Με ευρωπαϊκή «σφραγίδα» η σφαγή στην Υεμένη

 

Ελένη Μπέλλου

Ο ΟΗΕ έχει παραδεχτεί ότι η ανθρωπιστική κρίση στην Υεμένη είναι η χειρότερη στον κόσμο. Ήταν πάντα μια από τις φτωχότερες χώρες του αραβικού κόσμου, τα τελευταία χρόνια όμως οι καταστροφικές συνέπειες του πολέμου ανάμεσα στη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση του Προέδρου Αμπντ Ραμπ Μανσούρ Χαντί και όσων έχουν συμμαχήσει τους αντάρτες, την έχουν γονατίσει. Οι ένοχοι του πολέμου στην Υεμένη είναι σε μεγάλο βαθμό η Σαουδική Αραβία και το Ιράν. Συνένοχή τους είναι η Ευρώπη...

Η τρέχουσα φάση του πολέμου ξεκίνησε το 2014, όταν οι αντάρτες Χούθι εισήλθαν στην πρωτεύουσα, Σαναά. Το σιιτικό κίνημα υποστηρίζεται από το Ιράν ξεκίνησε τη δράση του το 2004 και μάχεται κατά της κυβέρνησης της Υεμένης και εναντίον του διεθνούς συνασπισμού στον οποίο μετέχουν πολλές αραβικές χώρες με επικεφαλής τη Σαουδική Αραβία. Τον Φεβρουάριο του 2015, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ σε ψήφισμά του εξέφρασε τη «λύπη» του για τις μονομερείς ενέργειες που έγιναν από τους Χούθι και ζήτησε τον τερματισμό των εχθροπραξιών. Επανέλαβε την καταδίκη αυτή αρκετές φορές, ακόμα και μετά τις 26 Μαρτίου του 2015, όταν ξεκίνησε η πρώτη στρατιωτική επιχείρηση του διεθνούς συνασπισμού στον οποίο πέραν της Σαουδικής Αραβίας, συμμετέχουν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Αίγυπτος, το Σουδάν και το Μαρόκο.

Ο ΟΗΕ ανησυχεί επίσης για τον αυξανόμενο αριθμό των πολιτών της Υεμένης που χρειάζονται βοήθεια και αυτοί αριθμούν σε 24,1 εκατ. σε έναν συνολικό πληθυσμό 28,5 εκατ. ανθρώπων. Μέχρι το τέλος του 2018 οι μάχες είχαν εκτοπίσει 4,8 εκατομμύρια ανθρώπους, είχαν αφήσει πίσω τους σχεδόν 10.000 νεκρούς και 60.000 τραυματίες, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Ορισμένες ΜΚΟ, μεταξύ των οποίων η ACLED, υποστηρίζουν ότι περισσότεροι από 90.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, 11.700 από τους οποίους ήταν άμαχοι.

Πολλές ΜΚΟ πιστεύουν ότι ο συνασπισμός υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας δίνει ελάχιστη σημασία στη ζωή των πολιτών. Ο συνασπισμός δεν δίστασε να βομβαρδίσει μια κηδεία τον Οκτώβριο του 2016, σκοτώνοντας 140 ανθρώπους, έναν γάμο τον Απρίλιο του 2018 σκοτώνοντας 30 και ένα λεωφορείο τον Αύγουστο του 2018 σκοτώνοντας 51 ανθρώπους, εκ των οποίων μάλιστα οι 40 ήταν παιδιά. Η Σαουδική Αραβία χαρακτήρισε τα περιστατικά αυτά «ατυχή». Την ίδια στιγμή όμως επέβαλε έναν ναυτικό αποκλεισμό στη χώρα «για την πρόληψη διακίνησης όπλων» που όμως μοιραία μπλόκαρε και τις μεταφορές τροφίμων οδηγώντας τους ανθρώπους της Υεμένης στο λιμό και αφήνοντας ελάχιστες αμφιβολίες ως προς τις αληθινές προθέσεις της Σαουδικής Αραβίας.

Ευρωπαϊκές οργανώσεις που ασχολούνται με τον έλεγχο των εξοπλισμών και των βασανιστηρίων - όπως η Διεθνής Αμνηστία, η ASER, η ACAT, η CAAT και η Human Rights Watch - έχουν επισημάνει ότι οι ΗΠΑ και η Ευρώπη προμηθεύουν με όπλα τον πόλεμο της Υεμένης. Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα προΐστανται στις αγορές όπλων από τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, την Ισπανία, την Ιταλία, τη Βουλγαρία και τη Σουηδία. Πολλές ΜΚΟ έχουν κινήσει μονομερώς νομικές διαδικασίες ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων και του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, ελπίζοντας να αποδείξουν την ποινική ευθύνη των χωρών εξαγωγής όπλων, αλλά ο νόμος παραμένει δύσκολο να ερμηνευθεί.

Ένας λάθος νόμος

Στη Γαλλία, η προσφυγή της ASER απορρίφθηκε από το διοικητικό δικαστήριο τον περασμένο Ιούλιο. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Εφετείο του Λονδίνου συμφώνησε με την CAAT τον Ιούνιο, αναφέροντας ότι η κυβερνητική χορήγηση αδειών εξαγωγής για πωλήσεις όπλων στη Σαουδική Αραβία ήταν «λάθος από νομικής άποψης». Η απόφαση αυτή δεν είναι δεσμευτική και ο τότε υφυπουργός Διεθνούς Εμπορίου Liam Fox ζήτησε την άδεια να ασκήσει έφεση εναντίον της. Ήταν όμως μια πρώτη νίκη.

Η Συνθήκη για το Εμπόριο Όπλων που τέθηκε σε ισχύ τον Δεκέμβριο του 2014 και η Κοινή Θέση της ΕΕ για τους ελέγχους εξαγωγών όπλων του 2008 απαιτούν από τις χώρες παραγωγής όπλων να μην εξάγουν όπλα όταν υπάρχει σαφής κίνδυνος να χρησιμοποιηθούν παραβιάζοντας το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο. Ωστόσο, οι ΜΚΟ και οι κυβερνήσεις ερμηνεύουν σαφώς διαφορετικά τους κινδύνους. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις λαμβάνουν ως απόδειξη κάθε θάνατο πολιτών, ενώ οι κυβερνήσεις χαρακτηρίζουν τις απώλειες ως παράπλευρες, τις οποίες μεν τις επικρίνουν, αλλά δεν καταδικάζουν ολόκληρη τη στρατιωτική επιχείρηση. Μέχρι στιγμής, οι ΜΚΟ δεν κατάφεραν να πείσουν κανένα δικαστήριο εγκλημάτων πολέμου για τη συμπαιγνία των κατασκευαστών όπλων πάντως.

Οι περισσότερες κυβερνήσεις είχαν επικρίνει τη σφαγή στην Υεμένη, αλλά ήταν η δολοφονία του Σαουδάραβα δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι στο προξενείο του Ριάντ στην Κωνσταντινούπολη τον Οκτώβριο του 2018 που προκάλεσε μια πρώτη σοβαρή πολιτική δράση για το θέμα. Η Αυστρία, η Δανία, η Νορβηγία, η Ολλανδία και η Φινλανδία επέβαλαν εξοπλιστικό εμπάργκο, με τις δύο τελευταίες χώρες να σπάνε και σημαντικά επικερδείς συμφωνίες που είχαν υπογράψει. Δεν υπήρξε, ωστόσο, συντονισμένη δράση μεταξύ των ηγετών της εξοπλιστικής αγοράς.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες

Στη Γαλλία, η δημοσίευση διαβαθμισμένων εγγράφων από τη συλλογικότητα ερευνητικής δημοσιογραφίας Disclose τον περασμένο Απρίλιο, αποκάλυψε την πολιτική ευθύνη της Γαλλίας για το τι συμβαίνει στην Υεμένη. Το βασικό έγγραφο που διέρρευσε ήταν ένα εμπιστευτικό υπόμνημα από τη Διεύθυνση Στρατιωτικών Πληροφοριών (DRM) προς τον Πρόεδρο Emanuel Macron, τον πρωθυπουργό Edouard Philippe, τον υπουργό των ενόπλων δυνάμεων Florence Parly και τον υπουργό Εξωτερικών Jean-Yves Le Drian. Σε αυτό καταγραφόταν οι γαλλικοί στρατιωτικοί εξοπλισμοί που χρησιμοποιούν τόσο η Σαουδική Αραβία όσο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στην Υεμένη. Οι δημοσιογράφοι που έφεραν στο φως το διαφωτιστικό έγγραφο κλήθηκαν να παρουσιαστούν προς απολογία ενώπιον της Γενικής Διεύθυνσης Εσωτερικής Ασφάλειας (DGSI) με την κατηγορία της παραβίασης του εθνικού αμυντικού απορρήτου.

Σύμφωνα με τις μυστικές υπηρεσίες του στρατού της Γαλλίας 48 πυροβόλα Caesar τα οποία έχει παράξει η γαλλική εταιρεία Nexter και έχουν αναπτυχθεί κατά μήκος των συνόρων μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Υεμένης «στηρίζουν τις φιλοκυβερνητικές δυνάμεις, που έχουν τη βοήθεια των σαουδαραβικών ενόπλων δυνάμεων, στην προέλασή τους στην Υεμένη». Τα όπλα αυτά έχουν εύρος βολής σε μία τεράστια περιοχή όπου ζουν 436.370 πολίτες της Υεμένης και μέχρι τότε 35 άνθρωποι φέρονται να είχαν σκοτωθεί εξαιτίας τους. Μάλιστα η παράδοση των συγκεκριμένων όπλων ξεκίνησε μετά το 2010, επομένως κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν ήξερε...

Το στρατιωτικό υπόμνημα έκανε επίσης λόγο για ιταλικά, βρετανικά, γερμανικά και σουηδικά όπλα και πλοία ή οχήματα που χρησιμοποιούνται από το Άμπου – Ντάμπι στον πόλεμο της Υεμένης.

Οι επίσημες εκθέσεις δεν κρατούν μυστικό το ότι οι πωλήσεις όπλων συνεχίστηκαν καθ'όλη τη διάρκεια του πολέμου. Το 2017, οι χώρες της ΕΕ χορήγησαν άδειες για εξαγωγές προς τη Σαουδική Αραβία αξίας 17 δισ. ευρώ και για τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αξίας 5 δισ. ευρώ. Από τις εξαγωγές το Ηνωμένο Βασίλειο κέρδισε 1,572 δισ., η Γερμανία 477 εκατ. και το Βέλγιο 152 εκατ. ευρώ. Οι αποστολές όπλων όπλων απέφεραν στη Βουλγαρία κέρδος 484 εκατ. και στην Ισπανία 174 εκατ. ευρώ. Σε έκθεση της 4ης Ιουνίου του 2019, η Γαλλία δήλωσε ότι είχε παραδώσει όπλα αξίας 1,398 δισ. ευρώ προς τους Σαουδάραβες και 237 εκατ. προς τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, μέσα στο 2018. Κι ενώ μεγάλοι πάιχτες των εξοπλιστικών στη Γαλλία, τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο προμηθεύουν τη Σαουδική Αραβία τα Εμιράτα ψάχνουν τώρα στην Ανατολική Ευρώπη για λιγότερο περίπλοκα όπλα.

Λένε όμως δικαιολογίες...

Πώς δικαιολογούνται αυτές οι πωλήσεις; Το υπουργείο Ενόπλων Δυνάμεων της Γαλλίας δεν έχει σχολιάσει επισήμως το θέμα, αλλά η υπουργός Άμυνας Florence Parly δήλωσε στους βουλευτές της Εθνικής Επιτροπής Άμυνας τον περασμένο Μάιο το εξής: «Είναι ζωτικής σημασίας για την κυριαρχία μας ... Πρέπει να διατηρήσουμε τη βιωσιμότητα και την ανεξαρτησία της αμυντικής βιομηχανίας μας , για να έχουμε πρόσβαση σε στρατιωτικό εξοπλισμό που μας επιτρέπει να παρέμβουμε για να διασφαλίσουμε τη θεμελιώδη μας αποστολή να προστατεύουμε την επικράτειά μας και τους πολίτες μας, καθώς και να αποτρέψουμε τον πυρηνικό εξοπλισμό».

Η θέση της ακροβατεί μεταξύ δυσπιστίας και ψέματος. Η ίδια είχε αρνηθεί πως γνωρίζε ότι στον πόλεμο της Υεμένης χρησιμοποιούνται γαλλικά όπλα. Ωστόσο μετά τις αποκαλύψεις αναγκάστηκε να ανασκευάσει, δηλώνοντας πως δεν ισχυρίστηκε ποτέ ότι δεν χρησιμοποιούνται γαλλικά όπλα στον πόλεμο της Υεμένης, αλλά ότι δεν χρησιμοποιούνται κατά αμάχων.

Ο αντιπρόεδρος του κόμματος του Macron και νομικός σύμβουλος του γαλλικού υπουργείου Άμυνας, Fabien Gouttefarde, έδωσε μια πιο ευφάνταστη εξήγηση. «Υπάρχει στρατηγική συνεργασία με τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε το Charlie Hebdo. Η Αλ Κάιντα στην Αραβική Χερσόνησο (AQAP) ήταν αυτή που πραγματοποίησε τις θανάσιμες τρομοκρατικές επιθέσεις, έχοντας βάσεις στήριξης στην Υεμένη. Υπήρξε μια πραγματική τρομοκρατική απειλή, στην εξάλειψη της οποίας συμβάλλει ο εν λόγω συνασπισμός υπό τη Σαουδική Αραβία», είπε. Πολλά δημοσιεύματα όμως έχουν καταδείξει ότι ο συνασπισμός διεξάγει κοινές επιχειρήσεις με την Αλ Κάιντα στην Αραβική Χερσόνησο κατά των Χούθι...

Ο ρόλος της δολοφονίας Κασόγκι

Παρά τη μεγάλη συζήτηση για το θέμα, κανένα σημαντικό κράτος – εξαγωγέας οπλικών συστημάτων δεν τήρησε μια σταθερή στάση μέχρι τον Οκτώβριο του 2018, όταν μετά τη δολοφονία του Τζαμάλ Κασόγκι, η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε: «Εφόσον δεν έχει ξεκαθαριστεί η υπόθεση, δεν θα υπάρξουν εξαγωγές όπλων στη Σαουδική Αραβία. Σας διαβεβαιώνω».

Αυτό ήταν ένα μεγάλο σοκ για την ευρωπαϊκή βιομηχανία όπλων, ιδίως στη Γαλλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Καθώς οι γερμανικές εταιρείες προμηθεύουν εξαρτήματα για μια σειρά αμυντικών συστημάτων, οι μεγαλύτεροι κατασκευαστές όπλων είχαν ουσιαστικά αποκλειστεί από την εκπλήρωση των συμβάσεων που είχαν συνάψει.

Πωλήσεις από το παράθυρο...

Πολλοί προσπάθησαν να πιέσουν τους Γερμανούς παρασκηνιακά, αλλά δεν τα κατάφεραν,σημειώνει η Le Monde Diplomatique. Ο Thomas Enders, εκτελεστικός πρόεδρος της Airbus (που θέλει να παραδώσει 48 αεροσκάφη Eurofighter στους Σαουδάραβες), δήλωσε δημοσίως στις 16 Φεβρουαρίου, «μας οδηγεί στην τρελά εδώ και χρόνια το γεγονός ότι όταν μια κατασκευή ενέχει έστω κι ένα μικρό γερμανικό εξάρτημα, μπορεί να μπλοκάρει η πώλησή της. Έτσι για παράδειγμα η Γερμανία μπορεί να εμποδίσει την πώληση ενός γαλλικού ελικοπτέρου».

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η γερμανική βιομηχανία όπλων ήταν πολύ περιορισμένη. Έτσι για δεκαετίες ειδικεύτηκε στην ανάπτυξη εξαρτημάτων που διοχετεύονται σε άλλες χώρες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα βρίσκει κανείς σήμερα σε Eurofighters που προορίζονται για τη Σαουδική Αραβία, ακόμη και αν το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ο εξαγωγέας. Από το 1972, οι εταίροι της Γερμανίας κατάφεραν να παρακάμψουν μια αυτή την παρεμπόδιση βάσει της συμφωνίας Debré-Schmidt, η οποία επιτρέπει στις εταιρείες να απευθύνονται σε υπεργολάβους εάν η αρχική δεν είναι σε θέση να εκπληρώσει τη σύμβασή της. Αλλά ενώ αυτό λειτουργεί θεωρητικά, στην πράξη είναι συχνά δύσκολο να βρεθούν γρήγορα εναλλακτικοί προμηθευτές.

Οι Γερμανοί κατασκευαστές βρήκαν όμως ήδη τρόπους για να σπάσουν το εμπάργκο της Μέρκελ. Η Rheinmetall συνέχισε τις αποστολές πυρομαχικών μέσω θυγατρικών της στην Ιταλία και τη Νότια Αφρική. Οι γίγαντες της βιομηχανίας δημιουργούν τοπικές εγκαταστάσεις στη Σαουδική Αραβία και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Και οι δύο χώρες (υπό την αιγίδα της Σαουδικής Αραβικής Στρατιωτικής Βιομηχανίας (SAMI) και της Emirates Defense Industries Company (EDIC) έχουν ανακοινώσει τους τελευταίους μήνες νέες κοινοπραξίες και εργοστάσια σε συνεργασία με ευρωπαϊκούς ομίλους, συμπεριλαμβανομένων των Thales, Naval Group, Leonardo, CMI, Navantia , Airbus και MBDA. Στόχος τους είναι να καταστεί δυνατή η κατασκευή και η συντήρηση του εξοπλισμού σε τοπικό επίπεδο, πράγμα που σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια στις χώρες εταίρους δεν θα μπορούν να έχουν λόγο.

Υπενθυμίζεται πως η Σαουδική Αραβία είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εισαγωγέας όπλων στον κόσμο.

Πώς λοιπόν να της αρνηθούν αυτό που ζητάει;

Διαβάστε περισσότερα

«Πνίγουν» το Ιόνιο οι υδρογονάνθρακες

Tου Τάσου Σαράντη

Σύμφωνα με το WWF τα νησιά είναι περικυκλωμένα από έξι «οικόπεδα» συνολικής έκτασης σχεδόν 17.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που έχουν παραχωρηθεί για εργασίες έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων. 43 προστατευόμενες περιοχές γειτνιάζουν με αυτά τα «οικόπεδα».

Ενημερωτική εκστρατεία για τις εξορύξεις πετρελαίου και φυσικού αερίου πραγματοποιεί το ιστιοπλοϊκό σκάφος του WWF «Blue Panda», που βρέθηκε στις αρχές της εβδομάδας στη Ζάκυνθο.

Το νησί επιλέχθηκε να συμπεριληφθεί στην ευρύτερη περιοδεία του «Blue Panda» στη Μεσόγειο αφενός γιατί οι αμμώδεις παραλίες του αποτελούν έναν από τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους σε όλη τη Μεσόγειο οικότοπους φωλεοποίησης και, ως εκ τούτου, διαιώνισης ενός ιδιαίτερα ευάλωτου είδους, της θαλάσσιας χελώνας Caretta caretta, και αφετέρου, επειδή η Ζάκυνθος είναι ένα από τα δεκάδες ελληνικά νησιά των οποίων το φυσικό περιβάλλον, η οικονομία και η τοπική κοινωνία απειλούνται άμεσα από τις εργασίες έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων που σχεδιάζονται να γίνουν στην περιοχή της Ελληνικής Τάφρου, η οποία διαπερνά το Ιόνιο.

Οικολογική βόμβα

Τα νησιά του Ιονίου είναι περικυκλωμένα από έξι οικόπεδα έκτασης σχεδόν 17.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων που έχουν παραχωρηθεί σε πετρελαϊκές εταιρείες για να διενεργήσουν εργασίες έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων και να αποκτήσουν έλεγχο στην περιοχή για τα επόμενα τουλάχιστον 25 χρόνια.

Συνολικά, 43 περιοχές στο Ιούνιο που έχουν θεσπιστεί επίσημα ως «προστατευόμενες περιοχές» γειτνιάζουν με αυτά τα οικόπεδα.

Ενδεικτικά αναφέρονται το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Ζακύνθου, οι Στροφάδες Νήσοι, το Στενό Κεφαλονιάς – Ιθάκης και η θαλάσσια ζώνη από το Αργοστόλι έως τον όρμο της Μούντας. Πρόκειται για περιοχές μοναδικής ομορφιάς και οικολογικής σημασίας που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν μη αναστρέψιμες απώλειες, από το πρώτο στάδιο των σεισμικών ερευνών, πολλώ δε μάλλον σε περίπτωση τακτικής ρύπανσης ή πετρελαιοκηλίδας.

Τα μεγάλα βάθη του Ιονίου σε συνδυασμό με τη σεισμικότητα της περιοχής καθιστούν τις εξορύξεις ιδιαίτερα επικίνδυνες, με μεγάλο ρίσκο αστοχιών και ατυχημάτων. Αυτό, σε συνδυασμό με το ότι οι κλάδοι του τουρισμού και της αλιείας παρέχουν κάθε χρόνο σχεδόν τα τρία τέταρτα του εισοδήματος της Περιφέρειας Ιονίου, εντείνει ακόμα περισσότερο τις συνέπειες ενός ατυχήματος.

Είναι ενδεικτικό ότι μόνο το 2017 ο τουρισμός συνεισέφερε 2,2 δισ. ευρώ στην οικονομία του Ιονίου. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του WWF Ελλάς, μια πετρελαιοκηλίδα στο Ιόνιο θα κόστιζε 1,4 δισ. ευρώ από την απώλεια εισοδημάτων, ενώ παράλληλα θα οδηγούσε και στην απώλεια σχεδόν 25.000 θέσεων εργασίας που εξαρτώνται άμεσα ή έμμεσα από τον τουρισμό.

Επιπλέον, λόγω των μοναδικών φυσικών χαρακτηριστικών του, το Ιόνιο αποτελεί το σπίτι για δεκάδες παγκοσμίως απειλούμενα θαλάσσια είδη (π.χ. θαλάσσια χελώνα, μεσογειακή φώκια, δελφίνια, ζιφιός, φυσητήρας, πτεροφάλαινα), τα οποία είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στην οποιαδήποτε μεταβολή του φυσικού τους περιβάλλοντος.

Ο εκκωφαντικός θόρυβος από τις σεισμικές έρευνες, η αύξηση των διελεύσεων πλοίων κατά τη διαδικασία της εξόρυξης, καθώς και η ρύπανση, δημιουργούν ένα επικίνδυνο περιβάλλον για την επιβίωση των σπάνιων αυτών ειδών.

Η τεράστια οικολογική σημασία της ευρύτερης περιοχής του Ιονίου αναδεικνύεται, μεταξύ άλλων, και από την έντονη παρουσία της θαλάσσιας χελώνας Caretta caretta – μόνο στον κόλπο του Λαγανά και στον Κυπαρισσιακό καταγράφεται το 70% έως 80% των παραλιών ωοτοκίας της Caretta caretta σε εθνικό επίπεδο.

Οι δύο αυτές περιοχές βρίσκονται σε απόσταση μόλις λίγων χιλιομέτρων από τρία οικόπεδα που έχουν παραχωρηθεί για έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων.

Μόνο στη Ζάκυνθο, από τις αρχές Μαΐου που ξεκίνησε η περίοδος ωοτοκίας, έχουν κάνει ήδη την εμφάνισή τους οι πρώτες 1.000 φωλιές (στοιχεία 21ης Ιουλίου) στις έξι παραλίες του κόλπου Λαγανά, οι οποίες καταμετρήθηκαν από τον Σύλλογο για την Προστασία της Θαλάσσιας Χελώνας ΑΡΧΕΛΩΝ και το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Ζακύνθου (ΕΘΠΖ).

Η περσινή περίοδος ωοτοκίας (Μάιος – Οκτώβριος 2018) αναδείχθηκε χρονιά-ρεκόρ για τις φωλιές του συγκεκριμένου είδους που φιλοξενήθηκαν στις παραλίες της Ζακύνθου.

Συγκεκριμένα, καταμετρήθηκαν συνολικά 1.464 φωλιές, εκ των οποίων οι 783 (παραπάνω από τις μισές) εντοπίστηκαν στην παραλία των Σεκανίων, γεγονός που επιβεβαιώνει τον χαρακτηρισμό της συγκεκριμένης παραλίας ως του σημαντικότερου «μαιευτηρίου» της Caretta caretta σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, καθώς και ως της παραλίας όπου καταγράφεται μία από τις ψηλότερες πυκνότητες φωλεοποίησης για το είδος σε ολόκληρο τον κόσμο.

Δυστυχώς, μόνο ένα στα 1.000 χελωνάκια που γεννιούνται καταφέρνει να επιβιώσει και να ενηλικιωθεί, καθώς οι απειλές που αντιμετωπίζει το είδος παραμένουν πολλές.

Πρόκειται τόσο για φυσικές απειλές, όπως οι επιθέσεις από αρπακτικά, όσο και για ανθρωπογενείς απειλές, όπως η υποβάθμιση των παραλιών ωοτοκίας από την τουριστική ανάπτυξη, τις παράκτιες υποδομές, τις αλλαγές χρήσης γης, τη φωτορύπανση και τη ρύπανση από τα πλαστικά. Σε αυτές τις απειλές έρχονται να προστεθούν οι σεισμικές έρευνες και οι εργασίες εξόρυξης υδρογονανθράκων.

Το «Blue Panda» θα βρίσκεται στα λιμάνια της Ιθάκης σήμερα και αύριο και της Κεφαλονιάς από την Κυριακή μέχρι την Τρίτη και θα είναι ανοιχτό για τους κατοίκους και τους επισκέπτες των νησιών αυτών κάθε απόγευμα (18.00-22.00).

efsyn.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ξεπούλημα του 30% του αεροδρομίου «Ελ. Βενιζέλος»

Πωλείται το 30% του αεροδρομίου «Ελ. Βενιζέλος» που κατέχει το ΤΑΙΠΕΔ, σύμφωνα με απόφαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Οικονομικής Πολιτικής (ΚΥΣΟΙΠ) που συνεδρίασε στο υπουργείο Οικονομικών, παρουσία του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η διαδικασία για την πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος, η οποία έχει ξεκινήσει στις 28 Ιουνίου φέτος, λήγει στις 30 Σεπτεμβρίου, αλλά ενδέχεται να δοθεί παράταση. Με την υπογραφή «Σύμβασης Παραίτησης», το Δημόσιο θα κατέχει δύο θέσεις στο νέο διοικητικό συμβούλιο, εκ των οποίων ο ένας θα είναι ο πρόεδρος.
Ο υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας υποστήριξε ότι «αυτή είναι η πρώτη διαδικασία αποκρατικοποίησης της σημερινής κυβέρνησης. Σημειώνεται ότι δέσμευση για την εν λόγω αποκρατικοποίηση είχε αναλάβει η προηγούμενη κυβέρνηση, η οποία φυσικά ουδέποτε υλοποιήθηκε».
Ανεξαρτήτως, πάντως, του ανταγωνισμού για το ποιος είναι καλύτερος πωλητής (και) αεροδρομίων η ουσία είναι πως το (ξε)πούλημα δεν έχει τέλος.

Διαβάστε περισσότερα

Αλιέντε: «Αυτά είναι τα τελευταία λόγια μου»

• facebook.com/mpogiopoulos
• mpog@imerodromos.gr

«Νίξον, Φρέι και Πινοτσέτ/ ως τώρα, ως τούτο τον πικρό/ μήνα Σεπτέμβρη του 1973,/ με τον Μπορνταμπέρι, τον Γκαρατσάτσου και τον Μπαντζέρ,/ ύαινες αχόρταγες, τρωκτικά,/ σιγοτρώνε τα λάβαρα,/ τα καταχτημένα με τόσο αίμα, με τόση φωτιά,/ στα τσιφλίκια ποδοπατημένα,/ διαβολικοί δραγουμιστές,/ σατράπες, μύριες φορές πουλημένοι,/ ξεπουλητάδες βαλτοί/ από τους λύκους της Νέας Υόρκης…/ πεινασμένες για δολάρια μηχανές,/ σημαδεμένοι από τα θύματα/ των λαών που θυσιάσατε,/ εκπορνευμένοι μικροπωλητές/ ψωμιού και αέρα αμερικάνικου,/ εγκληματικοί βούρκοι, συμμορίες/ από μαστρωπούς μπόσηδες/ δίχως άλλο νόμο απ’ τα βασανιστήρια/ και την πείνα που μαστιγώνει τους λαούς…»

(Πάμπλο Νερούδα – «Σατράπες»)

   Σήμερα συμπληρώνονται 46 χρόνια από την εκδήλωση ενός από τα πιο αιμοσταγή φασιστικά πραξικοπήματα στην Ιστορία. Το πραξικόπημα στη Χιλή στις 11 Σεπτέμβρη 1973. Ήταν η απαρχή της πολύχρονης υπαγωγής της χώρας σε ένα από τα στυγνότερα φασιστικά καθεστώτα που επέβαλαν μέσα στον 20ό αιώνα το κεφάλαιο και οι πολυεθνικές για τη διατήρηση της εξουσίας τους. 
   Στις 11 Σεπτέμβρη 1973, με τη δολοφονία του εκλεγμένου Προέδρου Αλιέντε και την ανατροπή της κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας, οι Αμερικανοί εγκατέστησαν τοποτηρητή τους στη Χιλή το κτηνώδες ανδρείκελό τους, τον δικτάτορα Πινοσέτ.
   Από την ημέρα εκείνη και με την επικράτηση των χουντικών, ξεκινά ένα τρομακτικό πογκρόμ. Χιλιάδες κομμουνιστές, αριστεροί και δημοκράτες οδηγούνται στο Εθνικό Στάδιο του Σαντιάγκο, εκατοντάδες δολοφονούνται ύστερα από φρικτά βασανιστήρια.
   Για περίπου ένα μήνα, οι εργάτες καθαριότητας ανακαλύπτουν στους δρόμους του Σαντιάγκο πτώματα δολοφονημένων με ρυθμό 250 – 300 την ημέρα…

 Το πραξικόπημα στη Χιλή ήταν η αναγκαία προϋπόθεση για τη μετατροπή της χώρας σε ένα πεδίο εφαρμογής του πιο στυγνού νεοφιλελευθερισμού. Η χώρα χρησιμοποιήθηκε σε «πεδίο μελέτης» για τις «συνταγές» του Μίλτος Φρίντμαν και σε πειραματόζωο των «φαρμάκων» του ΔΝΤ.
   Προ χούντας, το 1973, η ανεργία στη Χιλή ήταν 4,3%. Πέφτοντας – υπό τα τανκς της χούντας – στην αγκαλιά του ΔΝΤ, τα αποτελέσματα (περιγράφονται αναλυτικά από τον Γιώργη Μέρμηγκα, «Ελευθεροτυπία», 21/5/2001) ήταν τα εξής:  

• Το 1983, έπειτα από 10 χρόνια «εκσυγχρονισμού» και αναδιοργάνωσης του χρέους, η ανεργία είχε φτάσει στο 22%, οι μισθοί είχαν μειωθεί 40%, το 40% των κατοίκων της χώρας ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας!
• Καταργήθηκαν οι ελάχιστοι μισθοί.
• Ιδιωτικοποιήθηκε ολόκληρο το σύστημα συνταξιοδότησης.
• Καταργήθηκαν όλοι οι φόροι περιουσίας καθώς και οι φόροι επί των κερδών.
• Μειώθηκε δραστικά, με απολύσεις, η απασχόληση στο Δημόσιο.
• Ιδιωτικοποιήθηκαν 219 κρατικές βιομηχανίες και 66 κρατικές τράπεζες που τις «άρπαξαν» αμέσως σε τιμές 40% χαμηλότερες της πραγματικής τους αξίας τα κερδοσκοπικά κυκλώματα των διεθνών Οίκων που είχαν στήσει ένα ξέφρενο πανηγύρι με το καθεστώς Πινοσέτ.
• Στη διετία 1982-83 το ΑΕΠ στη Χιλή μειώθηκε κατά 19%, οι βιομηχανίες έκλεισαν, οι συντάξεις δεν είχαν πια αξία και το νόμισμα κατρακύλησε.

Το 2005, ένα χρόνο πριν το θάνατό του, το Ανώτατο Δικαστήριο της Χιλής αθώωσε τον Πινοσέτ για τις μαζικές δολοφονίες και τα βασανιστήρια κατά τη 17χρονη χούντα του…

   Μετά την πτώση της χούντας, ήρθαν και δημόσια στο φως μέσα από επίσημα στοιχεία και έγγραφα όλα τα στοιχεία για την – υπό την καθοδήγηση του Κίσινγκερ – πρωταγωνιστική εμπλοκή των ΗΠΑ στο έγκλημα. Στα στοιχεία αυτά στηρίχτηκε το Ανώτατο Δικαστήριο της Χιλής, για να ζητήσει πριν από μερικά χρόνια την προσαγωγή του Κίσινγκερ ως κυρίως υπευθύνου για το πραξικόπημα. Η προσαγωγή δεν έγινε ποτέ…
   Mε αφορμή την 40^η επέτειο του πραξικοπήματος, στο Σαντιάγκο χιλιάδες άνθρωποι ξεχύθηκαν στους δρόμους κρατώντας φωτογραφίες των θυμάτων του καθεστώτος του Πινοσέτ. Οι διαδηλωτές χτυπήθηκαν από τις δυνάμεις της αστυνομίας… Ανάμεσα στα άλλα ζητούσαν την τιμωρία των ενόχων αφού από το 1990, μετά την πτώση της χούντας, περίπου 1.300 υποθέσεις αγνοουμένων παραμένουν ανοιχτές, με τις αρχές να μη δίνουν κανένα στοιχείο…
   Ελάχιστος είναι ο αριθμός των εγκληματιών του φασιστικού καθεστώτος που τιμωρήθηκαν για τα εγκλήματά τους. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Ντιέγο Πορτάλες, συνολικά μόλις 76 στελέχη της δικτατορίας καταδικάσθηκαν για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και 67 εξ αυτών οδηγήθηκαν στη φυλακή. Ακόμα και σήμερα περίπου 350 μηνύσεις που αφορούν 700 στελέχη της δικτατορίας δεν έχουν λάβει καν το δρόμο προς την «ανεξάρτητη» Δικαιοσύνη…
   Ο επίσημος αριθμός νεκρών και εξαφανισθέντων ανέρχεται σε 3.065. Τα θύματα της 17χρονης δικτατορίας του Πινοσέτ στη Χιλή, οι φυλακισθέντες και οι βασανισθέντες, ξεπερνούν συνολικά τις 40.000, σύμφωνα με την εξεταστική επιτροπή που φτιάχτηκε γι’ αυτόν ειδικά το λόγο στο Σαντιάγκο. Το 2005, ένα χρόνο πριν το θάνατό του, το Ανώτατο Δικαστήριο της Χιλής αθώωσε τον Πινοσέτ για τις μαζικές δολοφονίες και βασανιστήρια των πολιτικών του αντιπάλων…

   Η 11η Σεπτέμβρη του 1973 στη Χιλή, ο τιμημένος και ηρωικός αγώνας του λαού της, η θυσία, η αυτοθυσία, ο σφαγιασμός των υπερασπιστών της δημοκρατίας και της κοινωνικής απελευθέρωσης από τον ιμπεριαλισμό και τις μαριονέτες του, αποτελεί διαρκή υπόμνηση ενός βασικού συμπεράσματος που όσες φορές «ξεχάστηκε», οι λαοί το πλήρωσαν ακριβά:
   Αν η επιλογή σου είναι να διαχειριστείς και όχι να ανατρέψεις, αν η επιλογή σου είναι να διατηρήσεις τις υπάρχουσες κρατικές δομές και όχι να τις διαλύσεις, να τις «τσακίσεις» κατά την ορολογία του Λένιν στο «Κράτος κι Επανάσταση», αν η επιλογή σου είναι η συνδιαλλαγή μαζί τους και όχι ο εκ βάθρων μετασχηματισμός τους, τότε – όσες καλές προθέσεις κι αν έχεις – αυτές οι κρατικές δομές, που φτιάχτηκαν για να εκμεταλλεύονται και όχι για να υπηρετούν το λαό, δεν θα μείνουν άπραγες. Θα στραφούν εναντίον των συμφερόντων του λαού. Και την εξουσία που συνεχίζουν να διατηρούν θα την στρέψουν με τον πιο βάρβαρο τρόπο πάνω στην κοινωνία.
   «(…) ιδίως η Κομμούνα – έγραφαν οι Μαρξ και Ένγκελς ήδη από το 1872 στον πρόλογο του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος» – απέδειξε ότι δεν μπορεί «η εργατική τάξη να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς»». Η Χιλή,ο λαός της και ο ίδιος ο ηρωικός Πρόεδρος Αλιέντε, που είδαν το στρατό του καπιταλιστικού κράτους υπό το ανδρείκελο των ΗΠΑ, τον Πινοσέτ, να ρημάζει τη δημοκρατία και να επιβάλλει τον τρόμο και το έγκλημα, πλήρωσαν με το αίμα τους την «αμέλεια» αυτής της βασικής διαπίστωσης.
   Παγκόσμιο και διαχρονικό σύμβολο λεβεντιάς, αυτοθυσίας και αξιοπρέπειας είναι τόσο οι εικόνες του θρυλικού Προέδρου Αλιέντε να υπερασπίζεται με το όπλο στο χέρι το προεδρικό μέγαρο της Χιλής από τους πραξικοπηματίες λίγο πριν τον τραγικό του θάνατο όσο και ο τελευταίος του λόγος προς το λαό της Χιλής που εκφωνήθηκε εν μέσω των βομβαρδισμών του γραφείου του. 

O τελευταίος λόγος του Αλιέντε

   «Σίγουρα αυτή θα είναι η τελευταία ευκαιρία για μένα να απευθυνθώ σε εσάς. Η Πολεμική Αεροπορία έχει βομβαρδίσει τις κεραίες των Radio Portales και Radio Corporación. Οι λέξεις μου δεν έχουν πικρία αλλά απογοήτευση. Είθε να έρθει μια ηθική τιμωρία για εκείνους που έχουν προδώσει τον όρκο τους: Στρατιώτες της Χιλής, οι δικαιούχοι αρχιστράτηγοι, ο Ναύαρχος Μερίνο, ο οποίος έχει αυτοανακηρυχθεί ο ίδιος διοικητής του ναυτικού, και ο κ. Μεντόζα, ο οποίος επαίσχυντα μόλις χθες ορκίσθηκε πίστη και αφοσίωση στην κυβέρνηση, και ο οποίος έχει επίσης αυτοανακηρυχθεί αρχηγός της Carabineros [παραστρατιωτικής αστυνομίας].
    Λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα δεδομένα, το μόνο πράγμα που απομένει για μένα είναι να πω στους εργάτες: δεν πρόκειται να παραιτηθώ! Ευρισκόμενος σε μια ιστορική μετάβαση, θα πληρώσω την πίστη του λαού με τη ζωή μου. Και τους λέω ότι είμαι βέβαιος ότι οι σπόροι που έχουμε φυτέψει στην καλή συνείδηση των χιλιάδων και χιλιάδων Χιλιανών δεν θα μείνουν συρρικνωμένοι για πάντα.
   Έχουν δύναμη και θα είναι σε θέση να μας εξουσιάζουν, αλλά οι κοινωνικές διεργασίες δεν μπορεί να εμποδιστούν ούτε από το έγκλημα, ούτε από τη δύναμη.Η ιστορία είναι δική μας, και οι άνθρωποι κάνουν την ιστορία.
   Εργάτες της χώρας μου: Θέλω να σας ευχαριστήσω για την αφοσίωση που είχατε πάντα, την εμπιστοσύνη που εναποθέσατε σε έναν άνθρωπο που ήταν μόνο ένας διερμηνέας της μεγάλης λαχτάρας για τη δικαιοσύνη, ο οποίος έδωσε το λόγο του ότι θα σεβαστεί το Σύνταγμα και το νόμο και έκανε ακριβώς αυτό.
   Σε αυτή την καθοριστική στιγμή, την τελευταία στιγμή που μπορώ ακόμα να απευθύνομαι σε εσάς, σας εύχομαι να επωφεληθείτε από το μάθημα: το ξένο κεφάλαιο, ο ιμπεριαλισμός, σε συνδυασμό με την αντίδραση, δημιούργησαν το κλίμα στο οποίο οι Ένοπλες Δυνάμεις έσπασαν την παράδοσή τους, την παράδοση που διδάχθηκαν από το στρατηγό Schneider και επιβεβαίωσαν με τον διοικητή Araya, θύματα του ίδιου κοινωνικού τομέα που σήμερα ελπίζει, με την ξένη βοήθεια, να κατακτήσει εκ νέου τη δύναμη να συνεχίσουν να υπερασπίζονται τα κέρδη τους και τα προνόμιά τους.
   Απευθύνομαι σε εσάς, πάνω απ ‘όλα, τη σεμνή γυναίκα του τόπου μας, την Campesina που πίστεψε σε εμάς, τη μητέρα που γνώριζε την ανησυχία μας για τα παιδιά. Απευθύνομαι στους επαγγελματίες της Χιλής, τους πατριώτες επαγγελματίες που συνέχισαν να δουλεύουν εναντίον της στάσης που υποστηρίζεται από επαγγελματικά σωματεία, σωματεία ταξικά που υπερασπίζονται επίσης τα προνόμια της καπιταλιστικής κοινωνίας.
   Απευθύνομαι στη νεολαία, αυτή που τραγουδούσε και μας έδωσε τη χαρά της και το αγωνιστικό της πνεύμα. Απευθύνομαι στον άντρα της Χιλής, τον εργάτη, τον αγρότη, το διανοούμενο, εκείνον που πρόκειται να διωχθεί, γιατί στη χώρα μας ο φασισμός είναι ήδη παρών εδώ και πολλές ώρες – σε τρομοκρατικές επιθέσεις, σε ανατινάξεις γεφυρών, σε διακοπές σιδηροδρομικών γραμμών, σε καταστροφές αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου, ενόψει της σιωπής όσων είχαν την υποχρέωση να δράσουν. Ήταν υποχρεωμένοι. Η ιστορία θα τους κρίνει.
   Σίγουρα το Radio Magallanes θα σιγήσει, η ηρεμία και μεταλλικό όργανο της φωνής μου δεν θα σας φτάσει. Δεν πειράζει. Θα συνεχίσετε να την ακούτε. Θα είμαι πάντα δίπλα σας. Τουλάχιστον η μνήμη μου θα είναι αυτή ενός άνδρα αξιοπρεπή που στάθηκε πιστός στη χώρα του.
   Οι άνθρωποι πρέπει να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, αλλά δεν πρέπει να θυσιαστούν. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να αφεθούν να καταστραφούν ή να διατρηθούν από σφαίρες, αλλά ούτε και να ταπεινωθούν.
   Εργάτες της χώρας μου, έχω πίστη στη Χιλή και το πεπρωμένο της. Άλλοι άνδρες θα ξεπεράσουν αυτή τη σκοτεινή και πικρή στιγμή προδοσίας που προσπαθεί να επικρατήσει. Να πηγαίνετε προς τα εμπρός γνωρίζοντας ότι, αργά ή γρήγορα, οι μεγάλες λεωφόροι θα ανοίξουν και πάλι και οι ελεύθεροι άνθρωποι θα περπατούν μέσα από αυτές για να χτίσουν μια καλύτερη κοινωνία.
   Ζήτω η Χιλή! Ζήτω ο λαός! Ζήτω οι εργαζόμενοι!
   Αυτά είναι τα τελευταία λόγια μου, και είμαι βέβαιος ότι η θυσία μου δεν θα είναι μάταια, είμαι βέβαιος ότι, τουλάχιστον, θα είναι ένα μάθημα ηθικής που θα τιμωρήσει το κακούργημα, τη δειλία και την προδοσία.

   Σαντιάγο της Χιλής, 11 Σεπτεμβρίου 1973»

Διαβάστε περισσότερα

ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ: Διεκ­δι­κεί την πα­τρό­τη­τα της αντι­λαϊ­κής πο­λι­τι­κής που υλο­ποιεί η ΝΔ

Να υπε­ρα­σπι­στεί την κυ­βερ­νη­τι­κή του θη­τεία και τα όσα έπρα­ξε στη διάρ­κειά της έσπευ­σε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, σχο­λιά­ζο­ντας τη συ­νέ­ντευ­ξη Μη­τσο­τά­κη στο πλαί­σιο της ΔΕΘ. Διεκ­δι­κώ­ντας μά­λι­στα την «πα­τρό­τη­τα» της κυ­βερ­νη­τι­κής πο­λι­τι­κής, στε­λέ­χη του, όπως ο Π. Σκουρ­λέ­της, ση­μεί­ω­ναν ότι η ΝΔ «κάνει τον μάγκα με τις πλά­τες του Τσί­πρα». Αντί­στοι­χο άλ­λω­στε ήταν και το σχό­λιο του Αλ. Τσί­πρα σε συ­νέ­ντευ­ξή του στην «ΕΦ.ΣΥΝ.», λέ­γο­ντας ότι η ΝΔ «τρώει από τα έτοι­μα», πα­ρα­δε­χό­με­νος ου­σια­στι­κά ότι η νέα κυ­βέρ­νη­ση συ­νε­χί­ζει στον ίδιο δρόμο της προη­γού­με­νης.

✔️  Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός κα­τη­γό­ρη­σε ακόμα τη ΝΔ ότι «υλο­ποιεί πάγια αι­τή­μα­τα του ΣΕΒ και του ΔΝΤ», με τον ίδιο τον ΣΕΒ βέ­βαια να έχει το­νί­σει μέσω του προ­έ­δρου του ότι το 60% των «αι­τη­μά­των» αυτών είχε ήδη υλο­ποι­η­θεί από την κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Ενώ, ανα­φε­ρό­με­νος στον ξένο για το λαό «καβγά» γύρω από τα πλε­ο­νά­σμα­τα, που επί­δι­κο έχει να βρε­θεί πε­ρισ­σό­τε­ρος δη­μο­σιο­νο­μι­κός χώρος για τη στή­ρι­ξη του κε­φα­λαί­ου, ο Αλ. Τσί­πρας κα­τη­γο­ρεί τη ΝΔ για «κραυ­γα­λέα υπο­χώ­ρη­ση» και «πα­ροι­μιώ­δη υπο­κρι­σία». Ανέ­φε­ρε επί­σης ότι η κυ­βέρ­νη­ση συν­δέ­ει τη μεί­ω­ση του στό­χου με σκλη­ρές αντι­λαϊ­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι τάχα ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είχε απο­φύ­γει αυτήν τη «φάκα» και προ­σπερ­νώ­ντας ότι η δική του κυ­βέρ­νη­ση κα­τέ­στη­σε «κα­νο­νι­κό­τη­τα» όχι απλά την υλο­ποί­η­ση των μα­τω­μέ­νων πλε­ο­να­σμά­των, αλλά την «υπε­ρα­πό­δο­σή» τους, τσα­κί­ζο­ντας τους ερ­γα­ζό­με­νους για να πα­ρα­δώ­σει τη σκυ­τά­λη στη ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση. Για το ίδιο θέμα άλ­λω­στε το γρα­φείο Τύπου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ανα­φέ­ρει ότι η μεί­ω­ση των πλε­ο­να­σμά­των που είχε «δρο­μο­λο­γή­σει η κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ», ήταν «ρε­α­λι­στι­κή προ­ο­πτι­κή», αφού τα «χρή­μα­τα των εταί­ρων ήταν δια­σφα­λι­σμέ­να».

✔️  Για την κρι­τι­κή που ασκεί ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην κυ­βέρ­νη­ση είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή η ευ­κο­λία με την οποία αντι­γρά­φει και την «αντι­πο­λί­τευ­ση» που του ασκού­σε η ΝΔ. Κά­λε­σε για πα­ρά­δειγ­μα τον Κυρ. Μη­τσο­τά­κη να κο­στο­λο­γή­σει τα μέτρα που εξήγ­γει­λε, αφού «δεν συ­νά­δει με την κα­τα­σκευα­σμέ­νη ει­κό­να του “τε­χνο­κρά­τη” πο­λι­τι­κού η πα­ρα­πο­μπή της κο­στο­λό­γη­σης στο μέλ­λον».

Κατά τ’ άλλα, ο Αλ. Τσί­πρας πρό­βλε­ψε ότι σύ­ντο­μα ο Κυρ. Μη­τσο­τά­κης θα βρε­θεί σε αδιέ­ξο­δο και θα ζη­τή­σει πρό­ω­ρες εκλο­γές, ενώ δεν ανοί­γει τα χαρ­τιά του για τον Πρό­ε­δρο της Δη­μο­κρα­τί­ας, αν και υπε­ρα­σπί­ζε­ται τον Πρ. Παυ­λό­που­λο, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντάς τον «καλό πρό­ε­δρο».

Στο Κόμο για ανα­νέ­ω­ση του «χρί­σμα­τος»

Σε άλλη συ­νέ­ντευ­ξή του στο CNBC, ο Αλ. Τσί­πρας επα­να­λαμ­βά­νει την προ­τρο­πή προς τον Κυρ. Μη­τσο­τά­κη «να αξιο­ποι­ή­σει όλα όσα κά­να­με τα τε­λευ­ταία τεσ­σε­ρι­σή­μι­σι χρό­νια. Κα­τα­φέ­ρα­με να επι­στρέ­ψου­με στην ανά­πτυ­ξη, να βά­λου­με πάλι την οι­κο­νο­μία σε ράγες».

Η συ­νέ­ντευ­ξη στο αμε­ρι­κα­νι­κό δί­κτυο δό­θη­κε στο πε­ρι­θώ­ριο των ερ­γα­σιών του Φό­ρουμ «Αμπρο­σέ­τι» στη λίμνη Κόμο της Ιτα­λί­ας, όπου μί­λη­σε ως κα­λε­σμέ­νος ο Αλ. Τσί­πρας, συμ­με­τέ­χο­ντας σε πάνελ μαζί με τρεις πρώην πρω­θυ­πουρ­γούς της Ιτα­λί­ας (Πρό­ντι, Λέτα, Μόντι), τον υπουρ­γό Οι­κο­νο­μι­κών της Γαλ­λί­ας, Λε Μερ, και τον αρ­χη­γό του ακρο­δε­ξιού κόμ­μα­τος της Ολ­λαν­δί­ας, Β. Wilders. Μά­λι­στα, στη συ­νέ­ντευ­ξή του υπεν­θυ­μί­ζει ότι πριν πέντε χρό­νια, όταν είχε ξα­να­βρε­θεί στο συ­γκε­κρι­μέ­νο φό­ρουμ, τον αντι­με­τώ­πι­ζαν ως απει­λή για την ΕΕ, ενώ σή­με­ρα έχει απο­δεί­ξει ότι κάθε άλλο παρά τέ­τοια εν­σαρ­κώ­νουν ο ίδιος και το κόμμα του.

✔️  Στο πε­ρι­θώ­ριο του φό­ρουμ ο Αλ. Τσί­πρας είχε συ­νά­ντη­ση με την πρώην υπουρ­γό Εξω­τε­ρι­κών των ΗΠΑ, Χί­λα­ρι Κλί­ντον. Κατά τη διάρ­κεια της συ­νά­ντη­σής τους, συ­ζή­τη­σαν για τις εξε­λί­ξεις στις ευ­ρω­α­με­ρι­κα­νι­κές σχέ­σεις και ει­σέ­πρα­ξε τα εύ­ση­μά της «για την έξοδο της Ελ­λά­δας από την κρίση, την ενί­σχυ­ση των ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κών σχέ­σε­ων και τη συ­νο­λι­κή ανα­βάθ­μι­ση της γε­ω­πο­λι­τι­κής θέσης της Ελ­λά­δας».

Διαβάστε περισσότερα

Δεύτερη ευκαιρία στη μάθηση- Νέες ευκαιρίες στη ζωή - Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας

Ενημερώνουμε τους πολίτες ότι τα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας υπάγονται στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων και ότι σύμφωνα με τον νόμο 2525/97 (ΦΕΚ 188/Α/23-9-1997) απονέμουν απολυτήριο τίτλο ισότιμο με του τυπικού Γυμνασίου.

Στόχος των Σ.Δ.Ε. είναι η επανασύνδεση των εκπαιδευομένων με τα συστήματα εκπαίδευσης και κατάρτισης, η διαμόρφωση θετικής στάσης προς τη μάθηση, η απόκτηση βασικών γνώσεων και δεξιοτήτων, η ενίσχυση της προσωπικότητας, η πρόσβαση στην αγορά εργασίας και η καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού.

Η συνολική διάρκεια του προγράμματος σπουδών είναι δύο (2) εκπαιδευτικά έτη. Το εβδομαδιαίο πρόγραμμα είναι 25ωρo και τα μαθήματα γίνονται απογευματινές ώρες, από Δευτέρα έως Παρασκευή. Τα μαθήματα που διδάσκονται είναι:

• Ελληνική Γλώσσα
• Μαθηματικά
• Αγγλική Γλώσσα
• Πληροφορική
• Κοινωνική Εκπαίδευση
• Περιβαλλοντική Εκπαίδευση
• Φυσικές Επιστήμες
• Πολιτισμική – Αισθητική αγωγή

Οι πολίτες στο ΣΔΕ αποκτούν απολυτήριο μέσα σε δύο μόλις χρόνια, εντελώς δωρεάν, χωρίς βιβλία και εξετάσεις, με μαθήματα προσαρμοσμένα στις ανάγκες των εκπαιδευομένων.

Οι εγγραφές πραγματοποιούνται απογευματινές ώρες, καθημερινά όλο τον Σεπτέμβριο.

Η Διευθύντρια

Αγγελική Α. Γριβοπούλου

Σχολικό συγκρότημα ΕΠΑΛ-ΕΚ-ΔΙΕΚ Μεσολογγίου

Τέρμα Σπ. Τρικούπη, 302 00 Μεσολόγγι,

Τηλέφωνο: 2631028176

email: sdemesol@sch.gr

Ιστοσελίδα: sde-mesol.ait.sch.gr

Facebook: sdemesol

Διαβάστε περισσότερα

Έναρξη Κοινωνικού Φροντιστηρίου από το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Ι.Π. Μεσολογγίου.

Η Διοίκηση του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Ι.Π. Μεσολογγίου ενόψει της νέας σχολικής χρονιάς ανακοινώνει την έναρξη του 5^ου Κοινωνικού Φροντιστηρίου.

           

Στα πλαίσια αυτά καλούμε όσους εκπαιδευτικούς Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ενεργούς και μη, επιθυμούν να προσφέρουν το εθελοντικό τους έργο, να υποβάλλουν την αίτησή τους στη γραμματεία του Εργατικού Κέντρου καθημερινά από  9 Σεπτεμβρίου 2019 μέχρι 18 Σεπτεμβρίου 2019, κατά τις ώρες 9:00 μέχρι 13:00.

Τ

ηλέφωνο επικοινωνίας: 2631022281.                           

Καλή Σχολική Χρονιά σε όλους!

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ <ergatiko.kentro.mes@gmail.com>

       

Διαβάστε περισσότερα

Οι «ελεύθεροι» πολιορκημένοι της Γάζας

Η θέα του λιμανιού της Γάζας κάτω από το φως του καλοκαιριού θυμίζει καρτ-ποστάλ.
Οι ακτίνες του ήλιου φωτίζουν τον γαλάζιο ουρανό και τη μπλε θάλασσα, μέσα στην οποία πλέουν γραφικά μικρά αλιευτικά. Αλλά η ψευδαίσθηση δεν μπορεί να διαρκέσει για πολύ. Αυτό το τμήμα της Μεσογείου είναι βαριά μολυσμένο, υπάρχουν πολεμικά πλοία στον ορίζοντα και μαχητικά αεροσκάφη περιπολούν τον ουρανό. Αυτή είναι η Λωρίδα της Γάζας: η μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή του κόσμου, όπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε μια έκταση 365 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ως «ελεύθεροι» πολιορκημένοι από το Ισραήλ.

Το Ισραήλ έχει επιβάλει τον αποκλεισμό γης, θάλασσας και αέρα σε αυτό το μικρό κομμάτι των παλαιστινιακών εδαφών. Δεν επιτρέπει ακόμη και στους ψαράδες να βγουν για ψάρεμα πέραν του στενού κλοιού των 18,5 χλμ από τη στεριά και αν τύχει και κάποιοι εκτοξεύσουν ρουκέτες ή εμπρηστικά αερόστατα προς το Ισραήλ, δεν τους επιτρέπεται καν να σηκώσουν άγκυρες. «Τα ισραηλινά περιπολικά σκάφη βρίσκονται πάντα σε απόσταση 3 έως 4 χλμ από την ακτή. Μπορεί κανείς να τα δει ακόμη και με γυμνό μάτι», λέει ο Jihad al-Soltan, επικεφαλής της συνδικαλιστικής ένωσης των αλιέων της Γάζας, στη Le Monde Diplomatique. «Συχνά πυροβολούν εναντίον των ψαράδων και συνήθως χωρίς προειδοποίηση. Πρόσφατα, αρκετοί τραυματίστηκαν και τα σκάφη τους υπέστησαν σοβαρές βλάβες», σημειώνει. Πράγματι, μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2019, το Ισραηλινό Ναυτικό πυροβόλησε πάνω από 200 φορές Παλαιστίνιους αλιείς, τραυματίζοντας γύρω στους 30 και κατάσχεσε δεκάδες βάρκες, σύμφωνα με δύο ΜΚΟ, το παλαιστινιακό Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Al Mezan και την ισραηλινή Btselem. Το 2018 μάλιστα σκοτώθηκαν δύο ψαράδες.
Το 2000, η Λωρίδα της Γάζας είχε περίπου 10.000 ψαράδες. Ωστόσο, με το Ισραήλ να τους αποκλείει από το 85% των θαλάσσιων ζωνών στις οποίες έχουν το δικαίωμα να αλιεύουν, βάσει του διεθνούς δικαίου, οι περισσότεροι έχουν εγκαταλείψει τη θάλασσα. Σήμερα υπάρχουν μόνο 3.500 άτομα που κάνουν αυτή τη δουλειά και το 95% αυτών ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, κερδίζοντας κάτι παραπάνω από 5 δολάρια την ημέρα.
Ζώντας στα σύνορα
Το ηθικό είναι επίσης χαμηλό στο Khuzaa, ένα χωριό κοντά στην πόλη Khan Yunis, μία από τις μεγαλύτερες πόλεις στο νότο της Γάζας. Ο Khaled Qadeh, ένας φτωχός αγρότης ηλικίας 34 ετών, έχει μια μικρή έκταση μόνο μερικές εκατοντάδες μέτρα από τα σύνορα με το Ισραήλ - ένα δίκτυο 65 χιλιομέτρων τοίχων, τάφρων, περιφράξεων και συρματοπλέγματος που περιβάλλει τη Λωρίδα της Γάζας. Από τα σύνορα ξεκινά μια ζώνη ασφαλείας 300 μ. έως 1,5 χλμ προς το εσωτερικό του ήδη μικρού αυτού κομματιού γης. Στην οικογένεια του Qadeh ανήκαν εδάφη που βρίσκονται στην άλλη πλευρά της Πράσινης Γραμμής, αλλά τα έχασαν το 1948.
Η παραγωγή του Qadeh έχει μειωθεί κατά 80%. Είναι ο μοναδικός εργαζόμενος της οικογένειας του και είναι πνιγμένος στα χρέη. Η μικρή γη που μπορεί να εκμεταλλευτεί απλά του επιτρέπει να τροφοδοτεί την οικογένειά του και να κερδίζει περίπου 110 δολάρια μηνιαίως, πουλώντας τα προϊόντα του. Ο γεωργικός τομέας, ο οποίος αντιπροσωπεύει περίπου 44.000 θέσεις εργασίας στη Γάζα (10% του συνόλου), έχει συρρικνωθεί κατά ένα τρίτο από το 2014.
Όλοι οι κάτοικοι της Γάζας αντιμετωπίζουν παρόμοιες συνθήκες, οι οποίες είναι «απολύτως μη βιώσιμες» σύμφωνα με την αναπληρώτρια Γενική Γραμματέα του Οργανισμού Εμπορίου και Ανάπτυξης του ΟΗΕ (Unctad), Isabelle Durant. Το 2012, ο ΟΗΕ προέβλεψε ότι το έδαφος της Γάζας θα καταστεί μη βιώσιμο έως το 2020 εάν δεν είχε αρθεί ο ισραηλινός αποκλεισμός. Η Γάζα είχε τότε ήδη ζήσει δύο πολέμους, το 2006 και το 2008. Μετά από δύο ακόμη ισραηλινές επιχειρήσεις, ο Robert Piper, συντονιστής του ΟΗΕ για την Ανθρωπιστική Βοήθεια και τις Αναπτυξιακές Δραστηριότητες στα Κατεχόμενα Εδάφη, δήλωσε το 2017 ότι το 2012 και το 2014 η κατάσταση επιδεινώθηκε περαιτέρω και ταχύτερα από ό, τι αναμενόταν. «Το όριο της "μη αξιοποίησης" της Γάζας έχει ήδη περάσει», είπε.
Από το 1948, το 70% του πληθυσμού της Γάζας βρίσκεται σε προσφυγικό καθεστώς. Οι μισοί κάτοικοι της μεγαλύτερης «φυλακής» του κόσμου έχουν ηλικία κάτω των 15 ετών. Η ανεργία είναι η υψηλότερη στον κόσμο αγγίζοντας το 53% συνολικά και φτάνοντας το 70% μεταξύ των νέων και το 85% στις γυναίκες, ειδικά. Το ήμισυ του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας και η τοπική οικονομία έχει επισήμως καταρρεύσει.
Ο Γκάζι Χαμάντ, αναπληρωτής υπουργός για την κοινωνική ανάπτυξη και εξέχον μέλος της Χαμάς, λέει στη Le Monde Diplomatique πως: «Η Λωρίδα της Γάζας είναι μια μεγάλη φυλακή, με ολόκληρο τον λαό κλειδωμένο κάτω από στρατιωτική κατοχή και με την ανθρωπιστική βοήθεια να παίζει τον ρόλο του κατασταλτικού, για να αποφευχθεί η έκρηξή». «Από τότε που εκλέχτηκε η Χαμάς το 2006 υποφέρουμε μια συλλογική τιμωρία που δεν δείχνει να έχει τέλος. Ο αποκλεισμός είναι πραγματικά ένας τρόπος για το Ισραήλ να ασκήσει πίεση σε μας, με τη συμπαιγνία της διεθνούς κοινότητας, και να μας κάνει να λυγίσουμε», δηλώνει από την πλευρά του ο Fathi Sabah, ένας αρθρογράφος της παναραβικής εφημερίδας Al-Hayat.
Η νέα «κανονικότητα» μιας πολιορκίας
Η πολιορκία επηρεάζει κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής στη Γάζα και έχει οδηγήσει στην εγκαθίδρυση μιας νέας «κανονικότητας».
Δεδομένου ότι το Ισραήλ κατέστρεψε τον μοναδικό σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στη Γάζα τον Ιούνιο του 2006, η παροχή ηλεκτρισμού δεν μπορεί να προβλεφθεί. Ο σταθμός ηλεκτροπαραγωγής έχει μερικώς ανακατασκευαστεί, αλλά δεν διαθέτει καύσιμα και λειτουργεί τμηματικά, καλύπτοντας μόλις το 20% των αναγκών. Έτσι, η Γάζα παίρνει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς της από το Ισραήλ, το οποίο βέβαια παρέχει περιορισμένες ποσότητες και «στέλνει τον λογαριασμό» στην Παλαιστινιακή Αρχή, στη Δυτική Όχθη.
Οι κάτοικοι της Γάζας ζουν μεταξύ αδιάκοπων διακοπών ρεύματος. Ο δημοσιογράφος Ghada al-Kord, λέει πως έχουν ηλεκτρική ενέργεια μόνο για 8 έως 12 ώρες την ημέρα. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν διαθέτουν γεννήτριες για να καλύψουν τις διακοπές ρεύματος, καθώς είναι πολύ ακριβές. «Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να διατηρήσουμε ούτε καν τα τρόφιμά μας στα ψυγεία μας. Πρέπει να σχεδιάζουμε τη μέρα μας... μέρα με τη μέρα», σημειώνει ο Ghada al-Kord, στη γαλλική εφημερίδα. Πριν από δύο χρόνια, η κατάσταση ήταν ακόμη χειρότερη.«Από τον Απρίλιο του 2017 έως τον Ιανουάριο του 2018, ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς, σε μια προσπάθεια πίεσης προς τη Χαμάς, αρνήθηκε την ενεργειακή συμφωνία με το Ισραήλ και σε αντίποινα το Τελ Αβίβ μείωσε την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος σε 3 με 4 ώρες την ημέρα.
Πέραν του ηλεκτρικού ρεύματος, υπάρχει επίσης κι έλλειψη νερού, καθώς ο παράκτιος υδροφόρος ορίζοντας (από τον οποίο το Ισραήλ ελέγχει το 85%) είναι μολυσμένος και πάνω από το 95% των υπογείων υδάτων στα οποία στηρίζεται η Γάζα δεν είναι πόσιμα.

Τους αρνούνται ιατρική βοήθεια
Η απαγόρευση εισαγωγών βασικών προμηθειών, οι ελλείψεις προσωπικού, οι διακοπές ρεύματος και οι ζημιές που έχουν αφήσει πίσω τους οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί στις υποδομές, έχουν πλήξει τον νευραλγικό τομέα της υγείας. Η ανυπαρξία φαρμάκων, υγειονομικών υλικών και κρεβατιών έχουν μετατρέψει τα νοσοκομεία σε ξενώνες. Ο Ashraf al-Qadra, εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας της Γάζας, λέει: «Έχουμε ελλείψεις στα πάντα. Δεν έχουμε πάνω από το 50% των βασικών φαρμάκων, το 65% των ασθενών με καρκίνο δεν λαμβάνουν καμία θεραπεία και δεν μπορούμε να εκτελέσουμε τις περισσότερες εγχειρίσεις».
Το νοσοκομείο Al-Shifa, το μεγαλύτερο στη Γάζα, είχε κάποτε καλή φήμη, αλλά όχι πια. Το μαύρο ανέκδοτο που κυκλοφορεί είναι πως «πηγαίνεις εκεί όρθιος και βγαίνεις ξαπλωμένος». Ο ορθοπεδικός χειρούργος Muhammad Shahin καλείται να περιθάλψει κυρίως όσους πλήττονται από ισραηλινά πυρά κατά τη διάρκεια των συχνών εκρήξεων βίας στα ισραηλινο-παλαιστινιακά σύνορα. «Οι περισσότεροι είναι πολύ νέοι. Έχουν βαθιά τραύματα, που δεν είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε ποτέ στο παρελθόν. Οι Ισραηλινοί χρησιμοποιούν εκρηκτικές σφαίρες που καταστρέφουν τον μυϊκό ιστό, τις αρθρώσεις και τα νεύρα. Όταν οι σκοπευτές τους δεν πυροβολούν να σκοτώσουν - με βολές στο στήθος ή στο κεφάλι - ρίχνουν στα πόδια ή σε πιο ευαίσθητα μέρη του σώματος για να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες ζημιές. Πολλοί ακρωτηριάζονται αν δεν μείνουν ανάπηροι για όλη τους τη ζωή», υπογραμμίζει.
Από τότε που ξεκίνησαν οι διαμαρτυρίες για τη «Μεγάλη Πορεία της Επιστροφής», πάνω από 30.000 Παλαιστίνιοι έχουν τραυματιστεί, περίπου 140 έχουν χάσει ένα χέρι ή ένα πόδι και, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, 1.700 άνθρωποι ενδέχεται να χρειαστούν ακρωτηριασμό άκρων τα επόμενα δύο χρόνια.
Οι νέοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των διαμαρτυριών που ξεκίνησαν στις 30 Μαρτίου του 2018, πριν από τον ετήσιο εορτασμό της νάκμπα, της επετείου της 15ης Μαΐου του 1948, δηλαδή, όπου οι Ισραηλινοί εκτόπισαν 800.000 Παλαιστίνιους στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη ή τις γειτονικές αραβικές χώρες. Έκτοτε περισσότεροι από 200 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί στα σύνορα, ενώ άλλοι 100 πέθαναν σε αεροπορικές επιδρομές που συχνά πυκνά κάνει το Ισραήλ στην πολύπαθη γη των Παλαιστινίων.
Τον Φεβρουάριο, μια εξεταστική επιτροπή του ΟΗΕ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι βιαιοπραγίες του Ισραήλ κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων θα μπορούσαν να αποτελέσουν εγκλήματα πολέμου ή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας . Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου απέρριψε αυτές τις κατηγορίες και δήλωσε ότι το Ισραήλ θα υπερασπίζεται την κυριαρχία του και τους πολίτες του. Την ίδια στιγμή μια δημοσκόπηση έδειξε ότι το 71% των Ισραηλινών πιστεύουν ότι το να πυροβολεί ο στρατός Παλαιστίνιους διαδηλωτές είναι «δικαιολογημένο».
Γιατί κανείς δεν τιμωρεί το Ισραήλ;
Η παλαιστινιακή ηγεσία έχει επίσης επικριθεί για τον αριθμό των διαδηλωτών που σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν και για την κλίμακα των υλικών ζημιών που προκάλεσαν οι εμπρηστικές επιθέσεις σε ισραηλινό έδαφος. Η διεθνής κοινότητα και τα δυτικά μέσα ενημέρωσης κατηγορούν τις παλαιστινιακές δυνάμεις -ιδίως τη Χαμάς- ότι εκμεταλλεύονται τους νέους και τους χρησιμοποιούν ως «θήραμα» για τους ελεύθερους σκοπευτές του Ισραήλ.
Ο Khaled al-Batsh αρχηγός της οργάνωσης «Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ» και μέλος της οργανωτικής επιτροπής των διαδηλώσεων της Μεγάλης Επιστροφής, λέει στη Le Monde Diplomatique πως «ακολουθήσαμε τον δρόμο της ειρηνικής αντίστασης». «Τώρα όμως κατηγορούμαστε για τον μεγάλο αριθμό των Παλαιστίνιων νεκρών. Ποιος τους δολοφόνησε; Ποιος σκοτώνει τα παιδιά μας; Οι Ισραηλινοί ελεύθεροι σκοπευτές που γνωρίζουν τι ακριβώς κάνουν. Μέχρι τώρα, αυτές οι διαδηλώσεις δεν έχουν οδηγήσει στο θάνατο ούτε ενός Ισραηλινού», λέει. Και αναρωτιέται: «Γιατί δεν τιμωρείται το Ισραήλ;».
Ο Muhammad Shallah δεν φοβάται να μπει στην επικίνδυνη ζώνη. «Πολλοί άνθρωποι τραυματίστηκαν. Ο πατέρας μου και ο αδελφός μου έχουν δεχτεί σφαίρες από Ισραηλινούς ελεύθερους σκοπευτές», λέει. «Αλλά οι διαμαρτυρίες πρέπει να συνεχιστούν μέχρι να ανακτήσουμε τα δικαιώματά μας και τη γη μας», τονίζει.
Υπάρχουν όμως και πολλοί αντιφρονούντες στις τάξεις των νέων. Πολλοί δεν δίνουν πλέον το παρών στις διαδηλώσεις, τις οποίες θεωρούν ότι τις υποκινεί η Χαμάς. Ένας νεαρός ακτιβιστής λέει στη Le Monde Diplomatique πως «η Χαμάς χρησιμοποιεί το κίνημα για δικούς της σκοπούς. Για να αποκαταστήσει τη φήμη και τη νομιμότητά της, δηλαδή, σε μια εποχή που χάνει την υποστήριξή της». Τα τελευταία χρόνια, το άστρο της Χαμάς έχει πράγματι ξεθωριάσει. Πολλοί πλέον επικρίνουν το κόμμα και τον ηγέτη του Yahya Sinwar, κατηγορώντας τους ότι αγνοούν τις ανάγκες των πολιτών υπέρ του αυταρχισμού και της ηθικής αυστηρότητας.
Υπάρχει άλλος τρόπος;
Την ίδια στιγμή δεν είναι βέβαιο ότι η Φατάχ θα μπορούσε να προσφέρει μια βιώσιμη εναλλακτική. Η Παλαιστινιακή Αρχή του Μαχμούντ Αμπάς έχει χάσει επίσης την υποστήριξη της οποίας έχαιρε, καθώς οι συμβιβασμοί που έχει κάνει έναντι του Ισραήλ κατά τη διάρκεια των ειρηνευτικών συνομιλιών, έχουν δυσαρεστήσει μεγάλο μέρος των Παλαιστινίων. Πολλοί πλέον απορρίπτουν τόσο τη Φατάχ όσο και τη Χαμάς και, όπως και οι συμπατριώτες τους στη Δυτική Όχθη, ζητούν ριζικές πολιτικές αλλαγές και ριζική ανανέωση.
Πολλοί έχουν χάσει πια την ελπίδα τους, όμως. «Μισώ τη Γάζα. Η παιδική μου ηλικία καταστράφηκε από τρεις πολέμους και θέλω να φύγω από εδώ», λέει η 18χρονη φοιτήτρια Amira al-Achcar, που ζει στο στρατόπεδο προσφύγων Nusseirat μαζί με τα 8 αδέλφια της και τη μητέρα τους.
Χωρίς παραχωρήσεις από την ισραηλινή πλευρά και χωρίς διεθνή υποστήριξη, η προτεραιότητα για τους περισσότερους Παλαιστίνιους είναι η επίλυση της διαμάχης μεταξύ Φατάχ και Χαμάς. Στις 12 Οκτωβρίου 2017 υπέγραψαν μια συμφωνία που υποτίθεται ότι επέτρεπε στην Παλαιστινιακή Αρχή να επιστρέψει στη Λωρίδα της Γάζας. Ωστόσο, η διαδικασία βρίσκεται σε αδιέξοδο, με τον Αμπάς να ζητά τον αφοπλισμό της Χαμάς κι εκείνη να απορρίπτει ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Εν τω μεταξύ, ο λαός της Γάζας συνεχίζει να βυθίζεται όλο και περισσότερο στη δυστυχία, με το μικρό αυτό κομμάτι γης να έχει γίνει μια ωρολογιακή βόμβα.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσο η Χαμάς και η Φατάχ βρίσκονται στα χαρακώματα, δεν θα μπορέσει να στηθεί ένα κοινό μέτωπο κατά του κοινού τους «εχθρού»... του Ισραήλ.

Διαβάστε περισσότερα

Βραζιλία: Κάθε 23 λεπτά δολοφονείται ένας μαύρος νέος

Επι­μέ­λεια Πάνος Αλε­πλιώ­της

«Οι κίν­δυ­νοι να είσαι νέος και μαύ­ρος στην Βρα­ζι­λία.

Τα τε­λευ­ταία στα­τι­στι­κά στοι­χεία που δη­μο­σί­ευ­σε ο ΟΗΕ δεί­χνουν ότι πε­ρί­που 23.000 νε­α­ροί μαύ­ροι πε­θαί­νουν βίαια κάθε χρόνο στη Βρα­ζι­λία, αυτό αντι­στοι­χεί σε ένα νέο κάθε 23 λεπτά!

• • Η Βρα­ζι­λία ήταν η τε­λευ­ταία χώρα στην Αμε­ρι­κή που κα­ταρ­γή­θη­κε η δου­λεία (1888). 
  • Ο πλη­θυ­σμός της Μαύ­ρης και μι­κτής φυλής αντι­προ­σω­πεύ­ει πε­ρισ­σό­τε­ρους από τους μι­σούς κα­τοί­κους της χώρας, δη­λα­δή το 55,8% του συ­νό­λου, σύμ­φω­να με τα στα­τι­στι­κά στοι­χεία της Εθνι­κής Απο­γρα­φής δειγ­μά­των νοι­κο­κυ­ριού (PNAD) του 2018, αλλά είναι και το πιο ευά­λω­το.
  • Αντι­με­τω­πί­ζει την με­γα­λύ­τε­ρη ανερ­γία,έχει την μι­κρό­τε­ρη πρό­σβα­ση στην εκ­παί­δευ­ση και την υγεία, με χα­μη­λό­τε­ρους μι­σθούς, ακόμη και όταν έχει το ίδιο επί­πε­δο εκ­παί­δευ­σης με τους άλ­λους.
  • Οι μαύ­ροι άν­δρες με πτυ­χίο τρι­το­βάθ­μιας εκ­παί­δευ­σης κερ­δί­ζουν κατά μέσο όρο 29% λι­γό­τε­ρο από τους λευ­κούς, ενώ η δια­φο­ρά είναι 27% στην πε­ρί­πτω­ση των γυ­ναι­κών, σύμ­φω­να με με­λέ­τη του Ιν­στι­τού­του Locomotiva της Βρα­ζι­λί­ας.
  • Με­τα­ξύ των 12.800.000 ανέρ­γων το 64,3% είναι μαύ­ροι ή μι­γά­δες ανα­φέ­ρει η Prensa Latina σύμ­φω­να με τα δε­δο­μέ­να της PNAD.
  • Τα στοι­χεία δεί­χνουν επί­σης ανι­σό­τη­τα και στον επι­χει­ρη­μα­τι­κό κόσμο: Οι μαύ­ροι κα­τέ­χουν μόνο το 4,7% των διευ­θυ­ντι­κών θέ­σε­ων και το 6,5% των διοι­κη­τι­κών θέ­σε­ων, σύμ­φω­να με τα στοι­χεία με­λέ­της των 500 με­γα­λύ­τε­ρων εται­ρειών στη Βρα­ζι­λία, που πραγ­μα­το­ποιού­νται από το Ιν­στι­τού­το Ethos.
  • Το 2019 ο Άτλας της Βίας, που δη­μο­σιεύ­θη­κε από το Ιν­στι­τού­το Εφαρ­μο­σμέ­νων Οι­κο­νο­μι­κών Ερευ­νών, σε συ­νερ­γα­σία με το Εθνι­κό Φό­ρουμ Δη­μό­σιας Ασφά­λειας, στη Βρα­ζι­λία, ανα­φέ­ρει ότι κα­τα­γρά­φη­καν 65.602 εκ προ­θέ­σε­ως βί­αιοι θά­να­τοι το 2017. Από αυ­τούς όπως ανα­φέ­ρει το πε­ριο­δι­κό Φό­ρουμ, πάνω από το 75% των θυ­μά­των ήταν μαύ­ροι.
  • Τα τε­λευ­ταία στα­τι­στι­κά στοι­χεία που δη­μο­σί­ευ­σε ο ΟΗΕ δεί­χνουν ότι πε­ρί­που 23.000 νε­α­ροί μαύ­ροι πε­θαί­νουν βίαια κάθε χρόνο στη Βρα­ζι­λία, αυτό αντι­στοι­χεί σε ένα νέο κάθε 23 λεπτά.

• Η με­λέ­τη δια­πί­στω­σε επί­σης ότι οι νε­α­ρές μαύ­ρες γυ­ναί­κες έχουν πάνω από δύο φορές πε­ρισ­σό­τε­ρες πι­θα­νό­τη­τες να πέ­σουν θύ­μα­τα αν­θρω­πο­κτο­νί­ας, από ότι οι νέες λευ­κές γυ­ναί­κες.

Ρα­τσι­σμός

Πρό­κει­ται για στοι­χεία τα οποία, σύμ­φω­να με τον ΟΗΕ, απο­κα­λύ­πτουν “το βάρος του ρα­τσι­σμού στο ση­με­ρι­νό σε­νά­ριο της βίας στη χώρα”. Με αυτή την έν­νοια, ένας μαύ­ρος είναι πολύ πιο πι­θα­νό να σκο­τω­θεί σε σύ­γκρι­ση με άλ­λους πο­λί­τες, ανε­ξαρ­τή­τως ηλι­κί­ας, φύλου, μόρ­φω­σης ή τόπου κα­τοι­κί­ας

Πρώ­τοι και στις αυ­το­κτο­νί­ες

Οι μαύ­ροι νέοι και οι έφη­βοι στη Βρα­ζι­λία είναι πιο πι­θα­νό να αυ­το­κτο­νή­σουν από ότι οι λευ­κοί, ανα­φέ­ρε­ται σε με­λέ­τη του Υπουρ­γεί­ου Υγεί­ας, που δη­μο­σιεύ­θη­κε από τον δι­κτυα­κό τόπο ει­δή­σε­ων G1.

• Από το 2012 έως το 2016, το πο­σο­στό θνη­σι­μό­τη­τας από αυ­το­κτο­νί­ες για τον μαύρο πλη­θυ­σμό αυ­ξή­θη­κε κατά 12%. Για κάθε δέκα αυ­το­κτο­νί­ες εντός αυτής της ηλι­κια­κής ομά­δας, οι έξι ήταν αφρι­κα­νι­κής κα­τα­γω­γής.

Πε­ρισ­σό­τε­ρα όπλα απο­φα­σί­ζει ο Μπολ­σο­νά­ρο
Αυτά τα στοι­χεία σχε­τι­κά με τη βία στη Βρα­ζι­λία εν­δέ­χε­ται να επι­δει­νω­θούν, απόρ­ροια των πιο ευ­έ­λι­κτων ρυθ­μί­σε­ων που διέ­πουν την κα­το­χή όπλων όπως απο­φά­σι­σε ο Πρό­ε­δρος Jair Bolsonaro, δε­δο­μέ­νου ότι πε­ρισ­σό­τε­ρα από το 70% των αν­θρω­πο­κτο­νιών (47.500) πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν με πυ­ρο­βό­λα όπλα.

Ρεκόρ στις δο­λο­φο­νί­ες και δια­κρί­σεις

Ο εθνι­κός μέσος όρος των αν­θρω­πο­κτο­νιών είναι 31,6 θά­να­τοι ανά 100.000 κα­τοί­κους, πολύ υψη­λό­τε­ρος από τον αριθ­μό 10 που θε­ω­ρεί­ται «επι­δη­μία βίας» από τον Πα­γκό­σμιο Ορ­γα­νι­σμό Υγεί­ας (WHO), σύμ­φω­να με την ABC International.

Οι φυ­λε­τι­κές δια­κρί­σεις και οι ανι­σό­τη­τες που αντι­με­τω­πί­ζει ο μαύ­ρος πλη­θυ­σμός, και ιδιαί­τε­ρα οι νε­α­ροί μαύ­ροι, απο­τε­λούν «μια κα­τά­στα­ση διαρ­θρω­τι­κών δια­κρί­σε­ων, κατά την οποία τα δι­καιώ­μα­τα πρό­σβα­σης στην τρι­το­βάθ­μια εκ­παί­δευ­ση, την υγεία, την ερ­γα­σία, την αξιο­πρε­πή στέ­γα­ση, με­τα­ξύ άλλων, έχουν πλη­γεί σο­βα­ρά » όπως ανα­φέ­ρει ο Άτλας της Βίας. 

Αστυ­νο­μι­κή βία και ατι­μώ­ρη­τες δο­λο­φο­νί­ες

Η απλή πα­ρου­σία νε­α­ρών Μαύ­ρων σε ορι­σμέ­να μέρη φο­βί­ζει με­ρι­κούς, οι οποί­οι ανα­ζη­τούν αμέ­σως “βο­ή­θεια” από την αστυ­νο­μία, πε­ριο­ρί­ζο­ντας την πρό­σβα­ση τους σε δη­μό­σιους χώ­ρους ανα­ψυ­χής, μια κα­τά­στα­ση που δη­μιουρ­γεί με­γά­λη πίεση σε αυ­τούς τους νέους και τους εφή­βους, των οποί­ων οι ευ­και­ρί­ες κοι­νω­νι­κο­ποί­η­σης πε­ριο­ρί­ζο­νται σαν απο­τέ­λε­σμα δια­κρί­σε­ων και προ­κα­τα­λή­ψε­ων.

Οι αστυ­νο­μι­κές πα­ρεμ­βά­σεις σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις είναι βί­αιες και πε­ριτ­τές. Τα δε­δο­μέ­να είναι ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κά όσον αφορά τον νεαρό μαύρο πλη­θυ­σμό, σε σχέση με την αστυ­νο­μι­κή δράση, ιδιαί­τε­ρα στις φα­βέ­λες και στα προ­ά­στια, όπου με­ρι­κές φορές δο­λο­φο­νού­νται οι μαύ­ροι νέοι ατι­μώ­ρη­τα με το πρό­σχη­μα του πο­λέ­μου κατά των ναρ­κω­τι­κών.

Από το 99,5% των θυ­μά­των που κα­τα­γρά­φο­νται ως “αν­θρω­πο­κτο­νί­ες που προ­κύ­πτουν από την αστυ­νο­μι­κή πα­ρέμ­βα­ση”, το 79% ήταν μαύ­ροι και το 75% νέοι, σύμ­φω­να με τα στοι­χεία που δη­μο­σί­ευ­σε η Amnesty International Brazil, δεί­χνο­ντας τη σο­βα­ρό­τη­τα του θέ­μα­τος.

Η βία που αι­μορ­ρα­γεί τη Βρα­ζι­λία και για άλλη μια φορά θέτει ένα ιστο­ρι­κό ρεκόρ, ελ­πί­ζου­με ότι θα λη­φθούν συ­γκε­κρι­μέ­να μέτρα για την επί­λυ­ση μιας τόσο οδυ­νη­ρής κα­τά­στα­σης».

Τα με­γά­λα πο­σο­στά δο­λο­φο­νιών, ρα­τσι­σμού και δια­κρί­σε­ων ενα­ντί­ον των μαύ­ρων δεν είναι ένα φαι­νό­με­νο που προ­έ­κυ­ψε από το που­θε­νά. Σί­γου­ρα θα εντα­θεί με τον φα­σί­στα Μπολ­σο­νά­ρο. Φαί­νε­ται όμως πως και οι λε­γό­με­νες Σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κές κυ­βερ­νή­σεις που πρoη­γή­θη­καν δεν μεί­ω­σαν τα φαι­νό­με­να του απάν­θρω­που ρα­τσι­σμού που δέ­χο­νται οι μαύ­ροι νέοι και έφη­βοι στην κα­πι­τα­λι­στι­κή Βρα­ζι­λία.

Άρθρο της Granma 5/9/ 2019 της εφη­με­ρί­δας του ΚΚ Κού­βας.

Διαβάστε περισσότερα

Το βιο­γρα­φι­κό του Λαυ­ρέ­ντη Μα­χαι­ρί­τσα

Ο Λαυ­ρέ­ντης Μα­χαι­ρί­τσας γεν­νή­θη­κε στο Βόλο και σε ηλι­κία 6 ετών αρ­χί­ζει μα­θή­μα­τα πιά­νου για ένα μόλις χρόνο. Σε ηλι­κία 9 ετών αγο­ρά­ζει τον πρώτο του δίσκο, το Help των Beattles. Σε τρία χρό­νια ανα­κα­λύ­πτει το Revolver, και πάλι των Beattles. Η πρώτη δου­λειά που κάνει είναι στην απο­θή­κη της δι­σκο­γρα­φι­κής εται­ρεί­ας Μίνως Μά­τσας και Υιός, αλλά η ασυ­νέ­πεια στο ωρά­ριο της εται­ρεί­ας είναι η αιτία που τον διώ­χνουν (συμ­πτω­μα­τι­κά τα προ­σω­πι­κά του albums κυ­κλο­φο­ρούν από την MINOS-EMI). Το σχο­λείο το έχει στα­μα­τή­σει προ πολ­λού, γιατί δεν τα πή­γαι­νε καλά στα μα­θή­μα­τα, αλλά και γιατί είχε τσα­κω­θεί μ’ ένα κα­θη­γη­τή του, με απο­τέ­λε­σμα να απο­βλη­θεί από όλα τα γυ­μνά­σια! Ακο­λου­θούν δε­κά­δες δου­λειές, όπως μπάρ­μαν, παρ­κα­δό­ρος, σερ­βι­τό­ρος σε κα­φε­τέ­ρια και πολ­λές άλλες. Στο στρα­τό υπη­ρε­τεί 14 μήνες σαν προ­στά­της (και άλ­λους 5-6 μήνες φυ­λα­κή !!!).

Μόλις απο­λύ­ε­ται από το στρα­τό αρ­χί­ζει να τρα­γου­δά αντάρ­τι­κα τρα­γού­δια με τον Πάνο Τζα­βέ­λα στη ΣΥ­ΝΤΡΟ­ΦΙΑ. Η εποχή που τα αντάρ­τι­κα ήταν της μόδας έχει πε­ρά­σει, όμως είναι μια αρχή. Έχει φτά­σει 20 χρο­νών και γεν­νιέ­ται η ιδέα των P.L.J. 

Το ξε­κί­νη­μα γί­νε­ται από τον ίδιο και τον Παύλο Κι­κρι­λή. Αυτός με τη σειρά του φέρ­νει τον Τάκη Βα­σα­λά­κη και το συ­γκρό­τη­μα είναι έτοι­μο! Με την προ­σθή­κη του Αντώ­νη Μι­τζέ­λου στην κι­θά­ρα οι P.L.J. ξε­κι­νούν για την Γαλ­λία με σκοπό μια διε­θνή κα­ριέ­ρα. Κάτι τέ­τοιο δεν θα συμ­βεί τε­λι­κά, όμως το 1982 κυ­κλο­φο­ρεί το ARMAGEDDON από την Polygram, με πα­ρα­γω­γό τον Γιάν­νη Δου­λά­μη, με τον οποίο και γί­νο­νται όλοι οι δί­σκοι του συ­γκρο­τή­μα­τος. Το ARMAGEDDON είναι βα­σι­σμέ­νο στην Πα­λαιά Δια­θή­κη και η συν­θε­τι­κή ιδέα έχει τη βάση της στην Απο­κά­λυ­ψη του Ιω­άν­νη. Στον Λαυ­ρέ­ντη αρέ­σει η ενα­σχό­λη­ση με θρη­σκευ­τι­κά θέ­μα­τα, ενώ έχει κάνει και μα­θή­μα­τα θρη­σκευ­τι­κής μου­σι­κής και ψαλ­μω­δί­ες στη Μονή Πε­τρά­κη. Την εποχή εκεί­νη όμως το rock που προ­ω­θεί το συ­γκρό­τη­μα δεν έχει τόση απή­χη­ση. Είναι πε­ρί­ερ­γο το γε­γο­νός ότι όταν πρό­σφα­τα το ARMAGEDDON βγαί­νει σε CD, θε­ω­ρεί­ται ως ένας από τους κα­λύ­τε­ρους ελ­λη­νι­κούς rock δί­σκους. Η απο­γο­ή­τευ­ση κάνει το συ­γκρό­τη­μα να στρα­φεί σε ελ­λη­νι­κό στίχο, και έτσι το 1983 βγαί­νει ο 2ος δί­σκος του συ­γκρο­τή­μα­τος. Τότε το συ­γκρό­τη­μα με­το­νο­μά­ζε­ται σε Τερ­μί­τες (υπάρ­χει ένα τρα­γού­δι με αυτόν τον τίτλο στο 2ο δίσκο), όνομα που θυ­μί­ζει Beattles (σκα­θά­ρια).

 Ο 3ος δί­σκος είναι αυτός που κάνει τους πά­ντες να εν­δια­φερ­θούν για τους Τερ­μί­τες, το 1984. Με τίτλο ΑΜΑΡ­ΤΩ­ΛΗ ΜΑΡΙΑ και με τον Γιώρ­γο Ντα­λά­ρα να συμ­με­τέ­χει στα τρα­γού­δια ΑΡ­ΚΟΥ­ΔΕΣ και ΣΚΟΝΗ, ο δί­σκος που­λά­ει χι­λιά­δες αντί­τυ­πα και ακο­λου­θούν εμ­φα­νί­σεις, συ­ναυ­λί­ες και άλλα. Τον Σε­πτέμ­βριο του ’86 κυ­κλο­φο­ρεί το τέ­ταρ­το album, με τίτλο ΤΣΙ­ΜΕ­ΝΤΕ­ΝΙΑ ΤΡΕΝΑ, από την Virgin. Πε­ριέ­χει τρα­γού­δια όπως την ΣΚΛΗ­ΡΗ ΜΟΥ­ΣΙ­ΚΗ, και το ΟΥΤΕ ΜΕ ΓΝΩ­ΡΙ­ΖΕΙΣ, ΟΥΤΕ ΣΕ ΓΝΩ­ΡΙ­ΖΩ. Σε αυτό το δίσκο συμ­με­τέ­χει η Σοφία Βόσ­σου και η Φλέρυ Ντα­ντω­νά­κη. Στο πιάνο είναι ο Γιάν­νης Μπαχ-Σπυ­ρό­που­λος, ενώ στα ντραμς ο Φί­λιπ­πος Σπυ­ρό­που­λος. Τε­λευ­ταίο studio album των Τερ­μι­τών είναι το ΠΕ­ΡΙ­ΜΕ­ΝΟ­ΝΤΑΣ ΤΗ ΒΡΟΧΗ, που κυ­κλο­φο­ρεί το 1988 με τρα­γού­δια όπως το ΠΟΣΟ ΣΕ ΘΕΛΩ, ΠΑΡΕ ΜΕ ΑΠΟ ‘ΔΩ και άλλα. Με το album ΤΣΙ­ΜΕ­ΝΤΕ­ΝΙΟ ΚΟΝ­ΤΣΕΡ­ΤΟ, ζω­ντα­νά ηχο­γρα­φη­μέ­νο από μια κα­τα­πλη­κτι­κή συ­ναυ­λία στο Λυ­κα­βητ­τό όπου και συμ­με­τέ­χει πλειά­δα καλ­λι­τε­χνών, όπως ο Γιώρ­γος Ντα­λά­ρας, η Σοφία Βόσ­σου, ο Αντώ­νης Βαρ­δής (με τον οποίο ο Λαυ­ρέ­ντης τρα­γου­δά το ΣΥ­ΓΚΑ­ΤΟΙ­ΚΟΙ ΕΙ­ΜΑ­ΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΤΡΕΛΑ) και οι Κα­τσι­μι­χαί­οι, κλεί­νει ο κύ­κλος των Τερ­μι­τών.

Το 1989 λοι­πόν, ξε­κι­νά η προ­σω­πι­κή του στα­διο­δρο­μία ως συν­θέ­της και ερ­μη­νευ­τής ταυ­τό­χρο­να. Πρώτο album Ο ΜΑ­ΓΑ­ΠΑΣ ΚΑΙ Η ΣΑ­ΓΑ­ΠΩ από την MINOS-EMI, σε στί­χους του Μι­χά­λη Μαρ­μα­τά­κη που έγρα­φε στί­χους και για τους Τερ­μί­τες. Δύο χρό­νια αρ­γό­τε­ρα, το 1991, κυ­κλο­φο­ρεί το ΔΙ­ΔΥ­ΜΟ­ΤΕΙ­ΧΟ BLUES, το οποίο γί­νε­ται χρυ­σός δί­σκος. Ο Γιώρ­γος Ντα­λά­ρας συμ­με­τέ­χει στο ομώ­νυ­μο τρα­γού­δι. Οι στί­χοι των: Γιάν­νη Μπαχ-Σπυ­ρό­που­λου, Αφρο­δί­της Μάνου, Γιάν­νη Προ­ε­στά­κη, Σάββα Πα­σχα­λί­δη και Χάρη Κα­φε­τζό­που­λου. Στη συ­νέ­χεια το 1993 κυ­κλο­φο­ρεί το ΡΙΞΕ ΚΟΚ­ΚΙ­ΝΟ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ. Δέκα κομ­μά­τια, τα οχτώ σε μου­σι­κή του Λαυ­ρέ­ντη, σε στί­χους Λίνας Δη­μο­πού­λου, Μι­χά­λη Γκανά, Έλε­νας Ζερ­βού, Κώστα Κα­ρυ­στι­νού, Άκου Δα­σκα­λό­που­λου. Η Ελευ­θε­ρία Αρ­βα­νι­τά­κη συμ­με­τέ­χει στο ΜΙ­ΚΡΑ­ΣΙΑ­ΤΙ­ΚΟ και ο Βα­σί­λης Πα­πα­κων­στα­ντί­νου στο ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΣΟΥ ‘ΧΩ ΓΙΑ ΜΕΤΑ. Ο Λαυ­ρέ­ντης έχει ήδη ξε­κι­νή­σει κοι­νές καλ­λι­τε­χνι­κές εμ­φα­νί­σεις με τον Διο­νύ­ση Τσα­κνή, οι οποί­ες και απο­τυ­πώ­νο­νται δι­σκο­γρα­φι­κά στο album Η ΝΥΧΤΑ ΘΑ ΤΟ ΠΕΙ, σε ζω­ντα­νή ηχο­γρά­φη­ση από την συ­ναυ­λία στον Λυ­κα­βητ­τό στις 6 Σε­πτεμ­βρί­ου 1993 και από τις εμ­φα­νί­σεις στις 25 και 26 Φε­βρουα­ρί­ου 1994 στο ΜΕΤΡΟ. 

Ο Λαυ­ρέ­ντης και ο Διο­νύ­σης είναι πλέον ένα αχώ­ρι­στο δί­δυ­μο (έγι­ναν και κου­μπά­ροι) σε κάθε live εμ­φά­νι­ση τους. Το 1995 κυ­κλο­φο­ρεί ο δί­σκος (CD πλέον) ΠΑ­ΡΑ­ΘΥ­ΡΑ ΠΟΥ ΚΟΥ­ΡΑ­ΣΕ Η ΘΕΑ. Ένας από τους κα­λύ­τε­ρους δί­σκους του Λαυ­ρέ­ντη, ο οποί­ος όμως δεν θα έχει και ανά­λο­γη εμπο­ρι­κή επι­τυ­χία. Συμ­με­τέ­χει ο Βαγ­γέ­λης Κο­νι­τό­που­λος και η Ελι­σά­βετ Κα­ρα­τσό­λη. Κα­τό­πιν, σε λι­γό­τε­ρο από 2 χρό­νια, κυ­κλο­φο­ρεί μέσα στο 1996 το ΠΑΥ­ΣΙ­ΛΥ­ΠΟΝ. Ένα album-σταθ­μός που αγα­πή­θη­κε πάρα πολύ, πα­ρου­σιά­ζο­ντας πολύ με­γά­λες πω­λή­σεις. Η μου­σι­κή πάντα του Λαυ­ρέ­ντη (η ΑΠΟΥ­ΣΙΑ είναι γραμ­μέ­νη από τον Μίλτο Πα­σχα­λί­δη) και οι στί­χοι του Ισαάκ Σούση, του Γιώρ­γου Οι­κο­νο­μέα και της Λίνας Δη­μο­πού­λου. Τους στί­χους στο ομώ­νυ­μο τρα­γού­δι έγρα­ψε ο Νίκος Τσα­κνής, αδερ­φός του Διο­νύ­ση. Συμ­με­τέ­χουν οι Πυξ Λαξ στο ΕΝΑΣ ΤΟΥΡ­ΚΟΣ ΣΤΟ ΠΑ­ΡΙ­ΣΙ, ο Μπά­μπης Στό­κας (τρα­γου­δι­στής των Πυξ Λαξ) στο ΝΟΤΟ, καθώς και ο Δη­μή­τρης Μη­τρο­πά­νος στα ΚΙ­ΤΡΙ­ΝΑ ΒΡΑ­ΔΙΑ. Μετά από δυό­μι­σι και πλέον χρό­νια δι­σκο­γρα­φι­κής απου­σί­ας (συμ­με­τέ­χει μόνο σε δί­σκους άλλων καλ­λι­τε­χνών κατά την πε­ρί­ο­δο αυτή) ο Λαυ­ρέ­ντης επι­στρέ­φει τον Ιού­νιο του 1999 με το νέο του CD, ΕΤΣΙ ΔΡΑ­ΠΕ­ΤΕΥΩ ΑΠ’ ΤΙΣ ΠΑ­ΡΕ­ΕΣ. Η μου­σι­κή στα 8 από τα 11 τρα­γού­δια είναι του Λαυ­ρέ­ντη, με ένα τρα­γού­δι του Lucio Battisti (από τους αγα­πη­μέ­νους του καλ­λι­τέ­χνες), ένα του Vasco Rossi και ένα του Δη­μή­τρη Βα­σα­λά­κη (από τους Τερ­μί­τες). Στο album αυτό συμ­με­τέ­χει ο Διο­νύ­σης Σαβ­βό­που­λος, στο τρα­γού­δι ΚΑΙ ΤΙ ΖΗΤΑΩ. Η συ­νέ­χεια το ίδιο ση­μα­ντι­κή. 

Ο Λαυ­ρέ­ντης γρά­φει μου­σι­κή για την ται­νία “Ένας κι ένας” και αφού γρά­ψει την μου­σι­κή σε πολλά τρα­γού­δια του 2πλου CD του Γ.Ντα­λά­ρα, βγά­ζει τον επό­με­νο προ­σω­πι­κό του δίσκο με τίτλο “Το διά­λειμ­μα κρα­τά­ει δυο ζωές”. Ση­μα­ντι­κή στιγ­μή του δί­σκου η συ­νερ­γα­σία με τον Angelo Branduardi. Επό­με­νη δι­σκο­γρα­φι­κή δου­λειά του Λαυ­ρέ­ντη, το single με την μου­σι­κή της ται­νί­ας “Εφά­παξ” όπου τρα­γου­δά­ει ο Γιάν­νης Κό­τσι­ρας (για τον οποίο έγρα­ψε και τη μου­σι­κή για το CD Ξύ­λι­νο Αλο­γά­κι). Τε­λευ­ταία του προ­σω­πι­κή δου­λειά είναι το CD “Στο αφιε­ρώ­νω”, ενώ συμ­με­τεί­χε και στο δίσκο “Χρειά­ζε­ται ένα θαύμα εδώ”, που ου­σια­στι­κά απο­τε­λεί το πρό­γραμ­μα των Μα­χαι­ρί­τσα, Τσα­κνή και Πλιά­τσι­κα στο Σταυ­ρό του Νότου.

Εκτός από τη δι­σκο­γρα­φι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα, τα τε­λευ­ταία χρό­νια, μαζί με τον Διο­νύ­ση Τσα­κνή, “ορ­γώ­νει” την Ελ­λά­δα τα κα­λο­καί­ρια, δί­νο­ντας συ­ναυ­λί­ες σε όλη την επι­κρά­τεια. Πα­ράλ­λη­λα, το ίδιο πάντα δί­δυ­μο, κάνει και επι­λεγ­μέ­νες εμ­φα­νί­σεις σε μου­σι­κές σκη­νές κατά τη διάρ­κεια του χει­μώ­να. Εκτός από το Διο­νύ­ση, ο Λαυ­ρέ­ντης έχει συ­νερ­γα­στεί με την Ελευ­θε­ρία Αρ­βα­νι­τά­κη, τη Χα­ρού­λα Αλε­ξί­ου, το Δη­μή­τρη Μη­τρο­πά­νο, το Βα­σί­λη Πα­πα­κων­στα­ντί­νου κ.α. Το περ­σι­νό κα­λο­καί­ρι έδωσε πολ­λές συ­ναυ­λί­ες στην Ελ­λά­δα και την Κύπρο με τον Χρή­στο Θη­βαίο.

Όλα αυτά τα χρό­νια ο Μα­χαι­ρί­τσας έχει μεί­νει πι­στός στο χώρο του καλού ελ­λη­νι­κού τρα­γου­διού, με συ­νέ­πεια και ση­μα­ντι­κή πα­ρου­σία. Δι­καί­ως θε­ω­ρεί­ται λοι­πόν από τους ση­μα­ντι­κό­τε­ρους Έλ­λη­νες τρα­γου­δο­ποιούς…

Πηγή: http://​vidq.​gr / λαυ­ρέ­ντης μα­χαι­ρί­τσας  /  ανε­πί­ση­μη σε­λί­δα

Διαβάστε περισσότερα

Β. Ραφαηλίδης: «Κύριε, θέλεις να γίνεις πλούσιος; Σκότωσε, ρήμαξε, κλέψε, εξαπάτησε…»

«…Η πιο μεγάλη εφεύρεση του καπιταλισμού είναι το κολοσσιαίας σημασίας γεγονός πως παραμέρισε όλα τα άλλα ιδανικά και στη θέση τους έβαλε το χρήμα, όπως γινόταν πάντα στην ιστορία χωρίς να το ομολογούν καθαρά οι πολιτικάντηδες, και οι καθηγητές της ιστορίας που τους βοηθούν αποτελεσματικά. Κύριε, θέλεις να γίνεις πλούσιος; Σκότωσε, ρήμαξε, κλέψε, εξαπάτησε, κι όταν έρθει η ώρα σου εξομολογήσου και άντε στο καλό. Ο Άγιος Πέτρος σε περιμένει στον Παράδεισο.

Ο καπιταλισμός, λοιπόν, έκανε καταμερισμό έργου και στην ηθική. Τοποθέτησε το «κακό» σε τούτο τον κόσμο και το «καλό» στον άλλο, ώστε οι κακοί να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους σε τούτο τον κόσμο και οι καλοί να παίζουν το κομποσκοίνι τους (ίσως και κάτι άλλο) όσο οι κακοί κάνουν «καλές δουλειές». Έτσι γινόταν πάντα στην ιστορία, αλλά ο καπιταλισμός επιτέλους είπε τα πράγματα με τ ’ όνομά τους. Δηλαδή, δεν το βροντοφώναξε τ ’ όνομα. Το είπε από μέσα του για να μην τ ’ ακούσουν οι χαχόλοι και σταματήσουν να σκοτώνονται, για το βασιλιά (κοίτα να δεις πλάκα) και την πατρίδα.

Γι’ αυτό και πρόκοψε τόσο γρήγορα ο καπιταλισμός. Πρόκοψε, που λέτε, γιατί αναγνώρισε πως η ιστορία είναι «κακή» απ’ την ίδια τη φύση. Θέλω να πω, πως αναγνώρισε ότι η ιστορία φτιάχνεται και από τους ηθικούς και από τους ανήθικους, εναλλάξ ή κατά ζεύγος. Θέλω να πω, μ ’ άλλα λόγια, πως η ιστορία δεν δίνει πεντάρα για την ηθική. Μπορεί να κλαψουρίζουν οι άνθρωποι μετά από κάθε μάχη, πάντως ο αγώνας δόθηκε και κερδήθηκε , κι αυτό έχει σημασία. Αν δοθεί χωρίς να κερδηθεί, τότε κλάψτα – και δικαίως. Στον καπιταλισμό μετράει μόνο η αποτελεσματικότητα, και ποτέ η ηθική πρόθεση.

Αυτό, βέβαια, γινόταν πάντα κι αυτό έκαναν και τα προγενέστερα του καπιταλισμού κοινωνικά συστήματα. Όμως, ο καπιταλισμός επιδίωξε την αποτελεσματικότητα παντί τρόπω και γι’ αυτό ακριβώς πρόκοψε και μεγαλούργησε. Σκέψου να κατακτάς την Αμερική, χωρίς, λέει, να σκοτώσεις ούτε έναν Ινδιάνο! Σκέψου να σου επιτίθονται οι φίλοι και γείτονες Τούρκοι για να σε λεηλατήσουν και συ, λέει, να τους λες: Μα, γιατί το κάνατε αυτό παιδιά; Δεν είναι ευγενικό! Μη με υποχρεώσετε να σας σκοτώσω και χάσω τον Παράδεισο στα καλά καθούμενα!

Λοιπόν, ας αφήσουμε την πλάκα κι ας το πούμε καθαρά για να το καταλάβουν και οι… εθνικόφρονες (λες;) Το ήθος μετράει και στον άνθρωπο και στις κοινωνίες. Η ηθική όμως δεν μέτρησε ποτέ και σε τίποτα. Μπορεί κάποιοι να κέρδισαν τον Παράδεισο χάρη στην ηθική, αλλά μη μου ζητάτε περισσότερες πληροφορίες γι αυτούς, γιατί θα δυσκολευτώ να τις διασταυρώσω.

Εδώ που τα λέμε, πάντως, και ο Παράδεισος και η Κόλαση είναι εδώ στη Γη. Ο καπιταλισμός το αντιλήφθηκε πολύ καλά αυτό. Βέβαια, άφησε την ηθική να δουλεύει υπέρ του ουρανίου Παραδείσου, αλλά αυτό το έκανε μόνο και μόνο για να μην αρχίσουν να ψάχνουν όλοι τον Παράδεισο στη Γη, σε μια εποχή που τα αγαθά είναι ακόμα λιγοστά, και συνεπώς ο παράδεισος της ευημερίας δεν μας χωράει όλους.

Πάντως, για πρώτη φορά με τον καπιταλισμό, και χάρη στη σωτήρια ανηθικότητά του (το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας) έγινε αντιληπτό από τον άνθρωπο πως ο Παράδεισος είναι δυνατό να υπάρξει σ ’ αυτή τη Γη. Αφού ήδη υπάρχει για πολύ περισσότερους, απ’ όσους την εποχή της φεουδαρχίας, ή της δουλοκτησίας, σημαίνει πως μπορεί να διευρυνθεί κι άλλο.

Ακριβώς αυτή τη διεύρυνση επιχειρεί ο σοσιαλισμός. Πατώντας σταθερά στη ματοβαμμένη ιστορία του καπιταλισμού. Που αν δεν ήταν βάρβαρος, που αν ήταν υπέρ το δέον ηθικός, ούτε λόγος για σοσιαλισμό. Γιατί το σοσιαλισμό τον προετοιμάζει ο καπιταλισμός. Θέλω να πω πως ο σοσιαλισμός δεν φύτρωσε στα κεφάλια μας έτσι, γιατί κάποιοι από εμάς είμαστε ηθικοί και τίμιοι. Ο ηθικός σοσιαλισμός είναι δυνατός διότι προϋπήρξε ο ανήθικος καπιταλισμός. Στη διαλεκτική σκέψη το καλό και το κακό σχηματίζουν διαλεκτικό δίπολο». 

Από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη, «Καπιταλισμός. Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας» (εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου), σ 47 – 49 ( από το κεφάλαιο «Η αναγκαιότητα της ανηθικότητας»).  

Σαν σήμερα, 8 Σεπτεμβρίου 2000, έφυγε από τη ζωή ο Βασίλης Ραφαηλίδης

Διαβάστε περισσότερα