Ένας άνθρωπος με αυτογνωσία μπορεί να σέβεται έστω και ελάχιστα τον εαυτό του ;

Κοιτάξτε τους κοσμικούς, όλον αυτὸν τον κόσμο που υψώνεται αλαζονικὰ πάνω απ’ το λαὸ του Θεού. Δε διαστρέβλωσαν τάχα την μορφή του Θεού και την αλήθειά Του; Έχουν την επιστήμη τους. Μα η επιστήμη μπορεί να εξετάσει μονάχα εκείνα που γίνονται αντιληπτὰ με τις αισθήσεις. Ο ψυχικὸς κόσμος, δηλαδὴ τὸ ἀνώτερο μισὸ τῆς ἀνθρώπινης
ὕπαρξης, ἔχει τέλεια ἐξοστρακιστει, ἀποδιώχτηκε μὲ ἀλαλαγμοὺς θριάμβου, ἀκόμα καὶ μὲ μίσος. Ὁ κόσμος διακήρυξε τὴν ἐλευθερία, τὸν τελευταῖο καιρὸ ἰδιαίτερα, καὶ τί ἔγινε λοιπὸν μὲ τούτη τὴν ελευθερία τους; Σκλαβιά μονάχα και αυτοκτονία! Γιατὶ οἱ κοσμικοὶ λένε:
– Έχεις ανάγκες και πρέπει να τις ἱκανοποιήσεις. Γιατὶ ἔχεις τὰ ἴδια δικαιώματα ποὺ ἔχουν καὶ οἱ πιὸ ἐξέχοντες καὶ οἱ πιὸ πλούσιοι. Μὴ φοβᾶσαι νὰ τὶς ἱκανοποιεῖς, ἀπεναντίας πρέπει νὰ πολλαπλασιάσεις τὶς ἀνάγκες σου. Αὐτὸ εἶναι τὸ σημερινὸ δόγμα τοῦ κόσμου.
Νομίζουν πὼς αὐτὸ θὰ πεῖ ἐλευθερία. Μὰ τί προκύπτει ἀπ’ αὐτὸ τὸ δικαίωμα τῆς
αὔξησης τῶν ἀναγκῶν; Στοὺς πλούσιους ἡ ἀπομόνωση καὶ ἡ πνευματικὴ αὐτοκτονία, στοὺς φτωχοὺς ὁ φθόνος κι ὁ φόνος• γιατὶ δικαιώματα βέβαια τοὺς δώσανε μὰ δὲν τοὺς δείξανε ἀκόμα τὸν τρόπο νὰ ἱκανοποιήσουν τὶς ἀνάγκες τους. Λένε πὼς ὁ κόσμος συνενώνεται ὅλο καὶ πιὸ πολύ, συγχωνεύεται σὲ μίαν ἀδελφότητα, γιατὶ συντομεύονται οἱ ἀποστάσεις, καὶ οἱ σκέψεις μεταφέρονται μὲ τὸν ἀέρα. Ἀλλοίμονο…
Μὴν πιστεύετε σὲ μία τέτοια συνένωση τῶν ἀνθρώπων. Ἔχοντας τὴν ἀντίληψη πὼς ἐλευθερία εἶναι ἡ αὔξηση καὶ ἡ γρήγορη ἱκανοποίηση τῶν ἀναγκῶν, διαστρεβλώνουν τὴ φύση τους, γιατὶ ἀποχτοῦν πολλὲς ἄσκοπες κι ἀνόητες ἐπιθυμίες καὶ συνήθειες. Ζοῦνε γιὰ νὰ ζηλεύουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, γιὰ τὶς σωματικὲς ἀπολαύσεις καὶ τὶς ἐπιδείξεις. Θεωροῦν τὰ γεύματα, τ’ ἁμάξια, τοὺς βαθμούς, τοὺς δούλους-ὑπηρέτες, τόσο ἀπαραίτητα ποὺ εἶναι ἕτοιμοι νὰ θυσιάσουν γι’ αὐτὰ τὴ ζωή τους, τὴν τιμή τους καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον τους. Κι ὅταν δὲν μποροῦν νὰ κορέσουν αὐτὲς τὶς ἐπιθυμίες τους, αὐτοκτονοῦν. Ὅσοι δὲν εἶναι πολὺ πλούσιοι, κάνουν τὰ ἴδια. Οἱ φτωχοὶ ξεχνοῦν τὸ ἀνικανοποίητο καὶ τὴ ζήλια τους μὲ τὸ κρασί. Μὰ σύντομα ἀντὶ γιὰ κρασὶ θὰ μεθύσουν μὲ αἷμα.
Ἐκεῖ τοὺς ὁδηγοῦν. Καὶ σᾶς ρωτάω λοιπόν: Εἶναι ἐλεύθερος ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος;
Γνώρισα ἕναν «ἀγωνιστὴ τῆς ἰδέας» ποὺ μοῦ διηγόταν ὁ ἴδιος πὼς ὅταν τοῦ στέρησαν στὴ φυλακὴ τὸν καπνό, τόσο τὸν βασάνισε τούτη ἡ στέρηση ποὺ λίγο ἔλλειψε νὰ πάει
καὶ νὰ προδώσει τὴν «ἰδέα» του, μόνο καὶ μόνο γιὰ λίγο καπνό. Κι ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος νὰ σοῦ λέει:
– Ἀγωνίζομαι γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα.
Μὰ ποῦ μπορεῖ νὰ φτάσει ἕνας ἄνθρωπος σὰν κι αὐτόν; Καὶ γιὰ τί εἶναι ἱκανός; Γιὰ μία σύντομη προσπάθεια ἴσως, μὰ γιὰ πολὺ καιρὸ δὲ θ’ ἀντέξει. Καὶ δὲν εἶναι καθόλου
παράξενο πού, ἀντὶ νὰ κατακτήσουν τὴν ἐλευθερία, πέσανε στὴ σκλαβιὰ κι ἀντὶ νὰ ἐξυπηρετήσουν τὴν ἀδερφικὴ ἀγάπη καὶ τὴ συνένωση τῶν ἀνθρώπων, πέσανε ἀπεναντίας στὴν ἀνθένωση καὶ στὴν ἀπομόνωση, ὅπως μοῦ ’λεγε στὰ νιάτα μου ὁ μυσ-τηριώδης ἐπισκέπτης καὶ δάσκαλός μου. Γι’ αὐτὸ καὶ σβήνει ὅλο καὶ περισσότερο στὸν κόσμο ἡ ἰδέα γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῆς ἀνθρωπότητας, γιὰ τὴν ἀδελφοσύνη καὶ τὴν ἀκεραιότητα τῶν ἀνθρώπων. Ὅποιος ἀκούει αὐτὴ τὴν ἰδέα, τὴν κοροϊδεύει, γιατὶ πῶς μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀπαρνηθεῖ τὶς συνήθειές του, ποῦ θὰ τραβήξει αὐτὸς ὁ σκλάβος πού ’χει τόσο συνηθίσει νὰ ἱκανοποιεῖ τὶς ἀναρίθμητες ἀνάγκες του, ποὺ αὐτὸς μονάχος του τὶς ἔχει ἐφεύρει; Αὐτὸς ἔχει ἀπομονωθεῖ καὶ δὲν τὸν νοιάζει καθόλου γιὰ τὸ σύνολο. Καὶ τί καταφέρανε; Μάζεψαν περισσότερα πλούτη, μὰ ἡ χαρά τους λιγόστεψε.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο Ἀδελφοὶ Καραμαζώφ, τόμος Β΄,
ἐκδ. Γκοβόστη. Μτφρ. Ἄρης Ἀλεξάνδρου.

Πηγή: blogs.sch.gr

Διαβάστε περισσότερα

Τέσσερις τρόποι να μειώσετε τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου μαστού

Το μυστικό βρίσκεται υγιεινό τρόπο ζωής σύμφωνα με μεγάλη αμερικανική μελέτη

Απλές αλλαγές στον τρόπο ζωής μπορεί να βοηθήσουν στην πρόληψη για τον καρκίνο του μαστού

Νέα Υόρκη 
Οι γυναίκες που είναι φορείς γονιδιακών μεταλλάξεων που σχετίζονται με τον καρκίνο του μαστού, μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο νόσησης ακολουθώντας έναν υγιεινό τρόπο ζωής, σύμφωνα με μεγάλη αμερικανική μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «JAMA Oncology». Μάλιστα, ο τρόπος ζωής μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντικός για τις γυναίκες με σχετικά υψηλό γενετικό κίνδυνο καρκίνου του μαστού.

Η μελέτη
Οι ερευνητές της Σχολής Δημόσιας Υγείας «Bloomberg» στο Πανεπιστήμιο «Johns Hopkins» μελέτησαν τους ιατρικούς φακέλους 4.000 γυναικών που είχαν ελεγχθεί για 24 γονιδιακές μεταλλάξεις που έχουν σχετιστεί με τον κίνδυνο καρκίνου μαστού. Τέσσερις παράμετροι του τρόπου ζωής φάνηκαν να παίζουν βασικό ρόλο: η διατήρηση φυσιολογικού σωματικού βάρους, η αποχή από το κάπνισμα, ο περιορισμός του αλκοόλ και η απουσία θεραπείας ορμονικής υποκατάστασης μετά την εμμηνόπαυση.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι αν όλες οι γυναίκες καυκάσιας ευρωπαϊκής καταγωγής τηρούσαν αυτούς τους κανόνες τότε σχεδόν το 30% των περιπτώσεις καρκίνου μαστού θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Και μια μεγάλη πλειοψηφία αυτών των καρκίνων που θα είχαν αποτραπεί θα αφορούσαν γυναίκες με αυξημένο κίνδυνο λόγω οικογενειακού ιστορικού και γονιδιακών μεταλλάξεων των οποίων είναι φορείς.

Το μοντέλο
Οι ειδικοί δημιούργησαν ένα προγνωστικό μοντέλο του ατομικού κινδύνου εκδήλωσης καρκίνο του μαστού, βάσει των γενετικών πληροφοριών κάθε γυναίκας και άλλων παραμέτρων. Οι άλλες παράμετροι περιλάμβαναν και αυτές που δεν μπορούν να αλλάξουν, όπως το οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού και η ηλικία της εμμηναρχής. Και φυσικά συνήθειες του τρόπου ζωής. Τέλος, στο μίγμα πρόσθεσαν και τις επιδράσεις 68 άλλων γονιδιακών μεταλλάξεων για τις οποίες οι γυναίκες δεν είχαν εξεταστεί.

Εν τέλει, διαπίστωσαν ότι μια μέση γυναίκα 30 ετών έχει 11% πιθανότητα εκδήλωσης καρκίνου του μαστού μέχρι την ηλικία των 80 ετών. «Φυσικά κάποιες θα έχουν περισσότερες πιθανότητες λόγω γονιδίων και άλλων παραγόντων που δεν αλλάζουν. Αλλά οι επιλογές του τρόπου ζωής κάνουν την μεγαλύτερη διαφορά» εξηγούν οι ερευνητές.  Και προσθέτουν ότι ακόμα και οι γυναίκες με τον υψηλότερο κίνδυνο μπορούν να μειώσουν την πιθανότητα καρκίνου του μαστού διατηρώντας υγιές βάρος, απέχοντας από τσιγάρο αλκοόλ και ορμονική θεραπεία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, η έρευνα δεν συμπεριέλαβε γυναίκες που είχαν μεταλλάξεις του γονιδίου BRCA, οι οποίες αυξάνουν καθοριστικά τον κίνδυνο καρκίνου στο μαστό και τις ωοθήκες. Αλλά επικεντρώθηκαν σε συνολικά 92 γονιδιακές μεταλλάξεις, που μεμονωμένα, επηρεάζουν σε μικρό ποσοστό τον ατομικό κίνδυνο εκδήλωσης καρκίνου του μαστού και είναι συχνότερες από αυτές του γονιδίου BRCA.

Διαβάστε περισσότερα

Πνεύμα αφορολόγητον και ηθική off shore…

  
   «Πνεύμα και ηθική», που θα ‘λεγε και ο αξέχαστος Βασίλης Αυλωνίτης. Τουτέστιν και «λίστα Λαγκάρντ» έχουμε, και «Panama papers» έχουμε, και τώρα και ελευθέρας ως προς την συμμετοχή βουλευτών, υπουργών και κρατικών αξιωματούχων σε «οff shore» εταιρείες, έχουμε…
    Το φρόντισε – και αυτό – η «αριστερή» κυβέρνηση σε μια από τις παραγράφους των 7.500 χιλιάδων σελίδων του πολυνομοσχεδίου της. Κι από δω και πέρα είναι που ξεκινάει το νέο γαϊτανάκι της υποκρισίας.
    Η μεν κυβέρνηση εμφανίζεται να δηλώνει ότι η ρύθμιση αφορά «συνεργάσιμους» (χα!) φορολογικούς παραδείσους και ότι συνιστά ευθυγράμμιση με τα παγκοσμίως καπιταλιστικώς κείμενα. Αλλά γιατί πρέπει να ευθυγραμμιστούμε με τα καπιταλιστικώς κείμενα; Για δυο λόγους: Πρώτον, διότι πρέπει να κάνουμε λίγη υπομονή μέχρι ο ΣΥΡΙΖΑ να κουρδίσει τα νταούλια του για να χορέψει τις αγορές…  πεντοζάλι. Δεύτερον, διότι – κατά την κυβερνητική ανακοίνωση – τούτη η ευθυγράμμιση διευκολύνει (χα! χα!) τους φορολογικούς ελέγχους!
    Η δε μνημονιακή αντιπολίτευση, με προεξάρχουσα την ΝΔ – γνωστή και από την εποχή του «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικόν» - κόπτεται μη και ο ΣΥΡΙΖΑ της στερήσει το προβάδισμα που κατέχει στον τομέα του «παπασταύρειου… ηθικού πλεονεκτήματος».
    Υπάρχει, φυσικά, και μια μερίδα του Τύπου που ξέρει καλά πως μπορούν να μπαινοβγαίνουν «τούβλα» εντός και εκτός των συνόρων, αλλά τι μυξοπαρθένα θα ήταν η καλόγρια που έγινε πόρνη, αν η πρώτη της δουλειά δεν ήταν να καταγγέλλει την ηγουμένισσα για τα στραβοπατήματά της…
    Κάπως έτσι δουλεύει, λοιπόν, το συστηματάκι. Παίζοντας παιχνίδι εντυπώσεων και με τις «off shore». Αφήνοντας ανοικτό παράθυρο – παρά τις διαψεύσεις της κυβέρνησης – για πιθανή αποποινικοποίηση παλιότερων υποθέσεων. Και δουλεύοντας ψιλό γαζί μισθωτούς, άνεργους και συνταξιούχους, λες και όλα αυτά γίνονται στο πλαίσιο της… ταξικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ για να προστατευτούν τα δικά τους συμφέροντα. Λες και στις «off shore» βρίσκονται οι αποταμιεύσεις των φτωχών λαϊκών στρωμάτων!
***
    Επειδή, λοιπόν, πίσω από το «δέντρο» που σχηματίζουν οι κομματικές κοκορομαχίες των πιστών του ίδιου κεφαλαιοκρατικού Μαμμωνά βρίσκεται το «δάσος» της ενιαίας και ομοούσιας πολιτικής τους αναισχυντίας, επαναλαμβάνουμε και υπενθυμίζουμε:
    ΠΡΩΤΟ:  Ως γνωστόν, μέσω των «off shore» δεν κάνουν τις συναλλαγές τους ούτε συνταξιούχοι, ούτε άνεργοι, ούτε μισθωτοί. Άλλοι τις κάνουν.
    Σύμφωνα με τις αναφορές από το λεγόμενο Παγκόσμιο Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης, αλλά και εκτιμήσεις των επιτελών του τμήματος Οικονομικών Ερευνών του ΣΔΟΕ (εφημερίδα «Νέα», 11/5/2009), οι ελληνικών συμφερόντων «off shore» διακινούσαν ετησίως – προ κρίσης - περί τα 500 δισ. ευρώ!
    Ακούσατε ποτέ τίποτα περί εντοπισμού και φορολόγησής τους, από τους δεξιοαριστεροδεξιούς που κόβουν μισθούς και συντάξεις;
***
    ΔΕΥΤΕΡΟ: Σύμφωνα με τον κατάλογο που συνέταξε ο διεθνής μη κερδοσκοπικός οργανισμός «Το Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης», ο «χάρτης» φοροδιαφυγής στην Ελλάδα μέσω «off shore» εκτίνεται από τον Παναμά, τις Νήσους Μάρσαλ και τη Δυτική Σαμόα (!) μέχρι τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους και τα νησιά Τερκς και Κέικος (!)…
    Τα στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας το 2014 μιλούσαν για περισσότερες από 23.000 τέτοιες υπεράκτιες εταιρείες που έχουν αναπτύξει κερδοσκοπική δραστηριότητα στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια (εφημερίδα «Τα Νέα», 29/11/2014), έχοντας αποκτήσει ελληνικό ΑΦΜ και νόμιμους εκπροσώπους στην Ελλάδα από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 έως τα τέλη 2011.
    Έμαθε ποτέ κανείς για τα στοιχεία των πραγματικών τους ιδιοκτητών, των τραπεζικών λογαριασμών, των δραστηριοτήτων και της φορολόγησης των εν λόγω εταιρειών στην Ελλάδα του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων;
***
    ΤΡΙΤΟ: Τις ημέρες του περασμένου Ιουλίου, όταν η χώρα βρισκόταν εν μέσω οικονομικής τρομοκρατίας και «capital controls» εκδόθηκε – και μάλιστα επί… «αριστερής» κυβερνήσεως - μια πολύ ενδιαφέρουσα εγκύκλιος του υπουργείου Οικονομικών,  η ΠΟΛ 1138/30-6-2015.
    Σύμφωνα με αυτήν οι αλλοδαπές εταιρείες που διαθέτουν ακίνητα στην Ελλάδα μπορούν να εντάσσουν τα εισοδήματα από την εκμίσθωση ή την ιδιόχρηση των ακινήτων αυτών σε ευνοϊκότερο φορολογικό καθεστώς. Επίσης τους παρέχεται η δυνατότητα οι δαπάνες που εμφανίζουν για τα ακίνητα να εκπίπτουν από το φορολογητέο εισόδημα με τελική συνέπεια οι εταιρείες αυτές, με την συγκεκριμένη χρήση του ακινήτου να μην  φορολογούνται (http://www.news.gr/oikonomia/oikonomika-nea/article-wide/227651/h-hora-hreokopei-kai-oi-offshore-vasilefoyn.html). Περίεργα πράγματα. Ε; 
***
    ΤΕΤΑΡΤΟ: Το θέμα αποκαλύφθηκε τον Νοέμβρη του 2012 αλλά, όλως περιέργως… «χάθηκε»:
    Οι offshore που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, σύμφωνα με το έγγραφο που παρουσίασε ο τότε υφυπουργός Οικονομικών Γ. Μαυραγάνης, ανέρχονται στις 21.065. Από αυτές οι 16.580 είναι ενεργές.
    Σύμφωνα με το έγγραφο, τα στοιχεία που προκύπτουν για τις offshore εταιρείες όσον αφορά στις δηλώσεις Ειδικού Φόρου επί των Ακινήτων, είναι τα εξής:
-      Το 2003 υποβλήθηκαν 383 δηλώσεις και ο φόρος ανήλθε σε 4,8 δισ. ευρώ.
-      Το 2004: δηλώσεις 411 - φόρος 3,6 δισ. ευρώ.
-      Το 2005: δηλώσεις 352 - φόρος 3 δισ. ευρώ.
-      Το 2006: δηλώσεις 311 - φόρος 3,1 δισ. ευρώ.
-      Το 2007: δηλώσεις 275 - φόρος 2,8 δισ. ευρώ.
-      Το 2008: δηλώσεις 239 - φόρος 3,4 δισ. ευρώ.
-      Το 2009: δηλώσεις 201 - φόρος 3,4 δισ. ευρώ.
-      Το 2010: δηλώσεις 1177 - φόρος 3,4 δισ. ευρώ.
-      Το 2011: δηλώσεις 998 - φόρος 0,9 δισ. ευρώ
-      Το 2012: δηλώσεις 965 - φόρος 0,3 δισ. ευρώ.
    Από τα καταπληκτικά αυτά στοιχεία εξάγονται τα εξής καταπληκτικότερα συμπεράσματα:
    Πρώτο, από τις «off shore» εταιρείες που λειτουργούν στην Ελλάδα, αυτό που συνέβη επί μια ολόκληρη δεκαετία είναι ότι δηλώσεις - ως υποχρεούνται - για τον προσδιορισμό του ειδικού φόρου επί των ακινήτων που διαθέτουν, κατέθεταν στην καλύτερη περίπτωση μόλις οι 7 (!) από τις 100 «off shore»και στη χειρότερη περίπτωση... η μία (!!!) από τις 100 «off shore»!
    Δεύτερον: Από το 2010, από την εποχή των Μνημονίων δηλαδή και μετά, παρότι ο αριθμός των δηλώσεων έχουν έως και πενταπλασιαστεί, ο φόρος που κλήθηκαν να πληρώσουν οι «off shore» μειώθηκε έως και... δέκα φορές!
    Στα θαυμάσια, επομένως, που  συμβαίνουν στην Ελλάδα, ας προσθέσουμε:
    α) Τη μη υποβολή φορολογικών δηλώσεων μέχρι και από το 99% (!) των «off shore» που λειτουργούν στην χώρα,
    β) ο φόρος που πληρώνουν (;) αυτές που τελικώς υποβάλλουν δηλώσεις μειώθηκε έως και 92%!
     Τούτα τα «ωραία» προέκυψαν μετά την τροποποίηση του νόμου 3091/2002 (με τον οποίο επιβλήθηκε ειδικός φόρος 3% επί της αξίας των ακινήτων που ανήκουν σε νομικά πρόσωπα και νομικές οντότητες) από το νόμο 3842/2010.
    Σημείωση:
    Αυτός ο τόσο φιλικός νόμος προς τις «off shore» δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 58, τεύχος Α, στις 23/4/2010.Ήταν την ίδια μέρα, στις 23/4/2010,  που ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωσε από το Καστελόριζο την υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς Μνημονίων και φυσικά ουδέποτε προκάλεσε συνειδησιακά προβλήματα στη ΝΔ κατά την περίοδο της δικής της μνημονιακής διακυβέρνησης...
    Ερώτηση:
    Η «αριστερή» μας κυβέρνηση, εκτός από την ρύθμιση που δίνει τη δυνατότητα σε βουλευτές, υπουργούς, κρατικούς παράγοντες να συμμετέχουν σε «off shore», έχει να μας υποδείξει κάτι πιο… «ταξικό» επί του θέματος, πέραν εκείνης της ηρωικής δήλωσης του Τρύφωνα Αλεξιάδη τον περασμένο Δεκέμβρη ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ από τις χιλιάδες off shore που λειτουργούν στην Ελλάδα μέσα στο 2015 έλεγξε...μόλις 63;

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Για τέτοιο εκφυλισμό και λίγα παίρνετε!

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

   Πάμε να θυμηθούμε ένα από τα πολλά που έλεγε ο αρχηγός τους.
    Πάμε να απολαύσουμε μια ακόμα οσκαρική ερμηνεία από τον κ.Τσίπρα, πριν γίνει πρωθυπουργός.
    Ήταν τότε που – μεταξύ άλλων – έπαιζε και το ρόλο του τιμητή και του κήνσορα της συνείδησης και της αξιοπρέπειας των βουλευτών αλλά και της νοημοσύνης του λαού.


   Έλεγε:

   

 Αυτά το 2011… Ας έρθουμε, όμως, στη σήμερα. Τι κάνουν, σήμερα, οι βουλευτές του Τσίπρα κι αυτός μαζί τους; Ιδού:
    Ο ένας «θρηνεί». Αλλά ψηφίζει. Από αυξήσεις στα καύσιμα μέχρι αυξήσεις στα τηλέφωνα.
    Ο δεύτερος «πονάει». Αλλά ψηφίζει. Από κατάργηση του ΕΚΑΣ μέχρι κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης.
    Ο τρίτος «θλίβεται». Αλλά ψηφίζει. Από την ιδιωτικοποίηση του νερού μέχρι την προκαταβολική απαλλαγή από νομικές ευθύνες των επιτετραμμένων του ξεπουλήματος.
    Ο τέταρτος,  την ώρα που «στεναχωριέται» να ψηφίζει «κόφτες», κάνει συστάσεις στους κομμουνιστές στη Βουλή να είναι περισσότερο… μαρξιστές.   
    Ο πέμπτος, ένας από κείνους που πήρανε το 61% όχι του δημοψηφίσματος και το κάνανε 100% προδοσία, για να τιμωρήσει – όπως λέει – τους «Μένουμε Ευρώπη», ψηφίζει ανατιμήσεις στα μακαρόνια και στα εισιτήρια ΜΜΜ την ώρα που απαλλάσσει από ΕΝΦΙΑ τη Fraport.
    Η έκτη όχι μόνο δεν αισχύνεται για την αναδρομική επιστροφή του ΕΚΑΣ από τους συνταξιούχους, αλλά αποκαλεί τους γερόντους και φοροφυγάδες.
    Ο έβδομος και ο όγδοος ό,τι το βράδυ ψηφίζουν σαν «σωτήριο» και «αναγκαίο» το πρωί το καταγγέλλουν ως «αντισυνταγματικό» και «εγκληματικό».
    Η άλλη κάνει «χιούμορ» λέγοντας πως αφού αντέξαμε τα 400 χρόνια της τουρκοκρατίας, ε, θα αντέξουμε και τα 99 χρόνια της εκποίησης, που αυτή ψήφισε.
    Τέτοιο «μπρίο». Τέτοια «αστειάκια». Μόνο να: Εδώ που – ως αναμενόταν – καταντήσανε, το καλαμπούρι έλαβε τέλος.
    Τουτέστιν – κι επειδή σ’ αυτόν τον κατήφορο χωρίς πάτο τα πολλά λόγια είναι περιττά: Εκπροσωπούν ό,τι πιο χαμερπές κυκλοφορεί στο πολιτικό στερέωμα.
    Όχι μόνο γιατί ισοπεδώνουν ακόμα και τα ερείπια που άφησαν οι προηγούμενοι.
    Όχι μόνο γιατί διογκώνουν τα βάσανα του λαού και με την ξετσιπωσιά τους «ξεπλένουν» και «δικαιώνουν» ό,τι υποτίθεται θα «έσκιζαν».
    Αλλά γιατί όλα αυτά τα προωθούν πιάνοντας στο στόμα τους ξεδιάντροπα την λέξη «Αριστερά».
    Γιατί από τις πιο βρώμικες δουλειές που επιλέχτηκαν είναι αυτή: Επιλέχτηκαν και προσφέρθηκαν για  να διασύρουν την Αριστερά.
    Ας το πάρουν χαμπάρι: Όσο κακό κι αν επιδιώκουν να προκαλέσουν στις έννοιες, στο τέλος αυτό που θα μείνει να μνημονεύεται δεν είναι η λάσπη που ρίχνουν στην Αριστερά, αλλά  ο δικός τους πολιτικός εκφυλισμός.
    Όσο κι αν μαγαρίσουν τη λέξη, όσο κι αν συκοφαντήσουν το νόημά της, η Αριστερά ήταν και θα παραμένει τέτοια επειδή δεν υπέγραψε ποτέ δηλώσεις μετανοίας.
    Η Αριστερά, το πολιτικό και ηθικό της ανάστημα,  ουδεμία σχέση έχει με «αναμορφωμένα» ανθρωπάκια που υπογράφουν μετανοιωμένα δηλώσεις Μνημονίων.
    Η Αριστερά είναι τέτοια επειδή το δικό της περιεχόμενο, της συνέπειας, της απροσκύνητης στάσης, της αταλάντευτης στράτευσης με το δίκιο και την αλήθεια, προκύπτει από τον πολλαπλασιασμό των αγώνων επί τις θυσίες εκατομμυρίων αγωνιστών. Δεν θα τους λερώσουν αυτά τα ανθρωπάκια.
    Όσο για τα ξεπουλημένα ανθρωπάκια, το δικό τους το «βάρος» η Ιστορία θα το μετρήσει  έτσι:

    Ο μισθουλάκος των 7.000 ευρώ που παίρνουν ως αντιμίσθιο για να ψηφίζουν – βολεμένοι πια – μνημόνια,  επί τους μήνες που θα στρογγυλοκάθονται γαντζωμένοι στη βουλευτική καρέκλα.

    Για τόσο «μετράει» ο πολιτικός τους εκφυλισμός. Έτσι μετριέται το πολιτικά χαμερπές της ύπαρξής τους. Με τα φράγκα.  
    Αλλά και πάλι, για το έγκλημα που ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν, κάθε άλλο παρά άξιος είναι ο μισθός τους. Θα έπρεπε να τους δίνουν περισσότερα. 

Διαβάστε περισσότερα

Βayer – Monsanto: Ένας διαβολικός γάμος

Το deal δεν έχει ακόμη κλείσει, όμως τα σχέδια της γερμανικής Bayer για εξαγορά της αμερικανικής Monsanto έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις στην παγκόσμια αγορά και κυρίως στους κλάδους των φυτοφαρμάκων, των σπόρων και των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών (GMO), ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που συνδέουν την κίνηση της Bayer με τις εν εξελίξει συζητήσεις για την TTIP.

Όπως ανακοινώθηκε η Bayer κατέθεσε επίσημη πρόταση 62 δισεκατομμυρίων δολαρίων (55 δισεκατομμυρίων ευρώ) για την εξαγορά της Monsanto. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ποσό που έχει διαθέσει ποτέ γερμανική εταιρεία για την εξαγορά ξένης εταιρείας και σύμφωνα με αναλυτές δείχνει την αποφασιστικότητά της για την ολοκλήρωση της συμφωνίας.
Το καμάρι της γερμανικής βιομηχανίας φαρμάκων και χημικών εντυπωσίασε τους επενδυτές την επιθετική κίνησή της, όχι όμως και την κοινή γνώμη της Γερμανίας που σε μεγάλο βαθμό αναγνωρίζει τον «δαίμονα» στη Monsanto, τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς της και το ζιζανιοκτόνο της Roundup.
«Η Monsanto δεν είναι πουθενά αλλού τόσο απεχθής όσο στη Γερμανία», δηλώνει στο Γαλλικό Πρακτορείο η βερολινέζα Αν Ιζάκοβιτς, μέλος της ομάδας πίεσης Sum of Us που οργανώνει εκστρατεία κατά της εξαγοράς.
Η ένωση των δύο γιγάντων θα είναι «ένας κολασμένος γάμος, καταστροφικός. Ο μεγαλύτερος φόβος είναι ότι η Bayer επιδιώκει την εξαγορά της Monsanto για να κατακλύσει την ευρωπαϊκή αγορά με γενετικά τροποποιημένα προϊόντα», σημειώνει.
Ενδεικτικό του κλίματος, όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο, είναι πως στη Γερμανία, βάσει έρευνας του υπουργείου Περιβάλλοντος, το 76% των πολιτών θεωρεί σημαντική την απαγόρευση των γενετικά τροποποιημένων προϊόντων. Αυτός ήταν και ο λόγος που τόσο το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) όσο και το Χριστιανοδημοκρατικό τάχθηκαν κατά της εξαγοράς.
«Είμαι τελείως αντίθετη. Η Monsanto έχει εξαιρετικά κακή φήμη στη Γερμανία για τα GMO», εξηγεί η Ελβίρα Ντρομπίνσκι-Βάις, βουλευτής επιφορτισμένη με τα γενετικά τροποποιημένα προϊόντα στο SPD.
Το εχθρικό κλίμα είναι τέτοιο, που η BASF, ο άλλος γερμανικός κολοσσός που δραστηριοποιείται στον κλάδο των αγροχημικών, μετέφερε το 2012 στις ΗΠΑ το τμήμα έρευνας για τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς και διέκοψε την παραγωγή σπόρων για την Ευρώπη.
Η ένωση της Bayer με την Monsanto θα ανοίξει και πάλι τη δημόσια συζήτηση για τους GMO. «Το ελπίζω», λέει η Ντρομπίνσκι-Βάις, που θα ήθελε να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία για να πετύχει την απαγόρευση των GMO στη Γερμανία σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Σήμερα, εναπόκειται σε κάθε κρατίδιο της ομοσπονδίας να αποφασίσει εάν θα απαγορεύσει ή όχι τις καλλιέργειες αυτές στο έδαφός του. «Όμως ο νέος κολοσσός θα έχει τεράστια δύναμη άσκησης πίεσης και στις δύο όχθες του Ατλαντικού», προειδοποιεί ο Μάρκο Κοντιέρο, υπεύθυνος για την αγροτική πολιτική της Greenpeace.
Με την κίνηση αυτή, η Bayer «πηγαίνει αντίθετα στο παγκόσμιο ρεύμα για μία υγιεινότερη διατροφή», λέει η Ρενάτε Κούναστ, πρώην υπουργός Γεωργίας και μέλος των Πρασίνων της Γερμανίας. Και προειδοποιεί για τις πολιτικές παλινωδίες απέναντι στο θέμα του γλυφοσάτ (glyphosate), που περιέχει του ζιζανιοκτόνου Roundup της Monsanto , η προοπτική απαγόρευσης του οποίου διχάζει τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Στη Γερμανία, το SPD πιέζει την κυβέρνηση να απόσχει επισήμως και πολλές αλυσίδες καταστημάτων έχουν απαγορεύσει το εν δυνάμει καρκινογόνο προϊόν. Ομως, η Ρενάτε Κούναστ φοβάται πολύ μήπως, εάν το προϊόν τεθεί υπό γερμανική σημαία, οι Σοσιαλδημοκράτες αλλάξουν στάση και «αφεθούν στην επιρροή της Bayer…».
Ωστόσο, η Bayer είναι συνηθισμένη να βρίσκεται στο στόχαστρο, κυρίως εξαιτίας των νεονικοτινοϊδών, φυτοφαρμάκων που κατηγορούνται ότι σκοτώνουν τις μέλισσες και βρίσκονται σήμερα υπό καθεστώς μορατόριου της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η Bayer έχει προσβάλει στα δικαστήρια το ευρωπαϊκό μέτρο και παράλληλα χρηματοδοτεί ένα κέντρο «για την υγεία των μελισσών», εξαπολύοντας επικοινωνιακή εκστρατεία μέσω του Twitter και του Facebook.
«Θεωρούμε ότι μπορούμε να διαχειρισθούμε (επικοινωνιακά) τη φήμη της Monsanto…ξέρουμε ότι πρέπει να ασχοληθούμε αποφασιστικά με το θέμα», εξηγεί ο νέος διευθύνων σύμβουλος της Bayer Βέρνερ Μπάουμαν.
Κινητικότητα στην παγκόσμια αγορά
Σε περίπτωση που ολοκληρωθεί η εξαγορά της Monsanto από τη Bayer τότε θα δημιουργηθεί μια εταιρεία που αναμφίβολα θα αποτελεί τον κυρίαρχο της παγκόσμιας γεωργίας. Θα πρόκειται για τη μεγαλύτερη εταιρεία παγκοσμίως στους τομείς των σπόρων και των φυτοφαρμάκων.
Ο νέος κολοσσός «θα αποφασίζει τι θα βάζει ο καταναλωτής στο τραπέζι του…διότι είναι θα είναι σε θέση να επιβάλλει στους αγρότες τι να φυτέψουν και πώς να το καλλιεργήσουν, μέσω προσφορών «όλα σε ένα» που θα περιλαμβάνουν σπόρους και χημικά προϊόντα (λιπάσματα, φυτοφάρμακα…)», προειδοποιεί η Greenpeace.
Η κινητικότητα ωστόσο στον εν λόγω τομέα δεν περιορίζεται μόνο στις Bayer και Monsanto. Οι αμερικανικές Dow Chemical και Dupont επιδιώκουν επίσης να ενωθούν, η κινεζική ChemChina επιδιώκει να εξαγοράσει την ελβετική Syngenta.
Πηγή: tvxs.gr

Διαβάστε περισσότερα

Η ιστορία αρνείται πεισματικά να κάνει κολεγιά με τη μιζέρια

Το κίνημα στη Γαλλία, είναι μαθηματική εξίσωση πρώτου βαθμού…

Κυριάκος Κυριακόπουλος

Κανόνας πρώτος: Όταν δεν ψειρίζει κανείς τη μαϊμού του χαρακτήρα της εξέγερσης, τότε αυτή την εμπνέει αυθεντικά ο νους και η καρδιά των ανθρώπων.

Κανόνας δεύτερος: Όταν όμως η εξέγερση καθοδηγείται μόνο από το θυμικό των ανθρώπων, χωρίς καθαρή πολιτική στόχευση και επιτελικό σχεδιασμό, τότε είναι καταδικασμένη να μείνει από καύσιμα στη μέση της διαδρομής.

• Η Γαλλία καίγεται με αφορμή τις «μεταρρυθμίσεις» στο ασφαλιστικό.
• Στην Ελλάδα καίγεται ο κώλος μας στον καναπέ, κι ας αλλάζει χέρια ολόκληρη η χώρα.

Ο άγνωστος «Χ» στην εξίσωση, είναι πάντα ο ρόλος του επαναστάτη. Πάντα έτσι ήταν στην ιστορία των λαών…

Αυτός που ξεχώρισε διαχρονικά για τη στρατηγική του αντίληψη, είναι αυτός που…
δεν ψειρίζει τη μαϊμού κόντρα στο θυμικό των ανθρώπων.

• Την οργή δε την λοιδορείς..
• Το ξέσπασμα δεν το αφορίζεις…
• Την εξέγερση οφείλεις να την καθοδηγείς ως σάρκα από την σάρκα της. Αν ανέβεις ψηλότερα από αυτήν, ή θα αφανιστείς ή θα σου γυρίσει περιφρονητικά την πλάτη..

Το αποτέλεσμα λοιπόν, δεν κρίνεται ανάλογα με το αν υπάρχει η αν λείπει ο επαναστάτης μόνο, αλλά και από το αν παίζει όπως οι κανόνες επιβάλλουν το ρόλο του στη συγκεκριμένη στιγμή.

• Ούτε λίγο νωρίτερα με τρόπο που να γίνεται τροχοπέδη…
• Ούτε λίγο αργότερα γιατί κανείς δεν είναι πρόθυμος να του αναγνωρίσει το ρόλο του τιμητή.

Η Γαλλία ξεσηκώνεται αλλά θα ναυαγήσει χωρίς στόχευση…

Η Ελλάδα κοιμάται γιατί ναυάγησε αναζητώντας τη στόχευση καθηλωμένη στον καναπέ…

Τι δεν κατάλαβες;;; Κάπου υπάρχει ένα θεματάκι με τον άγνωστο «Χ».

Μ αυτόν τον περισπούδαστο άγνωστο που δε θέλει να καταλάβει, ότι η ιστορία αρνείται πεισματικά να κάνει κολεγιά με τη μιζέρια…

Διαβάστε περισσότερα

Γιατί ο καπιταλισμός αποτελεί τη νούμερο ένα αιτία της φτώχειας

Επιμέλεια άρθρου – Ελένη Τομπέα

 Καθώς οι περιορισμοί του καπιταλισμού γίνονται ολοένα και πιο εμφανείς οι οικονομολόγοι προσπαθούν να μετριάσουν τις εγγενείς αντιφάσεις του ζητώντας την επιστροφή στον ηθικό καπιταλισμό ή στον συνειδητό καπιταλισμό.
Παρακάμπτοντας την επίσημη ποιοτική ανάλυση, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι το πρόβλημα είναι αρκετά εμφανές – η απληστία. Μέσα σε ένα σύστημα στο οποίο οι αγορές και η κερδοσκοπία λειτουργούν με εποπτεία χάρη στους λομπίστες, το εισόδημα κατανέμεται προς τα πάνω οδηγώντας στην αύξηση της εισοδηματικής ανισότητας.
 Το κέρδος ιδιωτικοποιείται ενώ οι απώλειες κρατικοποιούνται, επιτρέποντας μόνο σε λίγους την αποκόμιση οφέλους από την έκρηξη του πλούτου, ενώ τα εισοδήματα της πλειονότητας της εργατικής τάξης παραμένουν στάσιμα ή «καταρρέουν». Αυτή η συνεχής υποβάθμιση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα σύγχρονο φεουδαρχικό σύστημα. Παρόλο που υπάρχουν τα δεδομένα για την επαλήθευση της συνεχιζόμενης υποβάθμισης του πλούτου της εργατικής τάξης που συνεχίζει να συμβαίνει κατά το πέρας πολλών γενεών μέσα στον καπιταλισμό, δεν χρειάζεται να εξετάσουμε παραπάνω από τρία κύρια στοιχεία του καπιταλισμού για να ανακαλύψουμε πως οι ενσωματωμένοι περιορισμοί και αντιφάσεις του εν λόγω συστήματος ψεύδωνται.
 Τα τρία κεντρικά στοιχεία του καπιταλισμού είναι η συσσώρευση κεφαλαίου, ο ανταγωνισμός και το σύστημα των τιμών.
 Υπάρχει και ένα τέταρτο στοιχείο που απαιτείται, ως παράγωγο των τριών πρώτων, για την διατήρηση του καπιταλισμου και αυτό είναι η ανάπτυξη.
Ο καπιταλισμός απαιτεί έναν χαμένο για κάθε νικητή.

 Αυτό αποτελεί την πραγματική διάχυση προς τα κάτω καθώς πάνω από το ήμισυ του κόσμου συνεχίζει να βυθίζεται στην τεχνητή φτώχεια. Αν και ο καπιταλισμός δεν αποτελεί το οικονομικό σύστημα ολόκληρου του πλανήτη, αλληλεπιδρά με άλλα οικονομικά συστήματα, συμμετέχοντας στη δημιουργία μισθών φτώχειας και σε άθλιες συνθήκες εργασίας. Μπορούμε επίσης να πούμε ότι ο ανταγωνισμός είναι ένας κοντόφθαλμος μηχανισμός, της «επιβίωσης του ισχυρότερου».
Τα κεφάλαια που συσσωρεύονται χωρίς να τίθονται εκ νέου στην αγορά αποτελούν μια μεγάλη απειλή για τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του καπιταλισμού. Η οικονομική αγορά τίθεται εκτός ανταγωνισμού όταν μόλις 85 άνθρωποι ελέγχουν το μισό πλούτο του κόσμου.* *Έκθεση της Oxfam International με τίτλο «Εργαζόμενοι για τους λίγους», περιέχει μερικά συνταρακτικά στατιστικά στοιχεία για την «αυξανόμενη παλίρροια της ανισότητας» : Σχεδόν το ήμισυ του παγκόσμιου πλούτου ανήκει πλέον μόνο στο 1% του πληθυσμού.
Ο πλούτος των πλουσιότερων ανθρώπων που ανήκουν σε αυτό το 1% ανέρχεται στα 110 τρισεκατομμύρια δολάρια, που είναι 65 φορές παραπάνω από τον συνολικό πλούτο του κατώτερου ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού. 7 στα 10 άτομα ζουν σε χώρες όπου τα τελευταία 30 χρόνια αυξήθηκε η οικονομική ανισότητα. Το πλουσιότερο 1 % του πληθυσμού αύξησε το μερίδιο του εισοδήματος του σε 24 από τις 26 χώρες, για τις οποίες υπάρχουν δεδομένα από το 1980 έως το 2012. Στις ΗΠΑ, το πλουσιότερο 1% καρπώθηκε το 95% της ανάπτυξης μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2009, ενώ το υπόλοιπο ποσοστό του πληθυσμού έγινε φτωχότερο.

 

 Όταν το κεφάλαιο αποτελεί το τέλος του οικονομικού παιχνιδιού και όχι ένα μέσο, όταν τα εμπορικά συστήματα τιμών χειραγωγούνται, προσθέτωντας τη δημιουργία των επονομαζόμενων καρτέλ, θα πρέπει να απορεί κανείς για τα σημερινά κοινωνικά δεινά του κόσμου, που προφανώς έχουν δημιουργηθεί τεχνητά από τον άνθρωπο.
 Και τι συμβαίνει όταν σκάνε οι λεγόμενες φούσκες που ακολουθούν συγκεκριμένες πολιτικές και δεν υπάρχει ανάπτυξη; Η «αχίλλειος πτέρνα του καπιταλισμού είναι η ανάπτυξη. Το πρόβλημα με την εξάρτηση από την ανάπτυξη είναι ότι «καταναλώνει» τα πάντα στο περασμά της χωρίς έλεγχο.
 Η συνταγή του καπιταλισμού κατασκευάζει χρήματα μέσω των μονοπωλίων και τα μονοπώλια «μεταφράζονται» σε ακόμη μεγαλύτερη ανισορροπία.
 Ένα τελευταίο θέμα που αξίζει να αναφερθεί είναι το γεγονός πως οι καπιταλιστές εισέρχονται σε μικρότερες

 αγορές σε όλο τον κόσμο, υποσκελίζοντας τις αυτοσυντηρούμενες τοπικές επιχειρηματικές κοινότητες, για να κυριαρχήσουν ή/και να επιχειρήσουν να ελέγξουν τους φυσικούς πόρους στο όνομα της προόδου και της απασχόλησης.
Αυτό που στην πραγματικότητα κάνουν, όμως, είναι να διαταράσσουν μια αληθινά βιώσιμη, συνεταιριστική κοινότητα ή να αφαιρούν ένα μέρος των πόρων της.


 Πηγές: collective­evolution.com, forbes.com socialpolicy.g

Διαβάστε περισσότερα

Ας μιλήσουμε επιτέλους για την ιατρική κάνναβη

Να νομιμοποιηθεί και να απελευθερωθεί ηθικά η δημόσια συζήτηση για την κάνναβη και τα οφέλη της ιατρικής κάνναβης.
Ας σπάσουμε τον φόβο και τα ταμπού και ας μιλήσουμε επιτέλους ανοιχτά για την κάνναβη και συγκεκριμένα για την ιατρική κάνναβη. Ας προβάλουμε τα επιστημονικά δεδομένα και ας στηριχτεί εκεί η επιχειρηματολογία μας για τη ανάγκη νομιμοποίησης της ιατρικής κάνναβης.
Αυτά τα δεδομένα αποτελούν αποτελέσματα ερευνών που πραγματοποιήθηκαν από Πανεπιστήμια και ερευνητικές ομάδες και τα οποία δημοσιεύτηκαν σε επιστημονικά περιοδικά (Journals) , εκεί δηλαδή που δημοσιεύεται οτιδήποτε νέο προκύπτει από έρευνες τη ακαδημαϊκής και ερευνητικής κοινότητας. Η δημοσίευση αυτών σημαίνει ότι τήρησαν τους κανόνες της έρευνας, τα αποτελέσματα εξήχθησαν με τις σωστές μεθόδους και χαίρουν αποδοχής και αναγνώρισης από την ακαδημαϊκή και επιστημονική κοινότητα. Αυτή η αποδοχή της επιστημονικής και ακαδημαϊκής κοινότητας για την ιατρική κάνναβη σε συνδυασμό με τις αποφάσεις κρατών να νομιμοποιήσουν την ιατρική κάνναβη, συνιστά για εμάς νομιμοποίηση της βάσης για συζήτηση σχετικά με την ιατρική κάνναβη.
Από την άλλη, υπάρχει ένα συντηρητικό τόξο δυνάμεων, πολιτικών/δημοσιογραφικών/κοινωνικών, το οποίο υπονομεύει εσκεμμένα κάθε τέτοια προσπάθεια διαλόγου. Αυτές οι συντηρητικές δυνάμεις προσπαθούν να εναντιωθούν στην ιατρική κάνναβη, αγνοώντας τα επιστημονικά δεδομένα και προτάσσοντας τη σύγχυση, την ειρωνεία και την παραπληροφόρηση, σκοπεύουν να μην αφήσουν τον διάλογο για την ιατρική κάνναβη να λάβει τις διαστάσεις που του αξίζει. Η κύρια μέθοδος τους είναι ότι προσπαθούν να εξομοιώσουν την ιατρική κάνναβη με την ψυχαγωγική χρήση, ενώ την ίδια στιγμή αντιμετωπίζουν την ψυχαγωγική χρήση ως παράνομη και βλαβερή συνήθεια που δημιουργεί εθισμένους χρήστες. Για να ενισχύσουν αυτή τη μέθοδο χρησιμοποιούν φράσεις και τίτλους σε άρθρα όπως “Ο τάδε προτείνει μπαφο-θεραπεία..”. Αυτή η πρόταση χρησιμοποιεί τη λέξη “μπάφος” απο την αργκό που χρησιμοποιείται από τη νεολαία και από υποκουλτούρες και υποδηλώνει την ψυχαγωγική χρήση σε μορφή τσιγάρου με καπνό και κάνναβη. Βέβαια, όσοι γνωρίζουν, ξέρουν καλά ότι κατά κύριο λόγο η ιατρική κάνναβη δεν χρησιμοποιείται σε μορφή καπνίσματος, πόσο μάλλον σε μορφή καπνίσματος με καπνό. Η σύγχυση όμως έχει επιτευχθεί και ο αναγνώστης ήδη απο τον τίτλο του άρθρου αντιμετωπίζει την ιατρική κάνναβη ως συνώνυμο με την ψυχαγωγική και κάνει την σύνδεση ότι ο ασθενής που ακολουθεί θεραπεία με ιατρική κάνναβη είναι το ίδιο με τον χρήστη ψυχαγωγικής κάνναβης και συγκεκριμένα με έναν χρήστη που ανήκει σε υποκουλτούρα και χρησιμοποιεί τη λέξη «μπάφος». Η σύγχυση αυτή συνήθως ενισχύεται με μια εικόνα ενός μεγάλου τσιγάρου κάνναβης με καπνό, η οποία συνοδεύει το άρθρο. Η επιχειρηματολογία των πολέμιων της κάνναβης, συνεχίζεται πάντα πατώντας σε ειρωνείες και ψευδείς πληροφορίες.
Εμείς όμως δεν θα υποκύψουμε σε αυτή τη σαχλή επιχειρηματολογία, πολύ απλά γιατί ευτυχώς πλέον υπάρχουν επιχειρήματα που προέρχονται από επιστημονικά δεδομένα, και αυτά χρησιμοποιούμε. Τι ζητάμε;
Να νομιμοποιηθεί και να απελευθερωθεί ηθικά η δημόσια συζήτηση για την κάνναβη και τα οφέλη της ιατρικής κάνναβης. Να μην αυτοστιγματιστούμε και να μην εσωτερικεύσουμε το δημόσιο στίγμα που το συντηρητικό τόξο προωθεί εναντίον της κάνναβης.
Αν μπαίναμε τώρα στη διαδικασία να αναπτύξουμε όλα τα επιστημονικά άρθρα σχετικά με την ιατρική κάνναβη θα χρειαζόμασταν εκατοντάδες σελίδες. Επίσης, θα ήταν σαν να προσπαθούμε να αποδείξουμε κάτι που η επιστημονική κοινότητα έχει ήδη αποφανθεί. Για τι έχει λοιπόν αποφανθεί η ιατρική κοινότητα σχετικά με την ιατρική κάνναβη;
Στις περιπτώσεις ανά τον κόσμο, η ιατρική κάνναβη επιτρέπεται σε ασθενείς που πάσχουν/έχουν γλαύκωμα, ΑIDS/HIV, σκλήρυνση κατά πλάκας, Πάρκινσον, Αλτσχάιμερ, επιληψία, νόσο του Crohn, σύνδρομο Tourette κ.α. Σχετικά με τον καρκίνο, έχει αποδειχθεί ότι τα κανναβινοειδή έχουν οφέλη στην αντιμετώπιση παρενεργειών που σχετίζονται με την θεραπεία του καρκίνου. Άλλωστε, υπάρχουν σε διάφορες αγορές παγκοσμίως, διάφορα εμπορικώς διαθέσιμα κανναβινοειδή, όπως η δροναβινόλη και ναβιλόνη, τα εγκεκριμένα φάρμακα που σχετίζονται με τις παρενέργειες της θεραπείας. Τα οφέλη της κάνναβης για τους ανθρώπους που ζουν με καρκίνο περιλαμβάνουν δράση ως αντιεμετικό και κατά της ναυτίας, δράση ως διεγερτικό της όρεξης, ανακούφισης του πόνου και βελτίωσης του ύπνου.
Εκτός από αυτά, δεκάδες έρευνες είχαν γίνει τα τελευταία χρόνια, οι οποίες ερευνούσαν σε ποντίκια τις δυνατότητες των κανναβινοειδών στη θεραπεία του ίδιου του καρκίνου και όχι στα συμπτώματα όπως είδαμε παραπάνω. Πολλές από αυτές τις έρευνες το περασμένο καλοκαίρι υιοθετήθηκαν και δημοσιεύτηκαν από Εθνικό Ίδρυμα Καρκίνου (National Cancer Institute-NCI) των Η.Π.Α.στην επίσημη ιστοδελίδα του (http://www.cancer.gov/about-cancer/treatment/cam/patient/cannabis-pdq#section/_3) . Το Εθνικό Ίδρυμα Καρκίνου είναι ο κύριος φορέας της ομοσπονδιακής κυβέρνησης για την έρευνα και εκπαίδευση σχετικά με τον καρκίνο. Το NCI είναι μέρος του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας (ΝΙΗ), το οποία είναι ένας από τους 11 οργανισμούς που αποτελούν το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών (Department of Heath and Human Services-HHS).
Αυτές οι έρευνες έδειξαν ότι σε πολλές περιπτώσεις σε ποντίκια, τα κανναβινοειδή έχουν δείξει ότι λειτουργούν θεραπευτικά με διάφορους τρόπους. Απο την άλλη καμία κλινική μελέτη σε ανθρώπους δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής. Οπότε κρατάμε 3 βασικά πράγματα. 1)Η κάνναβη χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση παρενεργειών απο τη χημειοθεραπεία, όπως ναυτία και έμετος, διέγερση της όρεξης και ανακούφιση του πόνου. 2) Τα κανναβινοειδή λειτουργούν θεραπευτικά σε ποντίκια με καρκίνο. 3) Δεν έχει γίνει καμία έρευνα σε ανθρώπους μέχρι τώρα, άρα δεν μπορούμε να πούμε τίποτα πάνω σε αυτό.
Που καταλήγουμε;
-Να αποστιγματιστεί επιτέλους ο δημόσιος διάλογος για το φυτό της κάνναβης και τα κανναβινοειδή και επιτέλους η συζήτηση για την ιατρική κάνναβη να πάρει τα αξία που της αρμόζει.
-Να πάρει θέση το Υπουργείο Υγείας για τη ιατρική κάνναβη και να απαντήσει αν αρνείται ότι η ιατρική κάνναβη έχει θετικές επιδράσεις σε ασθενείς που πάσχουν από σκλήρυνση κατά πλάκας, Πάρκινσον, Αλτσχάιμερ, επιληψία, νόσο του Crohn, σύνδρομο Tourette κ.α. Στην ουσία να απαντήσει αν θεωρεί τις έρευνες και τα επιστημονικά περιοδικά έγκυρα ή όχι. Να απαντήσει αν σέβεται τις έρευνες της ακαδημαϊκής/επιστημονικής κοινότητας και τα αποτελέσματα αυτών.
-Να πάρουν θέση οι Ιατρικοί Σύλλογοι και να μας πουν αν συμφωνούν τόσο με τα παραπάνω όσο και με τις δημοσιευμένες έρευνες σε επιστημονικά περιοδικά που υιοθετήθηκαν απο το Εθνικό Ίδρυμα Καρκίνου των ΗΠΑ και αναφέρουν θετική δράση των κανναβινοειδών στη θεραπεία του καρκίνου σε ποντίκια.
Ας μην εσωτερικέυσουμε το δημόσιο στιγματισμό εναντίον της κάνναβης.
Ας υπερασπιστούμε την ανάγκη για δημόσιο διάλογο σχετικά με την ιατρική κάνναβη.
24 Πολιτείες των ΗΠΑ και χώρες όπως η Ολλανδία, ο Καναδάς και η Γερμανία έχουν νομιμοποιήσει την ιατρική κάνναβη. Δεν υπάρχει κάποιος λόγος να κρυβόμαστε όταν τόσα άλλα κράτη έχουν πράξει το ίδιο.
Ας συνεχίζουμε να προβάλουμε τα ιατρικά οφέλη της ιατρικής κάνναβης βασιζόμενοι μόνο σε επιστημονικά δεδομένα.
Legalit
www.legalit.gr
www.facebook.com/legalitgr

Διαβάστε περισσότερα

Γρηγόρης Λαμπράκης

Σήμερα συμπληρώνονται 53 χρόνια από την στυγνή δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. 

    Το κράτος που είχε στηθεί κατά τα πρότυπα της εγχώριας πλουτοκρατίας και είχε οικοδομηθεί πάνω στις βόμβες ναπάλμ της αμερικανοκρατίας,
    το κράτοςπου δήλωνε ότι οι «Νέοι Παρθενώνες» του χτίζονταν στη Μακρόνησο, που η δημοκρατία του ήταν τόσο απαράμιλλη ώστε στις εκλογές του έφτασαν να ψηφίζουν οι πεθαμένοι και τα «δέντρα»,
    το κράτος που οι εσωτερικές αντιθέσεις μεταξύ παλατιού και μερίδων του αστικού πολιτικού κόσμου ουδέποτε διατάραξαν τον αντιλαϊκό προσανατολισμό και αντιδημοκρατικό παροξυσμό του,
    το κράτος που τέσσερα χρόνια αργότερα θα παραχωρούσε την διαχείριση των υποθέσεων της ολιγαρχίας στους Παττακούς, στους Παπαδόπουλους, στους Ντερτιλήδες και στους Μάλλιους,
    το κράτος που ο πολιτικός του υπόκοσμος είχε πάντα δοσοληψίες με τον κανονικό υπόκοσμο των Γκοτζαμάνηδων, πριν από 53 χρόνια θα χρησιμοποιούσε ένα ακόμα εργαλείο «εκδημοκρατισμού» και «σωφρονισμού»: Τα τρίκυκλα…

    Ήταν 22 Μάη 1963. Εκείνη την ημέρα
– ένα μήνα μετά την πρώτη Μαραθώνια πορεία Ειρήνης που η κυβέρνηση της ΕΡΕ και του Κωνσταντίνου Καραμανλή την έχει απαγορεύσει και κατά την διάρκειά της ο Λαμπράκης είχε χτυπηθεί από χωροφύλακες και είχε απαχθεί από ασφαλίτες –
    η επιτροπή για την Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη οργανώνει στη Θεσσαλονίκη εκδήλωση.
    Ομιλητής στην εκδήλωση είναι οβουλευτής της Αριστεράς, συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ, ο Γρηγόρης Λαμπράκης.
    Η εκδήλωση έχει οριστεί για τις 7.30 μ.μ. Γύρω από το χώρο της εκδήλωσης η τρομοκρατία ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Τραμπούκοι και Αστυνομία προσπαθούν να ματαιώσουν την εκδήλωση.
    Ο Λαμπράκης στις 8.20μμ ξεκινά από το ξενοδοχείο που διέμενε για να φτάσει στο χώρο της εκδήλωσης. Στη διαδρομή, σε μια απόσταση μόλις 80 μέτρων, δέχεται την πρώτη επίθεση από παρακρατικούς. Οι χωροφύλακες απλώς παρακολουθούν...
    Ο βουλευτής εισέρχεται στο χώρο της εκδήλωσης. Οι παρακρατικοί και οι τραμπούκοι λιθοβολούν το χώρο της συγκέντρωσης. Η Αστυνομία απλώς παρακολουθεί...
    Ο Λαμπράκης διακόπτει την ομιλία του. Καταγγέλλει ευθέως «σχέδιο δολοφονικής απόπειρας» εναντίον του και καθιστά υπεύθυνη την κυβέρνηση και τις αρχές. Η Αστυνομία απλώς παρακολουθεί...

    Ο Λαμπράκης στις 10.15μμ κατεβαίνει από την αίθουσα της συγκέντρωσης. Η κυκλοφορία στο δρόμο έχει απαγορευτεί. Παντού βρίσκονται ασφαλίτες και χωροφύλακες. Αρχίζει να κινείται προς το ξενοδοχείο. Σε απόσταση 8 μέτρων από το βουλευτή ακούγεται το μαρσάρισμα μοτοσικλέτας. Ο οδηγός του τρίκυκλου, με σκεπασμένο τον αριθμό, πέφτει πάνω του. Ο συνεργός του στην καρότσα χτυπά το βουλευτή στο κεφάλι.
    Τη στιγμή εκείνη, και σε απόσταση λίγων μέτρων από το συμβάν παρόντες είναι:

• 180 άντρες της χωροφυλακής και αξιωματικοί της αστυνομίας.
• Ο επιθεωρητής χωροφυλακής Βορείου Ελλάδας.
• Ο διευθυντής της αστυνομίας Θεσσαλονίκης.
• Ο υποδιευθυντής της αστυνομίας.
• Ο διοικητής της εθνικής ασφάλειας Θεσσαλονίκης.

    Όλοι αυτοί οι εκπρόσωποι του κράτους, έχουν δημιουργήσει έναν κλοιό ασφαλείας στο παρακράτος για να δράσει. Και απλώς… παρακολουθούν.
    Οι δολοφόνοι ρίχνουν τον Λαμπράκη στην άσφαλτο. Στο σημείο σχηματίζεται μια λίμνη αίματος ανάμεικτη με εγκεφαλικά υγρά...

    Η μάχη που έδωσε ο Λαμπράκης στην εντατική διήρκεσε 5 μέρες. Ήταν μια μάχη άνιση. Το ξημέρωμα της 27 Μάη 1963, ο υφηγητής της Ιατρικής, ο πρωταθλητής στους στίβους, ο μάρτυρας της Ειρήνης και της Δημοκρατίας, ο βουλευτής της Αριστεράς, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, αφήνει την τελευταία του πνοή.
    Οι πολιτικοί αυτουργοί του ειδεχθούς εγκλήματος ουδέποτε τιμωρήθηκαν. Όσο για τους φυσικούς αυτουργούς της δολοφονίας αποφυλακίστηκαν. Επί χούντας…

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Kinder – έκπληξη στον ρατσισμό! – από τη Βασιλική Παπαντωνοπούλου

• 39
• 0
• 
  
• 
  

EPA / CHRISTOPH SCHMIDT
Μια σοκολάτα, οι πρόσφυγες και η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα της Γερμανίας. Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται άσχετα μεταξύ τους, αλλά συνδέονται στην παρακάτω ιστορία:
Στη Γερμανία έχει δημιουργηθεί κίνημα εναντίον των προσφύγων, ονόματι Pegida (αρχικά που στα γερμανικά μεταφράζονται ως Ευρωπαίοι Πατριώτες εναντίον της Ισλαμοποίησης της Δύσης). Η πιο πρόσφατη ρατσιστική τους αντίδραση ήταν κατά της σοκολάτας Kinder που κυκλοφόρησε με νέα συσκευασία.
Αντί για ξανθά γαλανομάτικα παιδάκια, εμφανίζονται παιδιά με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε ρίζες από την Αφρική ή τη Μέση Ανατολή. Τα σχετικά σχόλια των μελών του Pegida στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ήταν πολύ αιχμηρά, τόσο κατά της εταιρείας όσο και κατά των παιδιών.
Το μένος τους δεν μειώθηκε ούτε όταν πληροφορήθηκαν ότι τις νέες συσκευασίες κοσμούν οι παιδικές φωτογραφίες μελών της εθνικής ομάδας της Γερμανίας, όπως του Ζερόμ Μπόατενγκ και του Ιλκάι Γκιντογκάν. Πρόκειται για τη νέα διαφημιστική καμπάνια εν όψει του Euro 2016.
Τότε λοιπόν η συζήτηση εκτροχιάστηκε τελείως, καθώς άρχισε να αμφισβητείται και ο εθνικός χαρακτήρας της «νατσιοναλμάνσαφτ», την οποία όπως φαίνεται το Pegida επιθυμεί να βλέπει μόνο με ποδοσφαιριστές άριων χαρακτηριστικών, όπως ο Μάνουελ Νόιερ.
Το θέμα όμως είναι ότι στη Γερμανία, ο ένας στους 5 κατοίκους (σύμφωνα με στοιχεία του 2015) έχει ρίζες εκτός της χώρας, είτε από τον έναν γονέα ή και από τους δύο. Και η εθνική ομάδα της χώρας δεν θα μπορούσε παρά να είναι μια φυσιολογική μικρογραφία της.

AP Photo/Ferdinand Ostrop

Για παράδειγμα, ο Ζερόμ Μπόατενγκ είναι γεννημένος στο Βερολίνο από Γερμανίδα μητέρα και Γκανέζο πατέρα.
Ο Σκοντράν Μουστάφι γεννήθηκε στο Μπαντ Χέρσφελντ της Εσης από Αλβανούς γονείς μετανάστες. Μάλιστα είχε εκφράσει την επιθυμία να αγωνιστεί με τα αλβανικά χρώματα προς τιμή της καταγωγής του, όμως πρόλαβε ο Γιόαχιμ Λεβ και τον έχρισε διεθνή με τη Γερμανία.
Ο Αντόνιο Ρίντιγκερ γεννήθηκε στο Βερολίνο από Γερμανό πατέρα και μητέρα από τη Σιέρα Λεόνε. Στην ίδια πόλη ήρθε στη ζωή και ο Καρίμ Μπελαράμπι, από Γερμανίδα μητέρα και Μαροκινό πατέρα.
O Σάμι Κεντίρα έχει και αυτός Γερμανίδα μητέρα, αλλά ο πατέρας του είναι Τυνήσιος.
Τόσο ο Εμρέ Τζαν όσο και οι Ιλκάι Γκιντογκάν και ο Μεσούτ Οζίλ γεννήθηκαν από Τούρκους γονείς μετανάστες, ο πρώτος στη Φρανκφούρτη και οι άλλοι δύο στο Γκελζενκίρχεν.
Ο Λούκας Ποντόλσκι γεννήθηκε στο Γκλίβιτσε από Πολωνούς γονείς και μετακόμισε με την οικογένειά του στο Μπεργκχάιμ της Βεστφαλίας όταν ήταν δύο ετών.
Ο Λιρόι Σανέ γεννήθηκε στο Εσεν και είναι γιος του πρώην διεθνούς Σενεγαλέζου ποδοσφαιριστή Σουλεϊμάν Σανέ και της Γερμανίδας πρώην πρωταθλήτριας ρυθμικής γυμναστικής Ρεγκίνα Βέμπερ.
Άτομα σαν τους υποστηρικτές του Pegida χαρακτηρίζουν όλους τους προαναφερθέντες «μονομάχους, μισθοφόρους και σκλάβους, που δεν παίζουν για τη Γερμανία λόγω ιδεολογίας, αλλά για τα χρήματα».
Το πιθανότερο όμως είναι πως όλοι αυτοί είχαν βγει στους δρόμους προ διετίας για να πανηγυρίσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο που οι… μισθοφόροι, με τη διαφορετικότητά τους, χάρισαν στη χώρα τους.
Οπως δήλωσε χθες ο πρόεδρος της Γερμανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, Ράινχαρντ Γκρίντελ: «Η εθνική μας ομάδα είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα της επιτυχημένης κοινωνικής ένταξης. Εκατομμύρια άτομα στη Γερμανία είναι περήφανα για την ομάδα αυτή, επειδή είναι έτσι ακριβώς όπως είναι»…

Πηγή:efsyn.gr

Διαβάστε περισσότερα

Το πεντοζάλι που έγινε καρσιλαμάς

 
    Η κυβέρνηση πανηγυρίζει. Και χορεύει. Φυσικά ο ρυθμός που ακούγεται δεν είναι το… «πεντοζάλι» για το οποίο μιλούσε προεκλογικά ο κ.Τσίπρας. Για το σαχλό τσιφτετέλι του εξευτελισμού πρόκειται στο οποίο επιδίδονται τα εκάστοτε γιουσουφάκια της πλουτοκρατίας.
    Οι ενθουσιασμένοι κυβερνώντες διαφημίζουν ότι «αξιολογήθηκαν» θετικά από τους… θεσμούς.

• Πανηγυρίζουν γιατί – όπως αναφέρει η απόφαση του Γιούρογκρουπ – «ο ESM αναμένεται να εγκρίνει το συμπληρωματικό MoU» που υπέγραψε χτες η κυβέρνηση. Μνημόνιο (MoU), δηλαδή!
• Πανηγυρίζουν γιατί ξεφτιλίστηκαν αφού οι εταίροι είπαν στον κ.Τσίπρα ότι ακόμη και τα παραμύθια που είπε μόλις προχτές στη Βουλή - περί μη αναδρομικής επιστροφής του ΕΚΑΣ και περί σύστασης ταμείου… Αλληλεγγύης – να τα ξεχάσει! 
• Πανηγυρίζουν διότι υπέγραψαν νέα, δυσμενέστερη αναθεώρηση ακόμα κι αυτού του ασφαλιστικού –λαιμητόμος που ψήφισαν μόλις πριν από 15 μέρες!
• Πανηγυρίζουν γιατί τους είπαν ότι δεν τους αρκεί η νομοθέτηση του ξεπουλήματος για 99 χρόνια αλλά θέλουν ακόμα πιο συγκεκριμένη νομοθέτηση για το ξεπούλημα του Ελληνικού, της Εγνατίας και της ενέργειας, κι αυτοί το αποδέχτηκαν! 
• Πανηγυρίζουν γιατί τους είπαν ότι δεν τους αρκεί η ήδη νομοθετημένη ασυλία όσων διοικούν το Υπερταμείο ξεπουλήματος, πως θέλουν ακόμα πιο ισχυρή νομική κατοχύρωση ότι απαλλάσσονται ποινικών ευθυνών, κι αυτοί το αποδέχτηκαν!
• Πανηγυρίζουν γιατί το επιτόκιο για τα δεκαετή ελληνικά ομόλογα πάει στο 6,98%, διότι θεωρούν ότι έχουν να κάνουν με λωτοφάγους που ξεχνούν ότι η Ελλάδα μπήκε στα Μνημόνια με πρόσχημα ότι το 2010 το επιτόκιο είχε ανεβεί πάνω από το 5%...
• Πανηγυρίζουν διότι δεσμεύτηκαν σε πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ για το 2018, δηλαδή για απηνή λιτότητα!
• Πανηγυρίζουν γιατί το ΔΝΤ έρχεται μέχρι το τέλος του έτους με νέο δικό του μνημόνιο! Γράφει η απόφαση του Γιούρογκρουπ: «(…) το Eurogroup καλωσορίζει την πρόθεση του ΔΝΤ να προτείνει στο διοικητικό συμβούλιο του Ταμείο να εγκρίνει την επίτευξη χρηματοδοτικής συμφωνίας πριν από το τέλος του 2016 (…)».

    Πανηγυρίζουν, φυσικά, γιατί τώρα θα πάρουν κι αυτοί τη δόση τους. Όπως οι προηγούμενοι. Ποιος δεν θυμάται τα αντίστοιχα πανηγύρια των Σαμαρά – Βενιζέλου για τις δικές τους δόσεις και «υπερδόσεις» (σσ: ειδικά εκείνη των 40 – 50 δισ. ευρώ τον Δεκέμβρη του 2012).
    Ας δούμε, όμως, για ποιο πράγμα παιανίζουν τα… νταούλια της «αριστερής» καταισχύνης: «Έρχονται» – λένε – 10,3 δισ. ευρώ! Μάλιστα… Αλλά:
    α) Το μόνο που ξέρουμε, σε ότι αφορά τον ελληνικό λαό, είναι τα δισεκατομμύρια που «φεύγουν».

• Μιλάμε για τα πάνω από 8 δισ. ευρώ νέα βάρη (έκθεση Λογιστηρίου του Κράτους) που πρόσθεσαν στις πλάτες του λαού με το Ασφαλιστικό τους.
• Μιλάμε για τα νέα βάρη ύψους 5,4 δισ. ευρώ που πρόσθεσαν στις πλάτες του λαού με το φορολογικό τους.
• Μιλάμε για την «κάβα» των νέων μειώσεων σε μισθούς και συντάξεις ύψους 3,6 δισ. ευρώ που φέρνουν με τον «κόφτη» τους.
• Μιλάμε για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας ανυπολόγιστου κόστους που την επέκτειναν για τα επόμενα 99 χρόνια!

    Δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς τα άπταιστα… «μαρξιστικά» του κ.Τσακαλώτου για να κάνει τις προσθαφαιρέσεις ώστε να αντιληφθεί περί τίνος πρόκειται.
    β) «Έρχονται» - λένε – 10,3 δισ. ευρώ! Μάλιστα… Μόνο που: 

• Το για ποιους «έρχονται» προκύπτει από το γεγονός ότι το 70% αυτού του ποσού είναι ήδη δεσμευμένο για τις πληρωμές τόκων και χρεολυσίων παλιότερων δανείων που έχει δεσμευτεί να αποπληρώσει η κυβέρνηση στους τοκογλύφους μέχρι τα τέλη του Ιουνίου.
• Το για ποιους βασικά «έρχονται» καταγράφεται – δυο φορές – στην απόφαση του Γιούρογκρουπ: «Η δεύτερη δόση (…) θα δοθεί (…) ώστε να καλύψει ανάγκες εξυπηρέτησης χρέους (…)».
• Το για ποιους «έρχονται» προκύπτει από τα προγράμματα ενίσχυσης των «επενδυτών» που σπεύδουν να φέρουν «ανάπτυξη» και «ανοικοδόμηση» πάνω στο έρεβος του μισθού των 400 ευρώ, της απλήρωτης δουλειάς και των εργασιακών σχέσεων «γαλέρας».  
• Το για ποιους «έρχονται» προκύπτει από το που πήγαν και τα προηγούμενα που «ήρθαν». Πριν από μόλις δυο βδομάδες ήταν η εφημερίδα «Handelsblatt» που δημοσίευσε την έρευνα του «European School of Management and Technology» του Βερολίνου που πιστοποιούσε ό,τι ακριβώς γνωρίζαμε: Το σύνολο σχεδόν των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ σε δάνεια που υποτίθεται «πήρε» η Ελλάδα από το 2010 στο πλαίσιο των Μνημονίων πήγαν υπέρ πίστεως γαλλογερμανικών τραπεζών και για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών.

    Γι’ αυτούς φτιάχτηκαν τα Μνηµόνια. Όλα τα Μνημόνια. Και του κ.Τσίπρα και των προηγούμενων.
    Για να εξασφαλίζονται – µέσω της «συντεταγµένης» και «ελεγχόμενης» χρεοκοπίας του ελληνικού κράτους και την εκτός ελέγχου χρεοκοπία του ελληνικού λαού – τα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων «σωτήρων».
    Το τίμημα της «σωτηρίας» είναι οι μισθοί. Είναι οι συντάξεις. Είναι η δημόσια περιουσία. Είναι τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα. Είναι τα σπίτια του άνεργου και φτωχοποιημένου λαού που τα βγάζουν στο σφυρί παραδίδοντας στα όρνεα τα «κόκκινα δάνεια»!
    Η κυβέρνηση, βέβαια, πανηγυρίζει. Πέτυχε – λέει – ρύθμιση του χρέους! Μην πάει το μυαλό σας στο «κούρεμα» και στις «διαγραφές». Αυτά πήγαν εκεί που πήγαν και εκείνα τα «θα καταργήσουμε τα Μνημόνια σε ένα νόμο με ένα άρθρο».
    Γράφει η απόφαση του Γιούρογκρουπ: «Στις 9 Μαΐου το Eyrogroup επαναβεβαίωσε ότι το ονομαστικό κούρεμα εξαιρείται (…)». 
    Η «ρύθμισή τους» δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν «χάρτη» αιώνιας δουλοπαροικίας χρέους όπου η Ελλάδα θα πληρώνει κάθε χρόνο έως και το 20% του παραγόμενου πλούτου της για αποπληρωμή παλιότερων και ολοένα ανανεωνόμενων χρεών.
    Η «ρύθμισή τους», την εξειδίκευσή της οποίας θα αναμένουμε μετά το… 2018, λέει – εκ των προτέρων - ότι εις το διηνεκές η Ελλάδα θα καταβάλει ετησίως το 1/5 του ιδρώτα του λαού της, ποσά μέχρι και 30 – 40 δισ. ευρώ κατ’ έτος (!), για να πληρώνει χρέη που ο λαός δεν χρωστάει και που δεν τελειώνουν ποτέ!   
    Τέτοια μεγάλη «επιτυχία». Και που την σερβίρουν: Σε ένα λαό που είδε τα τελευταία 6 χρόνια να λεηλατείται – στο όνομα της «σωτηρίας» - το ¼ του ΑΕΠ της χώρας και να του βουτάνε από την τσέπη με την μορφή των εισπρακτικών και δημοσιονομικών μέτρων πάνω από 70 δισ. ευρώ πριν ακόμα από την εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου.

***

    Κάπως έτσι επιστρέφουμε από εκεί που δεν φύγαμε ποτέ. Είναι στο έργο του «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» που ο Νίκος Μπελογιάννης εξέταζε το ρόλο του ελληνικού κεφαλαίου σε συνδυασμό με τη διείσδυση και τη συνεργασία του με το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα.
    Σε εκείνη την ακτινογραφία της ελληνικής οικονομίας που ξεκινά από το 1824 και φτάνει έως το 1940, μιλώντας για το πώς λειτούργησε ο «σωτήριος» δανεισμός από τα πρώτα «δάνεια της ανεξαρτησίας» μέχρι και τη μεταξική δικτατορία, ο Μπελογιάννης έγραφε:

«…ο λαός υπόφερνε. Είχε γονατίσει από τους φόρους, κι η τοκογλυφία ερχότανε ύστερα να του δώσει τη χαριστική βολή. Αφήνω κατά μέρος κάθε δική μου περιγραφή και παίρνω ένα κομμάτι από την Ιστορία του Καρολίδη, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο: “Την εποχή εκείνη η χώρα εσπαράζετο υπό της φυγοδικίας και των συμμοριών τοκογλύφων, οίτινες εν συνεργασία προς τους ταμίας του κράτους και αυτούς ακόμα τους δικαστάς είχον δημιουργήσει αλληλεγγύην και κατέτρωγαν τας σάρκας του λαού» (…). Κι έτσι, τοκογλύφοι, κομματάρχες, δικαστές, ταμίες, Εθνοτράπεζα, κράτος και ληστές – τούτοι οι τελευταίοι πολύ λιγότερο από τους άλλους – εκτελούσαν το ίδιο “εθνοφελές” έργο: Την ερήμωση της χώρας και τον αφανισμό του λαού. Και στο αντιλαϊκό τούτο όργιο, έρχονται και οι ξένοι κεφαλαιούχοι να πάρουν μία από τις καλύτερες θέσεις”».

    Στον, δε, επίλογο του βιβλίου του, ο Μπελογιάννης σημειώνει:

«… Γενικά, η πολιτική ζωή της χώρας μας μέσα στα 120 χρόνια της ελεύθερης ύπαρξής της επηρεάστηκε σημαντικά από τις θελήσεις κι τα συμφέροντα των ξένων κεφαλαιούχων και των χωρών τους. Και τα συμφέροντα αυτά ήταν πάντοτε αντίθετα με τα συμφέροντα της Ελλάδας και του λαού της. Παρ’ όλα αυτά όμως, οι ελληνικές κυβερνητικές κλίκες, όταν έφταναν στο σταυροδρόμι που οδηγούσε ή στην υπεράσπιση της ανεξαρτησίας της πατρίδας τους ή στην υποταγή στις επιθυμίες και τους εκβιασμούς των ξένων, προτίμησαν πάντοτε, σχεδόν χωρίς εξαίρεση, το δεύτερο δρόμο (…)».

    Αυτά τότε…



email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Γιατί υπέγραψαν για 99 χρόνια και όχι για 79 και ποιά είναι η μεγάλη βρωμιά που κρύβεται πίσω από αυτή την ιστορία???

Είναι λάθος και ψέμα συνειδητό να διαδίδεται, ότι αυτή η δοσίλογη κυβέρνηση Εφιαλτών και επίορκων, υπέγραψε μια συμφωνία ντροπής για 99 χρόνια προκειμένου να μη φαίνεται ο στρογγυλός αριθμός 100 ή πολύ περισσότερο να πλασάρεται όλο αυτό ως «συμφέρουσα εθνικά λύση»…

 

Κυριάκος Κυριακόπουλος

Η αλήθεια είναι πως υπέγραψαν να παραδώσουν τη χώρα για 99 χρόνια, διότι αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος για να την παραδώσουν για πάντα και οριστικά.

Διότι αυτή η συμφωνία ντροπής του κατοχικού υπερταμείου, λειτουργεί παράλληλα με το κατοχικό ΤΑΙΠΕΔ, και τα δύο μαζί με τον μνημονιακό – κατοχικό νόμο 3986 του 2011 περί «δικαιώματος επιφανείας», πράγμα που σημαίνει απλά και…

με βάση το Κατοχικό πλέον δίκαιο, πως ότι εκχωρείται για πάνω από 80 χρόνια… εκχωρείται για πάντα και οριστικά.

Γι αυτό και οι 153 (και όχι μόνον) εφιάλτες και τα κόμματα που τους εξέθρεψαν, δεν είναι πλεον πολιτικοί μας αντίπαλοι αλλά επίορκοι, εφιάλτες και επικίνδυνη πέμπτη φάλαγγα στο μαλακό υπογάστριο της Ελλλάδας.

Ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπίζονται… Ως τέτοιοι πρέπει να δικαστούν και να καταδικαστούν όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου.

Η βρώμικη νύχτα της εσχάτης προδοσίας, προετοιμάστηκε επιμελώς και σε χρόνο ανύποπτο, πολύ νωρίτερα από τον τρισάθλιο ΓΑΠ με τη σύμφωνη γνώμη και της Νέας Δημοκρατίας.

Διαβάστε περισσότερα

«Τα διδάγματα της κρίσης»

"Για να βγει κέρδος από μια επιχείρηση, πρέπει να πουληθούν τα εμπορεύματα, να βρεθούν αγοραστές. Και αγοραστής πρέπει να είναι κατ' ανάγκην όλη η μάζα του πληθυσμού, γιατί οι τεράστιες επιχειρήσεις παράγουν βουνά ολόκληρα από προϊόντα. Σ' όλες όμως τις κεφαλαιοκρατικές χώρες τα εννιά δέκατα του πληθυσμού αποτελούνται από φτωχούς: από εργάτες που παίρνουν ένα πενιχρότατο μεροκάματο, από αγρότες που, στη μεγάλη τους μάζα, ζουν χειρότερα κι από τους εργάτες.

Και να που, όταν η μεγάλη βιομηχανία σε περίοδο άνθησης παίρνει φόρα για να παράγει όσο το δυνατό περισσότερα, ρίχνει στην αγορά τόσο μεγάλη ποσότητα προϊόντων, που δεν είναι σε θέση να τα πληρώσει η φτωχή πλειονότητα του λαού. Αυξάνει ολοένα ο αριθμός των μηχανών, των εργαλείων, των αποθηκών, των σιδηροδρόμων κτλ, όμως, από καιρό σε καιρό διακόπτεται αυτή η αύξηση, γιατί η μάζα του λαού, για την οποία, σε τελευταία ανάλυση, προορίζονται όλοι αυτοί οι βελτιωμένοι τρόποι παραγωγής, παραμένει σε φτώχεια τέτοια, που φτάνει τα όρια της εξαθλίωσης.

Η κρίση δείχνει ότι η σύγχρονη κοινωνία θα μπορούσε να παράγει ασύγκριτα περισσότερα προϊόντα για την καλυτέρευση της ζωής όλου του εργαζόμενου λάου, αν δεν είχαν αρπαχτεί η γη, τα εργοστάσια, οι μηχανές κτλ από μια χούφτα ατομικούς ιδιοχτήτες, που βγάζουν εκατομμύρια από τη λαϊκή εξαθλίωση.

Η κρίση δείχνει ότι οι εργάτες δεν μπορούν να περιοριστούν μόνο στην πάλη για μερικές παραχωρήσεις από μέρους των κεφαλαιοκρατών: στην περίοδο της αναζωογόνησης της βιομηχανίας μπορούν να καταχτηθούν τέτοιες παραχωρήσεις... όμως επέρχεται η κρίση και οι κεφαλαιοκράτες όχι μόνο παίρνουν πίσω τις παραχωρήσεις που έκαναν, αλλά και επωφελούνται από την αδυναμία των εργατών για να κατεβάσουν ακόμα πιο πολύ τα μεροκάματα. Κι αυτό θα συνεχίζεται αναπότρεπτα, ώσπου οι στρατιές του σοσιαλιστικού προλεταριάτου να γκρεμίσουν την κυριαρχία του κεφαλαίου..."

Λένιν, απόσπασμα από το άρθρο «Τα διδάγματα της κρίσης», δημοσιεύτηκε στην «Ισκρα» τον Αύγουστο του 1901, «Απαντα», τόμος 5ος, σελ. 85 - 86, έκδοση «Σύγχρονη Εποχή»).

Διαβάστε περισσότερα

Καταλαμβάνουν και τα πυρηνικά εργοστάσια οι Γάλλοι ενάντια στον εργασιακό νόμο

Απεργία κηρύχθηκε σε πυρηνικό εργοστάσιο της Γαλλίας κατά του νομοσχεδίου για τα εργασιακά.
Στη Γαλλία ο αγώνας τον εργαζομένων εναντίον του νομοσχεδίου κλιμακώνεται σε όλους τους τομείς.
Και οι εργαζόμενοι σε άλλες πυρηνικές μονάδες δηλώνουν έτοιμοι να προχωρήσουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Βρίσκονται σε εξέλιξη οι εργατικές συνελεύσεις. Το ίδιο θα κάνουν και οι εργαζόμενοι στις μεταφορές.
Ήδη εργαζόμενοι έχουν κηρύξει απεργίες και έχουν καταλάβει πολλά από τα διυλιστήρια της Γαλλίας ενώ την ίδια ώρα η αστυνομία προχωρά σε επιχειρήσεις για την άρση των αποκλεισμών.
Τα ξημερώματα οι αστυνομικές αρχές επιχείρησαν για την άρση του αποκλεισμού του διυλιστηρίου στο Ντουσί-Λε-Μιν, στα βορειοανατολικά της χώρας.
Την προηγούμενη ημέρα, μετά την αστυνομική επέμβαση σε διυλιστήριο στο Φο-συρ-Μερ, o Γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς είχε διαμηνύσει πως θα κρατήσει σκληρή στάση για να ανοίξουν τα διυλιστήρια.
Η Γαλλία έχει αρχίσει εδώ και δύο ημέρες να αντλεί από τα στρατηγικά της αποθέματα σε πετρελαϊκά προϊόντα για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα τροφοδοσίας που έχουν προκαλέσει οι απεργιακές κινητοποιήσεις και ο αποκλεισμός μονάδων της πετρελαϊκής βιομηχανίας σε ολόκληρη τη χώρα.
Έξι από τα οκτώ γαλλικά διυλιστήρια υπολειτουργούν ή είναι αποκλεισμένα.
Από την πλευρά του, το ισχυρότερο συνδικάτο της Γαλλίας CGT διαμηνύει ότι θα παλέψει μέχρι τέλους για την απόσυρση του εργασιακού νόμου.
Το CGΤ έχει καλέσει σε απεργία για το διάστημα 3-5 Ιουνίου των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας και των εργαζομένων στους σιδηροδρόμους και στα λιμάνια

Διαβάστε περισσότερα

Μια φωτογραφία, απ’ αυτές που κρεμάν οι φοιτητές, στην καρδιά τους

Στις 25 Μάη 2001 πέθανε ο φωτογράφος της κουβανικής επανάστασης, και «πατέρας» της πιο διάσημης φωτογραφίας από εφευρέσεως φακού, Αλμπέρτο Κόρδα. Της φωτογραφίας του Τσε Γκεβάρα να κοιτάζει κάτω από το μαύρο μπερέ. «Ηρωικός Αντάρτης» ονόμασε ο ίδιο το πορτρέτο.

 

Η φωτογραφία τραβήχτηκε στις 5 Μαρτίου 1960 στην Αβάνα της Κούβας τραβήχτηκε στην κηδεία των θυμάτων μιας ναυτικής τραγωδίας. «Βρισκόμουν περίπου δέκα μέτρα από την εξέδρα όπου μιλούσε ο Φιντέλ Κάστρο. Ξαφνικά, πρόσεξα ότι ο Τσε πλησίαζε το κιγκλίδωμα» περιέγραψε ο ίδιος αργότερα τη στιγμή της σύλληψης της φωτογραφίας.
Η φωτογραφία δε χρησιμοποιήθηκε από τον κουβανικό Τύπο. Επτά χρόνια αργότερα τη ζήτησε από τον Κόρδα ένας Ιταλός συνάδελφός του κι ο κουβανός του την χάρισε. Όταν λίγους μήνες αργότερα ο Τσε πέθανε, η φωτογραφία κυκλοφόρησε ως πόστερ στην Ιταλία και σε πολύ μικρό έκανε το γύρο του κόσμου. Εκτοτε δεν έπαψε να βρίσκεται στις καρδιές των φοιτητών, των νέων και επαναστατών όλης της Γης.
Η φωτογραφία δεν χάρισε τον πλούτο στο δημιουργό της. Ο Κόρντα αρνήθηκε να πληρωθεί ή να λάβει δικαιώματα για τον Επαναστάτη του, και υπερασπίστηκε τον επαναστατικό χαρακτήρα της φωτογραφίας του: όταν γνωστή βότκα χρησιμοποίησε στη διαφημιστική της καμπάνια την φωτογραφία του Τσε, ο Κόρντα τη μήνυσε και ζήτησε να σταματήσει η εμπορική χρήση της φωτογραφίας. Κέρδισε 50.000 δολάρια, ερχόμενος σε συμβιβασμό πριν εκδικαστεί η αγωγή του, τα οποία δώρισε αμέσως στο Κουβανικό σύστημα Υγείας.

 

Ο Alberto Diaz Gutierrez η Korda γεννήθηκε στην Αβάνα το 1929. Ηταν διάσημος φωτογράφος μόδας στην Κούβα, αγαπούσε τα γρήγορα αυτοκίνητα και τις όμορφες γυναίκες. Είχε μια Porsche, MG και ένα στούντιο δίπλα σε πολυτελές ξενοδοχείο στην Αβάνα. «Κόντευα τα 30, και ζούσα επιπόλαια όταν ένα εξαιρετικό γεγονός άλλαξε τη ζωή μου. Η Κουβανική Επανάσταση. Τότε τράβηξα εκείνη τη φωτογραφία του μικρού κοριτσιού που έσφιγγε ένα κομμάτι ξύλο σαν να ήταν κούκλα. Κατάλαβα ότι άξιζε να αφιερώσω τη δουλειά μου σε μια επανάσταση που είχε στόχο να εξαλείψει αυτές τις ανισότητες».

Ετσι έγινε ο κύριος φωτογράφος της επανάστασης, καθώς βρέθηκε μαζί με τους αντάρτες στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα, ενώ μετά τη νίκη της επανάστασης, το 1959, δούλεψε στην εφημερίδα «Ρεβουλουσιόν» για πάρα πολλά χρόνια. Στα καθήκοντα του, ως ο «φωτογράφος της επανάστασης», ήταν να αποθανατίζει τον Τσε και τον Φιντέλ σε διάφορες στιγμές των δημόσιων δραστηριοτήτων τους. Χαρακτηριστική είναι η φωτογραφία του Τσε να ψαρεύει μαζί με τον Έρνεστ Χέμινγουέϊ.

Επιμέλεια Ηρακλής Κακαβάνης



Πηγή:atexnos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Τι ζούμε…

Η κάλτσα του παραμυθιού, άρχισε να ξηλώνεται έτσι:

Η ανασκολόπιση των εννοιών και των λέξεων προχώρησε έτσι:

Η δημαγωγία και το ψέμα διακινούνται πλέον έτσι:

Η τραγική πραγματικότητα – αν οι φορείς της επέλεγαν να είναι τίμιοι τουλάχιστον στον κυνισμό τους – θα μπορούσε να αποδοθεί έτσι:

Και στο ερώτημα «τι ζούμε» πλέον, τα όσα βιώνουμε, όλη αυτή η απάτη του νέου διπολισμού που ήρθε να αντικαταστήσει την αθλιότητα του παλιού δικομματισμού πολλαπλασιάζοντάς την εις την νιοστή, περιγράφονται σε μια φωτογραφία με δυο σχόλια, που κάνει το γύρο του διαδικτύου:

Ο λαός να βάλει το χέρι του. 

Διαβάστε περισσότερα

Jean Paul Marat: Η «φωνή» της Γαλλικής Επανάστασης

«Σαν τον Χριστό, ο Μαρά αγαπούσε παράφορα τον λαό. Σαν τον Χριστό, ο Μαρά µισούσε τους βασιλιάδες, τους ευγενείς, τους παπάδες, τους αγύρτες και, σαν τον Χριστό, ποτέ δεν έπαψε να πολεµά αυτές τις µάστιγες του λαού» είχε γράψει ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ για ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της Γαλλικής Επανάστασης, τον Ζαν Πολ Μαρά.

Και έτσι ήταν: ο Μαρά σύντομα παράτησε την αριστοκρατική ανεσή του για να ταχθεί στις υπηρεσίες της επανάστασης, για να γίνει με την εφημερίδα του, «Φίλος του Λαού», η φωνή και η σκέψη των επαναστατών της Γαλλίας.
Ο θανατός του στις 13 Ιουλίου του 1793 από μια οπαδό των αντιπάλων του ενέπνευσε πολλούς συγγραφείς και καλλιτέχνες, ενώ παράλληλα αναπαραστάθηκε στον διάσημο πίνακα του Ζακ-Λουι Νταβίντ «Ο θάνατος του Μαρά», ένα από τα γνωστότερα έργα της Γαλλικής Επανάστασης.
Γεννημένος, σαν σήμερα, στις 24 Μαϊου του 1743 στο Νεσατέλ της Ελβετίας, ο Ζαν Πολ Μαρά ήταν γόνος πλουσίας οικογενείας και σε νεαρή ηλικία έφυγε για το Παρίσι με σκοπό να σπουδάσει ιατρική. Την ίδια περίοδο, επηρεασμένος από τις ιδέες των Γάλλων Διαφωτιστών, άρχισε να ασχολείται με την μελέτη των κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων και έγραψε δύο δοκίμια, το «Φιλοσοφικό δοκίμιο για τον άνθρωπο» και το «Αλυσίδες της δουλείας». Θέλοντας να βοηθήσει την Γαλλική Επανάσταση, εξέδωσε το 1790 την εφημερίδα «Φίλος του Λαού».
Την εφημερίδα αυτή την έγραφε εξολοκλήρου ο ίδιος και μέσα από τις στήλες της στηλίτευε την αριστοκρατία, τους κυβερνητικούς παράγοντες και την μοναρχία. Αναγκάστηκε πολλές φορές να διακόψει την έκδοση την εφημερίδας του και να καταφύγει στο εξωτερικό για να αποφύγει την σύλληψή του. Κάποια περίοδο, μάλιστα, κρυβόταν στους υπονόμους του Παρισιού και έγραφε από εκεί τα κειμενά του. Από τους υπονόμους αυτούς πρέπει να κόλλησε και την βαριά χρόνια δερματοπάθεια που θα τον ταλαιπωρούσε μέχρι τον θανατό του. Επιπλέον, ο Μαρά μέσα από την εφημερίδα του προέτρεπε τον Λαό να επαναστατήσει απέναντι της μοναρχίας και συγκεκριμένα του Λουδοβίκου του ΙΣΤ. Τελικά, αυτό το πέτυχε υποκινώντας την σφαγή των μοναρχικών από τα πλήθη του Παρισιού τον Σεπτέμβριο του 1792.
Ο Μαρά με την ανακήρυξη της Δημοκρατίας στις 22 Σεπτεμβρίου 1792 εξελέγη μέλος της Κομμούνας του Παρισιού και επίσης βουλευτής των «Ιακωβίνων » στην Συμβατική Εθνοσυνέλευση. Μαζί με τον Μαξιμιλιανό Ροβεσπιέρο (Maximilien Robespierre) και τον Ζωρζ Νταντών (Georges Danton) υπήρξε ένας από τους τρεις πολιτικά ισχυρότερους άνδρες της Δημοκρατίας μετά την πτώση των αντιπάλων τους, των δεξιών «Γιρονδίνων». Η συμβολή του στην πτώση των Γιρονδίνων, η πρωταγωνιστική του συμμετοχή στις σφαγές του Σεπτεμβρίου και στην ανατροπή του στρατηγού Ντιμουριέ από την ηγεσία των επαναστατικών στρατευμάτων, θεωρήθηκαν ακρότητες από την πλευρά του Μαρά και αυτό συνέβαλλε στο να γίνει αντιπαθής σε μια μερίδα του λαού. Έπειτα οι αντιπάλοι του χρησιμοποίησαν αυτές τις ακρότητες για να τον χαρακτηρίσουν «τέρας».
Ο Μαρά, παρόλα αυτά, θεωρείται η προσωποποίηση του Επαναστάτη της Γαλλικής Επανάστασης. Αγαπούσε τον Λαό της Γαλλίας αλλά ταυτόχρονα πίστευε ότι η βία είναι αναγκαία για να διασωθεί η Επανάσταση. Ήταν υπέρμαχος της ελευθερίας του λόγου και τα γραπτά του είναι σήμερα επίκαιρα όσο ποτέ. Συγκεκριμένα, στο βιβλίο του «Η εγκαθίδρυση του δεσποτισμού» το 1792 γράφει:

«Μερικές φορές ο ηγεμόνας, για να επιβουλευτεί την ελευθερία περιμένει τη στιγμή της εκδήλωσης μιας ανησυχητικής κρίσης, που έχει προετοιμάσει ο ίδιος· τότε, με το πρόσχημα της φροντίδας για τη σωτηρία του κράτους προτείνει καταστροφικά μέτρα, που τα καλύπτει με το πέπλο της αναγκαιότητας, του κατεπείγοντος, των περιστάσεων, της κακοδαιμονίας των καιρών. Εγκωμιάζει την αγνότητα των προθέσεών του, εκφωνεί μεγάλα λόγια για την αγάπη του δημοσίου συμφέροντος, διαλαλεί τη μέριμνα της πατρικής του αγάπης. Κι αν δει ότι υπάρχει δισταγμός για να γίνουν δεκτές οι προτάσεις του, βάζει αμέσως τις φωνές: Πώς, δεν θέλετε; Ε, τότε βγείτε μόνοι σας από την άβυσσο! Κανείς δεν έχει τη δύναμη να αντισταθεί, κι ο καθένας αφήνεται στο έλεος των πραγμάτων, παρ’ όλο που δεν έχει καμιά αμφιβολία γι’ αυτό που κρύβουν τα μέτρα αυτά, όπου κάτω από το όμορφο περίβλημα βρίσκονται τα πιο μοχθηρά σχέδια. Η παγίδα αποκαλύπτεται όταν δεν υπάρχουν πλέον χρονικά περιθώρια για να αποφευχθεί: τότε ο λαός σαν το λιοντάρι που πέφτει μέσα στα δίχτυα κρυμμένα κάτω από τα φυλλώματα, παλεύει για να τα σπάσει και το μόνο που καταφέρνει είναι να μπλέκεται περισσότερο».

Ο Μαρά δολοφονήθηκε στις 13 Ιουλίου του 1793 από την Σαρλότ Κορντέ, οπαδό των Γιρονδίνων. Η νεαρή μαχαίρωσε τον Μαρά μέσα στο μπάνιο στο οποίο περνούσε ώρες λόγω της δερματοπάθειας του. Ο Μαρά τιμήθηκε ως ήρωας και η δολοφόνος του θανατώθηκε στιην λαιμητόμο. Αργότερα βέβαια το ονομά του συνδέθηκε από τους αντιπάλους του με τις αγριότητες.
Ο θάνατος του ακόμα εμπνέει συγγραφείς και καλλιτέχνες ενώ έχει αποτυπωθεί σε θεατρικά έργα, βιβλία, γλυπτά, ποιήματα και πίνακες. Στον τάφο είχαν γραφτεί τα εξής λόγια: "'Unité, Indivisibilité de la République, Liberté, Égalité, Fraternité ou la mort'" (Ενότητα, Δημοκρατία, Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη ή θάνατος!)

Διαβάστε περισσότερα

Ανάπτυξη;, του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Από το περασμένο φθινόπωρο μέχρι σήμερα, οι βασικοί υπουργοί της κυβέρνησης, και πρώτος βεβαίως ο Αλέξης Τσίπρας, εκπέμπουν με κάθε αφορμή το ίδιο μήνυμα αισιοδοξίας: «Οι θυσίες πιάνουν επιτέλους τόπο»· «μέσα στο δεύτερο εξάμηνο του 2016 η Ελλάδα ξαναμπαίνει σε τροχιά ανάπτυξης». Είναι όμως πράγματι έτσι; Φταίει δηλαδή που, όσοι δεν συμμερίζονται την αισιοδοξία του κυβερνητικού επιτελείου, απλώς «δεν καταλαβαίνουν»;

Ας το δούμε αναλυτικότερα.

Με ποιο όχημα έρχεται η ανάπτυξη;

Η εκτίμηση για επιστροφή της Ελλάδας στην ανάπτυξη στο β’ εξάμηνο αυτής της χρονιάς περιλαμβάνεται στην Έκθεση της Κομισιόν που δημοσιοποιήθηκε στις αρχές Μαΐου. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά εκεί ότι μια αύξηση του ΑΕΠ στην Ελλάδα θα έρθει φέτος χάρη στην ενίσχυση της εσωτερικής ζήτησης. Πώς συνδυάζονται, όμως, οι έμμεσοι φόροι, ο «κόφτης» δαπανών και μισθών, η κατάργηση του ΕΚΑΣ και τα άλλα μέτρα λιτότητας που θεσπίζει το πρόσφατο πολυνομοσχέδιο, με την τόνωση της εσωτερικής ζήτησης, και δι’ αυτής, με την αναθέρμανση της οικονομίας τους αμέσως επόμενους μήνες; Ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών παραδέχεται ότι δεν συνδυάζονται.

Μιλώντας το περασμένο Σάββατο στη Βουλή, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είπε συγκεκριμένα: «Έχω πλήρη κατανόηση για αυτούς που λένε ότι και να πάρουμε κάτι για το χρέος, αυτό δεν βοηθάει έναν φτωχό άνθρωπο αυτή τη στιγμή, που του βάζουμε και περισσότερους φόρους και είναι σε πολύ δύσκολη κατάσταση […] Είναι σωστή αυτή η θέση. Αλλά, από την άλλη μεριά, αν πάρουμε κάτι για το χρέος, θα αρχίσει η αντίστροφη πορεία της ελληνικής οικονομίας. Γιατί θα είναι ένα σήμα στις αγορές ότι η ελληνική οικονομία μπορεί να διαχειριστεί το χρέος της, άρα οι επενδυτές μπορούν να επενδύσουν και μακροπρόθεσμα. Αυτό από μόνο του θα αντισταθμίσει τα υφεσιακά μέτρα, που όντως παίρνουμε».

Σε όσα αναφέρει ο Τσακαλώτος, δεν προκύπτει από πουθενά ότι η εκτιμώμενη επιστροφή στην ανάπτυξη θα έρθει γενικώς χάρη στην ενίσχυση της ζήτησης: ως προς αυτήν, τα μέτρα του πολυνομοσχεδίου είναι μέτρα που προκαλούν ύφεση. Κατά τον υπουργό Οικονομικών, ανάπτυξη θα υπάρξει, αν υπάρξει, γιατί η ρύθμιση του χρέους θα φέρει επενδύσεις. Πού στηρίζεται, όμως, αυτή η εκτίμηση;

Επενδύσεις χωρίς εγγυημένη κερδοφορία;

Ήδη από το 2008, το ποσοστό των ακαθάριστων επενδύσεων στο ΑΕΠ του επιχειρηματικού τομέα παρουσιάζει συνεχή πτώση· εξαίρεση ήταν μόνο το β΄ εξάμηνο του 2014 και το α΄ τρίμηνο του 2015. Ως γνωστόν, η συνήθης εξήγηση των νεοφιλελεύθερων, και όλο συχνότερα πια και της κυβέρνησης, είναι ότι γι’ αυτό φταίει το αβέβαιο πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι διαφορετική. Η ετήσια Έκθεση του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ για το 2016 λέει ότι, ήδη από το 2009, και κυρίως το 2013, τα αδιανέμητα κέρδη κυμαίνονται σε επίπεδο υψηλότερο έναντι αυτού των επενδύσεων: οι επιχειρηματίες προτιμούν να διαφυλάξουν τα κέρδη τους, αντί να τα επενδύσουν στην «πραγματική οικονομία». Κι αυτά, ενώ το εισόδημα του κεφαλαίου (κέρδη, τόκοι και πρόσοδοι) μειώθηκε στη χώρα, από 19,8 δισ. ευρώ το τελευταίο τρίμηνο του 2009, σε 17,2 δισ. ευρώ το γ΄ τρίμηνο του 2015.

Δεν πρόκειται για ελληνική ιδιαιτερότητα. Οι προβλέψεις του ΟΟΣΑ για το 2016, που δημοσιοποιήθηκαν τον περασμένο Φεβρουάριο, μιλούν για περιορισμένες επενδύσεις συνολικά στην Ευρωζώνη, και επιπλέον, για υψηλή ανεργία: ακόμα και η περσινή άνοδος παγκοσμίως, σε μεγάλο βαθμό οφείλεται σε εταιρικές αναδιαρθρώσεις, παρά σε άμεσες επενδύσεις. Αβέβαιο πολιτικό κλίμα, λοιπόν, μπορεί να υπάρχει στην Ελλάδα, αλλά δεν υπήρχε πάντα, δεν υπάρχει παντού κι είναι πάντοτε ζήτημα χάριν τίνος διασφαλίζεται η βεβαιότητα· αυτό που, αντίθετα, υπάρχει παντού, είναι η αβεβαιότητα όσον αφορά τα προσδοκώμενα κέρδη. Οι επενδυτές, ως γνωστόν, δεν κινούνται με βάση τη διάθεση να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο.

Ανάπτυξη, δηλαδή τέλος της κρίσης;

Τόσο λοιπόν οι νεοφιλελεύθεροι οικονομικοί αναλυτές, όσο και η κυβέρνηση που περιμένει μαζί τους την έλευση των επενδύσεων, λογαριάζουν ως εάν να ξεπεράστηκε η συγκυρία της παγκόσμιας κρίσης: σα να μην ισχύει πια ότι «το κεφάλαιο αδυνατεί να εκμεταλλευτεί την εργασία στο βαθμό εκείνο της εκμετάλλευσης που απαιτεί η ‘υγιής’, η ‘ομαλή’ ανάπτυξη της καπιταλιστικής διαδικασίας παραγωγής», όπως γράφει ο Μαρξ για την υπερσυσσώρευση. Είναι όμως η κρίση αυτή που θέτει ακόμα σε λειτουργία μια σειρά από μηχανισμούς, με τους οποίους προετοιμάζεται η νέα φάση «ανάπτυξης», δηλαδή καπιταλιστικής συσσώρευσης. Ορισμένοι από αυτούς μας είναι ιδιαίτερα γνώριμοι:

α. η εκκαθάριση των ανεπαρκώς αξιοποιούμενων κεφαλαίων, η παύση μικρών ή μεγάλων μονάδων παραγωγής, η συγκέντρωση και η συγκεντροποίηση κεφαλαίου. Έχει λοιπόν ένα δίκιο ο Γιάννης Μαρίνος να θρηνεί πάνω από «το νεκροταφείο της ελληνικής επιχειρηματικότητας, σημειώνοντας ότι, από το 2008 ως το 2015, έχουν κλείσει ή εγκαταλείψει την Ελλάδα 244.712 επιχειρήσεις. Δεν είναι όμως, όπως νομίζει, λόγω δηλαδή «των αντικαπιταλιστικών εκστρατειών Αριστεράς και συνδικαλιστών». Η φετινή Έκθεση του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ υπενθυμίζει πως, με τη διαδικασία εκκαθάρισης των πιο αδύναμων κεφαλαίων, η υπάρχουσα ζήτηση μεταφέρεται από τις επιχειρήσεις που έπαυσαν τη λειτουργία τους στις επιχειρήσεις που επέζησαν μέχρι στιγμής – άρα, όπως πάντα συμβαίνει στις κρίσεις, όταν κάποιοι θρηνούν, άλλοι εκστασιάζονται.

β. η άνοδος της μακροχρόνιας και μαζικής ανεργίας, η μείωση της αγοραστικής δύναμης των μισθών, η ένταση της πειθαρχίας και η μετατροπή των όρων πώλησης της εργατικής δύναμης. Στην Ελλάδα της περιόδου 2010-2015, όπου το ΑΕΠ συρρικνώθηκε αθροιστικά κατά 24,2%, η ανεργία ακολουθεί μια ξέφρενη πορεία προς τα πάνω: 12,7% το 2010, 17,9% το 2011, 24,4% το 2012, 27,5% το 2013, 26,5% το 2014 και 25% το 2015. Η αύξηση δε της μισθωτής απασχόλησης κατά 33.834 νέες θέσεις εργασίας στους πρώτους μήνες του 2016, έχει κύριο χαρακτηριστικό την ευελιξία. Η γενική τάση, όπως τη συνοψίζει η ετήσια Έκθεση του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, έχει ως εξής: υποκατάσταση πλήρους από μερική απασχόληση, υποκατάσταση προσωρινής απασχόλησης από απασχόληση χωρίς αποζημίωση απόλυσης, υποκατάσταση αμειβόμενων από μη αμειβόμενες υπερωρίες.

Στο ίδιο διάστημα, σύμφωνα με το Ινστιτούτο, ο πραγματικός μισθός έχει μειωθεί κατά 28,1%, ενώ η μείωση της αγοραστικής δύναμης του πραγματικού κατώτατου μισθού «δεν επιδέχεται σύγκριση με καμία άλλη περίπτωση ευρωπαϊκής χώρας», όντας στο -24,7% για όλους, και στο -34,3% για τους νέους και τις νέες κάτω των 25 ετών.

Ανάπτυξη, μπορεί. Αλλά για ποιους;

Στο έδαφος αυτό θα έρθει, αν έρθει, η πολυπόθητη ανάπτυξη. Πρόκειται για το έδαφος που έχει προετοιμάσει η αναγκαία μέσα στην κρίση (και γι’ αυτό εκτεταμένη) αναδιανομή εισοδήματος σε βάρος της εργασίας – αναδιανομή που, ωστόσο, δεν έχει αποδειχτεί ικανή για τη διασφάλιση της «ομαλής» ανάπτυξης, εξού και πρόκειται να συνεχιστεί. Στην υπόθεση αυτή επιστρατεύεται ο «κόφτης», για να μην πιέζεται με επώδυνα μέτρα η κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Και για την υπόθεση αυτή δημιουργούνται οι συνθήκες γι’ αυτό που ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ ονομάζει «ανάπτυξη διά της αφαίρεσης πόρων» ή ο Ντε Άντζελις «νέες περιφράξεις»: η πολυαναμενόμενη έλευση των επενδυτών θα πραγματοποιηθεί, με τον όρο η ελληνική κυβέρνηση να τους διασφαλίσει εγγυημένα κέρδη – κι η εγγύηση αυτή περνά από την εκχώρηση δημόσιων πόρων και στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων, μέσω του υπερταμείου για τις ιδιωτικοποιήσεις.

Υπό τους όρους λοιπόν αυτούς, μετά τη μεγάλη βουτιά της περιόδου 2010-2015 (απώλεια 24,2% του ΑΕΠ), η ελληνική οικονομία ενδέχεται να «αναθερμανθεί» - στην πραγματικότητα: να σταθεροποιηθεί, σε ένα σημείο πολύ χαμηλότερο από εκείνο προ κρίσης. Τι θα σημάνει όμως για την κοινωνία και το περιβάλλον ένα τέτοιο «επίτευγμα», οι προπαγανδιστές της κόκκινης ανάπτυξης το αποφεύγουν επιμελώς. Μάλλον γιατί η κόκκινη ανάπτυξη είναι πανομοιότυπη με τη γαλάζια, με μια κρίσιμη ωστόσο διαφορά: ότι στην πρώτη, το κόμμα που ζήταγε διαγραφή χρέους, υψηλή φορολογία του πλούτου, μεγάλες δημόσιες επενδύσεις και ενίσχυση της θέσης των εργαζομένων στην παραγωγή, σήμερα βαφτίζει το κρέας ψάρι και τον κοινωνικό κανιβαλισμό πορεία προς τα μπρος.

___________

Σημειώσεις

Πρακτικά Ολομέλειας της Βουλής, 21.5.2016 [εδώ]

Εuropean Commission, Spring 2016 Economic Forecast: Staying the course amid high risks [εδώ]

ΟΕCD, Stronger growth remains elusive: Urgent policy response is needed, Interim Economic Outlook, 18 February 2016 [εδώ]

Eurostat, Εθνικοί Λογαριασμοί και ΑΕΠ 2004-2014 [εδώ]

ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, Η ελληνική οικονομία και η απασχόληση, Ετήσια Έκθεση 2016 [εδώ]

Ηλίας Ιωακείμογλου, «Η θεωρία της κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου»,  Ceteris paribus, 23.3.2007 [εδώ]

Γιάννης Μαρίνος, «Το νεκροταφείο της ελληνικής επιχειρηματικότητας», Το Βήμα 22.5.2016 [εδώ]

Massimo De Angelis, Κοινά, περιφράξεις και κρίσεις (μετάφραση: Σωκράτης Παπάζογλου, Χάρης Τσαβδάρογλου),  Εκδόσεις των Ξένων, Θεσσαλονίκη 2013

Διαβάστε περισσότερα