παχυλούς μισθούς των πρόθυμων της δημοσιογραφίας, που αυξάνονται και πληθύνονται (οι πρόθυμοι, όχι οι μισθοί), τη διαπλοκή με το Δημόσιο, τις μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας για τους μικρούς του ρεπορτάζ (που αν επιδείξουν την κατάλληλη προθυμία, θα γίνουν κάποτε και αυτοί μεγάλοι) και πολλά ακόμη που δεν περιποιούν τιμή, τουλάχιστον στην προαγωγή του πολιτισμού.
Διότι, πολιτισμός δεν είναι δύο φτηνές εκπομπές για το δημοτικό τραγούδι ή ένα δίλεπτο στο τέλος κάθε δελτίου των κεντρικών ειδήσεων για θεατρικές παραστάσεις ή κάποια συναυλία· είναι κάτι πολύ πιο βαθύ.
Ο ίδιος ο τρόπος που διαχειρίζεται κάποιος τη δημόσια συχνότητα (η εικόνα του, ο λόγος του, η ευγένειά του, η αποφασιστικότητά του, η ανεξαρτησία, ο σεβασμός στην Ιστορία και την κοινωνία)· αυτό είναι πολιτισμός.
Να μας συμπαθάνε οι καναλάρχες αλλά είναι αυτοί οι ίδιοι με τις επιλογές τους που έχουν καταστρέψει κάθε ίχνος πολιτισμού, κάθε ικμάδα του.
Η ιδιωτική τηλεόραση, αλλά στη χώρα μας και η κρατική, έγινε το νέο πρότυπο συμπεριφοράς για τους πολλούς, ειδικώς για τις πιο ευπαθείς ομάδες (νέους, νοικοκυρές, ηλικιωμένους).
Το μικρό αυτό κουτί θεωρήθηκε ένα μικρό Χόλιγουντ, αυτό που επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους, επιβάλλοντάς τους καταναλωτικές μανίες, διαχέοντας λάμψη, καθορίζοντας ενδυμασία και συμπεριφορά, προάγοντας μια φιλελεύθερη σούπα δικαιωμάτων και μειονοτήτων, αφήνοντας στο απυρόβλητο το κεφάλαιο και τις ορντινάντσες του.
Τι να πούμε για την ελληνική γλώσσα. Κακοποιήθηκε και εξακολουθεί να συμβαίνει, εκχυδαΐστηκε, έγινε απλή και καθημερινή τάχα.
Ας φανταστούμε μόνο ότι οι νέοι ή και καταξιωμένοι συγγραφείς χρησιμοποιούν τη δημοσιογραφική γλώσσα στο έργο τους διότι είναι εύπεπτη, άμεση, ζωντανή, ρέουσα.
Το παρόν εξεδίωξε το πολύτιμο και ζείδωρο (ζώπυρο κ.λπ.) παρελθόν.
Οχι μόνο συγγραφείς αλλά και ποιητές και πανεπιστημιακοί, πνευματικοί άνθρωποι δηλαδή, έχουν υιοθετήσει τη χρήση αυτής της μπασταρδεμένης γλώσσας.
Εάν δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει, αυτή τη γλώσσα χρησιμοποιούν και οι υπεύθυνοι της ελληνικής Παιδείας και εκπαίδευσης. Οι δημοσιογράφοι υποκατέστησαν τους εκπαιδευτικούς. Χάλια. Λίγοι από τους δεύτερους αντιδρούν αλλά, ως συνήθως, πλέον, δεν εισακούονται.
Για να βγει στο ξέφωτο της οικουμένης και της ανταγωνιστικότητας ένα έθνος, οφείλει να έχει ανθρώπους με βαθιά ιστορική-εθνική συνείδηση· χωρίς ταυτότητα δεν συναντάς την ετερότητα.
Λοιπόν; Ποιον ακριβώς πολιτισμό παρήγαγαν οι ξεδιάντροποι καναλάρχες; Μήπως αυτόν της ρουφιανιάς, της ιδιοτέλειας, της διαπλοκής;
Αυτά, όμως, δεν έχουν σχέση με τη βούληση του ανθρώπου και τη συνείδησή του· με την ηθική, την αισθητική, το δίκαιο και την ελευθερία.
Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Διαβάστε περισσότερα

Βαθιά υπόκλιση

  H φωτογραφία που τράβηξε ο Λευτέρης Παρτσάλης στην Συκαμιά της Λέσβου,
    η φωτογραφία με τις γιαγιάδες να ταΐζουν και να κανακεύουν το μωρό που έφτασε σώο από απέναντι,
    η εικόνα με το προσφυγόπουλο, που λίγα λεπτά πριν θαλασσοδερνόταν στο Αιγαίο, να παίρνει πνοή στην αγκαλιά των τριών γυναικών,
    η εικόνα με την μητέρα του παραδίπλα να γελά,
δεν είναι μόνο χίλιες λέξεις.
    Είναι όλες οι λέξεις της ομορφιάς. Της ομορφιάς της ζωής. Της χαράς. Της ευγένειας. Της ομορφιάς του κόσμου.
    Οι γερόντισσες της φωτογραφίας είναι όλο το «γάλα» και το «αλάτι» της Γης.
    Είναι όλα τα λεξικά της αγάπης. Της στοργής. Της τρυφερότητας. Τηςανιδιοτέλειας. Της «αυτοκρατόρισσας»  ψυχής και της «βασίλισσας» καρδιάςπου κάνουν τον άνθρωπο να ψηλώνει.
    Αυτή η Ελλάδα – μάνα, η Ελλάδα του λαού της, που θα ‘χει για παιδί της κάθε κατατρεγμένο, Έλληνα ή ξένο, που πατά τα χώματά της,
    που τα παιδιά των παιδιών της είναι δυο φορές παιδιά της,
    αυτή η Ελλάδα είναι όλες οι λέξεις, σε όλες τις γλώσσες, που δίνουν νόημα στην έννοια της ανθρωπιάς. 
    Να ’στε καλά κυράδες μου.
    Να ’στε καλά καπετάνισσες!
Πηγή: enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Εθνικισμός αλά καρτ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ 

Το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ. Αυτό είναι… αξίωμα, παρότι όλοι συνομολογούν ότι δεν είναι και το πιο δίκαιο άθλημα. Μάλιστα, αυτό είναι -κατά τη γνώμη ορισμένων εκ των υποστηρικτών του- στοιχείο της ομορφιάς του. Από πότε ενδεχόμενη αδικία έχει θετικό πρόσημο;
Αν θελήσουμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας, θα αναζητήσουμε τη δημοφιλία του σπορ, στην απλότητά του.
Ακόμα κι ένας αδαής περί των σπορ, μπορεί μέσα σε λίγη ώρα, μαθαίνοντας 3-4 βασικούς κανονισμούς, να παρακολουθήσει με άνεση έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Δεν είναι περίπλοκο άθλημα, ούτε καν σε υψηλό επίπεδο, σε αντίθεση -για παράδειγμα- με το μπάσκετ, όπου ομάδες (όπως ο Παναθηναϊκός του Ζέλικο Ομπράντοβιτς) είχαν 85 συστήματα σε μια χρονιά.
«Το ποδόσφαιρο απευθύνεται στα πλατιά λαϊκά στρώματα» λένε οι υποστηρικτές του, αλλά στην πραγματικότητα απευθύνεται σε όλους, χωρίς να εξαιρούνται άτομα με χαμηλό επίπεδο μόρφωσης, άνθρωποι κοινωνικά αμόρφωτοι. Δεν τους κουράζει, δεν τους προβληματίζει, δεν τους βάζει να σκεφτούν, αντίθετα αυθύπαρκτα τους αναγάγει σε δυνάμει προπονητές (ου μην και παίκτες).
Ο φασισμός και ο ρατσισμός αναζητούν κόσμο, ψαρεύοντας στα ίδια θολά νερά. Σε ανθρώπους που δεν θέλουν να κουράσουν το μυαλό τους, νιώθοντας την ανάγκη να αντιδράσουν, σχεδόν χωρίς δεύτερη σκέψη, δίχως φιλτράρισμα.
Ο πρόλογος (δεν τον λες) είναι έως και αντιδημοσιογραφικός και προκαταβολικά ζητώ την ανοχή σας. Εθνικιστικές κορώνες, φασιστικά στοιχεία στις εξέδρες, αποτελούν κομμάτι από το σύγχρονο μωσαϊκό του ποδοσφαίρου. Κι έχουμε επεισόδια στις εξέδρες, χούλιγκαν που χαιρετούν ναζιστικά, αλλά πάνω απ” όλα έξαρση του εθνικισμού.
Ο Αλβανός παίκτης του ΠΑΣ Γιάννινα, Άντι Λίλα, πανηγύρισε στο «Καραϊσκάκη», το γκολ που πέτυχε κατά του Ολυμπιακού, σχηματίζοντας με τα χέρια του τον «μεγάλο αετό» της Αλβανίας. Ο σωβινισμός σε όλο του το μεγαλείο. Αποδοκιμάστηκε έντονα από τους θεατές του αγώνα. Ω του θαύματος, είναι οι… ίδιοι θεατές που είχαν απολαύσει τον ίδιο πανηγυρισμό από τον Παϊτίμ Κασάμι (στο γκολ που πέτυχε κόντρα στη Γιουβέντους).
Ο παίκτης του Ολυμπιακού είναι πολιτογραφημένος Ελβετός, αλλά έχει γεννηθεί στη Στρούγκα των Σκοπίων, από Αλβανούς γονείς. Οι ευαίσθητοι εθνικά οπαδοί του Ολυμπιακού δεν ενοχλήθηκαν τότε, όσο τώρα, δημιουργώντας έτσι ένα νέο… φρούτο, τον εθνικισμό αλά καρτ.
Ουδείς Αλβανός έχει δικαίωμα να πανηγυρίζει, σχηματίζοντας με τα χέρια του τον αετό, εκτός αν ανήκει στην οικογένεια του Ολυμπιακού, οπότε είναι… λιγότερο Αλβανός (βλέπε ενοχλητικός).
Προσωπικά αδιαφορώ αν θα πανηγυρίσει ένας αθλητής σχηματίζοντας τη σημαία της μεγάλης Αλβανίας, αν θα χαιρετήσει όπως η βασίλισσα Ελισάβετ, αν θα υψώσει τον αντίχειρα ως άλλος «μπάρμπα Σαμ», ή αν θα τον κατεβάσει ως άλλος Καίσαρας. Με προβληματίζει που νέα παιδιά νιώθουν μέσα τους αυτήν την ανάγκη, που εκφράζονται μέσα από εθνικιστικά σύμβολα και ακραίες (;) συμπεριφορές, αλλά αυτό είναι ζήτημα προς συζήτηση.
Οι επιλεκτικά εθνικιστές είναι το θέμα μου. Δείχνουν πόσο αδαείς είναι περί των ζητημάτων, για τα οποία δεν διστάζουν να… σκοτώσουν. Είναι φανατικοί, έτσι όπως πρέπει να είναι κάθε ρατσιστής, κάθε φασίστας που (δεν) σέβεται τον εαυτό του και βγαίνουν σε όλα τα χρώματα και τις αποχρώσεις.
Μαθαίνουν (δυστυχώς ένα από τα λίγα, όντας κοινωνικά αμόρφωτοι) να μισούν όποιον είναι διαφορετικός, χλευάζουν με μειωτικούς και ρατσιστικούς ήχους τον αντίπαλο παίκτη, ο οποίος έχει διαφορετικό χρώμα από αυτούς, αλλά αποθεώνουν (θα τον ήθελαν και γαμπρό για την κόρη ή την αδερφή τους) τον «μαύρο» που αγωνίζεται για την ομάδα τους.
«Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει» έγραφε κάποτε ο Διονύσης Σαββόπουλος. Δεν σταμάτησε, αλλά δεν περιορίζεται στα γήπεδα ο αναστεναγμός. Χρειάζεται πολλή δουλειά, αλλά κι επένδυση στην Παιδεία και στη μόρφωση, για να αντιμετωπίσουμε -ως κοινωνία- αυτά τα φαινόμενα. Ανάμεσά τους και των αλά καρτ εθνικιστών…

Διαβάστε περισσότερα

Εκεί που κοιμούνται τα παιδιά..

Η Lamar, 5 ετών κοιμάται σε μια κουβέρτα στο δάσος κοντά στο Χοργκός, στη Σερβία. Αυτή και η οικογένειά της είχαν πάει στην αγορά για τρόφιμα, όταν μια βόμβα έπεσε κοντά στο σπίτι τους. Μετά από δύο προσπάθειες να διασχίσουν τη θάλασσα από την Τουρκία με ένα μικρό φουσκωτό, κατέληξαν στα κλειστά σύνορα της Ουγγαρίας.

 Στο ένα λείπει το κρεβάτι του. Στο άλλο η κούκλα του, εκείνη με τα σκούρα μάτια. Ένα τρίτο ονειρεύεται τον εαυτό του πίσω στο χρόνο, τότε που το μαξιλάρι του δεν ήταν εχθρός.

Ο πόλεμος στη Συρία συνεχίζεται σχεδόν πέντε χρόνια και περισσότερα από δύο εκατομμύρια παιδιά προσπαθούν να του  ξεφύγουν, εντός και εκτός των συνόρων της χώρας. Έχουν αφήσει πίσω τους φίλους, τα σπίτια, και τα κρεβάτια τους. Ακολουθούν στο παρακάτω  χρονικό μερικά μόνο από αυτά.

Ο Magnus Wennman, νικητής των δύο World Press Photo Awards και τετραπλά νικητής στη Σουηδία ως Φωτογράφος της Χρονιάς, φέτος συνάντησε  πρόσφυγες σε αμέτρητα στρατόπεδα αλλά και κατά τη διάρκεια των ταξιδιών τους στην Ευρώπη. Η ιστορία του, είναι μια ζωντανή αφήγηση που δεν έχει τέλος.

Κάθε βράδυ εδώ και ένα χρόνο η Ralia και η Rahaf, ηλικίας επτά και 13 ετών αντίστοιχα κοιμούνται σε κομμάτια από χαρτόνι στους δρόμους της Βηρυτού με τον πατέρα τους. Πίσω στη Δαμασκό, μια χειροβομβίδα σκότωσε τη μητέρα και τον αδελφό τους.

Ο Ahmad είναι 7 ετών και κοιμάται στο πεζοδρόμιο, στα σύνορα της Ουγγαρίας και της Αυστρίας. Στο σπίτι σε Idlib, όταν μια βόμβα χτύπησε το σπίτι της οικογένειάς του, δραπέτευσε με τη ζωή του παρά το χτύπημα στο κεφάλι από θραύσματα, ενώ ο νεώτερος αδελφός του πέθανε. Αναγκάστηκε να φύγει με την οικογένειά του όταν μια βόμβα, σκότωσε τον αδερφό του. ΟAhmad και η οικογένειά του κοιμούνταν σε στάσεις λεωφορείων, στο δρόμο και στο δάσος, μετά την φυγή τους από τη Συρία

Η Walaa, 5 ετών φοβάται το μαξιλάρι της, επειδή οι επιθέσεις συνέβησαν στο σπίτι της στο Χαλέπι την ώρα που ξεκουραζόταν.

Η 9χρονη Shiraz ήταν τριών μηνών όταν ανέβασε υψηλό πυρετό και διαγνώστηκε με πολιομυελίτιδα. Τώρα κοιμάται σε μια ξύλινη κούνια σε ένα στρατόπεδο προσφύγων στην Suruc, της Τουρκίας. Οι γονείς της δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά για τα φάρμακά της.

Ο 5χρονος Moyad και η μητέρα του περπατούσαν στην αγορά όταν πέρασαν δίπλα από ένα ταξί στο οποίο κάποιος είχε βάλει μια βόμβα η οποία εξερράγη σκοτώνοντας τη μητέρα του. Τώρα βρίσκεται σε ένα νοσοκομείο στο Αμμάν της Ιορδανίας, όπου υποβάλλεται σε θεραπεία για τα τραύματα στην πλάτη, το κεφάλι και τη λεκάνη του.

Η ενός έτους Sham από τη Συρία, κοιμάται στην αγκαλιά της μητέρας της στα σύνορα της Αυστρίας και της Σερβίας. Το ζευγάρι, που προσπαθεί απεγνωσμένα να φτάσει στην Ευρώπη, έφτασε στην περιοχή μόλις μια ημέρα μετά το κλείσιμο των συνόρων.

Η 7χρονη Shehd αγαπά τη ζωγραφική. Μεγαλώνοντας όμως στη Συρία κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, αντλεί τις εικόνες μόνο από τις μάχες, ζωγραφίζοντας συνεχώς όπλα. Η οικογένειά της δυσκολεύεται να βρει τροφή κατά τη διάρκεια της περιπλάνησής τους στην Ουγγαρία.

Η Tamam 5 ετών, θυμάται τις αεροπορικές επιδρομές στη γενέτειρά της Χομς, που συνήθως γίνονταν τη νύχτα. Παρά το γεγονός ότι κοιμάται μακριά από το σπίτι της για σχεδόν δύο χρόνια τώρα, ακόμα δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι το μαξιλάρι της δεν είναι η πηγή του κινδύνου. Εδώ κοιμάται στο Άζρακ της Ιορδανίας.

Η 2χρονη Juliana τις δύο τελευταίες ημέρες περπατά στη Σερβία, σε μια προσπάθεια να διασχίσει τα σύνορα της Ευρώπης. Κοιμάται κατά τη διάρκεια της ημέρας, επειδή η οικογένεια κινείται το βράδυ.

Η Maram, 8 ετών κοιμάται σε ένα προσωρινό κρεβάτι στο Αμμάν της Ιορδανίας. Είχε μόλις επιστρέψει από το σχολείο όταν ένας πύραυλος έπληξε το σπίτι της οικογένειάς της και ένα κομμάτι της οροφής προσγειώθηκε πάνω της. Το τραύμα στο κεφάλι προκάλεσε εγκεφαλική αιμορραγία. Τις πρώτες 11 ημέρες, ήταν σε κώμα. Παρά το γεγονός ότι έχει πλέον ξυπνήσει έχει σπασμένο σαγόνι και δεν μπορεί να μιλήσει.

Η Iman, 2 ετών, βρίσκεται σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου στην Ιορδανία. Πάσχει από πνευμονία και λοίμωξη στο στήθος. Η 19χρονη μητέρα της Olah, είπε ότι της άρεσε να παίζει στην άμμο και ήταν ένα ευτυχισμένο παιδί – αλλά τώρα μόνο κοιμάται.

Η 2χρονη Fara βρίσκεται κάτω από μια κουβέρτα σε ένα αυτοσχέδιο κρεβάτι στο Άζρακ. Είναι φανατική φίλαθλος του ποδοσφαίρου, ο πατέρας της, την καληνυχτίζει κάθε βράδυ με την ελπίδα ότι θα βρουν ένα χώρο για να παίξουν ποδόσφαιρο την επόμενη μέρα.

Η 9χρονη Fatima είναι από τα λίγα τυχερά παιδιά που κατάφεραν να φτάσουν στη Σουηδία. Ωστόσο, τον ύπνο της στοιχειώνουν οι μνήμες των φρικαλεοτήτων που έζησε στο ταξίδι. Μετά την φυγή από την Idlib της Συρίας, πέρασε δύο χρόνια με τη μητέρα και τα αδέλφια της σε ένα στρατόπεδο προσφύγων στο Λίβανο. Μετά επιβιβάστηκαν σε μια υπερπλήρη βάρκα. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, είδε μια μητέρα της να γεννά ένα νεκρό παιδί, το οποίο στη συνέχεια πέταξαν στη θάλασσα.

Παρά το γεγονός ότι είναι 20 μηνών, o Amir γελάει πολύ, αλλά ποτέ δεν έχει πει ούτε μια λέξη. Τώρα κοιμάται στο Λίβανο, και η μητέρα του πιστεύει ότι είχε τραυματιστεί όταν ήταν στη μήτρα.

Η Gulistan, 6 ετών, λέει ότι της λείπει το μαξιλάρι της στο παλιό σπίτι της στο Κομπάνι. Τώρα ζει στο Surucτης Τουρκίας και φοβάται να κοιμηθεί, αφού βλέπει συνεχώς εφιάλτες.

Ο 5χρονος Abdulah, κοιμάται σε ένα βρώμικο στρώμα έξω από τον κεντρικό σταθμό του Βελιγραδίου. Πάσχει από μια ασθένεια του αίματος και είδε τη δολοφονία της αδελφής του στο σπίτι τους στην Νταράα, της Συρίας. Η μητέρα του δεν έχει χρήματα για να πληρώσει για νοσοκομειακή περίθαλψη, είναι ακόμα σε κατάσταση σοκ και υποφέρει από εφιάλτες.

Η Esra 11 ετών, η Esma 8, and η Sidra 6, κοιμούνται με τη μητέρα τους στην πόλη Majdal Anjar στο Λίβανο. Πολλές φορές βλέπουν εφιάλτες με τον πατέρα τους που απήχθη.

Ο Abdul Karim είναι 17 χρονών και κοιμάται στους δρόμους της Αθήνας. Δεν έχει καθόλου χρήματα. Με τα τελευταία του ευρώ, ο έφηβος αγόρασε ένα εισιτήριο για το πλοίο προς Αθήνα.Τώρα περνά τη νύχτα στην πλατεία Ομονοίας, όπου εκατοντάδες προσφύγων φθάνουν κάθε μέρα. Εδώ, λαθρέμποροι με αντάλλαγμα χρήματα βγάζουν πλαστά διαβατήρια, καθώς και εισιτήρια λεωφορείων. Αλλά χωρίς χρήματα, ο Abdul δεν μπορεί να φύγει.Ο έφηβος επιθυμεί δύο πράγματα – να κοιμηθεί σε κρεβάτι και πάλι και να αγκαλιάσει μικρότερη αδελφή του.

Ο Ahmed, 6 ετών, κοιμάται στο γρασίδι στην περιοχή Χοργκός, στη Σερβία. Κουβαλάει τη δική του τσάντα στο μακρύ ταξίδι της Ευρώπης. Τον Ahmed φροντίζεται ο θείος του, αφού ο πατέρας του σκοτώθηκε στη γενέτειρά τους Ντέιρ αλ-Ζορ στη βόρεια Συρία.

Ο 13χρονος Μοχάμεντ, ελπίζει ότι κάποια μέρα θα γίνει αρχιτέκτονας. Εδώ είναι στο το νέο κρεβάτι του στο Nizip, της Τουρκίας.

 

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα

ΒΡΑΔΙΑ ΕΡΕΥΝΗΤΗ - ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 25 ΣΕΠΤEΜΒΡΙΟΥ

          

Η Βραδιά Ερευνητή είναι ένα πανευρωπαϊκό γεγονός που υποστηρίζεται από την Γενική Διεύθυνση Έρευνας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (DG Research) και ειδικότερα από την Πρωτοβουλία “Researchers’ Night”.

H Πρωτοβουλία Researchers’ Night ξεκίνησε το 2005 και διεξάγεται κάθε Σεπτέμβριο ταυτόχρονα σε 300 περίπου πόλεις στην Ευρώπη, με πανηγυρικές εκδηλώσεις που στοχεύουν στο να γνωρίσει στο ευρύ κοινό, και ειδικότερα οι νέοι, την επιστημονική και κοινωνική σπουδαιότητα του έργου που επιτελεί ο ερευνητής, προβάλλοντας την ανθρώπινη πλευρά του.

Φέτος γιορτάζουμε τα δέκα χρόνια της «Βραδιάς Ερευνητή» και διοργανώνονται ταυτόχρονα εκδηλώσεις σε οκτώ πόλεις: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Τρίκαλα, Κόρινθο, Πύλο, Ρόδο, Ηράκλειο.

Το Πανεπιστήμιο Πατρών ανέλαβε και φέτος τη διοργάνωση της Βραδιάς Ερευνητή, γεγονός που την έχει καθιερώσει τόσο στην Ακαδημαϊκή και Εκπαιδευτική κοινότητα, όσο και στην ευρύτερη κοινωνία.

Φέτος η εκδήλωση εστιάζει στην επαφή των μαθητών με διάφορους επιστημονικούς τομείς και μια πρώτη γνωριμία τους με αυτούς μέσα από το παιχνίδι και τη διασκέδαση.

Οι εκδηλώσεις απευθύνονται στο ευρύ κοινό και κυρίως όλες τις κοινωνικές ομάδες που συνδέουν την έρευνα με την κοινωνία: Εκπαιδευτικούς, Φοιτητές, Μαθητές, Εκπροσώπους της τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης.

ΕΣΠΕΡΟΣ, Παρασκευή 25/9/15 19.00

Θα πραγματοποιηθούν δραστηριότητες και παιχνίδια, μέσω από τα οποία τα παιδιά διασκεδάζοντας θα μπορέσουν να έρθουν σε επαφή με τις επιστήμες και να τις αγαπήσουν. Οι δραστηριότητες θα περιλαμβάνουν θέματα όπως τα κύτταρα, ο ανθρώπινος εγκέφαλος, η τεχνολογία, το διάστημα και άλλα πολλα!

·         ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ - Εγκέφαλος:  Προσέγγιση του πιο πολύπλοκου οργάνου του ανθρώπινου σώματος   μέσω μικρής παρουσίασης. Επίδειξη των σημαντικότερων δομών και λειτουργιών του σε πρόπλασμα, παρατήρηση  επιλεγμένων μικροσκοπικών παρασκευασμάτων, δημιουργικές κατασκευές.
·         Κύριε Εγκέφαλε…Σε γνωρίζω παίζοντας. Οι μικροί εξερευνητές της βραδιάς θα έχουν την ευκαιρία: να προσεγγίσουν τον πολύπλοκο εγκέφαλο με απλά υλικά (κατασκευή νευρώνων, εγκεφάλων με χαρτί και πλαστελίνη, πάνω σε βότσαλα κ.α.)
·         Συνομιλήστε με ερευνητές και στείλτε το γράμμα σας. Ζωγραφίστε τον ΑΓΝΩΣΤΟ ΕΡΕΥΝΗΤΗ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ σας. Επιτροπή θα επιλέξει τα καλύτερα γράμματα και ζωγραφιές τα οποία  θα δημοσιευθούν στην εφημερίδα Σύμβουλος των Επιχειρήσεων. Στους Μικρούς Ερευνητές θα διανεμηθούν έπαινοι και επιφυλάσσονται μικρές εκπλήξεις.

Συντονίστρια: Μ. Μαργαρίτη. Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Φυσιολογίας Ανθρώπου και Ζώων,  Τμήμα Βιολογίας, Παν. Πατρών.

Η δράση  είναι σε συνεργασία με το 9^Ο  Γυμνάσιο Πατρών (Διευθυντής: Α. Λαζανάς. Καθηγητές/τριες:  Μ. Σκλήρη,  Κ. Αλπέντζου, Α. Ευσταθιάδου και Δ. Λεβιθόπουλος).

Συμμετέχουν οι φοιτητές/τριες: Μ. Ανέστη, Α. Δαναπούλου, Ν. Δημητρέλλος,  Ρ. Δημητρέλλου, Γ. Διαμαντοπούλου, Χ. Κοροβήλα, Α. Κουτουρλού, Σ. Λογοθέτη, Φ. Μούρκα, Σ. Σασλής, Β. Σπηλιοπούλου, Ν. Σταυροπούλου, Α. Χαραλαμποπούλου,  η  μεταπτυχιακή φοιτήτρια Κ. Ατσοπάρδη και ο υποψ. διδάκτωρ Ευθύμιος Δραγώτης.

·         «Από την έρευνα στον επιστημονικό γραμματισμό», Μουσείο Επιστημών και Τεχνολογίας Πανεπιστημίου Πατρών. Σύνδεση Επιστήμης και Τεχνολογίας και  εκλαϊκευση έρευνας μέσα από επιδείξεις πειραμάτων φυσικής  που σχετίζονται με τις τηλεπικοινωνίες.

Σε συνεργασία με το ΕΜΒΙΑ (Εργαστήριο Μοριακής Βιολογίας και Ανοσολογίας) του τμήματος Φαρμακευτικής του Πανεπιστημίου Πατρών
Επιστημονικός Υπεύθυνος: Αναπληρωτής Καθηγητής, Κωνσταντίνος Πουλάς

Συμμετέχουν: Β. Καρρή και οι μεταπτυχιακές φοιτήτριες Ε. Κωνσταντίνου και Α. Σιωρά.

Διαβάστε περισσότερα

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ- ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ

ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ

Η επιστράτευση των καθηγητών από την κυβέρνηση ,πριν ακόμα αποφασιστεί η απεργία, αποκαλύπτει την αντιδραστικότητα των αλλαγών στην παιδεία καθώς και την προσπάθεια της να τελειώσει με κάθε τρόπο τον πραγματικό της εχθρό, το εργατικό ταξικό κίνημα .  Δεν είναι τυχαίο ότι  είναι η τρίτη επίταξη σε διάστημα λίγων μηνών. Σε λίγο όλοι οι εργαζόμενοι ανεξάρτητα που δουλεύουν θα έχουν και   ένα «φύλλο πορείας»  στη τσέπη.                                                                                       Δείχνει τι εννοούν με τον όρο  εκπαιδευτικός στο "νέο σχολείο" της αγοράς, της λεγόμενης αξιολόγησης, του υποσιτισμού, των ταξικών φραγμών.  Η κυβέρνηση  χρησιμοποιώντας τους μαθητές και τις οικογένειες τους με τον πιο αισχρό τρόπο σαν πρόσχημα, επιτίθεται ουσιαστικά στη παιδεία σαν κοινωνικό αγαθό.                                   Δείχνει όμως επίσης, ότι το ζήτημα της παιδείας  είναι λαϊκό πρόβλημα, είναι υπόθεση του λαού και της ταξικής πάλης η λύση του.

Ο δρόμος για ένα σχολείο αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν, ένα σχολείο που θα δίνει πραγματική μόρφωση σε όλα τα παιδιά, που θα διδάσκει την ιστορική και επιστημονική αλήθεια είναι η ενιαία πάλη ενάντια στο σύνολο αυτής της αντιλαϊκής πολιτικής .

Ο αγώνας των εκπαιδευτικών πρέπει να γίνει αφορμή για την αντεπίθεση του εργατικού κινήματος .

  Η κυβέρνηση να πάρει δυναμική απάντηση από εργαζόμενους γονείς, μαθητές, και όλους τους άλλους κλάδους των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.                                                                                                 Για να σπάσει η άγρια καταστολή του μαύρου μετώπου της τρικομματικής κυβέρνησης ενάντια σε κάθε εργαζόμενο, σε όλους τους χώρους δουλειάς.

 Να βρεθούμε όλοι στο δρόμο για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην εκπαίδευση, την εργασία και τη ζωή, αλλά και το δικαίωμα να παλεύουμε για όλα αυτά. 

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ                                   ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΓΑΘΩΝ

ΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Ο «νόμος και η τάξη» των εκμεταλλευτών πρέπει να τσακιστεί από το δίκιο των εργατών και της κοινωνίας!

Διαβάστε περισσότερα

Η Google αποκαλύπτει τις ανασφάλειές μας - βίντεο

Η Google αποκαλύπτει τις ανασφάλειές μας
Πηγή: Kool News
Add comment + 8 0 0 8

«Είμαι ακόμη παρθένα», «Είμαι έγκυος», «Δεν έχω σχέση», «Δεν έχω καριέρα», είναι μερικές από τις μεγαλύτερες ανασφάλειες, όπως αποκαλύπτουν τα αποτελέσματα του Google, για τις γυναίκες -αλλά και τους άντρες- ηλικίας 10-85 ετών!

Σύμφωνα με βίντεο που αναρτήθηκε στο YouTube από τη Μάριους Μπούτιν, δείχνει, ποιες είναι οι λέξεις που εμφανίζονται αυτόματα (ως προτεινόμενα αποτελέσματα), μέσω της μηχανής αναζήτησης του Google, πατώντας τη φράση «Είμαι [ηλικία] και…».

Η μεγαλύτερη ανησυχία –σε όλες τις ηλικίες- φαίνεται πως είναι η ανυπαρξία ερωτικής ζωή, αφού η πλέον πολυσύχναστη φράση είναι «Είμαι [ηλικία] και είμαι ακόμη παρθένος/α». Ακολουθούν οι φράσεις: «Είμαι [ηλικία] και είμαι έγκυος» (ή αντίστροφα «Ακόμη δεν έχω μείνει έγκυος», «Είμαι [ηλικία] και δεν έχω φιλήσει αγόρι/κορίτσι», «Είμαι [ηλικία] και δεν έχω κάνει καριέρα».

Στο βίντεο, φαίνεται, πως όταν πατήσει κανείς τη φράση «Είμαι 10», η πρώτη επιλογή που εμφανίζεται είναι «Είμαι 10 και είμαι έγκυος». Αντίστοιχα, για την ηλικία των 11, οι πρώτες επιλογές είναι «Είμαι 11 και θέλω μωρό», αλλά και «Είμαι 11 και είμαι χοντρός/η».

Αν «ανέβει» κανείς μερικά ηλικιακά σκαλοπάτια, και συγκεκριμένα στην ηλικία των 15 ετών, θα δει, πως οι περισσότεροι έφηβοι θέλουν να βρουν δουλειά, ενώ στα 16, ψάχνουν πολύ για να μετακομίσουν από το πατρικό τους σπίτι, σύμφωνα πάντα με τα αποτελέσματα της αναζήτησης στη διάσημη μηχανή του διαδικτύου.

Μεγαλώνοντας λίγο ακόμη, φαίνεται πως οι ανησυχίες σχετικά με την εξωτερική εμφάνιση γίνονται ολοένα και μεγαλύτερες, αφού οι αναζητήσεις στην ηλικία των 20, έχουν ως συχνότερα αποτελέσματα τα εξής: «Είμαι 20 και δεν έχω σχέση», «Είμαι 20 και έχω αδύναμα μαλλιά» και «Είμαι 20 και έχω ακόμη ακμή».

Αντίστοιχα, είναι τα αποτελέσματα και στις ακόμη μεγαλύτερες ηλικίες. Έτσι, μοιάζει πως το Google, μπορεί να δώσει μια εικόνα για το τι είναι αυτό που απασχολεί την κάθε ηλικία, δίνοντας –κατά κάποιον τρόπο- ένα σύντομο ψυχογράφημα της παγκόσμιας κοινωνίας.

Δείτε το αποκαλυπτικό βίντεο:

Διαβάστε περισσότερα

Φαντάσου μια κοινωνία ..(Jonathan Livingston)

Φαντάσου μια κοινωνία πολύ διαφορετική απ αυτή που ζεις. Μια κοινωνία όπου δεν θα υπήρχαν κοινωνικές τάξεις , δεν θα υπήρχε ιδιοκτησία, δε θα υπήρχε χρήμα , δε θα υπήρχε σκλαβιά αντί για εργασία, δεν θα υπήρχε κατευθυνόμενη και επί πληρωμή εκπαίδευση, δεν θα υπήρχαν δεσμά..
Φαντάσου μια κοινωνία όπου όλοι οι άνθρωποι θα ήταν κοινωνικά ίσοι έχοντας τις ίδιες επιλογές και δυνατότητες.

Φαντάσου μια κοινωνία που δεν θα υπήρχε ιδιοκτησία και χρήμα και που αυτές οι έννοιες θα ήταν άγνωστες. Κανείς δεν θα ενδιαφερόταν να είναι “ιδιοκτήτης” υλικών αγαθών . Αντίθετα θα μπορούσε να χρησιμοποιεί και να μοιράζεται ελεύθερα όλα τα αγαθά, μαζί με τα μέλη της κοινότητας του. Θα μπορούσε για παράδειγμα να οδηγεί όποιο αυτοκίνητο ήθελε, να χρησιμοποιήσει όποιο δωμάτιο ή σπίτι επιθυμούσε, να διαλέξει, από τις αποθήκες της κοινότητας όποια ρούχα ήθελε , να φάει δωρεάν στα εστιατόρια της πόλης του. Όλα θα ήταν κοινόχρηστα, τίποτα δεν θα ήταν προς πώληση.

Φαντάσου μια κοινωνία όπου η εργασία δεν θα ήταν μισθωτή σκλαβιά, αλλά “ηθική υποχρέωση” του ατόμου απέναντι σε όλα τα αγαθά που θα απολάμβανε δωρεάν. Τα μέσα παραγωγής και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές , θα ήταν υποταγμένες στις ανάγκες και στο συμφέρον του συνόλου. Θα παραγόταν μόνο ότι ήταν απαραίτητο και χρήσιμο για τη κοινωνία. Ενώ υλικά αγαθά που θα απασχολούσαν πόρους για να δημιουργηθούν και δεν θα είχαν χρηστική αξία δεν θα δημιουργούνταν ποτέ. Εξ άλλου , σε μια τέτοια κοινωνία δεν θα υπήρχε και η επιθυμία για τέτοια αγαθά. Σ αυτό το πλαίσιο λοιπόν, το άτομο θα μπορούσε να επιλέξει να εργασθεί όπου το επιθυμούσε και όπου υπήρχε ανάγκη, για όσο χρονικό διάστημα το επιθυμούσε. Για εργασίες που απαιτούσαν εξειδικευμένες γνώσεις , το άτομο αν δεν τις διέθετε, θα μπορούσε φυσικά να τις αποκτήσει.

Φαντάσου μια κοινωνία όπου η μόρφωση και η παιδεία θα ήταν ελεύθερη και δωρεάν (στ αλήθεια όμως). Ο κάθε άνθρωπος , θα μπορούσε να επιλέξει και να μορφωθεί σε όποια και όσα γνωστικά αντικείμενα ήθελε, από εκπαιδευτικούς και επιστήμονες που δεν θα πληρώνονταν για να παράξουν έργο στο όνομα καμίας πολυεθνικής, αλλά στο όνομα της αλληλεγγύης και της προόδου της κοινότητας. Ο κάθε άνθρωπος θα μπορούσε να διδαχθεί όσο φυσική όσο μαθηματικά και χημεία ήθελε και μετά να κάνει ένα διάλειμμα για να σπουδάσει μουσική και φιλοσοφία. Σε μια τέτοια κοινωνία , η μόρφωση θα ήταν ο πραγματικός πλούτος του ανθρώπου και όχι το μέσον για τον υλικό πλουτισμό.

Σε μια τέτοια κοινωνία, που θα προϋπόθετε ένα ανθρώπινο είδος απαλλαγμένο από εγωισμό , ιδιοτέλεια , μνησικακία , εγωκεντρισμό και άλλα τέτοια ευτελή πάθη, η διοίκηση τις κάθε κοινότητας και εν γένει όλης της κοινωνίας θα ανατίθετο σε επιτροπές πολιτών που θα αποφάσιζαν για τα κοινά, επιτροπές οι οποίες θα είχαν συγκεκριμένη χρονική διάρκεια και στις οποίες θα μπορούσε να συμμετάσχει όποιος το επιθυμούσε.

Φαντάσου μια τέτοια κοινωνία λοιπόν…και μετά φαντάσου τη κοινωνία που έχουμε σήμερα…


ΠΗΓΗ
http://thesecretrealtruth

Διαβάστε περισσότερα

VIDEO: Οι σκύλοι που πάνε κάθε μέρα στη δουλειά.!

Κάθε πρωί, παίρνουν το τρένο από τα προάστια και κατεβαίνουν στην πόλη. Περνάνε τη μέρα τους εκεί, κάνοντας τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους. Και το βράδυ μπαίνουν πάλι στο τρένο και επιστρέφουν στα προάστια. Τα σκυλιά των προαστίων της Μόσχας παίρνουν το τρένο προς το κέντρο της πόλης και αναζητούν φαγητό. Μετά από μια μέρα ψαξίματος και επαιτείας στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, πηδάνε πάλι στο τρένο και επιστρέφουν στα ήσυχα προάστια να κοιμηθούν.

Οι ειδικοί που μελετούν τα σκυλιά, έχουν διαπιστώσει πως επιλέγουν συνήθως τα πιο ήσυχα βαγόνια στο μπροστινό ή στο πίσω μέρος του τρένου. Επίσης συνεργάζονται μεταξύ τους για να βεβαιωθούν πως θα κατέβουν στη σωστή στάση -υπολογίζουν επίσης το πόση ώρα πρέπει να περάσουν μέσα στο τρένο μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το φαινόμενο αυτό άρχισε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης στη δεκαετία του 1990, και οι νέοι καπιταλιστές της Ρωσίας μετέφεραν τις βιομηχανίες τους από το κέντρο της πόλης προς τα προάστια. «Αυτά τα βιομηχανικά συγκροτήματα χρησιμοποιήθηκαν από αδέσποτα σκυλιά ως καταφύγια. Επειδή όμως το καλύτερο μέρος για αναζήτηση τροφής είναι το κέντρο, τα σκυλιά έπρεπε να μάθουν τα ταξιδεύουν προς τα εκεί και το βράδυ να ξαναγυρνάνε σπίτι, ακριβώς όπως κάνουν και οι άνθρωποι» επισημαίνει ο Δρ Adrei Poiarkov, του Ινστιτούτου Οικολογίας και Εξέλιξης της Μόσχας. Οι σκύλοι επίσης έχουν μάθει να διασχίζουν το δρόμο χρησιμοποιώντας τα φανάρια.

Οι ερευνητές λένε πως οι σκύλοι είναι επίσης -χωρίς αστεία- εκπληκτικοί ψυχολόγοι. Στοχεύουν στα παιδιά -για να το παίξουν χαριτωμένοι, για να κάνουν νάζια και να ρίξουν εκείνο το ικετευτικό ακαταμάχητο ύφος- με σκοπό να κερδίσουν ένα μεζέ. Ο Δρ Poiarkov λέει πως στα σκυλιά αρέσει να παίζουν κατά τη διάρκεια της καθημερινής μετακίνησής τους με το τρένο. «Θα ανέβουν στο τρένο δευτερόλεπτα πριν κλείσουν οι πόρτες, διακινδυνεύοντας να πιαστούν οι ουρές τους ανάμεσά τους. Και θα το κάνουν για διασκέδαση». 

Κάτι σαν extreme sport σκύλων δηλαδή;

Διαβάστε περισσότερα

Μια άλλη προσέγγιση …. (από τον Γεράσιμο Κοτσίρη)

Κοτσίρης Γεράσιμος 

Θέλω να εκφράσω τα θερμά μου συγχαρητήρια στην ΑΕΜ για την άνοδο της στην Γ΄εθνική κατηγορία όπως και στην ακαδημία της για την κατάκτηση του πρωταθλήματος στο παιδικό πρωτάθλημα!! Επίσης θέλω να συγχαρώ τις ομάδες βόλεϊ ανδρών και γυναικών  για τις καταπληκτικές πορείες στα πρωταθλήματα τους  όπως φυσικά τις ομάδες μπάσκετ της πόλης μας που πραγματικά με τα νέα τους διοικητικά συμβούλια έχουν αναβαθμίσει  το άθλημα και αυτό φαίνεται στην πορεία τους μέσα στα γήπεδα και εκτός αυτών.

Με προβληματίζει όμως  και με στεναχωρεί που βλέπω τον στίβο του Σταδίου Μεσολογγίου να είναι από κάρβουνο 40 χρόνια τώρα και βάλε !! με στεναχωρεί το γεγονός ότι τα αθλήματα του στίβου στην πόλη μας , απλά, δεν υπάρχουν . Όσοι γονείς έχουν την θέληση και την δυνατότητα   πηγαίνουν τα παιδιά τους σε άλλους συλλόγους , άλλων πόλεων!! Με στεναχωρεί το γεγονός ότι η πόλη μας δεν είναι σε θέση να συντηρεί Δημοτικό κολυμβητήριο!!

Μήπως θα πρέπει λοιπόν,  να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα?

Η πόλη μας , όπως και κάθε πόλη έχει τα δικά της ιδιαίτερα συγκριτικά πλεονεκτήματα . Αυτά πάντα κατά προσωπική μου άποψη είναι ο Αράκυνθος στα βόρεια , η Βαράσοβα στα ανατολικά και η λιμνοθάλασσα στα νότια και δυτικά μας.

Σε αυτά τα πεδία δράσης, μπορούμε να αναπτύξουμε συγκεκριμένες δραστηριότητες , μερικές από αυτές είναι: η ποδηλασία βουνού-δρόμου, η ορειβασία, το τρέκινγκ, το ραπέλ, το κανόε – καγιάκ, η κωπηλασία, η ορνιθοπαρατήρηση, η ιστιοπλοΐα, το παραπέντε, η κολύμβηση, αυτόνομη κατάδυση, η ιστιοσανίδα και άλλα πολλά που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή.

Θα πρότεινα λοιπόν στον δήμο και στους συμπολίτες μου να σχεδιάσουν  μια νέα στρατηγική και να αποφασίσουν επιτέλους να κάνουν τομές και την μεγάλη ανατροπή!

Αντί λοιπόν να υποστηρίξουν οικονομικά , ηθικά ,υλικοτεχνικά ή όπως αλλιώς μπορούν το βασιλιά των σπορ που σίγουρα είναι το ποδόσφαιρο, θα μπορούσαν να υποστηρίξουν σωματεία με άλλη αθλητική δραστηριότητα.

Και για να γίνω πιο σαφής, προτείνω : σε όλα τα ποδοσφαιρικά σωματεία οι παίκτες τους να προέρχονται από τις ακαδημίες τους και από το ντόπιο δυναμικό (έτσι θα γεμίσουν πάλι τα γήπεδα από γονείς και φίλους) και ας παίζουν σε όποια κατηγορία τους αξίζει ,την κατασκευή του στίβου του Σταδίου Μεσολογγίου, την αγορά εξοπλισμού για την υποστήριξη των αθλημάτων του στίβου, τον εξοπλισμό του δημοτικού γυμναστηρίου, την υποστήριξη των σωματείων που ασχολούνται με την ποδηλασία, με την ορειβασία, με τα θαλάσσια αθλήματα, με το βόλεϊ, με τον αεραθλητισμό, κτλ. Φυσικά τα σωματεία αυτά θα πρέπει να σεβαστούν την όποια βοήθεια τους δοθεί και οπωσδήποτε να καταθέσουν  πλάνα, ανάγκες, προγραμματισμό και σοβαρότητα!! Χωρίς να είμαι ειδικός, είμαι σίγουρος ότι ο προϋπολογισμός όλων  μαζί δεν θα ξεπερνά το ετήσιο κόστος της ανακατασκευής του χλοοτάπητα, του κόστους των μεταγραφών, τους μισθούς των μισθοφόρων παικτών και προπονητών και άλλα πολλά που απαιτεί το επαγγελματικό  ποδόσφαιρο.

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας Κοτσίρης Γεράσιμος 

Υ.Γ Όπως πολλοί θα γνωρίζετε  είμαι μέλος του Δ.Σ του Ναυτικού Ομίλου Μεσολογγίου και έφορος του καγιάκ ήρεμων νερών. Ο ετήσιος προϋπολογισμός μας δεν ξεπερνά τα 13.000 ευρώ (με ελάχιστη κρατική υποστήριξη και σχεδόν μηδενικό δημόσιο χρήμα), ποσό αστείο για το εύρος των δραστηριοτήτων μας.

Διαβάστε περισσότερα

Χανιά: Πέταξαν μέλος της Χρυσής Αυγής στο λιμάνι

Συγκεντρώσεις και πορείες διαμαρτυρίας ακολουθούν τα χθεσινά επεισόδια που πραγματοποιήθηκαν χθες στα Χανιά, μεταξύ μελών της Χρυσής Αυγής και αριστερών και αντιφασιστικών οργανώσεων που προκάλεσαν αναστάτωση σε πολίτες και κινητοποίησαν τις αστυνομικές δυνάμεις.

Είχαν δε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη έξι ατόμων, τεσσάρων μελών της Χρυσής Αυγής και δύο μελών αντιφασιστικών οργανώσεων.

Όλα ξεκίνησαν λίγο πριν τις 7 το απόγευμα όταν περίπου 20 άτομα μέλη της Χρυσής Αυγής πραγματοποίησαν μικρή πορεία από τη Δημοτική Αγορά προς την πλατεία Καταστημάτων.

Μέλη αριστερών οργανώσεων όπως η Αντιφασιστικη Πρωτοβουλία και η Ανταρσυα ενημερωθηκαν ότι άτομα της Χρυσής Αυγής προχώρησαν σε τραμπουκισμούς σε βάρος αλλοδαπών έξω από τη Δημοτική Αγορά και στο ύψος της Αποκορώνου.

Την ίδια ώρα μια δασκάλα που ανήκει στην Αντιφασιστική Πρωτοβουλία ανέφερε ότι μέλη της Χρυσής Αυγής που την αναγνώρισαν ενώ κινούνταν στο Παλιό Λιμάνι την έβρισαν με χυδαίο τρόπο και έτσι η ατμόσφαιρα πυροδοτήθηκε με αποτέλεσμα αριστεροί και Χρυσαυγίτες να συγκρούονται σώμα με σώμα.

Μάλιστα μέλος της Χρυσής Αυγής βρέθηκε να κολυμπάει μέσα στα νερά του Ενετικού Λιμένα

Τα επεισόδια γενικεύτηκαν προκαλώντας μικρές ζημιές σε καταστήματα στο Λιμάνι των Χανιων προκάλεσαν την αντίδραση του ΚΚΕ που πραγματοποίησε αυθόρμητη και μη προγραμματισμένη πορεία από τα γραφεία του κομματος στην Πλάστιγγα στο κέντρο των Χανίων.

Η αστυνομία την ίδια ώρα προχώρησε σε αρκετές προσαγωγές ατόμων που συμμετείχαν στα επεισόδια στο Λιμάνι ενώ παρακολουθούσαν διακριτικά την πορεία του ΚΚΕ προκειμένου να μην υπάρξουν νέα επεισόδια.

Λίγο μετά τις 20:30 το βράδυ την πόρτα του Αστυνομικού Μεγάρου πέρασε η δασκάλα που κατήγγειλε τα μέλη της Χρυσής Αυγής για απρόκλητη φραστική επίθεση και σύμφωνα με πληροφορίες του Flashnews.gr κατέθεσε μήνυση κατά μελών του Συνδέσμου. Ακολούθησαν και άλλες μηνύσεις εκατέρωθεν, μεταξύ αριστερών και μελών του Συνδέσμου.

Μέχρι αργά το βράδυ, έξω από το Αστυνομικό Μέγαρο βρίσκονταν συγκεντρωμένα μέλη αριστερών οργανώσεων και συλλογικοτήτων ενώ η αστυνομιία βρίσκονταν επί ποδός προκειμένου να μην δημιουργηθούν νέα επεισόδια καθώς η ατμόσφαιρά ήταν τεταμένη.

Ανακοίνωση του ΚΚΕ για τα επεισόδια

Το βράδυ της Τρίτης η Νομαρχιακή Επιτροπή του ΚΚΕ στα Χανιά εξέδωσε ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία καταγγέλει

"στο Χανιώτικο Λαό τη ναζιστική Χρυσή Αυγή που ακόμη μια φορά έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο. Συγκεκριμένα το απόγευμα της Τρίτης 2/4/13, γνωστά μέλη και στελέχη της ΧΑ περιφέρονταν σε κατάσταση μέθης στους δρόμους των Χανίων. Όταν έφτασαν στην πλατεία της Δημοτικής Αγοράς, με περίσσια θρασυδειλία επιτέθηκαν σε μετανάστες και άρχισαν να τους γρονθοκοπούν. Την ίδια ώρα βέβαια δεν έλειψαν οι ναζιστικοί χαιρετισμοί και οι εναγκαλισμοί με αμερικανονατοϊκούς στρατιώτες.

Στη συνέχεια κατευθύνθηκαν στο παλιό Λιμάνι όπου και ενεπλάκησαν με συγκεντρωμένους πολίτες που αντέδρασαν στην επίθεση ενάντια στους μετανάστες. Σαν να μη τους έφτανε αυτό, η επίθεση τους συνεχίστηκε ενάντια σε εργαζόμενο σε καφετέρια. Ταυτόχρονα οι αστυνομία, αφού αρχικά κοιτούσε άπραγη μπροστά στις επαίσχυντες προκλήσεις των φασιστών, αποφάσισε προσχηματικά να τους προσαγάγει για να τους γλιτώσει από τη λαϊκή κατακραυγή.

Η ΝΕ άμεσα πραγματοποίησε συγκέντρωση διαμαρτυρίας και πορεία στους δρόμους της πόλης, για να αναδείξει το ρόλο της ΧΑ στο Χανιώτικο λαό. Ο λαός πρέπει να βγάλει τα συμπεράσματά του και να τους απομονώσει. Οι χρυσαυγίτες είναι το μαστίγιο των μεγαλοεπιχειρηματιών, το μακρύ χέρι της καταστολής που το προορίζουν να χτυπήσει τους σκληρά εκμεταλλευόμενους, τους απεργούς εργάτες και μετανάστες, το ταξικό-λαϊκό κίνημα.

Καλούμε τα σωματεία, τους μαζικούς φορείς να καταδικάσουν την επίθεση της ΧΑ και το λαό να τους βάλει εκεί που πρέπει, στο πιο σκοτεινό χρονοντούλαπο της ιστορίας".

Ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής

Αργά το βράδυ η Χρυσή Αυγή εξέδωσε ανακοίνωση αναφέροντας μεταξύ άλλων:

"Οργανωμένη επίθεση κκεδων και αριστεριστών κατά μελών της Χρυσής Αυγής σε κεντρικό σημείο των Χανίων σημειώθηκε σήμερα το απόγευμα. Πάνω από 50 κοπρόσκυλα των προδοτικών και αφελληνισμών συμμοριών (κκε - ανταρσύα) εισέβαλαν σε καφετέρια που καθόταν μικρή ομάδα Συναγωνιστών. Παρά την αριθμητική τους υπεροχή, παρά την αναίτια και ξαφνική επίθεση, οι μπολσεβίκοι έγιναν σύντομα καπνός και ακόμα τρέχουν. Όταν είδαν ότι απέτυχαν με τη βία και την τρομοκρατία, κάλεσαν την αστυνομία! Λίγο αργότερα έφτασαν στο σημείο πολυάριθμες αστυνομικές δυνάμεις και προχώρησαν σε προσαγωγές Συναγωνιστών, ενώ απλά παρακολουθούσαν τους ΚΚΕδες να συνεχίζουν να προπηλακίζουν και να υβρίζουν πολίτες στο κέντρο της πόλεως.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ηθικός αυτουργός της επίθεσης είναι γνωστή δημοσιογράφος των Χανίων, με μόνιμη εμπλοκή στις παράνομες αντισυγκεντρώσεις κατά της τοπικής μας οργάνωσης. Αυτή τη στιγμή κατόπιν μηνύσεων από ψευδομάρτυρες έχουν συλληφθεί 3 μέλη της Χρυσής Αυγής. Οι Συναγωνιστές απάντησαν και αυτοί με μηνύσεις έναντι των προσώπων που τους επιτέθηκαν.

Επίσης με νεότερη ανακοίνωση της η Χρυσή Αυγή καλεί " κάθε σκεπτόμενος αντικομμουνιστής πολίτης, στο γραφείο της Τ.Ο Χανίων στις 10 το πρωί. Στην συνέχεια θα μεταβούμε στα δικαστήρια για να συμπαρασταθούμε στους τρεις Συναγωνιστές που δέχτηκαν δολοφονική επίθεση από 50 παρακρατικούς αριστεριστές.

H Χρυσή Αυγή ζητά να κλείσουν τα γραφεία/ορμητήρια του ΚΚΕ στην Κρήτη και σε όλη την Ελλάδα. Το αιματοβαμμένο σφυροδρέπανο είναι απαγορευμένο σύμβολο μίσους αλλά στην Ελλάδα χαίρει εκτιμήσεως από το σύστημα. Οι φασίστες νοσταλγοί του Στάλιν και του Τσαουσέσκου δεν έχουν καμιά θέση στις γειτονιές μας."

Μηνύσεις της Χρυσής Αυγής σε δημοσιογράφο και μέλος του Νομ. Τμημ. της ΑΔΕΔΥ

Να σημειωθεί πως τα μέλη της Χρυσής Αυγής έχουν μηνύσει γνωστή δημοσιογράφο των Χανίων, ενώ έχουν καταθέσει μήνυση και σε βάρος εκπαιδευτικού μέλους του Νομαρχιακού Τμήματος της ΑΔΕΔΥ

Ανακοίνωση από το στέκι μεταναστών

"Το απόγευμα της Τρίτης 2/4 ομάδα γνωστών χρυσαυγιτών των Χανίων αποφάσισαν να κάνουν επίδειξη «πατριωτισμού» ξυλοκοπώντας μετανάστες στην Αγορά. Στη συνέχεια θεώρησαν καλό να γιορτάσουν το «κατόρθωμά» τους σε καφετέρια στο παλιό λιμάνι. Ωστόσο, οι φασιστικοί τραμπουκισμοί δεν γίνονται ευκολα αποδεκτοί στη πόλη. Εξοργισμένοι αντιφασίστες πολίτες τους προπηλάκισαν με αποτέλεσμα να ακολουθήσει συμπλοκή.

Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής ο χρυσαυγίτης Βλαμάκης, γνωστός για τους ναζιστικούς χαιρετισμούς και τις υπερήφανες φωτογραφήσεις στο Νταχαου, κατέληξε στα νερά του λιμανιού.

Στη συμπλοκή τραυματίστηκε, από τους χρυσαυγίτες, εργαζόμενος σερβιτόρος που προσπάθησε να αποτρέψει τα χειρότερα. Δασκάλα, η οποία είχε απειληθεί και εξυβριστεί από τους χρυσαυγίτες, κατέθεσε μήνυση εναντίον τους . Στην Αστυνομία οδηγήθηκαν και τρεις χρυσαυγίτες οι οποίοι προχώρησαν σε μηνύσεις. Οι χρυσαυγίτες που συνήθως δηλώνουν έτοιμοι «να παρουν την Πόλη και την Αγια-Σοφιά» καταγγέλουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι η δασκάλα καθοδηγούσε και ευθείνεται για την επίθεση εναντίον τους."

Ανάλογες κινητοποιήσεις οργανώνουν σήμερα το πρωί και οι αντιφασιστικές οργανώσεις των Χανίων καθώς θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στις 9 πμ στο Αστυνομικό Μέγαρο κατά την απολογία των κατηγορουμένων.

Flashnews.gr

Διαβάστε περισσότερα