325.000 ΙΣΛΑΝΔΟΙ «ΕΦΤΥΣΑΝ»… ΜΙΣΟ ΔΙΣ. ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ ΤΗΣ ΕΕ!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Κεραυνός στα γραφεία της Κομισιόν, στις Βρυξέλλες, την Πέμπτη. Πολιτική καταιγίδα προελεύσεως Ισλανδίας, με δράστη τον κεντροδεξιό πρωθυπουργό της χαμένης στον Βόρειο Ατλαντικό μικρής αυτής χώρας Σίγκμουντουρ Νταβίντ Γκουνλέιγκσον. «Η Ισλανδία δεν είναι πλέον χώρα υποψήφια προς ένταξη και ζητά από την ΕΕ να δρα συμφώνως προς αυτό» ανέφερε ξερά η επιστολή που επιδόθηκε στον Λετονό προεδρεύοντα της ΕΕ αυτό το εξάμηνο. Η Ισλανδία δηλαδή απέσυρε την υποψηφιότητά της για ένταξη στην ΕΕ! Πρωτοφανές! «Τα συμφέροντα της Ισλανδίας υπηρετούνται καλύτερα εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης» έγραψε ο Ισλανδός υπουργός Εξωτερικών Γκούναρ Μπράγκι Σβέινσον, ο οποίος συναντήθηκε με τον Λετονό ομόλογό του προκειμένου να τον ενημερώσει και δια ζώσης για το σοβαρότατο αυτό θέμα.

Η απόφαση απόσυρσης της αίτησης ένταξης είχε ληφθεί στο Ρέικιαβικ, την πρωτεύουσα της Ισλανδίας, στο υπουργικό συμβούλιο που είχε συνεδριάσει την Τρίτη, αλλά την Πέμπτη προσέλαβε επίσημο χαρακτήρα. Την Παρασκευή το πρωί οι Βρυξέλλες εξακολουθούσαν να μην αντιδρούν, έχοντας χάσει τα λόγια τους. «Εξετάζουμε τον φάκελο και αυτό θα πάρει χρόνο» σχολίασε μια εκπρόσωπος της Φεντερίκα Μογκερίνι, υπεύθυνης για την εξωτερική πολιτική της ΕΕ και αντιπροέδρου της Κομισιόν, προδίδοντας όλο το κλίμα αμηχανίας που επικρατεί στη γραφειοκρατία της ΕΕ. Εδώ που τα λέμε, καθόλου συνηθισμένο φαινόμενο δεν είναι μια μικροσκοπική σε πληθυσμό χώρα με μόλις 325.000 κατοίκους -λιγότερους και από τη… Μάλτα!- να «φτύνει» πολιτικά την ΕΕ που έχει σχεδόν μισό δισεκατομμύριο κατοίκους! «Οι Βρυξέλλες δεν βλέπουν με καλό μάτι αυτή την απόσυρση (της υποψηφιότητας), η οποία είναι μάλλον αρνητικό σημάδι και φανερώνει την απώλεια ελκτικής δύναμης της ΕΕ, καθώς και του κοινού νομίσματος», γράφει η γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ».

Κάνει μάλιστα η ίδια εφημερίδα και μια άλλη σημαντική παρατήρηση: «Οι δυσκολίες μιας σειράς χωρών, μεταξύ των οποίων η Ελλάδα, έκαναν τους Ισλανδούς να ξανασκεφτούν» το θέμα της ένταξης της χώρας τους στην ΕΕ. «Η προοπτική μιας εγκατάλειψης του ευρώ από την Αθήνα, την οποία επισήμως δεν επιθυμούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες αλλά δεν αποκλείεται, καθώς και η υπόσχεση ενός δημοψηφίσματος στο Ηνωμένο Βασίλειο με θέμα αν θα παραμείνει η Βρετανία ή όχι στην ΕΕ, ενίσχυσαν το ευρωσκεπτικιστικό στρατόπεδο» υπογραμμίζει η «Μοντ». Αίτηση ένταξης της Ισλανδίας στην ΕΕ υπέβαλε το 2009 μια κυβέρνηση κεντροαριστερή, συμμαχίας των σοσιαλδημοκρατών με την Αριστερά και τους Πράσινους, αφού η χώρα είχε υποστεί το σοκ υπό την κατάρρευση των ισλανδικών τραπεζών, οι οποίες είχαν στο εξωτερικό κύκλο εργασιών… 11 (!!!) φορές το ΑΕΠ της χώρας. Οι γερμανόφρονες Ισλανδοί σοσιαλδημοκράτες θεώρησαν σωσίβιο σωτηρίας την ένταξη στην ΕΕ.

Στις αρχές του 2013 όμως οι κεντροαριστεροί εξεδιώχθησαν κλωτσηδόν από την εξουσία μέσω εκλογών. Τους αντικατέστησε μια κυβέρνηση συνεργασίας Κεντροδεξιάς – Δεξιάς, με σαφείς αντι-ΕΕ τάσεις, η οποία είχε υποσχεθεί το «πάγωμα» των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Οντως οι διαπραγματεύσεις πάγωσαν τα δύο τελευταία χρόνια. Θεωρητικά, η ένταξη της Ισλανδίας στην ΕΕ ήταν πανεύκολη υπόθεση και θα ολοκληρωνόταν ταχύτατα. Πρώτον, η Ισλανδία είχε ήδη ενσωματώσει από μόνη της το 70% της νομοθεσίας της ΕΕ. Δεύτερον, ο εντελώς ασήμαντος πληθυσμός των τριακοσίων χιλιάδων και κάτι έκανε πανεύκολη οποιαδήποτε παραχώρηση προς τους Ισλανδούς, χωρίς να δημιουργείται ορατό οικονομικό πρόβλημα. Η ισλανδική κυβέρνηση όμως απέρριψε τελικά εντελώς την ΕΕ, κρίνοντάς την επιβλαβή για τα ισλανδικά συμφέροντα και απέσυρε ακόμη και την αίτηση ένταξης στην ΕΕ, μη αρκούμενη απλώς στο πάγωμα των σχέσεων. «Η Ισλανδία δεν θέλει πλέον να μπει στην ΕΕ» τιτλοφορούσε ρεπορτάζ της και η γερμανική σοβαρή δεξιά εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».

Ο υπότιτλος έπιανε την ουσία: «Η Ευρωπαϊκή Ενωση βυθίζεται στην κρίση. Αυτό δεν έμεινε κρυφό ούτε στην Ισλανδία. Τώρα η κυβέρνηση πήρε πίσω την αίτηση ένταξης στην ΕΕ». Προβληματισμένη δείχνει και η «Ελ Παΐς», η μεγαλύτερη κεντροαριστερή εφημερίδα της Ισπανίας. «Η απόσυρση της ισλανδικής αίτησης ένταξης, αθροιζόμενη με εκείνη της Νορβηγίας το 1994 και την επίμονη άρνηση της Ελβετίας να ενταχθεί στην ΕΕ, μας υποχρεώνει αναπόφευκτα να αναρωτηθούμε: Για ποιους πολίτες και για τι είδος χωρών παραμένει σήμερα ελκυστική η ΕΕ; Η απάντηση στην ερώτηση αυτή σήμερα είναι πιο ανησυχητική από χθες» τονίζει με ιδιαίτερη έμφαση.

*Δημοσιεύθηκε στο »ΕΘΝΟΣ» τη Δευτέρα 16 Μαρτίου 2015

Διαβάστε περισσότερα

ΚΡΙΣΗΣ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΣΥΡΙΖΑΪΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ, ΑΠΟΣΑΦΗΝΙΣΗ ΝΕΟΕΙΣΑΧΘΕΝΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΟΡΩΝ

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*
Συμφωνώντας και επαυξάνοντας με την ανάγκη που εύστοχα είχε εντοπίσει ο Γ. Βαρουφάκης πριν τέσσερα χρόνια για το γκρέμισμα του τείχους «που εμποδίζει τους εκτός σιναφιού από το να συμμετάσχουν στον διάλογο που θα κρίνει την ζωή τους»∙ ανάγκη που είχε ικανοποιήσει επιτυχημένα με την έκδοση του βιβλίου Κρίσης λεξιλόγιο (εκδ. Ποταμός), παραθέτουμε και ερμηνεύουμε (στο πλαίσιο των αναγκών του ρεπορτάζ) στη συνέχεια ορισμένους όρους που εισήλθαν στην δημόσια συζήτηση μόλις τις τελευταίες ημέρες. Ο στόχος είναι ίδιος με αυτόν που είχε θέσει ο Γ. Βαρουφάκης το 2011, άλλο αν τώρα ο ίδιος πρωταγωνιστεί στην δημιουργία αυτού του «ειδεχθούς μονοπωλίου» που δημιουργούν οι οικονομολόγοι, αποκλείοντας την κοινωνία από την κατανόηση και την συμμετοχή στο διάλογο.
Κοινωνική μεταρρύθμιση: Έτσι θα αποκαλούνται οι οδηγίες του ΟΟΣΑ, μετά την επίσκεψη του έλληνα πρωθυπουργού Α. Τσίπρα στην έδρα του οργανισμού στο Παρίσι την Πέμπτη 12 Μαρτίου και την συμφωνία που υπέγραψε. Ένας οργανισμός που ποτέ δεν ήταν ουδέτερος, όπως επιχειρείται τώρα να εμφανιστεί. Μάρτυρας η συμβολή που είχε σε κάθε είδους κοινωνική οπισθοδρόμηση: από το ασφαλιστικό σύστημα μέχρι την παιδεία, ανέκαθεν κάθε νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση που σεβόταν τον εαυτό της στα εγχειρίδια του ΟΟΣΑ κατέφευγε για να ξεσηκώσει οδηγίες και χρήσιμες συμβουλές, αποφεύγοντας άσκοπους πειραματισμούς. Απορίας άξιο, ωστόσο, παραμένει τι λογής συμβουλές θα μας δώσουν για την αντιμετώπιση του λαθρεμπορίου πετρελαίου και καπνού, όταν αρκεί μια βόλτα στα διυλιστήρια που βρίσκονται λίγο έξω από την Αθήνα για να εντοπιστεί.
Οι οδηγίες του ΟΟΣΑ μας έλειπαν τόσα χρόνια;Κουαρτέτο ή Ομάδα των Βρυξελλών ή Θεσμοί: Το όργανο που αναλαμβάνει στο εξής την επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας. Από τη στιγμή που η κυβέρνηση ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές η αλήθεια είναι πως τα πράγματα εξελίχθηκαν λίγο χειρότερα απ’ όσο τα υπολόγιζε κι απ’ όσο τα προβάλλει, γιατί οι τοποτηρητές αυξήθηκαν κι από τρεις έγιναν τέσσερις. Έτσι, πλάι στο ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, προστέθηκε κι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας. Μαζί με την ονομασία της ομάδας των γκαουλάιτερ άλλαξε κι ο τόπος συνάντησης τους με τους τεχνοκράτες της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, που στο εξής δεν θα είναι τα υπουργεία αλλά το καθόλου μαγευτικό, μες στην κίνηση και τα κορναρίσματα κι ολίγον ντεμοντέ Χίλτον, όπως επίσης και το Κάραβελ, πλησίον της ανταρτομάνας Καισαριανής, για να κρέμεται πάντα πάνω από το κεφάλι των θεσμικών η απειλή της ΟΠΛΑ. Αν συνεχίσουν δε να προκαλούν δεν αποκλείονται και χειρότερα, όπως να τους στείλουμε σε κανένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής πέριξ της Ομόνοιας!
ΠΑΝΑΡΙΤΗ ΚΑΙ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΠΡΟΛΕΙΑΙΝΟΥΝ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΓΙΑ ΑΝΤΙΛΑΪΚΑ ΜΕΤΡΑ  
Συμβόλαιο Ανάκαμψης και Ανάπτυξης: Είναι το νέο μνημόνιο που θα συνοδεύσει την επικείμενη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους. Το αντιλαϊκό του περιεχόμενο προαναγγέλλεται με κάθε ευκαιρία, όπως για παράδειγμα με την δήλωση της Έλενας Παναρίτη, τέως εκλεκτής του ΓΑΠ (μέχρι και στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας την είχε τοποθετήσει, βοηθώντας στην ομαλή της ένταξη στην πολιτική ζωή της Elada) και νυν συμβούλου του Γ. Βαρουφάκη, η οποία αποτελώντας επίσημο μέλος της διαπραγματευτικής ομάδας εξέφρασε την ντροπή της μιλώντας σε διεθνές συνέδριο για το γεγονός ότι βγαίνουν σε σύνταξη εργαζόμενοι 45 ετών. Ενώ, προφανώς για το περισσότερο συχνό γεγονός των συνταξιούχων που δεν έχουν να πληρώσουν τα φάρμακα ακόμη και να φάνε, δεν έχει ακούσει τίποτε η Παναρίτη κι ούτε νιώθει κάποια ντροπή. Ο ορατός κίνδυνος νέων αντιλαϊκών μέτρων φάνηκε κι από τον ίδιο τον υπουργό Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκη, προχθές Παρασκευή, μιλώντας σε διεθνές συνέδριο στη λίμνη Κόμο της Ιταλίας, όπου ανέφερε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ίσως χρειαστεί να αναστείλει προεκλογικές του υποσχέσεις για να οικοδομήσει κλίμα εμπιστοσύνης με τους δανειστές.
Χρέους αναδιάρθρωση: Ο ευφημισμός που χρησιμοποιείται για την πληρωμή του δημόσιου χρέους και την εγκατάλειψη του στόχου της διαγραφής από τα αρμόδια υπουργεία και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Μάρτυρας τα 366 εκ. ευρώ που δόθηκαν την Παρασκευή 13 Μαρτίου στο ΔΝΤ, τα 566 εκ. που θα καταβληθούν αύριο Δευτέρα 16 Μαρτίου και 336 εκ. που θα δοθούν την Παρασκευή 20 Μαρτίου, πάντα στο ΔΝΤ. Ακόμη πιο αδιάψευστος μάρτυρας για τη υποταγή στους δανειστές είναι η δήλωση του ίδιου του Αλ. Τσίπρα από το Παρίσι ότι η Ελλάδα θα τηρήσει τις υποχρεώσεις της ακόμη κι αν δεν εκταμιευθεί η επόμενη δόση. «Εμείς δηλαδή θα συνεχίσουμε να εξυπηρετούμε κανονικά το χρέος μας, ακόμη κι αν εσείς δεν μας δίνετε τις δόσεις που αποκλειστικό σκοπό έχουν την εξυπηρέτηση του χρέους», δήλωσε ο πρωθυπουργός. Εδώ δεν εξοργίζει μόνο η υποτέλεια όσο κι οι άμεσες επιπτώσεις αυτής της επιλογής: η δέσμευση δηλαδή φορολογικών και άλλων δημοσίων εσόδων για την εξυπηρέτηση του χρέους, όπως φάνηκε και με την αξιοποίηση από το δημόσιο των ρευστών διαθεσίμων ΝΠΔΔ και ασφαλιστικών ταμείων. Τη στιγμή που η αθέτηση των υποσχέσεων εκ μέρους των δανειστών μπορούσε να αποτελέσει πρώτης τάξης ευκαιρία για την παύση πληρωμών και την διαγραφή του χρέους, χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση για να δείξει πόσο συνεπής και νομοταγής είναι. Και δεν είναι η μόνη ευκαιρία που παρέχουν οι δανειστές για να επιλέξει την ρήξη η κυβέρνηση. Η δημιουργία συνθηκών ασφυξίας στο τραπεζικό σύστημα (ακόμη και μέσω της οριακής αύξησης κατά 600 εκ. ευρώ των κεφαλαίων του μηχανισμού έκτακτης χρηματοδότησης – ELA, όταν η Ελλάδα ζητούσε σχεδόν τριπλάσια) θα μπορούσε να επιταχύνει τις διαδικασίες εθνικοποίησης των τραπεζών και εξόδου από το ευρώ, καθώς η παραμονή μας στην ευρωζώνη αποδεδειγμένα προσφέρει τα μέσα και διευκολύνει τους πιστωτές στην άσκηση των χειρότερων πιέσεων.
Αλλά αυτό είναι θέμα επόμενου λήμματος…
*Πηγή: prin.gr

Διαβάστε περισσότερα

Η σοφία της αγάπης

Από τον Θανάση Γιαλκέτση

Ο Πολωνός κοινωνιολόγος Ζίγκμουντ Μπάουμαν έχει μελετήσει ιδιαίτερα τις μεγάλες αλλαγές που επιφέρει στις ανθρώπινες και τις κοινωνικές σχέσεις η μετάβαση από το «σταθερό» στο «ρευστό» στάδιο της νεωτερικότητας. Ο ρευστός σύγχρονος κόσμος στον οποίο κατοικούμε είναι ένα σύμπαν απορρυθμισμένο, εξατομικευμένο, εκτεθειμένο στη διαρκή ανασφάλεια και αβεβαιότητα που συνοδεύει τις επιταχυνόμενες μεταβολές. Η ρευστή νεωτερικότητα απεχθάνεται οτιδήποτε στέρεο και ανθεκτικό. Στο βιβλίο του «Ρευστή αγάπη» (Εστία, 2006) ερευνά αυτή τη νέα ευθραυστότητα των ανθρώπινων δεσμών. Η ακόλουθη συνέντευξη του Μπάουμαν δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «La Repubblica».

 

• Τι είναι αυτό που μας ωθεί να αναζητάμε πάντα νέες σχέσεις;

Η ανάγκη να αγαπάμε και να μας αγαπούν, σε μια διαρκή αναζήτηση ικανοποίησης, χωρίς ποτέ να είμαστε σίγουροι ότι είμαστε αρκετά ικανοποιημένοι. Η ρευστή αγάπη είναι ακριβώς αυτό: μια αγάπη διαιρεμένη ανάμεσα στην επιθυμία για συγκινήσεις και στον φόβο του δεσμού.

• Επομένως είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σύντομες σχέσεις ή να ζούμε μέσα στην απιστία.

Κανείς δεν είναι «καταδικασμένος». Μπροστά σε διάφορες δυνατότητες εναπόκειται σε μας η ευθύνη να επιλέξουμε. Ορισμένες επιλογές είναι πιο εύκολες και άλλες είναι πιο ριψοκίνδυνες. Εκείνες που είναι φαινομενικά λιγότερο δεσμευτικές είναι πιο απλές σε σχέση με εκείνες που απαιτούν προσπάθεια και θυσίες.

• Ωστόσο, εσείς ζήσατε μιαν αγάπη με πολύ μεγάλη διάρκεια, εκείνη με τη σύζυγό σας τη Γιανίνα, που πέθανε πριν από λίγα χρόνια.

Η αγάπη δεν είναι ένα προκατασκευασμένο και έτοιμο προς χρήση αντικείμενο. Εναπόκειται στις δικές μας φροντίδες, χρειάζεται διαρκή προσπάθεια για να αναγεννιέται, να αναδημιουργείται και να αναζωογονείται καθημερινά. Πιστέψτε με, η αγάπη ανταμείβει θαυμάσια αυτήν την αφοσίωση. Οσο για μένα (και ελπίζω έτσι να ήταν και για τη Γιανίνα) μπορώ να σας το πω: όπως το κρασί, η γεύση της αγάπης βελτιώθηκε με το πέρασμα του χρόνου.

• Σήμερα ζούμε περισσότερες σχέσεις στη διάρκεια μιας ζωής. Είμαστε πιο ελεύθεροι ή μόνο πιο φοβισμένοι;

Ασφάλεια και ελευθερία είναι και οι δυο τους αξίες αναγκαίες, αλλά βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για μεγαλύτερη ασφάλεια είναι λιγότερη ελευθερία και το τίμημα μιας μεγαλύτερης ελευθερίας είναι λιγότερη ασφάλεια. Οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν μιαν ισορροπία, χωρίς ποτέ να το καταφέρνουν.

• Εσείς, ωστόσο, γεράσατε μαζί με τη σύζυγό σας. Πώς αντιμετωπίσατε την πλήξη της καθημερινότητας; Το να γερνούν δυο άνθρωποι μαζί έχει γίνει παλιομοδίτικο;

Είναι η προοπτική των γηρατειών αυτή που θεωρείται ήδη παλιομοδίτικη, καθώς ταυτίζεται με τον περιορισμό των δυνατοτήτων επιλογής και την απουσία «νεωτερισμών». Εκείνων των «νεωτερισμών» που σε μια κοινωνία καταναλωτών έχουν εξυψωθεί στο υψηλότερο επίπεδο της ιεραρχίας των αξιών και θεωρούνται το κλειδί της ευτυχίας. Τείνουμε να μην ανεχόμαστε τη ρουτίνα, επειδή ήδη από την παιδική μας ηλικία έχουμε συνηθίσει να θέλουμε αντικείμενα «μιας χρήσης», για να τα αντικαθιστούμε γρήγορα. Δεν γνωρίζουμε πλέον τη χαρά των πραγμάτων που έχουν μεγάλη διάρκεια, που είναι καρποί της προσπάθειας και μιας επιμελούς εργασίας.

• Καταλήξαμε να μετατρέψουμε τα συναισθήματα σε εμπορεύματα. Πώς μπορούμε να ξαναδώσουμε στον άλλον τη μοναδικότητά του;

Η αγορά διέβλεψε στην απελπισμένη ανάγκη μας για αγάπη την ευκαιρία πελώριων κερδών. Και μας δελεάζει με την υπόσχεση ότι θα μπορέσουμε να τα έχουμε όλα χωρίς κόπο: ικανοποίηση χωρίς εργασία, κέρδη χωρίς θυσίες, αποτελέσματα χωρίς προσπάθεια, γνώση χωρίς διαδικασία μαθητείας. Η αγάπη απαιτεί χρόνο και ενεργητικότητα. Σήμερα όμως το να ακούσουμε το πρόσωπο που αγαπάμε, το να αφιερώσουμε τον χρόνο μας για να βοηθήσουμε τον άλλον στις δύσκολες στιγμές, το να ανταποκριθούμε στις ανάγκες του και στις επιθυμίες του περισσότερο απ’ όσο στις δικές μας, έχει γίνει περιττό. Το να αγοράζουμε δώρα σε ένα κατάστημα αρκεί για να αντισταθμίζει τη δική μας έλλειψη συμπόνιας, φιλίας και ενδιαφέροντος. Μπορούμε όμως να αγοράσουμε τα πάντα εκτός από την αγάπη. Δεν θα βρούμε την αγάπη σε ένα κατάστημα. Η αγάπη είναι ένα εργοστάσιο που εργάζεται αδιάκοπα είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο και εφτά μέρες τη βδομάδα.

• Ισως συσσωρεύουμε σχέσεις για να αποφύγουμε τους κινδύνους της αγάπης, λες και η «ποσότητα» θα μας καθιστούσε απρόσβλητους από την οδυνηρή αποκλειστικότητα των σχέσεων.

Ετσι είναι. Οταν αυτό που μας περιβάλλει γίνεται αβέβαιο, η αυταπάτη ότι έχουμε τόσες «δεύτερες επιλογές», που μας αποζημιώνουν για το βάσανο της προσωρινότητας, είναι ελκυστική. Το να μετακινούμαστε από τον ένα τόπο στον άλλο (που είναι περισσότερο ελπιδοφόρος επειδή δεν τον έχουμε ακόμα δοκιμάσει) φαίνεται πιο εύκολο και δελεαστικό από το να δεσμευόμαστε σε μια μακρά προσπάθεια επιδιόρθωσης των ατελειών του σημερινού τόπου διαμονής μας, προκειμένου να τον μετασχηματίσουμε σε αληθινή κατοικία μας και όχι μόνο σε ένα μέρος στο οποίο ζούμε. Η «αποκλειστική αγάπη» σχεδόν ποτέ δεν είναι απαλλαγμένη από οδύνες και προβλήματα, αλλά η χαρά βρίσκεται στην κοινή προσπάθεια για το ξεπέρασμά τους.

• Σε έναν κόσμο γεμάτο πειρασμούς μπορούμε να αντισταθούμε; Και γιατί;

Χρειάζεται να έχουμε πολύ ισχυρή θέληση για να αντισταθούμε. Ο Λεβινάς είχε μιλήσει για τον «πειρασμό του πειρασμού». Αυτό που στην πραγματικότητα επιθυμούμε είναι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε όταν νιώθουμε τον πειρασμό και όχι αυτό που ο πειρασμός υπόσχεται να μας δώσει. Επιθυμούμε αυτήν την κατάσταση επειδή είναι μια ρωγμή στη ρουτίνα. Από τη στιγμή που νιώθουμε τον πειρασμό νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι: κοιτάζουμε ήδη πέρα από τη ρουτίνα, αλλά δεν έχουμε ακόμα ενδώσει στον πειρασμό, δεν έχουμε ακόμα φτάσει στο σημείο από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή. Μια στιγμή αργότερα, αν ενδώσουμε, η ελευθερία χάνεται και αντικαθίσταται από μια νέα ρουτίνα. Ο πειρασμός είναι μια παγίδα στην οποία τείνουμε να πέφτουμε χαρούμενα και με τη θέλησή μας.

• Εσείς όμως γράφετε: «Κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει δυο φορές τον ίδιο έρωτα και τον ίδιο θάνατο». Ερωτευόμαστε μόνο μια φορά στη ζωή;

Δεν υπάρχει ένας κανόνας. Το ζήτημα είναι ότι κάθε έρωτας, όπως και κάθε θάνατος, είναι μοναδικός. Γι’ αυτόν τον λόγο κανείς δεν μπορεί να «μάθει να αγαπάει», όπως και κανείς δεν μπορεί να «μάθει να πεθαίνει».

• Το 1968 έλεγαν: «Τα θέλουμε όλα και αμέσως». Η επιθυμία μας για άμεση ικανοποίηση είναι και τέκνο εκείνης της περιόδου;

Το 1968 θα μπορούσε να είναι μια αφετηρία, αλλά η αφοσίωσή μας στην άμεση και χωρίς δεσμούς ικανοποίηση είναι το προϊόν της αγοράς, που κατόρθωσε να κεφαλαιοποιήσει την τάση μας να ζούμε το παρόν.

• Σε έναν κόσμο που καταναλώνει τα πάντα οι «ανθρώπινοι δεσμοί» είναι ένα εμπόδιο;

Οι ανθρώπινοι δεσμοί αντικαταστάθηκαν από τις «συνδέσεις». Ενώ οι δεσμοί απαιτούν δέσμευση και αφοσίωση, η «σύνδεση» και η «αποσύνδεση» είναι ένα παιχνίδι για παιδιά. Στο Facebook μπορούμε να έχουμε εκατοντάδες φίλους κινώντας ένα δάχτυλο. Το να αποκτά κανείς φίλους στη ζωή είναι πιο περίπλοκο. Αυτό που κερδίζουμε σε ποσότητα το χάνουμε σε ποιότητα. Αυτό που κερδίζουμε σε ευκολία (που νομίζουμε ότι είναι ελευθερία) το χάνουμε σε ασφάλεια.

Διαβάστε περισσότερα

Γιατί δεν είμαστε ευχαριστημένοι με όσα έχουμε;

Μυρτώ Αντωνοπούλου

Είμαστε άτυχοι και αδικημένοι ή απλώς ανικανοποίητοι;

«Όλο ατυχίες μού συμβαίνουν», «Αν είχα καλύτερη δουλειά, περισσότερα χρήματα, μεγαλύτερο σπίτι, όλα θα ήταν διαφορετικά». Παράπονο, ζήλια, αδικία. Αυτά είναι τα συναισθήματα που «κρύβονται» πίσω από τις παραπάνω φράσεις και ίσως να τα έχουμε αισθανθεί και εμείς οι ίδιοι. Πράγματι, συχνά νιώθουμε αδικημένοι από τη ζωή, τη μοίρα, πιστεύοντας ότι οι άνθρωποι γύρω μας έχουν μεγαλύτερη εύνοια, περισσότερη τύχη, επιπλέον ευκαιρίες. Τι είναι, τελικά, αυτό που μας οδηγεί να αισθανόμαστε μονίμως ανικανοποίητοι; Να μην μπορούμε να απολαύσουμε τη ζωή και να δαπανάμε χρόνο και φαιά ουσία ζηλεύοντας όσα απολαμβάνουν οι άλλοι;

Ζήτημα ασφάλειας 
Είναι στη φύση του ανθρώπου να επιδιώκει να καλύπτει τις βασικές του ανάγκες, να αισθάνεται ότι έχει εξασφαλίσει την επιβίωσή του. Όσο περισσότερα και καλύτερα πράγματα έχει κανείς στην κατοχή του, τόσο πιο ασφαλής νιώθει. Πρακτικά και συναισθηματικά, η δυνατότητά μας να καλύπτουμε τις ανάγκες, τις φιλοδοξίες, τις επιθυμίες μας μάς κάνει να νιώθουμε «εξασφαλισμένοι», πιο επιτυχημένοι, λιγότερο εκτεθειμένοι σε προβλήματα. Μας προσφέρει προστασία, μας γεμίζει με ένα αίσθημα ικανοποίησης ότι μπορούμε να ζήσουμε αυτό που θέλουμε. Η επιθυμία αυτή για εξασφάλιση μέσω της κατοχής υλικών αντικειμένων είναι και η αιτία εμφάνισης συναισθημάτων όπως η ζήλια, ο φθόνος, ο ανταγωνισμός, η αδικία. Βέβαια, σήμερα έχουν αυξηθεί οι ανάγκες και επομένως τα αγαθά που σχετίζονται με τα χρήματα, με αποτέλεσμα αυτά να μετατρέπονται σε πειρασμούς για τον σύγχρονο άνθρωπο, ο οποίος πλέον δεν καλύπτεται με το λίγο, αλλά επιδιώκει το «όλο και περισσότερο». Ο άνθρωπος, όταν εξοικειώνεται με μια κατάσταση, βολεύεται σε αυτήν, θέλει να την παγιώσει και, αν είναι δυνατόν, να αυξήσει την ικανοποίηση που του προσφέρει. Όπως συμβαίνει π.χ. με μια γεύση που μας αρέσει και θέλουμε να τη γευόμαστε ξανά και ξανά. Άλλος, βέβαια, είναι σε θέση να διατηρήσει το μέτρο και άλλος καταλήγει στην απληστία.

Το αίσθημα της αδικίας
Υπάρχουν αντικειμενικές καταστάσεις που μας κάνουν να νιώθουμε αδικημένοι. Όπως π.χ. στην περίπτωση που ενώ μας άξιζε μια εργασιακή θέση λόγω προσόντων, τελικά την πήρε ένας άλλος υποψήφιος, με λιγότερες δυνατότητες, μόνο και μόνο γιατί γνώριζε τον διευθυντή. Ωστόσο, συχνά το αίσθημα της αδικίας είναι επίπλαστο, αφού συνήθως κάνουμε προβολή σε ένα πρότυπο του οποίου γνωρίζουμε μόνο ένα κομμάτι του. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη φράση «Πόσο άδικο είναι αυτή η γυναίκα να είναι τόσο όμορφη». Κάνοντας αυτήν τη σκέψη, παραβλέπουμε άλλες πτυχές αυτού του προτύπου, όπως π.χ. τις θυσίες που έχει κάνει αυτή η γυναίκα για να αποκτήσει το καλλίγραμμο αυτό σώμα (π.χ. στερητικές δίαιτες και εξαντλητική άσκηση), τις οποίες ίσως εμείς δεν θα ήμασταν διατεθειμένοι να κάνουμε. Ουσιαστικά, δηλαδή, δεν γνωρίζουμε εκ των έσω το πρότυπο με το οποίο συγκρίνουμε τον εαυτό μας. Το αίσθημα της αδικίας που νιώθουμε συνήθως προκύπτει από πρώιμες εμπειρίες μας. Μπορεί, δηλαδή, να βλέπαμε τους γονείς μας να το αναπαράγουν στην παιδική μας ηλικία ή να το προέβαλλαν εκείνοι σε εμάς, λέγοντάς μας π.χ. «Τι άτυχος που είσαι που δεν πήρες τα μάτια της γιαγιάς σου», δημιουργώντας μας την αίσθηση ότι είναι άδικο αυτό που μας συμβαίνει και κάνοντάς μας να νιώθουμε ότι είμαστε άτυχοι.

Μαθαίνεται η απόλαυση; 
Σύμφωνα με τη Θετική Ψυχολογία (κλάδος της ψυχολογίας που μελετά τις θετικές διαστάσεις της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως η αισιοδοξία, το νόημα της ζωής και η ψυχική ανθεκτικότητα, οι οποίες μας ωθούν να εξελιχθούμε), η ιδιότητα του «απολαμβάνειν» είναι είτε ιδιοσυγκρασιακό χαρακτηριστικό (το κληρονομήσαμε) είτε επίκτητο (προέρχεται από το περιβάλλον μας ως πρότυπο ή από την προσωπική μας ωρίμαση, σκέψη και επεξεργασία). Ουσιαστικά, έχει να κάνει με το να είμαστε ευχαριστημένοι με αυτά που έχουμε, με το να βρίσκουμε κάτι ευχάριστο σε οποιαδήποτε κατάσταση. Για να μπορούμε να απολαμβάνουμε, πρέπει να συνυπάρχουν δύο στοιχεία: η προσπάθεια να βρίσκουμε χαρά σε όσα ζούμε αυτήν τη στιγμή και η αισιοδοξία για το μέλλον. Οι υπερβολικές προσδοκίες μπαίνουν εμπόδιο σε αυτήν τη διαδικασία, αφού μας οδηγούν συχνά στη ματαίωση, στην απογοήτευση. Η ζωή περιλαμβάνει πολλές δυσκολίες, γι’ αυτό είναι σημαντικό να είμαστε ρεαλιστές, να αναμένουμε τις αναπόφευκτες δυσκολίες που θα βρεθούν στον δρόμο μας. Μια δυσκολία σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί ένδειξη αδικίας ή αποτυχίας, ούτε υπάρχει κάποια σκοπιμότητα πίσω από αυτήν. Όχι, το σύμπαν δεν συνωμοτεί εναντίον μας!

Μπορώ να είμαι ικανοποιημένος με όσα έχω; 
Ικανοποιημένος με όσα έχει και άρα ευτυχισμένος δεν είναι αυτός που δεν συναντά ατυχίες στη ζωή του, αλλά εκείνος που αντιμετωπίζει με συγκεκριμένους τρόπους τις διάφορες καταστάσεις της ζωής. Ποιες είναι, λοιπόν, οι στρατηγικές που εφαρμόζουν οι ευτυχισμένοι άνθρωποι;
* Θέλουν να είναι ευτυχισμένοι: Στρέφουν, δηλαδή, το βλέμμα τους προς την ευχάριστη πλευρά. Έχουν στη φύση τους την αισιοδοξία και την τάση να αντιλαμβάνονται τα πράγματα από τη θετική τους σκοπιά.
* Επιτρέπουν στον εαυτό τους να χαρεί: Δεν έχουν το αίσθημα της μιζέριας. Αφήνονται να γελάσουν με την ψυχή τους, να απολαύσουν ένα φαγητό, να ζήσουν με όλο τους το είναι ένα ηλιοβασίλεμα.
* Ξέρουν να δίνουν: Τα θετικά συναισθήματα ανακυκλώνονται. Δίνοντας θετικά συναισθήματα στους άλλους, παίρνουν και αυτοί με τη σειρά τους. Δεν αφήνουν, δηλαδή, τα πάντα στην τύχη˙ αντίθετα, καθορίζουν οι ίδιοι την τύχη τους.

Step by step
Πρακτικά βήματα για να μάθουμε να εκτιμάμε όσα έχουμε:

* Λίστα ευγνωμοσύνης 
Φτιάχνουμε μια λίστα με όλα τα καλά που μας έχουν συμβεί και τα συγκρίνουμε με τα αντίστοιχα αρνητικά. Η σύγκριση αυτή συνήθως μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε ότι τελικά τα άσχημα πράγματα που μας συμβαίνουν είναι λίγα, ενώ αυτά για τα οποία θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες είναι πολύ περισσότερα.
* Αλυσίδα θετικών επιπτώσεων 
Αφιερώνουμε λίγο χρόνο στο να αναλογιστούμε τις ωφέλιμες επιδράσεις που έχουν στη ζωή μας τα θετικά πράγματα που μας συμβαίνουν. Για παράδειγμα, το γεγονός ότι έχουμε μια δουλειά, το οποίο είναι από μόνο του ένα θετικό στοιχείο -ιδιαίτερα στις μέρες μας-, έχει πολλά ακόμα ευνοϊκά επακόλουθα, όπως το ότι μας δίνεται η δυνατότητα να καλύπτουμε τις ανάγκες μας, να είμαστε δημιουργικοί κ.λπ.
* Ευχάριστες καταστάσεις
Δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι ευχάριστες καταστάσεις. Βρίσκουμε, για παράδειγμα, ευκαιρίες να διοργανώσουμε πάρτι με φίλους, σχεδιάζουμε μικρές ή μεγάλες αποδράσεις, ξεκινάμε ένα καινούργιο χόμπι.
* Κοινωνικές συναναστροφές 
Σχετιζόμαστε με άλλους. Οι επαφές με τους γύρω μας μάς δίνουν συναισθηματική πληρότητα, μας βοηθούν να δημιουργήσουμε ένα νέο πλαίσιο αντιλήψεων, να δούμε τα πράγματα από νέες οπτικές γωνίες και να εξελιχθούμε.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΝ κ. ΝΑΤΑΛΙΑ ΚΟΥΤΡΟΥΛΗ, MSc, ψυχολόγο υγείας, με εκπαίδευση στη Γνωσιακή Ψυχοθεραπεία και τη Συμβουλευτική, διευθύντρια στο Κέντρο Εφαρμοσμένης Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής.

Διαβάστε περισσότερα

Ο ναρκισσισμός είναι γένους... αρσενικού

Οι τάσεις εξουσίας, η απουσία ενσυναίσθησης, η εγωπάθεια είναι... ανδρικά προνόμια, όπως αποδεικνύει μεγάλη μελέτη

Ερευνητές της Σχολής Διοίκησης του Πανεπιστημίου του Μπάφαλο στις ΗΠΑ ανακάλυψαν ότι οι άνδρες είναι κατά μέσο όρο πιο ναρκισσιστές από τις γυναίκες. Η σχετική μελέτη, η οποία αναμένεται να δημοσιευθεί στην επιθεώρηση «Psychological Bulletin», έδειξε ότι σε μια περίοδο 31 ετών οι άνδρες είχαν σταθερά υψηλότερα σκορ σε τεστ ναρκισσισμού σε σύγκριση με τις γυναίκες - και μάλιστα η παρατήρηση αυτή αφορούσε πολλές και διαφορετικές γενιές καθώς και άτομα πολλών και διαφορετικών ηλικιών.

«Ο ναρκισσισμός συνδέεται με πολλές διαπροσωπικές δυσλειτουργίες, συμπεριλαμβανομένων της ανικανότητας του ατόμου να διατηρήσει υγιείς μακροχρόνιες σχέσεις, της επίδειξης ανήθικων συμπεριφορών και της επιθετικότητας» αναφέρει η επικεφαλής της μελέτης Εμιλι Γκριτζάλβα, επίκουρη καθηγήτρια Οργάνωσης και Ανθρώπινου Δυναμικού στη Σχολή Διοίκησης του Πανεπιστημίου του Μπάφαλο και προσθέτει: «Την ίδια στιγμή, αποδεικνύεται ότι ο ναρκισσισμός ενισχύει την αυτοεκτίμηση, χαρίζει συναισθηματική σταθερότητα ενώ συνδέεται και με ηγετικές τάσεις».

Σύμφωνα με την ερευνήτρια, εξετάζοντας τις διαφορές σε ό,τι αφορά τον ναρκισσισμό μεταξύ των δύο φύλων, μπορούμε να ρίξουμε φως και στις διαφορές που εμφανίζουν στις σχέσεις τους και στη συμπεριφορά τους.

Μεγάλη μετα-ανάλυση μελετών
Προκειμένου να καταλήξουν στα συμπεράσματά τους οι ειδικοί προχώρησαν σε μετα-ανάλυση περισσότερων από 355 δημοσιευμένων σε επιθεωρήσεις επιστημονικών άρθρων, τεχνικών εγχειριδίων, χειρογράφων και δοκιμίων βασιζόμενοι σε τρεις πτυχές του ναρκισσισμού: ηγετική συμπεριφορά / εξουσιαστικές τάσεις, πομπώδης συμπεριφορά / επιδειξιομανία, αίσθημα ότι το άτομο είναι ξεχωριστό και αξίζει ιδιαίτερη μεταχείριση.

Το μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ των δύο φύλων εντοπίστηκε στον τελευταίο άξονα του... ανώτερου όντος, γεγονός που μαρτυρεί ότι οι άνδρες έχουν μεγαλύτερη τάση από τις γυναίκες να εκμεταλλεύονται τους άλλους και να νιώθουν ότι δικαιούνται να έχουν ειδικά προνόμια.

Ηγετικές τάσεις και ματαιοδοξία
Η δεύτερη μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο φύλων αφορούσε τις ηγετικές τάσεις. «Σε σύγκριση με τις γυναίκες, οι άνδρες δείχνουν περισσότερη επιθυμία για εξουσία» σημείωσε η δρ Γκριτζάλβα, συμπληρώνοντας ωστόσο ότι δεν εμφανίστηκαν διαφορές μεταξύ των δύο φύλων σε ό,τι αφορούσε την επιδειξιομανία. «Αυτό δείχνει ότι τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες έχουν τις ίδιες πιθανότητες να δείξουν ματαιοδοξία».

Επιπλέον, οι επιστήμονες μελέτησαν στοιχεία που αφορούσαν φοιτητές κατά την περίοδο 1990-2013. Δεν βρήκαν καμία ένδειξη σχετικά με το ότι κάποιο από τα δύο φύλα έχει γίνει πιο ναρκισσιστικό με την πάροδο του χρόνου.

Ερευνες έχουν δείξει ότι διαφορές στην προσωπικότητα όπως ο ναρκισσισμός «αναδύονται» από στερεότυπα και προσδοκίες συνυφασμένα με τα δύο φύλα. Οι συγγραφείς της νέας μελέτης υποπτεύονται ότι η μόνιμη απουσία γυναικών σε ηγετικές θέσεις οφείλεται ως έναν βαθμό στα στερεότυπα που θέλουν τη θηλυκότητα να μη συνάδει με την ηγεσία.

Τα στερεότυπα
«Οι άνθρωποι τείνουν να παρατηρούν και να μαθαίνουν τους ρόλους του φύλου από μικρή ηλικία και έτσι μπορεί να αντιμετωπίσουν πολύ επιθετικές συμπεριφορές αν παρεκκλίνουν από τις προσδοκίες της κοινωνίας. Ιδίως οι γυναίκες γίνονται συχνά αντικείμενο έντονης κριτικής όταν εμφανίζουν επιθετικότητα και τάσεις εξουσίας. Αυτό το πλαίσιο δημιουργεί πίεση στις γυναίκες περισσότερο από όσο στους άνδρες και τις αναγκάζει να καταστείλουν εκφάνσεις ναρκισσιστικής συμπεριφοράς» γράφουν οι ερευνητές και καταλήγουν ότι μελλοντικές έρευνες θα πρέπει να διερευνήσουν περαιτέρω τους κοινωνικούς, πολιτισμικούς και βιολογικούς παράγοντες που συντελούν σε αυτές τις διαφορές μεταξύ των δύο φύλων.

Ο Νάρκισσος και ο ναρκισσισμός
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ο Νάρκισσος ήταν ένας νεαρός, γιος της νύμφης Λειριώπης και του ποταμού Κηφισού, ο οποίος ήταν τόσο όμορφος ώστε όλες οι νύμφες τον ήθελαν για σύντροφό τους. Ο ίδιος όμως απέρριπτε όλες τις υποψήφιες λόγω της υπεροψίας του. Λέγεται μάλιστα ότι μεταξύ άλλων απέρριψε και τη νύμφη Ηχώ η οποία απελπισμένη φώναζε συνεχώς το όνομά του μέχρι που η φωνή της έσβησε με αποτέλεσμα να ακούγεται πλέον μόνο η κατάληξη του ονόματος.

Ο όμορφος Νάρκισσος τελικά ερωτεύθηκε μόνο το είδωλό του και αυτό τον κατέστρεψε. Σύμφωνα με τον μύθο, μια ημέρα, καθώς περιφερόταν στον ποταμό πρόσεξε το είδωλό του στο νερό. Ηταν το πιο όμορφο πρόσωπο που είχε δει. Αρχισε να περνά ημέρες ολόκληρες θαυμάζοντας το όμορφο είδωλο στο ποτάμι. Θεωρώντας πως αυτό που έβλεπε ήταν άλλη μία από τις νύμφες που τον κυνηγούσαν, ερωτεύτηκε σφόδρα το είδωλό του και καθόταν με τις ώρες και το θαύμαζε, ενώ ταυτόχρονα παραπονιόταν που το πρόσωπο μέσα στο νερό δεν του έλεγε τίποτα, αλλά μόνο τον κοιτούσε.

Ο Νάρκισσος περνούσε ημέρες ολόκληρες θαυμάζοντας την ομορφιά του στο ποτάμι. Μια ημέρα όμως, στην προσπάθειά του να φιλήσει αυτό που θεωρούσε πως ήταν νύμφη, έπεσε στο νερό και πνίγηκε.

Ο Νάρκισσος της μυθολογίας έδωσε έτσι το όνομά του στην ψυχολογική διαταραχή προσωπικότητας που ονομάστηκε ναρκισσισμός και η οποία έχει ως κύρια χαρακτηριστικά την αλαζονεία, το αίσθημα ανωτερότητας και την έλλειψη ενσυναίσθησης.

Διαβάστε περισσότερα

ΚΟΛΠΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΟΙ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ

Tου ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι ούτε ο υπουργός Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Παρασκευόπουλος θα τολμήσει να υπογράψει την απόφαση του Αρείου Πάγου του έτους 2000 που δίνει το δικαίωμα στους συγγενείς θυμάτων του Διστόμου που εκτελέστηκαν από τους ναζί να προχωρήσουν σε κατασχέσεις κρατικών ακινήτων της Γερμανίας που βρίσκονται στην Ελλάδα.
Το προανήγγειλε ήδη: «Η δική μου υπογραφή θα πρέπει να μπει αφού πρώτα γίνει πολιτική διαπραγμάτευση για το συγκεκριμένο θέμα […] Η ελληνική νομοθεσία λέει ότι σε αυτές τις περιπτώσεις παρέχει και ο υπουργός Δικαιοσύνης μια άδεια, για να μπορεί να σταθμίσει τα ζητήματα τα οποία συνδέονται με την εξωτερική πολιτική της χώρας» δήλωσε στο ραδιοσταθμό Παραπολιτικά.
Ούτε οι προκάτοχοί του υπουργοί Δικαιοσύνης τα τελευταία 15 χρόνια τόλμησαν να βάλουν την υπογραφή τους. Δεν θα το κάνει ούτε ο Ν. Παρασκευόπουλος γιατί και η κυβέρνηση Τσίπρα τρέμει τους Γερμανούς. Η διαγραφόμενη υποχώρηση της κυβέρνησης όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι ήταν έξυπνη η κίνησή της να φέρει το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων στη Βουλή. Φέρνει σε πολύ δύσκολη θέση τους Γερμανούς, καθώς με έμμεσο αλλά αντιληπτό από όλους τρόπο συνδέει την αδιαφιλονίκητα ηγεμονική σήμερα στην ΕΕ Γερμανία με τη ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ και τα εγκλήματα που διέπραξε εναντίον όλης της ανθρωπότητας. Αφυπνίζει έτσι έμμεσα όλους τους λαούς της Ευρώπης για τους κινδύνους που τους απειλούν και σήμερα λόγω της γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρωζώνη και την ΕΕ – όσους λαούς, εννοείται, πολέμησαν εναντίον των γερμανών ναζί κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οποίοι δεν ήταν και τόσοι πολλοί! Η γερμανική Αριστερά έσπευσε να στηρίξει την κυβέρνηση Τσίπρα στο θέμα του αναγκαστικού κατοχικού δανείου. «Δεν παραγράφεται. Είναι δάνειο το οποίο πρέπει να αποπληρωθεί» δήλωσε ο ίδιος ο πρόεδρος του γερμανικού κόμματος Ντι Λίνκε Μπερντ Ρίζινγκερ.
«Η χώρα είναι σε πόλεμο! Η κυβέρνηση είναι σε κοινωνικό και ταξικό πόλεμο με τους δανειστές μας!» δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών Νίκος Βούτσης. «Στον πόλεμο αυτό δεν θα πάμε σαν χαρούμενοι πρόσκοποι. Τιμωρούν τον ελληνικό λαό και την κυβέρνησή του. Μας εκβιάζουν και δεν μας δίνουν αυτά που μας χρωστάνε και τα οποία έχουμε συμφωνήσει» πρόσθεσε. Μακάρι να εννοεί κιόλας τα όσα είπε, πράγμα για το οποίο έχουμε ισχυρότατες αμφιβολίες. Άλλωστε ο Ν. Βούτσης προανήγγειλε ουσιαστικά υποχωρήσεις. «Εμείς θα μείνουμε πιστοί στο πρόγραμμα και το συμβόλαιο που έχουμε με τον ελληνικό λαό» διακήρυξε, προσθέτοντας όμως μια μοιραία φράση: «Θα εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας, αλλά με πιο σιγανούς ρυθμούς και λιγότερο ριζοσπαστικά, γιατί έχουμε οικονομικά προβλήματα»! Μαύρα μαντάτα δηλαδή για την εφαρμογή ακόμη και του πλήρους εντασσόμενου στο αστικό πλαίσιο Προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει ένα παράπλευρο μικρό κέρδος από την ανακίνηση του θέματος των κατοχικών αποζημιώσεων από την κυβέρνηση Τσίπρα. Αποδείχθηκε ότι μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, εκτός φυσικά από τη ΝΔ του Σαμαρά, το πιο… «γερμανοτσολιάδικο» κόμμα της Ελλάδας είναι το Ποτάμι! Επειδή μάλιστα ο Σαμαράς είναι «τελειωμένος» πολιτικά και απλώς περιφέρεται άταφο το πολιτικό του πτώμα, ο Σταύρος Θεοδωράκης είναι ο ανερχόμενος… «πολιτικός γερμανοτσολιάς» της νέας εποχής, όπως φάνηκε και από τις δηλώσεις του για το θέμα των αποζημιώσεων συγγενών των εκτελεσμένων από τους ναζί στο Δίστομο, με τις οποίες τάσσεται αναφανδόν υπέρ των Γερμανών!
«Διαρρέουν από το υπουργείο Δικαιοσύνης ότι σκέπτονται να κατασχέσουν το Ινστιτούτο Γκαίτε! Φαντάζομαι ότι ο κύριος Παρασκευόπουλος γνωρίζει τι είναι το Ινστιτούτο Γκαίτε και τι έχει προσφέρει όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Αυτές οι δηλώσεις, όπως και οι διαρροές, είναι ντροπή και θα βρει χειροκροτητές μόνο μέσα στους φασίστες και όχι στον ελληνικό λαό» δήλωσε ο Σταύρος Θεοδωράκης. Δεν ενοχλείται ο Στ. Θεοδωράκης δηλαδή καθόλου από το γεγονός ότι οι Γερμανοί πιέζουν να βγάλουν σε πλειστηριασμούς τα σπίτια Ελλήνων από τις ελληνικές τράπεζες για να τα αγοράσουν για μια πεντάρα και Γερμανοί. Τον ενοχλεί όμως αφάνταστα το γεγονός ότι συγγενείς εκτελεσμένων στο Δίστομο, που δεν μπορούν να πάρουν ούτε ένα ευρώ αποζημίωση από τη ζάπλουτη Γερμανία παρά μια τελεσίδικη απόφαση του Αρείου Πάγου, διεκδικούν το δικαίωμά τους να κατασχέσουν γερμανικά κρατικά ακίνητα! Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός του σύγχρονου «πολιτικού γερμανοτσολιά» τι είναι;
«Αυθάδη» χαρακτηρίζει σε σχόλιό της και η Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε την ιδέα της κατάσχεσης γερμανικής κρατικής περιουσίας στην Ελλάδα εξαιτίας των εγκλημάτων των ναζί στη χώρα μας. Όλοι συμφώνησαν, ισχυρίζεται η δεξιά γερμανική εφημερίδα, ότι «στη σημερινή ειρηνική τάξη πραγμάτων είναι απαρχαιωμένες τέτοιες απαιτήσεις»! Η Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε απειλεί ωμά την ελληνική κυβέρνηση στο σχόλιό της αυτό: «Όποιος σήμερα τραβάει ακόμη αυτό το χαρτί, πρέπει να ξέρει τι κάνει. Η υπόθεση όχι μόνο έχει κριθεί από πλευράς δικαίου, αλλά και συνιστά επικίνδυνη ανοησία σε καιρούς ευρωδιάσωσης, στους οποίους η Γερμανία θα μπορούσε να αντιπαραθέσει έναν πλουσιοπάροχο δικό της λογαριασμό στις εξουσιοδοτημένες απαιτήσεις της Αθήνας» γράφει.
Υπονοεί προφανώς ότι αν «τα πάρουν στο κρανίο» οι Γερμανοί με τις απαιτήσεις του Τσίπρα για πολεμικές αποζημιώσεις, θα χρεοκοπήσουν την Ελλάδα για να μάθει η κυβέρνηση να ζητάει λεφτά από το Δ΄ Ράιχ! «Η Ελλάδα διακινδυνεύει να αποξενώσει τη Γερμανία» έγραψαν σε τίτλο σχετικού ρεπορτάζ τους και οι αμερικανικοί Τάιμς της Νέας Υόρκης. Είναι φανερό ότι η ένταση αυξάνεται κατακόρυφα.
*Δημοσιεύτικε στην εφημεριδα »ΠΡΙΝ»  την Κυριακή 15 Μαρτίου 2015

Διαβάστε περισσότερα

Κι ο ΟΟΣΑ επιτηρητής της αποικιοκρατικής υποταγής της Ελλάδας στους δανειστές.

Δημήτρης Καζάκης
Ο τελών χρέη πρωθυπουργού στη δουλοπαροικία του χρέους της ΕΕ επ’ ονόματι Ελλάδα, κ. Αλέξης Τσίπρας, δεν έφτανε που υπέγραψε εν κρυπτώ την παράταση της αποικιοκρατικής δανειακής σύμβασης με βάση την οποία η χώρα έχει χάσει όλες τις ασυλίες της, αλλά και την εθνική της κυριαρχία, προχώρησε ακόμη ένα βήμα. Υπέγραψε την Παρασκευή μια ακόμη αποικιοκρατικού χαρακτήρα σύμβαση, το λεγόμενο «κοινό έγγραφο συνεργασίας» με τον ΟΟΣΑ.
Άλλη μια κατάλυση του ρόλου της Βουλής
Με βάση αυτό το «έγγραφο» – που ονομάστηκε έτσι για να μην θεωρεί τυπικά διεθνής σύμβαση κι έτσι να μην έχει την υποχρέωση η κυβέρνηση να το φέρει στη Βουλή – έχει οργανωθεί από τον ΟΟΣΑ μια ακόμη task force, όπως μας είπε ο Αγχέλ Γκουρία, η οποία θα καταφθάσει στην Ελλάδα ως «τεχνικός σύμβουλος» για την επιβολή των αναγκαίων «διαρθρωτικών μεταρυθμίσεων».
Έτσι για μια ακόμη φορά φορείς ξένης δύναμης, χωρίς καμιά νομιμοποιητική βάση, θα αναλάβουν μια επιπλέον λειτουργία επιτήρησης στην Ελλάδα, ως δήθεν «τεχνικοί σύμβουλοι». Και μάλιστα χωρίς ούτε καν η Βουλή να γνωρίζει για ποιές «διαρθρωτικές αλλαγές» πρόκειται. Ούτε φυσικά θα της δοθεί η δυνατότητα να αποφασίσει για το αν όντως χρειάζεται, ή όχι η συνδρομή των «ανεύθυνων και απάτριδων τεχνοκρατών» – όπως χαρακτήριζε ο Ντε Γκολ το 1965 τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών – του ΟΟΣΑ.
Άλλη μια συνταγματική εκτροπή με κατάλυση του ρόλου της Βουλής ως θεμελιώδους βάσης του πολιτεύματος. Κι αυτό με βάση το άρθρο 120 του Συντάγματος ισοδυναμεί με σφετερισμό της εξουσίας από την κυβέρνηση και με βάση το άρθρο 134 του Π.Κ., παρ. 2, συνιστά πράξη εσχάτης προδοσίας.
Εντολή Βερολίνου η «συνεργασία» με ΟΟΣΑ;
Ο κ. Τσίπρας δήλωσε σχετικά: «Εγώ θα ήθελα να επισημάνω ότι οι μεταρρυθμίσεις που συζητάμε με τον ΟΟΣΑ δεν είναι μεταρρυθμίσεις που κάποιοι μας υποχρεώνουν να κάνουμε. Είναι αυτές που εμείς θέλουμε να κάνουμε, που θεωρούμε απαραίτητες να προχωρήσουμε για να αλλάξει η Ελλάδα. Απλά ζητάμε την τεχνογνωσία και τη συνεργασία ενός Διεθνούς Οργανισμού εγνωσμένου κύρους, παγκοσμίου κύρους.»
Η γνωστή δικαιολογία. Υπάρχει κόκκος αλήθειας; Ούτε κατ’ ελάχιστο. Την αλήθεια μας την λέει η εφημερίδα Guardian ήδη από τις 24 Φεβρουαρίου 2012,  η οποία γράφει με αφορμή την έκθεση του ΟΟΣΑ, Going for Growth, που μόλις είχε δημοσιευτεί ως βασικό όχημα των «διαρθρωτικών αλλαγών» που προτείνει ο οργανισμός, ότι υπηρετεί την «ατζέντα υπέρ του αγοραίου καπιταλισμού». Κι έτσι «προσθέτει σημαντική πίεση στις χώρες με υψηλά επίπεδα χρέους. Τα επιχειρήματα στην έκθεση του ΟΟΣΑ, τα οποία διατρέχουν 227 σελίδες, προσθέτουν πενυματικό βάρος στις απαιτήσεις των διεθνών δανειστών που θέλουν εργασιακές μεταρρυθμίσεις και άνοιγμα των αγορών, ως αντίτιμο των δανείων τους. Η έκθεση έχει κερδίσει την υποστήριξη του Βερολίνου, το οποίο έχει γίνει Ευαγγελιστής για τα μέτρα τύπου ΟΟΣΑ στις χώρες της ΕΕ, όπου έχει δανείσει χρήματα…»
Καταλάβατε τώρα γιατί η προηγούμενη συγκυβέρνηση Σαμαροβενιζέλου, είχε τέτοια πρεμούρα να υιοθετήσει τις προτάσεις του ΟΟΣΑ, που ονομάστηκαν «εργαλειοθήκη». Υλοποιεί εντολές ο κ. Τσίπρας με τη σειρά του εκ Βερολίνου. Κι επειδή ο ΟΟΣΑ πάσχει ήδη από τη δεκαετία του 1980 από μια αθεράπευτη υστερική μανία καταδίωξης εναντίον του κοινωνικού κράτους και κυρίως της κοινωνικής ασφάλισης, του δημόσιου τομέα και των εργασιακών δικαιωμάτων, μπορεί να αντιληφθεί ακόμη κι ο πιο αφελής τι προβλέπουν οι «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» του, που τόσο έχουν συναπάρσει τον κ. Τσίπρα.
Με οδηγό τον ΟΟΣΑ οδηγηθήκαμε στη χρεοκοπία
Άλλωστε, όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, κάθε φορά που πετσόκοβαν εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, κάθε φορά που προχωρούσαν σε ξεπούλημα δημόσιου πλούτου, που φόρτωναν με νέους δυσβάσταχτους φόρους τους μικρούς και απάλλασαν τους μεγάλους, που υποβάθμιζαν τη δημόσια υγεία και παιδεία, κάθε φορά που έπαιρναν μέτρα ιδιωτικοποίησης της δημόσιας διοίκησης, είχαν ως βασικό επιχείρημα τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ. Γιατί να διαφέρει η κυβέρνηση Τσίπρα;
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 μέχρι το 2009, ο ΟΟΣΑ ήταν εκείνος που με τις εκθέσεις του εκθείαζε και ενθάρρυνε τις πολιτικές που οδήγησαν την Ελλάδα στην τρομακτική υπερχρέωση. Αρκεί να ακολουθεί η χώρα το μονόδρομο των «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσων» δια των ιδιωτικοποιήσεων δημόσιας περιουσίας, υγείας, παιδείας, της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας και των απολύσεων, της αποδόμησης του κοινωνικού κράτους και της κοινωνικής ασφάλισης.
Όσο οι κυβερνήσεις τις προϋγούμενες δεκαετίες ακολουθούσαν αυτές τις επιλογές, ο ΟΟΣΑ τις γέμιζε με εύσημα. Ούτε μια προειδοποίηση, έτσι για το θεαθήναι, για την επερχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας. Τώρα τον προσλαμβάνει η κυβέρνηση Τσίπρα για να συνεχίσει στην ίδια πεπατημένη.

Διαβάστε περισσότερα

Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης είναι το δικό μας παιδί!

Ξενοφών Α.Μπρουντζάκης
Η ελληνική πολιτεία και οι αρμόδιες αρχές οφείλουν το ταχύτερο δυνατόν να εξετάσουν και να διαλευκάνουν πλήρως όλες εκείνες τις παραμέτρους που σχετίζονται  με το  θάνατο του Βαγγέλη Γιακουμάκη.
Πέρα από το αν ο θάνατος του άτυχου νεαρού σπουδαστή οφείλεται σε αυτοκτονία ή δολοφονική ενέργεια, η πολιτεία πρέπει να σταθεί αμείλικτη απέναντι σε όλους όσους συνήργησαν με οποιονδήποτε τρόπο εναντίον αυτού του παιδιού.
Δίχως καμιά διάθεση συγκάλυψης, οι ελληνικές αρχές πρέπει  να εξαντλήσουν όλη την αυστηρότητά τους απέναντι σε όσους εμπλέκονται  σε αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα που συγκλονίζει την χώρα από άκρου εις  άκρον. Πρέπει να φανούμε αντάξιοι του αισθήματος δικαίου των πολιτών αλλά και ως κοινωνία να σταθούμε με γενναιότητα και ευθυκρισία απέναντι σε αυτή την  αποτρόπαια, χυδαία και εκτός πολιτισμού συνήθεια του εκφοβισμού που έχει λάβει σαρωτικές διαστάσεις. Ο θάνατος του νεαρού αυτού ανθρώπου ας γίνει η αρχή του τέλους της σιωπής, της συγκάλυψης και της «διευθέτησης».
Ο θάνατος του νεαρού παλικαριού μας φέρνει μπροστά στο τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα της αποδοχής των διαφορετικών εκφάνσεων των συμπεριφορών των οποίων η ομοιομορφία είναι πάντα χαρακτηριστικό των φασιστικών νοοτροπιών, των ολοκληρωτικών αντιλήψεων και της καταφανούς και επικίνδυνης απόκλισης από κάθε πολιτισμική συνθήκη.
Ο τραμπουκισμός, ο εκφοβισμός και γενικότερα οι τρομοκρατικές συμπεριφορές είναι αποτέλεσμα αμορφωσιάς, ανήκεστης ηλιθιότητας, τεράστιας βλακείας…
Το πτώμα του νεαρού μας φέρνει εξάλλου – και με τον πλέον ανατριχιαστικό τρόπο – μπροστά στο τεράστιο ζήτημα της αξιολόγησης, δηλαδή της εγνωσμένης και πιστοποιημένης αντικειμενικά δυνατότητάς μας να κάνουμε σωστά και υπεύθυνα  τη δουλειά που μας έχει αναθέσει η πολιτεία. Ο διευθυντής της σχολής, όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε σε μιαν υπηρεσία, δεν μπορούσε εδώ και αρκετόν καιρό να αντιμετωπίσει την χυδαία βαρβαρότητα των αλητών που τρομοκρατούσαν τον Βαγγέλη Γιακουμάκη…
Βασικός στόχος των ενεργειών μας είναι να οικοδομήσουμε μια σύγχρονη και αξιόπιστη κοινωνία, όπου το γενικό καλό να μην παραβλέπεται υπέρ του ατομικού…
Τόσο απλά!
Και για αυτό, είναι πάνδημο αίτημα, η σε βάθος έρευνα και η παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων γι’ αυτή την τραγωδία – όχι μόνο υπέρ της μνήμης του αδικοχαμένου νεαρού  αλλά και για την ικανοποίηση ολόκληρης της κοινωνίας διότι ο Γιακουμάκης είναι το δικό μας παιδί!

Διαβάστε περισσότερα

Τεστ: Οι 10 ερωτήσεις που φανερώνουν αν είχατε τραυματική παιδική ηλικία

Ένα σύντομο τεστ που περιλαμβάνει μόλις 10 ερωτήσεις μπορεί να φανερώσει εάν οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας μπορεί να αποδειχθούν καταστροφικές για τη μελλοντική σωματική υγεία.

Κατά τη δεκαετία του '80, ο Δρ Vincent Felitti ξεκίνησε να μελετά πώς τα βιώματα της παιδικής ηλικίας μπορεί να επηρεάσουν ή να προβλέψουν την εκδήλωση ανεπιθύμητων επιπλοκών στην υγεία κατά την ενήλικη ζωή. Ο Felitti και ο συνεργάτης του Δρ Robert Anda σχεδίασαν το Τεστ Δυσμενών Εμπειριών της Παιδικής Ηλικίας (Adverse Childhood Experiences Test - ACE Test).
Πρόκειται για ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο, του οποίου τα αποτελέσματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την πρόγνωση διαφόρων προβλημάτων υγείας σε ενήλικες, από παχυσαρκία και διαταραχές του θυρεοειδούς έως καρκίνο.
Οι ερωτήσεις εστιάζουν κυρίως σε θέματα κακοποίησης και παραμέλησης. Ορισμένες από αυτές θίγουν εξαιρετικά ευαίσθητα ζητήματα.
Οι ερωτήσεις του ACE Test είναι οι εξής:
1. Πριν συμπληρώσετε τα 18 έτη, υπήρξαν περιστατικά όπου ο γονέας ή κάποιος άλλος ενήλικας εντός του οικογενειακού περιβάλλοντος σας έβριζε, σας μείωνε ή σας ταπείνωνε συχνά ή πολύ συχνά; Ή μήπως η συμπεριφορά του εν λόγω ενήλικα σας δημιουργούσε ανησυχίες για πιθανή σωματική βλάβη προς εσάς;
2. Πριν συμπληρώσετε τα 18 έτη, υπήρξαν περιστατικά όπου ο γονέας ή κάποιος άλλος ενήλικας εντός του οικογενειακού περιβάλλοντος σας έσπρωχνε, σας άρπαζε απότομα, σας χαστούκιζε ή σας πετούσε πράγματα συχνά ή πολύ συχνά; Ή μήπως ο εν λόγω ενήλικας σας χτύπησε κάποια στιγμή τόσο δυνατά ώστε να δημιουργηθούν στο σώμα σημάδια ή να προκύψει σοβαρός τραυματισμός;
3. Πριν συμπληρώσετε τα 18 έτη, υπήρξαν περιστατικά όπου ένας ενήλικας ή ένα άτομο τουλάχιστον κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερο σας άγγιξε ή σας χάιδεψε ή σας ζήτησε να τον/την αγγίξετε ερωτικά; Ή μήπως το εν λόγω άτομο επιχείρησε να εκκινήσει οποιαδήποτε μορφή σεξουαλικής επαφής;
4. Πριν συμπληρώσετε τα 18 έτη, νιώθατε συχνά ή πολύ συχνά ότι κανείς στην οικογένειά σας δεν σας αγαπά ή ότι δεν πιστεύει πως είστε σημαντικοί/ξεχωριστοί; Ή μήπως τα μέλη της οικογένειάς σας δεν προστάτευαν και υποστήριζαν το ένα το άλλο και δεν ένιωθαν κοντά το ένα στο άλλο;
5. Πριν συμπληρώσετε τα 18 έτη, νιώθατε συχνά ή πολύ συχνά ότι δεν είχατε αρκετό φαγητό, ότι αναγκαστήκατε να φοράτε βρώμικα ρούχα και ότι δεν υπάρχει κανείς να σας προστατεύσει; Ή μήπως οι γονείς είχαν υποπέσει σε καταχρήσεις (αλκοόλ, ναρκωτικές ουσίες) με αποτέλεσμα να μην μπορούν να σας φροντίσουν ή να σας πάνε στο γιατρό όταν έπρεπε;
6. Πριν συμπληρώσετε τα 18 έτη, χάσατε την επαφή με έναν εκ των δύο βιολογικών γονέων λόγω διαζυγίου, εγκατάλειψης ή για κάποιο άλλο λόγο;
7. Πριν συμπληρώσετε τα 18 έτη, υπήρξαν περιστατικά όπου η μητέρα ή η μητριά ερχόταν συχνά ή πολύ συχνά αντιμέτωπη με σωματική βία (σπρώξιμο, χαστούκι, εκτόξευση αντικειμένων, γροθιές, κλωτσιές, δαγκωματιές, επίθεση με σκληρό αντικείμενο, απειλή με όπλο ή μαχαίρι);
8. Πριν συμπληρώσετε τα 18 έτη, ζούσατε κάτω από την ίδια στέγη με άτομο που αντιμετώπιζε πρόβλημα με το ποτό ή τα ναρκωτικά;
9. Πριν συμπληρώσετε τα 18 έτη, αντιμετώπισε κάποιο μέλος της οικογένειας κατάθλιψη ή άλλη ψυχική ασθένεια ή έκανε απόπειρα αυτοκτονίας;
10. Πριν συμπληρώσετε τα 18 έτη, καταδικάστηκε σε φυλάκιση κάποιο μέλος της οικογένειας;
Σε κάθε θετική απόκριση στις παραπάνω δηλώσεις αντιστοιχεί 1 βαθμός. Όσο υψηλότερη είναι η βαθμολογία, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος για την υγεία κατά την ενήλικη ζωή.
Μελέτες δείχνουν ότι η βαθμολογία πάνω από 4 συνδέεται με διπλάσιο κίνδυνο εκδήλωσης καρδιοπάθειας σε σύγκριση με άτομα που πετυχαίνουν μηδενική βαθμολογία.
Οι γυναίκες που πετυχαίνουν βαθμολογία από 5 και πάνω αντιμετωπίζουν κατά 4 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο να εκδηλώσουν κατάθλιψη σε σύγκριση με όσες πετυχαίνουν μηδενική βαθμολογία.
Οι υψηλές βαθμολογίες στην κλίμακα ACE συνδέονται επίσης με τον αυξημένο κίνδυνο αλκοολισμού, χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας, εμβρυϊκού θανάτου, χρήσης ναρκωτικών ουσιών, ηπατοπάθειας, σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων κ.α.
 http://www.onmed.gr

Διαβάστε περισσότερα

«Ποιoς σώζει ποιoν;»

«Ποιος σώζει ποιον;» είναι ο τίτλος του γερμανικού ντοκιμαντέρ 104 λεπτών που γύρισαν η Λέσλι Φράνκε και ο Χέρντολορ Λόρεντς. Θέμα του η οικονομική κρίση στην Ευρώπη με ιδιαίτερο βάρος στην Ελλάδα.

Μαρία Ρηγούτσου
Η Λέσλι Φράνκε και ο Χέρντολορ Λόρεντς είναι ιδρυτές της κινηματογραφικής εταιρείας Kern στο Αμβούργο. Εδώ και 30 χρόνια γυρίζουν ντομιμαντέρ με οικονομικό και κοινωνικό περιεχόμενο και συνεργάζονται στενά με τα δημόσια γερμανικά κανάλια ZDF, WDR και στο γαλλογερμανικό ARTE.
H τελευταία τους ταινία «Ποιoς σώζει ποιoν;» προβάλλεται τις τελευταίες εβδομάδες κυριολεκτικά σε ολόκληρο τον κόσμο, σε περίπου 150 χώρες, αναμεσά τους στην Ελλάδα και φυσικά στη Γερμανία. Στο επίκεντρο βρίσκεται η οικονομική κρίση στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιρλανδία, ενώ στο τέλος παρουσιάζεται και το παράδειγμα της Ισλανδίας. Πριν από μερικές ημέρες η ταινία προβλήθηκε στην κινηματογραφική λέσχη της Καλλιτεχνικής Ένωσης της Κολωνίας. Η Λέσλι Φράνκε μιλώντας στην Deutsche Welle μας εξήγησε γιατί οι δύο κινηματογραφιστές θέλησαν να κάνουν αυτή την ταινία:
«Είχαμε ασχοληθεί για πολλά χρόνια, πάνω από δέκα χρόνια, με τις ιδιωτικοποιήσεις για παράδειγμα των σιδηροδρόμων ή του νερού και μετά ήρθε η οικονομική κρίση. Οι ειδήσεις ήταν γεμάτες με λέξεις και ρεπορτάζ που κανείς δεν καταλάβαινε. Αυτό διαρκούσε για χρόνια και είπαμε πως κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο και πως θα πρέπει να κάνουμε μια ταινία που να διαφωτίζει τον κόσμο».
Η Ελλάδα της υψηλής ανεργίας και των αδιεξόδων

H Λέσλι Φράνκε και ο Χέρντολορ Λόρεντς

Μέσα από την ταινία καταδεικνύεται ότι ο νεοφιλελευθερισμός, η αποκανονικοποίηση των αγορών και η εισαγωγή νέων οικονομικών προϊόντων ήταν οι βασικές αιτίες που οδήγησαν στην οικονομική κρίση. Παράλληλα επισημαίνεται πως το βάρος των τραπεζών μετακυλίεται στις πλάτες των φορολογουμένων.
«Τα χρέη είναι η περιουσία των πλουσίων και ο στόχος δεν είναι ο προσωπικός δανεισμός αλλά ο δανεισμός κρατών. Τα κράτη δηλαδή να είναι πάντοτε χρεωμένα ώστε οι τράπεζες να αποκομίζουν κέρδος» υπογραμμίζει η Λέσλι Φράνκε.
Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει την Ελλάδα της υψηλής ανεργίας και των αδιεξόδων, την Ισπανία των βάρβαρων εξώσεων μέσα από μια εντυπωσιακή ρεαλιστική κινηματογραφική καταγραφή και την Ισλανδία που επιχείρησε να αποκοπεί από τις μεγάλες διεθνείς τράπεζες, έκανε έρευνες για το ποιος ευθύνεται για την υπερχρέωση της χώρας και έστειλε στη φυλακή ακόμα και το διοικητικό συμβούλιο μια ολόκληρης τράπεζας. Καταγράφονται απόψεις πανεπιστημιακών, πολιτικών αλλά και μετανοημένων golden boys που στόχο είχαν κάποτε να φτιάχνουν αμφιλεγόμενα, επικίνδυνα προϊόντα υψηλού ρίσκου. Οι φορολογούμενοι όλης της Ευρώπης έχουν επωμισθεί τα χρέη των τραπεζών, σύμφωνα με τους Γερμανούς κινηματογραφιστές. Τα πακέτα διάσωσης δεν έφθασαν στα χέρια των Έλληνων πολιτών αλλά δόθηκαν για να σωθούν οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες, οι οποίες διατηρούσαν μεγάλο αριθμό ελληνικών ομολόγων στα χαρτοφυλάκιά τους όταν ξέσπασε η κρίση. Η άποψη αυτή κάθε άλλο όμως παρά η κυρίαρχη είναι στη Γερμανία. Πώς κρίνει αλήθεια η Λέσλι Φράνκε τον γερμανικό τύπο και τους πολιτικούς για τον τρόπο με τον οποίο αναφέρονται στην οικονομική κρίση στην Ελλάδα;
«Είναι καταστροφικός. Πρόκειται για μια απάτη εις βάρος όλων των ευρωπαϊκών λαών. Κανένας δεν λέει την αλήθεια, αυτό που πραγματικά συνέβη. Διερωτώνται για τα δισεκατομμύρια που δόθηκαν στην Ελλάδα και γιατί αυτή δεν καταφέρνει να σταθεί στα πόδια της. Η Ελλάδα όμως δεν πήρε ούτε ένα σεντ. Κι αυτό πρέπει να το λέμε και να το ξαναλέμε. Τα χρήματα πήγαν στις τράπεζες».
Μια ταινία που χρηματοδοτήθηκε από το κοινό

Άστεγος στην Αθήνα

Μια από τις πιο εντυπωσιακές συνεντεύξεις είναι του πρώην τραπεζίτη Σατιαγίτ Ντας, ο οποίος εξηγεί πως οι τράπεζες προκάλεσαν την κρίση μέσα από τον συνεχή και υπερβολικό δανεισμό και στη συνέχεια επωφελήθηκαν. Οι τράπεζες μπορούν να δίνουν δάνεια διότι τα ασφαλίζουν με παράγωγα χρηματοοικονομικά προϊόντα υψηλού κινδύνου. Ο ίδιος ο Σατιαγίτ Ντας, είχε εφεύρει πολλά από αυτά τα παράγωγα προϊοντα και όπως ο ίδιος λέει «τα προϊόντα αυτά είναι σε θέση να κρύβουν ζημίες, τα κέρδη μπορούν να διαφεύγουν της προσοχής της δικαιοσύνης αλλά και να κρύβονται ένα σωρό πράγματα στους ισολογισμούς. Με αυτό τον τρόπο μπορεί κανείς να φοροδιαφεύγει, να παρακάμπτει τελικά κανονισμούς και νόμους περί περιορισμών στον ανταγωνισμό».
Η ταινία σύμφωνα με τους δύο δημιουργούς βρίσκει μεγάλη ανταπόκριση στη Γερμανία και έχει προβληθεί από τα ΜΜΕ. Ο κόσμος δείχνει ενδιαφέρον να δει μια διαφορετική προσέγγιση. Η ταινία χρηματοδοτήθηκε από το κοινό. Το 2012 δημιουργήθηκε μια ιστοσελίδα που εξηγούσε ποιοι είναι οι δημιουργοί και οι προθέσεις τους, παρουσιάζοντας παράλληλα το περιεχόμενο της ταινίας. Με 20 ευρώ όποιος ήθελε μπορούσε να γίνει συμπαραγωγός και να πάρει ένα DVD που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για μη εμπορικούς σκοπούς. Συγκεντρώθηκαν χρήματα από 4.000 ανθρώπους.

Διαβάστε περισσότερα

“Brussels Group” και… βράστε όρυζα

    «Έχει παρατηρηθεί πως ένα από τα αποτελέσματα της υπερβολικής καταπίεσης της εξουσίας είναι ότι οι λέξεις παραμορφώνονται στη σωστή κι απλή τους έννοια και χρησιμοποιούνται για να εκφράζουν το αντίστροφο της βασικής σημασίας τους».
    Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Οσκαρ Ουάιλντ και καταγράφονται στο δοκίμιό του «Η ψυχή του ανθρώπου στον σοσιαλισμό». Να ένα δείγμα που επιβεβαιώνει τα λεγόμενά του:

• Ο καπιταλισμός – σύμφωνα με τους κατόχους της εξουσίας - δεν είναι καπιταλισμός. Είναι η «οικονομία της ελεύθερης αγοράς»...
• Ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ιμπεριαλισμός. Είναι «παγκοσμιοποίηση»...
• Οι βομβαρδισμοί λαών δεν είναι βομβαρδισμοί. Είναι «προληπτική δράση»...
• Οι δολοφονίες αμάχων δεν είναι δολοφονίες. Είναι «παράπλευρες απώλειες»...
• Ο πολιτικός, οικονομικός και στρατιωτικός στραγγαλισμός λαών και χωρών δεν είναι στραγγαλισμός. Είναι «εξαγωγή δημοκρατίας»…

    Είναι προφανές, λοιπόν, πως το «λεξικό» των στραπατσαρισμένων εννοιών μέσω της αποκολοκύνθωσης των λέξεων είναι διαδεδομένο και στα τέσσερα σημεία του πλανήτη.

***

    Ειδικά στην Ελλάδα, όμως, μπορούμε να είμαστε περήφανοι: Εδώ είχαμε να μας κυβερνούν τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Εδώ, δηλαδή, το κυρίαρχο πολιτικό κατεστημένο στηρίχτηκε σε κόμματα με τόση προϋπηρεσία στο «άλλα λέω, άλλα πιστεύω, άλλα εννοώ και άλλα κάνω», που δεν θα μπορούσαν παρά να έχουν αναγάγει σε επιστήμη το διασυρμό των εννοιών μέσα από την παραμόρφωση των λέξεων.
    Το «λεξικό» που επέβαλαν αφορά κάθε λογής ευφημισμό που χρησιμοποιείται ως περιτύλιγμα της βαρβαρότητας. Για παράδειγμα τα προηγούμενα χρόνια ακούσαμε ότι:

• Η απόλυση και η ανεργία δεν είναι ούτε απόλυση ούτε ανεργία. Είναι «εργασιακή εφεδρεία», «διαθεσιμότητα» και «κινητικότητα»...
• Η μισοανεργία δεν είναι μισοανεργία. Είναι «απασχολησιμότητα»...
• Ο εργασιακός μεσαίωνας δεν είναι εργασιακός μεσαίωνας. Είναι «εκ περιτροπής εργασία»...
• Οι μίζες δεν είναι μίζες. Είναι «χορηγίες»...
• Το κουκούλωμα της αρπαχτής, της λαμογιάς και της διαφθοράς, δεν είναι κουκούλωμα. Είναι «κάθαρση»...
• Το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου δεν είναι ξεπούλημα. Είναι «αξιοποίηση»…
• Η μετατροπή της χώρας σε ενέχυρο και σε υποθήκη δεν είναι ούτε ενέχυρο ούτε υποθήκη. Είναι «εμπράγματη εγγύηση»...
• Οι ληστείες τύπου PSI δεν είναι ληστείες. Είναι «κούρεμα»...
• Το «δεν πληρώνω», όταν το λέει το κράτος στον πολίτη, δεν είναι «δεν πληρώνω». Είναι «τακτοποίηση οφειλών εν αναστολή»...
• Τα λουκέτα στα σχολεία, δεν είναι λουκέτα. Είναι «συγχωνεύσεις»...
• Η αποδιοργάνωση των νοσοκομείων δεν είναι αποδιοργάνωση. Είναι «εξορθολογισμός»...
• Η φτωχοποίηση του λαού δεν είναι φτωχοποίηση. Είναι «προσαρμογή»...
• Η κινεζοποίηση των μισθών δεν είναι κινεζοποίηση. Είναι «ανταγωνισμός»...
• Το χαράτσι δεν είναι χαράτσι. Είναι «τέλος ηλεκτροδοτούμενων επιφανειών»...
• Τα Μνημόνια δεν είναι Μνημόνια. Είναι «ευλογία»...
  
  

    Κάπως έτσι διαμορφώθηκε το «λεξικό» του καθεστώτος της ημετέρας δημοκρατίας τα προηγούμενα χρόνια. Και φυσικά στην διακίνησή του και στην επικράτησή του δεν ήταν αμελητέος ο ρόλος των παρακεντέδων του Τύπου και των ΜΜΕ, η ενσωματωμένη δημοσιογραφία στο κλαμπ των τραπεζιτών και των εργολάβων. Εκείνων που από κοινού με το πολιτικό κατιναριό την χάβρα την έχουν βαφτίσει «διάλογο», την πλύση εγκεφάλου την έχουν βαφτίσει «ενημέρωση» και που στην ενσωματωμένη καθεστωτική δημοσιογραφία δίνουν τον ορισμό… «ελευθεροτυπία».

***

    Ίσως κάποιοι ισχυριστούν ότι μετά τις εκλογές της 25^ης Γενάρη «αρκετά από όσα περιγράφηκαν έχουν αλλάξει». Ακόμα κι αν για την οικονομία της συζήτησης δεχτούμε αυτόν τον ισχυρισμό, κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί: Το «αρκετά» ή ακόμα και το «πολλά» όσον αφορά στο θέμα που συζητάμε δεν λέει απολύτως τίποτα. Γιατί στη χρήση των λέξεων και στο ερώτημα αν αυτές χρησιμοποιούνται σύμφωνα με τη σημασία τους δεν χωράει ως απάντηση το «ολίγον έγκυος».
    Και εκείνο που βλέπουμε είναι ότι αφενός το «λεξικό» όσον αφορά κάποιες σταθερές του παραμένει ακλόνητο. Που σημαίνει ότι όπως πριν έτσι και τώρα η ευρωενωσιακή λυκοσυμμαχία, οι απειλές, οι εκβιασμοί και η ιταμότητα των Σόιμπλε δεν είναι λυκοσυμμαχία. Και οι πρώην και οι νυν συνεχίζουν να την αποκαλούν «εταιρική σχέση»...
    Αφετέρου εκείνο που παρατηρούμε είναι ότι την ώρα που από το «λεξικό» αποσύρονται κάποιες από τις μεταλλαγμένες λέξεις και έννοιες της προηγούμενης περιόδου, άλλες - νέες - μεταλλάξεις εισάγονται.   
    Τα παραδείγματα πολλά: Η αποικιοκρατική Δανειακή Σύμβαση δεν είναι, πλέον, «αποικιοκρατία». Είναι «γέφυρα»… Ο ΟΟΣΑ του νεοφιλελευθερισμού με τις «εργαλειοθήκες» του δεν είναι, πλέον, όργανο του νεοφιλελευθερισμού. Έγινε… «πολύτιμος τεχνικός συνεργάτης». Η επικίνδυνη δέσμευση των αποθεματικών των Ταμείων στο όνομα της ικανοποίησης τοκογλύφων και πιστωτών έπαψε να είναι επικίνδυνη. Έγινε… «εγγυημένη διαχείριση». Όσο για την τρόικα έχει εδώ και καιρό πάψει να είναι τρόικα. Κάθε Δευτέρα, Τρίτη, Παρασκευή είναι… «θεσμοί» και κάθε Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο είναι «Brussels Group»…

***   

    Το «λεξικό» των στραπατσαρισμένων εννοιών και της αποκολοκύνθωσης των λέξεων καλά κρατεί, λοιπόν. Φυσικά – κι αυτό πρέπει να το ομολογήσουμε – το Μνημόνιο έπαψε να «ευλογία». Σύμφωνα με την νέα εκδοχή του (ίδιου) «λεξικού» το Μνημόνιο έγινε κατά… 70% «καλό» και κατά 30% «τοξικό».
    Μετά τις αξιολογήσεις και την εποπτεία (που κι αυτά έγιναν «συνεργασία») εκείνο συνεπώς που απομένει να δούμε είναι: Το Μνημόνιο θα συμπεριληφθεί κι αυτό (κατά 70%; κατά 30%; κατά τετραγωνική ρίζα του 1821%;) στο «λεξικό» που διαμορφώνεται; Κι αν ναι, πώς; Ως «Συμβόλαιο», ας πούμε;…          

email: mpog@enikos.gr 

Διαβάστε περισσότερα

“Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα”

    Βαθύς γνώστης της σημασίας του λόγου. Αλλά και της σιωπής. Σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του πριν από τον θάνατό του, τον Ιούνιο του 2005, εξήγησε τη σχεδόν δεκαπεντάχρονη ποιητική «σιωπή» του: «Στο αλλοιωμένο τοπίο της εποχής μας δε θα ξαναγράψω. Το έργο μου το ολοκλήρωσα. Επιλέγω τη σιωπή».
    Προχτές συμπληρώθηκαν 90 χρόνια από την γέννησή του, στις 10 Μάρτη 1925. Ο Μανώλης Αναγνωστάκης, ο άνθρωπος που πορεύτηκε σύμφωνα με τον στίχο του – «όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα» - μια ξεχωριστή μορφή της ελληνικής ποίησης που με την Τέχνη του και τη στάση ζωής του συντηρούσε «φωλιές νερού μέσα στις φλόγες», ένας από τους κορυφαίους ποιητές της γενιάς του, βγαλμένος από τα σπλάχνα του λαού και τους αγώνες του, το είχε διατυπώσει έτσι: «Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει»…

***

«Μιλῶ γιὰ τὰ τελευταῖα σαλπίσματα τῶν νικημένων στρατιωτῶν
Γιὰ τὰ κουρέλια ἀπὸ τὰ γιορτινά μας φορέματα
Γιὰ τὰ παιδιά μας ποὺ πουλᾶν τσιγάρα στοὺς διαβάτες
Μιλῶ γιὰ τὰ λουλούδια ποὺ μαραθήκανε στοὺς τάφους καὶ τὰ σαπίζει ἡ βροχὴ
Γιὰ τὰ σπίτια ποὺ χάσκουνε δίχως παράθυρα σὰν κρανία ξεδοντιασμένα
Γιὰ τὰ κορίτσια ποὺ ζητιανεύουν δείχνοντας στὰ στήθια τὶς πληγές τους
Μιλῶ γιὰ τὶς ξυπόλυτες μάνες ποὺ σέρνονται στὰ χαλάσματα
Γιὰ τὶς φλεγόμενες πόλεις τὰ σωριασμένα κουφάρια σοὺς δρόμους
Τοὺς μαστρωποὺς ποιητὲς ποὺ τρέμουνε τὶς νύχτες στὰ κατώφλια
Μιλῶ γιὰ τὶς ἀτέλειωτες νύχτες ὅταν τὸ φῶς λιγοστεύει τὰ ξημερώματα
Γιὰ τὰ φορτωμένα καμιόνια καὶ τοὺς βηματισμοὺς στὶς ὑγρὲς πλάκες
Γιὰ τὰ προαύλια τῶν φυλακῶν καὶ γιὰ τὸ δάκρυ τῶν μελλοθανάτων.

Μὰ πιὸ πολὺ μιλῶ γιὰ τοὺς ψαράδες
Π᾿ ἀφήσανε τὰ δίχτυά τους καὶ πήρανε τὰ βήματά Του
Κι ὅταν Αὐτὸς κουράστηκε αὐτοὶ δὲν ξαποστάσαν
Κι ὅταν Αὐτὸς τοὺς πρόδωσε αὐτοὶ δὲν ἀρνηθῆκαν
Κι ὅταν Αὐτὸς δοξάστηκε αὐτοὶ στρέψαν τὰ μάτια
Κι οἱ σύντροφοί τους φτύνανε καὶ τοὺς σταυρῶναν
Κι αὐτοί, γαλήνιοι, τὸ δρόμο παίρνουνε π᾿ ἄκρη δὲν ἔχει
Χωρὶς τὸ βλέμμα τους νὰ σκοτεινιάσει ἢ νὰ λυγίσει

Ὄρθιοι καὶ μόνοι μὲς στὴ φοβερὴ ἐρημία τοῦ πλήθους». (Μανώλης Αναγνωστάκης, «Μιλώ…»  

 

email: mpog@enikos.gr 

Διαβάστε περισσότερα

Δύο πράγματα που δεν καταλαβαίνω

 Γιώργος Γιαννουλόπουλος
Για τις πρόσφατες και παρθενικές διαπραγματεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ με τους εταίρους/δανειστές μας έχουμε μάθει σχεδόν τα πάντα: ποιος είπε τι και πότε, τι εννοούσε, πώς αντέδρασαν οι άλλοι κ.ο.κ. Το ίδιο ισχύει και για τις αποτιμήσεις, οι οποίες κυμαίνονται από το «κερδίσαμε μια μάχη αλλά όχι τον πόλεμο» μέχρι το «βαφτίσαμε το κρέας ψάρι» (τόσο ευρεία είναι η γκάμα, ακόμα και μέσα στην Κουμουνδούρου). Παρ’ όλα αυτά, όμως, εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω ορισμένες κινήσεις της κυβέρνησης, όχι για λόγους ιδεολογικούς -αυτό είναι μια άλλη, μεγάλη συζήτηση- αλλά επειδή έχω την εντύπωση ότι παραβιάζουν τους στοιχειώδεις κανόνες της κοινής λογικής. Θα περιοριστώ στα δύο κυριότερα παραδείγματα.
Το πρώτο που δεν κατάλαβα ήταν το αίτημα να μας δοθεί ένα εξάμηνο δάνειο-γέφυρα. Για όλους όσοι έχουν δοσοληψίες με τράπεζες, η έννοια του bridging loan είναι οικεία. Οταν αντιμετωπίζουμε προβλήματα ρευστότητας ζητάμε μια προσωρινή βοήθεια που θα μας φέρει στα ίσια· και μετά όλα θα πάνε καλά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ, συνεχώς και επί χρόνια, διακηρύσσει ότι ο απώτερος στόχος του είναι η εκ βάθρων ανατροπή του συστήματος που επέβαλαν και επί δεκαετίες διαχειρίζονται με καταστρεπτικές συνέπειες οι απάνθρωποι νεοφιλελεύθεροι. Με αυτό κατά νου, το ελληνικό αίτημα θα μπορούσε ή μάλλον θα έπρεπε να διαβαστεί ως εξής: περιμένουμε από εσάς, τους ιδεολογικούς εχθρούς μας, να μας διευκολύνετε για να σας ανατρέψουμε. Ή, αλλιώς, ζητάμε από κάποιον που θέλουμε να κρεμάσουμε να μας δανείσει τα λεφτά για να αγοράσουμε το σχοινί. Δυστυχώς για τον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα κι αν δεχτούμε ότι έχουμε να κάνουμε με ανάλγητους, ιδιοτελείς και άπληστους εκμεταλλευτές, μπορώ με απόλυτη ασφάλεια να σας διαβεβαιώσω ότι βλάκες δεν είναι.
Μέχρι εδώ δεν καταλαβαίνω σχεδόν τίποτε, αλλά στη συνέχεια τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δυσεξήγητα. Διότι μετά την άρνηση των εταίρων να μας δώσουν το δάνειο-γέφυρα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. είχε τις εξής δύο επιλογές: είτε να απειλήσει με στάση πληρωμών και εθελούσια έξοδο από το ευρώ, κάτι που σύμφωνα με τον Γ. Δραγασάκη συζητήθηκε και απορρίφθηκε, είτε να μεταπείσει τους απηνείς νεοφιλελεύθερους δανειστές μας να αλλάξουν ρότα. Αυτή τη δεύτερη αποστολή ανέλαβε να φέρει εις πέρας ο Γ. Βαρουφάκης. Δεν ξέρω ποια ελαττώματα μπορεί να του καταλογιστούν, αλλά σίγουρα ένα απ’ αυτά δεν είναι ότι υποτιμά τον εαυτό του. Αντίθετα, όποτε τον ακούω, τον διαβάζω ή τον βλέπω (αναφέρομαι στις ενδυματολογικές επιδόσεις του), θυμάμαι τη γνωστή ατάκα του Γούντι Αλεν για τον Νόρμαν Μάιλερ: ότι αποφάσισε όταν πεθάνει να δωρήσει το εγώ του στην επιστήμη.
Το τι συνέβη το γνωρίζουμε: ο Γ. Βαρουφάκης, αντί να υποβάλει συγκεκριμένες και κοστολογημένες προτάσεις, επέλεξε να δώσει μια διάλεξη για να εξηγήσει στους αδαείς και εμβρόντητους συναδέλφους του τη δική του θεωρία και λύση για την κρίση. Πίσω απ’ αυτήν την επιλογή δεν μπορεί παρά να κρύβονται οι εξής δύο προσδοκίες: Είτε οι δανειστές μας -υπενθυμίζω ότι μιλάμε για τα τσιράκια του παγκοσμιοποιημένου χρηματοπιστωτικού τομέα που διαχειρίζονται ιλιγγιώδη ποσά προς ίδιον όφελος- θα ανέκραζαν: «Για μισό λεπτό! Μήπως όλα αυτά τα χρόνια κάναμε λάθος;» Είτε, για να πάμε στο άλλο άκρο, σε ολόκληρη την Ευρώπη τα πλήθη θα ξεχύνονταν στους δρόμους για να παραταχθούν πίσω από τα οδοφράγματα. Δεν συνέβη ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Το δεύτερο που δεν καταλαβαίνω, και γι’ αυτό θα είμαι σύντομος επειδή το πράγμα βοά, είναι το επιχείρημα ότι οι ξένοι οφείλουν να σεβαστούν την ετυμηγορία του ελληνικού λαού. Ομολογώ ότι μετά από πολλά χρόνια στο επάγγελμα, ίσως πρόκειται για τη μεγαλύτερη ανοησία -προσπαθώ να αποφύγω μια άλλη ομοιοκατάληκτη λέξη- που έχω ακούσει. Με άλλα λόγια, η Μέρκελ π.χ. οφείλει να αλλάξει την πολιτική της (καλή ή κακή, δεν το εξετάζω) για να ευθυγραμμιστεί με τη βούληση του ελληνικού λαού, αγνοώντας τη βούληση των δικών της ψηφοφόρων. Αναφέρω ενδεικτικά ότι μια πρόσφατη δημοσκόπηση στη Γερμανία έδειξε ότι μόνο το 21% των Γερμανών εγκρίνουν την παροχή οικονομικής βοήθειας στην Ελλάδα.
Πώς είναι δυνατό να διακινούνται τόσο πελώριες ανοησίες; Προς αποφυγήν παρεξηγήσεως, δεν ισχυρίζομαι ότι αν όλοι σεβαστούμε τους κανόνες της κοινής λογικής θα συμφωνήσουμε στα πάντα και θα ζήσουμε ευτυχισμένοι. Οι διαφορές μας είναι ιδεολογικές/πολιτικές και τέτοιες παραμένουν. Αρα οι συζητήσεις και οι κόντρες θα συνεχιστούν. Ευτυχώς. Μπορούμε όμως να ανεβάσουμε κάπως το επίπεδο της συζήτησης, περνώντας από ένα κόσκινο, έστω χοντρό, το τι λέμε. Πάντως, για να είμαι ειλικρινής, δεν το βλέπω να γίνεται σύντομα, επειδή οι πιέσεις που ασκούνται οδηγούν στην αντίθετη κατεύθυνση. Και, φυσικά, το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης θα πρέπει να καταλογιστεί στους πολιτικούς. Θα μείνει όμως αρκετή που βαρύνει τον σοφό και μονίμως προδομένο λαό. Για να παραφράσω τη διαβόητη ρήση του Θ. Πάγκαλου, όλοι μαζί παραμυθιαζόμαστε.
Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Διαβάστε περισσότερα

Το γνωρίζετε αυτό; Ο Πούτιν υπέγραψε για τη χρηματοδότηση της Ελλάδας

Ο Ρώσος πρόεδρος… Βλαντιμίρ Πούτιν υπέγραψε σήμερα την κύρωση της συμφωνίας για τη δημιουργία της νέας Τράπεζα Ανάπτυξης των χωρών του οργανισμού BRICS, δημιουργώντας έτσι έναν εναλλακτικό δρόμο χρηματοδότησης για την Ελλάδα λίγο πριν το Eurogroup στο οποίο οι Ευρωπαίοι θα προσπαθήσουν να επιβάλουν την ισοπέδωση της χώρας.

Του Αιμίλιου Δασύρα

Tο έγγραφο έχει αναρτηθεί στην επίσημη ιστοσελίδα των νομικών  πληροφοριών της ρωσικής προεδρίας και αποτελεί πλέον νόμο του κράτους.

Η Ελλάδα έτσι διαθέτει ένα «όπλο» στη φαρέτρα της το οποίο μπορεί να χρησιμοποιήσει, ακόμα και στη διαπραγμάτευση.

Το σίγουρο είναι ότι στην Ουάσιγκτον μόνο στο «άκουσμα» της είδησης έχουν εξοργισθεί με το Βερολίνο.

Tην ίδια στιγμή ο ΥΕΘΑ Π. Καμμένος ανακοίνωσε ότι ο ίδιος και ο  πρωθυπουργός Α. Τσίπρας θα μεταβούν στην Μόσχα στις 9 Μαΐου όπου και θα παρακολουθήσουν την «Παρέλαση της Νίκης» κατά του γερμανικού ναζισμού.

Εκεί θα συζητηθεί και το θέμα της χρηματοδότησης από τον νέο οργανισμό. Η Δούμα επικύρωσε τη συμφωνία για την ίδρυση της νέας Τράπεζας Ανάπτυξης στις 20 Φεβρουαρίου, και τώρα εγκρίθηκε οριστικά από τον Β. Πούτιν.

Από αυτή τη τράπεζα θα υπάρχουν χρηματοδοτήσεις χωρών όπως η Ελλάδα, οι οποίες θέλουν να μη βρίσκονται υπό τον θανατηφόρο εναγκαλισμό και τα «λάθη» του Ταμείου που εδρεύει στις ΗΠΑ.

Μετά από αυτή την απόφαση υπάρχει και τυπικά το νομικό πλαίσιο για την άμεση έναρξη δανειοδότησης της Ελλάδας και άλλων χωρών φυσικά.

Κύριος σκοπός της τράπεζας είναι η χρηματοδότηση έργων ανάπτυξης, τα οποία αρχικά θα αφορούν στις χώρες μέλη των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική), στη συνέχεια όμως πρόκειται να επεκταθούν και σε χώρες που δεν είναι μέλη της συμφωνίας.

Σύμφωνα με το καταστατικό για την ίδρυση της τράπεζας, που υπεγράφη τον Ιούνιο του 2014 στην βραζιλιάνικη πόλη της Φορταλέζα, η Τράπεζα θα είναι ένα από τα σημαντικότερους πολυμερείς αναπτυξιακούς οργανισμούς, με δηλωμένο κεφάλαιο 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Τα χρήματα αυτά θα διοχετευθούν για τη χρηματοδότηση έργων υποδομής στις χώρες του οργανισμού BRICS, «και τις αναπτυσσόμενες χώρες».

Ο επικεφαλής της ρωσικής Δούμας είπε νωρίτερα ότι η τράπεζα θα χρηματοδοτήσει μεγάλα έργα υποδομής «σε όλο τον κόσμο».

Το περασμένα καλοκαίρι στην πόλη Ούφα πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου των BRICS, η οποία αποφάσισε σχετικά με την υποψηφιότητα του προέδρου και του αντιπροέδρου της τράπεζας των χωρών του οργανισμού BRICS.

Το υπουργείο Οικονομικών της Ρωσίας αναμένει ότι η νέα Τράπεζα Ανάπτυξης θα τεθεί σε λειτουργία μέχρι το τέλος του 2015, και θα είναι πλήρως λειτουργική σε τέσσερα ή πέντε χρόνια.

Λόγω της Ελλάδος, η δημιουργία της τράπεζας των χωρών του Οργανισμού BRICS, έχει μεγάλη πιθανότητα να έχει ως πρώτου πελάτες τις χώρες Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία και Ιταλία.

Η οικονομική κατάσταση και η συνεχιζόμενη γερμανική πολιτική λιτότητας και πιέσεων από το Βερολίνο, θα αναγκάσει τις χώρες του Νότου, να αποταθούν στην τράπεζα των χωρών του οργανισμού αυτού.

Η τράπεζα θα έχει τρεις βασικούς πυλώνες διοίκησης:

Το συμβούλιο των διοικητών, το διοικητικό συμβούλιο, ενώ μια χώρα από τις πέντε θα έχει την προεδρία εκ περιτροπής.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της τράπεζας πρόκειται να πραγματοποιήσει την\ πρώτη συνεδρίασή του τον ερχόμενο Απρίλιο στην πόλη Ufa της Ρωσίας, ενώ ο υπουργός Οικονομικών της Ρωσίας Anton Siluanov αναμένεται να γίνει ο πρώτος πρόεδρος του συμβουλίου των διοικητών, όπως ανέφερε ο Ρώσος  υφυπουργός Οικονομικών, Sergei Storchak, μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό Russia 24 TV.

Το κέντρο της διοίκησης της τράπεζας πρόκειται να είναι στην Σαγκάη.

Η Ινδία πρόκειται να προεδρεύσει για την πρώτη θητεία που θα είναι 5 έτη, ενώ ο πρώτος πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου θα προέρχεται από τη Βραζιλία.

Όπως είναι φυσικό, η έγκριση του ποσού των 100 δισ.$ από τη ρωσική Δούμα, (παρόμοιες εγκρίσεις θα ακολουθήσουν και από τις άλλες χώρες μέχρι το τέλος της άνοιξης), που βάζει σε τροχιά υλοποίησης το σημαντικότερο τραπεζικό και οικονομικό γεγονός στη δεκαετία που διανύουμε, πρόκειται να απολέσει την αφετηρία για σημαντικότατες εξελίξεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.

Εξελίξεις οι οποίες δεν αφήνουν σε καμία περίπτωση και τη χώρα μας.

Από το τέλος του 2015 και μετά θα είναι η πρώτη φορά στα οικονομικά χρονικά από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά που μια αναπτυξιακή τράπεζα που δεν ανήκει στην σφαίρα επιρροής της Δύσης θα μπορεί να χρηματοδοτεί αναπτυσσόμενες και όχι μόνο χώρες που σε άλλη περίπτωση θα έπεφταν στην οικονομικού κυριαρχία του ΔΝΤ και επομένως της Δύσης.

Τη Ρωσία θα επισκεφθούν στις 9 Μαΐου ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, συνοδευόμενος από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Πάνο Καμμένο, όπως ανακοίνωσε ο δεύτερος.

Εκεί θα συζητηθεί και το θέμα μιας μελλοντικής χρηματοδότησης. Θα προηγηθεί επίσκεψη του υπουργού Εθνικής Άμυνας στη Μόσχα από 17 έως 21 Απριλίου.

Τη Μόσχα θα επισκεφθούν επίσης, ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Κώστας Ήσυχος μαζί με την αναπληρωτή υπουργό Τουρισμού κ. Ελένη Κουντουρά, από 18 έως 20 Μαρτίου.

Ο κ. Ήσυχος θα επισκεφθεί επίσης τη Βραζιλία από 14 έως 17 Απριλίου για τη διεθνή έκθεση αμυντικού υλικού.

Το πώς και εάν η Ελλάδα θα εκμεταλλευθεί το νέο αυτό σκηνικό στο πλαίσιο των σημαντικών επαφών που έχει τόσο με την Κίνα όσο και με τη Ρωσία είναι ένα θέμα που μένει να δούμε.

Η ευκαιρία όμως είναι εδώ, και για όσους τολμούν και ενδιαφέρονται πάνω απ’ όλα για το εθνικό συμφέρον υπάρχει μια επιπλέον λύση-όπλο στη «φαρέτρα» τους.

Διαβάστε περισσότερα

Το 2014 οι ναυτιλιακές πλήρωσαν φόρους 80 εκατ. έναντι 152 εκατ. που πλήρωσαν οι ναυτικοί

Μ. Χριστοδούλου

Yπάρχουν κλάδοι της οικονομίας οι οποίοι ενώ έμειναν ουσιαστικά αλώβητοι από την οικονομική κρίση, δεν συμβάλλουν στα έσοδα ανάλογα με την φοροδοτική τους δύναμη… Χαρακτηριστική περίπτωση ο εφοπλισμός.  Η έκτακτη εισφορά της ναυτιλιακής κοινότητας για την αντιμετώπιση της κρίσης, παραμένει εθελοντική, όταν η έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης για τους υπόλοιπους …ιθαγενείς όχι μόνο είναι υποχρεωτική, αλλά επιβάλλεται και φέτος με έκπτωση 30%, ενώ υποτίθεται ότι θα καταργούνταν από πέρυσι. Η μόνιμη παρουσία της στο βίο των φορολογουμένων με εισοδήματα άνω των 12.000 ευρώ το χρόνο, είναι σχεδόν δεδομένη, καθώς δεν προβλέπεται η κατάργησή της ούτε από το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης.

Η υπερφορολόγηση των συνήθων φορολογικών υποζυγίων θα συνεχίζεται στο …διηνεκές όσο δεν «αγγίζονται» η φοροδιαφυγή, το λαθρεμπόριο, η διαφθορά και ορισμένες «ιερές αγελάδες» του εγχώριου οικονομικού γίγνεσθαι.
Οι φοροαπαλλαγές και μόνο που απολαμβάνουν οι ναυτιλιακές εταιρίες είναι προκλητικές, όταν για τα φυσικά πρόσωπα αλλά και άλλες νομικές οντότητες, έχουν ουσιαστικά καταργηθεί.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί το εξής στοιχείο: όλες οι ναυτιλιακές εταιρείες με ελληνική σημαία κατέβαλλαν για το 2013 (οικονομικό έτος 2014) συνολικούς φόρους (εισοδήματος, υπεραξίας κλπ.) 80 εκατ. ευρώ, όταν τα ελάχιστα ελληνικά πληρώματα που έχουν απομείνει στα πλοία υπό ελληνική σημαία κατέβαλλαν για το ίδιο έτος 152 εκατ. ευρώ σύμφωνα με τα στοιχεία που προκύπτουν από τις φορολογικές τους δηλώσεις!
Εθελοντική
Η ιστορία της έκτακτης εισφοράς των ναυτιλιακών εταιρειών, πέρασε από πολλά κύματα.
Ενώ στην αρχή ήταν υποχρεωτική, λόγω των ισχυρών πιέσεων που ασκήθηκαν από τους «θιγόμενους», προσωπικά στον πρώην πρωθυπουργό κ. Αντώνη Σαμαρά, κατέστη εθελοντική με αποτέλεσμα η είσπραξή της να εναπόκειται στον …πατριωτισμό των εφοπλιστών.
Η διάταξη, για τον εθελοντικό της χαρακτήρα, είχε ενσωματωθεί στο νόμο για τον Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων, απόρροια της δυσαρέσκειας ηχηρών ονομάτων της ναυτιλιακής κοινότητας, τα οποία επικαλέστηκαν το προστατευόμενο από το Σύνταγμα φορολογικό καθεστώς της ναυτιλίας.
Η προαιρετική εισφορά των εφοπλιστών είναι τριετούς διάρκειας (2014-2016) και προβλέπεται να αποδώσει συνολικά γύρω στα 400 εκατ. ευρώ, ποσό μικρότερο δηλαδή και από το κοινωνικό μέρισμα που μοίρασε  προεκλογικά την περασμένη άνοιξη η κυβέρνηση Σαμαρά σε περίπου 1 εκατομμύριο εξαθλιωμένους πολίτες.
H παροχή βαρύνει τους πλοιοκτήτες ή πλοιοκτήτριες εταιρείες για τα πλοία υπό ελληνική σημαία, καθώς και τους αλλοδαπούς πλοιοκτήτες ή πλοιοκτήτριες εταιρείες για τα πλοία υπό ξένη σημαία, τα οποία έχουν τεθεί υπό τη διαχείριση ημεδαπών ή αλλοδαπών εταιρειών οι οποίες είναι εγκατεστημένες στην Ελλάδα.
Η αναπληρώτρια υπουργός κ. Νάντια Βαλαβάνη, η οποία ρωτήθηκε στην πρώτη της συνέντευξη για το τι απέδωσε κατά το πρώτο έτος η εθελοντική παροχή των ναυτιλιακών εταιρειών, δεν παρείχε στοιχεία ούτε ξεκαθάρισε αν προτίθεται η νέα κυβέρνηση να μετατρέψει σε υποχρεωτική την παροχή.
«Θα ήταν παράλογο να μην θελήσει η κυβέρνηση να εισπράξει την οικονομική παροχή της ναυτιλιακής κοινότητας για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, τη στιγμή μάλιστα που οι ίδιοι εφοπλιστές αποφάσισαν οικειοθελώς να συμβάλουν στην ενίσχυση της πολιτείας στις δύσκολες οικονομικές συγκυρίες της πατρίδας μας »¸δήλωνε η προηγούμενη ηγεσία του υπουργείου όταν είχε αναδείξει το θέμα η «Εφ. Συν.»
 Οι φοροαπαλλαγές των ναυτιλιακών εταιρειών
Πληθώρα φοροαπαλλαγών απολαμβάνουν οι Ελληνες πλοιοκτήτες, που αυξάνουν τους στόλους τους αλλά κατεβάζουν την ελληνική σημαία, προκειμένου να πετύχουν ακόμα μεγαλύτερες εκπτώσεις φόρου, που τους προσφέρουν άλλες πολιτείες, όπως για παράδειγμα τα νησιά Μάρσαλ.
Η ειρωνεία είναι ότι όλες αυτές οι φοροαπαλλαγές, απεριόριστης διάρκειας στην πλειονότητά τους, έχουν στόχο την ενίσχυση της ναυτιλίας, τη νηολόγηση των πλοίων υπό ελληνική σημαία, την ενίσχυση των ελληνικών ναυπηγείων και φυσικά την απονομή φορολογικής δικαιοσύνης!
Ενδεικτικά κάποιες από τις φοροαπαλλαγές.
1. Απαλλάσσονται από οποιοδήποτε φόρο εισοδήματος τα κέρδη που προκύπτουν από την εκμετάλλευση πλοίων υπό ελληνική σημαία.
2. Απαλλάσσεται από κάθε φορολογία η υπεραξία που μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε από την πώληση κάποιου πλοίου, υπό ελληνική σημαία, είτε από την είσπραξη ασφαλιστικής αποζημίωσης είτε από άλλη αιτία.
3. Μειώνεται ο φόρος στα πλοία της α’ κατηγορίας, αν αποδειχθεί ότι το πλοίο αργεί λόγω επισκευών, ελλείψεως εργασίας ή άλλης αιτίας. Οι ημέρες αργίας πρέπει να υπερβαίνουν τους δύο συνεχόμενους μήνες. Για τα πλοία β’ κατηγορίας, οι ημέρες αργίας πρέπει να υπερβαίνουν τις 20.
4. Απαλλάσσονται από τον φόρο πλοία α’ κατηγορίας, ναυπηγούμενα στην Ελλάδα, αρκεί να τίθενται κάτω από ελληνική σημαία για πρώτη φορά.
5. Απαλλάσσονται κατά 2/3 του φόρου πλοία β’ κατηγορίας, ηλικίας μικρότερης των 20 ετών, που υφίστανται επισκευές στην Ελλάδα, το κόστος των οποίων είναι διπλάσιο της αγοραίας αξίας τους.
6. Απαλλάσσονται από το φόρο πλοία β’ κατηγορίας που ναυπηγήθηκαν στην Ελλάδα και βρίσκονται υπό ελληνική σημαία.
7. Μειώνεται η εισφορά προς το Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (ΝΑΤ) για τα πλοία που αποδεδειγμένα αργούν λόγω επισκευών, ελλείψεως εργασίας ή άλλης αιτίας.
8. Απαλλάσσεται από κάθε φόρο, τέλος ή εισφορά ή κράτηση το εισόδημα που αποκτάται από εταιρείες χαρτοφυλακίου που κατέχουν αποκλειστικά μετοχές εταιρειών πλοιοκτητριών που βρίσκονται υπό ελληνική ή ξένη σημαία και τα πλοία είναι συμβεβλημένα με το ΝΑΤ.
9. Απαλλάσσονται από τη φορολογία πλοία α’ κατηγορίας, που ναυπηγήθηκαν στην Ελλάδα και είναι μπαίνουν υπό ελληνική σημαία.
10. Απαλλάσσονται από τη φορολογία πλοία α’ κατηγορίας που υφίστανται ανακατασκευές ή αντικατάσταση των μηχανημάτων τους στην Ελλάδα.
11. Μείωση του φόρου κατά 50% σε πλοία και κρουαζιερόπλοια α’ κατηγορίας υπό ελληνική σημαία.
πηγή : bankingnews.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ξεκαλωδιωθείτε κ.Βαρουφάκη

    H εξαιρετικά… αντιφοροκλεπτική σκέψη του κ.Βαρουφάκη την οποία μετέφερε στους συναδέλφους του στο Eurogroup, να… καλωδιώνονται φοιτητές, οικιακές βοηθοί και τουρίστες, να μπαίνουν στα μαγαζιά και να λειτουργούν σαν φορολογικοί τουριστορουφιάνοι, φοιτητορουφιάνοι και νοικοκυρές-ρουφιάνοι του υπουργείου Οικονομικών, μας θύμισε μια παλιότερη παρεμφερή σκέψη. Είχε διατυπωθεί τον Γενάρη του 2013 στο δελτίο ειδήσεων του «Σκάι» από τον αξιότιμο κύριο Μπάμπη Παπαδημητρίου.
    Παραθέτουμε αυτούσιο το απόσπασμα από εκείνο το σχόλιο του εν λόγω περί της σπουδαιότητας της ύπαρξης καθώς και της ανάγκης παροχής προστασίας προς εκείνο το είδος ανθρώπου που ο ίδιος ο κύριος Μπάμπης το είχε αποκαλέσει... «φορολογικό καρφί»:
    «Καθυστερούμε συνεχώς στα πιο κρίσιμα πράγματα. Θα σου πω ένα. Πρέπει να γίνει το Μάρτη το τελευταίο μνημόνιο και είναι χαρακτηριστικό. Λέει ότι πρέπει να φτιαχτεί νομοθεσία που θα προστατεύει ποιον; Το καρφί. Το φορολογικό καρφί. Γιατί; Γιατί σε όλο τον κόσμο που έχουν προχωρήσει και λένε ότι κάτι καταφέρνουμε με τη φοροδιαφυγή, καλύτερο από εμάς. Τι γίνεται; Ο άνθρωπος που έχει να καταγγείλει είναι προστατευμένος. Και έτσι μπορεί να καταγγείλει τον συνεργάτη του (!), τον φίλο του (!!), τον αδερφό του (!!!) - τα θαυμαστικά, και λίγα είναι, είναι δικά μας - ακόμα και τον εξάδελφό του. Το λέω αυτό για τον Παπακωνσταντίνου. Άρα πρέπει να φτάσουμε σε αυτό το σημείο».
    Αυτή ήταν η άποψη του κυρίου Μπάμπη που δυστυχώς η αποτύπωσή της «χάνει» στο ηλεκτρονικό «χαρτί». Και τούτο γιατί είναι δύσκολο στο γραπτό λόγο να αποδοθεί πάντα όλο το εύρος του πάθους με το οποίο εκφράζεται κανείς στον προφορικό λόγο. Με άλλα λόγια θέλουμε να σημειώσουμε ότι τη στιγμή που ο Παπαδημητρίου έλεγε όσα διαβάσατε είχε ένα απαράμιλλο πάθος. Μια έντονη έξαψη. Ένα ιδιαίτερο λίγωμα. Ειδικά, μάλιστα, όταν αναφερόταν στη λέξη «καρφί»...
    Εκεί δε που η διακύμανση στον τόνο της φωνής του δεν άφηνε κανένα περιθώριο παρερμηνείας για την ιερή του πίστη ότι αν υπάρχει «άνθρωπος - σύμβολο» στην εποχή μας αυτός δεν είναι παρά ο «άνθρωπος - καρφί», ήταν όταν σημείωνε πως «πρέπει» ο «άνθρωπος - καρφί» να προστατεύεται (κάτι σαν την Καρέτα - Καρέτα, δηλαδή), για να επιτελεί, ακριβώς, το θεάρεστο, «πατριωτικό» και νομοταγές έργο του. Δηλαδή... να καρφώνει τον συνεργάτη, τον φίλο, τον αδερφό του...
    Τότε ήταν, λοιπόν, που είχαμε ακούσει στο πλαίσιο του δημόσιου διαλόγου ότι το να καρφώνεις είναι ένα από τα βασικά ηθικά «προτερήματα - χαρίσματα» που πρέπει να διακρίνει κάποιον στο σύστημα που υπηρετεί ο κ. Παπαδημητρίου. Πράγμα που καμία – φυσικά - έκπληξη δε μας είχε προκαλέσει. Να όμως που τώρα η λογική του «φορορουφιάνου» επιστρέφει από τα… «Αριστερά».
    Ως εκ τούτου κι αφού ο φορολογικός ρουφιανοτουρισμός αποτελεί πλέον «αριστερή» πρόταση, ας την δώσουμε τη σημασία που της «αξίζει». Τουτέστιν, ας προσπεράσουμε το ιλαρόν και φαιδρόν της συνταγής Βαρουφάκη για την πάταξη της φοροδιαφυγής, κι ας αναρωτηθούμε: Αν αποδεχτούμε ότι μια τέτοια πρακτική είναι «καλή», τότε γιατί να μην την επεκτείνουμε ως ηθικό πρότυπο και πέραν των φορολογικών ζητημάτων. Για παράδειγμα:
    Γιατί να μη μαθαίνουμε εξ απαλών ονύχων τα παιδιά να καρφώνουν τον «κακό» συμμαθητή τους στον διευθυντή; Γιατί να μην εισαχθεί διάταξη στο εργατικό δίκαιο να καρφώνει ο εργαζόμενος τον «κακό» εργαζόμενο στον εργοδότη; Γιατί να μην μπολιάσουμε τη συνείδηση των ανθρώπων με τον κανόνα ο γείτονας να καρφώνει τον «κακό» γείτονα στη δημοτική αστυνομία κ.ο.κ.; Γιατί, δηλαδή, να μπορεί μόνο ο «καλός» φορολογούμενος ή το τσιράκι της φορολογικής Αρχής να καρφώνει τον «κακό» φορολογούμενο και να μην μπορούν όλοι να τους καρφώνουν όλους και για οποιοδήποτε λόγο;!
    Φυσικά, εδώ τίθεται ένα ερώτημα: Ποιος είναι ο «καλός» και ποιος είναι ο «κακός»; Πώς ξέρουμε ότι σε ένα καθεστώς νομιμοποιημένης σπιουνιάς δεν θα έχουμε το φαινόμενο που έλεγε ο Ρασούλης: «Κακοί ντυθήκανε καλοί, κάνουν πως "μπεμπενίζουν"»...
    Σε αυτό το λεπτό ζήτημα, αγαπητοί συνέλληνες, ένας ήταν ανέκαθεν ο κριτής: Η Υπέρτατη Αρχή! Το διαχωρισμό μεταξύ «καλών καρφιών» και «κακών καρφωμένων και ρουφιανεμένων» τον διαφυλάσσει, τον εγγυάται και τον επιτελεί η Υπέρτατη Αρχή. Για παράδειγμα:
    Εφόσον η Υπέρτατη Αρχή είναι ο Μακάρθι, τότε «καλός» είναι ο καταδότης, εκείνος δηλαδή που καταδίδει συναδέλφους ή συνανθρώπους του στα όργανα του Μακαρθισμού (σ.σ.: και μη μας πει κανείς ότι αυτά δεν γίνονται στη Δημοκρατία, διότι Δημοκρατία είχαν στις ΗΠΑ επί Μακάρθι, όπως δημοκρατία είχαμε και εδώ επί Μακρονήσου...).
    Παρομοίως, αν η Υπέρτατη Αρχή είναι ο Παττακός και ο Μακαρέζος τότε «καλός» είναι ο χαφιές της χούντας. Αν η Υπέρτατη Αρχή είναι η Γκεστάπο, τότε «καλό» καρφί είναι ο δοσίλογος και ο κουκουλοφόρος κ.ο.κ.
    Και τώρα – βουνό το δίκιο σας - θα πείτε: Μα τι σχέση έχουν όλα αυτά με την Αριστερά; Που κολλάνε τα περί Μπάμπη, τα περί Μακάρθι, τα περί χούντας κλπ; Ε, λοιπόν, καμία σχέση δεν έχουν! Αυτό ακριβώς λέμε και μείς! Αυτό φωνάζουμε! Ότι δεν έχουν καμία σχέση! Αυτό ακριβώς!
    Κι αυτός είναι ο λόγος που το «χοντρύναμε». Μπας και συνεννοηθούμε ότι υπάρχουν και όρια. Που δεν επιτρέπουν να ακολουθείται παντού η τακτική του «κρέας – ψάρι». Μπας και συνεννοηθούμε ότι:
    Με τέτοιες σαχλαμάρες όχι μόνο δεν πατάσσεται η φοροδιαφυγή, όχι μόνο δεν επέρχεται φορολογική δικαιοσύνη (θέμα στο οποίο θα αναφερθούμε σε επόμενο σημείωμα), αλλά εκείνο που γίνεται είναι να περνάει υποδόρια η λογική πως το κρατικώς επιδοτούμενο ρουφιανιλίκι μπορεί να έχει και «αριστερό» (!) - τάχα - πρόσημο.
    Αλλά, τόσο ο κ.Βαρουφάκης όσο και οι υπόλοιποι με αντίστοιχες «έξυπνες ιδέες» ας φροντίσουν να «ξεκαλωδιωθούν» γρήγορα απ’ αυτές. Οι λόγοι είναι απλοί. Πρώτος λόγος: Το ρουφιανιλίκι δεν είχε, δεν έχει και δεν θα έχει ποτέ (ποτέ!) ουδεμία σχέση με ό,τι είναι καταγεγραμμένο στη συνείδηση του λαού και στην Ιστορία αυτού του τόπου ως Αριστερά. Ου- δε-μί –α! Δεύτερος λόγος: Ουδείς τους έχει επιτρέψει να φορτώσουν τις τέτοιες «έξυπνες ιδέες» τους στην Αριστερά.

email: mpog@enikos.gr 

Διαβάστε περισσότερα