Κάτω απ’ το όριο του πλασματικού πλεονάσματος

Ο κ. Γεωργιάδης έλεγε ότι με αυτά που κάνει, δεν θα αυξηθεί, αντιθέτως θα φτηνύνει η τιμή πολλών φαρμάκων. Μεγάλη αλήθεια. Μόνον κατά 25% ακρίβυναν επ’ εσχάτων τα φάρμακα. Εχει κάποιο κόστος
ο κ. Γεωργιάδης για αυτήν και τις άλλες μπαρούφες που αμολάει; Για την ώρα κανένα. Οπως και το μεγάλο πλήθος των Υπουργών - έχει ανέβει επτά φορές ο φόρος στα ακίνητα και (εν όψει εκλογών) ο κ. Στουρνάρας υπόσχεται «σταδιακή μείωση της φορολογίας στα ακίνητα» - πότε; όταν θα πάψει να γκρεμίζεται το γιοφύρι της Αρτας,
κι από το πρωτογενές πλεόνασμα θα μπορούν να διορθωθούν ορισμένες απ’ τις αδικίες που υπέστησαν οι ρέγκες, διότι οι άνθρωποι εξακολουθούν να πληρώνουν αυξησούλες όπως το 7% στη ΔΕΗ ή τον κεφαλικό φόρο στα διόδια - πιάστε μάγκες τα γιοφύρια, κάθε φορά που περνάμε μας παίρνουνε το σώβρακο.
Το παράλογο έχει άπειρες εκδοχές και το παιχνίδι μπορεί να παίζεται επ’ άπειρον (αν δεν σοβαρευτεί ο λαός και όση απ’ την Αριστερά τον νοιάζεται). «Χασάπηδες», φέρ’ ειπείν, οι Τροϊκανοί, αλλά η χρυσή ορδή των ανδρεικέλων προσεύχεται έξι φορές την ημέρα να επιστρέψει η Τρόικα.
Τι χάντρες, μπιχλιμπίδια και καθρεφτάκια θα φέρει ως άλλα δώρα των Δαναών (και για τις προεκλογικές ανάγκες της κυβέρνησης) ερχόμενη η Τρόικα - τίποτα! ούτε καν αυτά. Αντιθέτως φέρνει μαστίγια, κνούτα κι άλλα όργανα βασανισμού, απαιτώντας να πάει ο κατώτατος μισθός στα 300 ευρώ, να επικρατήσει μεγαλύτερη «ευελιξία» στις εργασιακές σχέσεις, να γενικευθούν δηλαδή οι mini jobs, να οριστικοποιηθεί το καθεστώς των ομαδικών απολύσεων - mini jobs για μικροζωές, απολύσεις κατά το δοκούν, σήμερα υπάρχεις, αύριο γίνεσαι ένα στατιστικό κενό. Ενα σωστό λάθος.
Τι συζητείται απ’ όλα αυτά στα κανάλια της ολοκληρωτικής προπαγάνδας; Η μαγική ικανότης του κ. Σαμαρά να βρίσκει λύσεις στα προβλήματα που ο ίδιος δημιουργεί. Αίφνης το μαγικό καρότο του «βοηθήματος» των 200 ευρώ εν όψει Πάσχα (κι εκλογών).
Σου κλέβουν τη δουλειά και μένεις άνεργος, σου πετσοκόβουν τον μισθό, σου απειλούν ή σου παίρνουν το σπίτι, σου κλείνουν το μαγαζί, υποσιτίζονται τα παιδιά σου, σου γαμάνε την ψυχή και σου δίνουν 200 ευρώ «βοήθημα», για να «αποκαταστήσουν τις αδικίες»
και δεν ντρέπονται,
δεν πέφτει φωτιά να τους κάψει,
οι κάτοχοι της Λίστας Λαγκάρντ, τα πουλητάρια της άμυνας για μίζες, τα πουλητάρια της πατρίδας κατά γη, πόρους και ανθρώπους, σου δίνουν βοήθημα 200 ευρώ
και βγαίνουν στα κανάλια και κορδώνονται,
ξετσίπωτοι, θεοστυγείς και θεομπαίχτες,
σου δίνουν 200 ευρώ οι ΠΑΣΟΚιοι και διαγκωνίζονται με τους Νεοδημοκράτες για την ευεργεσία, λες και δεν σου έκαψαν τη ζωή, λες και από ’δω και πέρα όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο - αυτό
διακηρύσσουν οι θρασείς, ενώ την ίδια ώρα σού σκάβουν τον λάκκο του χειρότερου. Εκατό χιλιάδες έχει προγράψει ο κ. Μητσοτάκης απ’ το Δημόσιο, 11.000 ετοιμάζεται να απολύσει φέτος και 12.500 του χρόνου. Πέφτει η ανεργία πανηγύριζε ο κ. Σαμαράς, μόνον που ανέβηκε κι άλλο, βγαίνουν στους δρόμους οι αγρότες -«α! εγώ είμαι κατηγορηματικά εναντίον του κλεισίματος των δρόμων» δηλώνει ο κ. Ευαγγελάτος-, ποιος νοιάζεται με τι είσαι εσύ αντίθετος (εκτός απ’ την προπαγάνδα που κάνεις), αλαλάζον κύμβαλο; Μια φάρσα μπούφα με είσοδο
τα 200 ευρώ που σου χαρίζουν επειδή σου πήραν χιλιάδες και για να σου πάρουν άλλες τόσες. Αλλά τα ευρώ είναι το λιγότερο. Η ίδια μας η ζωή που την έκαναν ξεφτίλα του Συντάγματος, δουλεία επ’ αόριστον στους Δυνατούς κι ανυπόληπτη στα ίδια μας τα μάτια - αυτό είναι το μέγα (απο)τρόπαιο των ποταπών. Οτι
παρ’ ότι Αρπυιες, Γρύπες και Χίμαιρες, τραγουδάνε ακόμα…
Y.Γ.: Για τις ΜΚΟ. Επί 20ετίαν κουράστηκαν οι πένες μου να γράφει η ταπεινότης μου για τους τρεις καρκίνους του πολιτεύματος. Και οι τρεις, φρούτα του «εκσυγχρονισμού»: τις ΜΚΟ, τις offshore και τις Ανεξάρτητες Αρχές. Εις μάτην. Οπως και τώρα. Διότι και ο θόρυβος για τη ΜΚΟ-νάρκες που έχει κατ’ αυτάς ξεσπάσει, κι αυτός θα περάσει. Αλλα, χειρότερα, θα μας απασχολήσουν.
Για τις ΜΚΟ έγραφαν το «Παρόν», o «Ριζοσπάστης», η «Realnews», τα «Επίκαιρα», η «Δημοκρατία» κι ελάχιστοι συνάδελφοι στον υπόλοιπο Τύπο. Φωνές βοούσες εν τη ερήμω. Μας απαντούσαν διά της σιωπής. Δυο-τρεις μέρες θόρυβος και πάμε παρακάτω. Ετσι δούλευε και δουλεύει το σύστημα. Εκαναν βουλευτές επερωτήσεις στη Βουλή και τους δούλευαν οι Υπουργοί με μη απαντήσεις, ο ένας μετά τον άλλον.
Το κακό συνεχίζεται και θα συνεχισθεί. Μια χυλώδης ομερτά θα το προστατεύει. Διότι πολλοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι έχουν ανακατευτεί σ’ αυτήν τη δυσώδη ιστορία. Απ’ όλα τα κόμματα (πλην ΚΚΕ, αυτό ανακατεύτηκε με offshore), με ανθρώπους της Αριστεράς να προεξάρχουν ενίοτε σ’ αυτά τα κόλπα. Φτάσαμε σήμερα ΜΚΟ να εμπορεύονται ανέργους, να ενοικιάζουν ανθρώπους ωσάν κανονικοί δουλέμποροι. ΜΚΟ που κόπτονται για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, είναι δουλεμπορικές οι ίδιες.
Επιμένουν ορισμένοι (πονηροί ανακατεμένοι με τους καλοπροαίρετους) ότι υπάρχουν και καλές ΜΚΟ - δεν αμφιβάλλω, αλλά δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, διότι ο «θεσμός» ως εκ της φύσεώς του είναι αντιδημοκρατικός. Τι πάει να πει μη κυβερνητική οργάνωση με κυβερνητική χρηματοδότηση; Για την ψυχή της μάνας τους έδινε ο κάθε Γιωργάκης και διακινούσε ο κάθε Ρόντος ποσά για την κατασκευή μονόξυλων στο Σουδάν ή την αποπόντιση ναρκών απ’ τις θάλασσες του Αρη;
Προ ολίγων ετών το «Παρόν» είχε δημοσιεύσει καταλόγους με χιλιάδες κυβερνητικές οργανώσεις, κόστους εκατομμυρίων ευρώ για αυτούς που τους έφαγαν τις συντάξεις. Και λοιπόν; Το θέμα ήρθε στο φως και το έφαγε το σκοτάδι. Διότι αυτοί που έτρωγαν τα λεφτά, έπρεπε να συνεχίσουν να τα τρώνε. Κάτι τύποι «καθώς πρέπει», ευπρεπείς σαν γραβατωμένοι γάτοι, που σου υψώνουν το δάχτυλο και σε λένε «λαϊκιστή» ή «γραφικόν» κάθε φορά που φωνάζεις ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός».
Χιλιάδες ΜΚΟ σε όλον τον κόσμο είναι το μακρύ χέρι του ιμπεριαλισμού κι έχουν παίξει βρώμικο ρόλο (συνήθως αυτόν που καταγγέλλουν οι ίδιες) για την προετοιμασία επεμβάσεων, αμφιλεγόμενων εξεγέρσεων και κανονικών εισβολών. Το πάρτι συνεχίζεται. Το πολύ να μπει μια «τάξη» για να ξέρουν ποιος τρώει πόσα, ποιοι έχουν στο χέρι ποιους.
Κατά τα άλλα, τι σημαίνει μη κυβερνητική οργάνωση με κυβερνητική χρηματοδότηση μόνον ένας Οργουελ μπορεί να το εξηγήσει ή κάποιος άλλος εξπέρ στη γλώσσα των χοίρων και των χρυσοκανθάρων...


email: stathis@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Κύπρος: Οι «Ανάν» ξανάρχονται... (μέρος 2ο)

    Στο χτεσινό σημείωμα της στήλης σημειώναμε ότι:
α) Το κοινό ανακοινωθέν μεταξύ ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής πλευράς, το οποίο μιλά για «συνιστώντα κράτη (πολιτείες)», αποτελεί το πρόπλασμα ενός νέου «σχεδίου Ανάν». Αξίζει εδώ να τονιστεί ότι στο τουρκικό κείμενο το «συνιστών κράτος» αποκαλείται «kurucu devlet», δηλαδή... «ιδρυτικό κράτος»!
β) Στα σαράντα χρόνια που πέρασαν από την εισβολή και κατοχή διαπιστώνεται μια διαρκής διολίσθηση από τις θέσεις της διεθνούς κοινότητας ότι το Κυπριακό συνιστά ακριβώς αυτό: Προβλημα εισβολής και κατοχής.
γ) Το παράδειγμα της Κύπρου αποδεικνύει ξεκάθαρα ότι η ΕΕ κάθε άλλο παρά «εγγύηση» είναι για την εδαφική κυριαρχία και για τα δικαιώματα των λαών. Η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ δεν έλυσε το πρόβλημα, αλλά αντίθετα παρακολουθούμε χρόνια τώρα πιέσεις των «εταίρων» - όχι προς την Τουρκία, αλλά προς την Κύπρο - στην κατεύθυνση της (ευρω)διχοτόμησης!  Ολα τα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας ισχυροποιούν την άποψη ότι το ανακοινωθέν στην ουσία περιγράφει μια κατάσταση όπου η Κυπριακή Δημοκρατία θα τελεί υπό τον στρατηγικό έλεγχο της Τουρκίας μέσω του ελέγχου που η τελευταία θα ασκεί  στην Ομοσπονδιακή ή Συνομοσπονδιακή κυβέρνηση που θα προκύψει. Κύπριοι παρατηρητές, καθόλου αβάσιμα, σημειώνουν ότι οι ελληνοκύπριοι δεν θα κάνουν ομοσπονδία με τους τουρκοκύπριους, όπως παραπειστικά αναφέρεται, αλλά με την... Τουρκία, αφού για την τουρκοκυπριακή κοινότητα δεν υπάρχει πρόνοια που να την προστατεύει από την χρησιμοποίησή της σαν «δούρειο ίππο» από την Τουρκία για τον στρατηγικό έλεγχο και αποδυνάμωση της κεντρικής κυβέρνησης.

Ενα αβύθιστο αεροπλανοφόρο με... υδρογονάθρακες     
   Γιατί το δράμα της Κύπρου «αντέχει» τόσο πολύ στο χρόνο; Είναι τόσο κυνικό, αλλά και τόσο απλό: Η γεωστρατηγική της θέση την καθιστούσε πάντα έρμαιο των στρατηγικών συμφερόντων των ισχυρών. Ηδη από το 1878, όταν η Κύπρος πέρασε από τους Οθωμανούς στους Βρετανούς, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντισραέλι, έκδηλα ικανοποιημένος που η Βρετανική Αυτοκρατορία απέκτησε αυτή την πολύτιμη «βάση» για την ευόδωση των αποικιακών της σχεδίων, δήλωνε: «Βρήκαμε τον κρίκο που μας έλειπε»! («Η συνωμοσία της Κύπρου», εκδόσεις «Ι. Σιδέρης»).
   Η τύχη της Κύπρου ακολούθησε την ίδια πορεία και στην κατοπινή ιστορική φάση: «Οι συνέπειες της κατάργησης της βρετανικής κυριαρχίας στο νησί για την Τουρκία και ...βέβαια για τις ΗΠΑ, θα ήταν τόσο σοβαρές, ώστε είναι στρατηγικά απαραίτητο η Κύπρος να παραμείνει υπό βρετανική κυριαρχία», ξεκαθάριζαν με το αξεπέραστο φλέγμα τους οι Βρετανοί στρατηγοί, όπως πιστοποιούν τα πρακτικά του βρετανικού Υπουργικού Συμβουλίου κατά το έτος 1950 (στο ίδιο).
   Νωρίτερα, το 1946, ο υπουργός Εξωτερικών, Μπέβιν, ξεκαθάριζε ότι σε περίπτωση που η θέση της Βρετανίας αδυνάτιζε στην Κύπρο, τότε «θα εξαναγκαζόμασταν να παραιτηθούμε των θέσεών μας στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένου και του πετρελαίου στο Ιράκ, ενός από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά μας». Όσο για τον Βρετανό πρωθυπουργό Ιντεν, ήταν ακόμα πιο ωμός: «Χωρίς την Κύπρο, δεν θα έχουμε εγκαταστάσεις, για να προστατέψουμε τις προμήθειες πετρελαίου... Είναι τόσο απλό», έλεγε.
   Συνεπώς: Θα πιάσουμε το νήμα των εξελίξεων αλλά και του ρόλου των «διαιτητών» αν απλώς στη θέση της Βρετανίας βάλουμε τις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ (υπό την επίβλεψη της Αμερικανίδας υφυπουργού Εξωτερικών Βικτώρια Νούλαντ υπέγραφη το κοινό ανακοινωθέν...) είναι που πλέον ελέγχουν τη ροή του πετρελαίου. Κι αυτές είναι που θέλουν να «κλείσει» (και όχι να λυθεί) το Κυπριακό. Διότι, σε μια τόσο ταραγμένη περιοχή και περίοδο, είναι προφανές ότι πάνω στο έδαφος της Κύπρου (μεγάλο κομμάτι του οποίου παραμένει έδαφος των βρετανικών βάσεων με βρετανική κυριαρχία και βρετανικά χωρικά ύδατα!) θα ήθελαν να επικρατήσει μια «διευθέτηση» - έστω και επίπλαστης βιωσιμότητας...
*
   Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι στις σημερινές συνθήκες, της βαθιάς οικονομικής κρίσης, με τις σημαντικές παρενέργειες που αυτή προκαλεί στο επίπεδο της όποιας πολιτικής ισχύος, οι διαπραγματευτικές δυνατότητες, τόσο της Κύπρου όσο και της Ελλάδας, δεν βρίσκονται στο καλύτερο επίπεδο. Το λογικότερο, επομένως, θα ήταν να μην «βιάζονται». Ωστόσο βλέπουμε το αντίθετο… Το γεγονός,  προβληματίζει. Πολύ περισσότερο που στη μεν Κύπρο ο πρόεδρος Αναστασιάδης ήταν ο κατεξοχήν υπέρμαχος του «σχεδίου Ανάν», στη δε Ελλάδα έχουμε το προηγούμενο να έχει ακουστεί από τα χείλη πρώην πρωθυπουργού η αντίληψη, και ήδη από το 1950, ότι «η Ελλάς αναπνέει με δυο πνεύμονες, το μεν αγγλικό, το δε αμερικανικό και διά αυτό δεν μπορεί λόγω του Κυπριακού να κινδυνεύσει να πεθάνει από ασφυξία»…
   Συνεπώς: Δεδομένης της γεωστρατηγικής «μοίρας» της Κύπρου θα επιχειρηθεί για μια ακόμα φορά να εμφανιστεί σαν «μοιραία» η καθόλου μοιραία διχοτόμηση. Αυτή η τραγωδία, δηλαδή, τόσο για τους Ελληνοκύπριους όσο και για τους Τουρκοκύπριους. Ότι η Κύπρος δεν αφήνεται να ζήσει ως γέφυρα φιλίας των λαών δεν οφείλεται στη «μοίρα». Οφείλεται στην αντιμετώπισή της σαν «αβύθιστο αεροπλανοφόρο» από τα επιτελεία των ιμπεριαλιστών και των περιφερειακών τους συμμάχων.

*

   Απέναντι, λοιπόν, στη λεγόμενη «λύση» που προωθείται, η οποία σύμφωνα – επαναλαμβάνουμε - με ό,τι έχει δει το φως της δημοσιότητας για τα δυο «συνιστώντα κράτη» φέρνει από την πίσω πόρτα το «σχέδιο Ανάν», ο κυπριακός λαός θα βρεθεί στην ανάγκη να επιστρατέψει από πιο δυσμενείς θέσεις ανάλογες δυνάμεις με εκείνες που έφεραν την απόρριψη του πρώτου «σχεδίου Ανάν» με εκείνο το συντριπτικό 76%.
   Όσο για τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, που πέραν του «όχι» του ΚΚΕ κανένα δεν έχει τοποθετηθεί ακόμα ξεκάθαρα, είναι επιβεβλημένο να κριθούν – και θα κριθούν - από τον ελληνικό λαό κι από αυτό: Από το πόσο με τη στάση τους θα καταστήσουν δυσμενέστερη ή όχι την ήδη δυσχερή θέση του κυπριακού λαού.

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Τι κρύβεται πίσω από τις “ταραχές” στη Βενεζουέλα;

Ο Gene Sharp   είναι ο κύριος θεωρητικός της αμερικανικής σημερινής στρατηγικής που έχει αναπτυχθεί για να αποσταθεροποιήσουν τις κυβερνήσεις που δεν ελέγχονται πολιτικά και οικονομικά από τις  Ηνωμένες Πολιτείες. Πρόκειται για αυτές τις χώρες που διαθέτουν τεράστια αποθέματα φυσικών πόρων όπως το πετρέλαιο, για παράδειγμα, και όπου οι κυβερνήσεις δεν επιτρέπουν να λεηλατηθούν από τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές πολυεθνικές εταιρείες ούτε δέχονται το δόλιο πλουτισμό που αποκτούν οι τελευταίες με αυτό το τρόπο.Οι συνωμοτικές αρχές αυτής της αποσταθεροποιητικής τακτικής, φαινομενικά «μη βίαιη», στοχεύουν να προκαλέσουν χάος στο εσωτερικό της χώρας, προκειμένου να επιτευχθεί η αποσταθεροποίηση της εγκαταστημένης κυβέρνησης, και στη συνέχεια την πτώση της.
Στη συνέχεια, σε ένα δεύτερο στάδιο, καλούνται φοιτητές και γενικότερα η νεολαία, έτσι ώστε να ξεκινήσουν διαμαρτυρίες, οι οποίες παράγουν βία, έτσι ώστε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τα πρακτορεία ειδήσεων να μπορούν να μεταδίδουν σκηνές τρόμου, πυρκαγιές και λεηλασίες με νεκρούς και τραυματίες και θα πουν ότι προκαλούνται από τις δυνάμεις διατήρησης της δημόσιας τάξης της κυβέρνησης που θέλουν να ανατρέψουν.Αυτό είναι ακριβώς που συνέβη αυτή την εβδομάδα στη Βενεζουέλα, όπου οι πορείες της Ημέρας της Νεολαίας χρησιμοποιήθηκαν για να δημιουργήσουν χάος στους δρόμους των μεγάλων πόλεων.

Αν οι εξεγέρσεις αυτές επιτρέπουν να πυρακτώσουν φωτιές σε άλλους τομείς του πληθυσμού, όπως συνέβη στη Γεωργία, το Κιργιστάν, την Ουκρανία, το Λίβανο, το Ιράν και πιο πρόσφατα στην Τυνησία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη και τη Συρία, τότε το επόμενο βήμα είναι να δημιουργηθεί μια εξόριστη «παράλληλη κυβέρνηση», και ακολουθεί μια διεθνή ένοπλη επέμβαση με πρόσχημα της «ανθρωπιστικής δράσης» που θα επιδιώκει την ανατροπή της κυβέρνησης, ανοίγοντας το δρόμο για μια άλλη κυβέρνηση ανδρείκελων.

Το ντοκιμαντέρ «Πώς να ξεκινήσετε μια επανάσταση», του Σκωτσέζου σκηνοθέτη Ruaridh Arrow, μας δείχνει τη συνωμοτική δουλειά της Sharp και του  Ινστιτούτου Albert Einstein για να αποσταθεροποιήσουν τις κυβερνήσεις τις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχουν εγκρίνει .

Αυτό το συνωμοτικό σχέδιο περιλαμβάνει ως θεμελιώδη δύναμη της πλοκής, τα μέσα ενημέρωσης και τα πρακτορεία ειδήσεων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι σημαντικό να φιλτράρουμε  τις πληροφορίες που λαμβάνουμε, και, επιπλέον, να αναζητήσουμε στο Internet για εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης που καταγγέλλουν αυτά τα μακάβρια σχέδια.

Και δεν θα πρέπει εμείς οι Κολομβιανοί, να παραμένουμε αδρανείς πιστεύοντας ότι αυτό συμβαίνει μόνο στη Βενεζουέλα και δεν μπορεί να μας συμβεί. Οι εναλλακτικές υπηρεσίες πληροφοριών μπόρεσαν και έλεξαν ότι μερικά άτομα γνωστά ως στενοί φίλοι του Alvaro Uribe Velez επέλεξαν στρατηγικά της έδρα τους σε διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής, άτομα που ταυτόχρονα έχουν εκπαιδευτεί στα σχολεία που προετοιμάζουν τους αναγκαίους πράκτορες για αυτές τις νέες οδούς της ιμπεριαλιστικής επιβολής.

Ας θυμηθούμε τον Berthold Brecht και ας μην ξεχνάμε ότι έρχονται τώρα στους αδελφούς μας της Βενεζουέλας, αλλά μπορεί να έρθουν αργότερα για εμάς, εάν η ειρηνευτική διαδικασία δεν αρμονίζεται με το κύριο σκοπό τους, να έχουν τα «χέρια ελεύθερα» για να λεηλατήσουν τα ορυχεία που βρίσκονται στην επικράτεια που κυριαρχείται από τους αντάρτες και ότι, μετά την αποστράτευση των ανταρτών μας, οι Βορειοαμερικανοί και οι Ευρωπαίοι ελπίζουν να λειτουργήσουν κάτω από τις γνωστές μονόπλευρες συμβάσεις που δεν αφήνουν κανένα όφελος για τη χώρα μας και το λαό της.

Gloria Gaitán Jaramillo  για  το ElCorreo

* Η Gloria Amparo de las Mercedes Gaitán Jaramillo , περισσότερο γνωστή με το όνομα  Gloria Gaitán  είναι μια Κολομβιανή πολιτική γυναίκα, κόρη του Jorge Eliecer Gaitán, πολύ δημοφιλούς ηγέτη στην Κολομβία και τη Λατινική Αμερική. Από τα νιάτα της, ασχολείται με το να μελετήσει και να διατηρήσει τη κληρονομιά του πατέρα της. Είναι επίσης αρθρογράφος και συγγραφέας πολλών βιβλίων. Ηγήθηκε το “Κέντρο Jorge Eliecer Gaitán» και «το Κολομβιανό Ινστιτούτο της Συμμετοχής Jorge Eliecer Gaitán -. Colparticipar».

ΣΗΜΕΙΩΣΗ του EL CORREO  : το Gene Sharp  και το  Ινστιτούτο Albert Einstein  (τι βίτσιο να του έχουν δώσει αυτό το όνομα!) είναι ένα σημαντικό think-tank κατά της επανάστασης. Το παραπάνω παράδειγμα αξίζει να αναφερθεί. Το είδαμε και συνεχίζουμε να το βλέπουμε στην Ουκρανία. Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί πως οι επιτιθέμενοι του Καράκας έχουν κινητοποιηθεί, χρησιμοποίησαν βόμβες μολότοφ, ακόμη και ασπίδες προστασίας, όπως στο Κίεβο.

Τα μέσα ενημέρωσης παίζουν πράγματι σημαντικό ρόλο στην εξάπλωση αυτών των βίαιων πρακτικών, και είναι αηδιαστικό να δούμε πώς τα γραφεία των πρακτορείων ειδήσεων, συμπεριλαμβανομένου εκείνου του AFP, δήλωσαν τη πρώτη μέρα ότι οι δύο νεκροί ήταν αντιπολιτευόμενοι .

Η εκστρατεία ξεκίνησε, αλλά για την ώρα, ένα μέρος της δεξιάς παράταξης της Βενεζουέλας δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται πολύ για αυτό το σενάριο, επειδή φοβάται την απάντηση (που απουσιάζει στην Ουκρανία) και τις άμεσες ή έμμεσες συνέπειες που θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια ριζοσπαστικοποίηση της διαδικασίας, με όλα όσα αυτό συνεπάγεται.  Ανήκει στην κυβέρνηση της Βενεζουέλας να ανταποκριθεί στην επίθεση με τη δημοκρατική σταθερότητα και θα πρέπει επίσης να παρέχει λύσεις για τις ατέλειες του συστήματος.

Πηγή: El Correo , infognomonpolitics το είδαμε στο onalert.gr

Διαβάστε περισσότερα

Στον πάγκο του χασάπη

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Καλώς τους κι ας αργήσανε! Ανέσυραν μηνίοντες το ξίφος οι ευρωβουλευτές πασών των «παρατάξεων» και δεν άφησαν τίποτε όρθιο. Πήραν κεφάλια. Χασάπηδες τα μέλη της Τρόικας, «Δικέφαλο τέρας η Ενωση και το ΔΝΤ», ένοχα τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε., «κοινωνικό τσουνάμι οι συνέπειες της μνημονιακής πολιτικής».

Ούτε γκρούπα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς να ήσαν οι όψιμοι τιμητές, που «μίλησαν» διά στόματος Αλεχάντρο Θέρκας -δικοί του οι χαρακτηρισμοί- και υπερψήφισαν την εισήγησή του στην Επιτροπή Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων (27 υπέρ, 7 κατά και δύο αποχές)…

Διαβάζεις και μένεις ενεός. Και ευλόγως διερωτάται κανείς: Πού ήσαν κρυμμένοι όλοι αυτοί επί τέσσερα χρόνια; Πότε διαπίστωσαν ότι ο Νότος βρίσκεται απροστάτευτος στον πάγκο του χασάπη; Λέει ο σοσιαλιστής Θέρκας: «Τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. -η Κομισιόν, το Eurogroup και η ΕΚΤ- είναι πλήρως συνυπεύθυνα για τους όρους που επιβάλλονται στο πλαίσιο των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής και συνεπώς είναι πλήρως συνυπεύθυνα για τις κοινωνικές συνέπειες».

Εντάξει. Οταν αποφασίστηκε το Μνημόνιο για την Ελλάδα, ας πούμε ότι δεν ήξεραν τι ακριβώς διαλαμβάνει. Οτι ήταν νωρίς να διατυπώσουν ενστάσεις οι ευρωβουλευτές. Αλλά μετά; Οταν μαύρισε ο ουρανός της Ελλάδος και το απειλητικό σύννεφο σκίαζε τον ορίζοντα των υπολοίπων χωρών του Νότου; Τι περίμεναν οι οψίμως εξεγερθέντες και δεν έβγαζαν τσιμουδιά μπροστά στο όργιο της συντεταγμένης σφαγής; Και ας πούμε ότι η ευαισθησία τους είχε πέσει θύμα της παραπληροφόρησης και της θηριώδους προπαγάνδας. Οταν άρχισαν οι αντιμαχίες και ο εσωτερικός πόλεμος στο «δικέφαλο τέρας» -με το ΔΝΤ να παραδέχεται λάθη και μια σειρά ιθυνόντων να μιλάει για απαράσκευο πρόγραμμα και αστοχίες- γιατί δεν βγήκαν έστω κάποιοι από αυτούς να στείλουν στον διάολο τους ενόχους και σε ένδειξη διαμαρτυρίας να αποχωρήσουν από τα κόμματά τους ή να παραιτηθούν;

Οταν η υποκρισία συναντά τη σκοπιμότητα, τέτοια «μανιφέστα» θα πυκνώνουν. Ευρωεκλογές γαρ. Και κάπως πρέπει να αντιμετωπιστούν το ωκεάνιο κύμα της οργής του Νότου και η θύελλα του ευρωσκεπτικισμού. Ομως με ρητορικές καταδίκες, όπως η αναμενόμενη Εκθεση της Ευρωβουλής η οποία ουδόλως δεσμεύει την Κομισιόν, δεν παρωθείται στη χωματερή της μνήμης η βαριά ευθύνη των ευρωβουλευτών. Και φαντάζει αμφίβολο λίαν αν θα καταφέρουν με παρόμοιες Εκθέσεις και άλλα παρεμφερή να αναχαιτίσουν τη δυναμική που καταγράφεται τη στιγμή αυτή στην Ευρώπη.

Ασαρκες και ανούσιες καταγγελίες λοιπόν, αλλά ταυτόχρονα και νέα παρουσία στη γενεαλογία των λαθών: Λάθος οι εκτιμήσεις μας για την κρίση στην Ελλάδα και στην Ευρωζώνη, ομολογεί τώρα ο ΟΟΣΑ! Τρία τα λάθη στην έκθεσή του: Πρώτον, δεν έλαβε υπ’ όψιν το εύρος της κρίσης στην Ελλάδα. Δεύτερον, προέβη σε υπεραισιόδοξες προβλέψεις για την ανάκαμψη και, τρίτον, υπέθεσε (!) ο ΟΟΣΑ ότι θα ληφθούν αποτελεσματικά μέτρα για την καταπολέμηση της κρίσης στην Ευρωζώνη, κάτι που δεν έγινε… (Παρεμπιπτόντως: Εκείνος ο κατάλογος του ΟΟΣΑ με οδηγίες προς τους Ελληνες ναυτιλλομένους για την καταπολέμηση της ακρίβειας, πότε και με ποια στοιχεία έχει συνταχθεί; Οχι τίποτε άλλο, αλλά θα είναι κωμικοτραγικό και βαρετό ν’ ακούσουμε μελλοντικά ότι και ο κατάλογος αυτός καταρτίστηκε με λάθος στοιχεία).

Εν όψει του πυρακτωμένου εκλογικού Μαΐου, γιατί οι Ευρωπαίοι πολίτες που πίστεψαν στην Ευρώπη να εμπιστευθούν την Ενωση και τους μηχανισμούς της, τα θεσμικά της όργανα και το Κοινοβούλιό της; Οι χασάπηδες δικαίως αγωνιούν για την ετυμηγορία τους.

ΥΓ. (1): Αν το ατόπημα της Λιάνας Κανέλλη (ίσες αποστάσεις μεταξύ Σακελλαρίδη και Κασιδιάρη στον δεύτερο γύρο) αποτελεί θέση του ΚΚΕ, τότε ο λόγος δεν αφορά πλέον τον δογματισμό αλλά τον ολέθριο, αυτοκαταστροφικό εγκλεισμό στα υπόγεια της ανίατης μυωπίας.

ΥΓ. (2): Γιατί αποφεύγει συστηματικά οποιαδήποτε επαφή με τη Ρωσία του Πούτιν ο κ. Τσίπρας;

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Διαβάστε περισσότερα

Εργασιακός Μεσαίωνας για 400 ευρώ

Λίνα Γιάνναρου

Ο Δημήτρης δεν μπορούσε ούτε τον εαυτό του να ακούσει από τις φωνές. Ο υπεύθυνος βάρδιας ούρλιαζε: «Αιτήσεις! Θέλω αιτήσεις!». Κανείς δεν τολμούσε να σηκώσει το κεφάλι να τον κοιτάξει. Οταν μια φορά ο Δημήτρης είχε ψελλίσει «προσπαθώ», τον είχε πάρει και τον είχε σηκώσει. «Δεν υπάρχει αυτή η λέξη!», είχε φωνάξει στο αυτί του ο άλλος. «Η απάντηση είναι “θα κάνω αιτήσεις”!».

Το συγκεκριμένο call center, από τα δεκάδες που έχουν αναπτυχθεί τα χρόνια της κρίσης στην Αθήνα, είχε αναλάβει την προώθηση των νέων συνδρομητικών πακέτων εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. Σε έναν πίνακα, γράφονταν τα ονόματα των εργαζομένων και ο αριθμός των αιτήσεων που είχαν «φέρει». Οι περισσότεροι δίπλα στο όνομά τους είχαν ένα μηδενικό. Ως τέτοια αντιμετωπίζονταν και από την εταιρεία. Ο Δημήτρης, 29, άντεξε μία εβδομάδα περίπου. «Δεν μας επέτρεπαν ούτε διάλειμμα 10 λεπτών. Κανείς δεν διαμαρτύρεται από φόβο μην τον διώξουν. Ούτε να σχολάσεις στην ώρα σου μπορείς. Ερχονται και σου λένε ότι δεν βοηθάς την ομάδα». Πραγματοποιούν πάνω από 100 κλήσεις την ημέρα. «Η ψυχολογική πίεση και η σωματική κούραση ήταν αφόρητη. Κάποιοι δεν άντεχαν, άφηναν τα ακουστικά, σηκώνονταν κι έφευγαν».

Από τους περίπου 50 εργαζομένους της εταιρείας, οι περισσότεροι είναι νέοι με προσόντα, που όμως δεν έβρισκαν αλλού δουλειά. Υπάρχουν κάποιοι άνω των 50, που υπομένουν τα πάντα για να καταφέρουν να πληρώσουν τα χαράτσια τους. «Τους βλέπεις με σκυμμένο κεφάλι, απελπισμένος κόσμος. Αλλά ξέρουν ότι τουλάχιστον εδώ θα πληρωθούν». (Σ.σ.: Σε άλλα call centers οι εργαζόμενοι πληρώνονται μόνο εάν συμπληρώσουν συγκεκριμένο αριθμό αιτήσεων.) Για το 4ωρο πληρώνεσαι 270 ευρώ, για το 5ωρο 300, για το 8ωρο 500.

Η «Γενιά των 1.000 ευρώ» των Αλ. Ριμάσα και Αντ. Ινκορβάια, που αποτύπωνε την εργασιακή επισφάλεια και οικονομική ανασφάλεια των νέων στην Ευρώπη, είχε γίνει το 2006 διαδικτυακό μπεστ σέλερ. Στην Ελλάδα, το ίδιο φαινόμενο είχε αποδοθεί ως «γενιά των 700 ευρώ». Ουδείς ανέμενε ότι το 2014, ο μισθολογικός μέσος όρος θα έχει συρρικνωθεί στο μισό, με κεντρικό σύνθημα της εγχώριας αγοράς εργασίας το «take it or leave it».

Τα call center μοιάζουν με διατομή του προβλήματος. Εκτός από τους εξευτελιστικούς μισθούς, στις περισσότερες εταιρείες υπογράφονται μηνιαίες συμβάσεις με τους εργαζομένους να εξαντλούνται για να κερδίσουν μια θέση στην εταιρεία και τον επόμενο μήνα. Σε συγκεκριμένη εταιρεία, οι εργαζόμενοι δουλεύουν για 2,90 την ώρα, με συμβάσεις δύο εβδομάδων. Αλλού καταγγέλλεται ότι οι υποψήφιοι περνούν ένα μήνα εκπαίδευσης χωρίς να πληρώνονται και χωρίς τελικά να προσλαμβάνονται. Σε τουλάχιστον μία περίπτωση, στον πίνακα του γραφείου τοιχοκολλούνταν τα ονόματα των υπαλλήλων που απολύθηκαν για άσκηση περαιτέρω πίεσης. Σε call center «δεύτερης διαλογής», οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται να αγκαλιάζονται κάθε πρωί και να φωνάζουν ρυθμικά «γιατί αυτοί και όχι εμείς».

Δεύτερος αντιπροσωπευτικότερος κλάδος του σημερινού εργασιακού Μεσαίωνα τα ΜΜΕ. Δημοσιογράφος προσελήφθη πρόσφατα full time σε μεγάλο σάιτ για 250 ευρώ καθαρά. Στο ίδιο σάιτ, άλλος συνάδελφος αμείβεται με 300 ευρώ, αλλά «μαύρα». Πιο «τυχερός», ο Γ.Κ. εργάζεται αυτή τη στιγμή ως υπεύθυνος ύλης σε ειδησεογραφικό σάιτ έναντι 200 ευρώ για τετράωρη εργασία, που όμως σχεδόν πάντα μετατρέπεται σε εξάωρη. «Ουρά περιμένουν απέξω».

Τα παραδείγματα δεν έχουν τελειωμό. Εταιρεία επίγειας εξυπηρέτησης (handling) στο αεροδρόμιο έχει προσλάβει άτομα έναντι 180 ευρώ τον μήνα για εξάωρη εργασία. Κομμώτρια λέει στην «Κ» ότι είδε τον μισθό της να κατατρακυλάει στα 200 ευρώ τον μήνα, «αλλά τι να κάνω». Νέο φαινόμενο παρατηρήθηκε τον Ιανουάριο σε μεγάλο πολυκατάστημα: οι βεβαιώσεις αποδοχών εμφάνιζαν τον μισθό διχοτομημένο, ο μισός αντιστοιχούσε στον κατώτατο μισθό της συλλογικής σύμβασης και ο υπόλοιπος καταγραφόταν ως οικειοθελής παροχή.

Η Στέλλα, 38, ξεκίνησε να εργάζεται πριν από τρία χρόνια ως μπέιμπι σίτερ σε σπίτι των βορείων προαστίων. Ο μισθός της τότε ήταν 400 ευρώ για 20 ώρες εργασίας. Σήμερα είναι 400 ευρώ για 43 ώρες. Ο εργοδότης της τής είπε ότι «τόσα δίνουν και οι άλλοι». «Ψάχνω συνεχώς για εναλλακτική, αλλά δεν υπάρχει τίποτα. Εξαήμερο, 8ωρο, ο μισθός δεν ξεπερνάει τα 450 ευρώ. Συν τον όρο “να μην κάνεις παιδί”. Φτάνεις να νιώθεις και τυχερός μ’ αυτό που ζεις», λέει η ίδια στην «Κ». «Τα νέα παιδιά σκέφτομαι. Εμείς τουλάχιστον ζήσαμε κάποτε και πιο καλές μέρες».

Πηγή: Καθημερινή

Διαβάστε περισσότερα

Έξοδος από το μνημόνιο ή μνημόνιο διαρκείας;

"Πραγματικός αντιμνημονιακός είναι μόνο αυτός που υποστηρίζει τις μεταρρυθμίσεις, γιατί μόνο οι μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που θα κάνουν την χώρα να βγει εκτός μνημονίου" 

(Άδωνις Γεωργιάδης, υπουργός υγείας - επισκέπτης λέκτωρ πανεπιστημίου Χάρβαρντ)

Δεν μπορώ να θυμώσω με τον Άδωνι, ακριβώς όπως δεν μπορώ να θυμώσω με άτομα που έχουν νοητική υστέρηση ή εν γένει με άτομα που έχουν ειδικές ανάγκες. Το πρόβλημά μου έχει να κάνει με εκείνους που παίρνουν ένα τέτοιο άτομο, το τοποθετούν σε μια θέση όπου εκ φύσεως δεν μπορεί να ανταποκριθεί κι από πάνω θέλουν να μας πείσουν ντε και καλά για την ορθότητα της επιλογής τους. Για σκεφτείτε το τρελλό παράδειγμα ενός ατόμου με κινητικά προβλήματα στα άνω άκρα, στο οποίο χορηγείται άδεια κυβερνήτη αεροσκάφους. Ποιός φταίει; ο "πιλότος" ή αυτός που του χορήγησε την άδεια;


Ας πάμε, όμως, στην παραπάνω μπούρδα που ξεστόμισε ο Άδωνις. Η εξουσία -τρέχουσα και μέλλουσα- ετοιμάζεται να πανηγυρίσει το "τέλος των μνημονίων", αφού πλησιάζουμε την ημέρα κατά την οποία η τρόικα που ξέρουμε θα φύγει οριστικά για τον αγύριστο. Άλλωστε, όλα τα μνημόνια του κόσμου είναι το πολύ μεσοπρόθεσμα και, επομένως, ολοκληρώνονται σε μια πενταετία το πολύ. Με δεδομένο, λοιπόν, ότι αφ' ενός μεν τούτες τις ημέρες συμπληρώνεται μια τετραετία από το αλήστου μνήμης εκ Καστελλορίζου διάγγελμα του Γιωργάκη αφ' ετέρου δε δεν απομένουν παρά λίγες δόσεις τροϊκανής "βοήθειας", μπορείτε να φανταστείτε τι παπαριά έχουμε να ακούσουμε λίαν συντόμως. Τα μεν "μνημονιακά" κόμματα θα καμαρώνουν επειδή οι "μεταρρυθμιστικές" επιλογές τους έβγαλαν την χώρα από τα μνημόνια, ο δε "αντιμνημονιακός" ΣυΡιζΑ (αν έχει γίνει κυβέρνηση) θα επιχειρήσει να δρέψει τις σχετικές "δάφνες" από την έξοδο. Συνεπώς, η μπούρδα τού Αδώνιδος βρίσκεται στην σωστή κατεύθυνση και υπηρετεί τον παραπάνω στόχο. Μήπως δεν λένε τα ίδια ο Σαμαράς, ο Μπέννυ και όλος ο συγκυβερνητικός συρφετός; 

Τί δεν λένε όλοι αυτοί, όμως; Δεν λένε κουβέντα για το περίφημο "δημοσιονομικό σύμφωνο" της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο ισχύει από πέρυσι την πρωτοχρονιά, έχουμε υπογράψει κι εμείς επί κυβερνήσεως Παπαδήμου, έχουμε κυρώσει με τον ν.4063/2012 και είναι πιο γνωστό ως "σύμφωνο σταθερότητας". Και δεν λένε κουβέντα επειδή, αν έλεγαν, θα έπρεπε να πουν ότι αυτό το σύμφωνο συνιστά ένα διαρκές μνημόνιο απείρως επαχθέστερο αυτών που ήδη γευτήκαμε. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά.

Η συνθήκη του Μάαστριχτ (όπως συμπληρώθηκε με την συνθήκη της Λισαβόνας) βάζει δυο πολύ σκληρά όρια στις χώρες-μέλη τής Ευρωπαϊκής Ένωσης: (α) το ετήσιο έλλειμμα δεν πρέπει να ξεπερνά το 3% του ΑΕΠ και (β) το δημόσιο χρέος δεν πρέπει να υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ(περισσότερες λεπτομέρειες στην "Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού", σημειώματα 79. Η συνθήκη του Μάαστριχτ και 80. Η "δημιουργική λογιστική").

Το δημοσιονομικό σύμφωνο, λοιπόν, έρχεται να "επιβλέψει" την τήρηση των παραπάνω και προβλέπει στο άρθρο 4 (οι παρακάτω υπογραμμίσεις είναι δικές μου):

Όταν ο λόγος του χρέους της γενικής κυβέρνησης ενός συμβαλλόμενου μέρους προς το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν υπερβαίνει την τιμή αναφοράς του 60% που αναφέρεται στο άρθρο 1 του πρωτοκόλλου (αριθ. 12) σχετικά με τη διαδικασία του υπερβολικού ελλείμματος, που προσαρτάται στις Συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το εν λόγω συμβαλλόμενο μέρος τον μειώνει, ως κριτήριο αξιολόγησης, κατά ένα εικοστό ετησίως κατά μέσο όρο, όπως προβλέπεται στο άρθρο 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1467/97 του Συμβουλίου, της 7ης Ιουλίου 1997, για την επιτάχυνση και τη διασαφήνιση της εφαρμογής της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1177/2011 του Συμβουλίου, της 8ης Νοεμβρίου 2011. 

Και στο άρθρο 5:

1. Συμβαλλόμενο μέρος που υπάγεται σε διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος βάσει των Συνθηκών που αποτελούν το θεμέλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης θεσπίζει πρόγραμμα δημοσιονομικής και οικονομικής συνεργασίας που περιλαμβάνει λεπτομερή περιγραφή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που απαιτούνται για την αποτελεσματική και διαρκή διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματός του. Το περιεχόμενο και η μορφή αυτών των προγραμμάτων καθορίζονται στο δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η υποβολή τους στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για υιοθέτηση και η παρακολούθησή τους θα πραγματοποιούνται εντός του πλαισίου των ισχυουσών διαδικασιών εποπτείας βάσει του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

2. Η εφαρμογή του προγράμματος δημοσιονομικής και οικονομικής συνεργασίας, καθώς και τα σχετικά ετήσια δημοσιονομικά σχέδια, θα παρακολουθούνται από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Τί σημαίνουν αυτά για την χώρα μας; Με δεδομένο το ύψος του χρέους σε 320 δισ. και σε ποσοστό 180% του ΑΕΠ, εκ παραλλήλου δε με ελλείμματα που δεν πρόκειται ποτέ να εξαλειφθούν σε συνθήκες ύφεσης, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να μειώνει κάθε χρόνο το χρέος της κατά το ένα εικοστό (5%) του ΑΕΠ. Σε απόλυτους αριθμούς, με το ΑΕΠ γύρω στα 180 δισ., πρέπει να μειώνουμε το χρέος μας κάθε χρόνο κατά 9 δισ. πάνω-κάτω. Για να συνειδητοποιήσετε το μέγεθος αυτού του ποσού, συγκρίνετέ το με το συνολικό ετήσιο κόστος τού δημοσίου για συντάξεις και μισθούς, το οποίο κυμαίνεται περί τα 17 δισ.

Με άλλα λόγια, όταν θα έχει πλέον ξεκουμπιστεί η τρόικα, εμείς θα είμαστε υποχρεωμένοι να βρίσκουμε κάπου (πού άραγε;;;) ισοδύναμο μισθών και συντάξεων έξι μηνών, με κεχαγιά στο κεφάλι μας την Ευρωπαϊκή Ένωση να μας παρακολουθεί. Αν αυτό δεν είναι μνημόνιο διαρκείας, τί στον διάολο είναι, ρε Άδωνι;



Cogito ergo sum

Διαβάστε περισσότερα

Ιδιοτελείς προσδοκίες στον ΣΥΡΙΖΑ - Αντώνης Δελλατόλας

Αντώνης Δελλατόλας

Αυτό που χαρακτήριζε πάντα τους αριστερούς, εκτός από την αφοσίωσή τους στους κοινωνικούς αγώνες, ήταν η ανιδιοτελής κατάθεση της διαθεσιμότητάς τους στο κόμμα τους για τις ανάγκες της πολιτικής μάχης. Ιδιαίτερα στις εκλογικές αναμετρήσεις, η Αριστερά δεν είχε πρόβλημα να εκπροσωπηθεί σε όλα τα επίπεδα από προβεβλημένα και ικανά στελέχη της.
Φαίνεται όμως πως αυτό συνέβαινε κάποτε. Σήμερα, που τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύτηκαν και διεκδικεί να γίνει κυβέρνηση, κάποιοι δεν είναι καθόλου πρόθυμοι να εκτεθούν στην κρίσιμη μάχη των προσεχών αυτοδιοικητικών εκλογών.
Διαβάσαμε στον Τύπο ότι ορισμένα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (Δ. Παπαδημούλης, Σ. Σακοράφα, Γ. Σταθάκης, Ζ. Κωσταντοπούλου, Α. Μητρόπουλος) απέρριψαν προτάσεις για να είναι υποψήφιοι σε δήμους και περιφέρειες. Ποιος ξέρει;
Ίσως θεωρούν ότι είναι καλύτερα για... τη χώρα να είναι σε κυβερνητικό σχήμα, ότι ο λαός τούς θέλει στην πρώτη γραμμή του Υπουργικού Συμβουλίου και άλλα τέτοια φαιδρά που ακούγονται κατά καιρούς.
Έτσι, προφανώς αρνήθηκαν να μπουν στην εκλογική μάχη του Μαΐου, επειδή τρέφουν προσδοκίες για την κατάληψη, αύριο, κυβερνητικών θέσεων.
Η δυστοκία να βρεθούν πρωτοκλασάτα στελέχη ως υποψήφιοι στις περιφέρειες και τους μεγάλους δήμους, το έντονο παρασκήνιο που προηγήθηκε, οι εντάσεις στην τελευταία συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής για ορισμένες επιλογές και τη διαδικασία που ακολουθήθηκε είναι στοιχεία που προβληματίζουν:
Για την ικανότητα της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ να διαχειριστεί με αποφασιστικότητα κρίσιμα ζητήματα.
Για την ιδιοτελή συμπεριφορά κορυφαίων στελεχών του να προτάξουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες από το συλλογικό συμφέρον του κόμματος.
Και βέβαια, γιατί ορισμένοι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν καταλάβει ότι δεν μπορεί να είσαι αύριο κυβέρνηση και να έχεις στο πολιτικό - κοινωνικό εργαλείο που λέγεται Αυτοδιοίκηση ελάχιστη επιρροή...

Διαβάστε περισσότερα

Στον δρόμο προς τις εκλογές

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Μέσα Φλεβάρη, είμαστε ακόμη μακριά από την κάλπη. Οι υποψηφιότητες παραμένουν στον χώρο της εικασίας, είτε για τις ευρωεκλογές πρόκειται και τα κόμματα που θα συμμετάσχουν, με νέα ή παλιά ονόματα και λάβαρα, είτε για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Δεν είναι, λοιπόν, φρόνιμο να βασιζόμαστε στις δημοσκοπήσεις περισσότερο απ’ ό,τι επιτρέπει η πείρα μας· πείρα λαθών και αστοχιών. Αλλού πρέπει να αναζητήσουμε κάποια «σίγουρα» για να ποντάρουμε το υπόλοιπο της εμπιστοσύνης μας στο πολιτικό σύστημα.

Πρώτο σίγουρο, η χαοτική κατάσταση στο πολιτικό σκηνικό. Μετά τα μνημόνια και την τρόικα, που ανακατασκεύασαν βίαια τον κομματικό χάρτη, οδηγώντας σε διασπάσεις κομμάτων, σε διαγραφές ή αποχωρήσεις στελεχών και στη δημιουργία νέων σχηματισμών, οι διπλές εκλογές του Μαΐου επενεργούν επίσης ως πολιτικοί ανασυντάκτες και κομματικοί μετασχηματιστές. Κάποια στιγμή το παζλ θα αποκτήσει τη νέα μορφή του, μάλλον προσωρινή. Η σημερινή του εικόνα πάντως είναι «αόρατος και ακατασκεύαστος», όπως η γη πριν αποφασίσει ο Θεός να πει «συναχθήτω το ύδωρ το υποκάτω του ουρανού εις συναγωγήν μίαν, και οφθήτω η ξηρά». Πρώτο σίγουρο, λοιπόν, ότι και Μάρτιο και Απρίλιο και Μάιο, έως το πρωί της ημέρας που τα πράγματα θα λάβουν την υποχρεωτική επίσημη μορφή τους, οι πυρετώδεις διεργασίες θα συνεχίζονται. Η Ν.Δ. θα πολεμάει με τους πολλούς «αντάρτες» της, ο δε ΣΥΡΙΖΑ με τα κάμποσα λάθη του στην επιλογή υποψηφίων και τα ασίγαστα ενδοκομματικά πάθη του. Το ΠΑΣΟΚ θα πολεμάει με τους «58» (ή όσους απέμειναν), για να τους πείσει ότι ο βενιζελισμός είναι το ανώτατο στάδιο του σημιτισμού, και συγχρόνως με τη ΔΗΜΑΡ, η δε ΔΗΜΑΡ με τον κ. Βενιζέλο που την ενέπαιξε, τον κ. Λοβέρδο που την παραπλάνησε και με όσα στελέχη της δεν αρκούνται σε δύο βάρκες, αλλά ερωτοτροπούν και με τρίτη. Ουδείς σχηματισμός θα μείνει ανεπηρέαστος, πλην του ΚΚΕ, που πιθανόν θα αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα στο μεσοδιάστημα των δύο Κυριακών, αν στην τελική αναμέτρηση βρεθούν αντίπαλοι «συνταγματικοί» με νεοναζιστές.

Για να δεήσουν οι αντάρτες να αποχωρήσουν υπέρ των επίσημων κομματικών υποψηφίων, θ’ ακούμε να τους κολακεύουν δημοσίως, ενόσω στο παρασκήνιο θα ανοίγει η βεντάλια των απειλών, των εκφοβισμών και των εκβιασμών, δεδομένου ότι το «ουδείς αναμάρτητος» ισχύει κατεξοχήν στην πολιτική, όπου κάθε στέλεχος είναι βέβαιο πως η ηγεσία του κόμματός του γνωρίζει όσα όχι και τόσο τιμητικά για το άτομό του κατάφερε να αποκρύψει από τους αντιπάλους του. Δεύτερο σίγουρο, κατόπιν αυτών, ο θρίαμβος της εσωκομματικής δημοκρατίας και της μη αρχηγοκεντρικής λειτουργίας των κομμάτων. Τρίτο σίγουρο η απροθυμία των πολιτευομένων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να τεθούν υπό τη σκέπη του ΠΑΣΟΚ, παρότι τυγχάνουν στελέχη του. Επιθυμούν και αυτοί να αποχρωματιστούν, να εμφανιστούν σαν ανεξάρτητοι. Αυτό είναι, άλλωστε, το τέταρτο σίγουρο: ότι όλοι οι υποψήφιοι θα υποκριθούν τους κομματικά ακηδεμόνευτους. Τα κατά συνθήκη και από συνήθεια ψεύδη.

Έντυπη

Διαβάστε περισσότερα

Κύπρος: Οι «Ανάν» ξανάρχονται!

To «σχέδιο Ανάν Νο 2» βρίσκεται προ των θυρών για την Κύπρο. Το κοινό ανακοινωθέν στο οποίο κατέληξαν η ελληνοκυπριακή με την τουρκοκυπριακή πλευρά μοιάζει περισσότερο με πρόπλασμα συμφωνίας και λιγότερο με προκαταρκτικό πεδίο συνομιλιών.
Ας δούμε τα δεδομένα:

   Πρώτο: Η κοινή διακήρυξη περιγράφει ένας καθεστώς συγκεκαλυμμένης διχοτόμησης. Παρά τις διατυπώσεις και το επικάλυμμα της ομοσπονδίας, θα υπάρχουν δύο κράτη («states» στο αγγλικό κείμενο που κάποιοι μεταφράζουν ως «πολιτείες», πράγμα που δεν αλλάζει την ουσία). Σε ό,τι αφορά τις αρμοδιότητες των κρατών και της «ομοσπονδίας» στα σημεία 3 και 4 της διακήρυξης σημειώνεται χαρακτηριστικά και σκόπιμα αντιφατικά, ότι: «3. (...) Το ομοσπονδιακό Σύνταγμα θα προνοεί επίσης ότι το κατάλοιπο εξουσίας θα ασκείται από τα συνιστώντα κράτη/πολιτείες. Τα συνιστώντα κράτη/ πολιτείες θα ασκούν πλήρως και οριστικά όλες τις εξουσίες τους, μακριά από επεμβάσεις από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Οι ομοσπονδιακοί νόμοι δε θα καταπατούν τις νομοθεσίες των συνιστώντων κρατών/πολιτειών που εμπίπτουν στις αρμοδιότητες των συνιστώντων κρατών/πολιτειών και οι νομοθεσίες των συνιστώντων κρατών/πολιτειών δε θα καταπατούν ομοσπονδιακούς νόμους που εμπίπτουν στις αρμοδιότητες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης (…). Καμιά από τις δυο πλευρές δε θα μπορεί να διεκδικεί εξουσία ή δικαιοδοσία στην άλλη». «4. (…) Το ομοσπονδιακό Σύνταγμα θα ορίζει ότι η ενωμένη κυπριακή ομοσπονδία θα αποτελείται από δύο συνιστώντα κράτη/πολιτείες με ίσο καθεστώς (…)».

   Συνεπώς: Οσο κι αν στο κείμενο διαβεβαιώνεται ότι η διχοτόμηση και η απόσχιση απαγορεύεται, αυτή πραγματοποιείται στην πράξη αφού αναφέρεται σε κράτη (πολιτείες) με ξεχωριστές εξουσίες. Το σημαντικότερο: Αναγνωρίζονται και παγιώνονται τα δεδομένα της τουρκικής εισβολής και κατοχής του 1/3 του νησιού.

   Δεύτερο: Από την πρώτη στιγμή της τουρκικής εισβολής, στις 20 Ιουλίου του 1974, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ προσδιόρισε με ψηφίσματά του, τόσο το χαρακτήρα του προβλήματος, όσο και τις γενικές κατευθυντήριες γραμμές της λύσης του. H απόφαση 3212 (XXIX) της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ το Νοέμβρη του 1974: «1. Καλεί όλα τα κράτη να σέβονται την κυριαρχία, ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου. (…). 3. Απαιτεί άμεσο τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης στην Κυπριακή Δημοκρατία (…) 4. Ζητεί την αποχώρηση χωρίς καθυστέρηση από την Κυπριακή Δημοκρατία του ξένου στρατιωτικού προσωπικού, που βρίσκεται εκεί πέραν των προνοιών διεθνών συμφωνιών (…)». Στη συνέχεια και μετά τη συμφωνία Μακάριου – Ντενκτάς το 1977 γίνεται δεκτή η πρόταση της «διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας» η οποία και ενσωματώνεται ουσιαστικά στα ψηφίσματα και τις αποφάσεις του ΟΗΕ.

   Συνεπώς: Στα 40 χρόνια του κυπριακού δράματος, μια απλή σύγκριση των αποφάσεων της διεθνούς κοινότητας με ό,τι εμφανίζεται σήμερα σαν «λύση», καθιστά προφανή τη διολίσθηση…

   Τρίτο: Πριν 10 χρόνια, όταν η Κύπρος μπήκε στην ΕΕ, μας έλεγαν ότι η ένταξη «θα έλυνε» το πρόβλημα της εισβολής και της κατοχής της από τον «Αττίλα». Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα; Η Κύπρος, όχι μόνο παραμένει διαιρεμένη, αλλά έχουμε φτάσει και στο σημείο η Τουρκία (που θέλει να μπει στην ΕΕ) να μην αναγνωρίζει την Κύπρο και οι «εταίροι» να της κάνουν πλάτες! Στην πραγματικότητα, με την Κύπρο συνέβη ό,τι και με την Ελλάδα: Η Ελλάδα βρίσκεται στην ΕΕ, αλλά ποτέ και σε καμία ελληνοτουρκική κρίση, από S-300 μέχρι Οτσαλάν, κι από «Σισμίκ» μέχρι Ιμια, η ΕΕ που τάχα μου θα «διασφάλιζε την ασφάλεια της Ελλάδας έναντι του εξ ανατολών κινδύνου», δεν κούνησε το δαχτυλάκι της. `Η κι όταν το κούνησε, ήταν για να πιέσει τη «σύμμαχο» Ελλάδα. Ποτέ και σε καμία περίπτωση από την εποχή που η Ελλάδα (εγγυήτρια δύναμη στην Κύπρο), εντάχθηκε στην ΕΕ, το Κυπριακό δεν προχώρησε, με κορυφαίο αποτέλεσμα αρνητικής εξέλιξης το «σχέδιο Ανάν». Ποτέ και σε καμία περίπτωση το γεγονός ότι η Βρετανία (εγγυήτρια δύναμη στην Κύπρο) ήταν μέλος της ΕΕ, δεν απέτρεψε την εισβολή του «Αττίλα» και τη διαιώνιση της κατοχής του νησιού.
   Συνεπώς: Το παράδειγμα της Κύπρου απαντά σε όλους, όσοι χρόνια τώρα προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ΕΕ είναι η «εγγύηση» τάχα για την εδαφική κυριαρχία και για τα δικαιώματα των λαών, ότι είναι τάχα «μονόδρομος». Όχι μόνο η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ δεν έλυσε το πρόβλημα, αλλά έχουμε φτάσει στο άκρον άωτον: Να πιέζεται, όχι η Τουρκία, αλλά η Κύπρος, από τους κατά τα λοιπά «εταίρους» της, για να υπογράψει την ίδια της την (ευρω)διχοτόμηση!

(Συνεχίζεται…)


email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΤΑ ΠΑΕΙ ΕΞΩ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ, ΜΕΣΑ ΟΜΩΣ ΕΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Διάνα έκανε η Αριστερά της ΕΕ, αποφασίζοντας να προβάλει ως υποψήφιό της για την προεδρία της Κομισιόν στις ευρωεκλογές του Μαΐου τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν υπάρχει φυσικά ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο να γίνει πρόεδρος της Κομισιόν ο Τσίπρας, δεδομένου ότι τα αριστερά ευρωπαϊκά κόμματα είναι άκρως αμφίβολο αν θα πιάσουν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ποσοστό που να υπερβαίνει το… 5%!

Δεν είναι λοιπόν αυτό το θέμα. Το ουσιώδες για τους Ευρωπαίους αριστερούς, οι οποίοι προέρχονται από κάποτε κραταιά κομμουνιστικά κόμματα και σήμερα συσπειρώνονται σε οργανώσεις, ομάδες ή κόμματα άκρως περιορισμένης εκλογικής απήχησης, είναι ότι μέσω της προβολής του Αλέξη Τσίπρα μπορούν να συγκαλύψουν την εικόνα ερειπίων του παρελθόντος που συνοδεύει πολιτικά τα περισσότερα από τα κόμματα αυτά. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στο νεανικό, γελαστό πρόσωπο του Τσίπρα, που φυσικά παίζει και αυτό τον προπαγανδιστικό ρόλο του. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σταδιακά εδραιώνεται στις συνειδήσεις των Ευρωπαίων ως η επόμενη κυβέρνηση της Ελλάδας.

Επομένως οι αριστεροί όλης της Ευρώπης μπορούν μέσω της αναμενόμενης ανάδειξης του ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτο κόμμα της Ελλάδας στις ευρωεκλογές να αποδείξουν στους ψηφοφόρους τους ότι στον σημερινό κόσμο μπορεί και η Αριστερά να νικήσει στις εκλογές, όσο χαμηλό ποσοστό και αν έχουν τα αριστερά κόμματα! Το γεγονός μάλιστα ότι πριν από σχεδόν τέσσερα χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε πάρει παρά μόνο 4,7% στις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009 και τώρα κινείται στο ύψος του 30% λειτουργεί τρομερά ανυψωτικά για το ηθικό των Ευρωπαίων αριστερών, που θα ονειρεύονται μια τέτοια εκλογική έκρηξη και για τα δικά τους κόμματα!

Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ γίνονται οι ενσαρκωτές των ονείρων της ευρωπαϊκής Αριστεράς! Οσο παράδοξο και αν ακούγεται αυτό, ο Τσίπρας δίνει με την υποψηφιότητά του στην Αριστερά της ΕΕ πολύ περισσότερα από όσα παίρνει από αυτήν. Δεν παίρνει όμως και λίγα. Κάθε άλλο. Το να προσβλέπει όλη η Αριστερά της Ευρώπης με λαχτάρα σε νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, το να επαινούν τον Τσίπρα όλοι οι προοδευτικοί διανοούμενοι της Ευρώπης και των ΗΠΑ που διακατέχονται από αριστερή σε κάποιο βαθμό ιδεολογία είναι σίγουρα πολύ μεγάλη υπόθεση.

Το να δημιουργούν τα συντρίμμια, έστω, της Αριστεράς στην Ιταλία… «Λίστα Τσίπρα (!)» για τις ευρωεκλογές, έχοντας τη βαθιά πεποίθηση ότι με αυτόν τον τρόπο θα πάρουν περισσότερες ψήφους σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα όπως είναι η Ιταλία σίγουρα είναι μεγάλη υπηρεσία του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ στην ευρωπαϊκή Αριστερά αλλά και μεγάλη προσωπική τιμή για τον Αλέξη Τσίπρα. Φαντάζεστε κάποιο δεξιό κόμμα σε ευρωπαϊκή χώρα να κατέβαινε στις ευρωεκλογές με την ονομασία… «Λίστα Σαμαρά» τι «μαύρο» θα έτρωγε; Αν μάλιστα οι κάλπες επιβεβαιώσουν στις 25 Μαΐου τις δημοσκοπήσεις και τις εκτιμήσεις για το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ, τότε ο Αλέξης Τσίπρας δικαίως θα εδραιωθεί ως το πρώτο όνομα της ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Μέχρι και οι Γερμανοί πάντως εντυπωσιάστηκαν βαθύτατα από την απήχηση του Τσίπρα στην Ιταλία και γενίκευσαν την αντιπαλότητά τους προς το πρόσωπό του. «Ο Τσίπρας ενθουσιάζει την Αριστερά της Ιταλίας» είναι ο τίτλος δημοσιεύματος της δεξιάς γερμανικής εφημερίδας «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Διάχυτη η εχθρότητα στον υπότιτλο: «Το κόμμα του θέλει αντιγερμανικό εκλογικό αγώνα στην ΕΕ»! Πολύ χαρακτηριστική η αρχή του ρεπορτάζ αυτού: «Ο Ελληνας πολιτικός Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να κάνει το κόμμα διαμαρτυρίας ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου ηγείται, αρχή ενός ευρωπαϊκού κινήματος εναντίον της πολιτικής λιτότητας και εναντίον της καγκελαρίου της Γερμανίας Ανγκελα Μέρκελ»!

Δικαίως απολαμβάνει τις πολιτικές του δάφνες ο Αλέξης Τσίπρας, με τις οποίες κανένας άλλος Ελληνας πολιτικός δεν έχει στεφθεί ποτέ. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι καθόλου δεν χαροποιεί τους Ελληνες αριστερούς αυτός ο συναγελασμός του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ με τους αριστερούς της ΕΕ. Ο λόγος είναι ότι όλοι αυτοί οι Ευρωπαίοι αριστεροί είναι πολύ δεξιότερα πολιτικά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τα κόμματά τους περιμένουν πώς και τι να κληθούν από τους σοσιαλδημοκράτες ή ακόμη και από τους δεξιούς να συμμετάσχουν ως… «τσόντα» σε οποιαδήποτε κυβέρνηση τους θελήσει και τρέχουν σαν «σκυλάκια με τη γλώσσα έξω» να ανταποκριθούν αμέσως, αν υπάρξει τέτοια πρόσκληση, χωρίς ποτέ να βάζουν οποιονδήποτε όρο!

Οι Ελληνες αριστεροί δεν θα ήθελαν βέβαια να δουν ποτέ τον ΣΥΡΙΖΑ να τους αντιγράφει, πράγμα που εξηγεί την επιφυλακτικότητά τους.

*Δημοσιεύθηκε στο “ΕΘΝΟΣ” την 18 Φεβρουαρίου 2014

Διαβάστε περισσότερα

Φοβούνται επέλαση αντι-ΕΕ κομμάτων στις ευρωεκλογές

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Ο πολύπειρος δεξιός πολιτικός Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, μέχρι πέρυσι πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου επί είκοσι σχεδόν χρόνια και εξαιρετικά καταρτισμένος στα θέματα της ΕΕ ως τέως πρόεδρος του Eurogroup, δεν δίστασε να αποτυπώσει σε μια σύντομη φράση τον φόβο που διακατέχει τις ευρωπαϊκές ελίτ εν όψει των ευρωεκλογών του Μαΐου: «Θα πρέπει να προσέξουμε ώστε η προέλαση των λαϊκιστών να μην εξελιχθεί σε επέλασή τους»! Είναι αναπότρεπτη δηλαδή η εκλογική άνοδος των αντι-ΕΕ δυνάμεων, αλλά οι ευρω-ελίτ και οι πολιτικές δυνάμεις που υπηρετούν τα συμφέροντά τους πρέπει να καταβάλουν τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια ώστε η αναμενόμενη αύξηση της εκλογικής επιρροής των αντιπάλων της ΕΕ να μην προσλάβει τουλάχιστον τα χαρακτηριστικά εφόδου ανατροπής του συσχετισμού δυνάμεων, εννοεί ο Γιούνκερ. «Σώστε την Ευρώπη!» κραυγάζει ο 87χρονος Χανς - Ντίτριχ Γκένσερ, επί δεκαετίες υπουργός Εξωτερικών της Δυτικής και της ενιαίας Γερμανίας και η έκκλησή του γίνεται κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της ημερήσιας οικονομικής εφημερίδας «Χάντελσμπλατ», της μεγαλύτερης οικονομικής εφημερίδας της Γερμανίας.
«Ο Γκένσερ βλέπει την Ευρώπη σε σταυροδρόμι και προειδοποιεί για μια ''νεοεθνικιστική αποπλάνηση''» τονίζει στον υπότιτλο της πρώτης σελίδας της η γερμανική εφημερίδα. Αυτά τα περί «λαϊκιστών» του Γιούνκερ είναι δυσφημιστικοί χαρακτηρισμοί των αντι-ΕΕ πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων εκ μέρους των πολιτικών εκπροσώπων του κατεστημένου που υπηρετούν σκοπιμότητες: αφενός να μειώσουν την εκλογική απήχηση των αντιπάλων της ΕΕ και αφετέρου να τους απαξιώσουν στα μάτια των ψηφοφόρων κατά το δυνατόν. Είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί αντιλαμβάνονται πλήρως ότι το πρόβλημα δεν είναι ο «λαϊκισμός».
Είναι η πολιτική λιτότητας για τους ευρωπαϊκούς λαούς που ακολουθούν όλες οι κυβερνήσεις των χωρών της Ευρωζώνης, σε συνάρτηση με την αφειδή χρηματοδότηση των ευρωπαϊκών τραπεζών με δάνεια ύψους εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ προκειμένου να τις σώσουν, η αιτία που προκαλεί αυτή τη γενικευμένη εχθρότητα των Ευρωπαίων πολιτών εναντίον της ΕΕ. Υπάρχουν ακόμη βαθύτερες αιτίες της αποξένωσης των λαών της Ευρώπης από την πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, με τον τρόπο που οικοδομείται αυτή. Ειδικά στις συνθήκες της κρίσης, η πολιτική που ασκεί η ΕΕ καταστρέφει σωρηδόν όχι μόνο θέσεις εργασίας για δεκάδες εκατομμύρια εργαζόμενους, όχι μόνο εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις οδηγώντας σε απόγνωση σοβαρό τμήμα των μικρομεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, αλλά επιπλέον η πολιτική της ΕΕ καταστρέφει και τμήματα της αστικής τάξης όλων των ευρωπαϊκών χωρών.
Αυτός είναι ο θεμελιώδης λόγος που οδηγεί όλες αυτές τις στρατιές κατεστραμμένων από την πολιτική της ΕΕ να στρέφονται όλο και πιο έντονα εναντίον της και να αναζητούν πολιτική στέγη σε κόμματα που αντιτίθενται ευθέως στην πολιτική της ΕΕ, ακόμη και στην ίδια της την ύπαρξη! Κάθε είδους κοινωνικά στρώματα δηλαδή που έχουν πέσει θύματα της πολιτικής της ΕΕ αναζητούν οικονομική και κοινωνική προστασία στο πλαίσιο του εθνικού τους κράτους. Ο λόγος που με ελάχιστες εξαιρέσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη -όπως είναι π.χ. ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Ελλάδα ή οι κομμουνιστές και το Αριστερό Μπλοκ στην Πορτογαλία- οι ψηφοφόροι αυτοί στρέφονται προς ακροδεξιά ή σκληρά δεξιά κόμματα, είναι απλός: όλα ανεξαιρέτως τα κεντροαριστερά, σοσιαλδημοκρατικά ή σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης και η τεράστια πλειονότητα των ευρωπαϊκών κομμάτων της Αριστεράς είναι υπέρ του ευρώ και της ΕΕ!
Τα κατεστραμμένα κοινωνικά στρώματα ή αυτά που αγωνιούν για την τύχη τους λοιπόν δεν έχουν κανέναν λόγο να ψάξουν να βρουν «αριστερή» πολιτική στέγη, γιατί απλούστατα σχεδόν δεν υπάρχουν καθόλου αντι-ΕΕ κεντροαριστερά ή αριστερά κόμματα! Οι εξαιρέσεις είναι ελάχιστες και γι' αυτό οι δυσαρεστημένες μάζες πολιτών στρέφονται υποχρεωτικά προς τα δεξιά, μεταλλάσσοντας ταυτόχρονα εν τινι μέτρω τα ακροδεξιά συνήθως κόμματα στα οποία εντάσσονται. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το παράδειγμα τόσο του Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία όσο και του Κόμματος της Ελευθερίας του Χέερτ Βίλντερς στην Ολλανδία: μόλις έπαψαν να έχουν κύριο στόχο της προπαγάνδας τους τους μετανάστες και το ισλάμ και έκαναν σημαία την έξοδο των χωρών τους από το ευρώ (και την ΕΕ στην Ολλανδία!), αμέσως η δημοτικότητά τους ανέβηκε ραγδαία στις δημοσκοπήσεις και εμφανίζονται τώρα ως πρώτο κόμμα, αυτό της Λεπέν στη Γαλλία και του Βίλντερς στην Ολλανδία! Η ΕΕ και η Κεντροαριστερά φταίνε για την αλματώδη άνοδο των αντι-ΕΕ κομμάτων, όχι οι «λαϊκιστές»...
*Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου 2014

Διαβάστε περισσότερα

Παρτιζάν; … Για!

Graffiti του Street Artist “ΦΙΚΟΣ“

Gracias a la vida que me ha dado tanto 

Me dio el corazón que agita su marco 

Cuando miro el fruto del cerebro humano, 

Cuandomiroalbuenotanlejosdelmalo, 

Cuandomiroalfondodetusojosclaros

Ευχαριστώ τη ζωή που μου ΄δωσε τόσα. 

Μου ‘δωσε την καρδιά που φτερουγίζει άγρια

σαν αντικρίζω τους καρπούς του ανθρώπινου μυαλού, 

σαν αντικρίζω το καλό τόσο μακριά απ’ το κακό,

σαν αντικρίζω το βάθος των φωτεινών ματιών σου.

[«Graciasallavida», τραγούδι που συνέθεσε και τραγούδησε η μουσικός του Χιλιανού αγώνα της δημοκρατίας Βιολέτα Πάρα]

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Νύχτα του Σαραντατρία. Χειμώνας. Στον ολοσκότεινο δρόμο ένα παιδί, είναι δεν είναι οχτώ χρονώ, γλυστράει τοίχο τοίχο και γράφει πάνω στα ντουβάρια συνθήματα: «Θάνατος στους προδότες». ΕΠΟΝ.

Έξαφνα, εκεί που το παιδί αφοσιωμένο έγραφε στον τοίχο, ένα φως πέφτει επάνω του κι ένας Γερμαναράς βρίσκεται αποπάνω του και ρίχνει τη βαριά χερούκλα του στον ώμο του. Ο μικρός σηκώνει το κεφάλι και τον κυτάζει τρέμοντας.

- Παρτιζάν; Τον ρωτάει άγρια ο Γερμανός, φοβερίζοντάς τον με το πιστόλι.

- Για! του αποκρίνεται ο μικρός σα να ‘λεγε το μάθημά του στον δάσκαλο.

Ο πανύψηλος στρατιώτης κυτάζει τον μικρό μια στιγμή με θαυμασμό. Πιάνει το παιδί με την χερούκλα του σφιχτά απ’ το μπράτσο και λέγοντάς του «κομ» το τραβάει παράμερα στην πιο σκοτεινή γωνιά. Σταματάει στο κατασκότεινο σοκάκι με προβαλμένο το πιστόλι και το ξαναρωτάει πιο άγρια:

- Παρτιζάν;

- Για! Του αποκρίνεται ξανά ο μικρός, τρέμοντας σύγκορμος.

- Κομ! του ξαναλέει ο Γερμανός κι αφού προχώρησε κάμποσα μεγάλα βήματα μες στο σκοτάδι, σέρνοντας το παιδί απ’ το χεράκι, σταματάει πάλι κι ακουμπώντας το πιστόλι στο κεφαλάκι του ξαναρωτάει για τρίτη φορά όσο μπορούσε πιο άγρια:

- Παρτιζάν;

- Για! του ξαναπαντάει το παιδί τρέμοντας, αλλά με πείσμα…

Η παραπάνω σκηνή που περιγράφεται στον «Λαϊκό Λόγο» (τεύχος Οκτωβρίου 1965), του αείμνηστου λογοτέχνη και ποιητή της αντίστασης Βασίλη Ρώτα, έχει ένα διαφορετικό τέλος από αυτό που θα φοβόταν κανείς.

Ο Γερμανός, λέγοντας στο παιδί «Γκουτ!», του σφίγγει το χέρι και κάνοντας μεταβολή, το αφήνει και φεύγει.

Ήταν προφανώς ένας από τους λίγους ανθρώπους των κατακτητών που πάνω από τους κανόνες της ναζιστικής εξουσίας έβαζε τους άγραφους ηθικούς νόμους της καρδιάς.

Γι’ αυτό συναισθάνθηκε την κινητήρια δύναμη του μικρού Έλληνα που έγραφε συνθήματα πάνω στα ντουβάρια: Το χρέος της Αντίστασης.

Το άγραφο χρέος που έκανε έφηβους και νεαρές κοπέλλες, παιδιά και γέροντες να ταπεινώνουν τον Χάρο, να στομώνουν τα πυροβόλα των τανκς, να φωτίζουν τα κορφοβούνια της Ελλάδας.

Την ίδια δύναμη αναζητούμε σήμερα, την ώρα που η πατρίδα ξεγυμνωμένη από τα αργύρια της προδοσίας και τα μνημόνια της τυραννίας περιμένει ανήμπορη να δεχτεί τις τελευταίες λαβωματιές στο Αιγαίο, στην Βόρεια Ελλάδα και στην Κύπρο.

Είναι αυτό το εσωτερικό αίσθημα αντίστασης στην αυθαιρεσία τής όποιας κοσμικής νομενκλατούρας που έρχεται από πολύ ψηλά και που λείπει σήμερα.

Είναι αυτό που συνοψίζεται ανάγλυφα στους περίφημους στίχους που εκφωνεί η Αντιγόνη στον διάλογο με τον Κρέοντα και «στους οποίους κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί ούτε την ανωτερότητα ούτε την παρόρμηση προς το διαχρονικό», όπως λέει η εξέχουσα ελληνίστρια JacquelinedeRomilly στο βιβλίο της «Γιατί η Ελλάδα;» (Εκδ. Άστυ, 1999).

Όταν ο Κρέων την ρωτά «Και τόλμησες λοιπόν να παραβείς αυτούς εδώ τους νόμους;», η Αντιγόνη απαντά: «Ναι. Γιατί δεν ήταν ο Δίας αυτός που είχε κηρύξει σεμένα αυτά, ούτε η Δίκη που κατοικεί με τους θεούς του κάτω κόσμου όρισε τέτοιους νόμους μέσα στους ανθρώπους ούτε μπορούσα να φανταστώ ότι τα δικά σου κηρύγματα έχουν τόση δύναμη, ώστε να μπορείς εσύ αν και θνητός να υπερνικήσεις τους άγραφους κι ατράνταχτους νόμους των θεών. Γιατί δεν υπάρχουν αυτά σήμερα μόνο και χτες αλλά αιώνια ισχύουν, και κανείς δεν γνωρίζει από πότε φάνηκαν». [Αντιγόνη: 450-460. Μετ. Γερ. Μαρκαντωνάτου, εκδ. Gutenberg]

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι το κυρίαρχο πρόβλημα της Ελλάδας, πέρα από την προσκυνημένη πολιτική της ηγεσία που έχει υποταχθεί πλήρως στον Νεοταξικό σχεδιασμό, είναι και το μεγάλο ψυχο-πολιτικό σύνδρομο της Ηττοπάθειας από το οποίο πάσχει ο λαός.

Όποιος πιστεύει ότι είναι προορισμένος να υποχωρεί και να ενδίδει επειδή είναι εθισμένος στην ήττα και την προδοσία, τότε κάνει πολύ πιο εύκολο το έργο του εχθρού του. Το παλιό κλασσικό κινέζικο εγχειρίδιο του φιλόσοφου Σουν Τζου Η Τέχνη του Πολέμου τονίζει: «Το να κερδίζεις χωρίς μάχη είναι το καλύτερο. Αν ο εχθρός μας είναι ικανός να εξουδετερώσει το κίνητρό μας και την βούλησή μας για να αντισταθούμε εξ αρχής, τότε ο στόχος του για νίκη μπορεί να εκπληρωθεί ευκολότερα».

Ύστερα από πολλά χρόνια έλλειψης σοβαρού πολιτικού λόγου, θεωρίας και εθνικής στρατηγικής στην πολιτική ανάλυση όλων των ιδεολογικών χώρων, η κοινωνία, αν και σιχάθηκε τον μνημονιακό δικομματισμό, παραμένει με συντηρητικά αντανακλαστικά εγκλωβισμένη στην λογική της ανάθεσης σε κόμματα και κομματίδια να την καθοδηγούν.

Έτσι βλέπουμε στην πασαρέλλα της πολιτικής ματαιοδοξίας να εναλλάσσονται πρόσωπα και προγράμματα με την ίδια ευκολία και συχνότητα που αλλάζει το ρεπερτόριο από ξένη ροκιά σε έθνικ σκυλάδικο στα ξενυχτάδικα της κρίσης όπου τέρπεται η απολιτίκ νεολαία.

Συνάμα, ο Ελληνικός λαός, γαλουχημένος με ευτελή συνθήματα και ωφελιμιστικά πρότυπα αντί για ηθικές αρχές και πνευματικές αξίες, αναθρεμμένος από τους ψυχιάτρους και τους εμπόρους ναρκωτικών αντί από σοβαρούς παιδαγωγούς, έχει περιέλθει ουσιαστικά σε κατάσταση πολιτισμικού «κώματος».

Εύκολα διαπιστώνει κανείς την αρνητική αντιμετώπιση, ιδίως από τις πιο νέες ηλικίες, κάθε αναφοράς σε αξίες ηθικές, θρησκευτικές, πατριωτικές, ή αντιστασιακές. Και, στην καλύτερη περίπτωση, φαίνεται να έχουν αυτοπεριορίσει τα πολιτικά τους δικαιώματα σε μια τυπική ψήφο απαξιώνοντας τελείως την ενεργό και δυναμική άρνηση της υποτέλειας με οποιοδήποτε κόστος.

Οι επικυρίαρχοι γνωρίζουν πολύ καλά τις πνευματικές «μεραρχίες» που δεν μπορούν να τις νικήσουν, γι’ αυτό προσπάθησαν να δημιουργήσουν μεγάλες ρωγμές στην διαβρωμένη, αλλά ανθεκτική ακόμα, ιστορικο-πνευματική μας παράδοση.

Στο ατμοσφαιρικό θρίλλερ «Οιωνός» (2002) του ταλαντούχου σκηνοθέτη Μ. Νάϊτ Σιάμαλαν, ένας ιερωμένος, που έχει χάσει την πίστη του μετά τον θάνατο της γυναίκας του, και η οικογένειά του έρχονται αντιμέτωποι με τερατόμορφους εισβολείς. Το φιλμ αυτό, με μια έξυπνη και απλή μέθοδο βασισμένη στην «συγχρονικότητα», δίνει νόημα σε μια σειρά ασύνδετων φαινομενικά γεγονότων για να μεταδώσει το μήνυμα της ταινίας: η εσωτερική πίστη, μόνο αυτή μπορεί να σταματήσει την «αντι-ανθρώπινη» βιαιοπραγία πάνω στον Άνθρωπο, στη Φύση, στον Νόμο, στη Μοίρα της Πόλεως. Αυτό που με λίγα λόγια περιγράφει ο Σοφοκλής στο πρώτο Στάσιμο της ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ…

Σε ολόκληρο τον κόσμο η ανθρωπότητα αρχίζει να συναισθάνεται ότι μπροστά σε μια «έσχατη απειλή» -όπως στην ταινία- ο μόνος δρόμος για την επίγνωση περνάει μέσα από το «σταυροδρόμι της καρδιάς». Μόνο του το σώμα δεν αρκεί, χωρίς τις δυνάμεις της καρδιάς. Όπως το καρδιακό εργοστάσιο μετασχηματίζει σε ζωή τις πολύτιμες πρώτες ύλες που έρχονται από τον ουρανό και τη γη, έτσι και η «νόηση» της «καρδιάς» βαθαίνει τη νόηση του πνεύματος και δίνει φως και συνείδηση. Σ’ αυτή τη δύναμη βασίστηκαν για να δημιουργήσουν και για να εκφρασθούν όλες οι γλώσσες και τα πνεύματα των μεγάλων ιστορικών πολιτισμών.

Η Ελλάδα δεν θα είχε διαχρονικά προοδεύσει χωρίς τα ασύγκριτα χαρίσματα της καρδιάς και της πίστης: τη δύναμη, την καθαρότητα, τη διορατικότητα και τη δημιουργία. Και δεν μπορεί να επιζήσει αν δεν τα αντιπαραθέσει ξανά απέναντι στην ανέντιμη βία, στη ρηχότητα και τον φανατισμό των Επικυρίαρχων. Έτσι θα ξαναγίνουν οι Οιωνοί Άριστοι… Έτσι θα βλαστήσουν οι νέοι Ήρωες, Άγιοι και Ποιητές που θα φράξουν τον δρόμο στην επέλαση της ολιγαρχίας των τραπεζιτών και της νεοταξικής ολοκλήρωσης. Έτσι θα ξαναζωντανέψουν οι καταθλιμμένες ελληνικές πολιτείες και τότε θα φανεί η Λευτεριά σαν «πανώρια κόρη», όπως την τραγούδησε στην Κατοχή ο λαός μας με τους στίχους του Ρώτα.

Διαβάστε περισσότερα

40 αιώνες μετά τα πρώτα μας τσαρούχια

Μερικές φορές νιώθεις σαν να σου λείπει κάτι και να μην ξέρεις τι...
Εύκολα το προσπερνάς και γρήγορα το ξεχνάς, έχουν πολύ παρακάτω τα πράγματα, συνήθως τα ακολουθείς, τρέχεις να τα προλάβεις. Ορισμένες φορές
όμως, κολάς σ’ αυτό το απροσδιόριστο αίσθημα – τί σου λείπει, τί σου λείπει, κι ώσπου να το διευκρινίσεις, δεν ξεκολάς.
Αυτό που μας λείπει, πεσ’ το φυλαχτό, πεσ’ το σημαία, πεσ’ το κεράκι σε ερημικό ναό, αφήσαμε να μας το πάρουν, να μας το κλέψουν, ή
το εξορίσαμε εμείς οι ίδιοι, πάντως δεν είναι εκεί.
Τώρα που το χρειάζεσαι, δεν είναι εκεί.
Ίσως να σε έπεισαν ότι δεν το χρειάζεσαι, ή ίσως πάλι από μόνος σου να το αποφάσισες, για να ταιριάζεις κι εσύ με τη μόδα, με τον συρμό, όμως
τώρα που το χρειάζεσαι δεν είναι εκεί τα «γκρέμισες τα ελληνικά αγάλματα» κι έμεινε ο γιαλός πιο μόνος και πιο αρχαίος, όπως ήταν πριν απ’ αυτά, χωρίς πρόσωπο και βλέμα «γιατί τα γκρέμισες τ’ αγάλματα;» σε ρωτάει ο ποιητής κι εσύ θυμώνεις – Δεν έχω ’γω ανάγκη τον Θεμιστοκλή του λες, και φεύγει πικραμένος ο νικητής, ικέτης στην αυλή του ηττημένου – να «εγώ ειμί» κομπάζεις, «μόνος μου κάνω τη νίκη μου, ήττα»,
ανάγκη δεν έχω εγώ κανέναν, θεό ή συνάνθρωπο, εγώ, εγώ – και τώρα σου απόμεινε το εγώ μοναχό του, χωρίς φαντάσματα ψηλά σαν καμπαναριά να το πειράζουν, χωρίς πένθη να του μαθαίνουν γράμματα, χωρίς όνειρα να το ταξιδεύουν στις ουτοπίες,
τώρα που χρειάζεσαι Μπάυρον και Ελύτη και Παπαδιαμάντη και Ρίτσο, δεν είναι εκεί, έρημος χωρίς αγάλματα ο γιαλός. Χωρίς ιερό πουθενά, ανίερος. Λόρδος Βύρων έλεγες, τουρκόφιλος σου έλεγαν, το έχαβες. Δεν φταις εσύ, θα μου πεις, αποστεωμένη διδάσκεται στα σχολεία η ιστορία. Και γιατί δεν οργάνωνες, καλέ μου ένα κρυφό σχολείο μέσα σου, να την μάθεις – και να σε μάθει, τί ήταν αυτά που χρειάζεσαι και τώρα σου λείπουν.
Μήπως νομίζεις ότι αυτή η μαύρη τρύπα της άγνοιας σου για το Βυζάντιο φερ’ ειπείν, είναι άσχετη με τους τόκους που πληρώνεις τώρα στους τοκογλύφους;
Αυτοί που αποκαθήλωσαν τους θεούς σου, καθήλωσαν εσένα. Αλλά εσύ δεν έχεις ανάγκη από θεούς, μύθους και μαγικά, σου αρκεί ο κυνισμός εκείνου που σου τα σκότωσε, σου αρκεί ο κυνισμός εκείνου που σε φονεύει. Θαυμαστός κυνισμός, λογικός, έτσι είναι η εποχή μας, λες,
μην απορείς λοιπόν για την μετριότητα που σε περιβάλλει, που μέσα της πνίγεσαι, μη νοιώθεις αμήχανος που οι ελπίδες σου χάνουν την αύρα τους, μην απορείς που δεν τους βρίσκεις τώρα που τους χρειάζεσαι όσους εξόρισες, εκείνους που διαπόμπευαν τριάντα έτη οι σκύλοι στα παζάρια.
Άλλο αυτογνωσία κι άλλο αυτοπροσδιορισμός, φίλε μου καλέ, άλλο ιστορία κι άλλο αφήγηση, άλλο ελευθερία κι άλλο ελεύθερη αγορά – ξέρω, επί τριάντα χρόνια, να μυρίσει η μύτη μας μπαρούτια κι αίματα απ’ το ράσο του Παπαφλέσσα ήταν ρετσινιά, βαλκάνια πράγματα και μίζερα – τώρα όμως που χρειάζεσαι λίγη αποκοτιά δεν έχεις – δεν έχω.
Ζήσαμε πολλά χρόνια, φίλε μου, υπακούοντας σε μια πτωχοπροδρομική λαϊφοστιλιά πολύ ευρωπαϊκώς ενδεδυμένη – τώρα ο διάολος έχει έρθει για να εισπράξει. Αυτή η μετριότητα γύρω σου είναι ο τρόπος του.
Διότι, φίλε μου η μετριότητα ενσωματώνει των τραγωδία. Μπορεί να είναι ο πόνος πολύς, μπορεί η καταστροφή ναναι αφόρητη, αλλά όσο λες τα ίδια, ακούς τα ίδια, συμβιβάζεσαι με τις μεγάλες κουβέντες που γίνονται μισόλογα, τα ίδια σε περιμένουν. Μέτρια πράγματα, λίγη φτώχεια παραπάνω, λίγη δυστυχία, ακόμα, και τί έγινε; το πορτραίτο σου γερνάει, όχι εσύ! ο Θεμιστοκλής που χρειαζόσουν έχει πάρει τον δρόμο για τα Σούσα, όχι η ψυχή σου. Λες. Τάχα.
Εσύ (κι εγώ) είμαστε σίγουροι μέσα στις βεβαιότητές μας – τί κι αν τώρα που τους χρειαζόμαστε, δεν τους έχουμε, τους ναούς και τις λιτανείες, τους ήρωες και τους αντάρτες, τα κόμματα και τα πλακάτ, που μας πήγαιναν μπροστά, σπαθιά κοφτερά, λόγια γεμάτα σάλπιγγες, μανιφέστα, διαδηλώσεις και προκηρύξεις – γελάει πονηρά μ’ όλα αυτά ο Μεφιστοφελής απ’ τα δελτία των οκτώ – «χρυσέ μου», σου λέει, «δεν πήρες τη Μαργαρίτα σου; τί θέλεις τώρα;» - έλα ντε! απλώς

μερικές μυστήριες μέρες, με ήλιο ή βροχερές, νοιώθω σαν κάτι να μου λείπει και δεν ξέρω τί είν’ αυτό...

Διαβάστε περισσότερα