Η αναγκαιότητα να διαπεράσουμε τη φαντασίωση- Του Σλαβόι Ζίζεκ

Συχνά ακούω τη μομφή ότι μιλώ ως Ευρωπαίος, ως μέρος της ευρωπαϊκής ελίτ με την οποία είμαι αλληλέγγυος, και ως τέτοιος αντιμετωπίζω τους πρόσφυγες ως εξωτερική απειλή προς αναχαίτιση. Σε αυτή τη μομφή μπορώ μόνο να πω ότι προφανώς μιλώ από την ευρωπαϊκή πλευρά, το να αρνηθώ αυτό θα ήταν παράλογο ψέμα, αλάνθαστο σημάδι πατροναριστικής και ψεύτικης αλληλεγγύης.

Αλλά για ποια ευρωπαϊκή θέση μιλάμε; Κατά τον ίδιο τρόπο που δεν υπάρχει ένα Ισλάμ, που ο ισλαμισμός μπορεί να υποθάλψει χειραφετητικό δυναμικό (έχω γράψει εκτενώς επ’ αυτού), έτσι και η ευρωπαϊκή παράδοση χαρακτηρίζεται από σειρά βαθιών αντιθέσεων.

O μόνος τρόπος να αντιπαλέψεις αποτελεσματικά τον ευρωκεντρισμό είναι από μέσα, ενεργοποιώντας τη ριζοσπαστική χειραφετητική παράδοση της Ευρώπης. Εν ολίγοις, η αλληλεγγύη μας με τους μη Ευρωπαίους χρειάζεται να είναι αλληλεγγύη στους αγώνες, ενότητα με την πάλη του κάθε πολιτισμού και όχι «διάλογος πολιτισμών».

Το κάλεσμα της Α. Μέρκελ για αποδοχή προσφύγων (περισσότερων προσφύγων από κάθε αλλη ευρωπαϊκή χώρα) είναι ένα γνήσιο ηθικό θαύμα, τέτοιο που δεν μπορεί απλώς να υποβιβαστεί ως καπιταλιστική στρατηγική της εισαγωγής φτηνής εργατικής δύναμης. Αυτό που βρίσκω κάτι παραπάνω από απλώς περίεργο είναι ο ζήλος να ασκηθεί κριτική στη Γερμανία για τη μη επίδειξη αρκετής ευρύτητας απέναντι στους πρόσφυγες, αντί να εστιάσουμε σε εκείνα τα κράτη που υιοθέτησαν παρανοϊκή αντιπροσφυγική στάση: την Πολωνία, την Ουγγαρία κ.ά.

Είναι η παλιά υπερεγωιστική λογική: όσο περισσότερο υπακούμε την επιταγή του νόμου, τόσο περισσότερο είμαστε ένοχοι. Όσο περισσότερο η Γερμανία δρα με ένα -σχετικά- έντιμο τρόπο, τόσο περισσότερο θα δέχεται κριτική. Επιπλέον, αποτελεί βαθύ σύμπτωμα της υποκρισίας μας το πόσο σπάνια η ευρωπαϊκή Αριστερά επιμένει ότι ο τρόπος να εξουδετερωθεί ο ρατσιστικός φόβος για τους πρόσφυγες είναι να συμπεριλάβουμε τους πρόσφυγες στο δημόσιο διάλογο. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί και τα άλλα ΜΜΕ θα έπρεπε να είναι γεμάτα πρόσφυγες, οι οποίοι να περιγράφουν  την έκκλησή τους, να εκφράζουν τις προσδοκίες τους κ.λπ. Χρειάζεται να τους δώσουμε τη δυνατότητα να μιλήσουν δημόσια, όχι μόνο να μιλάμε εξ ονόματός τους.

Αυτοκριτική του ευρωκεντρισμού

Μια ακόμα συχνά επαναλαμβανόμενη μομφή στρέφεται ενάντια στην αναφορά μου στις δυτικές «αξίες» και «τρόπο ζωής»: Πώς τολμώ να παραγνωρίζω το γεγονός ότι οι «δυτικές αξίες» είναι για τους ανθρώπους που ζουν στον τρίτο κόσμο η ιδεολογία εκείνη που δικαιολογεί την αποικιοκρατία και την εκμετάλλευση, την αμείλικτη καταστροφή του δικού τους τρόπου ζωής; Προφανώς και απέχω πολύ από το να αγνοώ το γεγονός αυτό -άλλωστε έχω γράψει σελίδες επ’ αυτού. Αυτό για το οποίο επιμένω είναι ότι, κατά τον ίδιο τρόπο που το Ισλάμ δεν αποτελεί ένα μεγάλο ομοιογενές σύνολο, η ευρωπαϊκή παράδοση πράγματι εμπεριέχει τη δυναμική για ριζοσπαστική χειραφέτηση, δηλαδή για τη ριζοσπαστική αυτοκριτική του ευρωκεντρισμού. Ενώ οι εκκλήσεις για επιστροφή σε ορισμένες προ-αποικιακές αυτόχθονες ρίζες ως επί το πλείστον ταιριάζουν απόλυτα στον παγκόσμιο καπιταλισμό.

Μια πιο εκλεπτυσμένη εκδοχή αυτής της μομφής επισημαίνει ότι η ισότητα, ο φεμινισμός, κ.λπ., δεν είναι μέρος του πυρήνα των δυτικών αξιών, αλλά το αποτέλεσμα ενός διαρκούς αγώνα ενάντια στην ηγεμονική ιδεολογία και την πολιτική του καπιταλισμού. Υποστηρίζει ότι η ελευθερία του Τύπου, του δημόσιου λόγου, κ.λπ., δεν είναι ένα στοιχείο των φιλελεύθερων καπιταλιστικών κοινωνιών που αναδύθηκε αυθόρμητα. Κερδήθηκε σκληρά με λαϊκούς αγώνες κατά τη διάρκεια ολόκληρου του 19ου αιώνα. Όταν η Δύση καυχιέται για τις χειραφετητικές της αξίες, χρειάζεται να έχουμε πάντα στο νου μας ότι κυρίως έχουμε να κάνουμε με τη λογική που λέει «αν δεν μπορέσεις να τους νικήσεις, συμμάχησε μαζί τους». Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με αυτό το επιχείρημα, προσθέτοντας ότι η ίδια μάχη συνεχίζεται και σήμερα (π.χ. Wikileaks).
Ο «ανήθικος» δυτικός πολιτισμός
Ένα τελευταίο σημείο: Σε δημόσιες συζητήσεις σε πανεπιστημιακούς χώρους από το Λονδίνο έως το Βερολίνο, επαναλαμβανόμενα ακούω ότι τώρα δεν είναι η ώρα για την ανάδειξη του ζητήματος της ασυμβατότητας των τρόπων ζωής, της θέσης των γυναικών σε κάποιες προσφυγικές κοινότητες, κ.λπ. Ότι τώρα αντιμετωπίζουμε μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση, εκατοντάδες χιλιάδες αγωνίζονται για τη ζωή τους. Συνεπώς το να αναδεικνύουμε πολιτιστικά ζητήματα τελικά αποπροσανατολίζει από τον πυρήνα του προβλήματος. Διαφωνώ εντελώς με αυτή τη λογική. Είναι τώρα ακριβώς, που εκατοντάδες χιλιάδες φτάνουν στην Ευρώπη, η ώρα που χρειάζεται να μιλήσουμε για όλα αυτά και να φωτίσουμε τους τρόπους αντιμετώπισης του ζητήματος.
Ο λόγος δεν είναι απλώς ότι μόνο μια τέτοια άμεση προσέγγιση μπορεί να αποκρούσει την αντιπροσφυγική παράνοια, αλλά μια πολύ πιο δυσοίωνη πραγματικότητα: Η σεξουαλικότητα έχει αναδειχθεί ως ένα από τα κεντρικά συστατικά της ιδεολογικο-πολιτικής μάχης του σήμερα.
Ας πάρουμε για παράδειγμα το κίνημα Μπόκο Χαράμ, που στην ουσία μπορεί να μεταφραστεί περιγραφικά ως «η δυτική εκπαίδευση απαγορεύεται», δηλαδή η εκπαίδευση των γυναικών. Πώς, λοιπόν, να εξηγηθεί το περίεργο γεγονός ότι ένα τεράστιο κοινωνικό πολιτικό κίνημα έχει ως κύριο προγραμματικό σημείο την ιεραρχική ρύθμιση των σχέσεων μεταξύ των δύο φύλων;
Ο Αγιατολάχ Χομεϊνί κατέστησε σαφές, δεκαετίες πριν, το γιατί μια επίθεση όπως αυτές στο Παρίσι, που εστιάζει στις «άσωτες» καθημερινές διασκεδάσεις, μπορεί να θεωρηθεί κατάλληλη. Τον Φεβρουάριο του 1979, επιστρέφοντας στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, είπε: «Δεν φοβόμαστε τις κυρώσεις. Δεν φοβόμαστε τη στρατιωτική εισβολή. Αυτό που μας φοβίζει είναι η εισβολή της δυτικής ανηθικότητας». Το γεγονός ότι ο Χομεϊνί μιλά για φόβο, για το τι πρέπει να φοβάται κάποιος περισσότερο στη Δύση, πρέπει να εκληφθεί κυριολεκτικά. Οι μουσουλμάνοι φονταμενταλιστές, είτε σιίτες είτε σουνίτες, δεν έχουν πρόβλημα με τη βαρβαρότητα των οικονομικών ή των στρατιωτικών επιθέσεων, ο πραγματικός τους εχθρός δεν είναι η δυτική οικονομική νεοαποικιακή και στρατιωτική επιθετικότητα, αλλά ο «ανήθικος» πολιτισμός της Δύσης.
Η σεξουαλική διαφοροποίηση
Το ίδιο ισχύει και για τη Ρωσία του Πούτιν, όπου οι συντηρητικοί εθνικιστές ορίζουν τη σύγκρουσή τους με τη Δύση ως πολιτιστική, εσχάτως επικεντρώνοντας στη σεξουαλική διαφοροποίηση. Με αφορμή τη νίκη της αυστριακής ντραγκ κουίν Κοντσίτα Βουρστ στη Γιουροβίζιον του 2014, ο ίδιος ο Πούτιν είχε πει: «Η Βίβλος μιλά για τα δύο φύλα, τον άντρα και τη γυναίκα, και ο κύριος σκοπός της ένωσής τους είναι να δημιουργήσουν παιδιά». Ως συνήθως, ο λυσσαλέος εθνικιστής Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι, μέλος του ρωσικού κοινοβουλίου, ήταν πιο ειλικρινής. Χαρακτήρισε τη νίκη της ως «το τέλος της Ευρώπης», λέγοντας: «Δεν υπάρχει τέλος στην τραγωδία μας. Δεν υπάρχουν πια άντρες ή γυναίκες στην Ευρώπη, παρά μόνο ουδέτεροι». Ο ρώσος αναπληρωτής πρωθυπουργός, Ντμίτρι Ρογκόζιν έγραψε στο twitter ότι το αποτέλεσμα της Γιουροβίζιον «έδειξε στους οπαδούς της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης το μέλλον τους, ένα μουσάτο κορίτσι».
Υπάρχει μια ορισμένη σχεδόν ποιητική παράξενη ομορφιά σε αυτή την εικόνα της γενειοφόρου κυρίας (για μεγάλο χρονικό διάστημα η τυπική φιγούρα των φρικ σόους στα τσίρκα) ως σύμβολου της ενωμένης Ευρώπης. Δεν είναι απορίας άξιο που η Ρωσία αρνήθηκε να μεταδώσει το διαγωνισμό της Γιουροβίζιον στη δημόσια τηλεόραση, με επικλήσεις σε ένα καινούργιο πολιτισμικό Ψυχρό Πόλεμο. Παρατηρήστε την ίδια λογική με εκείνη του Χομεϊνί: όχι ο στρατός ή η οικονομία, ο πραγματικός φόβος είναι η ηθική διαφθορά, η απειλή της σεξουαλικής διαφοροποίησης. Η Μπόκο Χαράμ απλώς οδηγεί αυτή τη λογική στο καταληκτικό της σημείο.
Τι μας λέει η ψυχανάλυση
Δεν πρέπει να υποτιμάμε τη συνθετότητα και την επιμονή στους  διαφορετικούς «τρόπους ζωής» και εδώ η ψυχανάλυση μπορεί να βοηθήσει. Ποια είναι η παράμετρος που καθιστά τους διαφορετικούς πολιτισμούς (ή καλύτερα ακόμα τους τρόπους ζωής στην πλούσια υφή των καθημερινών πρακτικών) ασύμβατους; Ποιο είναι το εμπόδιο που εμποδίζει την ανάμειξη τους ή έστω την αρμονική συνύπαρξή τους;
Η ψυχαναλυτική απάντηση είναι: η απόλαυση. Δεν πρόκειται απλώς για το ότι οι διαφορετικοί τρόποι απόλαυσης είναι ασύμβατοι μεταξύ τους χωρίς κοινό παρονομαστή. Η απόλαυση του άλλου είναι ανυπόφορη για εμάς διότι (και εφόσον) δεν μπορούμε να βρούμε κατάλληλο τρόπο να σχετιστούμε με τη δική μας απόλαυση.
Η απόλυτη ασυμβατότητα δεν βρίσκεται μεταξύ της δικής μου και της απόλαυσης του άλλου, αλλά μεταξύ του εαυτού μου και της απόλαυσής μου, που παραμένει διαρκώς ένας ανοίκειος εισβολέας. Προς επίλυση αυτού του αδιέξοδου, το υποκείμενο προβάλλει τον πυρήνα της απόλαυσής του σε έναν Άλλο, αποδίδοντας σε αυτόν πλήρη πρόσβαση σε διαρκή απόλαυση. Ένα τέτοιο σύμπλεγμα δεν μπορεί παρά να δώσει ώθηση στη ζήλια, όπου το υποκείμενο δημιουργεί/φαντάζεται έναν παράδεισο (μια ουτοπία πλήρους απόλαυσης) από τον οποίο αυτός εκτοπίζεται.
Η πολιτική ζήλια
Ο ίδιος ορισμός ισχύει και για την πολιτική ζήλια, θα μπορούσαμε να την πούμε. Από τις αντισημιτικές φαντασιώσεις για μυστηριώδεις πρακτικές και ικανότητες των Εβραίων, μέχρι τις χριστιανικές φονταμενταλιστικές φαντασιώσεις για περίεργες σεξουαλικές πρακτικές των ομοφυλόφιλων.
Η ζήλια μπορεί να είναι εντελώς πραγματική και βάσιμη. Άλλοι μπορούν και έχουν πολύ πιο έντονη σεξουαλική ζωή από το υποκείμενο της ζήλιας -γεγονός που, όπως παρατηρεί ο Λακάν, δεν κάνει τη ζήλια λιγότερο παθολογική.
Σύμφωνα με σύντομη περιγραφή του Λακάν για την πολιτική διάσταση αυτού του φαινομένου, όταν η απόλαυσή μας εκτροχιάζεται, μόνο ο Άλλος είναι σε θέση να επισημάνει την πορεία της, αλλά μόνο εφόσον είμαστε διαχωρισμένοι από τον Άλλο. Το να επιτρέψουμε στον Άλλο το δικό του τρόπο απόλαυσης, θα μπορούσε να συμβεί μόνο εάν δεν επιβάλαμε το δικό μας τρόπο στον Άλλο, εάν δεν σκεφτόμασταν τον Άλλο ως υποανάπτυκτο.
Για να ανακεφαλαιώσουμε το επιχείρημα: Λόγω αδιέξοδου στη δική μας απόλαυση, ο μόνος τρόπος για μας να φανταστούμε μια συμβατή απόλαυση είναι να την αντιλαμβανόμαστε ως απόλαυση του Άλλου. Ωστόσο, η απόλαυση του Άλλου βιώνεται εξ ορισμού ως απειλή για την ταυτότητά μας, ως κάτι που πρέπει να απορριφθεί και να καταστραφεί ακόμη.
Στην περίπτωση ενός εθνικού συνόλου
Με το βλέμμα στην ταυτότητα ενός εθνικού συνόλου, αυτό ερμηνεύεται ως: «υπάρχει πάντα, σε κάθε ανθρώπινη κοινότητα, η απόρριψη μιας απροσπέλαστης απόλαυσης, που αποτελεί την κινητήρια δύναμη μιας πιθανής βαρβαρότητας». Εδώ, ο Λακάν υποστηρίζει τον Φρόιντ, για τον οποίο ο κοινωνικός δεσμός (ταυτοποίηση του συνόλου) διαμεσολαβείται από την ταυτοποίηση του καθενός από τα μέλη του συνόλου με τη φιγούρα ενός ηγέτη που αποδέχονται όλοι. Ο Λακάν αντιλαμβάνεται αυτή  τη συμβολική ταυτοποίηση με έναν ηγέτη – σημαίνον ως δευτερεύουσα έναντι μιας προϋπάρχουσας απόρριψης της απόλαυσης. Γεγονός που για τον ίδιο εξηγεί ότι «το θεμελιώδες έγκλημα δεν είναι η εξόντωση του πατέρα, αλλά η επιθυμία για εξόντωση αυτού που ενσαρκώνει την απόλαυση που απορρίπτω».
Το σημείο εκκίνησης, αυτό που «βλέπω άμεσα» είναι ότι δεν ξέρω ποιος ή τι είμαι, εφόσον ο εσώτατος πυρήνας της απόλαυσης μου μου διαφεύγει. Στη συνέχεια, ταυτοποιούμαι με άλλους που βρίσκονται στο ίδιο αδιέξοδο και βασίζουμε τη συλλογική μας ταυτότητα όχι άμεσα σε κάποιο ηγέτη – σημαίνον αλλά, πιο ουσιαστικά, στην κοινή μας απόρριψη της απόλαυσης του Άλλου.
Η κατάσταση της απόλαυσης του Άλλου είναι συνεπώς βαθιά διφορούμενη: Είναι απειλή για την ταυτότητά μου, αλλά την ίδια στιγμή η αναφορά μου σε αυτή θεμελιώνει την ταυτότητά μου. Εν ολίγοις, η ταυτότητά μου αναδύεται ως αμυντική αντίδραση σε ό,τι απειλεί, ή, όπως μπορεί να πει ο αντισημιτισμός, τι είναι ένας ναζιστής χωρίς έναν Εβραίο; Ο Χίτλερ φέρεται να είπε: «Πρέπει να σκοτώσουμε τον Εβραίο μέσα μας».
Η δήλωση του Χίτλερ λέει περισσότερα από ό,τι θέλει να πει: Ενάντια στην πρόθεσή του, επιβεβαιώνει ότι τα έθνη χρειάζονται την αντισημιτική φιγούρα του «Εβραίου», προκειμένου να διατηρήσουν την ταυτότητά τους. Επομένως, δεν είναι μόνο ότι «ο Εβραίος είναι μέσα μας». Αυτό που ο Χίτλερ μοιραία παρέλειψε είναι ότι αυτός, ο αντισημίτης, η ταυτότητά του, ενυπάρχει επίσης στον Εβραίο.
Το ίδιο ισχύει ακόμα και για ένα ορισμένο είδος αντι-ρατσισμού, ο πολιτικώς ορθός αντι-ρατσισμός εξαρτάται από το τι παλεύει (ή προσποιείται ότι). Σε πρώτο επίπεδο, ο ίδιος ο ρατσισμός παρασιτεί στον αντίπαλό του. Ο πολιτικώς ορθός αντι-ρατσισμός υποστηρίζεται από το πλεόνασμα απόλαυσης που προκύπτει όταν το υποκείμενο ανακαλύπτει πανηγυρικά την κρυμμένη ρατσιστική προκατάληψη μιας εκ πρώτης όψεως ουδέτερης δήλωσης ή χειρονομίας.
Ένα ακόμη συμπέρασμα στο οποίο μπορούμε να οδηγηθούμε από αυτή την ανάμειξη απολαύσεων, είναι ότι ο ρατσισμός είναι ιστορικό φαινόμενο. Ακόμα και αν ο αντισημιτισμός φαίνεται να παραμένει το ίδιο μέσα στις χιλιετίες, η εσωτερική του δομή αλλάζει με κάθε ιστορική ρήξη. Ο γάλλος φιλόσοφος Ετιέν Μπαλιμπάρ σημειώνει ότι στο σημερινό παγκόσμιο καπιταλισμό, στον οποίο είμαστε όλοι γείτονες μεταξύ μας, ακόμα και αν ζουμε μακριά ο ένας από τον άλλο, η δομή του αντισημιτισμού είναι κατά κάποιο τρόπο παγκοσμιοποιημένη. Κάθε άλλη εθνοτική ομάδα που θεωρείται ως απειλή για τις ταυτότητές μας λειτουργεί ως «Εβραίος» για τον αντισημίτη. Αυτή η παγκοσμιοποίηση αγγίζει το απόγειό της στο μοναδικό εξαιρετικό γεγονός ότι ακόμη και οι ένθερμοι σιωνιστές κατασκευάζουν την εικόνα του «Εβραίου που μισεί τον εαυτό του».
Η αποφυγή της επιλογής
Η βασική αρχή της θεωρίας του Λακάν είναι ότι η «ασυμμετρία στη συμβολική τάξη» δεν παρουσιάζεται κυρίως μεταξύ διαφορετικών τρόπων ζωής (πολιτισμών), αλλά στο εσωτερικό ενός συγκεκριμένου πολιτισμού. Κάθε πολιτισμός είναι δομημένος γύρω από συγκεκριμένα «σημεία αδυναμίας», ανταγωνισμούς. Κάθε πολιτισμός στερείται «κατάλληλα σημαίνοντα» για τον ίδιο, για τις δικές του αναπαραστάσεις, γι’ αυτό απαιτούνται οι φαντασιώσεις, για την κάλυψη αυτού του κενού. Αυτές οι φαντασιώσεις, κατά κανόνα, αφορούν άλλους πολιτισμούς. Για να επιστρέψουμε στους ναζί, η φαντασίωση του Εβραίου είναι στοιχείο – κλειδί στη δόμηση της ταυτότητας του ναζιστή. Ο Εβραίος ως εχθρός επιτρέπει στο αντισημιτικό υποκείμενο να αποφύγει την επιλογή μεταξύ εργατικής τάξης και κεφαλαίου: Ενοχοποιώντας τον Εβραίο, του οποίου τα σχέδια πυροδοτούν ταξική σύγκρουση, υποστηρίζει το όραμα της αρμονικής κοινωνίας, στην οποία εργατικό δυναμικό και κεφάλαιο συνεργάζονται.
Αυτός είναι ο λόγος που η Τζούλια Κρίστεβα έχει δίκιο όταν συνδέει το φοβικό αντικείμενο με την αποφυγή της επιλογής. Είναι αυτό που επιχειρεί όσο το δυνατόν περισσότερο να αποτρέψει το υποκείμενο από μια επιλογή. Μήπως αυτή η πρόταση δεν ισχύει ιδιαίτερα για την πολιτική φοβία; Μήπως η επίκληση του φοβικού αντικειμένου, για το φόβο του οποίου η δεξιά λαϊκιστική ιδεολογία κινητοποιεί τους οπαδούς της (σήμερα στην Ευρώπη ο πρόσφυγας), δεν ενσαρκώνει την άρνηση της επιλογής; Ποια επιλογή; Την επιλογή θέσης στην ταξική πάλη.
Πρέπει, λοιπόν, να διαχωρίσουμε τις «καλές» από τις «κακές» φαντασιώσεις; Για παράδειγμα, να αντικαταστήσουμε τις ρατσιστικές φαντασιώσεις με ανθρωπιστικές παγκόσμιας αδελφοσύνης και συνεργασίας; Είναι, πράγματι, οι φαντασιώσεις το τελευταίο καταφύγιο της πολιτικής; Είναι ο κομουνισμός μια φαντασίωση στην οποία πρέπει να γραπωθούμε με κάθε κόστος;
Το ελάχιστο που μπορεί κάποιος να υποστηρίξει είναι ότι η θεωρία του Λακάν ανοίγει έναν άλλο δρόμο, αυτόν που μπορούμε να ονομάσουμε «πολιτική που διαπερνά τη φαντασίωση». Εκείνη την πολιτική που δεν συσκοτίζει κοινωνικούς ανταγωνισμούς, αλλά τους αντιμετωπίζει, την πολιτική που όχι απλώς στοχεύει στην επίτευξη ενός ανέφικτου οράματος, αλλά που κάνει πράξη ένα διάλογο, ένα κοινωνικό δεσμό που δεν θα είναι απλά μια επίφαση.
* Το κείμενο σε μεγαλύτερη εκδοχή δημοσιεύτηκε στις 28 Δεκέμβρη 2015, στον ιστότοπο «In these times» [inthesetimes.com/article/18722/Slavoj-Zizek-on-Syria-refugees-Eurocentrism-Western-Values-Lacan-Islam].
Εφημερίδα Εποχή

Διαβάστε περισσότερα

Τσίπρας - Μητσοτάκης: (ενδό-) νεοφιλελεύθερη σύγκρουση και στο βάθος συνεργασία

Θέμης Τζήμας

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης χρωστάει ευγνωμοσύνη στον Αλέξη Τσίπρα. Αν ο τελευταίος δεν είχε διακηρύξει με κάθε τρόπο ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από αυτόν του εφαρμοσμένου νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή των μνημονίων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και πολλοί άλλοι ιδεολογικά ή “τυχοδιωκτικά” νεοφιλελεύθεροι - Γιώργος Παπανδρέου, Λουκάς Παπαδήμος, Αντώνης Σαμαράς, Βενιζέλος, Στουρνάρας κλπ -  δε θα είχαν αναβαπτιστεί και δε θα είχαν ξεπλυθεί ποτέ.
 

  Θα παρέμεναν μειοψηφικοί στους χώρους τους και θεωρούμενοι ως συνταγές αποτυχίας. Επιπλέον, αν ο πρωθυπουργός δεν είχε χρίσει την ακραία, λαϊκή δεξιά σταθερό σύμμαχό του, σχετικά πιο δύσκολα θα εκλεγόταν σήμερα, πρόεδρος στην αξιωματική αντιπολίτευση, με κεντρώο υποτίθεται προφίλ αλλά και με ξεκάθαρους συμμάχους από τον ακροδεξιό συρφετό της ΝΔ - χωρίς τα παραπάνω να σημαίνουν ότι και ο Ε. Μεϊμαράκης στην πράξη είναι διαφορετικός.

Από τη στιγμή όμως που ένας πρωθυπουργός ο οποίος εξελέγη στο όνομα της αριστεράς, ένθερμα υπηρετεί όσα ο ίδιος κατήγγειλε ως νεοφιλελεύθερο πραξικόπημα και όσους ονομάτιζε εκβιαστές, εξαπολύοντας επιπλέον ανηλεή πόλεμο μέσα από έναν ατελείωτο κιτρινισμό σε όποιον του ασκεί εξ αριστερών κριτική, ο νεοφιλελευθερισμός “φτιασιδώθηκε”, ευπρεπίστηκε και έπαψε να φαντάζει συνταγή αποτυχίας. Αντιθέτως θεωρήθηκε από τα μέλη της ΝΔ - και ίσως αποδειχτεί πρόσκαιρα μια εκλογικά ορθή πρόβλεψη - ότι ένας γνήσιος νεοφιλελεύθερος μπορεί να κερδίσει κάποιον που ασπάστηκε το νεοφιλελευθερισμό ορμώμενος από τυχοδιωκτικά κίνητρα.
Η απόπειρα και των δύο προέδρων θα είναι πλέον να στήσουν ένα σκηνικό σύγκρουσης, με το μεν επιτελείο Τσίπρα να προσπαθεί να αναστήσει το αντιδεξιό αίσθημα που καρπωνόταν το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του '80, το δε επιτελείο Μητσοτάκη να προσπαθεί να εμφανιστεί ως προστάτης τμήματος της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας και ως εγγυητής της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Πρόκειται για επικοινωνιακή φούσκα εκατέρωθεν, που θα καταρρεύσει σύντομα, παρότι ένα μέρος του εγχώριου συστήματος εξουσίας θα προσπαθήσει να τη συντηρήσει προκειμένου να κρατήσει τη ΝΔ ως συστημικό μαξιλάρι υποδοχής δυσαρέσκειας. Το μεν επιτελείο Τσίπρα λησμονεί ότι το αντιδεξιό αίσθημα που καρπώθηκε το ΠΑΣΟΚ για πολλά χρόνια, είχε συγκεκριμένη υλική και επακόλουθα ιδεολογική βάση, που χτίστηκε από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ μέσα από μια ευρύτατη κοινωνική συμμαχία.
Αν ο Α. Παπανδρέου είχε αποδειχτεί δεξιότερος του Καραμανλή ή αν είχε προσχωρήσει στο νεοφιλελευθερισμό όπως έπραξε ο Αλέξης Τσίπρας, θα είχε εξαφανιστεί από το πολιτικό προσκήνιο μαζί με το ΠΑΣΟΚ μέσα σε ελάχιστα χρόνια. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την άλλη, μετά από κάκιστες υπουργικές θητείες, οσμές σκανδάλων, όντας σάρκα από τη σάρκα της παρασιτικής ελίτ της χώρας και έχοντας άμεση συμμετοχή σε μνημονιακές κυβερνήσεις που ρήμαξαν τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα και τους ελεύθερους επαγγελματίες, παριστάνει το μεταρρυθμιστή επειδή απέλυε καθαρίστριες και επειδή έθετε σε διαθεσιμότητα δημοσίους υπαλλήλους με ποσόστωση.
Κυρίως όμως και οι δύο, όχι μόνο έχουν αποδεχτεί αλλά αποτελούν στα κόμματά τους, τους κατεξοχήν εκφραστές και εγγυητές υλοποίησης της ίδιας, μνημονιακής πολιτικής. Είναι το ίδιο εξαρτημένοι και αναλώσιμοι από το ντόπιο και ξένο σύστημα εξουσίας. Γι' αυτό και αν δεν καταρρεύσουν απότομα και γρήγορα, θα οδεύσουν πιθανότατα εν τέλει σε κάποια μορφή συνεργασίας στα δύσκολα, είτε πριν, είτε μετά από εκλογές. Άλλωστε, ο πρωθυπουργός επιδιώκει ήδη “παρά φύση” συναινέσεις, βάσει των όσων ο ίδιος προεκλογικά έλεγε.
Και οι επαγγελματίες “αντί- λαϊκιστές”, που όπου δουν συναίνεση γύρω τα συμφέροντα των δανειστών, των τραπεζιτών, των βιομηχάνων και των εργολάβων τρέχουν, δύσκολα θα μπορούν να αποκρούουν για πολύ τέτοιες δελεαστικές προτάσεις, ακόμα και αν επιδιώκουν αλλαγή φρουράς στη διαχείριση των μνημονίων. Θα δούμε εν κατακλείδι ανταγωνισμό Τσίπρα - Μητσοτάκη, αλλά θα είναι για τον καλύτερο διαχειριστή της ίδιας πολιτικής και στο -όχι πολύ μεγάλο- βάθος, συνεργασία για να μείνει σταθερά ο λαός κάτω από τις μνημονιακές πολιτικές.

Διαβάστε περισσότερα

Σαρλ Περώ: Ένας μεγάλος παραμυθάς

H «Κοκκινοσκουφίτσα», η «Σταχτοπούτα», «Ο Παπουτσωμένος Γάτος», «Η Ωραία Κοιμωμένη», «Ο Κυανοπώγων», «Ο Κοντορεβιθούλης» είναι μερικά μόνο από τα παραμύθια που μας άφησε ο Σαρλ Περώ.
Ο μεγάλος παραμυθάς γεννήθηκε στο Παρίσι, σαν σήμερα 12 Ιανουαρίου 1628. Ήταν λαογράφος, συγγραφέας και  μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Πέθανε στις 16 Μαΐου του 1703.
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε αρχικά ως υπεύθυνος των βασιλικών κτιρίων. Άρχισε να γίνεται γνωστός ως λογοτέχνης το 1660 περίπου με ερωτικά ποιήματα.

Αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή του στη μελέτη της ποίησης και των καλών τεχνών. Ήταν αδελφός του Κλωντ Περώ του αρχιτέκτονα που έφτιαξε το Λούβρο.
Ο Σαρλ Περώ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη φιλολογική διαμάχη αναφορικά με την υπεροχή αρχαίων και νεότερων συγγραφέων. Το 1671 το ποίημά μου «Ο αιώνας του Μεγάλου Λουδοβίκου» προκάλεσε τη λεγόμενη «Διαμάχη των Παλαιών και των Νέων».
Ο Περώ από την πλευρά του υποστήριξε την υπεροχή των σύγχρονων συγγραφέων όπως ο Μολιέρος από τους αρχαίους κλασικούς Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς.
Αυτό πάντως που τον έχει κάνει γνωστό σε ολόκληρο τον κόσμο είναι η συλλογή παραμυθιών «Ιστορίες της μαμάς μου της χήνας» που τα έγραψε για τη διασκέδαση των παιδιών του. Με το βιβλίο αυτό τα παραμύθια για παιδιά έγιναν μόδα. Όσο για τις δικές του ιστορίες δεν πρέπει να υπάρχει παιδί που δεν τις έχει ακούσει.

Διαβάστε περισσότερα

Μπαμπινιώτης: «Οι νέοι θα πληρώσουν ακριβά τα greeklish»

Τον κίνδυνο της «αποξένωσης» από την εικόνα των ελληνικών λέξεων, λόγω της αυξανόμενης χρήσης των «greeklish», επισήμανε ο καθηγητής της Γλωσσολογίας Γεώργιος Μπαμπινιώτης.

«Εγώ θα έλεγα στον κόσμο που μας ...ακούει: ‘’τη γλώσσα και τα μάτια σας’’. Θα έλεγα ότι σε ημέρες κρίσης θα πρέπει να σκύψουμε σε ό,τι καλύτερο διαθέτει αυτός ο τόπος, που είναι ο πολιτισμός μας, η παράδοση μας και με τον πιο εύγλωττο τρόπο η γλώσσα μας.

Δεν είναι απλό εργαλείο η γλώσσα. Είναι ο πολιτισμός μας, είναι η ιστορία μας, είναι η σκέψη μας, είναι η νοοτροπία μας, είναι η ταυτότητά μας. Πάνω από όλα η γλώσσα είναι αξία».

Αναφερόμενος στην ευρέως διαδεδομένη χρήση των «greeklish» (Ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) μεταξύ των νέων που στέλνουν γραπτά μηνύματα από τα κινητά τηλέφωνα ή συνομιλούν μέσω του Διαδικτύου, ο Ομότιμος και Επίτιμος Καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής, και πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τόνισε:

«Τα greeklish είναι ο καλύτερος δρόμος αποξένωσης από την εικόνα της λέξης. Αυτό…

μπορεί οι νέοι άνθρωποι να το πληρώσουν ακριβά. Έχουμε ελληνικές γραμματοσειρές και μπορούμε, αξιοποιώντας το Διαδίκτυο και τα ηλεκτρονικά μέσα, να χρησιμοποιούμε τις ελληνικές γραμματοσειρές που έχουν το προτέρημα να δίνουν την εικόνα της λέξης, το οπτικό ίνδαλμα, και να μας συμφιλιώνουν με την ορθογραφία της λέξης και με τη σημασία της»

Οδυσσέας Ελύτης

Από το Άξιον Εστί:
Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική.
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου…
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου…
Εκεί σπάροι και πέρκες
ανεμόδαρτα ρήματα
ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια
όσα είδα στα σπλάχνα μου ν’ ανάβουνε
σφουγγάρια, μέδουσες
με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων
όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη…
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη…
Εκεί ρόδια, κυδώνια
θεοί μελαχροινοί, θείοι κ’ εξάδελφοι
το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια.
Και πνοές από τη ρεμματιά ευωδιάζοντας
λυγαριά και σχίνο
σπάρτο και πιπερόριζα
με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων
ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι…
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι!..
Εκεί δάφνες και βάγια
θυμιατό και λιβάνισμα
τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια
στο χώμα το στρωμένο με τ’ αμπελομάντιλα ,
κνίσες, τσουγκρίσματα
και Χριστος Ανέστη
με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων!
Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου…
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του "Υμνου !..

Διαβάστε περισσότερα

Ελληνική Μπασταρδοκρατία Vol.2: Μητσοτακέικο -του Χάρη Ζάβαλου

Άλλωστε κάθε κόμμα που σέβεται τον εαυτό του χρειάζεται έναν Μητσοτάκη. Έτσι για το γούρι…
Στο δεύτερο μέρος της τριλογίας μας με θέμα την οικογενειοκρατία και τον νεποτισμό {ο όρος νεποτισμός προέρχεται από τη λατινική λέξη νέπος (nepos, γεν. nepotis) που σημαίνει «ανιψιός» ή «εγγονός») που μαστίζει την ελληνική πολιτική ζωή από την γέννηση του ελληνικού κράτους μέχρι και σήμερα, αποφασίσαμε να ερευνήσουμε τον ορισμό της Μαφιοκρατίας και πως το «δαχτυλίδι της εξουσίας» προσφέρεται σαν δώρο στον διάδοχο.
Θα εξιστορήσουμε το έπος της απόλυτης ελληνικής πολιτικής οικογένειας που έναν αιώνα τώρα κρατά με νύχια και με δόντια τα σκήπτρα της εξουσίας, βολεύοντας άπαντες που είχαν το «προνόμιο» το επίθετό τους να ξεκινάει από ¨Μητσό¨ και να τελειώνει σε ¨τάκης¨.
Και ευχόμαστε ολόψυχα το νέο μέλος της οικογένειας, ο καρπός του έρωτα της κόρης της Ντόρας Μπακογιάννη, Αλεξίας, να καταλάβει ένα δημόσιο αξίωμα σύντομα και να μην χρονοτριβήσει.
Πάντα θέλαμε έναν ακόμα «σπόρο» Μητσοτακικό να φυτευτεί στο ιδιωτικό οικογενειακό θερμοκήπιο που λέγεται Ελλάδα.
Αυτή την φορά φορέστε αναπνευστήρα γιατί θα βουτήξουμε σε βαθιά και θολά νερά, γεμάτα καρχαρίες.
Μητσοτακέικο: Η «κορυφαία» πολιτική οικογένεια που έβγαλε ποτέ η λεβεντομάνα Κρήτη.
Η εξιστόρηση θα έπρεπε να αρχίσει κανονικά από τον «Επίτιμο» και πατριάρχη της οικογένειας Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, όμως ο «Παπα-Στρούμφ», όπως πια τον αποκαλούν χαιδευτικά τα υπόλοιπα μέλη της φαμίλιας, συνέχισε απλά την οικογενειακή παράδοση η όποια ξεκίνησε από τον συνονόματο παππού του, Κωστή Μητσοτάκη. Οπότε ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Κωστής Μητσοτάκης ο παππούς (1845-1898).
Γεννηθείς το 1845, πολιτικός και δημοσιογράφος από τα Χανιά, ο Κωστής ίδρυσε το «Κόμμα των Ξυπολήτων», κόμμα το οποίο παρέλαβε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, καθότι η αδερφή του Κατίγκω Βενιζέλου, ήταν η γυναίκα του παππού Κωστή.
Αριστομένης Μητσοτάκης ο θείος (1884-1941).
Δευτερότοκος γιος του Κωστή Μητσοτάκη ο οποίος εκλεγόταν βουλευτής Χανίων για πολλά συναπτά έτη καθώς επίσης διετέλεσε υπουργός Εθνικής Οικονομίας στην κυβέρνηση Παπαναστασίου καθώς και αντιπρόεδρος της Βουλής.
Κυριάκος Μητσοτάκης ο μπαμπάς (1883-1944).
Πρωτότοκος γιος του Κωστή και πατέρας του Κωνσταντίνου γεννήθηκε και αυτός στα Χανιά και εκλεγόταν βουλευτής Χανίων για πολλά χρόνια.
Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ο Επίτιμος (1918- ).
Στις 18 Οκτωβρίου του 1918 λοιπόν έρχεται στον κόσμο το ένα εκ των πέντε τέκνων του Κυριάκου και της Σταυρούλας Πλουμιδάκη (κόρη του βουλευτή της Κρητικής βουλής, δημάρχου Χανίων αλλά και βουλευτή της Περιφέρειας Χανίων μετά την ένωση του νησιού με την Ελλάδα, Χαράλαμπου Πλουμιδάκη).
Γεννιέται στην συνοικία Χαλέπα, στο σπίτι που υπογράφτηκε η Συνθήκη της Χαλέπα όπου έδινε τα πρώτα δικαιώματα στους Κρήτες.
Οι συγγένειες του εκλεκτές. Γιος και ανιψιός  βουλευτή, ανιψιός του τότε πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου, σπουδάζει νομικά, πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με δαπάνες από κληροδότημα που είχε ορίσει για τις σπουδές του ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Εκλέχτηκε πρώτη φορά βουλευτής το 1946, αμέσως μετά την λήξη του Β΄ Π.Π., σε ηλικία μόλις 28 χρονών με το Κόμμα των Φιλελευθέρων. Το 1951 αναλαμβάνει πρώτη φορά υφυπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του ξαδέρφου του και γιου του Ελ. Βενιζέλου, Σοφοκλή Βενιζέλου και στον ανασχηματισμό της ίδιας χρονιάς αναλαμβάνει υπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων. Το 1961 συμμετέχει στην Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου και του Σοφοκλή Βενιζέλου και το 1963 διετέλεσε υπουργός Οικονομικών.
Πρωτοκλασάτο στέλεχος στην Ένωση Κέντρου, θεωρείται από όλον τον πολιτικό κόσμο της εποχής διάδοχος στην ηγεσία του κόμματος, τα σχέδια του όμως ανατρέπονται με την συμμετοχή στην κυβέρνηση του γιου του Γεώργιου Παπανδρέου, Ανδρέα.
Πρωταγωνιστής των  Ιουλιανών του 1965 και «αποστάτης», συμμετέχει στην κυβέρνηση Αθανασιάδη-Νόβα και Στεφανόπουλου ως υπουργός Συντονισμού.
Μετά την πτώση της χούντας δεν συμπεριλαμβάνεται στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή και δεν εκλέγεται βουλευτής (πρώτη φορά μετά το 1946). Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1977 ιδρύει το «Κόμμα Νεοφιλελευθέρων» και στις εκλογές του Νοεμβρίου του ίδιου έτους παίρνει στις εκλογές 1,09% και εκλέγεται βουλευτής μαζί με τον Παύλο Βαρδινογιάννη, της γνωστής οικογένειας επιχειρηματιών από το Ρέθυμνο της Κρήτης και αδερφού της γυναίκας του Γιάννη Κεφαλογιάννη, όπως είδαμε στον προηγούμενο άρθρο.
Το 1978 προσχωρεί στην Νέα Δημοκρατία. Υπουργός Συντονισμού το ίδιο έτος, υπουργός Εξωτερικών το 1980 επί κυβερνήσεως Γεωργίου Ράλλη (γιου του κατοχικού πρωθυπουργού Ιωάννη Ράλλη). Την 1^η Σεπτεμβρίου του 1984 εκλέγεται πρόεδρος του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, διαδεχόμενος τον Ευάγγελο Αβέρωφ (γόνο της γνωστής οικογένειας των επιχειρηματιών από το Μέτσοβο). Στις εσωκομματικές προστριβές που δημιουργήθηκαν μετά την ήττα της Ν.Δ. στις εκλογές του 1985, κερδίζει εκ νέου την προεδρία του κόμματος από τον δεύτερο υποψήφιο και μετέπειτα Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο, γιο του Δημήτριου Στεφανόπουλου ο οποίος ήταν υπουργός Αγορανομίας και Εφοδιασμού στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη που με την σειρά του ήταν τέκνο του πρωθυπουργού και αρχηγού του Λαϊκού Κόμματος Παναγή Τσαλδάρη.
Μετά την συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση του ακαδημαϊκού Ξενοφώντα Ζολώτα, ο Κων/νος Μητσοτάκης εκλέγεται πρωθυπουργός στις εκλογές του 1990 και διατηρεί το αξίωμα αυτό μέχρι τις 13 Οκτωβρίου του 1993, αφού έχει προηγηθεί η αποχώρηση του υπουργού Εξωτερικών και σημερινού πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά (ανιψιός του βουλευτή Μεσσηνίας, με το κόμμα της Ε.Ρ.Ε. του Κωνσταντίνου Καραμανλή, Γεώργιου Σαμαρά)  και την ίδρυση του νέου του κόμματος της «Πολιτικής Άνοιξης» στις 30 Ιουνίου. Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ο Σαμαράς προτρέπει τους βουλευτές της Ν.Δ. που πρόσκεινται σε αυτόν να ανεξαρτητοποιηθούν και ακολουθεί η «αποστασία» του Στ. Στεφανόπουλου (ανιψιού του Στέφανου Στεφανόπουλου που είχε διατελέσει πρωθυπουργός «αποστασίας» από ’65 έως το ‘66 που ο Μητσοτάκης είχε συμμετάσχει ως υπουργός Συντονισμού) και του περιβόητου πια, τότε βουλευτή, Γιώργου Συμπιλίδη.
Μετά την ήττα της Ν.Δ. στις εκλογές του 1993 από το ΠΑΣΟΚ του γιου του Γεωργίου Παπανδρέου, Ανδρέα, ο Μητσοτάκης παραιτείται από αρχηγός του κόμματος, όπου και αναλαμβάνει ο Μιλτιάδης Έβερτ, γιος και αυτός του αρχηγού της Αστυνομίας Πόλεων επί της κατοχής, Άγγελου Έβερτ.
Μέχρι το 2004 συνεχίζει να εκλέγεται βουλευτής με την Ν.Δ. και φέρει πια τον τίτλο του επίτιμου αρχηγού του κόμματος. Ιδιωτεύει πια και έχοντας ιδρύσει το «Ιστορικό Αρχείο Κ. Μητσοτάκη», παρακολουθεί με καμάρι την ένδοξη πορεία των απόγονων του στην πολιτική σκηνή της Ελληνικής Μπασταρδοκρατίας, όπως θα παρακολουθήσουμε παρακάτω.
Κυριάκος Κ. Μητσοτάκης ο γιος.
Ο Βενιαμίν της φαμίλιας.
Γεννηθείς στην Αθήνα το 1968, ο υιός Μητσοτάκης αποφοιτά το 1986 από το Κολλέγιο Αθηνών και συνεχίζει τις σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Harvard και στο Stanford σπουδάζοντας κοινωνικές επιστήμες. Στις εκλογές του 2004 αλλά και του 2007 εξελέγη βουλευτής,  πρώτος μάλιστα σε σταυρούς στη Β΄ Αθηνών με το κόμμα της Νέα Δημοκρατίας. Στις 25 Ιουνίου 2013 ανέλαβε τη θέση του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης στην Κυβέρνηση Σαμαρά, μετά τον πρώτο ανασχηματισμό, θέση που διατήρησε και κατά τον δεύτερο ανασχηματισμό τον Ιούνιο του 2014 την οποία κατέχει μέχρι και σήμερα.
Ντόρα (Θεοδώρα) Μπακογιάννη-Μητσοτάκη η θυγατέρα.
Η πρωτότοκη  του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και της Μαρίκας Γιαννούκου.
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 6 Μαίου του 1954. Αποφοιτά από την Γερμανική Σχολή Αθηνών και σπουδάζει Πολιτικές Επιστήμες και Επικοινωνία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Συνεχίζει τις σπουδές της στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Από το 1984 έως το 1989 ήταν υπεύθυνη του πολιτικού γραφείου του τότε Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας (και πατέρα της), Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
Παντρεμένη με τον Παύλο Μπακογιάννη (που είχε γνωρίσει όταν σπούδαζε στο Μόναχο), εκλέγεται πρώτη φορά βουλευτής στις επαναληπτικές εκλογές του 1989 που διεξήχθησαν στις  5 Νοεμβρίου, στην μονοεδρική περιφέρεια του νομού Ευρυτανίας, θέση που είχε ο Μπακογιάννης στις πρώτες εκλογές του 1989 στις 18 Ιουνίου, αλλά είχε δολοφονηθεί από την 17 Νοέμβρη στις 26 Σεπτέμβρη του ίδιου έτους.
Ουσιαστικά η πρώτη εισαγωγή της Μπακογιάννη στο Ελληνικό Κοινοβούλιο γίνεται με αυτόματη διαδοχή του άντρα της.
Αμέσως τοποθετείται υφυπουργός παρά τον πρωθυπουργό (του πατέρα της δηλαδή) και το 1992 αναλαμβάνει το υπουργείο Πολιτισμού σε ηλικία 38 χρονών. Το 1994 εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας και αργότερα ορίστηκε υπεύθυνη του τομέα Ανάπτυξης και του τομέα Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας της Νέας Δημοκρατίας. Στις 20 Οκτωβρίου του 2002 εκλέγεται Δήμαρχος Αθηναίων, θέση που παράτησε πρόωρα ώστε να αναλάβει το υπουργείο Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή (ανιψιού του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή).
Στις εσωκομματικές εκλογές του 2010 για την ανάδειξη νέου αρχηγού της Ν.Δ., μετά την συντριπτική ήττα του κυβερνώντος κόμματος από το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου (εγγονού και γιου των πρώην πρωθυπουργών Γεωργίου και Αντρέα), ηττάται από τον σημερινό πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και αποχωρεί από την Ν.Δ. δημιουργώντας το κόμμα της Δημοκρατικής Συμμαχίας.
Στις εκλογές του 2012 η ΔΗ.ΣΥ. δεν καταφέρνει να μπει στην βουλή στις πρώτες εκλογές του 2012, κάτι που δεν πτοεί την Μπακογιάννη, όπου και επιστρέφει στην Ν.Δ. και τίθεται επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας και έτσι στις επαναληπτικές εκλογές του Ιούνη του 2012 ξαναγίνεται βουλευτής, επιβεβαιώνοντας την ρήση του Αβέρωφ «Ότι όποιος φεύγει από το μαντρί τον τρώνε οι λύκοι» εκτός και αν έχεις το σωστό επίθετο οπότε σε εκείνη την περίπτωση είσαι ο λύκος και οι ψηφοφόροι σου τα πρόβατα.
Κώστας Μπακογιάννης υιός Ντόρας.
Στις 16 Μαρτίου του 1978 έρχεται στην ζωή ο γιος του Παύλου Μπακογιάννη και της Ντόρας Μπακογιάννη, Κώστας Μπακογιάννης.
Αφού τελειώνει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Brown στις Η.Π.Α. στο τμήμα Ιστορίας και Διεθνών Σχέσεων, συνεχίζει στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ ολοκληρώνοντας το μεταπτυχιακό του στον τομέα της Δημόσιας Διοίκησης και Πολιτικών Επιστημών.
Μέτα το πέρας των σπουδών του εργάζεται ως κοινοβουλευτικός βοηθός ευρωβουλευτή στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στην Παγκόσμια Τράπεζα με έδρα το Κόσσοβο, ως στέλεχος της ομάδας που συνεπικουρούσε στην υλοποίηση τριών έργων της Τράπεζας στον τομέα της Ενέργειας και της Μεταλλευτικής Βιομηχανίας. Παραιτείται από την θέση το 2006 προκειμένου να εργαστεί στο υπουργείο Εξωτερικών ως ειδικός συνεργάτης με αντικείμενο την προεργασία και προετοιμασία των δημοσίων τοποθετήσεων της υπουργού, δηλαδή της μητέρας του όταν αυτή εκτελούσε χρέη υπουργού Εξωτερικών.
Στις Δημοτικές εκλογές του 2010 και σε ηλικία μόλις 32 ετών εκλέγεται δήμαρχος Καρπενησίου Ευρυτανίας, δηλαδή στην γενέτειρα και εκλογική έδρα του πατέρα του Παύλου και πρώτη εκλογική περιφέρεια της μητέρας του Ντόρα, συνεχίζοντας επάξια την διαδοχή.
Στις Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές του 2014, εκλέγεται περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδος.
Έτσι απλά. Γιατί τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο όταν είσαι απόγονος Μητσοτάκη.
Λοιποί παρατρεχάμενοι της φαμίλιας του Μητσοτακέικου.
Ο Κυριάκος Βιρβιδάκης εκλέχτηκε βουλευτής Χανίων στις εκλογές του 1989, 1990 και 2012. Το 2013 διετέλεσε και Υφυπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων αρμόδιος για το ΕΣΠΑ.
Την περίοδο όπου δεν είχε εκλεγεί βουλευτής δεν άφησε τον χρόνο να πάει χαμένος αφού από το 2003 μέχρι το 2010 ήταν δήμαρχος Χανίων.
Υποθέτουμε το ότι είναι ανιψιός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (γιος της αδερφής του «Επίτιμου», Αικατερίνης, είναι καθαρά συμπτωματικό).

Το ίδιο βέβαια θα υποθέσουμε και για την καθηγήτρια οικονομικών στο Τμήμα Οικονομικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου Πανεπιστημίου, πρώην αντιπροέδρου και υποψήφια βουλευτής του κόμματος της «Δράσης», του πρώην υπουργού Εθνικής Οικονομίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη, Στέφανου Μάνου, Αντιγόνη Λυμπεράκη, η οποία τυγχάνει να είναι και αυτή ανιψιά του Μητσοτάκη, αφού είναι κόρη της αδερφής του «Επίτιμου», Αρτεμισίας.
Η μετακίνηση της στο νεοϊδρυθέν κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη, «Ποτάμι», είμαστε σίγουροι πως θα φέρει έναν νέο αέρα στην πολιτική σκηνή, απαλλαγμένο από τα στοιχεία της φαυλοκρατίας και της οικογενειοκρατίας.
Άλλωστε κάθε κόμμα που σέβεται τον εαυτό του χρειάζεται έναν Μητσοτάκη. Έτσι για το γούρι…
Επίλογος δεύτερης πράξης του δράματος.
Αντιγράφουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Κώστα Κωστή (καθηγητής Οικονομικής και Κοινωνικής Ιστορίας στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών), «Τα κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας» των εκδόσεων «Πόλις».
«Οι εκλογές που πραγματοποιήθηκαν το 1990, για Τρίτη συνεχόμενη φορά δεν ανέδειξαν νικητή. Η Νέα Δημοκρατία συγκέντρωσε 150 έδρες, πέτυχε, ωστόσο, να προσεταιριστεί τον μοναδικό βουλευτή ενός μικρού συντηρητικού κόμματος και να αποκτήσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που χρειαζόταν για να μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση, Η επιτυχία του Κ. Μητσοτάκη οφειλόταν με μεγάλο βαθμό στην προσπάθεια του να ανατρέψει την συντηρητική εικόνα της Ν.Δ. και την ταύτισή της με την προδικτατορική δεξιά. Για τον λόγο αυτόν προέβαλε τον φιλελευθερισμό ως θεμελιώδη ιδεολογικό άξονα του κόμματος , και προώθησε στελέχη από τον χώρο αυτό.»
Άξιοι απόγονοι του νεοφιλελευθερισμού που εισήγαγε στον ελληνικό δημόσιο λόγο πρώτος ο  Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ώστε να θολώσει τα νερά και να κοροϊδέψει τους ψηφοφόρους ότι αποτίναξε τον συντηρητισμό, τα τέκνα του Μητσοτάκη σήμερα όντας στελέχη της κυβέρνησης Σαμαρά σε νευραλγικές θέσεις του δημοσίου, θερμοί υποστηρικτές των ιδιωτικοποιήσεων, καταγγέλλουν το σπάταλο κράτος και τους ανεύθυνους πολίτες, αυτούς δηλαδή που έναν αιώνα τώρα τους τρέφουν και μεγαλώνουν γενιές και γενιές Μητσοτάκηδων, που αποτελεί την επιτομή της πολιτικής οικογένειας με όρους Μαφίας.
Μιας Κόζα Νόστρα δημοσίου.

Διαβάστε περισσότερα

Η Σαουδική Αραβία, το Ιράν και η οικονομική κρίση ως παράγοντας αποσταθεροποίησης

H σύγκρουση ανάμεσα στη Σαουδική Αραβία και το Ιράν που τείνει να λάβει χαρακτήρα θρησκευτικής εμφύλιας διαμάχης μεταξύ δύο διαφορετικών θρησκευτικών τάσεων που κυριαρχούν στον Ισλαμικό κόσμο, μπορεί να έχουν φέρει στην επιφάνεια μια χρόνια υποβόσκουσα διαμάχη που λαμβάνει χώρα στη Μέση Ανατολή, αλλά φαίνεται ότι επισκιάζει, παροδικά έστω, τα σημαντικά και δομικά οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το Βασίλειο της δυναστείας των Σαούντ.
Η οικονομική όμως κρίση που έχει αρχίσει να λαμβάνει και κοινωνικές προεκτάσεις στη Σαουδική Αραβία, ενδέχεται να αποτελέσει σημαντικότερο παράγοντα αποσταθεροποίησης της περιοχής και της χώρας, από ό,τι η σύγκρουση με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.
Μια οικονομία που είναι εξαρτημένη κατά 90% από το πετρέλαιο είναι φανερό ότι αυτό που αποτελούσε για δεκαετίες την εφαλτήριο δύναμη της οικονομίας και της κοινωνίας ενδέχεται να αποτελέσει και την ταφόπλακα στην κυριαρχία της οικογένειας των Σαούντ, αν όχι στο εσωτερικό της χώρας, σίγουρα στο μέλλον της ως περιφερειακής δύναμης.
Η απόφαση της Δυναστείας των Σαούντ να προχωρήσουν σε μειώσεις των δημοσίων δαπανών αλλά και σε ιδιωτικοποιήσεις σημαντικών τομέων πολιτικής όπως η υγεία και η παιδεία, σε συνδυασμό με την αναπόφευκτη αύξηση των φόρων, είναι σίγουρο ότι θα δημιουργήσει τις πρώτες κοινωνικές αναταράξεις στη χώρα. Κοινωνικές αναταράξεις που δεν θα λάβουν άμεσα τουλάχιστον χαρακτήρα αμφισβήτησης του καθεστώτος, αν αναλογιστεί κανείς την πλήρη απουσία πολιτικής συνείδησης και κουλτούρας συμμετοχής στα κοινά. Παράλληλα, η μακροχρόνια πολιτική χρηματοδότηση διαφορετικών φατριών ενδέχεται να περιοριστεί, κάτι που θα αυξήσει αναπόφευκτα τη δυσαρέσκεια.
Την ίδια στιγμή οι προκλήσεις από τη σύγκρουση με το Ιράν αλλά και οι μεγαλομανιακές βλέψεις κυριαρχίας στην ευρύτερη περιοχή, έχουν ως άμεσο αποτέλεσμα την αύξηση, αντί για τη μείωση, των στρατιωτικών δαπανών. Κάτι που δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο την αναγκαία διαδικασία σταθεροποίησης της οικονομίας και των δημοσίων οικονομικών.

Όλα αυτά όμως ενδέχεται να αλλάξουν όσο ξεδιπλώνεται και η στρατηγική του Ιράν. Μια χωρά με εν δυνάμει ισχύ, αλλά με οικονομία με βαθιά δομικά προβλήματα.

 

Χρήστος Λουτράδης  Αρθρογράφος/ συνεργάτης στη Hurriyet Daily News

Διαβάστε περισσότερα

Η τελευταία συνέντευξη του Μπάμπη Γκολέ

Από τους λίγους που αντέχουν να τραγουδήσουν χωρίς μικρόφωνο στο πάλκο τα παλιά ρεμπέτικα και τα «ξαδερφάκια» τους, αλλά και δικά του τραγούδια με την καλοκουρδισμένη φωνή του και το κέντημα της πενιάς του. Γνήσιος και βιωματικός συνεχιστής της προπολεμικής γενιάς του ρεμπέτικου που ακολούθησε το δρόμο της ψυχής του. Μέσα σε δύσκολες συνθήκες έμαθε να παίζει μπουζούκι και να τραγουδά από τα μέσα του ’50 στα Ταμπάχανα, στην Άνω Πόλη της Πάτρας όπου γεννήθηκε και απέκτησε μεγάλη φήμη πριν έρθει στην Αθήνα αρχικά στα μέσα του ’60 και μετά στις αρχές του ’80 όταν εγκαταστάθηκε στην πρωτεύουσα.

 Οι εμφανίσεις του στο πάλκο αυτό τον καιρό και η τελευταία δισκογραφική δουλειά «Όμορφα και όχι λησμονημένα» πυροδοτεί την συζήτησή μας σ’ ένα ουζερί στο Γουδί, στην πλατεία, όπου ο Μπάμπης Γκολές μένει εδώ και περίπου 30 χρόνια…  

-Το όμορφο αντέχει ή λησμονιέται στο χρόνο ;

«Αυτοί που τα’ κουνε δεν τα ξεχνάνε με τίποτα και αυτοί που θα τα πρωτοακούσουν δεν θα τα λησμονήσουν με τίποτα».

-Πώς νοιώθετε που τραγουδάτε σε μια τέτοια δύσκολη χρονική συγκυρία ;

«Είναι συνήθεια, είναι αγάπη και δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς. Νοιώθω μια χαρά. Κάθε Τετάρτη τραγουδώ στο Μοναστηράκι στο μαγαζί Τα Παλιατζίδικα, πίσω από την πλατεία Αβησσυνίας. Προτιμώ τους μικρούς χώρους να είμαι κοντά στον κόσμο».

-Νιώθετε να έχει αλλάξει η διάθεσή του κόσμου αυτές τις δύσκολές μέρες ;

«Νοιώθω μια μικρή αλλαγή. Δεν υπάρχει ο ενθουσιασμός, ο πολύς. Ο κόσμος θέλει να είσαι δίπλα του, να πίνει το τσιπουράκι του και να σ’ ακούει χωρίς μικρόφωνο. Θέλει τίποτα καλύτερο ; Οι συναυλίες είναι τυποποιημένο πράγμα…».

-Τι περιλαμβάνει το ρεπερτόριό σας στις εμφανίσεις σας χωρίς μικρόφωνο ;

«Αυτά που αγαπώ περισσότερο, τα δημοκομπελκάντο του Κάβουρα, του Τζουανάκου, του Ρούκουνα, αυτά μ’ αρέσουν. Έχω ρεπερτόριο ατελείωτο, αλλά δεν είναι δυνατόν τα πω όλα. Λέω αυτά που μου έρχονται στο μυαλό, αυτά που ξέρει η ορχήστρα…Τραγούδια που αγαπώ από μικρό παιδάκι κι άκουσα απ’ το πατέρα μου, απ’ τους φίλους του, απ’ τη μητέρα μου, απ’ τη γειτονιά μου, απ’ τις ταβέρνες, απ’ τις λατέρνες στην Πάτρα. Έχω πολλές επιρροές. Η μάνα μου τραγουδούσε. Κι ο πατέρας μου. Κι οι φίλοι του….».

-Είστε απ’ τους τυχερούς που άκουσαν τις λατέρνες ;

«Τις πατραϊκές λατέρνες ! Ντόπιοι λατερνατζήδες που έπαιζαν άγνωστα πράγματα που δεν μπορώ να θυμηθώ. Γυρνούσαν στους δρόμους και χόρευαν μαζί. Ένας περιφερόμενος θίασος ήταν. Ένας έπαιζε και δυο χορεύανε κι αλλάζανε και θέσεις. Συνήθως χορεύανε χασάπικα και σπανίως κανά ζεμπέκικο».

-Η μουσική υπήρχε στο σπίτι σας ; 

«Ένα ράδιο είχαμε κι ένα ηλεκτρικό γραμμόφωνο της εποχής που έπαιζε δίσκους 78 στροφών που όμως χάλασε νωρίς, το διαλύσαμε»

-Πολλά τραγούδια σας είναι από τις 78 στροφές…

«Μέσα σε παλιατζίδικο έχω μεγαλώσει. Σαν το Μοναστηράκι. Μαζευόντουσαν οι χωριάτες και φτιάχνανε σιδηροπωλεία, κουδούνια, πέταλα, οπλοπωλεία και δεν συμμαζεύεται…».

-Ποιον ρεμπέτη πρωτοακούσατε κι σας έβαλε στο κόσμο αυτό ;

«Στα περίφημα κέντρα της Πάτρας ερχόντουσαν φίρμες από την Αθήνα, όπως ο Τζουανάκος που έγραψε ιστορία στην Πάτρα. Πιτσιρικάς τον άκουσα και με εντυπωσίασε. Θυμάμαι επίσης τον Μητσάκη, το Χιώτη στην παραλία εκεί που είναι τώρα ο σταθμός υποδοχής των πλοίων όπου είχε τέσσερα κέντρα στην σειρά, μπουζουκάδικα της εποχής το ’55. Το ’57 έκλεισαν. Ήταν και ο Τσολιάς στα Ταμπάχανα, στην περιοχή μου, εκεί γεννήθηκα κι έπαιζα κάθε Δευτέρα, εκεί τραγούδαγε χρόνια ο Τζουανάκος. Εκεί ο καθένας άνοιγε ταβέρνα. Είχε πολλά κρασοπωλεία, μεθύστακες και μη, τρελούτσικους και μη, γινόταν χαμός. Χώρια το λιμάνι…».

-Γιατί το τραγούδι πάει από το κακό στο χειρότερο και αναζητούμε το όμορφο σαν το «παλιό καλό κρασί», τα ρεμπέτικα και τα παλιά λαϊκά. Γιατί ενώ οι μουσικοί γίνονται καλύτεροι, πιο τεχνίτες στο παίξιμό τους, υπάρχουν ωδεία, μουσικά σχολεία, ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι το αναμενόμενο ;

«Οι μουσικοί δεν είναι καλύτεροι…ο μουσικός κοιτά μόνο να είναι σωστός και ποιος θα τρέξει πιο πολύ απ’ τον άλλον. Το χρώμα των παλιών στο όργανο δεν μπορούν να το βγάλουν, στη φωνή καθόλου γιατί λείπουν τα βιώματα. Η ζωή άλλαξε. Τότε είχαμε τις αυλές μας, τα πορτόνια μας, τις βρύσες έξω από τη γειτονιά, εδώ μεσ’ τα τσιμέντα και στις πολυκατοικίες πώς θα λειτουργήσει ο άνθρωπος ; Το κύτταρό του πώς θα ενεργήσει σωστά το φωνητικό του, το μουσικό του, η φαντασία του ; Είμαι αυτοδίδακτος μουσικός. Τα υπόλοιπα τα έμαθα στην πορεία».

-Πρώτα τραγουδήσατε ή πρώτα πιάσατε το μπουζούκι ;

«Και τα δυο μαζί. Το 1955 ο πατέρας μου, μου αγόρασε την πρώτη κιθάρα. Πρωτό παιξα ένα τραγούδι που είχε βγει τότε του Μαρούδα, το «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη» που τραγούδησε η Σοφία Λόρεν. Μετά του Μητσάκη που το’ λεγε ο Στράτος Παγιουμτζής «Ένα τόσο οργανάκι είναι το μπαγλαμαδάκι». Τα πρώτα τραγούδια που έπαιξα στην κιθάρα. Με τον Στράτο ήμασταν προσωπικοί φίλοι. Επίσης μ’ αρέσανε και τα ελαφρά, τα παλιά. Ο Γούναρης, ο Μαρούδας, η οπερέτα, τα κλέφτικα τα δημοτικά, τουμπανέδες, αλλά και η καλή εκκλησιαστική μουσική».

  

-Μετά πώς ήρθαν τα πράγματα ;

«Στην Αθήνα πρωτοήρθα το 1966 και μετά από ενάμιση χρόνο πήγα φαντάρος. Δύσκολα τα χρόνια, πολλοί οι μουσικοί λίγα τα μαγαζιά. Πιτσιρικάς πήγα και σε πανηγύρια με κλαρίνα για να πάρω ένα χαρτζιλίκι. Όταν τελείωσα το στρατιωτικό γύρισα στην Πάτρα και γύριζα τις επαρχίες γύρω – γύρω και το ’74 κάνω την πρώτη κίνηση να παίξω σε μπουάτ στην Πάτρα. Το περίφημο Κατώι. Τότε γίνεται η τρομερή αλλαγή για το ρεμπέτικο πανελληνίως. Είχα μαζί μου κιθαρίστα το πιτσιρίκο τότε Βαγγέλη Δεληκούρα, ένα από Τα Παιδιά από την Πάτρα, το Γιώργο Καλκάνη στο πιάνο, τον Αρμένη κιθάρα, το Καράγιωργα πνευστό και την Καραγιάννη τραγούδι. Μετά κάναμε δεύτερη μπουά στα Ψηλά Αλώνια, την Ανδρομέδα και με καραγκιόζη μέσα με τον συγχωρεμένο το Γιάνναρο και με σαντούρι τον Ντούρλα και με βιολιά…».

-Η ορχήστρα σας σήμερα ποιοι την αποτελούν ; Είναι φίλοι, παλιοί συνεργάτες ;

«Με τον ένα μπουζουξή είμαστε πατριωτάκια. Ο Σπηλιωτόπουλος που είναι ξαδέρφια με το βουλευτή. Με τον πατέρα του πηγαίναμε σχολείο μαζί. Κι ένα παιδάκι που παίζει που παίζει καλό μπουζούκι και μια κιθάρα, κι εγώ, αυτή είναι η ορχήστρα μας».

-Εσείς σαν παλιός «παίκτης» που ανασύρεται και αναδεικνύεται τα μουσικά «διαμάντια» μαζί με κάποια δικά σας τραγούδια πόσο χολοσκάτε που η δισκογραφία μαζί με τις εταιρίες κατέρρευσαν ;

«Εμείς θα φύγουμε σε λίγο απ’ αυτό τον κόσμο, όπως κι όλοι δηλαδή, και δεν έχουμε καμιά βοήθεια. Το ίντερνετ έκανε χοντρή ζημιά, έκλεισε τις εταιρίες. Ήταν μεγάλο έγκλημα η καταστροφή του δίσκου. Μετά περάσαμε στο cdκαι τώρα δεν έχουμε τίποτα. Μακάρι να επανέλθει το βινύλιο, ακόμη και ο δίσκος 45 στροφών, για να προλαβαίνει ένα κομμάτι ν’ ακούγεται, να το καταλαβαίνει ο κόσμος».

-Στην πορεία σας κρατήσατε μια απόσταση από τα μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού. Πώς ήταν ;

«Οι μεγάλες φίρμες δεν έχουν σχέση με την μουσική. Έτσι κι εγώ δεν έχω επαφή μαζί τους. Είναι εχθρικές απέναντι στον μουσική, εχθρικότατες. Δεν το θέλουν το ρεμπέτικο. Δεν το αγαπάνε και με χίλιους τρόπους το κυνηγάνε. Και ο Πάριος λέει ο Τσιτσάνης μου. Από πού ; Σε λίγο θα δεις και το Ρουβά να τραγουδάει ρεμπέτικα». 

-Νοιώσατε κάποια στιγμή το βάρος των παλιών μουσικών ;

«Ναι, όταν ήμουν μικρός, αλλά είχα τέτοια φλόγα μέσα μου που το ξεπέρασα γρήγορα αυτό και το θεώρησα φυσιολογικό».

-Γιατί ο κόσμος δεν αντιδρά σε όλα αυτά που συμβαίνουν ; 

«Δεν τους νοιάζει. Ο καθένας ενδιαφέρεται για την πάρτη του. Πώς θα ζήσει, πώς τη βγάλει, πώς να μην αρρωστήσει, πώς να δουλέψει κι όλα τ’ άλλα είναι τελείως ρομαντικά. Μαζική αντίδραση δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει. Για την μουσική έχει βγει κανένας στους δρόμους; Αυτή θα είναι επανάσταση για μένα !». 

-Ποιούς μουσικούς και τραγουδιστές ξεχωρίζετε από τους νεώτερους ;

«Δεν μου αρέσει η νέα μουσική. Δεν μπορώ να την πλησιάσω. Μπορεί να με πλησιάσει αυτή ; Δεν την παρακολουθώ. Πες για λόγους ηθικής. Είναι κάτι ξένο από μένα. Είμαι αφοσιωμένος σε αυτό που κάνω. Ανήκω στο ρεμπέτικο που συμπεριλαμβάνει κι όλες τις άλλες επιρροές που δεν υπάρχουν ούτε αυτές σήμερα. Ούτε ελαφρό τραγούδι υπάρχει, ούτε δημοτικό, ούτε καντάδα...».

-Γιατί δεν υπάρχουν ταλέντα σήμερα ;

«Το αίτιο είναι ότι έχει αλλάξει σαν μορφή ο ίδιος ο άνθρωπος. Το κύτταρό του έχει αλλοιωθεί». 

-Τι συμβουλεύεται τους νέους μουσικούς που έχουν το μεράκι ;

«Αν έχουν αγάπη κι υπομονή γι’ αυτό που κάνουν ας το συνεχίσουν με όποιο τρόπο μπορούν σε ότι καταπιάνονται. Να μην κάνουν πίσω. Ποτέ δεν έκανα πίσω». 

* Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη Βραδυνή της Κυριακής το καλοκαίρι του 2013

Διαβάστε περισσότερα

Ώδινεν ΝΔ και έτεκε Μητσοτάκη

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Ένα κόμμα, κάθε κόμμα, αποτελεί έναν οργανισμό με την έννοια και του οργανωτικού αλλά και του ιδεολογικού μηχανισμού μέσω του οποίου διεξάγεται η πολιτική αντιπροσώπευση τμημάτων της κοινωνίας.
    Ο ρόλος αυτός του κόμματος καθορίζεται από την ιδιαίτερη μορφή που παίρνει αυτή η αντιπροσώπευση ανάλογα με το εκάστοτε πλαίσιο εντός του οποίου διαμορφώνεται ιστορικά το φαινόμενο της κρατικής εξουσίας
    Μια «ουδέτερη» προσέγγιση της Πολιτικής Επιστήμης θέλει τα κόμματα να μην υπερβαίνουν τις νομικές και κανονιστικές ιδιότητές τους. Ότι, δηλαδή, αποτελούν ενώσεις προσώπων που στη βάση της κοινής τους ιδεολογίας αποσκοπούν στην εκπροσώπηση των μελών τους και φίλων τους απέναντι στην κρατική εξουσία μέχρι και στην από μέρους τους ανάληψη και άσκηση της εξουσίας.
    Ακόμα παραπέρα η «στενή» Πολιτική Επιστήμη δεν βλέπει στα κόμματα παρά εκείνους τους φορείς που επιτελούν λειτουργίες εναρμόνισης των πολυποίκιλων επιδιώξεων των διαφόρων κοινωνικών ομάδων στο πλαίσιο της διακυβέρνησης, που παίζουν έναν ιδιαίτερο ρόλο στη στελέχωση του κράτους, και που τελικά αποτελούν τον ιμάντα που φέρνει σε διασύνδεση την κοινωνία με το κράτος.
    Όμως το πολιτικό κόμμα είναι πολύ πιο σύνθετη έννοια από μια «απλή» εκπροσώπηση. Και τούτο διότι αυτή η σχέση εκπροσώπησης των κοινωνικών συμφερόντων στο πολιτικό επίπεδο δεν συντελείται στον δοκιμαστικό σωλήνα μιας κοινωνίας που δεν υπάρχουν αντιπαραθέσεις, αντικρουόμενα συμφέροντα ή συγκρούσεις.
    Το «κομματικό φαινόμενο», σε όλες τις ιστορικές συνθήκες που κατέστησαν αναγκαία την γένεση και την αναπαραγωγή του, καθορίζεται και με τη σειρά του αναπαράγει τον κοινωνικό και πολιτικό ανταγωνισμό από τον οποίο γεννήθηκε.
    Ένα κόμμα, κάθε κόμμα, όπως προκύπτει από την αειθαλή πολιτική ανάλυση του Αντόνιο Γκράμσι για το «κομματικό φαινόμενο», καθορίζει το λόγο, το πρόγραμμα και τις συμμαχίες του σύμφωνα με τα συμφέροντα της «θεμελιακής κοινωνικής ομάδας» που εκπροσωπεί.
    Αυτό είναι το στοιχείο που καθορίζει την κατεύθυνση του πολιτικού του προγράμματος, του ιδεολογικού του μηνύματος, αλλά που διαμορφώνει και τα οργανωτικά του χαρακτηριστικά, όπως αυτά αντανακλώνται στον τρόπο λήψης των αποφάσεων, στο επίπεδο συνοχής του κόμματός, της συμμετοχής των μελών του, της στράτευσης και της πειθαρχίας τους, της εμπιστοσύνης στις μεταξύ τους σχέσεις κλπ.
    Το κόμμα, όπως σωστά προσδιόριζε ο Γκράμσι, είναι όχι μόνο μια ένωση φυσικών προσώπων, αλλά και μια έκφραση της ηθικής και διανοητικής σύνδεσής τους.
    Αλλά, τελικά, αν θέλεις να δεις τον χαρακτήρα του κάθε κόμματος πρέπει να απαντήσεις στο εξής κομβικό ερώτημα: «Ποιος εκπροσωπεί ποιόν και γιατί;».
    Ως εκ τούτου, τόνιζε ο Ιταλός επαναστάτης και διανοητής, η ιστορία ενός κόμματος δεν είναι παρά η ιστορία μιας συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδας. Μιας συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης. Που, όμως, η ομάδα, η τάξη αυτή, δεν είναι απομονωμένη. Έχει τους φίλους της, εκείνους με τους οποίους μοιράζεται κοινές επιδιώξεις, έχει τους αντιπάλους της, έχει τους εχθρούς της.    
    Μέσα σ’ αυτό το πολύπλοκο πλαίσιο της κοινωνίας και του κράτους είναι που γεννιέται και διαμορφώνεται η ιστορία ενός κόμματος. Γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα πως για μπορέσει να μιλήσει κανείς για το πώς γράφεται η ιστορία ενός κόμματος σημαίνει ότι πρέπει να δει πως γράφεται γενικά η ιστορία μιας χώρας.
    Η Νέα Δημοκρατία, κόμμα που εκφράζει τα συμφέροντα της ολιγαρχίας, που η «θεμελιακή κοινωνική ομάδα» της οποίας τα συμφέροντα εκπροσωπεί δεν είναι άλλη από την άρχουσα αστική τάξη, έχει από χτες αρχηγό της τον κ.Μητσοτάκη.
    Το γεγονός, δε, ότι η ΝΔ έχει από χτες αρχηγό της τον κ.Κυριάκο Μητσοτάκη, συνιστά εξέλιξη προφανώς καθοριστική για την ιστορία του συγκεκριμένου κόμματος. Αλλά και – υπό το πρίσμα των σκέψεων που προηγήθηκαν – συνιστά εξέλιξη ενδεικτική για τις συνθήκες που επικρατούν στον τόπο και για τον πώς επενεργούν στον τρόπο που γράφεται η Ιστορία σε μια χώρα που τελεί υπό τα ΔΝΤ, τις τρόικες και τα εγχώρια συναφή.

***
«…κι όλο μουρμούριζες βραχνά: “Φάλτσο η πορεία…”»

    Σαν σήμερα, στις 11 Γενάρη 1910, γεννιόταν ο Νίκος Καββαδίας. Χρωστάμε ευγνωμοσύνη στον Θάνο Μικρούτσικο που επέλεξε να ντύσει με την μουσική του ευφυΐα τους στίχους του ποιητή.
    Μέχρι το 1975 που ο Καββαδίας πέθανε, δεν είχαν πωληθεί ούτε 10.000 αντίτυπα των ποιητικών του συλλογών. Από την πρώτη μελοποίηση του«Σταυρού του Νότου», τρία χρόνια μετά τον θάνατό του και μέχρι το 2015, πουλήθηκαν πάνω από 500.000 αντίτυπα των ποιητικών του δημιουργιών και εκατομμύρια δίσκοι του μελοποιημένου έργου του.

Διαβάστε περισσότερα

Ο ήλιος – Αλέξης Τσίπρας, που μας φωτίζει…

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Ο Στέργιος Πιτσιόρλας, πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ, έδωσε τη συνέντευξη και τα «Νέα» έβγαλαν τον …κατάλληλο τίτλο: «Χαιρετίσματα λοιπόν στον …κρατισμό». Οι συμβολισμοί είναι εξόφθαλμοι. Ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, κάνει μια «τολμηρή παρέμβαση» (έτσι τη χαρακτηρίζουν τα «Νέα») και δηλώνει, μεταξύ άλλων: «Μπορεί να ακούγεται ρηξικέλευθο να το λέει ένας αριστερός, αλλά το πρόβλημα για την Ελλάδα δεν είναι αν αναγκάζεται από τις δανειακές της υποχρεώσεις να προχωρήσει σε ιδιωτικοποιήσεις. Το πρόβλημα είναι αν θα κατανοήσει τις διαδικασίες που καθορίζουν την εξέλιξη των οικονομιών διεθνώς και αν θα μετασχηματίσει τις δομές της δικής της οικονομίας ώστε να είναι σε θέση να αντεπεξέλθει στον ανταγωνισμό και να εξασφαλίσει την ευημερία του ελληνικού λαού. Και οι ιδιωτικοποιήσεις είναι κομμάτι αυτής της διαδικασίας. Αν έτσι δούμε τα πράγματα, τότε όλη η συζήτηση περί ασημικών που τροφοδοτείται και από πολλούς συντρόφους μου, αποδεικνύεται άνευ περιεχομένου».

Ο ΔΟΛ (Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη) χειροκροτεί, με το σημερινό του πρωτοσέλιδο, αλλά και με τον τίτλο της συνέντευξης («Ηχηρό «όχι» στον κρατισμό, ναι στο μεγάλο προοδευτικό πόλο»):  

Άντε, και καλή συνέχεια στα ξεπουλήματα, λέμε εμείς, απευθυνόμενοι στην κυβέρνηση και τους θαυμαστές της. Και μια απορία: Εκείνο το «κυβέρνηση της Αριστεράς» γιατί το λέτε ακόμα; Βρείτε κάτι άλλο, γιατί, πια, δεν εκνευρίζει. Είναι ανέκδοτο! 

Έχουμε μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, με λίγο από Καμμένο και λίγο από μαγείρεμα για το «μεγάλο συνασπισμό» (με τη ΝΔ). Εάν το μαγείρεμα αυτό δεν βγει, τότε υπάρχει κι ο Λεβέντης, υπάρχει και το ΠΑΣΟΚ ή και το Ποτάμι. Ε; Μπορείτε, πάντως, κι όλοι μαζί, αφού είστε «τολμηροί» και σας αρέσει το ξεπούλημα, οι μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις και οι υπόλοιπες «μεταρρυθμίσεις».  

Ας υπενθυμίσουμε κι ένα άλλο πρωτοσέλιδο της άλλης εφημερίδας του ΔΟΛ, πέρσι τέτοιες μέρες, όταν αποφάσισε – λίγες μέρες πριν τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου – ν’ αγαπήσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Από τότε η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με πολλά ΜΜΕ του κατεστημένου έχει ωριμάσει κι έχει περάσει σε άλλα επίπεδα. 

 Να θυμίσουμε κι εκείνο το άρθρο του Σταύρου Ψυχάρη, στο Βήμα (9/8/2015) που έγραφε πως «μοιάζει να ανατέλλει το άστρο του Αλέξη Τσίπρα». Έχουμε την …υποψία πως ο Σταύρος Ψυχάρης ετοιμάζει ένα ακόμα σχετικό άρθρο. Αυτή τη φορά  για τον … «ήλιο – Αλέξη Τσίπρα, που μας φωτίζει»!

Διαβάστε περισσότερα

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πλέον πλάκα – του Καρτέσιου 0

Καλά τα γέλια και οι ειρωνείες με την «αριστεροσύνη» της κυβέρνησης και με τις υποσχέσεις Τσίπρα, όμως πλέον τα περιθώρια τελειώνουν. Ως πότε θα γελάμε με το «ρε τους μαλάκες, πώς την πατήσαμε έτσι και τους πιστέψαμε;». Εντάξει, είμαστε μαλάκες και τους πιστέψαμε την πρώτη φορά. Τη δεύτερη, όσοι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ το έκαναν συνειδητά και δικαίως το Μαξίμου διαμηνύει σε κάθε τόνο «ήξεραν τι ψήφιζαν».
Και πολλοί από αυτούς που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ τον Σεπτέμβρη, καλά κάνουν και τον υπερασπίζονται σήμερα. Αυτό πιστεύουν, αυτό κάνουν. Το θέμα είναι τι κάνουμε οι υπόλοιποι. Χρόνος άλλος δεν υπάρχει. Ο ΣΥΡΙΖΑ χόρεψε τον χορό της Σαλώμης και πέταξε πλέον και το έβδομο πέπλο του.
Δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ της αρχής στην εξουσία που κέρδιζε τη συμπάθεια επειδή θύμιζε ζαλισμένο κοτόπουλο. Είναι ένας στεγνός μνημονιακός φορέας, που καθημερινά εκφράζει την πίστη του στις «μεταρρυθμίσεις» στην πράξη και κοροϊδεύει ξεδιάντροπα τους πολίτες στα λόγια.
Το τι έκαναν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ επί 40 χρόνια στην εξουσία το γνωρίζουμε όλοι καλά. Ως πότε όμως αυτό θα είναι άλλοθι για να συνεχίζει ακριβώς τα ίδια η κυβέρνηση της αριστερής εθνικοφροσύνης; Κι άραγε, χρειάζεται άλλοθι; Όχι βέβαια! Δεν την ενδιαφέρουν πια.
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νάσος Αθανασίου, βγήκε να μας πει ότι «Πρέπει όμως από τον πρωθυπουργό Σημίτη και τον Τάσο Γιαννίτση να ζητήσουμε συγγνώμη διότι από τότε είχαν καταλάβει ότι το ασφαλιστικό καταρρέει, ότι τα Ταμεία καταρρέουν και έπρεπε να κάνουμε κάτι».
Να ζητήσουμε συγγνώμη από τον Γιαννίτση ο οποίος επίμονα αρνιόταν να απαντήσει σε ερωτήσεις βουλευτών σχετικά με το ποσό που έχασαν τα Ασφαλιστικά Ταμεία από τη φούσκα του Χρηματιστηρίου! Να ζητήσουμε συγγνώμη από τον Σημίτη ο οποίος έχει την πλήρη ευθύνη για τη δημιουργία και τη στήριξη της φούσκας του Χρηματιστηρίου στην οποία τα Ασφαλιστικά Ταμεία έχασαν 464,6 δισ. δραχμές. Το επόμενο βήμα ρε Νάσε Αθανασίου είναι να ζητήσουμε συγγνώμη και από τον Βενιζέλο επειδή κακολογήσαμε το PSI.
Στο καπάκι και πριν συνέλθουμε από την αθώωση Σημίτη, έρχεται ο πρώην Γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ και σημερινός πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ να μας πει ότι «η Αριστερά πρέπει να απελευθερώσει την κοινωνία απ’ τον κρατισμό, ο οποίος κατατρώει κάθε δημιουργική πρωτοβουλία». Όρθιος σηκώθηκε και χειροκροτεί ο Κούλης του Μητσοτάκη!
Και επιτίθεται ο Σύντροφος Πιτσιόρλας σε όσους απέμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ «να βλέπουν στις ιδιωτικοποιήσεις ξεπούλημα των ασημικών» με το επιχείρημα ότι «κύμα αποκρατικοποιήσεων σαρώνει τον πλανήτη και άρα δεν πρόκειται για φαινόμενο που έχει να κάνει μόνο με αδύναμες οικονομίες ή όσες βρίσκονται σε Μνημόνια». Ζητωκραυγάζει ο Άδωνις, ζητά να σταματήσουν οι εκλογές στη ΝΔ, βρέθηκε νέος άξιος αρχηγός της. Ο Πιτσιόρλας!
Κι ανακαλύπτει ο Σύντροφος Μεταρρυθμιστής Πιτσιόρλας ότι «εάν η κυβέρνηση τολμήσει να εφαρμόσει ένα σχέδιο μεταρρυθμιστικών τομών, τότε όλος αυτός ο κόσμος της Αριστεράς που σήμερα δεν βρίσκεται στον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς έχει επιφυλάξεις και κριτική διάθεση, θα συνταχθεί ξανά και εάν γίνει αυτό το πρώτο βήμα, τότε οι όροι συζήτησης τόσο με Το Ποτάμι όσο και με το ΠΑΣΟΚ θα αλλάξουν». Το βρήκαμε και το ζητούμενο, λοιπόν. Να συμπορευθούν ΣΥΡΙΖΑ, Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ. Βουρκώνει ο Σόιμπλε μέσα στην αγκαλιά του Γιούνκερ.
Όσοι ακόμη και σήμερα μπορούν να υπερασπιστούν ως Αριστερά αυτή την Αριστερά, δικαίωμά τους. Καλά κάνουν. Το κάνουν εντελώς συνειδητά και γνωρίζοντας πλήρως την πορεία που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι υπόλοιποι τι κάνουμε;
Όποιος θέλει να συμψηφίζει τους διορισμούςέτσιγουστάρω των υπουργών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ με αυτούς του σημερινού υπουργού Υποδομών, Χρήστου Σπίρτζη, ο οποίος χώρεσε 21 συμβούλους και συνεργάτες στο πολιτικό γραφείο του την ώρα που η απόφαση ίδρυσης του γραφείου του προέβλεπε μόνο 7, καλά κάνει και συμψηφίζει. Δικαίωμά του.
Όποιος θέλει να συμψηφίζει τα βολέματα συγγενών και φίλων των υπουργών των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, ΝΔ με το βόλεμα του συντρόφου της Δούρου και του συζύγου της Καφαντάρη, καλά κάνει. Δικαίωμά του. Απλώς καλό είναι να θυμάται ότι οι άλλοι, οι κακοί, ήταν 40 χρόνια στην εξουσία ενώ αυτοί, οι καλοί, είναι κάτι μήνες. Και ήδη πρόλαβαν να μάθουν να διορίζουν και ήδη πρόλαβαν να μάθουν την αλαζονεία της Εξουσίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πλέον καθόλου πλάκα. Οι ΑΝΕΛ δεν είχαν ποτέ πλάκα, εξ αρχής ήταν επικίνδυνοι. Όμως ακόμη και η επικοινωνιακή πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, ακόμη και το διαίρει και βασίλευε των εργαζόμενων που ήταν η βασική πρακτική των προηγούμενων, δείχνει να βολεύτηκε στη λογική των ΦλαμπουροΠαππάδων του Μαξίμου, θυμίζοντας όλο και περισσότερο ΓιαννοπουλοΛαλιώτηδες του παρελθόντος.
Μέσα στην ακόμη μεγαλύτερη σφαγή των εισοδημάτων των εργαζομένων που έρχεται, μέσα στην απόγνωση των μακροχρόνια άνεργων, μέσα στα λουκέτα που συνεχίζουν να μπαίνουν με τον ίδιο ρυθμό, βγήκαν οι του Μαξίμου να υποσχεθούν αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους εξοργίζοντας – και δικαίως αν ήταν αλήθεια- τους εξαθλιωμένους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα.
Οι «αυξήσεις» που μοιράζει όμως το Μαξίμου στους δημόσιους υπαλλήλους είναι μία ακόμη υπόσχεση που «θα υλοποιηθεί σε βάθος τετραετίας» – την οποία οι συνθήκες δεν θα επιτρέψουν, φυσικά – και αφορά σε δίευρα για τους πτυχιούχους ΤΕΙ και ΑΕΙ ώστε να … νιώσουν πιο ξεχωριστοί από εκείνους των κατώτερων βαθμίδων ανεξαρτήτως χώρου και φύσης εργασίας, παραγωγικότητας και άλλων κριτηρίων. Ξαναπανηγυρίζει ο Κούλης του Μητσοτάκη που δικαιώνεται η πολιτική του.
Μόνο που χέστηκε η νοσηλεύτρια των ΤΕΙ αν πάρει αύξηση 2 ή 3 ευρώ τον μήνα σε βάθος τετραετίας. Αυτό που θέλει είναι συναδέλφους. Να μην έχει την ευθύνη μόνη της για 10 δωμάτια γεμάτα ασθενείς. Να μη δουλεύει ασταμάτητα χωρίς ρεπό και με λιγότερες από 12 ώρες ανάπαυσης ανάμεσα στις βάρδιες της. Χέστηκε για τις άχρηστες υποσχέσεις που τη στήνουν απέναντι σε άλλους εργαζόμενους. Αυτό που την καίει είναι ότι στα 67 της χρόνια θα ξεσκατώνει συνομηλίκους της και θα βαράει νυχτερινά. Όποιος θέλει να δικαιολογεί ως αριστερές επιλογές αυτές τις πρακτικές, δικαίωμά του και καλά κάνει.
Το θέμα είναι μ’ εμάς τους υπόλοιπους τι γίνεται. Θα φύγει αυτή η γαμημένη αμηχανία από πάνω μας; Θα δούμε την πραγματική εικόνα πίσω από τις ανδρεϊκές ατάκες ενδεδυμένες με τη «φρεσκάδα» του Αλέξη Τσίπρα; Θα καταλάβουμε τι έρχεται κατά πάνω μας; Και εν πάση περιπτώσει, είμαστε ικανοί να αναρωτηθούμε «τι στον πούτσο κάνουμε για να σωθούμε;» ή το πήραμε απόφαση να βαυκαλιστούμε με την υπόσχεση «εμείς μόνο θα σας τον ακουμπήσουμε λίγο επειδή είμαστε αριστεροί και καλά παιδιά»;





Πηγή

Διαβάστε περισσότερα

Η μεγαλύτερη εξέγερση σκλάβων στην ιστορία των ΗΠΑ

Στις αρχές του 1811, η καλή κοινωνία της Νέας Ορλεάνης προετοιμαζόταν για το ετήσιο καρναβάλι του Μαρντί Γκρα. Οι ιδιοκτήτες των φυτειών της περιοχής κατάστρωναν ολονύκτια πάρτι και οι σύζυγοί τους σχεδίαζαν με ανυπομονησία τα αποκριάτικα κοστούμια και παιχνίδια τους.

Αυτό που δεν γνώριζαν ωστόσο, είναι ότι, την ίδια στιγμή, οι σκλάβοι τους προετοίμαζαν τα δικά τους σχέδια: Μια εξέγερση που έλαβε χώρα στις 8 Ιανουαρίου της ίδιας χρονιάς και εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη απόπειρα ένοπλης αντίστασης κατά της δουλείας, ως προς τον αριθμό των σκλάβων που συμμετείχαν, αλλά και τον αριθμό εκείνων που θανατώθηκαν.
Οι σκλάβοι που έλαβαν μέρος στη εξέγερση γνώριζαν εκ των προτέρων ότι, σε περίπτωση αποτυχίας, η τιμωρία τους θα ήταν η θανατική ποινή. Εξάλλου, καμία εξέγερση απ’ όσες είχαν εκδηλωθεί στη Λουιζιάνα δεν είχε επιτυχημένη έκβαση. Όμως, αυτό που τους έδινε θάρρος ήταν το γεγονός ότι οι ιδιοκτήτες φυτειών ήταν απασχολημένοι με το καρναβάλι, ενώ και ο αμερικανικός στρατός βρισκόταν σε πόλεμο με τους Ισπανούς.
Για 200 ολόκληρα χρόνια, το περιστατικό παρέμεινε ξεχασμένο. «Πρόκειται για ένα τμήμα της πολιτικής αμνησίας των ΗΠΑ», δήλωσε στο NPR, το αμερικανικό δημόσιο ραδιόφωνο, ο Ντάνιελ Ράσμουσεν, συγγραφέας του σχετικού βιβλίου Αμερικανική Επανάσταση: Η Άγνωστη Ιστορία της Μεγαλύτερης Εξέγερσης Σκλάβων στην Αμερική, το οποίο κυκλοφόρησε το 2011.
Όπως εξηγεί ο Ράσμουσεν, στις αρχές του 19ου αιώνα, πλούσιοι καλλιεργητές ζάχαρης κυριαρχούσαν στα εδάφη της Λουιζιάνα, η οποία είχε πρόσφατα τεθεί υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι καλλιεργητές αντλούσαν τη δύναμή τους όχι μόνο από τις επενδύσεις στη γη, αλλά και από τη βία που ασκούσαν πάνω στην ανθρώπινη «περιουσία» τους, τους σκλάβους. Νέοι και δυνατοί άντρες από την Αφρική και τις Δυτικές Ινδίες εισέρρεαν στη Λουιζιάνα, για να δουλέψουν υπό αντίξοες συνθήκες. Κατά τον Ράσμουσεν οι φυτείες θα μπορούσαν κάλλιστα να περιγραφούν ως στρατόπεδα θανάτου. Χαρακτηριστικό της κατάστασης είναι ότι το 90% των νοικοκυριών είχε στην κατοχή του σκλάβους, οι οποίοι αντιπροσώπευαν και τα τρία τέταρτα του συνολικού πληθυσμού μέχρι το 1810.
Όμως για ποιο λόγο οι σκλάβοι αποφάσισαν να εξεγερθούν στις 8 Ιανουαρίου; Σύμφωνα με τον συγγραφέα οι αιτίες είναι τρεις: Πρώτον, στις 6 Ιανουαρίου εκείνης της χρονιάς είχε ξεκινήσει η περίοδος του Μαρντί Γκρα. Χάρη σε αυτό, θα μπορούσαν να αιφνιδιάσουν τους ιδιοκτήτες φυτειών. Δεύτερον, ο κυβερνήτης της περιοχής, Γουίλιαμ Κλέιμπορν, είχε ήδη στείλει από τον Δεκέμβριο του 1810 το μεγαλύτερο μέρος των αμερικανών στρατευμάτων του στο Μπατόν Ρουζ της Αλαμπάμα, για να πολεμήσει τους Ισπανούς. Έτσι, οι σκλάβοι υπολόγιζαν ότι θα αντιμετωπίσουν λιγότερα εμπόδια στον αγώνα για την ανεξαρτησία τους. Τρίτον, τέσσερις μέρες πριν από την εξέγερση, μια καταιγίδα είχε φράξει τους δρόμους με λάσπη, κι έτσι οι Αμερικανοί δεν θα μπορούσαν να μεταφέρουν το πυροβολικό τους στην περιοχή.
Η εξέγερση ξεκίνησε στις φυτείες του διοικητή της πολιτοφυλακής, Μάνουελ Αντρέ. Ένα απ’ τα πλέον κεντρικά της πρόσωπα ήταν ο έμπιστος σκλάβος του Αντρέ, Τσαρλς Ντελόν. Ο τελευταίος απολάμβανε περισσότερα προνόμια από τους υπόλοιπους, δούλευε ως επιστάτης στις φυτείες και ήταν υπεύθυνος για την «σωστή» διαγωγή των σκλάβων. Με άλλα λόγια, τιμωρούσε τους απείθαρχους και καταδίωκε όσους προσπαθούσαν να αποδράσουν. Η ιδιαίτερη μεταχείριση που είχε πιθανότητα οφείλεται στο γεγονός πως ο πατέρας του ήταν λευκός ιδιοκτήτης φυτειών. Ο Ντελόν, όπως απέδειξε η μετέπειτα διαγωγή του, ήθελε να φαίνεται αρεστός και να αποπνέει εμπιστοσύνη, ώστε να κατορθώσει κάποια στιγμή να οδηγήσει τους συντρόφους του στην ανατροπή των φυλετικών ανισοτήτων και του ρατσισμού.
Ο συνολικός αριθμός των σκλάβων που είχαν το θάρρος να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους κυμαινόταν από 200 μέχρι 500 άτομα και προερχόταν από διάφορες φυτείες της περιοχής. Αφού κατέλαβαν τη φυτεία και σκότωσαν το γιο του Αντρέ, εφοδιασμένοι με όπλα, μαχαίρια και τσεκούρια, οι σκλάβοι κινήθηκαν προς την επόμενη φυτεία με τελικό προορισμό τη Νέα Ορλεάνη. Στο δρόμο τους έκαψαν σπίτια και σκότωσαν ένα ακόμα άτομο. Πρόκειται για το δεύτερο και τελευταίο θύμα απ’ την πλευρά των ιδιοκτητών φυτειών. Αντίθετα, οι σκλάβοι που σκοτώθηκαν ανέρχονταν γύρω στους 100. Η εξέγερση διήρκησε μόλις 48 ώρες, αφού τελικά την κατέστειλαν δυνάμεις υπό τις διαταγές του Αντρέ.
Ο Ντελόν θανατώθηκε βίαια, για παραδειγματισμό. Αφού τον ακρωτηριάσαν και τον πυροβόλησαν, έριξαν το σώμα του στην πυρά. Ακόμα, πολλοί σκλάβοι αποκεφαλίστηκαν και τα κεφάλια τους τοποθετήθηκαν σε πασσάλους που κάλυπταν έκταση 40 μιλίων προς τη Νέα Ορλεάνη.
Σύμφωνα με τον Ράσμουσεν, ο κύριος λόγος που η συγκεκριμένη εξέγερση δεν είχε γίνει ευρέως γνωστή ήταν η αλλοίωση της ιστορίας από τους ιδιοκτήτες σκλάβων και τους πολιτικούς της εποχής. Στην προσπάθειά τους να μη θίξουν τα οικονομικά και πολιτικά τους συμφέροντα υποβίβασαν το γεγονός σε μια ασήμαντη κίνηση, ανάξια αναφοράς. Χαρακτήρισαν τους σκλάβους ως κοινούς εγκληματίες που σκοπός τους ήταν να προκαλέσουν αναταραχή στην περιοχή. «Ήθελαν να τους στερήσουν τον τίτλο του επαναστάτη και το πέτυχαν», τονίζει ο συγγραφέας, καθώς οι μεταγενέστεροι παρατηρητές της ιστορίας δεν αμφισβήτησαν τα αρχεία που άφησαν πίσω.
Πηγές

1. nytimes.com
2. npr.org
3. thedianerehmshow.org
4. danrasmussen.net
5. thedailybeast.com
6. cleveland.com

Διαβάστε περισσότερα

Ο μίστερ Τραμπ στη Βόρεια Κορέα

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ 

Δεν χάθηκε βέβαια ο κόσμος που ο κ. Τραμπ δεν ξέρει ποιας χώρας πρωτεύουσα είναι το Παρίσι. Στο κάτω κάτω και η κ. Μέρκελ, όταν την άνοιξη του 2012 βρέθηκε σε διεθνές σχολείο του Βερολίνου, σε μάθημα γεωγραφίας, και της ζήτησαν οι μαθητές να εντοπίσει στον χάρτη το Βερολίνο, έπεσε πολλούς παρασάγγες έξω κι έδειξε τη Μόσχα. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκε επειδή ο χάρτης ήταν «λευκός». Δεν είχε πάνω του ονόματα και σύνορα. Επρεπε λοιπόν να λύσει τον γρίφο βασισμένη στο αισθητήριό της, στις γνώσεις και στην ταξιδιωτική της εμπειρία. Και αστόχησε. Ο κ. Τραμπ όμως δεν λάθεψε. Για τον δικό του κώδικα αξιών, και για το γνωστικό του υπόστρωμα, ό,τι δεν είναι Αμερική, είναι ένα και το αυτό: άσημο και ανάξιο. Μετέχει άλλωστε και αυτός της αμερικανικής παιδείας, κύριο γνώρισμα της οποίας είναι η αδιαφορία για ό,τι κείται εκτός της αυτοκρατορίας. Αυτό τουλάχιστον βλέπουμε σε κατά καιρούς δημοσιευόμενες έρευνες της κοινής γνώμης, και στα συνοδευτικά μελαγχολικά σχόλια που προκαλούν τα θηριώδη ποσοστά της αμάθειας.

Δεν θα χάσει θαυμαστές ο κ. Τραμπ με τη μηδενικής στάθμης γεωγραφική του γνώση και την εν γένει κραυγαλέα απαιδευσία του, που αναδεικνύει αναδρομικώς Αϊνστάιν τον Ρόναλντ Ρέιγκαν (και Πλάτωνες τους ημεδαπούς «γραφικούς»). Εχει διαπράξει άλλα κι άλλα, απείρως βαρύτερα, κι όμως προελαύνει. Οχι μόνο χάρη στα εκατομμύρια που δαπανά η προπαγάνδα του. Τα λεγόμενά του, όσο ακραία και βάναυσα, γίνονται δεκτά με χάχανα ενθουσιασμού από το κοινό του. Ρατσιστής, σουπερσεξιστής, ισλαμοφάγος, και κουμπουράς βέβαια εκτός από γεωγραφικώς κουμπούρας, ονειρεύεται μια περιτειχισμένη αυτοκρατορία, λευκή, δίχως μαύρους, ισπανόφωνους, μετανάστες κ.ο.κ. Και φαίνεται ότι το παραληρηματικό όνειρό του συγκινεί πολλούς Αμερικανούς· τους τηλεοπτικότερα διαπαιδαγωγημένους.

Αν τα καταφέρει και γίνει πρόεδρος, ίσως χρειαστεί ν’ αλλάξουμε πλανήτη. Προς το παρόν, οφείλει να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του στο απύθμενα ανελεύθερο καθεστώς της Βόρειας Κορέας: Η νέα πυρηνική δοκιμή, υδρογονούχος ή μη, διαπραγματευτικό εκβιαστικό κόλπο ή μία επιπλέον προσφορά στη νηπιακή μονομανία του «μεγάλου ηγέτη» Κιμ Γιονγκ Ουν, έδωσε αέρα στα πανιά του κ. Τραμπ. Καουμπόικο δίχως έναν Πολύ Κακό δεν προχωράει.

Διαβάστε περισσότερα

Το ποδόσφαιρο της κατανάλωσης.

Εδώ και πέντε χρόνια σχεδόν, ιδίως τις περιόδους που υποχωρεί η ειδησεογραφία ροής όπως οι γιορτές, γράφουμε κείμενα για την ποιότητα του ποδοσφαίρου που παίζει η Μπάρτσα κατά πρώτον και η Μπάγιερν κατά δεύτερον και δεν σχολιάζουμε -κατά προτεραιότητα- τις ειδήσεις που «γεννούν» οι κάθε λογής λίστες για εκείνους που είτε κερδίζουν είτε ξοδεύουν πολλά ή για τα lifestyle καμώματα των αστέρων.
Το έχω ξαναγράψει ότι αυτοί οι κατάλογοι με τους «πλουσιότερους» είναι περισσότερο επικοινωνιακό παιχνίδι, παρά μία δημοσιοποίηση ουσίας. Ας πούμε η περίφημη ετήσια λίστα της Deloitte παρουσιάζει τις ομάδες με τα περισσότερα έσοδα αλλά δεν παρουσιάζει και τα χρέη ή άλλα καθοριστικά οικονομικά μεγέθη για την αξιολόγηση μία επιχείρισης, δημιουργώντας έτσι μία πλαστή εικόνα για την οικονομική δυναμική του παιχνιδιού και των ομάδων.
Και ακόμη περισσότερο δημιουργείται η εικόνα ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα χωράφι που φυτρώνουν χρήματα, ένας ιδανικός χώρος επενδύσεων και κερδοφορίας. Παραμύθια. Ετσι όπως λειτουργεί το παιχνίδι δεν μπορεί να παράγει κέρδη ή τουλάχιστον μπορεί να παράγει υπερ-κέρδη για κάποιους λίγους αλλά όχι για τις ομάδες, ούτε για τους θεατές.
Κέρδος για τους θεατές δεν είναι η «νίκη» της ομάδας τους αλλά το καλό ποδόσφαιρο. Και καλό ποδόσφαιρο παρακολουθούμε κάθε 15-18 χρόνια. Η σύγχρονη οικονομία του ποδοσφαίρου επικεντρώνεται στο να διαμορφώσει ένα παιχνίδι σε προιόν, για να εκπληρώσει τον βασικό στόχο του προιόντος. Να καταναλωθεί. Κυρίως τηλεοπτικά.
Μία μικρή επισήμανση εδώ. Οσο πιο πολύ καταναλώνουμε τηλεοπτικά το ποδόσφαιρο, τόσο περισσότερο εθιζόμαστε στον τρόπο που η τηλεόραση βλέπει το παιχνίδι. Αρχίζουμε να αποκτούμε την οπτική και τα χούγια της κάμερας. «Παρακολούθησε την μπάλα. Την δράση». Το παιχνίδι καλύπτει πολύ μεγαλύτερο μέρος από όσο η κάμερα, που μας προσφέρει μία αποσπασματική εικόνα. Μία –ούτε καν- μισή αλήθεια, άρα μία παραπλάνηση, ένα ψέμα.
Το χειρότερο είναι ότι έχουν εκπαιδευτεί ολόκληρες γενιές φίλων του ποδοσφαίρου να βλέπουν το παιχνίδι όπως η τηλεόραση. Ως προιόν και όχι ως παιχνίδι, γιατί για να δεις το ποδόσφαιρο σαν παιχνίδι πρέπει να παίζεις κι ο ίδιος στη γειτονιά με τους φίλους ή σε ένα 5Χ5 ή τουλάχιστον να θυμάσαι πως ήταν όταν έπαιζες κι εσύ.
Ετσι, είναι αδύνατο να καταλάβεις την γοητεία που έχει η τακτική, να αντιληφθείς γιατί ο προπονητής επιλέγει έναν αριστεροπόδαρο για δεξιά ή γιατί παίζει με αυτό τον τρόπο στο συγκεκριμένο παιχνίδι.
Αυτή η η προσέγγιση θυμίζει σκακιστή που όταν παίζει νοιάζεται μόνο για τις δικές του κινήσεις, με αποτέλεσμα και να χάνει την παρτίδα και να μην χαίρεται την ομορφιά του παιχνιδιού.

Χρίστος Χαραλαμπόπουλος, δημοσιογράφος προβοκάτωρ

YaBasta.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρίες: Ιδιωτικά κέρδη, με τα δικά μας λεφτά….

  ΝΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ 

Το Λεκανοπέδιο της Αττικής, είναι μια χαρισματική τοποθεσία, που η φύση, της τα έδωσε όλα, χωρίς καμιά τσιγκουνιά. Στο χώρο αυτό, σε διαφορετικά σημεία, υπάρχουν δύο ¨φιλέτα γης¨, για τα οποία επανειλημμένα έχω αναφερθεί μέσα από τον πάντα φιλόξενο «Ημεροδρόμο».
Το ένα βρίσκεται στο Δήμο Φιλαδέλφειας – Χαλκηδόνας και είναι το πρώην ποδοσφαιρικό γήπεδο της ΑΕΚ, στο οποίο στεγάζονταν και άλλα Ολυμπιακά Αθλήματα. Το άλλο, στο Δήμο της Αθήνας, είναι το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Σε αυτούς τους δύο χώρους, κάνουν κουμάντο (υποτίθεται) τα ερασιτεχνικά τμήματα των δύο μεγάλων συλλόγων.
Δυστυχώς όμως, στην ουσία κάνουν ότι θέλουν τα ¨αφεντικά¨ των ΠΑΕ οι κ. κ. Αλαφούζος και Μελισσανίδης.
Οι Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρίες (ΠΑΕ), ως γνωστό δεν είναι αθλητικά σωματεία, δεν παράγουν αθλητισμό. Είναι ιδιωτικές εμπορικές επιχειρήσεις που ανήκουν στους μετόχους τους.
Από την άποψη αυτή, η απόφαση να χρηματοδοτηθεί η κατασκευή των γηπέδων των δύο ομάδων από την Περιφέρεια, δηλαδή με λεφτά των φορολογουμένων, είναι πολλαπλώς απαράδεκτη. Είναι σα να κτίζει το κράτος, με δικά μου και δικά σας λεφτά, τα εργοστάσια, τα οποία θα παραδίδει κατόπιν στους βιομήχανους προς εκμετάλλευση. Είναι σαν να ναυπηγεί, με τα δικά μας λεφτά, πλοία, που θα παραδίδει μετά προς εκμετάλλευση στους εφοπλιστές…
Η απόφαση αυτή, είχε παρθεί από τον προηγούμενο Περιφερειάρχη, Γιάννη Σγουρό. Στη συνέχεια, μετά τον υπολογισμό των πολιτικών «κερδών», η απόφαση υιοθετήθηκε και από τη νέα διοίκηση της Περιφέρειας, υπό την Σοφία Δούρου, που ενέγραψε τα 30 εκατομμύρια (για την κατασκευή των γηπέδων) στον τρέχοντα προϋπολογισμό.
Θυμίζουμε ότι τόσο η κ. Δούρου, ως υποψήφια Περιφερειάρχης, όσο και το κόμμα της, ο ΣΥΡΙΖΑ, είχαν απορρίψει και καταγγείλει την απόφαση Σγουρού.
Πριν λίγες μέρες πραγματοποιήθηκε στο ΟΑΚΑ, υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Αττικής, ένας φιλικός ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ της λεγόμενης ¨Εθνικής Αστέγων¨ και της ΑΕΚ ( καθόλου τυχαία η επιλογή ).
Τον αγώνα παρακολούθησαν ο υπουργός Επικρατείας, Αλέκος Φλαμπουράρης, ο υφυπουργός Αθλητισμού, Σταύρος Κοντονής, ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, Γιάννης Τσιρώνης, ο αντιπεριφερειάρχης Βορείου Τομέα Αττικής, Γιώργος Καραμέρος και ο αντιπεριφερειάρχης Ανατολικής Αττικής, Πέτρος Φιλίππου.
Μιλώντας ο κ. Φλαμπουράρης τόνισε, ότι «τέτοιες πρωτοβουλίες δείχνουν την αξιοπρέπεια με την οποία αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα και πόσο σεβόμαστε την ανθρώπινη ζωή (σ.σ. εδώ γελάνε ) και ελπίζω, ότι με το νέο έτος θα μπει η χώρα σε τροχιά ανόδου». Σε συζήτηση δε, που είχε με παλαίμαχους της ΑΕΚ, τους δια βεβαίωσε, ότι «το γήπεδο θα γίνει, θα βγει η άδεια και θα προχωρήσουμε»…
Εκείνο που δεν έμαθα είναι ποιος θα βάλει τα λεφτά, ο κ. Φλαμπουράρης, η το Δημόσιο δηλαδή, εγώ και εσείς;
Αν τα βάλει ο υπουργός Επικρατείας, ούτε σε μένα, ούτε σε εσάς πέφτει λόγος , παρά το γεγονός, ότι ο χώρος θα μετατραπεί σε ιδιωτική επιχείρηση. Αν όμως τα χρήματα θα τα βάλει η Περιφέρεια, θα πρόκειται περί σκανδάλου πρώτου μεγέθους.
Όταν, εκτός των άλλων, στη συγκεκριμένη περιοχή δεν υπάρχουν οργανωμένοι χώροι για Πολιτισμό και Αθλητισμό για τα παιδιά μας.
Έτσι, οδεύουμε στην επανάληψη αυτού που έγινε με το Στάδιο Καραϊσκάκη, από το οποίο πέταξαν έξω δεκάδες Σωματεία, χιλιάδες αθλητές και τα σχολεία του Πειραιά, για να κάνει γήπεδο η ΠΑΕ Ολυμπιακός.
Σε μια χώρα που ο πληθυσμός τη , στην πλειοψηφία του, αντιμετωπίζει προβλήματα επιβίωσης, όλα αυτά είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα σκάνδαλο, είναι έγκλημα…

Διαβάστε περισσότερα

Χημικά και ξύλο κατά του ΠΑΜΕ στην πορεία για το Ασφαλιστικό [ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ]

Αστυνομικοί απωθούν μέλη του ΠΑΜΕ έξω από την Βουλή κατά τη διάρκεια της πορείας μελών του ΠΑΜΕ, στο πλαίσιο της διαμαρτυρίας για το νέο ασφαλιστικό, Παρασκευή 8 Ιανουαρίου 2016. Η ένταση ξέσπασε στο ύψος των λουλουδάδικων όταν μέλη του ΠΑΜΕ θέλησαν να κατευθυνθούν προς το Μέγαρο Μαξίμου. Η αστυνομία δεν τους επέτρεψε τη διέλευση και ύστερα από άκαρπες διαβουλεύσεις έγινε ρίψη χημικών και βομβίδων κρότου λάμψης. ΑΠΕ-ΜΠΕ / ΑΠΕ-ΜΠΕ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΕΣΙΔΗΣ

Ένταση επικράτησε το μεσημέρι στη Βασιλίσσης Σοφίας, στο ύψος των λουλουδάδικων, όταν μέλη του ΠΑΜΕ που πραγματοποιούσαν πορεία για το Ασφαλιστικό, έσπασαν τον αστυνομικό κλοιό και τα ΜΑΤ απάντησαν με χημικά και… γκλομπς.
Η αστυνομία είχε παρατάξει κλούβες κατά μήκος του δρόμου, και όταν εκπρόσωποι των διαδηλωτών έλαβαν αρνητική απάντηση στο αίτημά τους να τους επιτραπεί η διέλευση τα πνεύματα οξύνθηκαν. Τελικά, τα μέλη του ΠΑΜΕ κινήθηκαν ορμητικά προς τον αστυνομικό κλοιό, τον έσπασαν, με συμπλοκές και χημικά να ακολουθούν.
Υπενθυμίζεται το πρωί έξω από το Μαξίμου συγκεντρώθηκαν άλλα περίπου 100 μέλη του ΠΑΜΕ, τα οποία έφθασαν αιφνιδιαστικά στο σημείο με τρία τουριστικά λεωφορεία.
Σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά του Ασφαλιστικού και πορείες που ξεκίνησαν από το υπουργείο Εργασίας είχαν καλέσει σήμερα η ΑΔΕΔΥ, το ΠΑΜΕ και ενώσεις συνταξιούχων.
Δείτε φωτογραφίες από τα επεισόδια






tvxs.gr

Διαβάστε περισσότερα