Πορνείον ‘‘Η ΑΝΑΠΤΥΞΙΣ’’

   Η Ευρωπαική Ενωση εκτός από οικονομικός, πολιτικός, πολιτισμένος και ανθρώπινος είναι και ένας σοβαρός οργανισμός. Ως σοβαρός οργανισμός, λοιπόν, χαρακτηρίζεται από την άρτια μεθοδολογία και την μεθοδικότητα με την οποία κάνει τις δουλειές του. Μια από τις δουλειές, δε, της ΕΕ είναι και ο καθορισμός των κανόνων για την σύνταξη των εθνικών προυπολογισμών των κρατών– μελών της.
   Ας έρθουμε, τώρα, στο επίδικο:
   Από την 1^η Σεπτέμβρη του 2014, σε λίγες μέρες δηλαδή, οι κανόνες σύνταξης των εθνικών προυπολογισμών αλλάζουν. Ετσι αποφάσισε η ΕΕ. Πριν σας πούμε τι συγκεκριμένα αποφάσισε θα σταθούμε στο αξιομνημόνευτο σκεπτικό με το οποίο αποφάσισε ό,τι αποφάσισε.
   Λέει η ΕΕ: Κάθε οικονομική δραστηριότητα θεωρείται συναλλαγή υπό την προυπόθεση ότι οι συναλλασσόμενοι συμμετέχουν σ’ αυτήν κατόπιν αμοιβαίας μεταξύ τους συμφωνίας. Κάθε τέτοια οικονομική δραστηριότητα και συναλλαγή  - λέει η ΕΕ - πρέπει να εντάσσεται και να προσμετράται στο ΑΕΠ της κάθε χώρας Λαμπρά!
   Μα – τίθεται το ερώτημα: Υπάρχουν και συναλλαγές που είναι παράνομες, όπως για παράδειγμα το εμπόριο ναρκωτικών. ‘Η το παράνομο εμπόριο όπλων. ‘Η το λαθρεμπόριο γενικώς. Υπάρχουν επίσης συναλλαγές που κινούνται στη σφαίρα της παραοικονομίας ή που εν πάση περιπτώσει δεν συνιστούν αυτό που θα αποκαλούσαμε «οικονομικό αναπτυξιακό πρότυπο», όπως για παράδειγμα η πορνεία.  Με αυτές τί γίνεται;  «Αδιάφορον», απάντά η ΕΕ!   
   Μα τέτοιου είδους συναλλαγές θα  προσμετρώνται στο ΑΕΠ; Θα συνιστούν δείκτη... ανάπτυξης  και ευημερίας μιας χώρας; «Φυσικά», απαντά η ΕΕ!
   Είναι «τρελό» να συμβαίνει κάτι τέτοιο, είπατε; «Τρελό» δεν ξέρουμε αν είναι, σίγουρα όμως είναι ευρωενωσιακό...  Διότι η απόφαση της ΕΕ είναι σαφής: Σύμφωνα με τους νέους ευρωπαικούς λογιστικούς κανόνες που εκπόνησε «Eurostat» βάσει του κειμένου «ΕSΑ 2010» και της σχετικής κοινοτικής οδηγίας 2010/0374 ορίζεται ότι αν κάποιος πουλάει ναρκωτικά κι αν κάποιος τα αγοράζει τα ναρκωτικά,  αν κάποιος πουλάει το κορμί του κι ο άλλος το αγοράζει, αν κάποιος πουλάει κλοπιμαία και κάποιος άλλος αγοράζει τα κλοπιμαία, εφόσον αυτές οι συναλλαγές γίνονται με αμοιβαία μεταξύ τους συμφωνία, τότε συνιστούν οικονομικές δραστηριότητες ,οι οποίες από τούδε και στο εξής  θα προστίθενται στο ΑΕΠ!
   Κατά την αιτιολόγηση της ΕΕ, όλα αυτά γίνονται στο πλαίσιο των αντίστοιχων σχετικών αποφάσεων του Φεβρουαρίου του 2009 της Στατιστικής Επιτροπής του ΟΗΕ (επίσης σοβαρός οργανισμός), προκειμένου η ΕΕ να «ευθυγραμμιστεί με το νέο οικονομικό περιβάλλον», με «τις εξελίξεις στην μεθοδολογική έρευνα» και «προκειμένου τα δεδομένα της ΕΕ να είναι συγκρίσιμα με αυτά των κύριων διεθνών εταίρων της»...
   Ποια είναι η αλήθεια: Η αλήθεια είναι ότι η ΕΕ για να αντιμετωπίσει ή ακόμα καλύτερα για να κρύψει κάτω από το χαλί τα χρόνια οικονομικά της προβλήματα που οξύνονται από την καπιταλιστική κρίση, φτάνει μέχρι του σημείου της «αξιοποίησης» της πορνείας, του  εμπορίου ναρκωτικών, όπλων κλπ!
   Στην προσπάθεια να εξωραίσουν την κατάσταση, η προτεσταντική τους ηθική πηγαίνει περίπατο και στη θέση της ορθώνεται ο «ορθολογισμός» της λογιστικής αλχημείας που καταφεύγει στην τεχνητή διόγκωση του ΑΕΠ. Κατ’ αυτό τον τρόπο, συνυπολογίζοντας έσοδα από την άσκηση της πορνείας μέχρι την διακίνηση της πρέζας, αυξάνουν το ΑΕΠ ώστε να μπορούν να εμφανίζουν ότι το δημόσιο χρέος (ως ποσοστό επί του ΑΕΠ) μειώνεται...
   Επί της ουσίας πρόκειται για μια «νόμιμη» απάτη με στόχο, την τεχνητή και όχι πραγματική, μείωση του δημόσιου χρέους, το οποίο αποτελεί το μεγάλο αγκάθι για όλες τις χώρες μέλη της ΕΕ. Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία της «Eurostat», το δημόσιο χρέος στις χώρες μέλη της Ευρωζώνης ξεπερνά το 94% του κοινοτικού ΑΕΠ, το οποίο προσδοκούν – συνυπολογίζοντας τα ναρκωτικά, την πορνεία το λαθρεμπόριο κοκ – να το εμφανίσουν μειωμένο έως και 2,3%.
   Αυτά είναι τα στατιστικά στοιχεία και οι... δημοκρατικές πρακτικές με τις οποίες προωθείται το ευρωενωσιακό «success story». Και είναι πάνω σε αυτά τα επίσης... δημοκρατικά θεμέλια που οικοδομεί η «Ευρώπη των λαών» τις εκτιμήσεις της για την... «ανάπτυξη» της οικονομίας.
   «Πρέζα – Πορνεία – Δημοκρατία», είπατε; ‘Η μήπως «Το πορνείον ‘‘Η Ανάπτυξις’’»; Βαριές κουβέντες. Ας είμαστε πιο συγκρατημένοι. Και λιγουλάκι πιο φινετσάτοι στους τρόπους. Ευρωπαίοι, γαρ...

*

   Υστερόγραφο: Ως γνωστόν, όταν σε αυτή τη χώρα φτιάχναμε Παρθενώνες οι κουτόφραγκοι έτρωγαν βελανίδια. Κι όταν αυτοί ζούσαν στα δέντρα, τα δικά μας τα δέντρα είχαν βγάλει... εκλογικό βιβλιάριο στις εκλογές του ’61 και «ψήφιζαν». Ιδού και μια ακόμα απόδειξη «ανωτερότητας»: Επτά ολόκληρα χρόνια πριν η ΕΕ ανακαλύψει στην πρέζα και στην πορνεία την οικονομική πυρίτιδα της... «ανάπτυξης», εδώ στην Ελλάδα επί του συγκεκριμένου θέματος είχαμε ήδη κάνει... διατριβή.
   Θυμίζουμε ότι ήταν η τότε ελληνική κυβέρνηση που – πρώτη αυτή – είχε σκεφτεί να προχωρήσει στην τεχνητή αύξηση του ΑΕΠ, με την «αξιοποίηση» της πορνείας,  του λαθρεμπορίου, των ναρκωτικών και της παραοικονομίας. Με τη συγκεκριμένη μεθόδευση ο τότε υπουργός Οικονομίας κ.Αλογοσκούφης επιχείρησε να παρουσιάσει το ΑΕΠ της χώρας κατά 25% μεγαλύτερο! Τότε η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν δέχτηκε την αλχημεία.
   Σήμερα, όμως, ό,τι τότε ήταν παράνομο και ανήθικο, είναι η ίδια η ΕΕ που το καθιστά «νόμιμο». Ενδεχομένως και «ηθικό»... Είναι κι αυτό ένα μάθημα για το πως διαμορφώνεται η «ηθική» τους και για το πως παράγεται η «νομιμότητα» που την κατοχυρώνει.

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Εἶναι ἐλεύθερος ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος; - Ντοστογιέφσκι

Στο διήγημα Ἀδελφοὶ Καραμαζὼφ ο Ντοστογιέφσκι προβάλλει τὴ μορφὴ ενὸς χαρισματικού γέροντα, του Στάρετς Ζωσιμᾶ. Στο απόσπασμα που ακολουθεῖ μιλάει ὁ Στάρετς περὶ ελευθερίας.

---

"Κοιτάξτε τους κοσμικούς, όλον αυτό τον κό­σμο που υψώνεται αλαζονικά πάνω απ' το λαό του Θεού. Δεδιαστρέβλωσαν τάχα την μορφή του Θεού και την αλήθεια Του; Έχουν την επιστήμη τους. Μα η επιστήμη μπορεί να εξετάσει μονάχα εκείνα που γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις. Ο ψυχικός κόσμος, δηλαδή το ανώτερο μισό της ανθρώπινης ύπαρξης, έχει τέλεια εξο­στρακιστεί, αποδιώχτηκε με αλαλαγμούς θριάμβου, ακόμα και με μίσος. Ο κόσμος διακήρυξε την ελευθερία, τον τελευταίο καιρό ι­διαίτερα, και τι έγινε λοιπόν με τούτη την ελευθερία τους; Σκλαβιά μονάχα και αυτοκτονία! Γιατί οι κοσμικοί λένε:

– Έχεις ανάγκες και πρέπει να τις ικανοποιήσεις. Γιατί έχεις τα ίδια δικαιώματα που έχουν και οι πιο εξέχοντες και οι πιο πλού­σιοι. Μη φοβάσαι να τις ικανοποιείς, απεναντίας πρέπει να πολλα­πλασιάσεις τις ανάγκες σου. Αυτό είναι το σημερινό δόγμα του κόσμου. 

Νομίζουν πως αυτό θα πει ελευθερία. Μα τι προκύπτει απ' αυτό το δικαίωμα της αύξη­σης των αναγκών; Στους πλούσιους η απομόνωση και η πνευματική αυτοκτονία, στους φτωχούς ο φθόνος κι ο φόνος γιατί δικαιώματα βέβαια τους δώσανε μα δεν τους δείξανε ακόμα τον τρόπο να ικανο­ποιήσουν τις ανάγκες τους. Λένε πως ο κόσμος συνενώνεται όλο και πιο πολύ, συγχωνεύεται σε μιαν αδελφότητα, γιατί συντομεύονται οι αποστάσεις, και οι σκέψεις μεταφέρονται με τον αέρα. Αλλοίμο­νο.

Μην πιστεύετε σε μια τέτοια συνένωση των ανθρώπων. Έχο­ντας την αντίληψη πως ελευθερία είναι η αύξηση και η γρήγορη ικανοποίηση των αναγκών, διαστρεβλώνουν τη φύση τους, γιατί α­ποχτούν πολλές άσκοπες κι ανόητες επιθυμίες και συνήθειες. Ζούνε για να ζηλεύουν ο ένας τον άλλον, για τις σωματικές απολαύσεις και τις επιδείξεις. Θεωρούν τα γεύματα, τ' αμάξια, τους βαθμούς, τους δούλους-υπηρέτες, τόσο απαραίτητα που είναι έτοιμοι να θυσιάσουν γι' αυτά τη ζωή τους, την τιμή τους και την αγάπη προς τον πλησίον τους. Κι όταν δεν μπορούν να κορέσουν αυτές τις επιθυ­μίες τους, αυτοκτονούν. Όσοι δεν είναι πολύ πλούσιοι, κάνουν τα ίδια. Οι φτωχοί ξεχνούν το ανικανοποίητο και τη ζήλια τους με το κρασί. Μα σύντομα αντί για κρασί θα μεθύσουν με αίμα.

Ἐκεῖ τοὺς ὁδηγοῦν. Καὶ σᾶς ρωτάω λοιπόν: Εἶναι ἐλεύθερος ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος;

Γνώρισα έναν «αγωνιστή της ιδέας» που μου διηγόταν ο ίδιος πως όταν του στέρησαν στη φυλακή τον καπνό, τόσο τον βασά­νισε τούτη η στέρηση που λίγο έλειψε να πάει και να προδώσει την «ιδέα» του, μόνο και μόνο για λίγο καπνό. Κι ένας τέτοιος άνθρω­πος να σου λέει:

– Ἀγωνίζομαι γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα.

Μα πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος σαν κι αυτόν; Και γιατί είναι ικανός; Για μια σύντομη προσπάθεια ίσως, μα για πολύ και­ρό δε θ' αντέξει. Και δεν είναι καθόλου παράξενο που, αντί να κατακτήσουν την ελευθερία, πέσανε στη σκλαβιά κι αντί να εξυπηρετήσουν την αδερφική αγάπη και τη συνένωση των ανθρώπων, πέσανε απε­ναντίας στην ανθένωση και στην απομόνωση, όπως μου 'λεγε στα νιάτα μου ο μυστηριώδης επισκέπτης και δάσκαλός μου. Γι' αυτό και σβήνει όλο και περισσότερο στον κόσμο η ιδέα για την εξυπηρέτηση της ανθρωπότητας, για την αδελφοσύνη και την ακεραιότητα των ανθρώπων. Όποιος ακούει αυτή την ιδέα, την κοροϊδεύει, για­τί πώς μπορεί ο άνθρωπος να απαρνηθεί τις συνήθειές του, πού θα τραβήξει αυτός ο σκλάβος που 'χει τόσο συνηθίσει να ικανοποιεί τις αναρίθμητες ανάγκες του, που αυτός μονάχος του τις έχει εφεύρει; Αυτός έχει απομονωθεί και δεν τον νοιάζει καθόλου για το σύνολο.

Και τι καταφέρανε; Μάζεψαν περισσότερα πλούτη, μα η χαρά τους λιγόστεψε.."

_____

 ~ Ἀπὸ τὸ βιβλίο Ἀδελφοὶ Καραμαζώφ, τόμος Β΄, τοῦ Φιοντὸρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι
  ἐκδ. Γκοβόστη. Μτφρ. Ἄρης Ἀλεξάνδρου.

  Πηγή: iskiriaki.com

Διαβάστε περισσότερα

Zygmunt Bauman: Η εποχή μας είναι ξανά μια εποχή φόβων

Παράξενη αλλά τόσο κοινή και οικεία σε όλους μας είναι η ανακούφιση που νιώθουμε, και η αιφνίδια συρροή ενέργειας και θάρρους, όταν μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα ανησυχίας, αγωνίας, σκοτεινών προαισθημάτων, ημερών γεμάτων φόβο και άγρυπτων νυχτών, αντιμετωπίζουμε τελικά τον πραγματικό κίνδυνο: μια απειλή την οποία μπορούμε να δούμε και να αγγίξουμε. 

Ή ίσως αυτή η εμπειρία να μην είναι τόσο παράξενη όσο φαίνεται αν, επιτέλους, μαθαίνουμε τι κρυβόταν πίσω από αυτό το ασαφές αλλά πείσμον αίσθημα κάποιου πράγματος φρικτού και προορισμένου να συμβεί, που συνέχιζε να δηλητηριάζει τις μέρες κατά τις οποίες θα έπρεπε να χαιρόμαστε, για κάποιο λόγο όμως δεν μπορούσαμε – και που έκανε τις νύχτες μας άγρυπνες … Τώρα που γνωρίζουμε από που έρχεται το πλήγμα, γνωρίζουμε επίσης, αν μη τι άλλο, τι μπορούμε να κάνουμε για να το αποκρούσουμε – ή τουλάχιστον έχουμε μάθει πόσο περιορισμένη είναι η ικανότητά μας να βγούμε αλώβητοι και τι είδους απώλεια, ή βλάβη, ή πόνο, πρέπει να περιμένουμε.

Όλοι έχουμε ακούσει ιστορίες για δειλούς που έγιναν ατρόμητοι μαχητές όταν αντιμετώπισαν κάποιον «πραγματικό κίνδυνο», όταν η καταστροφή που περίμεναν κάθε μέρα, αλλά μάταια είχαν προσπαθήσει να φανταστούν, επιτέλους ήρθε. 

Ο φόβος φτάνει στο αποκορύφωμά του όταν είναι διάχυτος, διάσπαρτος, ασαφής, όταν δεν συνδέεται με κάτι, όταν παραμένει αποσπασμένος από την πραγματικότητα και αιωρείται ελεύθερα, χωρίς σαφή αναφορά ή αιτία — όταν μας στοιχειώνει χωρίς ορατό ειρμό ή λόγο, όταν η απειλή που θα έπρεπε να φοβόμαστε μπορεί να αναφανεί φευγαλέα παντού, δεν μπορούμε όμως να την αντικρίσουμε πουθενά.«Φόβος» είναι το όνομα που δίνουμε στην αβεβαιότητά μας: στην άγνοιά μας για την απειλή και για ό,τι πρέπει να κάνουμε – ό,τι μπορούμε και ό,τι δεν μπορούμε να κάνουμε - προκειμένου να τη σταματήσουμε καθ’οδόν – ή να της αντισταθούμε, αν η αναχαίτισή της ξεπερνά τις δυνάμεις μας.

Η εμπειρία της ζωής στην Ευρώπη του 16ου αιώνα – στο χρόνο και στον τόπο όπου η μοντέρνα εποχή μας ήταν έτοιμη να γεννηθεί – συνοψίστηκε κοφτά, και θαυμάσια, από τον Lucien Febvre σε τέσσερις μόνο λέξεις: «Peur toujours, peur partout» («φόβος πάντα, φόβος παντού»). Ο Febvre συνέδεσε την πανταχού παρουσία του φόβου με το σκοτάδι, που άρχιζε έξω από την πόρτα της καλύβας και σκέπαζε τον κόσμο έξω από το φράκτη του αγροκτήματος. Στο σκοτάδι μπορούν να συμβούν τα πάντα, ουδείς όμως γνωρίζει τι ακριβώς θα συμβεί τελικά: το σκοτάδι δεν είναι η αιτία του φόβου, είναι όμως το φυσικό περιβάλλον της αβεβαιότητας – κι επομένως του φόβου.

Η νεωτερικότητα επρόκειτο να είναι το μεγάλο άλμα προς τα εμπρός: μακριά από το φόβο και προς έναν κόσμο απαλλαγμένο από την τυφλή και αδιαπέραστη μοίρα – αυτό το θερμοκήπιο φόβων. Όπως συλλογιζόταν ο Βίκτωρ Ουγκό, νοσταλγικά και με λυρική διάθεση εν προκειμένω: ωθημένη από την επιστήμη («ο θρόνος της πολιτικής θα μεταμορφωθεί σε θρόνο της επιστήμης»), θα έρθει μια εποχή που θα δώσει τέλος στις εκπλήξεις, τις συμφορές, τις καταστροφές – αλλά και τέλος στις διενέξεις, τις αυταπάτες, τους παρασιτισμούς… Με άλλα λόγια, μια εποχή που θα δώσει τέλος σέ όλα αυτά τα υλικά από τα οποία φτιάχνονται οι φόβοι.

Ό,τι έμελλε όμως να είναι μια οδός διαφυγής, αποδείχθηκε τουναντίον μια μακρά παράκαμψη. Πέντε αιώνες μετά, σε μας που βρισκόμαστε στο άλλο άκρο του πελώριου νεκροταφείου ρημαγμένων ελπίδων, η ετυμηγορία του Febvre ηχεί – ξανά – εντυπωσιακά ταιριαστή και επίκαιρη.  Η εποχή μας είναι, ξανά, μια εποχή φόβων.

___

 Πηγή: Ζίγκμουντ Μπάουμαν, Ρευστός Φόβος, Εισαγωγή: Σχετικά με την καταγωγή, τη δυναμική και τις χρήσεις του φόβου, Μετ. Γιώργος Καραμπελας, Εκδόσεις Πολύτροπον 2077,

Διαβάστε περισσότερα

ΕΝΙΑΙΟΣ ΦΠΑ 19%: ΣΤΑ ΥΨΗ ΤΑ ΕΙΔΗ ΠΡΩΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ, ΝΕΑ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΩΝ

ΒΑΡΥΣ Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΑ! ΝΕΟ ΠΛΗΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΗΣΙΩΤΕΣ!
ΕΝΙΑΙΟΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗΣ ΦΠΑ 19% ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΝ
Βαρύ λογαριασμό αναμένεται να πληρώσουν τα νοικοκυριά από την εφαρμογή του ενιαίου συντελεστή ΦΠΑ ,το ύψος του οποίου οι πληροφορίες το τοποθετούν στο 19%. Την εφαρμογή ενιαίου συντελεστή ΦΠΑ 19% και την κατάργηση όλων των εξαιρέσεων, φέρεται να μελετούν οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου οικονομικών καθώς και η τρόικα εξακολουθεί να πιέζει προς αυτή την κατεύθυνση.
Το επιχείρημα των δανειστών είναι ότι με την εφαρμογή ενιαίου συντελεστή, θα κλείσουν τα «παράθυρα» φοροαποφυγής που εξακολουθούν να υπάρχουν λόγω της ύπαρξης διαφορετικών συντελεστών.
Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση εκτός από το δημοσιονομικό κόστος –το οποίο μπορεί να είναι και μηδενικό καθώς τα όποια έσοδα χαθούν από τη μείωση του βασικού συντελεστή από το 23% στο 19% θα αντισταθμιστούν, ίσως, από τη μετάβαση των προϊόντων που σήμερα φορολογούνται με 6,5% ή 13% στο 19%- θα πρέπει να μετρήσει και το κοινωνικό και πολιτικό κόστος, το οποίο αναμένεται να είναι δυσθεώρητο!!!
Ασφαλώς, σε περίπτωση υιοθέτησης του μέτρου, επικοινωνιακά, θα προβληθεί η μείωση της επιβάρυνσης για σειρά προϊόντων και υπηρεσιών: ρούχα, παπούτσια, ηλεκτρικές συσκευές, τηλεφωνία, internet κλπ.
Το ζήτημα όμως είναι ότι θα υπάρξει τεράστια επιβάρυνση στα είδη πρώτης ανάγκης, ενώ θα πληγεί και όλη η νησιωτική Ελλάδα η οποία σήμερα απολαμβάνει ευνοϊκού καθεστώτος όσον αφορά στον ΦΠΑ. Μια επιβάρυνση η οποία θα είναι σαφώς μεγαλύτερη για τα φτωχά νοικοκυριά πολύ απλά διότι αυτά δεν καταναλώνουν τίποτα περισσότερο από τρόφιμα, ρεύμα, νερό, δηλαδή προϊόντα και υπηρεσίες που σήμερα υπάγονται στον χαμηλό φορολογικό συντελεστή.
Το μοντέλο του ενιαίου συντελεστή, δεν συναντάται αυτή τη στιγμή πουθενά στην Ευρώπη όπως προκύπτει από την τελευταία έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τον ΦΠΑ. Το Βέλγιο έχει κανονικό συντελεστή 21% υπολογίζει όμως τον φόρο με συντελεστή 6% και 12% για σειρά προϊόντων. Στη Βουλγαρία υπάρχει χαμηλός συντελεστής 9%, στην Γερμανία (η οποία ούτως ή άλλως έχει χαμηλότερο συντελεστή από την Ελλάδα δηλαδή 19% έναντι 23% που επέβαλε σε εμάς) υπάρχει ο συντελεστής του 7%, στην Ισπανία προϊόντα και υπηρεσίες κατατάσσονται στο 10% (υπάρχει και ο υπερχαμηλός συντελεστής του 4%) ενώ η Ολλανδία εφαρμόζει χαμηλό συντελεστή 6%.
Τα «θύματα» σε περίπτωση που η κυβέρνηση καταλήξει σε αυτό το σχέδιο θα είναι πολλά. Αρκεί μια ματιά στην ισχύουσα νομοθεσία για να αντιληφθεί κανείς τι πρόκειται να ακριβύνει (διότι το να περιμένει κανείς ότι επιχειρήσεις όπως η ΔΕΗ, τα supermarket κλπ θα απορροφήσουν το πρόσθετο κόστος είναι σαν να ζει σε έναν φανταστικό κόσμο).

Ο...ΤΙΜΟΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗ

Ποια είναι λοιπόν τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που υπάγονται σήμερα στον χαμηλό φορολογικό συντελεστή και θα αυξηθούν σε περίπτωση που καταλήξουμε σε μοντέλο ενιαίου ΦΠΑ;

• Όλα τα τρόφιμα τα οποία υπάγονται στο 13%. Τα τρόφιμα τα οποία διακινούνται κυρίως μέσα από τα supermarket, σε περίπτωση καθιέρωσης ΦΠΑ 19% θα ακριβύνουν τουλάχιστον κατά 5%. Ας πάρουμε ως παράδειγμα ένα μπουκάλι γάλα: Με σημερινή τιμή πρό ΦΠΑ 1,45, φτάνει στο ράφι με τιμή λιανικής 1,64 ευρώ. Αν ο ΦΠΑ από το 13% ανέβει στο19%, η τιμή λιανικής θα αναρριχηθεί στα 1,725 ευρώ επιβαρυνόμενη κατά 5,30%. Τα περιθώρια απορρόφησης των αυξήσεων είναι πολύ περιορισμένα καθώς τα supermarket που κατά κύριο λόγο διακινούν τα τρόφιμα λειτουργούν κατά κανόνα με πολύ μικρό περιθώριο κέρδους και είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα δεχτούν να απορροφήσουν έστω και ένα μέρος της αύξησης. Η ευθύνη μπορεί να γίνει «μπαλάκι» στους εισαγωγείς δηλαδή στις πολυεθνικές με αβέβαιο αποτέλεσμα για τον τελικό καταναλωτή.
• Τα φάρμακα: κάποια από αυτά υπάγονται στον υπερχαμηλό συντελεστή του 6,5% και κάποια άλλα στο 13%. Στο 23% υπάγονται κυρίως τα καλλυντικά
• Οι λογαριασμοί του νερού και του ηλεκτρικού. Εδώ η ΔΕΗ κάνει ανατιμήσεις στα τιμολόγιά της (με τελευταίο παράδειγμα την αύξηση για τα μικρά νοικοκυριά) θα δεχτεί να απορροφήσει αυξήσεις λόγω μεταβολής του ΦΠΑ;
• Ο ιατρικός εξοπλισμός για τους ανάπηρους
• Τα βιβλία και τα περιοδικά όπως και οι εφημερίδες (υπάγονται στον υπερχαμηλό συντελεστή του 6,5%)
• Μείζον θέμα θα προκληθεί με τα εστιατόρια (τα οποία βαρύνονται με συντελεστή 13%) και τα ξενοδοχεία που έχουν καταταχθεί στον υπερχαμηλό συντελεστή του 6,5%. Είναι σοβαρό το ενδεχόμενο –σε περίπτωση που καταλήξουμε στον ενιαίο συντελεστή- να υπάρξει εξαίρεση καθώς θα πληγεί το τουριστικό προϊόν της χώρας.

Διαβάστε περισσότερα

Αμέρικα – Αμέρικα...

  Τί συνέβη στο Φέργκιουσον των ΗΠΑ; Προφανώς συνέβη μια δολοφονία. Γιατί οι 6 σφαίρες που δέχτηκε από τον (λευκό) αστυνομικό ο άοπλος 18χρονος μαύρος Μάικλ Μπράουν, την στιγμή που προσπαθούσε να παραδοθεί, ήταν δολοφονία.

Το σκίτσο του ιατροδικαστή με τις βολές που δέχτηκε ο 18χρονος, όπως δημοσιεύτηκε στους New York Times

   Όμως, για να δούμε τί πραγματικά συνέβη, για να εντοπίσουμε τί ήταν εκέινο που οδήγησε στο ξέσπασμα των πολυήμερων διαδηλώσεων, για να διεισδύσουμε βαθύτερα στο τί βρίσκεται πίσω από την αντιμετώπιση του «εχθρού – λαού» από τις πάνοπλες δυνάμεις της Εθνοφρουράς, θα πρέπει να σταθούμε σε γενικότερα στοιχεία που σε σημαντικό βαθμό περιγράφουν όσα συμβαίνουν και αφορούν στο σύνολο της αμερικανικής κοινωνίας.
   Στις ΗΠΑ του (μαύρου) Προέδρου Ομπάμα, λοιπόν, η εικόνα είναι αυτή:

• Υπάρχουν πάνω από δύομισυ εκατομμύρια φυλακισμένοι, οι μισοί εκ των οποίων είναι μαύροι αν και το ποσοστό των μαύρων στο σύνολο του πληθυσμού δεν ξεπερνά το 13%.
• Ο ένας στους 99 ενηλίκους στις ΗΠΑ, είναι φυλακισμένος. Οσον αφορά τις διακρίσεις, η πιθανότητα εγκλεισμού στη φυλακή κάποιου που δεν είναι λευκός εκτοξεύεται: Ανάμεσα στους μαύρους ο ένας στους 15 είναι έγκλειστος και ανάμεσα στους ισπανόφωνους φυλακισμένος είναι ο ένας στους 36. Αν δηλαδή είσαι μαύρος ή ισπανόφωνος στις ΗΠΑ έχεις 6 φορές και 3 φορές, αντίστοιχα, περισσότερες πιθανότητες να βρεθείς στη φυλακή απ' ό,τι αν ήσουν λευκός. Σύμφωνα με τα στοιχεία που αφορούν ειδικά στο γυναικείο πληθυσμό, μεταξύ 35 - 39 ετών φυλακισμένη είναι η μια στις 355 λευκές γυναίκες, αντίθετα στις μαύρες γυναίκες φυλακισμένη είναι η μία στις 100.
• Το 80% των εκτελέσεων της ποινής του θανάτου στις ΗΠΑ αφορά σε μαύρους.
• Οι μαύροι είναι 10 φορές πιθανότερο να φυλακιστούν για υποθέσεις ναρκωτικών, απ' ό,τι οι λευκοί, παρότι οι δύο φυλετικές ομάδες συμμετέχουν ισόποσα σε σχετικά αδικήματα.
• Το 60% των μαύρων ζουν σε γκέτο και σε περιοχές που έχουν επιλεγεί για την απόρριψη απορριμμάτων.
• Σύμφωνα με τα στοιχεία για τη φτώχεια, το ποσοστό των μαύρων που ζουν σε συνθήκες κάτω του ορίου της φτώχειας είναι τρεις φορές μεγαλύτερο από το ποσοστό των λευκών.
• Το προσδόκιμο ζωής του μαύρου πληθυσμού στις ΗΠΑ υπολείπεται κατά 6 χρόνια του προσδόκιμου ζωής που αφορά στο λευκό πληθυσμό.

   Πενήντα χρόνια μετά από τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ αυτή είναι η «δημοκρατία» στις ΗΠΑ, όπως προκύπτει από την έκθεση του «Pew Center».
   Στον αμερικανικό Νότο, πριν απο δυο αιώνες δέσποζε η επιγραφή: «Απαγορεύεται η είσοδος σε μαύρους και σε σκύλους». Στον αμερικανικό Νότο, σήμερα, αν είσαι σκύλος έχεις περισσότερες πιθανότητες, από το αν είσαι μαύρος, να επιπλεύσεις στα λασπόνερα της Λουιζιάνας... 
   Η προφανής διαπίστωση είναι ότι στις ΗΠΑ υπάρχει – για να το πούμε κομψά – «πρόβλημα φυλετικών διακρίσεων». Οποιος όμως επιχειρήσει να περιορίσει την εξήγηση της «εξέγερσης» στο Μιζούρι στις φυλετικές διακρίσεις, κάνοντας ένα σωστό πρώτο βήμα θα έχει κατρακυλήσει στο δρόμο της λάθος ανάλυσης.
   Ούτε τα γεγονότα στο Φέργκιουσον, αλλά ούτε κι αυτό καθ’ αυτό το καθεστώς των φυλετικών διακρίσεων, είναι δυνατόν να εξηγηθούν και να αναλυθούν αν δεν ειδωθούν μέσα στο συνολικό κοινωνικό και οικονομικό κάδρο της αμερικανικής κοινωνίας. Αν δεν εντοπιστεί το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύσσεται ο ρατσισμός.

   Ο θρύλος του αμερικανικού μπάσκετ, το άγαλμα του οποίου δεσπόζει στο σταδιο των Λέικερς στο Λος Αντζελες, ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ, πριν από λίγες μέρες το διατύπωσε έτσι:
 «Και εφόσον δεν θέλουμε την αγριότητα του Ferguson να την καταπιεί η Ιστορία και να καταλήξει ένα ερέθισμα στο έντερο της, πρέπει δούμε την όλη κατάσταση όχι μόνο σαν άλλη μια πράξη στα πλαίσια του ρατσισμού του συστήματος, αλλά και ό,τι άλλο στην πραγματικότητα είναι: Ταξικός πόλεμος».
   Ας δούμε μερικές εκφάνσεις του «ταξικού πολέμου» για τον οποίο μιλάει ο Τζαμπάρ και τις συνέπειες που έχει – ανεξαρτήτως χρώματος – στον αμερικανικό λαό:

• Το 1% των πλουσίων μεταξύ του αμερικανικού πληθυσμού (περί τα 2,5 εκατομμύρια) έχουν τόσο εισόδημα όσο τα 100 φτωχότερα εκατομμύρια.
• Το 1% των πλούσιων Αμερικανών κατέχει πάνω από το 40% του πλούτου της χώρας
• Το 1% κατέχει το 50% των μετοχών, των ομολόγων και των αμοιβαίων κεφαλαίων στη χώρα.
• Σύμφωνα με την Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, ο πλούτος που κατέχει το 20% των πλουσιότερων Αμερικανών φθάνει στο 93% του συνολικού πλούτου της χώρας. 'Η αντίστροφα, το υπόλοιπο 80% του πληθυσμού κατέχει μόλις το 7% του πλούτου.
• Περίπου 55 εκατομμύρια Αμερικανοί (σύμφωνα με την Εθνική Ακαδημία Επιστημών) ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, εκ των των οποίων 15,5 εκατομμύρια είναι παιδιά. Περίπου 100 εκατομμύρια, δηλαδή το 1/3 του πληθυσμού, αντιμετωπίζουν σοβαρή οικονομική δυσπραγία.
• Υπάρχουν 50 εκατομμύρια Αμερικανοί που δεν έχουν ασφάλεια υγείας, 50 εκατομμύρια που σιτίζονται με κουπόνια σίτισης.
• Σύμφωνα με το πρακτορείο «Ρόιτερ», μερικούς μήνες πριν τους «Δίδυμους Πύργους» ένα στα έξι παιδιά στις ΗΠΑ δεν είχε φαγητό.
• Ο μέσος όρος των εσόδων των ανώτερων εισοδηματικά τάξεων στις ΗΠΑ είναι κατά 400 φορές μεγαλύτερος από το μέσο όρο των αποδοχών των εργαζόμενων στρωμάτων.
• Τα ετήσια έσοδα του Μπιλ Γκέιτς ισούνται με το άθροισμα των εισοδημάτων 1 εκατομμυρίου μέσων νοικοκυριών των ΗΠΑ.
• Τα διευθυντικά στελέχη των επιχειρήσεων, τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, είδαν την «ψαλίδα» του «7 προς 1» που χώριζε τις αποδοχές τους από τους μισθούς των εργατών, να διευρύνεται στο «110 προς 1».
• Ενας μέσος εργαζόμενος στις ΗΠΑ πρέπει να εργαστεί επί ένα μήνα για να κερδίσει όσα ένας διευθύνων σύμβουλος σε μια ώρα.
• Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, η ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης των ΗΠΑ (πέρα από τη γενική εφαρμογή της μερικής απασχόλησης) ισοδυναμεί με μια αύξηση του χρόνου που εργάζεται κατά 21%, αλλά η αγοραστική της δύναμη βαίνει μειούμενη.  
• Στις ΗΠΑ ο αριθμός των ανέργων και των υποαπασχολούμενων ανέρχεταΙ στο 27%

    Αυτά συμβαίνουν, λοιπόν, στην «πρωτεύουσα» του καπιταλισμού, της «ελεύθερης αγοράς» και της «ανταγωνιστικής οικονομίας». Εκεί, σε αυτές τις συνθήκες είναι, που τις δολοφονίες των 18χρονων, αλλά και το πέρασμα των τυφώνων, όπως πριν από μερικά χρόνια στη Νέα Ορλεάνη, τα ακολουθεί το «Αλτ, τις ει;» της Εθνοφρουράς.
   Πάνω σε αυτή τη «τη διάσπαση της κοινωνίας σε ασυμφιλίωτες εχθρικές τάξεις»(B.I. Λένιν, «Κράτος κι Επανάσταση», εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, σ.16) είναι που εντέλεται η Αστυνομία, ο Στρατός και η Εθνοφρουρά να επιβάλει την «τάξη» της τάξης που κατέχει την εξουσία.
   Αυτός είναι, με δυο λόγια, ο ταξικός πόλεμος για τον οποίο μιλάει ο Τζαμπάρ. Και εκδήλωση αυτού του ταξικού πολέμου που μαίνεται και που τον έχει εξαπολύσει η τάξη των ισχυρών, είναι ο ρατσισμός, η φυλετική διάκριση, ο «χρωματισμός» της φτώχειας και της αδικίας.
 
 Αυτός είναι ο λόγος που:

• Η αναλογία του εισοδήματος μιας μέσης οικογένειας λευκών στις ΗΠΑ προς μια μέση οικογένεια μαύρων είναι 2 προς 1.
• Ενώ το 20% των παιδιών στις ΗΠΑ (ένα στα πέντε παιδιά - ποσοστό που είναι το μεγαλύτερο στον ανεπτυγμένο κόσμο) ζει μέσα στη φτώχεια, το μεγαλύτερο μερίδιο παιδιών σε φτώχεια είναι μαύροι (37%) και ισπανόφωνοι (35%), έναντι 15% των λευκών παιδιών.
• Στον 21^ο αιώνα (State of working America 2000-01, «Economic Policy Institute») στο Νότο των ΗΠΑ, το 25% του πληθυσμού ζει κάτω από όριο της φτώχειας, ενώ ειδικά τα παιδιά και οι νέοι ζουν στην εξαθλίωση σε ποσοστά πάνω από 35%.
• Στον κόσμο της «δημοκρατίας», σύμφωνα με μελέτη των Πανεπιστημίων Κορνέλ και Ουάσιγκτον, εννιά στους δέκα μαύρους Αμερικανούς, δηλαδή το 91%, το οποίο φτάνει στην ηλικία των 75 ετών, έχει περάσει τουλάχιστον ένα χρόνο της ώριμης ηλικίας του σε συνθήκες φτώχειας.

   Γιατί, τελικά, οι κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις έχουν ακριβώς αυτή την ιδιότητα: Να αναζητούν στον αδύναμο τον πιο αδύναμο. Για να διευρύνουν οι «από πάνω» - και με αυτό τον τρόπο να συντηρούν – την κοινωνική και ταξική ανισότητα κρατώντας τους «από κάτω» - όλους και και ανεξαρτήτως χρώματος - όχι μόνο καταπιεσμένους, αλλά και διασπασμένους.
   Παρατήρηση: Αξίζει έπειτα από τα προηγούμενα να θυμηθούμε εκείνο που με αρκετή δόση πικρής ειρωνείας γράφει ο Ταρίκ Αλί στο βιβλίο του «Ο Μπους στη Βαβυλώνα». Σημείωση χρήσιμη για να καταλάβουμε τί κρύβεται πίσω από τους – και εγχώριους - θιασώτες του λεγόμενου «αμερικανικού μοντέλου διαχείρησης της κρίσης»: Οτι, δηλαδή, οι ΗΠΑ, ανίκανες καθώς είναι να παράσχουν σε σημαντικά τμήματα του ίδιου του πληθυσμού τους τα βασικά και αναγκαία της καθημερινής ζωής, μάλλον δεν θα πρέπει να θεωρούνται και το καλύτερο «μοντέλο» για την εφαρμογή κάποιου ανύπαρκτου «κεϋνσιανού παραδείσου» ανά τον κόσμο...

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Οι δυο Γάλλοι Υπουργοί που κατήγγειλαν τις πολιτικές λιτότητας

Ο πρώην – πλέον – Υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Arnaud Montebourg – πηγή φωτογραφίας 

Οι δυο Γάλλοι Υπουργοί που κατήγγειλαν τις πολιτικές λιτότητας και έγιναν η αιτία για να ζητηθεί η παραίτηση της κυβέρνησης της χώρας, είναι ο Υπουργός Οικονομικών Arnaud Montebourg και ο Υπουργός Παιδείας Benoît Hamon ενώ συμπαρατάχθηκε και η Υπουργός Πολιτισμού Aurélie Filippetti, και οι τρεις μέλη του Σοσιαλιστικού Κόμματος. 
Ασχέτως εάν υπάρχουν και προσωπικές φιλοδοξίες πίσω από αυτή τη στάση, δεν χάνει την αξία της και την αλήθεια που διατυπώνουν οι αντάρτες Υπουργοί, οτι οι πολιτικές που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες και η Γερμανία σε ολόκληρη την Ευρώπη είναι αδιέξοδες και καταστροφικές για την οικονομία και την ευημερία των λαών. Και συγκρίνει φυσικά κανείς αυτές τις εξελίξεις στο μεγάλο ευρωπαϊκό κράτος της Γαλλίας με τις πιο εθελόδουλες κυβερνήσεις που έχουν υπάρξει ποτέ στα ελληνικά χρονικά, που ούτε να ψελλίσουν κιχ δεν τολμούν έναντι των αφεντικών τους. Αλλά και με τον δουλικό και υποταγμένο λαό που τους ψηφίζει και τους υπακούει σαν καλά διαπαιδαγωγημένος ραγιάς.

Ο πρώην – πλέον – Υπουργός Παιδείας της Γαλλίας Benoît Hamon – πηγή φωτογραφίας 

Όπως δήλωσε σε συνέντευξή του ο Benoît Hamon, δεν θα συμμετάσχει στην καινούργια κυβέρνηση του Πρωθυπουργού Manuel Valls. Συμμετείχε στην κυβέρνηση για να βελτιώσει τις συνθήκες συμπίεσης των συμπατριωτών του. Γι αυτό διάλεξε την Αριστερά, για να συμβάλλει στη βελτίωση του εισοδήματος, της ανισότητας, της φτώχειας. Σήμερα,  δεν μπορούν να επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι.

Κεράσια και Κρίνοι

 http://seisaxthia.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα

Σχετικά με τις ταραχές στη Φέργκιουσον του Μισούρι

Η Βία του Κράτους

Από τον Gary Younge

Δευτέρα, 18/08/2014

Μετάφραση: Πάνος Ντούλας

Πηγή: http://www.theguardian.com/commentisfree/2014/aug/18/ferguson-violence-martin-luther-king-michael-brown

Το 1966, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ξεκίνησε την εκστρατεία του κατά των ρατσιστικών διακρίσεων στο Σικάγο και διαπίστωσε ότι οι προσπάθειές του εξουδετερώνονταν από το βίαιο όχλο και από έναν ραδιούργο δήμαρχο. Περιθωριοποιημένος από το κατεστημένο της πόλης, μπορούσε να αισθανθεί ότι η μη-βία, τόσο ως τακτική όσο και ως ζήτημα αρχής, είχε αρχίσει να ξεθωριάζει μεταξύ των οπαδών του. «Χρειάζομαι βοήθεια για να επικοινωνήσω αυτήν τη μέθοδο», έλεγε. «Πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει την πίστη τους στο Κατεστημένο... Έχουν χάσει την πίστη τους στη δημοκρατική διαδικασία. Έχουν χάσει την πίστη τους στη μη-βία... Αυτοί που καθιστούν αυτήν την ειρηνική επανάσταση αδύνατη, θα κάνουν αναπόφευκτη μια βίαιη επανάσταση, και πρέπει να τελειώνουμε με αυτήν την προοπτική: χρειάζομαι βοήθεια. Χρειάζομαι κάποιες νίκες, χρειάζομαι κάποιες παραχωρήσεις...».

Ποτέ δεν τις πήρε. Την επόμενη χρονιά υπήρχαν πάνω από 150 βίαιες διαδηλώσεις και ταραχές σε όλη τη χώρα, από τη Μινεάπολη έως την Τάμπα.

Καθώς η κατάσταση κλιμακώνεται στο προάστιο St Louis της πόλης Ferguson του Μισούρι, όπου η αστυνομία πυροβόλησε πρόσφατα έναν 18χρονο άοπλο μαύρο άνδρα καθώς περπατούσε στο δρόμο, πολλοί έχουν αρχίσει, επίσης, να χάνουν την πίστη τους. Καθώς η πρώτη ημέρα της απαγόρευσης κυκλοφορίας πλησίαζε στο τέλος της, εκατοντάδες αστυνομικών με ανάλογο εξοπλισμό σάρωσαν τους δρόμους, χρησιμοποιώντας δακρυγόνα, καπνογόνα και πλαστικές σφαίρες ενάντια σε ένα όλο και πιο ταραγμένο πλήθος. Νωρίτερα σήμερα το πρωί, ο Κυβερνήτης Jay Nixon έδωσε εντολή να εμπλακεί η Εθνοφρουρά.

Οι διαδηλωτές επιμένουν ότι η δράση της αστυνομίας ήταν απρόκλητη. Η αστυνομία αναφέρει ότι η δράση της ήταν αποτέλεσμα πυροβολισμών, ρίψης μολότωφ, λεηλασιών και, κυρίως, μιας απόπειρας επίθεσης στην περιοχή που χρησιμοποιεί ως κέντρο διοίκησης. Ο Ronald Johnson, ο Υπεύθυνος Ασφαλείας των αυτοκινητόδρομων του Μισούρι, επιστρατευμένος από τον Κυβερνήτη για να αναλάβει την ασφάλεια στην πόλη και να ηρεμήσει την κατάσταση, διατύπωσε κατηγορίες περί «εγκληματικές πράξεων εκ προμελέτης». Αργά την περασμένη εβδομάδα, ο Johnson ήταν ο αγαπημένος του πλήθους, καθώς εξέφρασε τη συμπάθειά του στον αγώνα τους και την απογοήτευση του από την τακτική της τοπικής αστυνομίας. Τώρα η κατάσταση φαίνεται να πολώνεται και πάλι.

Ο Johnson είπε ότι οι επιθέσεις ήταν σαφώς προκλήσεις κατά της αστυνομίας. «Εμείς έπρεπε να ενεργήσουμε για την προστασία της ζωής και της περιουσίας», λέει. Σε μια δήλωση που αιτιολογεί την εμπλοκή της Εθνοφρουράς, ο Κυβερνήτης Jay Nixon κατηγόρησε «τις σκόπιμες, συντονισμένες και εντεινόμενες πράξεις βίας».

«Απόψε», είπε. «Μια μέρα ελπίδας, προσευχών και ειρηνικών διαμαρτυριών αμαυρώθηκε από τις βίαιες εγκληματικές ενέργειες ενός οργανωμένου και αυξανόμενου αριθμού ατόμων, πολλά από αυτά προερχόμενα έξω από την κοινότητα και την Πολιτεία, που με τη δράση τους βάζουν σε κίνδυνο τους κατοίκους και τις επιχειρήσεις της Ferguson.»

Δηλώσεις σαν κι αυτές αγνοούν τη φύση, την κλίμακα και την πηγή του προβλήματος. Όταν ένας 18χρονος πυροβολείται στο φως της ημέρας γιατί περπατάει στη μέση του δρόμου κρατώντας τα χέρια του ψηλά και όταν ο εκτελεστής του φυγαδεύεται από την πόλη από τις Αρχές, τότε οι κάτοικοι της Φέργκιουσον βρίσκονται ήδη σαφώς «σε κίνδυνο» από εκείνους που θα μπορούσαν να διαπράξουν «εγκληματικές πράξεις εκ προμελέτης». Τι θα μπορούσε να είναι περισσότερο «σκόπιμο» και «συντονισμένο» από τη δημοσιοποίηση ενός βίντεο όπου υποτίθεται ότι ο Michael Brown (ΣτΜ: το νεκρό παιδί) κλέβει πουράκια την ίδια μέρα που η Αστυνομία έδωσε στη δημοσιότητα τελικά το όνομα του αστυνομικού που τον πυροβόλησε, τη στιγμή μάλιστα που η υποτιθέμενη κλοπή δεν είχε καμία σχέση με τους πυροβολισμούς; (Ακόμα κι αν είχε σχέση, από πότε η ποινή για τη μικροκλοπή είναι η εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες;).

Σύμφωνα με μια προκαταρκτική αυτοψία, ο Brown πυροβολήθηκε έξι φορές, συμπεριλαμβανομένων δύο σφαιρών στο κεφάλι. Ο Δρ Michael Baden, ο πρώην επικεφαλής ιατροδικαστής της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, ο οποίος πραγματοποίησε την αυτοψία, κατόπιν αιτήματος της οικογένειας, δήλωσε: «Με την ιδιότητά μου ως ιατροδικαστής για την Αστυνομία της Νέας Υόρκης, θα έλεγα ότι δεν είναι φυσιολογικό να πυροβολήσεις τόσες πολλές φορές. Αυτήν τη στιγμή υπάρχουν πολύ λίγες πληροφορίες για να αναπαραστήσουμε ιατροδικαστικά το περιστατικό».

Για κάποιους, λοιπόν, η Αστυνομία έχει αργήσει να συλλάβει την ιδέα ότι βρίσκεται εδώ για να «προστατεύσει» ζωές. «Ο νόμος», έγραφε ο James Baldwin, «είναι γραφτό να γίνει δούλος μου και όχι αφέντης μου, πόσο μάλλον ο βασανιστής μου και ο δολοφόνος μου.» Αυτοί που επικαλούνται τώρα τον Νόμο και την Τάξη θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει Τάξη, επειδή οι ​​άνδρες με τα Σήματα ενήργησαν παράνομα.

Όπως έγραψα μετά τις ταραχές στο Λονδίνο πριν από τρία χρόνια: «Το να επιμένεις στην εγκληματικότητα των εμπλεκομένων, λες και αυτό από μόνο του εξηγεί τα κίνητρά τους και λες και το πλαίσιο είναι άσχετο, είναι ανόητο. Τονίζοντας την εγκληματικότητα, δεν αρνείσαι τον πολιτικό χαρακτήρα του τι συνέβη, απλά επιλέγεις να το περιγράψεις μόνο εν μέρει. Λεηλατούσαν, δεν κλέβανε, και αμφισβητούσαν τον έλεγχο του δρόμου από την Αστυνομία, δεν έκλεβαν ζάντες των περιπολικών. Όταν μια ομάδα ανθρώπων ενώνει τις δυνάμεις της για να αψηφήσει τόσο το Νόμο όσο και τις κοινωνικές συμβάσεις, δρα πολιτικά.»

Υπάρχουν επαρκείς αιτίες που πολλοί προβληματίζονται από τη φύση αυτών των εξεγέρσεων. Προσελκύουν οπορτουνιστές, macho άνδρες και αναζητητές πρόσκαιρων συγκινήσεων, καθώς και τους δικαίως αγανακτούντες και πολιτικά στρατευμένους. Η αντίσταση στην κατοχή απεικονίζεται πολλές φορές με ρομαντικό τρόπο, αλλά ποτέ δεν είναι όμορφη. Και η Ferguson - στην πλειοψηφία της μια μαύρη πόλη με απαγόρευση κυκλοφορίας, στην οποία ολόκληρη η πολιτική δομή της εξουσίας είναι λευκή, με μια στρατιωτικοποιημένη Αστυνομία που σκότωσε ένα μαύρο παιδί - βρίσκονταν υπό κατοχή.

Οι ταραχές είναι, επίσης, πολωτικές. Περιορίζουν τη βάση στήριξης για πολιτικές εκστρατείες, στέλνοντας δυνάμει συμπαθούντες στα χέρια του Κράτους, καθώς αυτοί απαιτούνε αστυνομική καταστολή. Οι άνθρωποι ρωτούν: τι θα μπορούσε πραγματικά να πετύχει η βίαιη διαμαρτυρία; Είναι μια καλή ερώτηση. Αλλά δεν έχει οποιαδήποτε ισχύ εάν δεν αμφισβητεί, επίσης, τη φύση της «ειρήνης» που προηγήθηκε. Εκείνοι που κάνουν εκκλήσεις για ηρεμία πρέπει να αναρωτηθούν πόσο ήρεμος μπορεί να είναι ο καθένας γνωρίζοντας ότι ο γιος, ο αδελφός ή ο αγαπημένος τους θα μπορούσε να σκοτωθεί κατά τέτοιο τρόπο.

Οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα αντίστασης στην κατοχή, ακόμη και αν δεν συμφωνούμε απαραίτητα με κάθε μέθοδο που χρησιμοποιούν για να το κάνουν.

Όπως έγραψα επίσης, μετά από τις βρετανικές ταραχές: «Δεν πρέπει να υπερεκτιμούμε τις διαστάσεις αυτής της υπόθεσης: [η ρίψη μολότωφ και οι πυροβολισμοί στην Αστυνομία] δεν είναι και οι πιο εκλεπτυσμένες πολιτικές τακτικές. Ούτε είναι, όμως, οι ταραχές. Είναι το πιο άξεστο εργαλείο για όσους έχουν λίγες επιλογές. Εξ ορισμού, είναι χαοτικές. Οι πλούσιοι δεν προκαλούν ταραχές επειδή έχουν άλλους τρόπους επιρροής. Οι ταραχές είναι μια ταξική πράξη».

Κανένας λογικός άνθρωπος δε θέλει άλλες βίαιες ταραχές. Ούτε, όμως, θέλει κι άλλους Michael Brown. Και αυτά τα δύο πράγματα - η βία του κράτους και η βία του δρόμου - είναι συνδεδεμένα. «Μια εξέγερση,» έλεγε ο Martin Luther King, «είναι η γλώσσα αυτών που δεν μπορούν να ακουστούν.» Οι άνθρωποι στους δρόμους δεν δωρίζουν χιλιάδες δολάρια στην εκστρατεία οποιουδήποτε [πολιτικού]. Δεν κάθονται σε κάποιο τραπέζι όπου λαμβάνονται αποφάσεις ούτε τους ακούει κανείς ισχυρός. Αλλά με τέσσερις μαύρους άνδρες σκοτωμένους από την Αστυνομία σε όλη τη χώρα τις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες, έχουν πολλά να πουν και λίγες πολύτιμες διόδους μέσω των οποίων να εκφραστούν. Το ερώτημα που τίθεται τώρα είναι ποιος τους ακούει.

Διαβάστε περισσότερα

Η δύση της Δύσης και η ανατολή του σκότους

του Γιώργου Πήττα

Μου θυμίζει η Ευρώπη αυτή τη στιγμή, την αρχαία Ρώμη λίγο πριν την πτώση της.
Φέρτε στο νου σας τις εικόνες των λιπόσαρκων παρακμασμένων συγκλητικών, των καλοαναθρεμμένων αξιωματούχων, των νυσταλέων στρατηγών που η ευδαιμονία τους δεν άντεξε τον γιγαντισμό της Αυτοκρατορίας  και κλάταρε κυριολεκτικά για να παραδοθεί στην επέλαση των χριστιανών τότε.
Μοιράστηκε στα δύο και βυθίστηκε στις Σταυροφορίες, στους σκοτεινούς αιώνες, την Ιερά Εξέταση, την δαιμονοποίηση του ελληνικού πνεύματος και του ορθολογισμού.
Αντικαταστήστε τώρα, όλους αυτούς με τους σημερινούς γραφειοκράτες της Ε.Ε. τους καλοπληρωμένους υπαλλήλους των Βρυξελλών και του Στρασβούργου, τους παρλαπίπες πολιτικούς που «κάνουν παιχνίδι» στις συνόδους των 27, των G8, και των πάσης φύσεως «συλλογικών οργάνων» της σημερινής Αυτοκρατορίας.
Και βάλτε από την άλλη μεριά, το απόλυτο σκοτάδι, την πιο ασφυκτική νύχτα που εγκυμονούν οι καιροί μας με την εξάπλωση του επεκτατικού καρκίνου που αυτοαποκαλείται «Ισλαμικό Κράτος».
Φοβάμαι, πως ο χρόνος για μακροσκελείς αναλύσεις δεν υπάρχει.
Θα δεχτώ πως όλες (σχεδόν) οι αναλύσεις είναι σωστές. Εννοώ, όλες οι εξ αριστεράς αναλύσεις που μιλούν για τον ιμπεριαλισμό, τις επεμβάσεις του, τους βομβαρδισμούς του, τις βίαιες ανατροπές καθεστώτων που προκάλεσε.
Για να «κόβουμε δρόμο»  θα συμφωνήσω σε όλα αυτά.
Θα θυμίσω μόνο ένα δυο πραγματάκια.
Από τη μια μεριά τα πανηγύρια και τις χαρές των ορθόδοξων  αντιιμπεριαλιστών όταν τα μακριά γένια και τα βλοσυρά βλέμματα των Αγιατολλάδων αντικαθιστούσαν το (ναι, διεφθαρμένο) καθεστώς του Σάχη στην Περσία και τις ανάλογες χαρές και πανηγύρια των χωρίς φίλτρα και κριτήρια δυτικολάγνων όταν έβλεπαν τον νεκρό Σαντάμ Χουσεΐν από τη άλλη.
Προσωπικά, αν και όταν έπεφτε ο Σάχης δεν ήξερα την τύφλα μου αφενός και αφετέρου ήμουν μικρός και «επαναστάτης», με μεγάλη ανησυχία έβλεπα την εγκατάσταση ενός καθεστώτος στηριγμένου στη θρησκεία. Όπως και πολύ αργότερα, όταν έπεφτε ο Σαντάμ, μου ήταν αδύνατο να καταλάβω τις χαρούλες κάποιων. Όλα αυτά, με γέμιζαν φόβο και επιφύλαξη.
Τώρα, περισσότερο και από την αδιανόητης φρίκης εικόνα της δολοφονίας με αποκεφαλισμό ενός δημοσιογράφου από το «Ισλαμικό Κράτος» με τρομάζει, μου προκαλεί εμετό, οι εικόνες που διασπείρουν στο τουίτερ οι τζιχαντιστές με παιδάκια που τα εκπαιδεύουν στην πρακτική του αποκεφαλισμού με σκυλιά.
Μάλιστα, τα σκυλιά τα ντύνουν με πορτοκαλιά ρούχα, όπως εκείνα που φορούσε ο τραγικός δημοσιογράφος.
Έχουν ανοίξει, στην κυριολεξία, οι ασκοί του Αιόλου. Έχουν απελευθερωθεί οι σκοτεινότερες δυνάμεις που έχουν υπάρξει ποτέ στη σύγχρονη ιστορία, αλλά, ο κος Obama παίζει γκολφ και ο κος Cameron μετά από μία μικρή διακοπή, συνεχίζει να πίνει τα τσάγια του στην υπέροχη περιοχή της Κορνουάλλης .
Την ίδια ώρα, στα περίχωρα του Λονδίνου, νεαροί τζιχαντιστές, είτε μουσουλμάνοι δεύτερης γενιάς είτε και  προσηλυτισμένα αγγλόπαιδα, στο όνομα του Αλλάχ, κάνουν περιπολίες και δίνουν διαταγές. Σταματούν ζευγάρια που περπατούν χέρι-χέρι γιατί αυτό είναι παραβίαση της Σαρίας, αρπάζουν με τη βία τη μπύρα ενός άλλου γιατί ο Αλλάχ απαγορεύει το αλκοόλ.
Στο Βέλγιο, ομάδες εκκολαπτόμενων τζιχαντιστών, πραγματοποιούν ανάλογες απειλές και σβήνουν συστηματικά τις πινακίδες με τις ονομασίες των πόλεων αντικαθιστώντας τις με το νέο όνομα που «ονειρεύονται» για τη χώρα: Belgistan.
Θα συμφωνήσω με όσους θεωρούν το «Ισλαμικό Κράτος» τον μεγαλύτερο κίνδυνο που έχει εμφανιστεί εδώ και αιώνες ίσως.
Θα συμφωνήσω, όπως έγραψα στην αρχή  (και υπερθεμάτισα ίσως) πως οι ευθύνες του Ιμπεριαλισμού (που όσοι τον ταυτίζουν μόνο με τη Δύση είναι μάλλον ανιστόρητοι) είναι τεράστιες.
Θα πω όμως έντονα, θα φωνάξω με όλη μου τη δύναμη, πως πρόκειται για μια περίπτωση που πρώτα οφείλεις να την διαλύσεις, να την εξοντώσεις και μετά πια να «αναλύσεις» το πώς και γιατί προέκυψε.
Η Τζιχάντ, είναι ο εχθρός – ο εχθρός της σκέψης και της κάθε σκέψης.
Και, δυστυχώς, είναι άλλη μία τραγωδία αυτή, με τις αλόγιστες και χωρίς έλεγχο δολοφονικές επιθέσεις του Ισραήλ στη Γάζα, σε λίγο, η Χαμάς θα μοιάζει με ομάδα προσκόπων. Μια ομάδα «προσκόπων» που βέβαια δεν δίστασε να δολοφονήσει εν ψυχρώ μόλις χθες, κάπου 20 παλαιστινίους με την υποψία πως ήταν καταδότες για λογαριασμό του Ισραήλ.
Το «Ισλαμικό Κράτος» θα εκδηλωθεί και στην Παλαιστίνη-όπου νάναι.  Θυμηθείτε το.
Και, δεν είναι διόλου τυχαίο, πως το «Ι.Κ.» επανδρώνεται και από «καθαρόαιμα» δυτικά αποβράσματα.  Δολοφόνοι, βιαστές, και πάσης φύσεως διεστραμμένοι, τρέχουν να πυκνώσουν τις τάξεις του. Από την Ολλανδία, την Αυστραλία, τον Καναδά και αλλού. Ο «επί γης παράδεισος» για αυτούς, αφού πια θα μπορούν να εγκληματούν ανενόχλητοι στο όνομα του Αλλάχ προστατευμένοι από το «Κράτος».
Διαβάζω το κείμενο μου και θλίβομαι. Όλη μου τη ζωή, υπερασπίστηκα με φανατισμό την ανοχή και την προστασία της διαφορετικότητας. Βλέπω, αυτή την ανοχή να τελειώνει, να στεγνώνει.
Η Δύση, η πόρνη, η εγκληματική, η υπεροπτική, κάποτε γέννησε έναν Διαφωτισμό. Η ελάχιστη υγρασία που έχει απομείνει από εκείνη τη δροσιά πρέπει να ξυπνήσει και να αντιδράσει. Όχι αύριο. Χθες. Και όσοι θεωρούν πως υπερβάλλω, ας μπουν στον κόπο να ενημερωθούν. Όχι από το CNN, ούτε από το BBC. Αυτά, είναι ας πούμε δυτικές προπαγάνδες.
Υπάρχουν και άλλα δίκτυα. Που χαρτογραφούν την επέκταση του καρκινώματος με ακρίβεια.
[Πηγή: tvxs, 23/08/2014]

Διαβάστε περισσότερα

18 εκατομμύρια Βρετανοί αρνήθηκαν να πληρώσουν – έτσι έπεσε η Θάτσερ!

Εμείς μπορούμε να ξεμπερδεύουμε μέσα σε δυο βδομάδες με τα Aνδρείκελα που έχουμε πλέξει …σταματήστε να πληρώνεται το τέρας που είναι έτοιμο να σε καταβροχθίσει
Η εμπειρία αυτού του κινήματος πρέπει να μελετηθεί και να αξιοποιηθεί από εμάς, γιατί έχει πολύτιμα συμπεράσματα και για τους δικούς μας αγώνες. Στο βαθμό που οργανωθούμε σε κάθε γειτονιά, με μαζικό και δημοκρατικό τρόπο, και αρνηθούμε να πληρώσουμε τους φόρους που μας επιβάλλουν, μπορούμε να έχουμε αντίστοιχες επιτυχίες!

Γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’80, η κυβέρνηση Θάτσερ στη Βρετανία αποφάσισε να επιβάλλει ένα νέο φόρο στα νοικοκυριά, ο οποίος έμεινε με το όνομα polltax.
Πρακτικά το ποσό που αναλογούσε σε κάθε οικογένεια προέκυπτε από το πόσα άτομα έμεναν σε ένα σπίτι, χωρίς να λαμβάνεται υπόψιν
το εισόδημά τους.
Σχεδόν αμέσως προέκυψε ένα κίνημα πολιτών που αρνήθηκαν συντεταγμένα να πληρώσουν. Ξεκίνησε από τη Σκωτία και επεκτάθηκε σε όλη τη χώρα, με αποτέλεσμα τη δεύτερη χρονιά εφαρμογής του νόμου να μην πληρώσει περίπου το 30% των φορολογούμενων (διευκρινίζεται πως η άρνηση αφορούσε ΜΟΝΟ τον polltax – ή communitycharge επίσημα).
Η αντίδραση της Θάτσερ ήταν τυπική. Απειλές, διαστρέβλωση, επιλεκτικές δίκες και καταδίκες…και απόπειρα καταστολής του κινήματος όπου έβγαινε στο δρόμο. Αποκορύφωμα του κινήματος η τεράστια πορεία του της 31ης Μαρτίου του 1990, όταν πάνω από 300.000 άνθρωποι συγκρούστηκαν στο Λονδίνο με την αστυνομία, η οποία και έχασε τον έλεγχο της πόλης. Μετά τα επεισόδια οι εργατικοί και η πιο επίσημη αριστερά (δηλαδή το militant) καταδίκασαν τα επεισόδια (ο “εργατικός” Κίνοκ είπε πως τα έκαναν αναρχικοί χούλιγκαν). Το κίνημα όμως απλώς διογκωνόταν μέρα με τη μέρα,οπότε κάποια στιγμή οι κατά τόπους αστυνομίες και δικαστικές αρχές να δηλώσουν ότι δεν πρόκειται να συνεχίσουν να καλούν σε δίκη άλλους πολίτες, μιας και τα δικαστήρια και η αστυνομία είχαν κατακλυστεί.
Η αποτυχία του polltax έριξε τελικά τη Θάτσερ. Με τη λαϊκή αγανάκτηση (ακόμη και μεταξύ των ψηφοφόρων της) να βαράει κόκκινα και το νόμο ουσιαστικά να έχει γίνει κωλόπανο, οι εσωκομματικοί της αντίπαλοι της έχωσαν μια καλή τρικλοποδιά και την ανάγκασαν σε παραίτηση. Και παρόλο που οι τόρυδες ξαναπήραν την εξουσία στις επόμενες εκλογές, το πρώτο πράγμα που έκανε ο Μαίητζορ (ο νέος αρχηγός των τόρυδων) ήταν να αποσύρει τον polltax. ​
Η πορεία της 31ης Μάρτη
Η πορεία αυτή ήταν μια σημαντική κορύφωση για το κίνημα. Επρόκειτο για τη μεγαλύτερη μέχρι τότε πορεία στη Βρετανία (η οποία στη συνέχεια ξεπεράστηκε από τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις το 2003 και την φετινή εργατική πορεία στις26 Μάρτη 2011). Υπολογίζεται ότι συμμετείχαν σε αυτή γύρω στα 250.000 άτομα. Η πορεία ήταν μεγαλειώδης και ειρηνική, με μόνη εξαίρεση κάποια επεισόδια που προκλήθηκαν στο τέλος από ασφαλίτες αλλά και αναρχικές ομάδες. Φυσικά, η αστυνομία αξιοποίησε τα επεισόδια αυτά για να επιτεθεί στον κύριο όγκο των διαδηλωτών.
Η πορεία της 31ης Μαρτίου ήταν ένα σημαντικό γεγονός, αλλά δεν θα έδινε από μόνη της τέλος στον κεφαλικό φόρο αν δεν είχαν προηγηθεί 18 εκατομμύρια πολιτών που αρνήθηκαν να πληρώσουν, δείχνοντας τη δύναμή τους απέναντι στην κυβέρνηση. Η εφημερίδα Guardian ανέφερε εκείνη την περίοδο ότι η άρνηση πληρωμής είχε φτάσει στο «40-50% σε μεγάλες πόλεις της χώρας» και «ακόμη υψηλότερα στο Λονδίνο».
Αξίζει να τονίσουμε ότι δεν είναι η διαδήλωση αυτή από μόνη της που έριξε τη Θάτσερ, όπως υποστηρίζουν κάποιες ομάδες της Αριστεράς, οι οποίες θεωρούν τα «μπάχαλα» σαν το απόγειο της επαναστατικής δράσης. Αστεία πράγματα. Η Θάτσερ άντεξε την απεργία των ανθρακωρύχων που κράτησε ένα χρόνο και είχε άγριες συγκρούσεις και νεκρούς! Δεν θα έπεφτε από κάποια «μπάχαλα» στο κέντρο του Λονδίνου!
www.agonaskritis.gr/

Διαβάστε περισσότερα

«Ενημέρωση για τις προοπτικές του Νέου Επαγγελματικού Λυκείου»

Η Διεύθυνση  του Επαγγελματικού Λυκείου Μεσολογγίου λαμβάνοντας υπόψη τους προβληματισμούς των γονέων και τις αναζητήσεις των μαθητών που ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους στο Γυμνάσιο, αλλά και των μαθητών που ολοκλήρωσαν την φοίτησή τους στην Α΄ τάξη και των δύο τύπων Λυκείων (Γενικό Λύκειο και Επαγγελματικό Λύκειο),  θέλοντας να συμβάλλει και να βοηθήσει τους μαθητές στην επιλογή του δρόμου που θα ακολουθήσουν για τη συνέχιση των σπουδών τους, παρουσιάζει με αυτό το δελτίο τύπου τις προοπτικές του Νέου Επαγγελματικού Λυκείου.

Αξιότιμοι γονείς, Αγαπητοί μαθητές,

το Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑ.Λ) είναι ένα σχολείο Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και αποτελεί μια σημαντική διέξοδο στις σημερινές δύσκολες συνθήκες επαγγελματικής αποκατάστασης.

 Μερικές από τις επιδιώξεις της πολιτείας αλλά και των εκπαιδευτικών που εργάζονται στο Επαγγελματικό Λύκειο είναι οι μαθητές που φοιτούν σ΄αυτό:

§  να αναπτύξουν,  μέσα από τα αναλυτικά προγράμματα των γενικών μαθημάτων, των μαθημάτων ειδικοτήτων αλλά και τα σχολικά προγράμματα δραστηριοτήτων και τις εκπαιδευτικές επισκέψεις σε επαγγελματικούς και επιστημονικούς χώρους,  ιδιαίτερες ικανότητες,  προσωπικές πρωτοβουλίες ,  δημιουργικότητα  και  κριτική σκέψη

§  να διδαχθούν τις απαιτούμενες τεχνικές και επαγγελματικές γνώσεις που θα  τους βοηθήσουν να αναπτύξουν συναφείς δεξιότητες για πρόσβαση στην αγορά εργασίας.              

Στο Νέο Επαγγελματικό Λύκειο προσφέρονται 2 κύκλοι Σπουδών:

Ø  Ο «Δευτεροβάθμιος Κύκλος Σπουδών»

·         Λειτουργούν Α, Β, και Γ τάξεις. Οι μαθητές διδάσκονται μαθήματα επαγγελματικών τομέων & ειδικοτήτων - γενικής παιδείας & ωφελιμότητας (εκτός των Αρχαίων Ελληνικών) και παράλληλα εκπαιδεύονται στα  σύγχρονα εργαστήρια τομέων και ειδικοτήτων των σχολικών εργαστηριακών κέντρων (Ε. Κ.)

·         Οι προαγόμενοι από την Α τάξη του Ημερήσιου ΕΠΑΛ δικαιούνται να εγγραφούν στη Β τάξη του Ημερησίου Γενικού Λυκείου και αντίστροφα, χωρίς απώλεια χρονιάς.

·         Η προαγωγή σε όλες τις τάξεις  γίνεται με 50% θέματα από τράπεζα θεμάτων και 50% από το διδάσκοντα μόνο στα μαθήματα γενικής παιδείας. Στα μαθήματα ειδικότητας όλα τα θέματα προέρχονται από το διδάσκοντα.

Ø  Ο «Μεταδευτεροβάθμιος Κύκλος Σπουδών», η «Τάξη Μαθητείας»

·         Είναι προαιρετική και αποτελεί την εκπαίδευση στο χώρο εργασίας.

·         Εγγράφονται σε αυτή οι κάτοχοι απολυτηρίου και πτυχίου του Δευτεροβάθμιου κύκλου σπουδών του ΕΠΑΛ

·         Έχει διάρκεια ενός έτους η οποία πραγματοποιείται

§  Στο χώρο εργασίας: 28 ώρες

§  Στο σχολείο : 7 ώρες εργαστήριο

§  Ο μαθητής λαμβάνει πτυχίο Επαγγελματικής Ειδικότητας επιπέδου ΙV μετά από εξετάσεις πιστοποίησης

Στους μαθητές των ΕΠΑΛ μπορεί να χορηγούνται υποτροφίες ή βραβεία από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών αφού ληφθούν υπόψη η σχολική επίδοση, η οικογενειακή κατάσταση, το εισόδημα και οι επαγγελματικοί τομείς, ειδικότητες και εξειδικεύσεις, που χαρακτηρίζονται ως ιδιαιτέρως σημαντικοί για την ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας

Μετά την τριετή φοίτηση στο ΕΠΑΛ,  οι απόφοιτοι θα αποκτήσουν:

ü  Απολυτήριο Λυκείου (ισότιμο με το Απολυτήριο Γενικού Λυκείου) μετά τις ενδοσχολικές εξετάσεις,

ü   ισχυρό πτυχίο Επαγγελματικής Ειδικότητας επιπέδου ΙΙΙ μετά τις ενδοσχολικές εξετάσεις, με τα ανάλογα επαγγελματικά δικαιώματα της ειδικότητας που αναφέρεται στο πτυχίο τους . Το πτυχίο παρέχει επαγγελματικά δικαιώματα για ευκολότερη πρόσβαση στην αγορά εργασίας, και μπορούν να εργαστούν στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα ως τεχνικοί, εργοδηγοί ή υπάλληλοι με συναφή επαγγέλματα σύμφωνα  με το πτυχίο της ειδικότητάς τους ή να ασκήσουν ιδιωτικό έργο.

ü  Έχουν επιλογή και δυνατότητα να εισαχθούν σε σχολές, Τμήματα και Εισαγωγικές Κατευθύνσεις Τμημάτων των   Α.Τ.Ε.Ι., σε αντίστοιχες ή συναφείς ειδικότητες του πτυχίου τους και σε ειδικό ποσοστό θέσεων, μέσω ειδικών  πανελλαδικών εξετάσεων. Οι υποψήφιοι εξετάζονται σε δύο μαθήματα γενικής παιδείας με συντελεστή βαρύτητας 1,5 και δύο μαθήματα ειδικότητας με συντελεστή βαρύτητας 3,5, με θέματα που προκύπτουν κατά ποσοστό 50%, με κλήρωση από την τράπεζα θεμάτων και κατά 50% από κεντρική επιτροπή εξετάσεων.

ü  Θα μπορούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους σε Α.Ε.Ι - Α.Τ.Ε.Ι και σε Στρατιωτικές – Αστυνομικές σχολές μέσω των πανελλαδικών εξετάσεων με τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις, που ισχύουν για τους αποφοίτους του Γενικού Λυκείου

ü  Επίσης θα μπορούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους στα Ινστιτούτα Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΙΕΚ) για την απόκτηση Διπλώματος Επαγγελματικής Ειδικότητας  επιπέδου IV με δυνατότητα αναγνώρισης μαθημάτων για τις συναφείς με το πτυχίο τους από το Επαγγελματικό Λύκειο,  ειδικότητες, σε αντίθεση με τους αποφοίτους ΓΕΛ που δεν έχουν τη δυνατότητα αναγνώρισης.

Οι Κύκλοι Σπουδών των Ημερησίων ΕΠΑ.Λ  διακρίνονται σε Ομάδες Προσανατολισμού, Τομείς και Ειδικότητες.

 Στο ΕΠΑ.Λ Μεσολογγίου είναι εγκεκριμένοι να λειτουργήσουν  οι παρακάτω Ομάδες Προσανατολισμού και Τομείς

Ομάδες  Προσανατολισμού  Τάξη Α΄	Τομείς Τάξη Β΄
Τεχνολογικών Εφαρμογών	Πληροφορικής Ειδικότητες: 1. ΤΕΧΝΙΚΟΣ Η/Υ ΚΑΙ ΔΙΚΤΥΩΝ Η/Υ 2. ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΕΦΑΡΜΟΓΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ
	Μηχανολογίας Ειδικότητες: 1. ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ ΨΥΞΗΣ ΑΕΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΚΛΙΜΑΤΙΣΜΟΥ 2. ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΟΧΗΜΑΤΩΝ
	Ηλεκτρολογίας, Ηλεκτρονικής και Αυτοματισμού Ειδικότητες: 1.ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ 2.ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ & ΔΙΚΤΥΩΝ
	Δομικών Έργων Ειδικότητες: ΣΧΕΔΙΑΣΤΗΣ ΔΟΜΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ ΚΑΙ ΓΕΩΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ
Διοίκησης και Οικονομίας	Διοίκησης και Οικονομίας Ειδικότητες: ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ
Γεωπονίας, Τεχνολογίας Τροφίμων και Διατροφής	Γεωπονίας Τεχνολογίας Τροφίμων και Διατροφής

*Οι ειδικότητες  επιλέγονται από τους μαθητές και  διαμορφώνονται βάσει της ζήτησης , των εθνικών και τοπικών οικονομικών αναγκών.

Στην Α΄τάξη οι μαθητές επιλέγουν ομάδα προσανατολισμού. Στη Β’  επιλέγουν τομέα  και ειδικότητα (δε δεσμεύεται από την επιλογή ομάδας της Α’ ΕΠΑΛ)

 Εγγραφές :Η περίοδος εγγραφών λήγει την Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2014  ημέρα έναρξης του διδακτικού έτους  και εγγράφονται μαθητές οι οποίοι δεν έχουν υπερβεί το 24ο έτος της ηλικίας τους

Στην Α΄ τάξη δικαίωμα εγγραφής έχουν οι κάτοχοι Απολυτηρίου Γυμνασίου.

Στη Β' τάξη μπορούν να εγγραφούν οι προαγόμενοι από την Α' τάξη ΓΕΛ και

οι κάτοχοι απολυτηρίου Γενικού Λυκείου και των ισοτίμων με αυτό τίτλων σπουδών.

Στο ΕΠΑΛ Ιερής Πόλης Μεσολογγίου  η διευθύντρια κα Χαλαζιά Ανδριανή, ο Υποδιευθυντής κ. Κορακιανίτης Νικόλαος, ο διευθυντής του Εργαστηριακού Κέντρου κ. Παπαθανασίου Σωτήριος και όλοι οι διδάσκοντες Καθηγητές στεκόμαστε δίπλα στις ανάγκες των μαθητών μας:

• παρέχοντας υψηλού επιπέδου γνώσεις, και συναισθηματική στήριξη

• καλλιεργώντας κλίμα συνεργασίας και κατανόησης με Γονείς και μαθητές.

Για περισσότερες διευκρινίσεις μπορείτε να μας επισκεφτείτε στο σχολείο ή να επικοινωνήσετε μαζί μας. (καθημερινά 8:00-14:00 τις ημέρες λειτουργίας των σχολείων)

Διαβάστε περισσότερα