Υποψήφιοι και Κόμματα στο δρόμο για τις εκλογές στη Τουρκία – του Ανδρέα Δενεζάκη

Επτά υποψήφιοι, στις εκλογές της 24 Ιούνη, διεκδικούν την Προεδρία της Τουρκίας και μέχρι στιγμής τέσσερα Κόμματα έχουν τις προϋποθέσεις για να κατέβουν στις εκλογές και άλλα τρία θα επιχειρήσουν να μαζέψουν τις 100.000 υπογραφές που απαιτούνται από τον νέο εκλογικό νόμο.

 ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗΣ 

denezakis@imerodromos.gr

Η Τουρκία οδηγείται σε πρόωρες εκλογές στις 24 Ιούνη. Σημαντικές εκλογές, καθώς θα σημάνουν την έναρξη μιας νέας προεδρικής θητείας, στο πλαίσιο της οποίας ο πρόεδρος θα έχει τις αυξημένες εξουσίες, που εγκρίθηκαν από το δημοψήφισμα του 2017. Οι Τούρκοι θα πάνε στις κάλπες για να αποφασίσουν τον μελλοντικό τους πρόεδρο, ο οποίος θα κυβερνήσει για τα επόμενα πέντε χρόνια. Επίσης, θα εκλεγούν μέλη του κοινοβουλίου.
Θυμίζουμε ότι ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μετά τη συνάντησή του με τον ηγέτη του εθνικιστικού κόμματος MHP, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, την Τετάρτη, 18.4.2018, ανακοίνωσε την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, ενάμιση χρόνο νωρίτερα, επικαλούμενος τις έκτακτες εξελίξεις στην Συρία και την ανάγκη να εναρμονιστεί η κυβέρνηση με τις Συνταγματικές αλλαγές που αποφασίστηκαν με το δημοψήφισμα της 16ης Απρίλη 2017.
Πολιτικά κόμματα που έχουν τουλάχιστον 20 έδρες στο κοινοβούλιο μπορούν να κατεβάσουν υποψήφιο. Ανεξάρτητοι υποψήφιοι, από την άλλη πλευρά, μπορούν να κατεβούν στις εκλογές αν συγκεντρώσουν τουλάχιστον 100.000 υπογραφές, υποστηρίζοντας την υποψηφιότητά τους, μέχρι τις 9 του Μάη.
Το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο της Τουρκίας (YSK) ανακοίνωσε ότι τέσσερις υποψήφιοι από τα κόμματα χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση πληρούν τις τυπικές προϋποθέσεις για να διεκδικήσουν την Προεδρία της Τουρκίας στις εκλογές της 24ης Ιούνη, αν συγκεντρώσουν 100.000 υπογραφές μέχρι τις 9 Μάη.
Οι τέσσερις υποψήφιοι είναι: 1) η Μεράλ Άκσενερ, ηγέτιδα του εθνικιστικού Κόμματος İYİ (Καλό Κόμμα), που στο μεταξύ απόκτησε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση 20 βουλευτών με την προσχώρηση σ’ αυτό 15 βουλευτών από το CHP, 2) o Ντογκού Περιντσέκ, ηγέτης του αριστερο – εθνικιστικού πατριωτικού κόμματος Vatan Partisi (Πατριωτικό Κόμμα), 3) ο ακραίος ισλαμιστής Τεμέλ Καραμολάογλου,  ηγέτης του Saadet Partisi (Κόμμα της Ευδαιμονίας) και 4) ο Βετζντέτ Οζ, επικεφαλής του Adalet Partisi (Κόμμα Δικαιοσύνης), ένα κεντροδεξιό φιλελεύθερο κόμμα.
Μαζί με τον σημερινό Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, του ΑΚΡ και τους υποψήφιους που ανακοίνωσαν χτες, Παρασκευή 5 Μάη, το CHP τον Μουχαρέμ Ίντσε,  και το HDP τον Σελαχετίν Ντεμιρτάς, οι υποψήφιοι και τα Κόμματα που εκπροσωπούν, μέχρι στιγμής, είναι επτά.

Μια σύντομη ματιά στους υποψήφιους

Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν

«Cumhur ittifakı» (Προεδρική Συμμαχία) – ΑΚΡ – MHP

Ο Ερντογάν γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 26 Φεβρουαρίου 1954. Σε ηλικία 22 ετών τοποθετήθηκε επικεφαλής του τμήματος νεολαίας της Κωνσταντινούπολης του συντηρητικού ισλαμικού Κόμματος Εθνικής Σωτηρίας (MSP) του Νετσμεντίν Ερμπακάν.
Το 1984, μετά την απαγόρευση του MSP, με την κατηγορία της υπονόμευσης του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους, ο Ερντογάν προσχώρησε στο διάδοχο Κόμμα της Ευημερίας. Το 1994 εκλέγεται Δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης.
Το 1997, καταδικάστηκε σε φυλάκιση δέκα μηνών γιατί, σε διαδήλωση στην περιοχή του Σιίρτ, απήγγειλε ένα ποίημα του Τούρκου εθνικιστή ποιητή Ζιγιά Γκιοκάλπ: «Τα τζαμιά είναι ο στρατώνας μας, οι θόλοι τα κράνη μας, οι μιναρέδες οι ξιφολόγχες μας και οι πιστοί οι στρατιώτες μας». Η δημόσια ανάγνωση του συγκεκριμένου ποιήματος θεωρήθηκε από το δικαστήριο ως προτροπή για τέλεση αδικήματος και υποκίνηση σε θρησκευτικό ή φυλετικό μίσος. Έμεινε στη φυλακή  τέσσερις μήνες.
Το 2001 ίδρυσε το Κόμμα  Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ). Το 2002 το ΑΚΡ κέρδισε τις εκλογές, αλλά ο Ερντογάν δεν ήταν υποψήφιος λόγω κωλύμματος εκλογιμότητας. Πρωθυπουργός ανέλαβε αρχικά ο συνιδρυτής του ΑΚΡ Αμπντουλάχ Γκιούλ.
Στις 9 Μαρτίου 2003, στις αναπληρωματικές εκλογές στη Σίτιρτ, μετά την άρση του νομικού εμποδίου με τους απαραίτητους κανονισμούς, εκλέχτηκε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και αμέσως παρέλαβε την πρωθυπουργία από τον Γκιούλ.

Ο Ερντογάν ορκίστηκε στο τουρκικό κοινοβούλιο μετά την εκλογή του από την επαρχία Σιίρτ το 2003, ο Αμπντουλάχ Γκιουλ παρακολουθεί στο βάθος (κέντρο) και χειροκροτεί. (φωτό Anadolu Agency)

Από το 2002 μέχρι σήμερα το ΑΚΡ και ο Ερντογάν κέρδισαν όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.
Το 2013 ξεκινούν συνομιλίες για μια διαδικασία επίλυσης των εχθροπραξιών με το κουρδικό ΡΚΚ. Η ειρηνευτική διαδικασία ξεκίνησε, το ΡΚΚ συμφώνησε να αποσύρει τους αγωνιστές και τα όπλα του από την Τουρκία σε αντάλλαγμα μια μεγαλύτερη πολιτική συμμετοχή των Κούρδων.
Στο πλαίσιο αυτό, η κυβέρνηση επέτρεψε τη χρήση της κουρδικής γλώσσας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στις πολιτικές εκστρατείες, άνοιξε ένα νέο δημόσιο τηλεοπτικό κανάλι που ονομάζεται TRT Kurdî, αποκατέστησε πρωτότυπα κουρδικά ονόματα σε χωριά, πόλεις και κωμοπόλεις που θεωρούνταν ταμπού για σχεδόν 30 χρόνια. Παρείχε επίσης μερική αμνηστία στα μέλη της ομάδας που παραδόθηκαν.
Τον Ιούνη του 2015 το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP) που στηρίζεται από τους Κούρδους, κερδίζει το 13,12% των ψήφων και 80 έδρες. Το ΑΚΡ με 40,87% και 258 έδρες έρχεται πρώτο αλλά δεν κατακτά την απόλυτη πλειοψηφία. Ο Ερντογάν καταπατά τη συμφωνία με τους Κούρδους, σταματά τις διαπραγματεύσεις και εξαπολύει το στρατό στις κουρδικές περιοχές της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Ακολουθούν σφαγές και τρομοκρατία και μέσα σ’ αυτό το κλίμα στις επαναληπτικές εκλογές του Νοέμβρη του 2015 το ΑΚΡ αποσπά το 49,48% και 317 έδρες ενώ καταφέρνει να μειώσει τη δύναμη του HDP σε 11,90% και 40 έδρες.
Μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιούλη 2016, η χώρα βιώνει μια περίοδο πρωτοφανούς βίας, καταπίεσης και εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων της κυβέρνησης. Στην Τουρκία επιβάλλεται κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Κατά τη διάρκεια της εφαρμογής έκτακτων μέτρων, τα οποία με διαδοχικές παρατάσεις ισχύουν μέχρι σήμερα, το AKP εξέδωσε σειρά κυβερνητικών διαταγμάτων με τα οποία έχουν διωχθεί δεκάδες χιλιάδες ακαδημαϊκοί, πολιτικοί, δάσκαλοι, γιατροί, αξιωματούχοι, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες και δημοσιογράφοι.
Οι σφαγές των κουρδικών πληθυσμών, οι φίμωση κάθε αντίθετης φωνής, το κυνήγι και η περιθωριοποίηση των κομμουνιστών, των φιλελεύθερων, των δημοκρατικών πολιτών είναι καθημερινή πρακτική. Ο πληθυσμός των φυλακών αυξήθηκε από περίπου 60 χιλιάδες το 2002 σε πάνω από 230 χιλιάδες έως το τέλος του 2017.Εκατοντάδες εφημερίδες, περιοδικά έκλεισαν ή κατασχέθηκαν και σε πολλές πολιτικές οργανώσεις απαγορεύτηκε η δράση.
Τον Απρίλη του 2017, κάτω από συνθήκες έκτακτων μέτρων,  διεξήχθη δημοψήφισμα για Συνταγματική Μεταρρύθμιση. Σύμφωνα με το νέο Σύνταγμα που εγκρίθηκε, καταργείται ο θεσμός του Πρωθυπουργού, ενισχύονται οι εξουσίες του Προέδρου, ο αριθμός των βουλευτών στο κοινοβούλιο αυξάνεται σε 600 από 550, οι εκλογές – βουλευτικές και προεδρικές – διεξάγονται κάθε πέντε χρόνια και ο Πρόεδρος έχει εκτελεστική εξουσία, τον τίτλο του «αρχηγού του κράτους» και δεν είναι υποχρεωμένος να διακόψει τους δεσμούς του με το Κόμμα του.
Μετά το δημοψήφισμα άρχισε η στενή συνεργασία του ΑΚΡ με το εθνικιστικό Κόμμα των Γκρίζων Λύκων, το Εθνικιστικό Κίνημα (ΜΗΡ) του Ντεβλέτ Μπαχτσελί.
Ένα χρόνο αργότερα, το AKΡ και το MHP ψήφισαν νομοσχέδιο που άλλαξε το εκλογικό σύστημα της χώρας. Δικαίωμα πλέον να κατέβουν στις εκλογές και να κατεβάσουν υποψήφιο για την Προεδρία έχουν τα  πολιτικά κόμματα ή η συμμαχία κομμάτων που διαθέτουν 20 έδρες ή έλαβαν τουλάχιστον 5 τοις εκατό των ψήφων στις τελευταίες εκλογές ή μπορούν να συγκεντρώσουν 100.000 υπογραφές ψηφοφόρων. Τα Κόμματα πρέπει να έχουνι γραφεία σε 41 επαρχίες και να έχουν ολοκληρώσει τα συνέδριά τους τουλάχιστον 6 μήνες πριν από την ημερομηνία των εκλογών.
Τα δύο κόμματα ανακοίνωσαν την ίδρυση εκλογικού συνασπισμού με την ονομασία  «Προεδρική Συμμαχία» (Cumhur ittifakı) η οποία στηρίζει, για τις εκλογές της 24 Ιούνη την υποψηφιότητα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP – Adalet ve Kalkinma Partisi) στις εκλογές του Ιούνη 2015 συγκέντρωσε 18.867.411 ψήφους, ποσοστό 40,87% και κέρδισε 258 έδρες. Στις επαναληπτικές της 1ης Νοέμβρη 2015 συγκέντρωσε 23.669.933 ψήφους, ποσοστό 49,48% και κέρδισε 317 έδρες.

Το Εθνικιστικό Κίνημα (MHP – Milliyetçi Hareket Partisi) στις εκλογές του Ιούνη 2015 συγκέντρωσε 7.520.006 ψήφους, ποσοστό 16,29% και κέρδισε 80 έδρες. Στις επαναληπτικές της 1ης Νοέμβρη 2015 συγκέντρωσε 5.691.035 ψήφους, ποσοστό 11,90% και κέρδισε 40 έδρες.

Μουχαρέμ ΄Ιντσε

 Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα CHP

Ο Μουχαρέμ Ίνστε μιλάει σε συνέδριο του CHP τον περασμένο Φλεβάρη στην Άγκυρα. (φωτό ΑΡ)

 

Την Παρασκευή 4 Μάη, ο ηγέτης του κοσμικού Κεμαλικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος CHP, Κεμάλ Κιλιντσάρογλου, ανακοίνωσε την υποψηφιότητα  του Αντιπροέδρου του, Μουχαρέμ Ίντσε (Muharrem Ince).
 Ο Μουχαρέμ  Ίντσε γεννήθηκε τον Μάιο του 1964, στη Γιάλοβα. Σπούδασε φυσική και χημεία στο πανεπιστήμιο Balikesir. Δούλεψε ως δάσκαλος και διευθυντής σχολείου στα πρώτα χρόνια της καριέρας του. Δύο φορές διεκδίκησε την Προεδρία του CHP το 2014 και το 2018, αλλά ηττήθηκε.
Εκλέχτηκε βουλευτής, για πρώτη φορά, με το CHP, το 2002 και επανεκλέχτηκε το 2007, το 2011 και το 2015. Θεωρείται πολύ ικανός ρήτορας. Στο κοινοβούλιο άσκησε ισχυρή αντιπολίτευση στον Ερντογάν.

Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP– Cumhuriyet Halk Partisi) στις εκλογές του Ιούνη 2015 συγκέντρωσε 11.518.139 ψήφους, ποσοστό 24,95% και κέρδισε 132 έδρες. Στις επαναληπτικές της 1ης Νοέμβρη 2015 συγκέντρωσε 12.108.801 ψήφους, ποσοστό 25,31% και κέρδισε 134 έδρες.

Σελαχετίν Ντεμιρτάς

Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών HDP

Ο ηγέτης του HDP, Σελαχετίν Ντεμιρτάς, βρίσκεται σήμερα φυλακισμένος στην Αδριανούπολη, από τον Νοέμβρη του 2016.

Χτές Παρασκευή 4 Μάη, η συμπρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP), Περβίν Μπουλτάν, ανακοίνωσε την υποψηφιότητα  του φυλακισμένου ηγέτη του HDP Σελαχετίν Ντεμιρτάς (Selahattin Demirtaş).
Γεννήθηκε στην Ελαζίγκ (Elazığ) στις 10 Απριλίου 1973. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας και  εργάστηκε για αρκετό καιρό ως ανεξάρτητος δικηγόρος. Υπήρξε δραστήριος αγωνιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα,  γνωστός για τον αγώνα του για τα κουρδικά δικαιώματα στην Τουρκία για σχεδόν 20 χρόνια.
Ο Ντεμιρτάς εκλέχτηκε στο κοινοβούλιο το 2007 με το Κόμμα Δημοκρατικής Κοινωνίας (DTP), το οποίο αργότερα διαλύθηκε με δικαστική εντολή κατηγορούμενο για τρομοκρατικές συνδέσεις. Το κόμμα μετονομάστηκε σε BDP. Εκλέχτηκε συμπρόεδρος του Κόμματος Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP) το 2010, μαζί με την Γκιουλτάν Κισανάκ, για τέσσερα χρόνια. Από τη θέση του συμπροέδρου του BDP πήρε μέρος στις συνομιλίες για την ειρηνευτική διαδικασία του 2013.
Το 2014 δημιουργείται το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP). Στις εκλογές του Ιούνη του 2015 το HDP παίρνει, για πρώτη φορά, 13,12% και σπάει το φράγμα του 10% για την είσοδό του στη Βουλή. Η ειρηνευτική διαδικασία σταματά και το  HDP κατηγορείται ότι έχει σχέσεις με το PKK. Ο Ντεμιρτάς συλλαμβάνεται στις 4 Νοέμβρη 2016, μαζί με την συμπρόεδρο του HDP Φιγκέν Γιουκσεκντάγ και άλλους βουλευτές. Ο Ντεμιρτάς κατηγορείται ότι έχει σχέσεις με το ΡΚΚ και για υποκίνηση σε πράξεις βίας και τρομοκρατίας. Βρίσκεται από τότε φυλακισμένος στην Αδριανούπολη και αντιμετωπίζει ποινές φυλάκισης έως 142 έτη. Η επόμενη δίκη του θα γίνει 8 Ιούνη, πριν από τις εκλογές.
Οι εκλογές θα είναι οι πρώτες που θα γίνουν μετά τις μαζικές συλλήψεις των ηγετών του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP) το 2016, κατηγορούμενοι για υποστήριξη του PKK. Οι Κούρδοι συμπρόεδροι του HDP, ο Σελαχετίν Ντεμιρτάς και η Φιγκέν Γιουκσεκντάγ, μαζί με άλλους 9 βουλευτές, 80 δημάρχους και πάνω από 5.000 μέλη του HDP βρίσκονται από τότε στη φυλακή.

Το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP– Halkların Demokratik Partisi) στις εκλογές του Ιούνη 2015 συγκέντρωσε 6.058.489 ψήφους, ποσοστό 13,12% και κέρδισε 80 έδρες. Στις επαναληπτικές της 1ης Νοέμβρη 2015 συγκέντρωσε 5.144.108 ψήφους, ποσοστό 10,75% και κέρδισε 59 έδρες.

Μεράλ Άκσενερ

Καλό Κόμμα (ΙΥΙ)

Η Μεράλ Άκσενερ ανακοινώνει την ίδρυση του Κόμματός της ΙΥΙ στην Αγκυρα την 25 Οκτώβρη 2017 (φωτό ΑΡ)

Η Μεράλ Άκσενερ (Meral Akşener) γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1956 στη δυτική τουρκική πόλη Kocaeli. Οι γονείς της είναι μουσουλμάνοι από την Ελλάδα, που με την ανταλλαγή πληθυσμών πέρασαν στην Τουρκία το 1923.
Αποφοίτησε από το τμήμα ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Εργάστηκε ως λέκτορας Ιστορίας σε πολλά πανεπιστήμια.
Το 1995 εκλέγεται βουλευτής με το δεξιό Κόμμα του Ορθού Λόγου DYP. Στην κυβέρνηση Συνασπισμού του 1996 ορίζεται ως η πρώτη γυναικεία υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας με πρωθυπουργό τον Νεκτμεντίν Ερμπακάν του Κόμματος Ευημερίας.
Επανεκλέχτηκε βουλευτής στις εκλογές του 1999 με το DYP. Το 2001 περνάει στο εθνικιστικό Κόμμα των Γκρίζων Λύκων ΜΗΡ, του Μπαχτσελί. Με το ΜΗΡ εκλέγεται στο κοινοβούλιο το 2007, 2011 και 2015 και είναι γνωστή για το εθνικιστικό της υπόβαθρο.

Μάρτης του 2009, η Μεράλ Ακσενέρ χαιρετά κάνοντας με το χέρι το εθνικιστικό σήμα των Γκρίζων Λύκων.

Πέρσι αποχώρησε από το ΜΗΡ, διαφωνώντας και καταγγέλλοντας τη συνεργασία του Μπαχτσελί με τον Ερντογάν. Τον Οκτώβρη του 2017 ιδρύει το Καλό Κόμμα (ΙΥΙ) – Iyi τουρκικα σημαίνει «Καλό», αλλά ταυτόχρονα είναι το σύμβολο της παλιάς τουρκικής φυλής Kayi, που θεωρείται πρόγονος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Στο Κοινοβούλιο διαθέτει 5 βουλευτές που αποχώρησαν από το ΜΗΡ και προσχώρησαν στο ΙΥΙ
Η αντιπολίτευσή της εναντίον του ηγέτη της MHP Devlet Bahceli της έδωσε περισσότερη δημοτικότητα από ποτέ.
 Πέρυσι, ίδρυσε το κόμμα IYI. Το «Iyi» σημαίνει «καλό» στα τουρκικά και είναι επίσης ένα σύμβολο της παλιάς Τουρκικής φυλής Kayi, που πιστεύεται ότι είναι οι πρόγονοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Προκειμένου να συμπληρώσει τον απαιτούμενο αριθμό των 20 βουλευτών ώστε να μπορέσει να κατέβει στις εκλογές, 15 βουλευτές του κεμαλικού CHP αποχωρούν από το Κόμμα και προσχωρούν στο ΙΥΙ.
Ωστόσο διαφώνησε με την ιδέα του ηγέτη της CHP για κοινό υποψήφιο στις εκλογές, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της για το αξίωμα του Προέδρου και δήλωσε ότι δεν θα κάνει χρήση των 20 βουλευτών αλλά θα συγκεντρώσει και θα καταθέσει τις απαιτούμενες 100.000 υπογραφές ώστε να κατεβεί το ΙΥΙ στις εκλογές και εκείνη να ανακηρυχθεί ανεξάρτητη υποψήφια.
Οι οπαδοί της τη φωνάζουν Asena, από το όνομα της θρυλικής λύκαινας της τουρκικής μυθολογίας που περιέθαλψε έναν τραυματισμένο νεαρό ήρωα των Τούρκων. Η Ασένα είναι το έμβλημα των εθνικιστών Γκρίζων Λύκων της Τουρκίας.

Τεμέλ Καραμολάογλου

Κόμμα Ευτυχίας (SP – Saadet Partisi)

Ο ηγέτης του Saadet Partisi, Τεμέλ Καραμολάογλου.

Ο Τεμέλ Καραμολάογλου (Temel Karamollaoglu) γεννήθηκε στο Καχραμάνμαράς το 1941. Αποφοίτησε από το τμήμα τεχνολογίας κλωστοϋφαντουργίας στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ το 1964. Εκλέχτηκε  στο κοινοβούλιο το 1977 από το Συντηρητικό Κόμμα Εθνικής Σωτηρίας, MSP.
Συνελήφθη για μικρό χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια του στρατιωτικού πραξικοπήματος του 1980 και έμεινε εκτός πολιτικής για τα επόμενα χρόνια. Εκλέχτηκε ως δήμαρχος του Σίβα το 1989 και κέρδισε μία ακόμη θητεία το 1994. Επανεκλέχθηκε ως μέλος του κοινοβουλίου το 1995 με το Κόμμα Ευημερίας, διάδοχο του MSP. Υπηρέτησε ως αναπληρωτής πρόεδρος του κόμματος και συνεργάστηκε με τον Ερντογάν εκείνη την περίοδο στο ίδιο κόμμα. Παρακολούθησε το Κόμμα Αρετής το 1999 και επανεξελέγη ως Βουλευτής. Μετά την απαγόρευση του Κόμματος Αρετής το 2001, ήταν από τους ιδρυτές του Κόμματος Saadet Partisi.
Εκλέχτηκε ως αρχηγός του κόμματος το 2016.
Ο Καραμολάογλου είναι  επικεφαλής του Κόμματος Ευτυχίας (SP). Πρότεινε να βρεθεί κοινός υποψήφιος εναντίον του Ερντογάν. Μετά την απόρριψη της πρότασης από τα άλλα κόμματα ανακήρυξε  τον εαυτό του υποψήφιο για τις προεδρικές εκλογές.

Το Κόμμα Ευτυχίας (SP – Saadet Partisi) στις εκλογές του Ιούνη 2015 συγκέντρωσε 949.178 ψήφους, ποσοστό 2,06%. Στις επαναληπτικές της 1ης Νοέμβρη 2015 συγκέντρωσε 325.910 ψήφους, ποσοστό 0,68%.

Ντογκού Περιντσέκ

Πατριωτικό Κόμμα (Vatan Partisi)  – Ανεξάρτητος υποψήφιος

Ο Ντογκού Περιντσέκ.

Ο Περιντσέκ είναι ηγέτης του αριστερού εθνικιστικού πατριωτικού Κόμματος Vatan Partisi, γνωστός για τις μαοϊκές, κομμουνιστικές και σοσιαλιστικές καταβολές του.
Ο Ντογκού Περιντσέκ (Doğu Perinçek) γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1942 στο Γκαζιαντέπ. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Άγκυρας το 1964. Ήταν ιδρυτής του Κομμουνιστικού Επαναστατικού Κόμματος Εργατών και Αγροτών της Τουρκίας, TIIKP, στη δεκαετία του ’70.
Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1971, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκισης. Απελευθερώθηκε μετά από αμνηστία το 1974.
Το TIIKP μετονομάστηκε Τουρκικό Εργατικό Κόμμα της Τουρκίας (TKIP), το 1974 και ο Περιντσέκ έγινε ο πρώτος πρόεδρος του κόμματος.
Συνελήφθη πάλι στο στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980 και απελευθερώθηκε πέντε χρόνια αργότερα.
Το 1990 μπήκε στο Σοσιαλιστικό Κόμμα και έγινε πρόεδρος. Αφού απαγορεύτηκε το 1992, βρήκε το Εργατικό Κόμμα, (IP).
Το κόμμα μετεξελίχθηκε το 2015 ως «Πατριωτικό Κόμμα» (Vatan Partisi) και από τότε είναι ο ηγέτης του.
Κατεβαίνει ως ανεξάρτητος υποψήφιος και θα προσπαθήσει να συγκεντρώσει τις απαιτούμενες εκατό χιλιάδες υπογραφές.

Το Πατριωτικό Κόμμα ( VP – Vatan Partisi) στις εκλογές του Ιούνη 2015 συγκέντρωσε 161.674 ψήφους, ποσοστό 0,35%. Στις επαναληπτικές της 1ης Νοέμβρη 2015 συγκέντρωσε 119.591 ψήφους, ποσοστό 0,25%.

Ο Vecdet Öz, επικεφαλής του Κόμματος Δικαιοσύνης (AP – Adalet Partisi)

 

Βεζντέτ Οζ

Κόμμα Δικαιοσύνης (AP – Adalet Partisi)  – Ανεξάρτητος υποψήφιος

Ο Βεζντέτ Oz γεννήθηκε στη Σαμψούντα στις 15 Μάη 1959. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Το 2015 εκλέχτηκε επικεφαλής του Κόμματος Δικαιοσύνης.
Το Κόμμα Δικαιοσύνης (AP – Adalet Partisi), είναι απόγονος του Δημοκρατικού Κόμματος, το οποίο κυριάρχησε στην τουρκική πολιτική τη δεκαετία του 1950 και απαγορεύτηκε μετά το πραξικόπημα το 1980.
Το Κόμμα Δικαιοσύνης δεν εκπληρώνει τις προϋποθέσεις για να κατέβει στις εκλογές. Ετσι ο Οζ κατεβαίνει ως Ανεξάρτητος υποψήφιος με την υποχρέωση να συγκεντρώσει 100.000 υπογραφές μέχρι τις 9 Μάη.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας (TKP), λόγω του αντιδημοκρατικού εκλογικού νόμου έχει αποκλειστεί και δεν μπορεί να κατέβει σαν Κόμμα στις εκλογές της 24 Ιούνη. Το ΤΚΡ δήλωσε ότι το Κόμμα συμμετέχει στις γενικές εκλογές με ανεξάρτητους υποψήφιους σε διάφορες επαρχίες με το σύνθημα «Αυτή η κοινωνική τάξη πρέπει να αλλάξει».
Όσον αφορά τις προεδρικές εκλογές που θα διεξαχθούν την ίδια ημέρα το TKP ζητά από τους ψηφοφόρους να γυρίσουν την πλάτη όχι μόνο στους υποψηφίους, αλλά και στις εκλογές αυτές και στο πολιτικό καθεστώς που εκπροσωπεί.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας (TKP), τραυματισμένο από τη διάσπαση της 15^ης Ιούλη 2014, στις εκλογές του Ιούνη 2015 συγκέντρωσε 13.780 ψήφους, ποσοστό 0,03%. Στις επαναληπτικές της 1ης Νοέμβρη 2015 συγκέντρωσε 53,980 ψήφους, ποσοστό 0,11%.

Σε περίπτωση που κανένας υποψήφιος δεν συγκεντρώσει το 50+1% των ψήφων, θα διεξαχθούν επαναληπτικές εκλογές, ανάμεσα στους δυο πρώτους, την Κυριακή 8 Ιούλη 2018

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΟΔΗΛΑΤΟΠΟΡΕΙΑ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ ΚΥΡΙΑΚΗ 13/5 6.30 ΜΜ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ

Τα ποδήλατα δεν το βάζουν κάτω! Για 11η συνεχή χρονιά, στις 13 Μαΐου 2018, βγαίνουμε στους δρόμους των ελληνικών πόλεων και ζητάμε το χώρο που μας ανήκει. Δεν είμαστε μόνο ποδηλάτισσες και ποδηλάτες. Είμαστε  πεζοί, νέοι γονείς με καροτσάκια, ηλικιωμένοι που αναζητούν πεζοδρόμιο, άνθρωποι με κινητικά προβλήματα που αναζητούν ράμπες. Είμαστε αυτές και αυτοί που καταλαβαίνουν ότι το μοντέλο οργάνωσης των πόλεων με μοναδικό άξονα το αυτοκίνητο έχει φτάσει στα όριά του.

Οι Δήμοι έχουν πια στη διάθεσή τους όλα τα εργαλεία (προδιαγραφές ποδηλατοδρόμων από το Υπουργείο Μεταφορών,  αναθεωρημένος ΚΟΚ με σήματα για το ποδήλατο). Έχουν ακόμη και τα χρήματα! Στους κλειστούς λογαριασμούς 162 Δήμων υπάρχουν κονδύλια από το Πράσινο Ταμείο για να εκπονήσουν Σχέδια Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας ( Σ.Β.Α.Κ.).

Τα Σ.Β.Α.Κ. δεν είναι απλά συγκοινωνιακές μελέτες ή σχέδια διαχείρισης της κυκλοφορίας των οχημάτων. Τα Σ.Β.Α.Κ. πρέπει να είναι συνολικά στρατηγικά σχέδια για την ικανοποίηση των αναγκών μετακίνησης (που υπάρχουν και που προβλέπονται) με σκοπό τη βελτίωση της ποιότητας ζωής στα αστικά κέντρα.

Τρία ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των Σ.Β.Α.Κ. τράβηξαν την προσοχή μας:

(α) Έχουν ως επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι τα οχήματα,

(β) Θεωρούν σημαντικότερο να βελτιωθεί η προσβασιμότητα και η ποιότητα ζωής από το να διευκολυνθεί η κυκλοφορία και στάθμευση του μέγιστου αριθμού οχημάτων.

(γ) Βασίζονται σε συμμετοχικές διαδικασίες που εμπλέκουν όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς και ομάδες πολιτών, μια καινούρια προσέγγιση για την ελληνική πραγματικότητα.

Κάθε Δήμος που εκπονεί Σ.Β.Α.Κ. υποχρεούται να καλέσει τις οργανώσεις πολιτών που δραστηριοποιούνται στα θέματα βιώσιμης κινητικότητας και να ακούσει τις απόψεις και τις προτάσεις τους, τις οποίες πρέπει να λάβει υπόψη στο τελικό σχέδιο.

Αν αυτό δεν συμβεί, υπάρχει κίνδυνος να «βολευτούν» οι Δήμοι σε παλιά πρότυπα και νοοτροπίες, ξεχνώντας για μια ακόμη φορά τις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού και «βαφτίζοντας» ως Σ.Β.Α.Κ. απλές κυκλοφοριακές μελέτες.

Γι αυτό, το σύνθημα της φετινής ποδηλατοπορείας είναι

ΑΧ,  Σ.Β.Α.Κ.!

Είναι στο χέρι μας (και στο πετάλι μας) να πρωταγωνιστήσουμε στη διαδικασία της εκπόνησης πραγματικά συμμετοχικών Σ.Β.Α.Κ. και να υποχρεώσουμε τις δημοτικές αρχές να εκπονήσουν σχέδια που θα προωθούν ένα καλύτερο μοντέλο μετακίνησης, προς όφελος όλων μας.

Οι ποδηλάτες διεκδικούμε τη δημιουργία ποδηλατόδρομων παντού. Οι πεζοί υποστηρίζουμε τους ποδηλάτες, γιατί οι ποδηλατόδρομοι ενθαρρύνουν έναν πιο υγιεινό και βιώσιμο τρόπο μετακίνησης. Κάθε ποδήλατο που κυκλοφορεί είναι ένα αυτοκίνητο λιγότερο – οτιδήποτε μειώνει την κυκλοφορία μηχανοκίνητων οχημάτων και τους ρύπους που παράγουν είναι προς όφελος όλων μας.

Ενώνουμε λοιπόν τη φωνή μας για να κάνουμε τις πόλεις μας καλύτερες.

Διαβάστε περισσότερα

Πόσο δίκαια είναι η δικαιοσύνη;

Ανδρέας Βελισσάριος
Η πολιτική των διακρίσεων και των διαχωρισμών, οι αστικού τύπου ασυλίες που απολαμβάνουν άτομα με επιρροή στην τοπική κοινωνία κατέχοντας ένα βάθρο και λόγο να ξεστομίζουν οτιδήποτε θεωρούν “ελευθερία λόγου και άποψης” καλά κρατεί. Οι προκαταλήψεις και οι μισαλλόδοξοι λόγοι “χρωματισμένοι” με λίγο βία και ρατσισμό που κυριαρχούν σε κομμάτια της σύγχρονης κοινωνίας που βιώνουν την φτώχεια και την περιθωριοποίηση, δεν γεννιούνται αυθόρμητα, αλλά καλλιεργούνται από συγκεκριμένες “μονάδες” τους αστισμού…!
Τρανό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη αρχική αθωωτική απόφαση του Μονομελές Πλημμελειοδικείου Αιγίου για το παραλλήρημα μίσους και σκοταδισμού που είχε εξαπολύσει προς τους ομοφυλόφιλους ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος. Χαρακτηριστικά ο Μητροπολίτης ανέφερε: «Η ομοφυλοφιλία είναι εκτροπή από τους Νόμους της φύσεως! Είναι κοινωνικό κακούργημα! Είναι αμαρτία! Όσοι, λοιπόν, είτε την βιώνουν, είτε την υποστηρίζουν δεν είναι φυσιολογικοί άνθρωποι! Είναι αποβράσματα της Κοινωνίας.» Συνέχιζε μάλιστα στο κείμενο του προτρέποντας τους πιστούς: «Ε, λοιπόν, αυτούς τους ξεφτυλισμένους, φτύστε τους! Αποδοκιμάστε τους! Μαυρίστε τους! Δεν είναι άνθρωποι! Είναι εκτρώματα της φύσεως! Ψυχικά και πνευματικά πάσχουν! Είναι άτομα με νοητική διαταραχή! Δυστυχώς, αυτοί είναι τρις-χει-ρότεροι και πολύ πιό επικίνδυνοι από κάποιους, που ζούν στα τρελλοκομεία!»
Η απαξίωση και απανθρωπιά στο ύφος του κειμένου είναι τουλάχιστον, αισθητή. Το μίσος που διαφαίνεται σε κάθε λέξη και φράση που χρησιμοποιεί ο Μητροπολίτης δεν αφορούν μόνο τα άτομα με σεξουαλική διαφορετικότητα αλλά στην ουσία προσβάλει και άπτεται θεμελιώδων δικαιωμάτων, στοχοποιώντας ακόμα και τα άτομα που χρίζουν ψυχιατρικής παρακολούθησης. Φανατισμός και βία επικαλυπτόμενος από τον θρησκευτικό μανδύα της “ανθρωπιάς” και του “αγάπα τον πλησίον σου”.
Μετά την αθώωση (ακύρωση μετέπειτα) του Μητροπολίτη Αμβρόσιου σειρά πήρε τις τελευταίες μέρες και η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, που δικάστηκε για παραβίαση του αντιρατσιστικού νόμου μετά από αναφορά που είχε καταθέσει o Παναγιώτης Δημητράς, εκπρόσωπος του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι. Σε άρθρο της στο Athens Voice με τίτλο «Rock and Roll Will Never Die» τον Νοέμβριο του 2015 μετά την αιματηρή επίθεση στο Μπατακλάν, υιοθετούσε μια άκρως ισλαμοφοβική επιθετική ρητορική, εξισώνοντας την βία και τέτοιου είδους αιματηρές επιθέσεις με το Ισλαμ και την Μουσουλμανική θρησκεία στο σύνολο της.
Απόσπασμα από το άρθρο της «Rock and Roll Will Never Die».
«Το ισλάμ δεν είναι μια θρησκεία σαν τις άλλες, αγαπητοί συμπολίτες είναι πολιτικό πρόγραμμα, είναι ιδεολογία εκβαρβαρισμού (…) Αν οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι (που, σας διαβεβαιώ, είναι λιγοστοί και αμήχανοι μέσα στο αγριεμένο ισλαμικό πλήθος), θέλουν να αποφύγουν τον στιγματισμό, πρέπει να κατέβουν μαζικά στους δρόμoυς – σήμερα, τώρα – και να διαμαρτυρηθούν για τα εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας που διαπράττονται στο όνομα του Αλλάχ. Όμως, θα επιμείνω: όπως έλεγε ο Μάρκο Πόλο, «φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι» (…) Απευθύνομαι στους ισλαμιστές και στους ποικίλους φίλους τους (…) ό,τι και να κάνετε, όσους και σκοτώσετε, συκοφαντήσετε και φιμώσετε, ο δυτικός πολιτισμός θα επιζήσει° είναι απείρως ισχυρότερος° εξάλλου, η εναλλακτική πρόταση ήταν και παραμένει η βαρβαρότητα».
Το κήρυγμα μίσους του Μητροπολίτη Αμβρόσιου αλληλοαναιρεί άμεσα τα όσα γράφει η αρθρογράφος του Athens Voice κ. Τριανταφύλλου περί φανατισμού, βαρβάρων και άλλων ματαιόδοξων θέσεων περί δυναμικης του δυτικού πολιτισμού. Το διατυπωμένο σε λίγες αράδες μίσος, εκφράζεται από τον Μητροπολίτη Αμβρόσιο της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας, και όχι από κάποιον βάρβαρο ανατολίτη που ασπάζεται το Ισλαμ. Εξάλλου είναι προφανές πως ο δυτικός πολιτισμός είναι ο ισχυρότερος όπως αναφέρει η κ.Τριανταφύλλου και το αποδεικνύει σε κάθε φάση του, καταδυναστεύοντας λαούς, αιματοκυλώντας κράτη με μοναδικό στόχο την επιβολή και επίτευξη των δικών του ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, και δημιουργώνστας κρίσεις και ανισότητες. O δυτικός πολιτισμός κ. Τριανταφύλλου δεν βομβάρδισε την Συρία σκοτώνοντας αθώους ανθρώπους και παιδιά; Δεν ξέρω…αναρωτιέμαι!
Η δημιουργία πολωτικού κλίματος εξισωτισμού είναι σύνηθες φανόμενο στις μέρες μας, διαιρώντας με αυτό τον τρόπο την κοινωνία στα δύο. Και ενώ τέτοιου είδους προσωπικότητες συνεχίζουν ακάθεκτες το έργο τους, δηλητηριάζοντας με κάθε λογής ρατσιστική σκέψη την κοινωνία δημιουργώντας στερεότυπα και προκαταλήψεις, άνθρωποι με ανύπαρκτους μάρτυρες και στοιχεία και με αυθαίρετες κατασκευές τυλίγονται σε μια κόλλα χαρτί και καταδικάζονται σε 13 χρόνια κάθειρξη. Ευφάνταστα σενάρια και παραμύθια χωρίς δράκους είναι αρκετά για να σπιλώσουν την υπόληψη ενός ανθρώπου.
Η υπόθεση της Ηριάννας (:κατηγορήθηκε εξαιτίας της σχέσης της με τον Κ. Παπαδόπουλο ο οποίος είχε κατηγορηθεί για πιθανή συμμετοχή στους «Πυρήνες της Φωτιάς» εξαιτίας των φιλικών σχέσεων που διατηρούσε με μέλη της οργάνωσης.) θέτει σοβαρά ερωτήματα για την αντικειμενικότητα της Δικαιοσύνης και κατά πόσο διατηρεί ίδια μέτρα και σταθμά. Θεμελιώδεις αρχές του κράτους δικαίου όπως αυτή που επισημαίνει ότι ο κατηγορούμενος σε μια υπόθεση πρέπει να θεωρείται αθώος, μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου καταπατούνται σε συγκεκριμένες περιπτώσεις (Ηριάννα, Τάσος Θεοφίλου).
Στην περίπτωση της Ηριάννας δεν συνέβη ποτέ, με την ίδια να βιώνει τον δικό της γολγοθά…
Δύο μέτρα και δύο σταθμά από την Δικαιοσύνη.

Διαβάστε περισσότερα

Καρλ Μαρξ – 200 χρόνια (του Νίκου Μπογιόπουλου)

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

mpog@imerodromos.gr

facebook.com/mpogiopoulos

 «Το δηµόσιο χρέος, δηλαδή το ξεπούληµα του κράτους –αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγµατικό ή δηµοκρατικό κράτος– βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το µοναδικόκοµµάτι του λεγόµενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγµατικά στο σύνολο του λαού είναι το δηµόσιο χρέος τους (…). Το δηµόσιο χρέος γίνεται το credo (πιστεύω) του κεφαλαίου. Και από τη στιγµή που εµφανίζεται η χρέωση του δηµοσίου, τη θέση του αµαρτήµατος ενάντια στο άγιο πνεύµα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δηµόσιο χρέος. Το δηµόσιο χρέος γίνεται ένας από τους πιο δραστικούς µοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης. Σαν σε µαγικό ραβδί προικίζει το µη παραγωγικό χρήµα µε παραγωγική δύναµη και το µετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο, χωρίς νά ναι υποχρεωµένο να εκτεθεί στους κόπους και στους κινδύνους που είναι αχώριστοι από τη βιοµηχανική µα ακόµα κι από την τοκογλυφική τοποθέτηση. Οι πιστωτές του δηµοσίου στην πραγµατικότητα δεν δίνουν τίποτα, γιατί το ποσό που δανείζουν µετατρέπεται σε κρατικά ευκολοµεταβιβάσιµα χρεώγραφα που στα χέρια τους εξακολουθούν να λειτουργούν, όπως θα λειτουργούσαν αν ήταν ισόποσο µετρητό χρήµα (…)». ([1])

   Αυτά τα λόγια γράφτηκαν πολύ πριν οι «σωτήρες» της Ελλάδας φορτώσουν – με πρόσχημα το χρέος – τον λαό της χώρας στα αμπάρια του Τιτανικού. Πολύ πριν το ξεπούλημα της Ελλάδας πάρει την κωδική ονομασία «Μνημόνιο». 

 «Αν ο Μαρξ και ο Λένιν ήταν σήµερα ζωντανοί, θα ήταν βασικοί διεκδικητές του βραβείου Νόµπελ για την οικονοµία. Ο Μαρξ προέβλεψε την προϊούσα εξαθλίωση των εργαζοµένων και ο Λένιν προείδε την υποταγή της υλικής παραγωγής στη συσσώρευση κερδών του χρηµατοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι προβλέψεις τους είναι κατά πολύ ανώτερες από τα “οικονοµικά µοντέλα” που σήµερα βραβεύονται µε Νόµπελ και από τις προβλέψεις των κεντρικών τραπεζιτών, των υπουργών Οικονοµικών και των νοµπελιστών οικονοµολόγων…» ([2])

   Όσο για τον παραπάνω ύμνο στον Μαρξ (και τον Λένιν) προέρχεται από κάποιον… υπεράνω υποψίας. Διατυπώθηκε από έναν υπουργό Οικονομικών του… Ρήγκαν. Τον Πολ Κρεγκ Ρόµπερτς.
    Αυτή η προ οκταετίας τοποθέτηση του Ρόμπερτς (ήταν η απάντηση του στις διάφορες αστείες θεωρίες που αναπτύσσονταν εκείνη την περίοδο για τον χαρακτήρα της παγκόσμιας κρίσης) μας δίνει κάθε δικαίωμα να επιστρέψουμε δυο αιώνες πίσω, πριν από ακριβώς 200 χρόνια, όταν στην πόλη Τριρ της Γερμανίας, σαν σήμερα, στις 5 Μάη 1818, γεννιόταν ο Καρλ Μαρξ.
   Μιλάμε φυσικά για αυτόν τον «αραχνιασμένο» στους αιώνες και «παλιωμένο» Μαρξ, που έγραφε επίσης:

«…κινέζικα µεροκάµατα, αυτός είναι τώρα ο σκοπός που επιδιώκει το αγγλικό κεφάλαιο». ([3])

«…η ανάπτυξη της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής έριξε τους εργάτες όλου του κόσµου. ∆εν πρόκειται πια για το κατέβασµα των αγγλικών µισθών στο επίπεδο των µισθών της ηπειρωτικής Ευρώπης, αλλά για το κατέβασµα στο λίγο-πολύ κοντινό µέλλον των ευρωπαϊκών µισθών στο κινέζικο επίπεδο». ([4])

   Αυτή η – καινοφανής για τα σημερινά δεδομένα- σύλληψη του Μαρξ δεν προέκυψε μετά τo… «σκίσιμο του Μνημονίου» και την «αλλαγή της Ευρώπης» από τον Τσίπρα. Ούτε μετά από τα «ουδείς αναμάρτητος» του Σαμαρά στη Μέρκελ.
  Διατυπώθηκε πριν από περίπου ενάμιση αιώνα, το 1867. Στη θέση της τότε «μητρόπολης» του καπιταλισμού, της Αγγλίας, σήμερα είναι τα κέντρα των ιμπεριαλιστών σε Βερολίνο και Νέα Υόρκη, που ακόμα και στους πιο αδυσώπητους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, όπως οι σημερινοί για το ποιος ιμπεριαλιστής θα βγει λιγότερο λαβωμένος από την κρίση, δεν ξεχνούν το βασικό: Να είναι ενωμένοι, αδυσώπητοι και άτεγκτοι απέναντι στους μισθωτούς σκλάβους.

«Η τελική αιτία όλων των πραγµατικών κρίσεων παραµένει πάντα η φτώχεια και ο περιορισµός της κατανάλωσης των µαζών…» ([5])

«Εξάλλου, µια και το ποσοστό της αξιοποίησης του συνολικού κεφαλαίου, το ποσοστό του κέρδους, αποτελεί το κίνητρο της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής (…), η πτώση του ποσοστού του κέρδους επιβραδύνει το σχηµατισµό καινούργιων αυτοτελών κεφαλαίων και εµφανίζεται έτσι απειλητική για την ανάπτυξη του κεφαλαιοκρατικού προτσές παραγωγής, προάγει την υπερπαραγωγή, την κερδοσκοπία, τις κρίσεις…» ([6])

   Το «λίγο – πολύ κοντινό μέλλον» που προέβλεψε ο Μαρξ, η εποχή που οι ευρωπαϊκοί μισθοί (μαζί και του ελληνικού λαού), στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας» των κεφαλαιοκρατών, θα συμπιέζονταν από τους κεφαλαιοκράτες με βάση τα κινέζικα πρότυπα, έφτασε. Οι αναλύσεις του για τον «εφεδρικό στρατό» εργασίας που κατρακυλά στα Τάρταρα της απόγνωσης και της κατάθλιψης είναι όσο ποτέ επίκαιρες.
   Ο καπιταλισμός, αυτό το απάνθρωπο σύστημα, μετρά πορεύεται την ανάπτυξή του και την κρίση του με τον ίδιο τρόπο: Στερεί από τους εργαζόμενους τους κόπους τους. Σφετερίζεται για λογαριασμό μιας χούφτας εκμεταλλευτών τον αμύθητο πλούτο που παράγει το αίμα και ο μόχθος του εργάτη.

«Τρία κύρια γεγονότα της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής:

»1) Συγκέντρωση των µέσων παραγωγής σε λίγα χέρια, µε αποτέλεσµα να παύουν να είναι ιδιοκτησία των άµεσων εργατών και µετατρέπονται αντίθετα σε κοινωνικές δυνάµεις της παραγωγής. Αν και στην αρχή σαν ατοµική ιδιοκτησία των κεφαλαιοκρατών. Αυτοί οι τελευταίοι είναι οι επιµελητές (trustees) της αστικής κοινωνίας, τσεπώνουν όµως όλους τους καρπούς αυτής της επιµελητείας (trusteeschaft).

»2) Οργάνωση της ίδιας της εργασίας σαν κοινωνικής εργασίας: µε τη συνεργασία, µε τον καταµερισµό της εργασίας και µε τη σύνδεση της εργασίας µε τις φυσικές επιστήµες.

»Και προς τις δυο πλευρές ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής καταργεί την ατοµική ιδιοκτησία και την ατοµική εργασία, αν και µε αντιφάσκουσες µορφές»

3) Δηµιουργία της παγκόσµιας αγοράς.

»Η τεράστια παραγωγική δύναµη, σε σχέση µε τον πληθυσµό, που αναπτύσσεται στα πλαίσια του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και η αύξηση, αν και όχι στην ίδια αναλογία, των κεφαλαιακών αξιών (όχι µόνο του υλικού τους υπόβαθρου), που αυξάνουν πολύ πιο γρήγορα από τον πληθυσµό, έρχεται σε αντίφαση µε τη βάση, που στενεύει όλο και περισσότερο σε σχέση µε τον αυξανόµενο πλούτο και για την οποία δρα αυτή η τεράστια παραγωγική δύναµη, έρχεται σε αντίφαση και µε τις σχέσεις αξιοποίησης αυτού του ογκούµενου κεφαλαίου. Από δω οι κρίσεις».([7])

   Η κρίση του καπιταλισμού, το πιο σταθερό «προϊόν» της λειτουργίας του, όπως τόνιζε ο Μαρξ, έχει φτάσει σε κανιβαλικό παροξυσμό. Κάποιοι δεν έχουν πρόβλημα να αναγνωρίζουν στον Μαρξ αυτό το σκέλος της ανάλυσής του.
  Όμως υπάρχει και συνέχεια: Όπως επιβεβαιώθηκε η οικονομική «προφητεία» του Μαρξ για τη μετατροπή του βίου του εργαζόμενου λαού σε κόλαση – μια κόλαση που στην Ελλάδα τα «καζάνια» της αποκαλούνται Μνημόνια, ξεπουλήματα, «κόφτες», «αξιολογήσεις» – έτσι ακριβώς αναδεικνύεται ως ζήτημα ζωής και θανάτου η αναγκαιότητα για την εκπλήρωση και της πολιτικής του «προφητείας».
   Ο «πολιτικός» Μαρξ, ενιαίος και αδιαίρετος με τον «οικονομικό» Μαρξ, ο Μαρξ της ταξικής πάλης, απέδειξε ότι το υπερώριμο αίτημα της ανατροπής του σάπιου κεφαλαιοκρατικού καθεστώτος είναι μια υπαρκτή, μια ρεαλιστική δυνατότητα και προοπτική, εφόσον οι «σκλάβοι» αποφασίσουν να την «περπατήσουν».
   Ο 21ος αιώνας, σχεδόν 30  χρόνια από τις ανατροπές που οδήγησαν τον κόσμο σε ένα πρωτοφανές πισωγύρισμα, αποδεικνύεται πολύ νωρίς ότι θα είναι ο αιώνας που θα τεθεί με όρους υπαρξιακούς το πραγματικό δίλημμα:

«Ο Φρίντριχτ Ενγκελς – γράφει η Ρόζα Λούξεμπουργκ – είπε κάποτε:

«Η αστική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα: ή πέρασμα στο σοσιαλισμό ή ξανακατρακύλισμα της ανθρωπότητας στη βαρβαρότητα».

Τι σήμαινε όμως «ξανακατρακύλισμα στη βαρβαρότητα» από το σημερινό επίπεδο του ευρωπαϊκού πολιτισμού;

Μέχρι σήμερα διαβάζουμε, αναμφισβήτητα, τα λόγια αυτά χωρίς να εμβαθύνουμε στο νόημα που κρύβουν και τα παραθέτουμε χωρίς να προαισθανόμαστε την τρομερή βαρύτητά τους.

Σήμερα όμως, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας για να καταλάβουμε τι σημαίνει κατρακύλισμα της αστικής κοινωνίας στη βαρβαρότητα».

   Όλα αυτά- παρά τις δοξασίες ότι «ο Μαρξ πέθανε» – ο Μαρξ τα περιέγραψε, τα απέδειξε και τα προέβλεψε πολύ πριν σκάσουν οι σύγχρονες καπιταλιστικές «φούσκες». Όχι φυσικά γιατί ήταν «προφήτης». Αλλά γιατί υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους επαναστάτες και διανοητές της ανθρωπότητας.

 «Με την ανάπτυξη του τοκοφόρου κεφαλαίου και του πιστωτικούσυστήµατος φαίνεται σα να διπλασιάζεται όλο το κεφάλαιο και, πού και πού, να τριπλασιάζεται από τον διαφορετικό τρόπο, µε τον οποίο το ίδιο κεφάλαιο ή ακόµα η ίδια µόνο χρεωστική απαίτηση εµφανίζεται σε διάφορα χέρια µε διάφορες µορφές. Το µεγαλύτερο µέρος αυτού του “χρηµατικού κεφαλαίου” είναι καθαρά πλασµατικό».(Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τόµος Γ, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, σελ. 594)

   Δείχνοντας το μέγεθος της συμβολής του Μαρξ στην θεμελίωση του επιστημονικού σοσιαλισμού, ο Ένγκελς – σε μια αξεπέραστη εκδήλωση του δικού του μεγαλείου – τρία χρόνια μετά τον θάνατο του Μαρξ έδινε την οριστική απάντηση στο «γιατί αποκαλείται «μαρξισμός»» μια θεωρία που φέρει και τη δική του ανεξίτηλη σφραγίδα.
   Μιλώντας για αυτό το θέμα και δίνοντας με ακρίβεια το περίγραμμα της ιδιαίτερης συνεισφοράς του Μαρξ σε ό,τι αποκαλείται «μαρξισμός», ο Ένγκελς σημείωνε:

«Ας μου επιτραπεί εδώ μια προσωπική διασάφηση. Τελευταία μίλησαν πολλές φορές για τη συμβολή μου σ’ αυτήν τη θεωρία, κι έτσι δεν μπορώ να μην πω εδώ τα λίγα εκείνα λόγια που εξαντλούν το ζήτημα.

Δεν μπορώ ούτε ο ίδιος ν’ αρνηθώ ότι, πριν και στο διάστημα της σαραντάχρονης συνεργασίας μου με το Μαρξ, έχω κι εγώ κάποιο ανεξάρτητο μερτικό στο θεμέλιωμα της θεωρίας, και ιδιαίτερα στην επεξεργασία της.

Όμως το μεγαλύτερο μέρος από τις κατευθυντήριες βασικές ιδέες, ιδιαίτερα στον οικονομικό και ιστορικό τομέα και ειδικά η τελική αυστηρή τους διατύπωση ανήκουν στο Μαρξ. Εκείνο που πρόσφερα εγώ- αν εξαιρέσουμε βέβαια μερικούς ειδικούς κλάδους- μπορούσε βέβαια να τόχε κάνει ο Μαρξ χωρίς εμένα. Ό,τι έδωσε ο Μαρξ, δεν θα τα κατάφερνα εγώ μοναχός.

Ο Μαρξ στεκόταν πιο ψηλά, έβλεπε πιο μακριά, και το βλέμμα του αγκάλιαζε περισσότερα και ταχύτερα απ’ όλους εμάς τους άλλους. Ο Μαρξ ήταν μεγαλοφυΐα, εμείς οι άλλοι το πολύ- πολύ νάμαστε ταλέντα. Χωρίς αυτόν η θεωρία δεν θάταν σήμερα καθόλου αυτή που είναι. Γι’ αυτό δίκαια φέρνει το όνομά του».

(Πηγή: Ο Λουδοβίκος Φόυερμπαχ και το τέλος της κλασικής γερμανικής φιλοσοφίας, «Μαρξ – Ένγκελς Διαλεχτά Έργα», τομ. Β)

   Αν υποθέσουμε ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν να συμπυκνωθεί η ζωή του Μαρξ σε μια φράση, ίσως η φράση που θα μπορούσε να επιλέξει κανείς για να διαπράξει αυτή την αυθαιρεσία, είναι η τοποθέτηση του ίδιου του Μαρξ, ότι πριν από αυτόν «οι φιλόσοφοι μονάχα εξηγούσαν με διάφορους τρόπους τον κόσμο, το ζήτημα όμως είναι να τον αλλάξουμε».
  Όπως λένε ορισμένοι, ακριβώς το σημείο αυτό είναι και το «ευάλωτο σημείο» του Μαρξ. Η «αχίλλειος πτέρνα» του. Διότι, όπως ισχυρίζονται, παρά τις «προβλέψεις» του Μαρξ για την «κατάρρευση του καπιταλισμού», ούτε ο καπιταλισμός κατέρρευσε, ούτε ο κόσμος άλλαξε…
   Αυτό το είδος «κριτικής» στον Μαρξ έγινε πολύ της μόδας κατά την διάρκεια της καπιταλιστικής κρίσης μεταξύ των κύκλων εκείνης της «διανόησης» που συνηθίζει να κάνει επίδειξη «γνώσεων» στις ομηγύρεις της πολιτικού αναλφαβητισμού και της «πολύξερης» πνευματικής οκνηρίας. Αυτές οι παρέες πλαισιώνονται φυσικά και από το αντίστοιχο πολιτικό προσωπικό, το οποίο – με αφορµή την καπιταλιστική κρίση – επίσης αναφέρεται στον Μαρξ «διορθώνοντας» τις θέσεις του και χρεώνοντάς του ανεπιβεβαίωτες «προφητείες», τις οποίες – όμως – ο Μαρξ ποτέ δεν έκανε…
   Ο ισχυρισμός περί «αυτόματης κατάρρευσης του καπιταλισμού» την οποία υποτίθεται ότι προαναγγέλλει ο Μαρξ, δεν είναι παρά για µια χυδαία καρικατούρα της µαρξιστικής προσέγγισης.
   Είναι μια σοφιστεία εναντίον του Μαρξ που στηρίζεται, ως συνήθως, στην εξόχως… αντιµαρξιστική ανάγνωσή του. Στην πραγµατικότητα, ο Μαρξ, µε την ανάλυσή του εκείνο που µεταξύ άλλων περιγράφει και – µε απαράµιλλη επιστηµονική διαύγεια– καταδεικνύει είναι ο εγγενής χαρακτήρας των οικονοµικών κρίσεων του καπιταλισµού.
   Όµως, από την κατάδειξη του εγγενούς χαρακτήρα των κρίσεων στον καπιταλισµό – κάτι που έχει επιβεβαιωθεί δεκάδες φορές πριν πεθάνει ο Μαρξ, κι άλλες τόσες αφότου πέθανε – µέχρι την «αυτόµατη κατάρρευση» του καπιταλισµού υπάρχει µια αβυσσαλέα πολιτική και τελικά νοητική απόσταση.
   Την οποία ο Μαρξ, εν αντιθέσει µε τους «προικισµένους» επικριτές του, ουδέποτε αγνόησε. Μάλιστα την προέβλεψε. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, ήδη από τον πρόλογο του «Κεφαλαίου», σηµείωνε ότι το έργο του απευθυνόταν 

«φυσικά (σε) αναγνώστες που θέλουν να µάθουν κάτι το καινούριο και εποµένως να σκεφτούν και οι ίδιοι».

   Σε αντίθεση, λοιπόν, µε όσα ισχυρίζονται για τον Μαρξ όσοι του αποδίδουν µια «χιλιαστική» αντίληψη περί «αυτόµατης κατάρρευσης του καπιταλισµού», είναι ο Μαρξ που (στον Τρίτο τόµο του «Κεφαλαίου») δείχνει όλες τις µορφές για το πώς είναι δυνατό, µέσα από την καπιταλιστική κρίση, να ανατροφοδοτείται το ίδιο το σύστηµα.
   Εκεί είναι που καταγράφει το πώς αυτή η δοµική για τον καπιταλισµό ροπή προς την κρίση γεννά – λόγω ακριβώς της κρίσης και µέσα από αυτήν – µια σειρά από αντίρροπες κοινωνικές διεργασίες και οικονοµικές εξελίξεις.
   Εξελίξεις που αφενός καταδεικνύουν τη δυνατότητα του συστήµατος να επιβιώνει, αλλά αφετέρου αποδεικνύουν το γιατί είναι κοινωνικά επιβεβληµένο, και µ’ αυτή την έννοια είναι κατορθωτό – ότι υπάρχουν δηλαδή οι υλικές προϋποθέσεις – το σύστηµα αυτό να ανατραπεί.
   Ως εκ τούτου, ο Μαρξ δεν έχει καµία ευθύνη για το τι καταλαβαίνουν ορισµένοι από όσα διαβάζουν (αν τα διαβάζουν). Εκείνοι όµως που καταλαβαίνουν όσα διαβάζουν µπορούν να επιβεβαιώσουν ότι:

«(…) τον καπιταλισµό τον χαρακτηρίζει, από τη µια µεριά, η τάση απεριόριστης διεύρυνσης της παραγωγικής κατανάλωσης, απεριόριστης διεύρυνσης της συσσώρευσης και της παραγωγής, και από την άλλη η προλεταριοποίηση των λαϊκών µαζών, που βάζει αρκετά στενά όρια στη διεύρυνση της ατοµικής κατανάλωσης (…).

Είναι αυτονόητο ότι θα ήταν χοντροκοµµένο λάθος αν απ’ αυτή την αντίφαση του καπιταλισµού (ή από τις άλλες αντιφάσεις του) βγάζαµε το συµπέρασµα ότι ο καπιταλισµός δεν µπορεί να υπάρξει (…).

Η αντίθεση αυτή δεν σηµαίνει ότι δεν µπορεί να υπάρχει καπιταλισµός, σηµαίνειόµως ότι είναι ανάγκη να γίνει πέρασµα από τον καπιταλισµό σε µια ανώτερη µορφή (…) η ύπαρξη αντίθεσης ανάµεσα στην κατανάλωση και στην παραγωγή, ανάµεσα στην τάση του καπιταλισµού να αναπτύσσει απεριόριστα τις παραγωγικές δυνάµεις και στον περιορισµό αυτής της τάσης από την προλεταριακή κατάσταση, από την αθλιότητα και την ανεργία του λαού, είναι στην περίπτωση αυτή ολοφάνερη» (Λένιν, Άπαντα, τόµος 4, σελ. 51, 164, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή).

   Ο Μαρξ, επομένως, προσέφερε όλα εκείνα τα εργαλεία της λογικής που µπορούν να µας κάνουν να δούµε πώς ο καπιταλισµός έχει τη δυνατότητα να αναπαράγεται µέσα από την καταστροφική και απάνθρωπη λειτουργία του.
   Και, ταυτόχρονα, προσδιόρισε, λόγω ακριβώς αυτής της «κανιβαλικής» φύσης του καπιταλισµού, την ιστορική αναγκαιότητα της ανατροπής αυτού του συστήµατος, η οποία φυσικά δε θα επέλθει σαν απότοκο κάποιου τεχνοκρατικού ντετερµινισµού, αλλά ως αποτέλεσµα της πάλης των τάξεων.
   Τα λόγια του Μαρξ ως προς το θέµα αυτό είναι τόσο διαυγή και κατανοητά ακόµα και σε όσους θα ήθελαν να µην… καταλαβαίνουν. Στην επιστολή του Μαρξ προς τον Βαϊντεµάγερ, το Μάρτη του 1852 σηµείωνε:

«Όσο για µένα, δε µου ανήκει η τιµή ούτε ότι εγώ ανακάλυψα την ύπαρξη των τάξεων στη σύγχρονη κοινωνία, ούτε ότι εγώ ανακάλυψα τη µεταξύ τους πάλη.

Πολύ πιο πριν από µένα αστοί ιστορικοί έχουν περιγράψει την ιστορική εξέλιξη αυτής της πάλης των τάξεων και αστοί οικονοµολόγοι έχουν κάνει την οικονοµική ανατοµία των τάξεων. Ό,τι το καινούριο έκανα εγώ ήταν να αποδείξω:

1) Ότι η ύπαρξη των τάξεων συνδέεται απλώς µε ορισµένες ιστορικές φάσεις ανάπτυξης της παραγωγής…,

2) ότι η ταξική πάλη οδηγεί αναγκαστικά στη δικτατορία του προλεταριάτου,

3) ότι η ίδια αυτή δικτατορία δεν αποτελεί παρά τη µετάβαση στην κατάργηση όλων των τάξεων και σε µια αταξική κοινωνία…» (Λένιν, «Κράτος και Επανάσταση», σελ. 42, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή)

   Τίποτα αληθέστερο εποµένως από το γεγονός, όπως σηµειώνει ο Λένιν, ότι 

«τη διδασκαλία για την ταξική πάλη δεν τη δηµιούργησε ο Μαρξ, αλλά η αστική τάξη πριν από τον Μαρξ»!

   Από τα προηγούµενα είναι προφανές ότι κάθε άλλο παρά καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως «ο καπιταλισμός καταρρέει». Δεν καταλήγουμε καν στην αντίληψη πως – λόγω της κρίσης – ενεργοποιούνται πολιτικά και με έναν τάχα αυτόματο τρόπο, οι κοινωνικές δυνάμεις που θα επιδιώξουν την ανατροπή του.
   Μόνο όποιος αντιλαµβάνεται το µαρξισµό ως µια «στεγνή» οικονοµική εξίσωση µε παρονοµαστή το βαθµό της απόλυτης ή σχετικής εξαθλίωσης, µόνο όσοι υποβιβάζουν το µαρξισµό από κοσµοθεωρία της κοινωνικής απελευθέρωσης στο επίπεδο μιας «ηθικοπλαστικής» ανθρωπολογίας, θα το έβλεπαν έτσι.
   Αντίθετα, και πέρα από το οικονομικό σκέλος, ο Μαρξ επέμενε σε ζητήματα όπως η διαμόρφωση της συνείδησης, ο χαρακτήρας της ιδεολογίας και φυσικά η πολιτική δράση. Πρόκειται για κοµβικές έννοιες της µαρξιστικής θεωρίας που η εγκατάλειψη και η υποτίµησή τους, στο όνοµα µάλιστα του «αυθεντικού µαρξισµού», συνιστά ουσιαστική στρέβλωση και διαστρέβλωσή του.
Ο καπιταλισμός, συνεπώς, δεν ανατρέπεται αφ’ εαυτού του, δεν καταρρέει από µόνος του. Ουδόλως εξάγεται ιστορικά, επιστηµονικά και εµπειρικά το συµπέρασµα ότι, τάχα, μέσα από τις κρίσεις του ο καπιταλισµός «αυτοκτονεί». Θέση που µερικοί «ευφυείς» προσπαθούν µε περισσή ευήθεια να τη χρεώσουν στο µαρξισµό. Και που νοµίζουν ότι έτσι «περιπαίζουν| τους κοµµουνιστές. Αλλά το µόνο που κατορθώνουν είναι να ξεφωνίζουν τη δική τους αµάθεια.

«Η ιστορία όλων των ως τώρα κοινωνιών είναι η ιστορία ταξικών αγώνων. Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη, καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονταν σε ακατάπαυστη αντίθεση μεταξύ τους, έκαναν αδιάκοπο αγώνα, πότε καλυμμένο, πότε ανοιχτό, έναν αγώνα που τελείωνε κάθε φορά με έναν επαναστατικό μετασχηματισμό ολόκληρης της κοινωνίας ή με την από κοινού καταστροφή των τάξεων που αγωνίζονταν» (Το Μανιφέστο του Κοµµουνιστικού Κόµµατος).

  Το συµπέρασµα, λοιπόν, δεν είναι ότι ο καπιταλισµός «θα» καταρρεύσει. Ούτε καν ότι «θα» ανατραπεί. Το συµπέρασµα είναι κάπως πιο σύνθετο και συνίσταται στο γεγονός ότι µέσα από αυτές τις καπιταλιστικές κρίσεις – που αποδεικνύεται ότι είναι αδύνατον να αποτραπούν ή να τιθασευτούν προς «όφελος της κοινωνίας» – επιβεβαιώνεται περίτρανα το πολιτικό πρόταγµα των κοµµουνιστών:
  Ότι, δηλαδή, ο καπιταλισµός δεν θα ανατραπεί «ντε και καλά», αλλά ότι «πρέπει» να ανατραπεί. Γιατί µόνο εφόσον ανατραπεί θα πάψει να αναπαράγεται µέσα από τις κρίσεις του, δηµιουργώντας νέες ερήµους φτώχειας και δυστυχίας στους λαούς. Και είναι μέσα ακριβώς από αυτό το «πρέπει» που, τελικά, γεννιέται η δυνατότητα της ανατροπής του, µε προοπτική µια κοινωνία χωρίς εκµετάλλευση και χωρίς τάξεις.
   Είναι, τελικά, αυτό το αδήριτο «πρέπει» που καταδεικνύει την αναγκαιότητα αλλά και την δυνατότητα οικοδόμησης μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση και χωρίς τάξεις. Και είναι, τελικά, αυτό το αδήριτο «πρέπει» που καταδεικνύει το «Γιατί ο Μαρξ είχε δίκιο» (Terry Eagleton, εκδόσεις «Πατάκη»).
   Η μεγαλοφυΐα του Μαρξ δεν βρίσκεται μόνο στο ότι «είδε» τη δυνατότητα αυτής της «άλλης» κοινωνίας, αλλά και ότι την θεμελίωσε επιστημονικά. Μια κοινωνία που η σηµερινή ασύλληπτη ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήµης την κάνει περισσότερο «ορατή» από ποτέ, όπως µεγαλοφυώς το είχε περιγράψει ο Αριστοτέλης:

«Αν κάθε όργανο», έλεγε, «µπορούσε να κάνει τη δουλειά του, διατασσόµενο ή προαισθανόµενο από µόνο του όπως λέγεται για τα αγάλµατα του ∆αιδάλου ή τους τρίποδες του Ηφαίστου

(…) αν λοιπόν οι σαΐτες ύφαιναν µόνες τους και τα πλήκτρα έκρουαν µόνα τους τις χορδές της κιθάρας, τότε ούτε οι αρχιτεχνίτες θα είχαν ανάγκη από βοηθούς ούτε οι αφέντες από δούλους» (Αριστοτέλης, Πολιτικά I).

   Αυτό δηλαδή που ισχυρίζεται ο Μαρξ, και το οποίο επιβεβαιώνεται µέσα από τις διαρκείς καπιταλιστικές κρίσεις, είναι ότι τελικά µόνο σε αυτή την «άλλη κοινωνία», στην κοµµουνιστική κοινωνία, υπάρχει η ελπίδα της απελευθέρωσης από τον καταναγκασµό.
   Στην κοινωνία όπου

«η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός (θα) είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων» (Μαρξ – Ένγκελς, Το Μανιφέστο του Κοµµουνιστικού Κόµµατος, σελ. 48, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή).

   Σε µια τέτοια κοινωνία

«το αληθινό βασίλειο της ελευθερίας αρχίζει εκεί που σταµατά η αναγκαιότητα, εκεί που η εργασία δεν µετατρέπεται σε εµπόρευµα, αλλά αποτελεί αυτοσκοπό και µέσο για να εκφράσει ο άνθρωπος τις πλούσιες δηµιουργικές του ικανότητες.

Όταν η αναγκαστική εργασία αντικατασταθεί από τη δηµιουργική εργασία, όταν η ελευθερία του ενός ατόµου γίνει όρος και προϋπόθεση για την ελευθερία των άλλων ατόµων, τότε, µέσα στο κλίµα της γενικής ελευθερίας, που είναι η ουσία της ανθρώπινης φύσης, θα κάνει την εµφάνισή του ο καινούριος τύπος του ολοκληρωµένου ανθρώπου»

(Από το «Νεανικά δοκίµια», Καρλ Μαρξ, Οικονοµικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα, σελ. 3, εκδόσεις Γλάρος).

   Πώς, όμως, θα γίνει αυτό; Πώς ο ξεπερασµένος ιστορικά καπιταλισµός της κοινωνικής οπισθοδρόµησης, της κρίσης και της παρακµής, θα σταθεί δυνατό να ξεπεραστεί και πολιτικά, αφού ακριβώς αυτό είναι το ζήτηµα της πολιτικής πάλης στην οποία αφιέρωσε τη ζωή του και τη σκέψη του ο Μαρξ;
   Όχι, φυσικά, µε την προσµονή ότι ο καπιταλισμός θα «παραιτηθεί» ή ότι θα «αποχωρήσει» οικειοθελώς. Αλλά με την ταξική πάλη. Που ανώτερη μορφή της είναι ο πολιτικός αγώνας. Και που οι καταπιεσμένοι, για να έχουν την δυνατότητα να υπερισχύσουν των καταπιεστών τους σε αυτόν τον πολιτικό αγώνα, έχουν ένα και μόνο δρόμο, τον οποίο ο Μαρξ ανέλυε ήδη από το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο»: Να τον διεξάγουν, σχεδιασμένα και οργανωμένα, μέσα από το δικό τους κόμμα. Τόσο… «απλά».
[1]. Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τόµος Α, σελ. 779, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.
[2]. Πολ ΚρεγκΡόµπερτς, υπουργός Οικονοµικών των ΗΠΑ επί προεδρίας Ρίγκαν, περιοδικό Counter Punch, Ρούσσος Βρανάς, Τα Νέα, 9.10.2010.
[3]. Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τόµος Α, σελ. 622, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.
[4]. Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τόµος Α, σελ. 885, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.
[5]. Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τόµος Γ, σελ. 160, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.
[6]. Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τόµος Γ, σελ. 306, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.
[7]. Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τόµος Γ, σελ. 336-337, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

Διαβάστε περισσότερα

Επτά χρόνια χωρίς τον καλό μας άνθρωπο, Θανάση Βέγγο (εικόνες – video)

 

Πέρασαν 7 χρόνια από την ημέρα εκείνη που ο «καλός μας άνθρωπος», Θανάσης Βέγγος έφυγε από τη ζωή.
Υπήρξε σπουδαίος ηθοποιός αλλά το σημαντικότερο υπήρξε σπουδαιότερος σαν άνθρωπος όπως έχουν δηλώσει συνάδελφοι και φίλοι του.

Υπήρξε ιδρυτής της εταιρείας ΘΒ Ταινίες Γέλιου. Είχε παίξει σε 126 ταινίες, σε 52 από τις οποίες ως πρωταγωνιστής και είχε σκηνοθετήσει (πρωταγωνιστώντας ταυτόχρονα) ακόμη επτά ταινίες.

Θεωρείται ένας από τους πιο δημοφιλείς κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ μέχρι και το τέλος της ζωής του συνέχιζε να εμφανίζεται σε ταινίες, στην τηλεόραση και το θέατρο. Θα μείνει γνωστός πάντα ως ο «Καλός μας άνθρωπος».

Γεννήθηκε στον Πειραιά, στο Νέο Φάληρο, και γονείς του ήταν ο Βασίλης και η Ευδοκία Βέγγου, των οποίων ήταν και το μοναδικό παιδί. Ο πατέρας του ήταν δημόσιος υπάλληλος, συγκεκριμένα εργαζόταν στην Εταιρεία Ηλεκτρισμού, και ήρωας της αντίστασης. Μετά τον πόλεμο, εκδιώχθηκε από τη δουλειά του εξαιτίας των πολιτικών του φρονημάτων. Η απόλυση του πατέρα του προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, σοβαρό οικονομικό πρόβλημα στην οικογένεια του Θανάση, κάτι που τον ανάγκασε να ριχτεί στον αγώνα για το μεροκάματο.
Κυριότερη μεταξύ των επαγγελμάτων με τα οποία ασχολήθηκε ήταν η απασχόλησή του σε επεξεργασίες δερμάτων. Παράλληλα έκανε διάφορα μικροθελήματα στη γειτονιά.
Τα χρόνια 1948-1950 υπηρέτησε τη θητεία του ως “ανεπιθύμητος” στρατιώτης στη Μακρόνησο, όπου γνωρίστηκε με τον μετέπειτα γνωστό σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο. Αυτή η γνωριμία οδήγησε στην πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, το 1954, στην ταινία Μαγική Πόλη του Κούνδουρου. Για τα επόμενα πέντε χρόνια έπαιξε μικρούς ρόλους, εργαζόμενος παράλληλα και ως φροντιστής στα κινηματογραφικά πλατό. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε σε μερικές από τις πιο ιστορικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως Ο δράκος, Διακοπές στην Αίγινα, Μανταλένα, Ο Ηλίας του 16ου, Ποτέ την Κυριακή.

Ο πρώτος του μεγάλος ρόλος είναι μαζί με τον Νίκο Σταυρίδη στην ταινία Οι δοσατζήδες του 1960. Τον ίδιο καιρό, το 1959, πήρε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού, όχι από Σχολή αλλά ως εξαιρετικό ταλέντο με εξετάσεις σε ειδική επιτροπή. Η πρώτη του θεατρική παράσταση ήταν στην επιθεώρηση «Ομόνοια πλατς-πλουτς», δίπλα στους Νίκο Ρίζο και Γιάννη Γκιωνάκη, επίσης το 1959.

 Ο Θανάσης Βέγγος απέκτησε άδεια άσκησης επαγγέλματος ηθοποιού (ημερομηνία εγγραφής: 11 Απριλίου 1959) και έγινε μέλος του Σωματείου Eλλήνων Hθοποιών. Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση έγινε την ίδια χρονιά, στην επιθεώρηση των Δ. Βασιλειάδη – Ν. Ελευθερίου, «Ομόνοια πλατς-πλουτς», Θέατρο Περοκέ.

Τα επόμενα χρόνια, συνεργαζόμενος κυρίως με τον σκηνοθέτη Πάνο Γλυκοφρύδη, αναπτύσσει τον τύπο του νευρικού, αεικίνητου τύπου, που τον καθιέρωσε και αρχίζει να γίνεται δημοφιλής. Με ταινίες όπως Ψηλά τα χέρια, Χίτλερ, Μην είδατε τον Παναή, Ζήτω η τρέλλα!, Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης, καθιερώνεται στη συνείδηση του κοινού. Το 1964, σε αναζήτηση καλλιτεχνικής ελευθερίας, ίδρυσε τη δική του εταιρία παραγωγής ΘΒ-Ταινίες Γέλιου. Την περίοδο 1965-1969, συνεργαζόμενος με τον Πάνο Γλυκοφρύδη και τον Ερρίκο Θαλασσινό αλλά και σκηνοθετώντας ο ίδιος κάποιες φορές, γύρισε τις καλύτερες κατά γενική ομολογία ταινίες του, όπως τις Φανερός πράκτωρ 000, Τρελός, παλαβός και Βέγγος, Ποιος Θανάσης;, που τις χαρακτηρίζουν το σουρεαλιστικό χιούμορ, ο αυτοσχεδιασμός και η πηγαία ερμηνεία. Παρά την εμπορική και καλλιτεχνική τους επιτυχία, οι ταινίες αυτές οδηγούν την εταιρία του Βέγγου σε κλείσιμο και τον ίδιο σε οικονομική καταστροφή, από την οποία θα συνέλθει μόνο μετά από πολλά χρόνια.
Η καριέρα του συνεχίζεται με τον σκηνοθέτη Ντίνο Κατσουρίδη, ενώ η δημοτικότητά του παραμένει σταθερή κι οδηγεί στην αποθέωση του από τον κόσμο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 1971, όπου η ταινία Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση; αποσπά τα βραβεία κριτικών και κοινού. Άλλη σημαντική ταινία αυτής της περιόδου είναι Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας του 1976. Η θεματολογία των ταινιών του μετατοπίζεται προς την κοινωνική κριτική, ενώ το 1983 σταματά για λίγα χρόνια να κάνει κινηματογράφο. Τη δεκαετία του 1980 ασχολείται με το γύρισμα έξι βιντεοταινιών και της τηλεοπτικής σειράς Βεγγαλικά που, μετά από προσπάθειες πολλών ετών, προβλήθηκε τελικά στην τηλεόραση το 1988. Το 1990 εμφανίστηκε στη σειρά του ΑΝΤ1 Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης.
«Δεν είναι θέμα ταλέντου ό,τι γίνεται.Το έχω πει επανειλημμένα ότι δεν είναι θέμα ταλέντου,αλλά αυτός ίσως ο πρωτογονισμός που έχω μέσα μου.Πώς γίνεται και ο κόσμος με ανέχεται τόσα χρόνια; Το ξαναλέω.Είναι θέμα φάτσας και όχι ταλέντου.  Και κάτι άλλο.Ο θεατής αντιλαμβάνεται ότι πάνω στον Βέγγο υπάρχει μια εντιμότητα, ότι ο Βέγγος δεν έχει προσπαθήσει ποτέ να τον κοροϊδέψει.Πίσω από κάθε προσπάθεια υπάρχει η ηθική προσπάθεια που με καταβάλλει», είχε πει στο Βήμα το 1978.

Η επιστροφή του στον κινηματογράφο γίνεται με την ταινία Ήσυχες μέρες του Αυγούστου του Παντελή Βούλγαρη. Η ερμηνεία του έχει πια διαφοροποιηθεί, είναι χαμηλών τόνων αλλά μεγάλης εκφραστικότητας, με κορυφαία στιγμή το ρόλο του στην ταινία Όλα είναι δρόμος του 1998. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε επίσης στην Επίδαυρο, το 1997, στο ρόλο του Δικαιόπολι στους Αχαρνής και το 2001 στην Ειρήνη του Αριστοφάνη με μεγάλη επιτυχία. Το 2002, σχεδόν πενήντα χρόνια μετά την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, ο Θανάσης Βέγγος κράτησε έναν από τους βασικούς ρόλους στην τηλεοπτική σειρά Περί ανέμων και υδάτων. Συνεχίζει μέχρι σήμερα να είναι από τους πιο αγαπημένους και δημοφιλείς κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου. Η τελευταία κινηματογραφική συμμετοχή του ήταν στην ταινία του Παντελή Βούλγαρη “Ψυχή βαθιά”, το 2009.
Την εποχή που γυριζόταν “Ο δράκος” παντρεύτηκε την Μίνα (Ασημίνα) Βέγγου με την οποία ήταν μαζί μέχρι το τέλος της ζωής του. Απέκτησαν μαζί δυο γιους, τον Βασίλη και τον Χάρη. Οι γιοι του τού έδωσαν εγγόνια τα οποία υπεραγαπούσε, όπως επιβεβαιώνει και η γυναίκα του : “Η αγάπη του Θανάση ήταν τόσο μεγάλη για την Νίκη και τον Θανασάκη που σχεδόν έκλαιγε κάθε φορά που άκουγε το όνομά τους. Είχε λατρεία για τα δυο του εγγόνα και τίποτα δεν μπορούσε να την επισκιάσει. Ούτε τα μικροπροβλήματα υγείας. Δεν μπορείτε να καταλάβετε το πάθος του για αυτά”
Έκανε παρέα με τον Δημήτρη Νικολαΐδη, την Σούλη Σαμπάχ, τον Γιώργο Λαζαρίδη και τον Ντίνο Κατσουρίδη. Ένας πραγματικός φίλος του υπήρξε ο Γιώργος Σταυρόπουλος.

«Ποτέ μου δεν αισθάνθηκα έτοιμος, ποτέ. Σε ό,τι και αν έκανα. Μια ζωή στην τσίτα ήμουν. Δεν ηρεμώ ποτέ. Είμαι της… αγχωτικής κωμωδίας εγώ. Όπως μου το είχε γράψει ο Γιάννης Σολδάτος. Το άγχος είναι η σπεσιαλιτέ μου. Σήμερα πλέον ο κόσμος δεν γελάει με τίποτε. Έχει πολλά προβλήματα. Δεν γελάει όπως γελούσε. Έχει ανάγκη να γελάσει, και μεγαλύτερη από παλιά, αλλά δεν γελάει. Είναι πικραμένος ο κόσμος. Του δίνουμε αυτό που χρειάζεται του κόσμου; Δεν νομίζω», είχε δηλώσει στο Βήμα το 1998.
Ο καρκίνος τον ταλαιπώρησε πολύ και νοσηλεύτηκε από τις 19 Δεκεμβρίου 2010 στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου Ερυθρός Σταυρός λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου και εκεί απεβίωσε στις 3 Μαΐου 2011, λίγο πριν συμπληρώσει τα 84 χρόνια του. στην Αμοργό, τόπο καταγωγής της μητέρας του και της γιαγιάς του.

Αν και σπουδαίος ηθοποιός ήταν πάντα σεμνός και κάθε φορά που βραβευόταν ή άκουγε καλά λόγια από τον κόσμο δεν έκρυβε τη συγκίνησή του.  Παρέδωσε μαθήματα ήθους και αξιοπρέπειας στοιχεία που θα έπρεπε να έχει κάθε μεγάλος καλλιτέχνης αλλά και κάθε ΜΕΓΑΛΟΣ άνθρωπος όπως εκείνος.
Δεν σε ξεχνάμε καλέ μας άνθρωπε….

Διαβάστε περισσότερα

Άλλος για Λέσβο τράβηξε, κι άλλος για… Βερολίνο – του Νίκου Μπογιόπουλου

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

mpog@imerodromos.gr

facebook.com/mpogiopoulos

Ποιος δεν θυμάται εκείνα τα ηρωικά, τα κολοκοτρωνέικα, τα «go back κυρία Μέρκελ» του Τσίπρα. 
Λιγότεροι, όμως, είναι εκείνοι που θυμούνται πότε και που ειπώθηκαν αυτά τα «αριστερά». Ε, λοιπόν, ήταν τέτοιες μέρες πριν από 4 χρόνια. Ηταν παραμονές των ευρωεκλογών, στις 2 Μαίου του 2014.
Που όμως τα είχε πει ο Τσίπρας; Εδώ βρίσκεται το «ωραίο»: Στη Μυτιλήνη!
Στην ίδια Μυτιλήνη που σήμερα την επισκέπτεται συνοδεία 7 (όπως λέει η κυβέρνηση) ή 17 (όπως λέει η αντιπολίτευση) διμοιριών ΜΑΤ.  
Συμπέρασμα: Άλλος για Λέσβο τράβηξε, κι άλλος για… Βερολίνο.

Διαβάστε περισσότερα

Ανατριχιαστικά ντοκουμέντα από τον σκληρό δίσκο Μιχαλολιάκου για τη ναζιστική δράση της ΧΑ (εικόνες – video)

 

Το φως της δημοσιότητας είδε ένα σοκαριστικό βίντεο – ντοκουμέντο από ομιλίες (κρυφές μεν, επίσημες δε) στελεχών της Χρυσής Αυγής, αλλά και από πιο χαλαρές στιγμές.
Το βίντεο αποτελεί συλλογή από ανατριχαιστικές παραδοχές στελεχών του νεοναζιστικού μορφώματος για τις φασιστικές ιδέες τους, αλλά και τα σχέδιά τους για κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος, με απώτερο σκοπό την εγκαθίδρυση της δικής τους χούντας.
Η εν λόγω συλλογή αναρτήθηκε στο Facebook από την ιστοσελίδα Ellinika Hoaxes, η οποία αναφέρει ότι πρόκειται για ένα μόνο μέρος του οπτικοακουστικού υλικού που βρέθηκε στον σκληρό δίσκο του Γ.Γ. της Χρυσής Αυγής, Νίκου Μιχαλολιάκου και προβλήθηκε στη δικαστική αίθουσα.
«Χρόνια τώρα ακούμε τον ισχυρισμό πολλών στελεχών -αλλά και απλών ψηφοφόρων- της Χρυσής Αυγής ότι δεν είναι νεοναζιστές, δεν είναι φασίστες και δεν έχουν καμία ιδεολογική σχέση με την χιτλερική Γερμανία.
«Είμαστε Έλληνες εθνικιστές πατριώτες», λένε.
Το παρακάτω ανατριχιαστικό βίντεο, που ήρθε πρόσφατα στο φως της δημοσιότητας, καταρρίπτει όλους τους ισχυρισμούς τους.
Το ομολογούν ξεκάθαρα: «είμαστε φασίστες, είμαι νεοναζί, είμαστε ρατσιστές, δεν πιστεύουμε στην δημοκρατία. Θέλουμε να την καταλύσουμε»
Ο τελευταίος μονόλογος σοκάρει.
Μακάρι να φτάσει αυτό το βίντεο και στον τελευταίο ψηφοφόρο τους», υπογραμμίζουν στην ανάρτησή τους τα Ελληνικά hoaxes.

 

Στη συνέχεια θα δείτε ορισμένα «καρέ» από το παραπάνω βίντεο, ενδεικτικά των φασιστικών ιδεών των στελεχών της ΧΑ, αλλά και των σκοτεινών τους σχεδίων:


Πηγή ντοκουμέντων https://omniatv.com/853441668

Διαβάστε περισσότερα