«Σαθρή ανοησία», «οργανωμένη νωθρότητα», «επιθετική βλακεία»

 Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Χιλιάδες απολύσεις στους ΟΤΑ, στην Υγεία και την Παιδεία. Χαράτσια επί των ακινήτων εφ’ όρου ζωής. Νέες περικοπές παροχών Υγείας. Ξεπούλημα δημόσιων επιχειρήσεων. Διάλυση άλλων, αρχής γενομένης, μετά την ΕΡΤ, με τα Αμυντικά Συστήματα, την ΕΑΒ και την ΕΛΒΟ. Αυτά είναι μερικά μόνο από όσα περιέχει το «πακέτο» του νέου «επικαιροποιημένου» Μνημονίου της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου.

Ωστόσο, το Σαββατοκύριακο κι ενώ οι «διαπραγματεύσεις» των κυβερνώντων με την τρόικα ήταν σε εξέλιξη, τα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών σταθμών έσταζαν… ευτυχία (!) και αδημονούσα προσμονή για το «θετικό αποτέλεσμα»!

*

Είδαμε και ακούσαμε τους χαμογελαστούς τηλεπαρουσιαστές να αναγγέλλουν τη… χαρμόσυνη κατάληξη των «διαπραγματεύσεων». Να μοιράζουν κουφέτα στο τηλεοπτικό κοινό για το σε «πόσο καλό σημείο έχουν φτάσει οι συζητήσεις». Να ξεφυσούν με ανακούφιση για το σε πόσο «θετική πορεία βρίσκονται οι συνομιλίες των υπουργών με την τρόικα». Τους είδαμε σχεδόν να πανηγυρίζουν για το πόσο κοντά είμαστε «να πάρουμε την επόμενη δόση»…

Για όλον αυτόν τον εσμό που καβάλα πάνω στις τηλεοπτικές ερπύστριες των εφοπλιστών, των τραπεζιτών, των βιομηχάνων και των εργολάβων εισβάλλει στα σπίτια, στα μυαλά, στις ψυχές των ανθρώπων του λαού, το σημαντικό δεν ήταν και δεν είναι οι χιλιάδες νέες απολύσεις. Αλλωστε, όπως ειπώθηκε στο «Μέγκα», αυτές οι χιλιάδες των υποψήφιων ανέργων δεν είναι παρά «δεξαμενές» (!) από τις οποίες θα αντληθεί ο αναγκαίος αριθμός για να επιτευχθεί ο «στόχος» (!) των απολύσεων!

*

Το σημαντικό και συνάμα ευχάριστο -κατ’ αυτούς- ήταν ότι μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας επέκειτο η «συμφωνία». Η «συμφωνία»! Αυτό ήταν το σπουδαίο, το καταπληκτικό, το έξοχο. Η «συμφωνία»! Αλλά ποια «συμφωνία» τους έκανε να είναι τόσο χαρούμενοι; Μα αυτή που κάνει (…σε δόσεις) τους ανθρώπους άνεργους και τα χαράτσια αιώνια!

Μέσα σε αυτό το κλίμα ευφορίας ήταν που κινήθηκε το ειδησεογραφικό τηλεοπτικό Σαββατοκύριακο. Μέσα σε αυτό το τηλεοπτικό κλίμα «ενημερώνεται» ο λαός.
Μέσα σε αυτό το κλίμα βρίσκει έκφραση το ουσιαστικό νόημα όσων έγραφε ο Καμύ το 1939, όταν στο μανιφέστο του για τον ελεύθερο δημοσιογράφο εξαιρούσε τη δημοσιογραφία που υπάγεται και υπηρετεί τη «σαθρή ανοησία», την «οργανωμένη νωθρότητα» και την «επιθετική βλακεία».

Ολοι μαζί… κυβερνούσαμε!

Τα προβλήματα στην Ελλάδα δεν τα προκάλεσαν αυτοί που κυβέρνησαν και κυβερνούν. Τα προκάλεσαν αυτοί που δεν κυβέρνησαν, αλλά που, όμως, έβγαιναν στους δρόμους και στα πεζοδρόμια και διαμαρτύρονταν…
Αυτοί φταίνε, δηλαδή, οι εκατοντάδες εργαζόμενοι της «Κατσέλης», που επειδή – κατά τον κ. Σαμαρά – διαμαρτύρονται, ο κεφαλαιοκράτης Δαυίδ έβαλε λουκέτο στην εταιρεία…
Αυτοί φταίνε, τα εκατομμύρια των ανέργων, των χρεοκοπημένων, των φτωχοποιημένων, των φορολεηλατημένων, που επειδή «δεν κάθονταν ήσυχα», οι κυβερνήσεις των «Σαμαράδων» τους χρεοκόπησαν, τους κατέστρεψαν, τους λεηλάτησαν…
Πρόκειται για τη νέα εμβριθή ανάλυση (σ.σ.: βγαλμένη από το χυδαίο εγχειρίδιο του «όλοι μαζί τα φάγαμε»)στην οποία προέβη προχτές ο πρωθυπουργός. Πρόκειται για ένα ιδιότυπο δόγμα το οποίο κατατείνει στο «όλοι μαζί… κυβερνούσαμε»! Τοποθέτηση που διεκδικεί τις ίδιες δάφνες με την προηγούμενη δήλωση, πάλι του κ. Σαμαρά, σύμφωνα με την οποία οι λεγόμενες «δημόσιες επιχειρήσεις» έπεσαν έξω επειδή το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ διόριζαν… «αριστερούς» (άμα τε και κομμουνιστές).
Το να μπει κανείς στον κόπο να απαντήσει στα παραπάνω δεν είναι απλώς περιττό. Είναι και ελαφρώς επικίνδυνο. Διότι στην περίπτωση που θα το αποτολμούσε κανείς, θα έπρεπε προηγουμένως να κατρακυλήσει με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τον πάτο της σοβαρότητας.
Μόνο αν φτάσεις εκεί, στο ναδίρ της σοβαρότητας, είναι δυνατό να συναντηθείς με το μήκος κύματος της πρωθυπουργικής προπαγάνδας. Αν υποκύψεις στον πειρασμό να δώσεις μεγαλύτερη σημασία απ’ όση αξίζει στις παραπάνω αστειότητες, είναι αδύνατον, ίσα ίσα και μόνο για να τις αντικρούσεις, να μη βρεθείς στην ανάγκη να πέσεις στο θλιβερό επίπεδο εκείνων των γελοίων επιτελείων που τις εισηγούνται στον πρωθυπουργό.
Αλλά, πραγματικά, τι νόημα θα είχε μια τέτοια ιδιότυπη «συνδιαλλαγή» με τη γελοιότητα;…

Είναι ο Καπιταλισμός…

Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της εταιρείας ερευνών «X-Wealth», που δημοσιοποιήθηκε την περασμένη βδομάδα, ο αριθμός των πλουσίων με περιουσία άνω των 30 εκατ. δολαρίων, σε Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία, αυξήθηκε κατά 6% στη διάρκεια του 2012, με το σύνολο της περιουσίας τους να αυξάνεται κατά 13% και να έχει φτάσει στα 3,4 τρισ. δολάρια.
Η μεγαλύτερη αύξηση πλούτου παρατηρήθηκε στη Γερμανία, όπου ο αριθμός των πολυεκατομμυριούχων αυξήθηκε κατά 6% και ανήλθε στις 16.734. Το σύνολο των περιουσιακών τους στοιχείων υπερέβη τα 2 τρισ. δολάρια.
Σημείωση:
Οι 16.734 «υπερπλούσιοι» της Γερμανίας αποτελούν το 0,02% του γερμανικού πληθυσμού των 82 εκατομμυρίων, και η περιουσία τους που ξεπερνάει τα 2 τρισ. δολάρια ισοδυναμεί με το 55,5% όλου του ΑΕΠ της Γερμανίας που ανέρχεται στα 3,6 τρισ. δολάρια.

*

Σύμφωνα με την προηγούμενη έκθεση της «Boston Consulting Group» για τον παγκόσμιο ιδιωτικό πλούτο, που δημοσιοποιήθηκε πριν ένα μήνα, οι «υπερπλούσιοι» το 2012 αυξήθηκαν διεθνώς κατά 10%, δεν ξεπερνούν τα 13,8 εκατομμύρια και κατέχουν 52,8 τρισ. δολάρια.
Σημείωση:
Τα 13,8 εκατομμύρια των «υπερπλουσίων» παγκοσμίως αντιστοιχούν στο 0,2 του παγκόσμιου πληθυσμούτων 7 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, και ο πλούτος των 52,8 τρισ. δολαρίων που κατέχουν ισοδυναμεί με το 39% του ιδιωτικού πλούτου παγκοσμίως που ανέρχεται συνολικά στα 135,5 τρισ. δολάρια.

*

Αυτό το σύστημα,
που πίσω από τις αβυσσαλέες κοινωνικές και οικονομικές του ανισότητες κρύβεται η ανελέητη ταξική βαρβαρότητα,
αυτό το σύστημα,
που είναι κατασκευασμένο έτσι ώστε μια χούφτα κεφαλαιοκρατών, μονοπωλίων, πολυεθνικών να ιδιοποιείται τον μισό και παραπάνω από τον πλούτο που παράγει ο λαός κάθε χώρας χωριστά και όλοι οι λαοί του πλανήτη μαζί,
έχει όνομα: «Καπιταλισμός».

Διαβάστε περισσότερα

Ο Αϊνστάιν, ο Φρόυντ κι ο πόλεμος

"Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστι, πάντων δέ βασιλεύς καί τούς μέν θεούς έδειξε, τούς δέ ανθρώπους, τούς μέν δούλους εποίησε, τούς δέ ελευθέρους".

 

Ηράκλειτος
----------------------------------------------------------------
Καλοκαίρι του 1932.
Η Κοινωνία των Εθνών ζητά από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν να επιλέξει μία προσωπικότητα εφάμιλλη του και να αλληλογραφήσει μαζί της για ένα φλέγον διαχρονικά κοινωνικό ζήτημα. Ο Αλβέρτος επιλέγει τον Σίγκμουντ Φρόυντ. Θέμα της αλληλογραφίας: η εδραίωση της παγκόσμιας ειρήνης και οι τρόποι απομάκρυνσης του πολέμου για τις επόμενες γεννιές.
Ακολουθούν οι μεταφράσεις των δύο επιστολών, που σε ελάχιστα σημεία ενδοσκοπούν στα ιστορικά γεγονότα της εποχής αλλά η γενικότερη φιλοσοφία τους παραμένει μνημειώδης και παραδόξως -νομίζω- χρήσιμη ως τις μέρες μας. 
----------------------------------------------------------------

30 Ιουλίου 1932
Πότσδαμ

Αγαπητέ κ.Φρόυντ,

Η πρόταση , η οποία μου έγινε από την Κοινωνία των Εθνών και από το «Διεθνές Ινστιτούτο Πνευματικής Συνεργασίας» των Παρισίων, να επιλέξω κάποιον για μιά ανταλλαγή απόψεων σε ένα θέμα της εκλογής μου, μου προσφέρει την ευκαιρία να συζητήσω μαζί σας ένα ερώτημα, το οποίο, υπό τις σημερινές παγκόσμιες συνθήκες, εμφανίζεται από τα πιό επείγοντα που αντιμετωπίζει ο πολιτισμός.
Το ερώτημα είναι : υπάρχει τρόπος να απαλλαγούν οι άνθρωποι από την μοίρα του πολέμου; Είναι πια γνωστό ότι με την πρόοδο της σύγχρονης επιστήμης, η απάντηση σε αυτό το ερώτημα έχει γίνει ζήτημα ζωής ή θανάτου για τον πολιτισμό. Εν τούτοις, παρά την καλή μου θέληση, όλες οι προσπάθειες δεν έχουν καταλήξει σε τίποτα το συγκεκριμένο.
Έχοντας απαλλαγεί απο εθνικιστικές προκαταλήψεις, έχω έναν απλό τρόπο αντιμετωπίσης της εξωτερικής όψεως, δηλαδή της οργανωτικής του προβλήματος : τα κράτη να δημιουργήσουν ενα νομοθετικό και δικαστικό όργανο, το οποίο να αναλάβει την εξομάλυνση όλων των διαφορών που αναφύονται μεταξύ τους. Σήμερα, όμως στερούμεθα αυτού του υπερεθνικού οργάνου, το οποίο, θα ήταν σε θέση να εκδίδει αδιαφιλονίκητες αποφάσεις και να επιβάλλει δυναμικά την εκτέλεση των αποφάσεών του.
Φθάνω έτσι στο πρώτο μου αξίωμα : Προκειμένου να εξασφαλισθεί η διεθνής ειρήνη, επιβάλλεται όπως κάθε κράτος παραιτηθεί, μέσα σε λογικά όρια, από μερικά των κυριαρχικών του δικαιωμάτων. Αυτός είναι αναμφισβήτητα ο μόνος δρόμος για να φθάσουμε σε παρόμοια ειρήνη.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΞΙΩΜΑ

Η αποτυχία, παρά τις προσπάθειες που κατεβλήθησαν την τελευταία δεκαετία προς αυτή την κατεύθυνση, μας πείθει ότι επεμβαίνουν ισχυροί ψυχολογικοί παράγοντες, οι οποίοι παραλύουν κάθε προσπάθεια.
Μερικοί από τους εν λόγω παράγοντες είναι προφανείς. Η δίψα της εξουσίας της κρατούσης τάξεως είναι, σε όλα τα κράτη, αντίθετη προς κάθε περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας.
Αυτή η υπέρμετρη επιθυμία πολιτικής εξουσίας συμβαδίζει με τους στόχους εκείνων, οι οποίοι αποβλέπουν μόνο σε οικονομικά πλεονεκτήματα.
Αναφέρομαι, κυρίως, σε αυτή την περιορισμένη, αλλά αποφασιστική ομάδα, η οποία, δραστήρια σε κάθε κράτος και αδιάφορη προς κάθε «κοινωνικό περιορισμό», βλέπει στον πόλεμο, δηλαδή στην κατασκευή και πώληση πυρομαχικών, απλώς και μόνο μιά ευκαιρία προωθήσεως των ατομικών της συμφερόντων. Πώς είναι δυνατόν αυτή η μειονότητα να κατορθώνει να υποδουλώνει στην απληστία της την μάζα του λαού, η οποία το μόνο που περιμένει από ένα πόλεμο είναι να υποφέρει και να χάσει;
Μια λογική απάντηση θα ήταν ότι η μειονότητα, η οποία εκ περιτροπής κατέχει την εξουσία, εξουσιάζει πριν απ’όλα το σχολείο και τον Τύπο και, επί πλέον, τις θρησκευτικές οργανώσεις. Αυτό της επιτρέπει να κατευθύνει και να παραπλανά τα αισθήματα της μάζας, καθιστώντας την όργανο της πολιτικής της.
Ωστόσο, και αυτή η απάντηση δεν δίνει μια ολοκληρωμένη εξήγηση και προκαλεί ένα επόμενο ερώτημα : Πώς είναι δυνατόν η μάζα να αφήνεται να εξάπτεται με τα μέσα που αναφέραμε, φθάνοντας στο πάθος και το ολοκαύτωμά της;

Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ

Στο ερώτημα αυτό υπάρχει μιά δυνατή απάντηση: Γιατί στον άνθρωπο είναι έμφυτη η ευχαρίστηση του μίσους και της καταστροφής.
Υπό ομαλές συνθήκες, το πάθος αυτό παραμένει σε λανθάνουσα κατάσταση και αφυπνίζεται μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις. Είναι εύκολο όμως το πάθος αυτό να μεταβληθεί σε ομαδική ψύχωση. Φθάνουμε έτσι στο τελευταίο ερώτημα: Είναι δυνατόν να καθοδηγηθεί η ψυχολογική ανάπτυξη των ανθρώπων σε τρόπο ώστε να καταστεί ικανός να αντισταθεί στην ψύχωση του μίσους και της καταστροφής;
Δεν αναφέρομαι εδώ μόνο στις λεγόμενες αμόρφωτες μάζες. Η πείρα αποδεικνύει ότι εκείνη που υποκύπτει πρώτη σε αυτές τις ομαδικές καταστρεπτικές υποβολές, είναι η λεγόμενη «διανόηση». Γιατί ο διανοούμενος δεν έχει άμεση επαφή με την σκληρή πραγματικότητα, την οποία ζει μέσα από την πιο εύκολη συνοπτική μορφή της: την τυπωμένη σελίδα.
Καταλήγω: Αναφέρθηκα έως τώρα σε πολέμους μεταξύ κρατών, δηλαδή σε διεθνείς πολέμους. Έχω όμως πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι το επιθετικό ένστικτο ενεργεί και υπό άλλες συνθήκες: αναφέρομαι στους εμφυλίους πολέμους π.χ., τους οφειλόμενους κάποτε σε θρησκευτικό φανατισμό και κάποτε -όπως σήμερα- σε κοινωνικούς παράγοντες ή ακόμη στις φυλετικές καταστάσεις μειονοτήτων.
Ξέρω ότι στα βιβλία σας μπορούμε να βρούμε σαφείς ή έμμεσες απαντήσεις σε όλα τα ερωτηματικά αυτού του προβλήματος. Που είναι και επείγον και απαράγραπτο. Θα ήταν ωστόσο πάρα πολύ χρήσιμο σε όλους μας, αν μας εκθέτατε το πρόβλημα της παγκοσμίου ειρήνης υπό το φως των τελευταίων ανακαλύψεών σας, γιατί αυτό θα μας δείξη τον δρόμο για νέους και αποτελεσματικούς τρόπους δράσεως.

Εγκάρδια δικός σας

ΑΛΜΠΕΡΤ ΑΙΝΣΤΑΙΝ

Η απάντηση του Φρόυντ έρχεται τάχιστα και είναι άκρως "αναλυτική":

Βιέννη Σεπτέμβριος 1932

Αγαπητέ κ. Αινστάιν

Αρχίζετε με τη σχέση μεταξύ νόμου και δυνάμεως. Μπορώ να αντικαταστήσω τη λέξη «δύναμη» με την πιό σκληρή και ωμή λέξη «βία»; Δίκαιο και βία αποτελούν για μας όρους εκ διαμέτρου αντίθέτους.
Είναι εύκολο να αποδείξουμε ότι το ένα αναπτύχθηκε από το άλλο. Και, αν ανατρέξουμε στην αρχαιότητα για να επαληθεύσουμε ότι αυτό ίσχυε ανέκαθεν, η λύση του προβλήματος δεν θα είναι δύσκολη.
Οι συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ των ανθρώπων λύονται κατ’ αρχήν με τη χρήση βίας. Αυτό συμβαίνει σε όλο το ζωικό βασίλειο, στο οποίο ανήκει και ο άνθρωπος. Στον άνθρωπο, όμως, θα πρέπει, για την αλήθεια, να προσθέσουμε και τις ιδεολογικές συγκρούσεις οι οποίες , προκειμένου να είναι αποφασιστικές απαιτούν μιά άλλη τακτική. Αυτό όμως συνέβη αργότερα, όπως θα δούμε συνέχεια.
Αρχικά, σε μιά μικρή ανθρώπινη ομάδα, η μεγαλύτερη μυική δύναμη αποφάσιζε σε ποιόν θα ανήκε κάτι, ή τίνος η θέληση θα επικρατούσε. Σύντομα όμως η μυική δύναμη αντικατεστάθη από την χρήση οργάνων: νικούσε όποιος είχε το καλύτερο όπλο, ή το χρησιμοποιούσε με περισσότερη επιτηδειότητα.
Με την εμφάνιση των όπλων, η πνευματική υπεροχή αρχίζει και παίρνει τη θέση της κτηνώδους μυικής δυνάμεως, παρ’ όλο ότι ο τελικός σκοπός του αγώνος παραμένει ο ίδιος: το ένα από τα δύο μέρη υποχρεώνεται να παραιτηθή από τις διεκδικήσεις του, ή τις αντιρρήσεις του.
Αυτό επιτυγχάνεται κατά τρόπο ριζικώτερο, όταν η βία εξουδετερώνει οριστικά τον αντίπαλο, δηλαδή τον σκοτώνει. Το σύστημα αυτό έχει δύο πλεονεκτήματα: ότι ο αντίπαλος δεν μπορεί να επαναρχίση τις εχθροπραξίες και ότι η τύχη του αποθαρρήνει τους άλλους να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.Καμμιά φορά, όμως, την απόφαση του φόνου ανατρέπει η σκέψη ότι ο εχθρός μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε υπηρετικά καθήκοντα, εάν τρομοκρατηθεί και του χαριστεί η ζωή.Στην περίπτωση αυτή η βία περιορίζεται να τον κάνει υποχείριο της αντί να τον σκοτώσει.Αλλά ο νικητής θα έχει στο εξής να αντιμετωπίζει την μανία της εκδικήσεως του ηττημένου, ο οποίος θα βρίσκεται σέ συνεχή αναμονή.

Το δικαίωμα της αντιθέσεως στη βία

Αυτή, λοιπόν, ήταν αρχικά η κατάσταση: η επικράτηση του ισχυροτέρου, της κτηνώδους βίας, ή της βίας που την στήριζε η ευφυία.Γνωρίζουμε ότι αυτό το καθεστώς μετεβλήθη στην διάρκεια της εξελίξεως, ότι ένας δρόμος οδήγησε από την βία στο δίκαιο, στο νόμο. Ποιός, όμως;Κατά την γνώμη μου, εκείνος ο δρόμος που περνούσε από την διαπίστωση ότι η μεγαλύτερη δύναμη του ενός μπορούσε να αντιμετωπισθή από την ένωση των περισσοτέρων αδυνάτων.Η βία καταπολεμείται από την συνένωση των πολλών και η δύναμη αυτών που συνενώθηκαν εκπροσωπεί τώρα το δικαίωμα της αντιθέσεως στην βία του ενός.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι το δίκαιο είναι η δύναμη μιας κοινότητος. Η οποία παραμένει πάντα βίαιη, έτοιμη να εκδηλωθή εναντίον εκεινού που της αντιτίθεται, ενεργεί με τα ίδια μέσα, ακολουθεί τους ίδιους σκοπούς. Στην πραγματικότητα, η μόνη διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν θριαμβεύει πια η βία του ενός αλλά η βία της κοινότητος. Αλλά για να πραγματοποιηθεί αυτό το πέρασμα της βίας στο νέο δίκαιο, πρέπει να εκπληρωθεί μια ψυχολογική προυπόθεση. Η ένωση των πολλών θα πρέπει να είναι μόνιμη, σταθερή. Εάν πραγματοποιηθεί μόνο προς τον σκοπό να καταπολεμηθεί ο προπέτης για να διαλυθεί μετά την ήττα του, δεν επιτυγχάνεται τίποτα. Ο πρώτος που θα θεωρούσε τον εαυτό του ισχυρότερο, θα φιλοδοξούσε εκ νέου να κυριαρχήσει δια της βίας, και το παιχνίδι θα επαναλαμβανόταν χωρίς τέλος. Η κοινότητα οφείλει να παραμένει συνεχώς ενωμένη, να προδιαγράψει τους κανόνες που θα προλαμβάνουν τις ανταρσίες, να διορίσει τα όργανα τα οποία θα αγρυπνούν για την τήρηση των κανόνων, των νόμων, και τα οποία όργανα θα προνοούν για την εκτέλεση των νομίμων πράξεων βίας.
Σε μιά παρόμοια κοινότητα συμφερόντων δημιουργούνται μεταξύ των μελών μιάς ενωμένης ανθρώπινης ομάδος συναισθηματικοί δεσμοί, κοινά αισθήματα στα οποία στηρίζεται η πραγματική της δύναμη.

Σε τι χρησιμεύουν οι νόμοι

Το πράγμα είναι απλό: σε όσο διάστημα η κοινότητα αποτελείται από ορισμένα άτομα εξ ίσου ισχυρά, οι νόμοι αυτής της «ομάδος» καθορίζουν μέχρι ποιού σημείου θα πρέπει να περιορισθεί η ελευθερία του κάθε ατόμου να χρησιμοποιεί την δύναμη του κατά τρόπο βίαιο, ώστε να καταστεί δυνατή μιά ασφαλής κοινή ζωή.
Ένα όμως παρόμοιο ειρηνικό καθεστώς είναι νοητό μόνο θεωρητικά. Γιατί στην πραγματικότητα, οι περιστάσεις περιπλέκονται, για τον λόγο ότι η κοινότητα, ευθύς εξ αρχής, περιλαμβάνει εξ ίσου δυναμικά, άνδρες και γυναίκες, γονείς και παιδιά -και σύντομα, συνεπεία του πολέμου και των καθυποτάξεων- νικητάς και ηττημένους, οι οποίοι μεταβάλλονται σε κυρίους και σκλάβους. Το δικαίωμα της κοινότητος καθίσταται τότε έκφραση της σχέσεως ανίσων δυνάμεων στο εσωτερικό της, οι νόμοι γίνονται από και για εκείνους, που διοικούν, οι οποίοι παραχωρούν ελάχιστα δικαιώματα σε αυτούς που καθυπόταξαν.Από την στιγμή εκείνη υπάρχουν στην κοινότητα δύο πηγές ανησυχίας, αλλά και τελειοποιήσεως του νόμου.
Πρώτον, η προσπάθεια του ενός ή του άλλου ατόμου για να υψωθεί( υπεράνω των περιορισμών που ισχύουν γιά όλους (για την επιστροφή συνεπώς από την βασιλεία του νόμου σε εκείνη της βίας) και δεύτερον την συνεχή προσπάθεια των υπηκόων για την απόσπαση περισσότερης εξουσίας και νομιμοποιήσεως αυτών των μεταβολών, δηλαδή από την ισότητα των νόμων γιά όλους, στην ισότητα των νόμων γιά μερικούς.Αυτή η εξελικτική διαδικασία καθίσταται ιδιαίτερα σημαντική όταν εκδηλώνονται μετατοπίσεις της εξουσίας στο εσωτερικό της κοινότητος, όπως μπορεί να συμβεί λόγω ιστορικών αιτίων.
Το δίκαιον, ο νόμος, μπορεί να προσαρμοσθεί βαθμιαίως στις καινούργιες σχέσεις της εξουσίας ή -πράγμα που συμβαίνει συχνότερα- η κυρίαρχη τάξη να μη είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει αυτή την μεταβολή, οπότε φθάνουμε στην εξέγερση, στον εμφύλιο πόλεμο, δηλαδή σε μια προσωρινή κατάλυση του νόμου και σε νέες εκδηλώσεις βίας, μετά τις οποίες εγκαθιδρύεται μιά νέα τάξη δικαίου.Βλέπουμε, λοιπόν, ότι και στούς κόλπους μιας κοινότητας δεν αποφεύγεται η βίαια λύση των οικονομικών συγκρούσεων. Αλλά οι ανάγκες και η ταυτότητα των συμφερόντων, που προκύπτουν από την ζωή, ευνοούν μιά γρήγορη λύση αυτών των αγώνων, ενώ η πιθανότητα ειρηνικής λύσεως αυτών των καταστάσεων αυξάνει συνεχώς.
Μια ματιά στην ιστορία της ανθρωπότητος, θα μας δείξη μιά αδιάκοπη σειρά συγκρούσεων μεταξύ μιας κοινότητος και μιας άλλης ή μεταξύ πολλών, μεταξύ πόλεων, χωρών, φυλών, λαών, κρατών, οι οποίες γίνονται σχεδόν πάντα δια της προσφυγής στην βία του πολέμου.
Οι πόλεμοι αυτοί καταλήγουν ή σε λεηλασίες ή σε απόλυτη υποταγή του ενός από τον άλλον. Οι κατακτητικοί πόλεμοι δεν μπορούν να κριθούν συνολικά. Μερικοί, όπως των Τούρκων και των Μογγόλων, δεν προκάλεσαν παρά μόνο δυστυχία, ενώ άλλοι αντίθετα, συνετέλεσαν στην μετατροπή της βίας σε νόμο, δημιουργώντας μεγαλύτερες μονάδες, μέσα στις οποίες η δυνατότητα προσφυγής στην βία εξουδετερώνετο, ενώ μια νέα νομοθετική τάξη συμβίβαζε τις διαφορές.
Όπως οι κατακτήσεις των Ρωμαίων έδωσαν στις μεσογειακές χώρες το πολύτιμο «Πάξ Ρομάνα».

Ο πόλεμος ως μέσον «αιώνιας ειρήνης»

Η απληστία των Γάλλων βασιλέων να επεκτείνουν τα κτήματά τους δημιούργησε μια Γαλλία ενωμένη και ευημερούσα. Όσο κι αν αυτό μπορεί να φανεί παράδοξο, θα πρέπει ωστόσο να παραδεχθούμε ότι ο πόλεμος δεν θα ήταν ένα ανάρμοστο μέσον για την εγκαθίδρυση της «αιώνιας» ειρήνης, γιατί επιτρέπει την δημιουργία αυτών των μεγάλων μονάδων μέσα στις οποίες μιά ισχυρή κεντρική εξουσία καθιστά αδύνατο τον πόλεμο.Ωστόσο, δεν το κατορθώνει, γιατί οι επιτυχίες της κατακτήσεως κατά κανόνα δεν διαρκούν. Γιά ό,τι αφορά την εποχή μας οδηγούμεθα στο ίδιο συμπέρασμα, στο οποίο καταλάβατε και εσείς από συντομότερο δρόμο.Μια ασφαλής πρόληψη του πολέμου είναι δυνατή μόνο εάν οι άνθρωποι συμφωνήσουν για την σύσταση μιας κεντρικής εξουσίας, στης οποίας την κρίση θα υποβάλλονται όλες οι διαφορές. Στην πρόταση αυτή περιέχονται δύο διαφορετικές ανάγκες: η δημιουργία ενός Ανωτάτου Δικαστηρίου και να εξασφαλισθεί η απαιτουμένη εξουσία.Η πρώτη χωρίς την δεύτερη δεν θα ωφελούσε σε τίποτα.

Δύο αντίθετες παρορμήσεις

Άς εξετάσουμε τώρα μιά άλλη από τις προτάσεις σας. Απορείτε ότι είναι τόσο εύκολο να παρασυρθούν οι άνθρωποι στον πόλεμο και υποθέτετε ότι μέσα τους υπάρχει πράγματι μια παρόρμηση προς το μίσος και την καταστροφή.Συμφωνώ μαζί σας απόλυτα.Πιστεύουμε πράγματι στην ύπαρξη αυτού του ενστίκτου και τα τελευταία χρόνια προσπαθήσαμε να μελετήσουμε τις εκδηλώσεις του.Θα μου επιτρέψετε να εκθέσω μέρος της θεωρίας των ενστίκτων, στην οποίαν φθάσαμε έπειτα από πολλά λάθη και δισταγμούς. Εικάζουμε ότι οι παρορμήσεις του ανθρώπου είναι δύο ειδών: αυτές που τείνουν να διαιωνίσουν και να ενώσουν και τις οποίες αποκαλούμε ερωτικές και σεξουαλικές, και εκείνες που τείνουν να καταστρέψουν και να σκοτώσουν.Τις τελευταίες αποκαλούμε «επιθετικά ή καταστρεπτικά έστικτα». Και οι δύο αυτές παρορμήσεις είναι εξ ίσου απαραίτητες, γιατί το φαινόμενο της ζωής εξαρτάται από την συμφωνία και την αντίθεσή τους.
Φαίνεται όμως ότι ουδέποτε μιά παρόρμηση του ενός τύπου μπορεί να δράσει μεμονωμένως. Συνδέεται πάντοτε, ή όπως λέμε συμμιγνύεται με ένα ποσοστό της άλλης, το οποίο ποσοστό της μεταβάλλει τους σκοπούς -ή αναλόγως των περιπτώσεων- επιτρέπει έτσι την επίτευξή τους. Έτσι, π. χ., το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως είναι ασφαλώς ερωτικό, χωρίς αυτό να εμποδίζει να προσφεύγει στην επιθετικότητα για να εκπληρώσει τον σκοπό του. Οι ανθρώπινες πράξεις αποκαλύπτουν και μιά επιπλοκή διαφορετικού είδους. Σπανίως η πράξη είναι έργο ενός μόνο παρορμητικού κινήτρου, το οποίο, εξ άλλου, πρέπει να είναι συνδυασμός έρωτα και επιθετικότητος. Κανονικά, πρέπει να συντρέξουν πολλά παρόμοια κίνητρα για να καταστήσουν δυνατή την δράση. Γι’ αυτό, όταν οι άνθρωποι παρακινούνται στον πόλεμο, μεσολαβεί μέσα τους μιά ολόκληρη σειρά από συναίτια κίνητρα, ευγενή και χυδαία. Τα κίνητρα αυτά δεν χρειάζεται να τα απαριθμήσουμε. Σε αυτά περιλαμβάνεται πάντα η ικανοποίηση της επιθέσεως και της καταστροφής. Αναρρίθμητες ωμότητες της ιστορίας και της καθημερινής ζωής επιβεβαιώνουν την ύπαρξη και την δύναμή τους. Η ανάμιξη αυτών των καταστρεπτικών παρορμήσεων μέ άλλες παρορμήσεις, ερωτικές και ιδεολογικές , διευκόλυνε φυσικά την εκπλήρωσή τους. Ξεκινώντας από το δόγμα των παρορμήσεων, φθάνουμε σε ένα τύπο γιά να προσδιορίσουμε τους έμμεσους δρόμους της καταπολεμήσεως του πολέμου. Εάν η ροπή προς τον πόλεμο είναι προίόν της καταστρεπτικής παρορμήσεως, τότε θα πρέπει να ανατρέξουμε για να την καταπολέμησουμε στην ανταγωνιστική της παρόρμηση: στον έρωτα. Ό,τι προκαλεί συναισθηματικούς δεσμούς στούς ανθρώπους, θα πρέπει να ενεργεί έναντι του πολέμου. 
Και τώρα θα ήθελα να συζητήσω ένα πρόβλημα, το οποίο δεν θίγετε στην επιστολή σας, και το οποίον με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Γιατί αγανακτούμε τόσο εναντίον του πολέμου; Γιατί δεν τον βλέπουμε σαν ένα από τους τόσους και αλγεινούς ολέθρους της ζωής; 
Ο πόλεμος φαίνεται να ταυτίζεται με την φύση και στην πραγματικότητα να θεωρήται αναπόφευκτος. Μη σας προξενεί φρίκη η ερώτηση. Η απάντηση υπάρχει: γιατί κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην ζωή του, γιατί ο πόλεμος καταστρέφει ανθρώπινες ζωές, θέτει τα άτομα υπό ατιμωτικές συνθήκες, τα υποχρεώνει , παρά την θέλησή τους, να σκοτώνουν άλλα άτομα, καταστρέφει πολύτιμες υλικές αξίες, προιόντα της ανθρώπινης εργασίας και πολλά άλλα.
Επί πλέον ο πόλεμος υπό την σημερινή του μορφή, δεν δίνει καμμιά ευκαιρία εκπληρώσεως του παλαιού ηρωικού ιδεώδους, ενώ ο αυριανός πόλεμος λόγω της τελοιοποιήσεως των μέσων καταστροφής, θα σημαίνει την έξόντωση του ενός, ή και των δύο, αντιπάλων. Όλα είναι τόσο αληθινά και αδιαφιλονίκητα, που μας εκπλήττει το γεγονός ότι η προσφυγή στον πόλεμο δεν έχει ακόμη καταργηθεί, βάσει μιας γενικής συμφωνίας της ανθρωπότητος.
Από αμνημονεύτων χρόνων, η ανθρωπότητα υποβάλλεται στην διαδικασία του εκπολιτισμού. Σε αυτό οφείλονται όλα τα δεινά μας. Τα αίτια είναι σκοτεινά, η έκβαση αβέβαιη. Ίσως οδηγεί στην εξαφάνιση του ανθρωπίνου είδους, αφ’ ενός γιατί τρέφει τόσες προκαταλήψεις απέναντι στην σεξουαλική λειτουργία, και αφ’ ετέρου γιατί σήμερα πολλαπλασιάζονται δυσανάλογα οι αμόρφωτες μάζες και τα καθυστερημένα στρώματα του πληθυσμού, εν σχέσει με τους μορφωμένους καί προοδευμένους. Ίσως αυτή η διαδικασία να μπορεί να συγκριθεί με την εξημέρωση ορισμένων ζώων, η οποία αναμφίβολα, επιφέρει φυσικές αλλοιώσεις. Δεν έχουμε ακόμη συνηθίσει στην ιδέα ότι η εξέλιξη του πολιτισμού είναι μια παρόμοια οργανική διαδικασία.

Πότε θα γίνουμε όλοι ειρηνόφιλοι ;

Από τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά του πολιτισμού, δύο φαίνονται τα πιο ασήμαντα : η ενίσχυση της νοήσεως, η οποία αρχίζει να κυριαρχεί των παρορμήσεων και η ενδοστρέφεια της επιθετικότητος, με όλα τα πλεονεκτήματα και τους κινδύνους που επακολουθούν.
Όμως ο πόλεμος έρχεται σε πλήρη αντίφαση προς τον ψυχικό μας κόσμο, όπως τον διαμόρφωσε ο πολιτισμός. Δεν τον ανεχόμαστε πια. Δεν πρόκειται μόνο για μια πνευματική διαπίστωση. Για μας τους ειρηνόφιλους ο πόλεμος είναι αφόρητος εξ ιδιοσυγκρασίας.
Πόσο πρέπει να περιμένουμε ώστε και οι άλλοι να γίνουν ειρηνόφιλοι; Δεν μπορούμε, ή δεν ξέρουμε. Ίσως όμως να μην αποτελεί μια ουτοπιστική ελπίδα ότι η επιρροή δύο παραγόντων -ή όλο και πιό πολιτισμένη μας στάση και ο δικαιολογημένος φόβος των συνεπειών ενός ολοκληρωτικού πολέμου- θα τερματίσει τον πόλεμο στο προσεχές μέλλον.
Με ποιό τρόπο; Δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε.
Στο μεταξύ, όμως, μπορούμε να πούμε : Όλα όσα συντελούν στην εκπολιτιστική ανάπτυξη, εργάζονται εναντίον του πολέμου.
Σας χαιρετώ εγκάρδια. Και σας ζητώ συγνώμη που οι παρατηρήσεις μου σας απεγοήτευσαν.

Δικός σας

ΣΙΓΚΜΟΥΝΤ ΦΡΟΥΝΤ

Διαβάστε περισσότερα

Μερσέντες Σόσα (La Negra) (1935 – 2009)

Τραγουδίστρια από την Αργεντινή, ένα από τα σύμβολα της σύγχρονης λατινοαμερικάνικης μουσικής. Η επονομαζόμενη και Νέγρα (La Negra), λόγω των πυκνών μαύρων μαλλιών της, κατάφερε να κάνει γνωστούς σε όλη τη Γη τους μοναδικούς ήχους της παραδοσιακής μουσικής της Αργεντινής, αλλά και όλης της Νοτίου Αμερικής. Μεγάλη η προσφορά της και στο πολιτικό τραγούδι, το οποίο υπηρέτησε με συνέπεια τα μαύρα χρόνια της δικτατορίας Βιδέλα (1976-1983).
H Αϊδέ Μερσέντες Σόσα (Haydée Mercedes Sosa) γεννήθηκε στις 9 Ιουλίου 1935 στο Σαν Μιγκέλ ντε Τουκουμάν, μία πόλη της βορειοδυτικής Αργεντινής, κοντά στα σύνορα με τη Βολιβία. Παιδί αγροτικής οικογένειας, έζησε τα παιδικά της χρόνια μέσα στη φτώχεια  και την ανέχεια. «Γνώρισα τη φτώχεια», έλεγε η ίδια σε συνέντευξή της στον Ριζοσπάστη (21/9/1990). «Είδα τη φτώχεια του πατέρα και της μάνας μου. Είδα να 'ρχεται το τέλος του μήνα και να μην έχουν τίποτα σχεδόν να μας δώσουν να φάμε. Όμως, ήμαστε μια πραγματική οικογένεια, δεμένοι μεταξύ μας. Αυτή η ατμόσφαιρα μου επέτρεψε να μην τρέφω μνησικακία για τον κόσμο».
Το 1950, σε ηλικία 15 ετών, κέρδισε ένα τοπικό διαγωνισμό τραγουδιού κι έτσι από πολύ μικρή ξεκίνησε τη μεγάλη καριέρα της στο τραγούδι. Το 1959 ηχογράφησε τον πρώτο της δίσκο La Voz de la Zafra, με φολκλορικά τραγούδια της πατρίδας της. Στη δεκαετία του '60 έγινε γνωστή, μέσα από το μουσικοπολιτικό κίνημα του Nuevo Canciοnero (Νέο Τραγούδι), στο οποίο πρωτοστάτησε μαζί με τον πρώτο της σύζυγο Μανουέλ Όσκαρ Μάτους, με τον οποίο απέκτησε ένα γιο.
Η Μερσέντες Σόσα θεωρούσε σημαντικότατη τη συνεισφορά του κινήματος στο στίχο. «Μέχρι τότε οι στίχοι των τραγουδιών, εκτός από τα τραγούδια του Αταουάλπα Γιουπάνκι, αρνούνταν να δουν τον άνθρωπο. Ήταν στίχοι ποιμενικοί, παγανιστικοί. Μίλαγαν για τα τοπία, τα άλογα, τον κάμπο. Αλλά ο άνθρωπος δεν ήταν ποτέ σε πρώτο πλάνο μέσα σ' αυτό το τοπίο. Με το Νουέβο Κανσιονέρο ο άνθρωπος έρχεται επιτέλους να καταλάβει την πρώτη θέση στο στίχο. Είναι αυτός το σημαντικό πρόσωπο».
Το 1972 κυκλοφόρησε τον δίσκο Ηasta la Victoria, το πιο πολιτικοποιημένο, ίσως, άλμπουμ της. Το πολιτικό τραγούδι το υπηρέτησε με σθένος και συνέπεια σε όλη τη ζωή της, ακόμα και στα πιο μαύρα χρόνια της στρατιωτικής χούντας του στρατηγού Βιδέλα. Για την ανυπότακτη δράση της κυνηγήθηκε από το στρατιωτικό καθεστώς και το 1979 κατά τη διάρκεια συναυλίας της στην Κτηνιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Λα Πλάτα συνελήφθη μαζί με φοιτητές και σύρθηκε στα κρατητήρια. Αναγκάστηκε να καταφύγει αυτοεξόριστη στο Παρίσι και τη Μαδρίτη, όπου έμεινε μέχρι το 1983, οπότε επέστρεψε στην πατρίδα της.
Έκτοτε, ηχογράφησε συνολικά 40 δίσκους, διευρύνοντας το ρεπερτόριό της. Ένωσε το φολκλόρ με τις μπαλάντες, το ροκ, τη μουσική της πόλης, ενώ έσπασε τα «σύνορα» που χωρίζουν είδη και γενιές. Ερμήνευσε πολύ γνωστά τραγούδια, όπως τα Cancion con todos, Alfonsina y el mar, Gracias a la vida, Solo le pido a Dios, Al jardin de la republica και Duerme negrito.
H Σόσα στήριζε με θέρμη τους νεότερους καλλιτέχνες της πατρίδας της, ενώ ήταν πάντα πρόθυμη να τους δανείζει τα δικά της τραγούδια, ώστε η αργεντίνικη παραδοσιακή μουσική να φτάσει και στις νεότερες γενιές μέσα από πιο σύγχρονα ακούσματα. Στην πενηντάχρονη καριέρα της συνεργάστηκε με καλλιτέχνες από όλο το φάσμα της μουσικής, όπως με τους Λουτσιάνο Παβαρότι, Στινγκ, Λούτσιο Ντάλα, Σακίρα, Αντρέα Μποτσέλι, Καετάνο Βελόσο, Μάρτα Άργκεριχ και Τζόαν Μπαέζ.
Στη χώρα μας εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις 12 Σεπτεμβρίου 1986  στην Καισαριανή, στο πλαίσιο του 12ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - Οδηγητή. Έκτοτε πραγματοποίησε άλλες συναυλίες (Λυκαβηττός, Κατράκειο, Θεσσαλονίκη, Ηρώδειο), ενώ συνεργάστηκε και με έλληνες καλλιτέχνες (Μαρία Φαραντούρη, Χάρις Αλεξίου, Νάνα Μούσχουρη κ.ά.). Τελευταία της συνεργασία με έλληνα καλλιτέχνη ήταν με το συγκρότημα Απουριμάκ, που αποτελείται από λατινοαμερικάνους και έλληνες μουσικούς. Ερμήνευσε στα ελληνικά το τραγούδι Βράχια Γυμνά, που περιέχεται στον δίσκο Στις γειτονιές του νότου (2001).
Η Μερσέντες Σόσα άφησε την τελευταία της πνοή στις 4 Οκτωβρίου 2009, σε κλινική του Μπουένος Άιρες, όπου νοσηλευόταν. Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, ενώ η κατάσταση της υγείας της είχε επιδεινωθεί πολύ τις τελευταίες μέρες της ζωής της, εξαιτίας επιπλοκών στα νεφρά.

http://www.sansimera.gr/

Διαβάστε περισσότερα

Πόσο "Θαύμα" είναι το Γερμανικό Θαύμα;

Η εμμονή της Γερμανίας στην αποτελεσματικότητα των μέτρων λιτότητας που επιβάλλει, όχι μόνο στο χειμαζόμενο Νότο, αλλά και στους συμμάχους της στο Βορά, πέρα από τις ηθικίστικες δικαιολογίες που ξεφουρνίζει, κυρίως για εσωτερική κατανάλωση και χάιδεμα αυτιών των πολυπληθών αναγνωστών της Bild, βασίζεται σε μια λοξή ανάγνωση της δικής της εξαγωγικής επιτυχίας, που ακολούθησε την υιοθέτηση το 2003 από την ίδια και τον σοσιαλδημοκράτη ΥΠΟΙΚ Σρέντερ, της Ατζέντας 2010, η οποία προέβλεπε αύξηση της ανταγωνιστικότητας δια της περιστολής μισθών, απορρύθμισης της εργασίας, φτηνού ευρώ σε σχέση με το μάρκο αν εξακολουθούσε να υπάρχει και για να μη το ξεχνάμε, υπέρβασης των κριτηρίων του Μάαστριχτ για το δημόσιο έλλειμμα.

Τώρα, όμως, που η πραγματικότητα της Ελλάδας, Πορτογαλίας, Ισπανίας και Ιταλίας βγάζει μάτι ως προς την επιτυχία της γερμανικής συνταγής, πληθαίνουν και οι φωνές, λίγο αργοπορημένες είναι αλήθεια, ότι η επιτυχία της Γερμανίας δεν είναι και τόσο επιτυχία, όπως η ίδια θέλει να βαυκαλίζεται.

Χωρίς να το αντιλαμβάνεται, επιστρατεύοντας πριν λίγο καιρό την ΕΚΤ στο να βγάζει μακροσκελείς εκθέσεις σχετικά με τον ελλείποντα πλούτο των Γερμανών σε σχέση με τους ομολόγους τους στο Νότο, και βάζοντας τον Τόμσεν να διαδίδει ότι οι συντάξεις των Ελλήνων κατά μέσο όρο είναι μικρότερες από τις συντάξεις των Γερμανών, η εντύπωση που μένει τελικά δεν είναι ότι οι Νότιοι γδέρνουν τους Γερμανούς, αλλά ότι η Γερμανία γδέρνει τους ίδιους της τους πολίτες. Και πράγματι, παρά το μεγάλα της εμπορικά πλεονάσματα, αδιάλειπτα από το 1952 με εξαίρεση το χρόνο της ενοποίησης με την Ανατολική Γερμανία, ο συσσωρευμένος πλούτος δεν μετακυλίστηκε προς τους εργαζόμενους που έβαλαν πλάτη, αλλά συσσωρεύτηκε στα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα, καθιστώντας τη Γερμανία μια από την πρώτες χώρες ως προς την ανισοκατανομή. Το ότι οι γερμανικές συντάξεις είναι τόσο χαμηλές δεν είναι κατόρθωμα για το οποίο πρέπει να υπερηφανεύεται. Τουναντίον μάλιστα.

Επίσης, η Γερμανία αντί να ανακυκλώνει τα πλεονάσματά της στο εσωτερικό, όπως της ζητείται να κάνει σήμερα για να δοθεί μια εξαγωγική ανάσα στην περιφέρεια που ασφυκτιά, προτίμησε όλο αυτό τον καιρό που επωφελούνταν από τα χαμηλά, έως αρνητικά επιτόκια, να τα τοποθετεί σε εξωτικά χρηματιστηριακά προϊόντα στο εξωτερικό και σε οικιστικές φούσκες στην Ιρλανδία και Ισπανία. Το αποτέλεσμα των ενεργειών αυτών ήταν να χαθεί από το 2006 έως σήμερα, έως και το 20% του γερμανικού ΑΕΠ, όπως αποκάλυψε πρόσφατη έκθεση του Marcel Fratzscher από το Ινστιτούτο οικονομικής έρευνας DIW του Βερολίνου. Μεταφραζόμενο σε ευρώ, οι Γερμανοί επενδυτές έχασαν δηλαδή, γύρω στα 400 δις. Αν ήταν περισσότερο προσεκτικοί, και προτιμούσαν να επενδύσουν στο εσωτερικό τις αποταμιεύσεις τους, που είναι από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως, σήμερα θα ήταν σαφώς πλουσιότεροι. Τώρα ποιοι, αυτό είναι άλλο ερώτημα.

Ένα σκάλισμα λίγο πιο κάτω από τις ρητορείες και την επιφάνεια, δείχνει ότι το γερμανικό θαύμα οφείλεται περισσότερο σε μια καλοσερβιρισμένη αφήγηση παρά στην απτή πραγματικότητα. Ας δούμε κάποιες λεπτομέρειες, όπως τις εκθέτει το Spiegel, σε άρθρο του με τίτλο «Η πάσχουσα υποδομή».

«Καθ’ ένας που περιδιαβαίνει τη χώρα θα παρατηρήσει δρόμους γεμάτους τρύπες, παρατημένες σιδηροδρομικές γραμμές, ερειπωμένα σχολεία, εργοστάσια που εγκαταλείπονται για να μεταφερθούν στο εξωτερικό, γερασμένες γέφυρες, φθαρμένες πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις και πεπαλαιωμένα τηλεφωνικά δίκτυα».

Όπως αναφέρει ο Υπουργός Μεταφορών του κρατιδίου της Βεστφαλίας, πολλές από τις γέφυρες της χώρας χρονολογούνται από το 1970, σε πολλά σημεία είναι σάπιες και δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην αυξανόμενη κίνηση. Συγκεκριμένα, από τις 100 γέφυρες, οι 80 βρίσκονται σε ελεεινή κατάσταση, και χρειάζονται περί τα 4 δις ευρώ για να ξαναγίνουν ασφαλείς. Επίσης, το 20% των autobanhs και το 40% των ομοσπονδιακών δρόμων χρειάζονται ομοίως επισκευές.

Πριν από 15 περίπου χρόνια η αποτίμηση των περιουσιακών στοιχείων της χώρας ανερχόταν στο 20% του ΑΕΠ, ή στα 500 δις ευρώ, ενώ,  το 2011 τα περιουσιακά στοιχεία λόγω παλαιότητας και παραμέλησης δεν αξίζουν πάνω από 13 δις ευρώ, ή το 0.5% του ΑΕΠ. 

Κοντολογίς, όπως δείχνει και η έκθεση DIW, η Γερμανία πάσχει από χρόνια έλλειψη επενδύσεων σε υποδομές, που είναι και η κύρια αιτία για τη μειωμένη παραγωγικότητα, για την αντιστάθμιση της οποίας επιστρατεύτηκε όλα αυτά τα χρόνια η πολιτική μείωσης του εργατικού κόστους. Για παράδειγμα, το 1999 οι συνολικές επενδύσεις (ιδιωτικές και δημόσιες) ανέρχονταν στο 20% του ΑΕΠ, ενώ σήμερα αντιπροσωπεύουν το 17%, το οποίο σημαίνει ότι περίπου 1 τρις ευρώ έχουν αποσυρθεί από τη συντήρηση δρόμων, σιδηροδρομικών γραμμών και μηχανημάτων. Το γεγονός αυτό, καθώς και η διόγκωση του εργατικού δυναμικού με άτομα χαμηλής εξειδίκευσης, (το 17% αποτελείται από mini jobbers),  προβλέπεται να μειώσουν ακόμα περισσότερο τη γερμανική ανταγωνιστικότητα.

Στο παρακάτω γράφημα φαίνεται η θέση της Γερμανίας ως προς τις δημόσιες επενδύσεις, που είναι από τις χαμηλότερες του ΟΟΣΑ, στο 1.5% του ΑΕΠ, πολύ χαμηλότερες δηλαδή, και από αυτές της Μ. Βρετανίας και των ΗΠΑ.

«Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς», συνεχίζει η έκθεση, «αλλά, όταν έρχεται η συζήτηση στις πιο σημαντικές τεχνολογίες του 21^ου αιώνα, όπως στα high-speed δίκτυα του ιντερνετ, η Γερμανία βρίσκεται πολύ πίσω, πιο πίσω ακόμα και από τη Βουλγαρία, τη Λιθουανία και τη Ρουμανία».

Η έκθεση DIW συνεχίζει ανατέμνοντας πολλούς ακόμα από τους αναχρονισμούς και τις δυστοκίες του γερμανικού οικονομικού μοντέλου. Πριν από ενάμισι χρόνο, όταν η Ελλάδα βαλλόταν από παντού για το πλήθος των προστατευόμενων επαγγελμάτων της, είχαμε θέσει το ερώτημα για το "Πού βρίσκονται τα περισσότερα κλειστά επαγγέλματα". Η απάντηση ήταν ανέλπιστη: Στη Γερμανία, φυσικά!

Κι όσον αφορά τις δομικές μεταρρυθμίσεις για την ενθάρρυνση των επενδύσεων, όπως για παράδειγμα το σύστημα φορολόγησης, την απάντηση τη δίνει ο ΟΟΣΑ, ο οποίος την κατατάσσει σε μια από τις χαμηλότερες πάλι θέσεις μεταξύ των μελών του.

Και να σκεφτείς, ότι μόλις αντιγράψαμε το γερμανικό φορολογικό σύστημα! 

ΥΓ. Για το "Γερμανικό Θαύμα" δείτε και το άρθρο του Economist, "Dissecting the Miracle". 

 http://e-cynical.blogspot.gr/

Διαβάστε περισσότερα

Θέλει και μπορεί ο Σύριζα να κάνει στάση πληρωμών;

 Κώστας Λαπαβίτσας

Οι προγραμματικές θέσεις του Σύριζα, όπως κατατέθηκαν στον προσυνεδριακό διάλογο, είναι εκτενέστατες καλύπτοντας πλήθος ζητημάτων της ελληνικής κοινωνίας και του παγκόσμιου καπιταλισμού. Στο θέμα όμως της αντιμετώπισης του χρέους αφιερώνουν μόλις μία παράγραφο. Ο στόχος του Σύριζα φαίνεται να είναι η επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων, η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και η αποπληρωμή όσου απομένει – μετά από μια περίοδο χάριτος – ανάλογα με το ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας.

Η παράγραφος για το χρέος είναι παρ’ όλα αυτά γραμμένη με εξαιρετική προσοχή. Δεν αναφέρει πουθενά ότι ο Σύριζα θα προβεί σε μονομερείς ενέργειες, ούτε και υπάρχει λέξη για διακοπή πληρωμής των τόκων όσο θα διαρκεί η επαναδιαπραγμάτευση. Είναι φανερό ότι οι συντάκτες των θέσεων έχουν πλήρη συναίσθηση ότι στο θέμα του χρέους διακυβεύεται κάτι πολύ σοβαρό. Θυμίζουν ανθρώπους που βαδίζουν σε ναρκοπέδιο.

Η ίδια η μορφή του κειμένου δείχνει τη σημασία που υπόρρητα αποδίδεται στο ζήτημα του χρέους. Στις πολλές χιλιάδες λέξεις των προγραμματικών θέσεων, δύο μόνο σημεία εμφανίζονται με ηθελημένα έντονους χαρακτήρες. Το πρώτο αναφέρεται στο στόχο σχηματισμού κυβέρνησης της συμπαραταγμένης Αριστεράς. Η πολιτική σημασία μιας τέτοιας εξέλιξης είναι καταφανής και πολύ φυσιολογικά το κείμενο παρέχει εκτενή ανάλυση της σπουδαιότητάς της.

Το δεύτερο βρίσκεται στη σύντομη παράγραφο περί χρέους και μας πληροφορεί ότι κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων είναι πιθανόν να υπάρξουν εκβιασμοί για διακοπή της χρηματοδότησης, έξοδο από το ευρώ και ίσως και άλλοι. ‘Δεσμεύεται΄ όμως ο Σύριζα να τους αντιμετωπίσει με όλα τα όπλα που διαθέτει, είναι έτοιμος να αναμετρηθεί και με ‘τη χειρότερη έκβαση’ και δηλώνει την εμπιστοσύνη του στον ελληνικό λαό. Κι εκεί η παράγραφος τελειώνει.

Ίσως ρωτήσει κανείς, μα έχει τόση σημασία τι λέει ένα μακροσκελέστατο κείμενο αρχών και προθέσεων; Η απάντηση είναι, ναι, έχει. Αφενός γιατί οι παραδόσεις της Αριστεράς απαιτούν ακρίβεια και καθαρότητα στις προγραμματικές θέσεις. Αφετέρου γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ο Σύριζα να σχηματίσει την επόμενη κυβέρνηση και μάλιστα σύντομα. Κι εδώ τα πράγματα μπλέκουν.

Σε πρόσφατη ομιλία του στην Πάτρα ο Αλέξης Τσίπρας απάντησε σε όσους ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχουν τα κονδύλια για να εκτελεστεί το πρόγραμμα του Σύριζα λέγοντας ότι λεφτά μπορούν να βρεθούν αν η χώρα απλώς δεν πληρώσει τους τόκους του 2013-6, τους οποίους υπολόγισε σε πάνω από 25δις. Το πρώτο που έχει να παρατηρήσει κανείς είναι ότι το ύψος των τόκων έχει έτσι κι αλλιώς υποχωρήσει δραματικά μετά το PSI. Αλλά η μη πληρωμή των τόκων από μόνη της δεν απαλλάσσει τη χώρα από το βάρος τους, αφού θα κεφαλαιοποιηθούν και κάποια στιγμή θα πληρωθούν. Ούτε αφήνει πόρους για ανάπτυξη αμέσως, αφού τα χρήματα των τόκων η Ελλάδα τα δανείζεται. Πόροι για ανάπτυξη μπορεί να υπάρξουν μόνο αν σταματήσουν όλες οι πληρωμές στο χρέος, περιλαμβανομένων των χρεολυσίων, επέλθει η δραστική μείωση του όγκου του και, το κυριότερο, απαλλαγεί η χώρα από την τραγική πολιτική της Τρόικα που επιδιώκει να δημιουργήσει δημοσιονομικό πλεόνασμα ακριβώς για να εξυπηρετείται το χρέος.

Είναι αλήθεια βέβαια ότι ο Αλέξης Τσίπρας, παρά τα όσα του προσάπτει η ΝΔ, ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός στο σημείο αυτό και πουθενά δεν αναφέρθηκε σε στάση πληρωμών, ή ακριβέστερα σε μορατόριουμ αποπληρωμής τόκων. Παρέθεσε απλώς ορισμένα από τα οφέλη που πιστεύει ότι θα έχει η χώρα, αν καταφέρει να επαναδιαπραγματευτεί το χρέος της κατά το πρότυπο της μεταπολεμικής Γερμανίας το 1953, δηλαδή περίπου όπως προτείνουν τα προσυνεδριακά κείμενα.

Ας αφήσουμε κατά μέρος το κατά πόσο θα ήταν επιθυμητό για την Ελλάδα ένα μοντέλο αναδιάρθρωσης χρέους που εφάρμοσαν οι ΗΠΑ στην ηττημένη Γερμανία ώστε να την εντάξουν για τα καλά στη σφαίρα επιρροής τους, κι ας μείνουμε στο θέμα της στάσης πληρωμών. Γιατί μπορεί ο πρόεδρος του Σύριζα να απέφυγε να αναφερθεί σε μονομερείς ενέργειες, αλλά ο Νίκος Βούτσης δήλωσε ότι κατά την περίοδο των διαπραγματεύσεων, ίσως για πέντε ή έξι μήνες, η χώρα θα μπορούσε να σταματήσει να εκπληρώνει τις δανειακές της υποχρεώσεις. Με τα χρήματα αυτά, που τα υπολόγισε σε πάνω από 4δις, θα είχε τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει τις άμεσες ανάγκες της. Αν χρειαζόταν μεγαλύτερο διάστημα, ο Σύριζα θα το μπορούσε να το αντιμετωπίσει μαζί ‘με το λαό’.

Είτε ομολογείται ανοιχτά, λοιπόν, είτε όχι, το θέμα της στάσης πληρωμών υφέρπει στις θέσεις του Σύριζα για το χρέος. Πως θα μπορούσε να ήταν αλλιώς; Είναι καλές οι διακηρύξεις ότι η διακοπή της εξυπηρέτησης του χρέους για διάστημα μηνών, ή ετών, και η δραστική του αναδιάρθρωση θα γίνουν μέσω διαπραγματεύσεων και χωρίς μονομερείς ενέργειες. Αν όμως, όπως είναι πιθανότερο, οι δανειστές δε συναινέσουν, τότε μια κυβέρνηση της Αριστεράς που προτάσσει την κοινωνική και εθνική επιβίωση της χώρας θα πρέπει να κάνει αυτό που οφείλει.

Αυτό φυσικά είναι το διακύβευμα της επίμαχης παραγράφου των προγραμματικών θέσεων. Η εμπειρία της Κύπρου κατέδειξε το περιεχόμενο και τη φύση των εκβιασμών που θα αντιμετωπίσει η Ελλάδα αν επιχειρήσει δυναμικά να επαναδιαπραγματευτεί το χρέος της. Μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα πρέπει συνεπώς να είναι έτοιμη για γρήγορες αποφάσεις, χωρίς να εξαρτάται από τη στήριξη των ‘χωρών του Νότου’, ή άλλων. Αν όμως προχωρήσει σε μονομερή στάση πληρωμών, θα βρεθεί τάχιστα προ του φάσματος διακοπής χρηματοδότησης και εξόδου από το ευρώ, δηλαδή στη ‘χειρότερη έκβαση’ που υπονοούν οι προγραμματικές θέσεις του Σύριζα.

Τι ακριβώς θα κάνει τότε ο Σύριζα; Η διακήρυξη ότι είναι έτοιμος να αναμετρηθεί με οποιοδήποτε ενδεχόμενο φέρνει χαμόγελο στα χείλη. Η στάση πληρωμών, η διακοπή χρηματοδότησης, η αναστολή παροχής ρευστότητας στις τράπεζες και η έξοδος από τη νομισματική ένωση είναι κατακλυσμιαία γεγονότα που απαιτούν συνεκτικό σχέδιο για να αντιμετωπιστούν. Ποιός και που έχει καταρτίσει τέτοιο σχέδιο; Μικρός ο τόπος, θα το γνωρίζαμε. Ακόμη περισσότερο, για να αντιμετωπιστούν με τρόπο που θα είναι υπέρ των λαϊκών συμφερόντων είναι απολύτως απαραίτητο να συμμετάσχουν ενεργά τα λαϊκά στρώματα σε ότι χρειαστεί να γίνει. Για να υπάρξει λαϊκή συμμετοχή όμως δεν αρκούν απλές διακηρύξεις εμπιστοσύνης. Απαιτείται πλήρης ενημέρωση, καθαρότητα στις θέσεις και συστηματική οργάνωση από καιρό. Έχουν γίνει έστω και τα στοιχειώδη γι’ αυτο;

Στα τρία χρόνια των Μνημονίων ο Σύριζα μετεξελίχθηκε με τρόπο εκπληκτικό. Το 2010 είχε ελάχιστη αντίληψη της σημασίας του χρέους, ή ακόμη και του τι συνέβαινε στη χώρα, ή την Ευρώπη γενικότερα. Γρήγορα συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να μπει μπροστά στο αντιμνημονιακό κίνημα, πράγμα που έκανε με επιτυχία κι έτσι μετατράπηκε στο κόμμα στο οποίο προσβλέπει η ελληνική κοινωνία και όχι μόνο. Πάντα όμως τόνιζε ότι παραμένει πιστός στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και ότι θα αλλάξει τα πράγματα σε συνεργασία με τους εταίρους μας, χωρίς μονομερείς δράσεις στο θέμα του χρέους και χωρίς να τεθεί σε αμφισβήτηση η παραμονή μας στο ευρώ. Είναι πολύ πιθανό επομένως οι διαμορφωτές της πολιτικής του γραμμής να ενοχλούνται σφόδρα από τη συνεχή ανακίνηση του θέματος της στάσης πληρωμών και της εξόδου από το ευρώ. Μπορεί ακόμη και να πιστεύουν ότι κάνει ζημιά στις προοπτικές της κυβέρνησης της Αριστεράς.

Λυπάμαι, αλλά η συνεχής ανακίνηση δεν οφείλεται ούτε στη μονομανία μερικών, ούτε στην αναντίρρητη κακοβουλία της ΝΔ και της παράταξης του ευρώ γενικότερα. Είναι στη φύση των πραγμάτων, όπως υπόρρητα αναγνωρίζουν και οι προγραμματικές θέσεις του Σύριζα. Αν πραγματικά θέλει να αλλάξει την Ελλάδα και όχι απλώς να σχηματίσει κυβέρνηση, ο Σύριζα έχει υποχρέωση να αντιμετωπίσει το θέμα με σοβαρότητα και όχι με διακηρυκτικές παραγράφους στα προσυνεδριακά κείμενα. Οι παραδόσεις της Αριστεράς, η απλή λογική των ψηφοφόρων, αλλά κυρίως η τραγική κατάσταση της χώρας, απαιτούν καθαρότητα από το κόμμα που θέλει να είναι ο πυρήνας της κυβέρνησης που χρειάζεται ο τόπος. Το συνέδριο είναι μία ευκαιρία.

Διαβάστε περισσότερα

Ιδού επτά από τις πιο επεξεργασμένες & ανθυγιεινές τροφές

Επτά, από τις πιο επεξεργασμένες και ανθυγιεινές τροφές που καλό είναι να… αλλάζετε διάδρομο, όταν τις βρίσκετε μπροστά σας στο σούπερ μάρκετ.

Οι επεξεργασμένες τροφές, για όσους ειδικά ζούμε στην πόλη και δεν έχουμε τη δυνατότητα της διατήρησης του προσωπικού μας μποστανιού ή τον χρόνο και το κέφι για μαγείρεμα, είναι αναπόφευκτο κακό. Οι συχνότερες δικαιολογίες είναι ότι δεν υπάρχει χρόνος για το μαγείρεμα και την προετοιμασία ενός υγιεινού γεύματος.

Παρ’ όλες τις δικαιολογίες όμως, κάποιες τροφές που το εμπόριο μας τις παρέχει στην χειρότερη επεξεργασμένη έκδοσή τους, καλό είναι να τις αποφεύγουμε, ακόμα και στις μεγάλες πείνες, αφού δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα στον οργανισμό. Ακόμα και αν πιστεύετε ότι ικανοποιούν την πείνα σας, πλανάστε!

Ακολουθούν επτά, από τις πιο επεξεργασμένες και ανθυγιεινές τροφές που καλό είναι να… αλλάζετε διάδρομο, όταν τις βρίσκετε μπροστά σας στο σουπερ μάρκετ.

Μπουκιές κοτόπουλου

Η αλήθεια είναι πως οι μπουκιές κοτόπουλου, έχουν… λίγα κοινά με το κοτόπουλο. Μπορεί να νομίζετε ότι το μεγαλύτερο ποσοστό στις μπουκιές είναι πρωτεΐνη, αλλά η αλήθεια είναι ότι παραπάνω από το 50% είναι λίπος, ενώ περιέχουν περισσότερους υδατάνθρακες απ’ ό,τι πρωτεΐνες. Οι υδατάνθρακες μάλιστα, είναι «κακοί», αφού προέρχονται από τις προσθήκες τις κρούστας στις μπουκιές. Ακόμα, οι περισσότερες μπουκιές κοτόπουλου, είναι προτηγανισμένες σε λάδι με ακόρεστα λιπαρά, το οποίο προκαλεί παραμορφώσεις στις κυτταρικές μεμβράνες του οργανισμού, που οδηγούν στην ανάπτυξη ασθενειών όπως ο διαβήτης.

Αναψυκτικά



Τα αναψυκτικά δεν προσφέρουν τίποτα παραπάνω από θερμίδες και πόντους στην περιφέρειά σας. Επιπλέον κάνουν περισσότερο κακό, αφού εκτός της ζάχαρης, περιέχουν γλυκαντικές ουσίες όπως είναι το σιρόπι καλαμποκιού υψηλής φρουκτόζης, που κάνει ακόμη μεγαλύτερο κακό από τη ζάχαρη. Όχι μόνο βλάπτει το συκώτι αλλά και διαταράσσει τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα.

Επιπλέον, τα αναψυκτικά είναι μια από βασικές ουσίες που παράγουν οξέα εντός του οργανισμού, καθιστώντας το φυσικά αλκαλικό pH του σώματος πιο όξινο. Σε ένα τέτοιο όξινο περιβάλλον ευημερούν τα καρκινικά κύτταρα, ενώ το ίδιο περιβάλλον είναι περισσότερο δεκτικό σε επιθέσεις ιών και βακτηρίων, αφού συνολικά πέφτουν οι άμυνες του ανοσοποιητικού συστήματος.

Hot dog και άλλα επεξεργασμένα κρέατα

Τα επεξεργασμένα κρέατα της αγοράς όπως είναι τα hot dogs, έχουν πολύ υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι, συντηρητικά, τεχνητές γεύσεις και άκρως ανθυγιεινές προσθήκες. Το χειρότερο, δε, είναι ο τεχνητός διαχωρισμός των πουλερικών από τα υπόλοιπα κρέατα αφού η εν λόγω διαδικασία περιλαμβάνει πολύ υψηλές θερμοκρασίες και υψηλή πίεση, ώστε όποια διατροφική αξία και να έχει το κρέας εξαρχής, διαλύεται κατά την επεξεργασία.

Κουλουράκια, κέικ και κράκερς εμπορίου



Τα κουλουράκια και τα περισσότερα αρτοποιήματα που αγοράζετε και δεν παρασκευάζετε οι ίδιοι, είναι γεμάτα ζάχαρη, αλάτι και ακόρεστα λιπαρά. Τα ακόρεστα λιπαρά προτιμώνται από τις επιχειρήσεις αφού είναι πιο φτηνά και ρίχνουν κατακόρυφα το κόστος παραγωγής, αλλά και επειδή παρατείνουν την ημερομηνία λήξης των τροφίμων και τους δίνουν την υφή που τα κάνουν τόσο λαχταριστά. Υπάρχουν μάλιστα εργαστήρια που δουλεύουν αποκλειστικά με στόχο την μεγαλύτερη δυνατή εκμετάλλευση των ακόρεστων λιπαρών για την καλύτερη δυνατή υφή τέτοιων τροφών.

Δημητριακά για το πρωινό

Αρκετά δημητριακά που προτιμούν πολλοί για το πρωινό τους, είναι τεχνητά εμποτισμένα με βιταμίνες και μέταλλα, γιατί αλλιώς δεν θα είχαν απολύτως τίποτα να προσφέρουν. Και σε αυτή την περίπτωση όμως που τους προστίθενται εκ των υστέρων οι βιταμίνες, τεχνητά, δεν ανεβαίνει και ιδιαίτερα η θρεπτική τους αξία, αφού για παράδειγμα, ο τύπος της βιταμίνης D που προστίθεται, δεν μεταβολίζεται εύκολα από τον οργανισμό.

Ακόμα, όπως και τα περισσότερα επεξεργασμένα τρόφιμα, είναι γεμάτα με ζάχαρη και σιρόπι καλαμποκιού. Εάν μάλιστα περιέχουν και καλαμπόκι στη σύστασή τους, που είναι και το πιθανότερο, τότε μάλλον είναι γενετικά τροποποιημένο, καθώς είναι πολύ χαμηλότερου κόστους.

Το γενετικά τροποποιημένο καλαμπόκι έχει αποδειχθεί μέσα από επιστημονικές έρευνες πως βλάπτει σοβαρότατα την υγεία.

Μπάρες δημητριακών



Μπορεί να μην το περιμένατε, αλλά οι μπάρες δημητριακών δεν είναι το υγιεινό σνάκ που όλοι νομίζουμε. Το μάρκετινγκ αυτών των εταιρειών και η διαφημιστική εκστρατεία, είναι άκρως παραπλανητικά αφού, όλες σχεδόν οι εταιρείες, περιλαμβάνουν στα συστατικά τους σιρόπι καλαμποκιού υψηλής φρουκτόζης, το οποίο όπως αναφέρουμε και παραπάνω δεν είναι από τις καλές τροφές. Ακόμα και όσες ισχυρίζονται ότι χρησιμοποιούν μέλι, οφείλουν τη γλυκύτητά τους στο σιρόπι καλαμποκιού, που προσθέτουν, και όχι στο μέλι. Εκτός αυτού, οι μπάρες δημητριακών, έχουν υψηλή περιεκτικότητα και σε ακόρεστα λιπαρά.

Έτοιμες σάλτσες

Και στην περίπτωση των έτοιμων σως, βασικός πρωταγωνιστής είναι το σιρόπι καλαμποκιού. Το σιρόπι καλαμποκιού όχι μόνο είναι φτηνό αλλά έχει το καλό, για τους κατασκευαστές, να προσθέτει «πόντους» στη γεύση του τελικού προϊόντος. Πολλές, ακόμα, περιέχουν ακόρεστα λιπαρά και άλλα προσθετικά.

Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν υπολογίζουμε το κακό που προκαλούν οι έτοιμες ως και σάλτσες, όταν εν τέλει τις καταναλώνουμε, αφού ξεχνάμε ότι μια υγιεινή σαλάτα μπορεί να χάσει τη συνολική διατροφική της αξία, αν την «ποτίσουμε» με σως του εμπορίου. Καλύτερα είναι λοιπόν, να φτιάχνουνε οι ίδιοι τις σάλτσες μας, ελέγχοντας τα συστατικά, αφού μπορούν άλλωστε να διατηρηθούν στο ψυγείο για μια εβδομάδα περίπου.

[Πηγή clickatlife.gr]

Διαβάστε περισσότερα

Η σεμνή τελετή λαμβάνει σύντομα τέλος

Θανάσης Μαυρίδης
Το μήνυμα έρχεται από τις ρυθμίσεις των ασφαλιστικών ταμείων. Περιμένανε εκατοντάδες χιλιάδες να σπεύσουν να ρυθμίσουν τις οφειλές τους, αλλά η απουσία του σχετικού ενδιαφέροντος προσγείωσε και τους πλέον αιθεροβάμονες. Αλλά και από τις ρυθμίσεις  «τελευταίας ευκαιρίας» , όπως τις έχουν ονομάσει  στην εφορία,  εισέπραξαν μία από τα ίδια: Οι πολίτες έγραψαν τις εκκλήσεις τις γραφειοκρατίας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.
Αυτό δεν συνέβη επειδή οι Έλληνες αποφάσισαν αίφνης να μεταβληθούν σε έθνος επαναστατών. Αλλά διότι δεν υπάρχουν λεφτά. Είναι τόσο απλό. Ωστόσο, αυτό που είναι φανερό δια γυμνού οφθαλμού  σε όλους (πιο φανερό δεν γίνεται), για την καλοπληρωμένη και υπερτιμημένη εγχώρια γραφειοκρατία μοιάζει σαν να έχουν βάλει σε Γενικές Εξετάσεις  θέμα πυρηνικής φυσικής στο μάθημα των λατινικών. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι ο κόσμος είναι στα όριά του κι ίσως και πέρα από αυτά.
Και δεν τους φτάνει που δεν εισπράττουν από φόρους που δεν μπορούν να εισπράξουν, αλλά βάζουν κι άλλους! Στο επόμενο πεντάμηνο οι φορολογούμενοι θα κληθούν να πληρώσουν τον Φόρο Ακίνητης Περιουσίας τριών ετών! Τον φόρο εισοδήματος, την εισφορά αλληλεγγύης, τα τέλη κυκλοφορίας και τα νέα χαράτσια. Είναι τρέλα, παράνοια. Πώς είναι δυνατόν να περιμένουν ότι θα εισπράξουν φόρους από ανθρώπους που δεν είναι σε θέση να πληρώσουν τους προηγούμενους;
Μας λέγανε πριν λίγο καιρό να μην ανησυχούμε για την υστέρηση στα έσοδα του δημοσίου, επειδή ο κόσμος περίμενε την ρύθμιση της «τελευταίας ευκαιρίας». Κι ήρθε η ρύθμιση και δεν πατάει ψυχή για να την κάνει! Τώρα μας λένε και πάλι να μην ανησυχούμε, επειδή θα στείλουν τα ειδοποιητήρια για ΦΑΠ τριών ετών! Έλεος! Πώς μπορούν να περιμένουν ότι εκείνος που δεν πήγε να κερδίσει την «τελευταία ευκαιρία» που του πρόσφερε η εφορία θα σπεύσει να απαντήσει στο πρώτο ειδοποιητήριο της εφορίας για τον Φόρο Ακίνητης Περιουσίας;
Ήταν επιλογή τους να φορτώνουν συνεχώς τα γνωστά υποζύγια με νέο βάρος, αντί να προχωρήσουν σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και να πάρει έτσι ανάσες ο κόσμος. Φόρτωσε – φόρτωσε, έφτασε η ώρα που το ζώο κουράστηκε. Δεν άντεξε το ολοένα και αυξανόμενο βάρος και σωριάστηκε κάτω. Όσοι πήραν τόσο ανόητες αποφάσεις στερούνται βασικών γνώσεων της πολιτικής πρακτικής και της πρακτικής αριθμητικής. Όπως ότι με αυτά και με εκείνα θα φύγουν νύκτα. Κι αρκεί να μην έχει φεγγάρι και τους πάρει εκείνη την ώρα χαμπάρι ο κόσμος.
Θέλανε να πάνε σε εκλογές!  Δεν θα βρουν ούτε την ψήφο τους. Θα βλέπουν τα αποτελέσματα και δεν θα πιστεύουν. Κι έπειτα θα τους φταίει πάλι ο λαός. Δηλαδή, αυτοί που έχουν καταστραφεί από την πολιτική τους.
Πηγή: capital.gr

Διαβάστε περισσότερα

Η «ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΔΟΥΛΗ» ΕΥΡΩΠΗ ΕΞΟΡΓΙΖΕΙ ΤΗ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Περιφρόνηση και οργή απέναντι στην Ευρώπη προκάλεσε σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική η πρωτοφανής και όντωςκατάπτυστη ενέργεια της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας την περασμένη εβδομάδα να απαγορεύσουν την πτήση στον εθνικό εναέριο χώρο τους του προεδρικού αεροσκάφους της Βολιβίας κατόπιν απαίτησης των ΗΠΑ…
Ούτως ή άλλως, αυτή καθαυτή μια τέτοια απαγόρευση υπερπτήσης αεροπλάνου που μεταφέρει τον ηγέτη μιας χώρας συνιστά εχθρική πράξη και παραβίαση θεμελιωδών κανόνων συμπεριφοράς στις διεθνείς σχέσεις. Αυτή η εχθρική πράξη καθίσταται ιδιαζόντως σοβαρή όταν γίνεται από ομάδα χωρών που συνορεύουν, καθώς θέτει πλέον σε κίνδυνο τη ζωή του περί ου ο λόγος ηγέτη, όταν απαγορεύεται η προσγείωση ακόμη και για ανεφοδιασμό καυσίμων. Εγγίζει δε τα όρια της πράξης κρατικής αεροπειρατείας, όταν το αεροσκάφος υποχρεώνεται να προσγειωθεί σε τρίτη χώρα και εκεί του απαγορεύεται ουσιαστικά η απογείωση, αν προηγουμένως δεν… ελεγχθούν (!) το πλήρωμα και οι επιβάτες αυτού του προεδρικού αεροσκάφους από αστυνομικούς και πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών του κράτους στο οποίο προσγειώθηκε.
Πάνω από 13 ολόκληρες ώρες παρέμεινε καθηλωμένο στο έδαφος το αεροπλάνο του Προέδρου της Βολιβίας Εβο Μοράλες στο αεροδρόμιο της Βιέννης, επειδή οι κυβερνήσεις της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας αρνούνταν να δώσουν άδεια υπερπτήσης, αν προηγουμένως δεν ερευνούσαν το αεροσκάφοςΑυστριακοί πράκτορες! Το ακόμη πιο εξωφρενικό είναι δε ότι το Παρίσι, η Ρώμη, η Μαδρίτη και η Λισαβόνα ενεργούσαν κατά τον απαράδεκτο αυτό τρόπο υπακούοντας σε εντολή της Ουάσιγκτον στο πλαίσιο μιας υπόθεσης, η οποία υποτίθεται ότι είχε κάνει έξαλλους τους Ευρωπαίους εναντίον των… Αμερικανών!
Απύθμενη άβυσσος ευρωπαϊκής υποκρισίας, όπως αποδεικνύεται. Τρελαίνεται κανείς όταν συνειδητοποιεί ότι όλη αυτή η ιστορία κρατικής αεροπειρατείας εκ μέρους των Ευρωπαίων έλαβε χώρα επειδή οι κυβερνήσεις των εμπλεκομένων ευρωπαϊκών κρατών παραβίασαν θεμελιώδεις κανόνες διακρατικής συμπεριφοράς, γιατί η CIA τους μεταβίβασε κάποιες «φήμες» ότι δήθεν στο αεροπλάνο του Εβο Μοράλες βρισκόταν και ο νεαρός Αμερικανός πράκτορας Εντουαρντ Σνόουντεν. Αυτός δηλαδή, που αποκάλυψε ότι η μυστική υπηρεσία των ΗΠΑ NSA παρακολουθεί όλο τον πλανήτη και όλους τους ηγέτες των συμμαχικών της, των φιλικών και φυσικά και των εχθρικών κρατών, αλλά πρωτίστως τους εταίρους των Αμερικανών.
Η σοσιαλιστική κυβέρνηση της Γαλλίας, η κεντροαριστεροδεξιά κυβέρνηση της Ιταλίας και οι δεξιές κυβερνήσεις της Ισπανίας και της Πορτογαλίας συνήργησαν δηλαδή σε επιχείρηση κρατικής αεροπειρατείας κατ’ απαίτηση της CIA στη βάση «φημών»! Φαίνεται παρανοϊκό, αλλά είναι η ωμή και σκληρή, πικρή αλήθεια. Αυτή η πραγματικότητα όμως έχει ευρύτατες συνέπειες σε όλους τους πολιτικούς τομείς.
Οταν αποκαλύπτεται π.χ. ότι ο Φρανσουά Ολάντ δρα περιδεής κατ’ εντολήν της CIA, είναι προφανώς γελοίο να περιμένει κανείς από ένα τέτοιο πολιτικό ανθρωπάκι να ηγηθεί της αντίστασης των ευρωπαϊκών χωρών του Νότου προς το Τέταρτο Ράιχ της Γερμανίας! Ακόμη και αν ο Σνόουντεν βρισκόταν όντως στο προεδρικό αεροσκάφος της Βολιβίας, τι τον ένοιαζε τον Ολάντ αν ο Μοράλες έπαιρνε μαζί του τον Αμερικανό πράκτορα στη χώρα του; Από πού κι ως πού θα έπρεπε η Γαλλία να απαγορεύσει την υπερπτήση του αεροπλάνου του Βολιβιανού προέδρου για τον λόγο αυτόν; Θα τρελαθούμε εντελώς; Ο θλιβερός ευρωπαϊκός Τύπος επιχειρεί να υποβαθμίσει το θέμα σε ένα «ατυχές» περιστατικό που συνέβη επειδή οι «φήμες» της CIA -που ακόμη θα γελούν στο Λάνγκλεϊ, στην έδρα της, με τον αυτοεξευτελισμό των Ευρωπαίων και δη των Γάλλων- αποδείχθηκαν «αβάσιμες». Υπονοούν δηλαδή έτσι πως αν όντως είχαν βρει τον Σνόουντεν μέσα στο αεροπλάνο του Μοράλες, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα με την κρατική αεροπειρατεία!
Το μοναδικό κακό ήταν ότι δεν βρήκαν τον Σνόουντεν και εκτέθηκαν, ενώ αν τον είχαν βρει όλα θα ήταν εντάξει! «Η Ευρώπη πέφτει στην παγίδα του ιμπεριαλιστικού στερεότυπου στην ξαφνική διένεξη με τη Βολιβία» αναστενάζουν στον τίτλο σχετικού ρεπορτάζ τους οι «Φαινάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου. «Η προσγείωση του αεροσκάφους επέτρεψε στις αριστερές λατινοαμερικανικές δυνάμεις να επιτεθούν στη Δύση» προσθέτει ο υπότιτλος, αντιστρέφοντας πλήρως την πραγματικότητα. Το πρόβλημα δηλαδή δεν είναι η κρατική αεροπειρατεία των Ευρωπαίων, αλλά η… επίθεση των αριστερών κατά της Δύσης! «Αυτό που έκανε η επίθεση (σ.σ. κατά του Μοράλες) είναι ότι μας ένωσε περισσότερο» δήλωσε, αντιθέτως ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο.
*Δημοσιεύθηκε στο “ΕΘΝΟΣ” την Δευτέρα 8 Ιουλίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

Απορρίφθηκε το δικαίωμα των Ευρωπαίων να γνωρίζουν ποια μεταλλαγμένα προϊόντα τρώνε!

Η Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου απέρριψε την υποχρεωτική σήμανση τροφίμων που προέρχονται από ζώα που έχουν τραφεί με γενετικά τροποποιημένες τροφές…

Αν και η σχετική τροπολογία κέρδισε την πλειοψηφία των ψήφων του Ευρωκοινοβουλίου, λόγω της καταψήφισης από την πλειοψηφία τωνσυντηρητικών, δεν συγκέντρωσε την ενισχυμένη πλειοψηφία που απαιτούταν για την έγκρισή της. Η ίδια πλειοψηφία απέρριψε τροπολογία για την διεξαγωγή ανεξάρτητων μελετών για την επίπτωση των μεταλλαγμένων και άλλων “νέων τροφών” στην ανθρώπινη υγεία.
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο των δηλώσεων του ευρωβουλευτή Κρίτωνα Αρσένη μετά το τέλος της ψηφοφορίας:

“Σήμερα είναι μία εξαιρετικά δυσάρεστη ημέρα για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Καταψηφίστηκε το δικαίωμα των Ευρωπαίων πολιτών να γνωρίζουμε αν τα ζωικά προϊόντα που καταναλώνουμε προέρχονται από ζώα που έχουν τραφεί με γενετικά τροποποιημένες τροφές. Καταψηφίστηκε επίσης η αυτονόητη υποχρέωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να διεξάγει ανεξάρτητες μελέτες για τις επιπτώσεις των μεταλλαγμένων και άλλων “νέων τροφίμων” στην ανθρώπινη υγεία. Και όλα αυτά όταν ενδεχομένως να υπάρχουν κίνδυνοι για την ανθρώπινη υγεία από την κατανάλωση μεταλλαγμένων καθώς με βάσει δηλώσεων της Επιτροπής το 80-90% των ζωοτροφών περιέχουν μεταλλαγμένα, ενώ πρόσφατες μελέτες απέδειξαν ότι μεταλλαγμένα γονιδιώματα από τις μεταλλαγμένες τροφές μπορούν να ανιχνευτούν στο γάλα των ζώων.”

Το food project καταγγέλλει αυτή τη συμπεριφορά από τους δήθεν αντιπροσώπους μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Τον Μάρτιο, και ξανά εν μέσω κρίσης και χωρίς ενημέρωση των πολιτών, η Κομισιόν ενέκρινε τη καλλιέργεια της γεννετικά μεταλλαγμένης πατάτας Amflora της εταιρίας BASF και την εμπορία τριών ποικιλιών γενετικά τροποποιημένου καλαμποκιού ΜΟΝ 863 της εταιρίας Monsanto.
Απόλυτα ευθυγραμμισμένη με τις απροκάλυπτα και από καιρό εκφρασμένες προθέσεις του προέδρου της κ. Μπαρόζο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προχώρησε στην πρώτη έγκριση καλλλιέργειας ΓΤΟ μετά το 1998, αγνοώντας επιδεικτικά τη βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των ευρωπαίων πολιτών για ολοκληρωτική απαγόρευση των μεταλλαγμένων.
Πιστεύουμε λοιπόν πως η τεχνητή αυτή κρίση που περνάμε είχε και σαν σκοπό τις συγκεκριμένες αποφάσεις. Ο αντιπαθής Κίσσινγκερ κάποτε είχε πεί “όποιος ελέγχει το πετρέλαιο ελέγχει τα έθνη. Όποιος ελέγχει τη τροφή, ελέγχει το κόσμο όλο”.
Ειλικρινά δεν μπορούμε να καταλάβουμε πώς περνάνε τέτοιες αποφάσεις, αλλά, να μου πείτε εδώ ψωμολυσσάμε τί μας νοιάζει μια μεταλλαγμένη πατάτα ή το μεταλλαγμένο καλαμπόκι της Monsanto;
Αλλά εδώ πρέπει να πούμε ότι όπου εφαρμόστηκαν τέτοιες τεχνικές το αποτέλεσμα δεν ήταν το καλύτερο. Στην Ινδία όπου πλέον παράγετε μεταλλαγμένο ρύζι οι αγρότες έχουν φτάσει σε τέτοια απόγνωση που αυτοκτονούν μαζικά κάθε χρόνο, στο Μεξικό η καλλιέργεια της μεταλλαγμένης σόγιας έχει καταστρέψει τα άλλα είδη χλωρίδας όπου καλλιεργείτε και υπάρχουν πολλά ακόμα παραδείγματα.
Είμαστε πολύ απογοητευμένοι γιατί χάσαμε το δικαίωμα να ξέρουμε τί τρώμε στο βωμό του χρήματος. Η μισή ντροπή δική σας και η άλλη μισή δική μας που δεν βγαίνουμε όλοι στο δρόμο να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας.

πηγή
Πηγή: RAMNOUSIA

Διαβάστε περισσότερα

Ο υπαρκτός παραλογισμός

 του ΚΙΜΠΙ

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, όπως και η κυβέρνηση Μέρκελ, η κυβέρνηση Κοέλιο και όλες οι κυβερνήσεις της Ε.Ε., έχει έναν μόνο σύμμαχο: την «κοινή λογική». Αυτή η παράλογη επινόηση οδηγεί τους απλούς ανθρώπους και τις κοινωνίες στο σύνολό τους να αποδεχθούν ως μόνη λύση τις πολιτικές που υφίστανται ως υποζύγια και οι οποίες απλώς διαιωνίζουν τα αδιέξοδα της κρίσης. Και φυσικά ρίχνουν κυβερνήσεις.

Σχεδόν τέσσερα χρόνια διαχείρισης της κρίσης στην Ε.Ε. βάσει αυτής της «κοινής λογικής» έχουν δημιουργήσει μια τρύπα στο νερό. Ακόμη χειρότερα: μια τρύπα που μπορεί να καταπιεί όλο τον κόσμο. Η «κοινή λογική» επιβάλλει να αποδεχθεί καρτερικά η κυβέρνηση κάθε νέα απαίτηση της τρόικας για πρόσθετη λιτότητα και πρόσθετους φόρους, παρ’ ότι είναι βέβαιο ότι κι αυτά θα έχουν την παταγώδη αποτυχία των προηγούμενων. Η «κοινή λογική» επιβάλλει να αποδεχθεί η κοινωνία τον τυφλοσούρτη των μνημονίων που απαξιώνει συστηματικά κάθε παραγωγικό πόρο, πρωτίστως τους ανθρώπινους. Κι επειδή στον πυρήνα αυτής της «κοινής λογικής» δεν υπάρχει ούτε ένα στέρεο επιχείρημα, θεμέλιό της γίνεται μια απουσία: δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, λένε.

Ας υποθέσουμε ότι αυτό ισχύει. Δεν ισχύει, αλλά ας το υποθέσουμε. Ας υποθέσουμε πως, όσο και ζοφερή κι αν είναι η λύση της «κοινής λογικής», είναι μια κάποια λύση. Αλλά είναι;

Ας ξεκινήσουμε από τον μικρόκοσμο μιας επιχείρησης που, βοηθούντος του μνημονίου, λέει στους υπαλλήλους της: για να επιβιώσουμε πρέπει να αποδεχθείτε περικοπές αμοιβών και προσωπικού. Έτσι θα μειωθεί το κόστος και θα αντιμετωπίσουμε πιο ανταγωνιστικά τις συνθήκες ύφεσης στην αγορά. Δεν περνάει από τον νου του επιχειρηματία ότι ήδη, μ’ αυτή την «ανταγωνιστική μείωση κόστους», προσθέτει ένα απειροελάχιστο ποσοστό ύφεσης στην αγορά. Κι αν του περνάει, υποθέτει ότι ο ίδιος είναι ταχύτερος και ευφυέστερος από τους ανταγωνιστές του. Αλλά, επειδή την ίδια ακριβώς «ανταγωνιστική ευφυΐα» επιδεικνύουν χιλιάδες επιχειρήσεις στον ίδιο κλάδο, όλοι μαζί δημιουργούν ένα θηριώδες ποσοστό ύφεσης. Κάθε περικοπή κόστους που αντανακλάται στη ζήτηση τους επιστρέφει σαν μπούμεραγκ, με τη μορφή του διαρκώς μειούμενου τζίρου τους. Πολύ περισσότερο που το ίδιο πράγμα κάνουν σχεδόν ομοιόμορφα όλες οι επιχειρήσεις, σε όλους τους κλάδους.

Η «κοινή λογική» κολυμπά ήδη στα βαθιά νερά του παραλογισμού, αλλά η κατάσταση επιβαρύνεται όσο βγαίνουμε από τον πρώτο ομόκεντρο κύκλο προς τους αμέσως επόμενους. Αυτό που κάνει η μεμονωμένη επιχείρηση και η μικροοικονομία στο σύνολό της, μεγεθύνεται στο επίπεδο της μακροοικονομίας και της πολιτικής. Αν στη μικροοικονομία αυτό είναι απλώς λάθος, στη μακροοικονομία γίνεται έγκλημα. Η τρόικα και η κυβέρνηση -έτσι διακηρύσσουν, τουλάχιστον- θέλουν να δημιουργήσουν πλεονάσματα ρίχνοντας όλα τα λεφτά στα ελλείμματα. Να αυξήσουν το παραγόμενο προϊόν συρρικνώνοντας τα εισοδήματα, τις πηγές χρηματοδότησής του. Εν ολίγοις, να αυξήσουν την προσφορά συνθλίβοντας τη ζήτηση. Αυτό απλά δεν γίνεται. Δεν υπάρχει. Όσο κι αν αυξηθούν η ταχύτητα και ο ζήλος των Δαναΐδων, ο «τετρημένος πίθος» δεν πρόκειται να γεμίσει ποτέ, όσο η τρόικα σε κάθε επίσκεψή της αυξάνει τις οπές του.

Στον αμέσως επόμενο ομόκεντρο κύκλο, αναδυόμαστε στη μακροοικονομία της Ευρώπης. Η «κοινή λογική» επιβάλλει εδώ να μη διαταραχθεί επ’ ουδενί η τιμωρητική δημοσιονομική ορθοδοξία της γερμανικής ελίτ, για να μην ερεθιστεί το θηρίο και τα κάνει όλα λαμπόγιαλα. Η ίδια «κοινή λογική», που έχει οδηγήσει στη θλιβερή ομοφωνία αποφάσεων μεταξύ του τιμωρούμενου Νότου και του τιμωρού Βορρά, έχει καθηλώσει σε ύφεση το σύνολο των οικονομιών της Ε.Ε. Η υπόρρητη ελπίδα αυτής της «κοινής λογικής» -που, εκτός από «κοινή», είναι και κυνική- είναι ότι, εφόσον οι ατμομηχανές της Γιουρολάνδης παράγουν πλεονάσματα, τι σημασία έχει αν τα παρελκόμενα του Νότου περάσουν μερικά ακόμη χρόνια κολλημένα στα ελλείμματα; Αρκεί το ισοζύγιο να είναι θετικό. Εδώ η «κοινή λογική» βουτάει ακόμη βαθύτερα στα νερά του παραλογισμού: μέχρι πότε τα πλεονάσματα του Βορρά θα διατηρούνται ανέπαφα, αν ο Νότος αδυνατεί να τα τροφοδοτήσει με την όλο και ισχνότερη κατανάλωσή του;

Κι όταν περάσουμε στον άλλο, τον μεγάλο ομόκεντρο κύκλο, και ανέβουμε στο επίπεδο της πλανητικής γεωοικονομίας, η «κοινή λογική» διαλύεται στους ωκεανούς του παραλογισμού. Οι Αμερικανοί δυσφορούν με την ευρωπαϊκή εμμονή στη λιτότητα, που τους κόβει εξαγωγές και εμπορικά πλεονάσματα. Και ετοιμάζονται να εκδικηθούν την ξεροκέφαλη Γηραιά Ήπειρο διακόπτοντας τη νομισματική πλημμυρίδα, που βουλώνει με χρήμα τις τρύπες στις τράπεζες και στις επιχειρήσεις. Αλλά, μαζί με την Ευρώπη, εκδικούνται και τους εαυτούς τους. Μια ασφυξία στην Ευρώπη θα σημάνει διαιώνιση της ύφεσης και θα πλήξει και τη δική τους ισχνή ανάκαμψη. Και το ίδιο συμβαίνει με τους Ιάπωνες, τους Ρώσους, τους Κινέζους κι όσους σχεδιάζουν να τιμωρήσουν με νομισματικούς ή εμπορικούς πολέμους την Ευρώπη, που έχει γίνει το βαρίδι του καπιταλιστικού σύμπαντος. Η τιμωρία της από τους εταίρους ανταγωνιστές της, αργά ή γρήγορα, θα επιστρέψει στην πόρτα τους.

Επί της ουσίας, η «κοινή λογική» του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού είναι η επιτομή του παραλογισμού. Ο υπαρκτός καπιταλισμός είναι ένας υπαρκτός παραλογισμός. Πάνω από 200 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο είναι άνεργοι. Σχεδόν οι μισοί είναι νέοι. Αυτό είναι το αποτέλεσμα εκατομμυρίων επιλογών «κοινής λογικής», αυτού του δυνάστη της ανθρώπινης βούλησης. Σχεδόν 50 τρισεκατομμύρια δολάρια συσσωρευμένου πλούτου βρίσκονται εν υπνώσει, σε χαρτοφυλάκια πολυπλόκαμων χρηματοπιστωτικών οργανισμών. Αν το 1/5 απ’ αυτά κινητοποιούνταν, 200 εκατομμύρια άνθρωποι θα έβρισκαν μια δουλειά. Και, δουλεύοντας, θα πρόσθεταν τουλάχιστον 2 ποσοστιαίες μονάδες στην παγκόσμια ανάπτυξη. Διαθέτουμε τους πόρους και την τεχνολογία για να εξαλείψουμε την ανεργία, να εξαφανίσουμε την πείνα, τη φτώχεια και τις επιδημίες, την ενεργειακή ανασφάλεια, να εξασφαλίσουμε μόρφωση και κατάρτιση σε όλους τους νέους του πλανήτη. Μπορούμε ήδη να οργανώσουμε τον αποικισμό της Σελήνης ή να κατασκευάσουμε νανορομπότ που θα «επισκευάζουν» την πιο μικροσκοπική πτυχή του ανθρώπινου σώματος. Κι όμως, η «κοινή λογική» έχει αναγάγει σε ύψιστη «μεταρρύθμιση» την απόλυση 4.000 δημοσίων υπαλλήλων, την απελευθέρωση των απολύσεων και τελικά σε μονόδρομο παραγωγικής ανάταξης την καταστροφή παραγωγικού δυναμικού. Πόσο σχιζοφρενής, ημίτρελος ή βλαξ πρέπει να είναι κανείς για να μην καταλαβαίνει ότι το πρώτο βήμα προς την «εναλλακτική λύση» είναι να έρθει σε ρήξη με τον παραλογισμό της «κοινής λογικής»;

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΑΡΑΜΠΑΣ: Είσαστε φιλάνθρωπος, κύριε Τριπ. Σας  νιώθω. Αλλά, αν σας δίναμε να φάτε από φιλανθρωπία και οίκτο, θα ήταν σαν να σας ταπεινώναμε. Πρέπει να το κάνουμε γιατί το αξίζετε. (Στον Μπρεστόλ.)  Από πού θα ξεκινούσε η καλοσύνη που επικαλεστήκατε πριν από λίγο, τι θα ’χε σαν κίνητρο; Πιστεύετε πως είμαστε καλοί; Πως είμαστε δίκαιοι, άδικοι; Πιστεύετε στην καλοσύνη, δικαιοσύνη, αδικία; (Στους δυο.) Θα πρέπει να κρυώνετε, εκτεθειμένοι όπως είσαστε στα ρεύματα απ’ όλες τις πάντες. Συγχωρέστε μας γι’ αυτό, η σούπα θα σας ζεστάνει. Τι προτιμάτε, πρώτα τη σούπα ή πρώτα την ελευθερία σας; Αν διαλέξετε το δεύτερο, θα είσαστε πολύ εξαντλημένοι, δεν θα έχετε δυνάμεις να φτάσετε ούτε μέχρι την άκρη της πεδιάδας, ούτε μέχρι τους πρόποδες των βουνών. Ύστερα, πώς θα ανεβείτε, πώς θα περάσετε τα σύνορα που βρίσκονται στις κορφές τους; Λοιπόν, νομίζω πως είναι καλύτερα πρώτα τη σούπα και ύστερα να σας ανοίξουμε τις πόρτες. (Στον Τριπ.) Την αξίζετε τη σούπα σας, κύριε Τριπ;

ΤΡΙΠ: Δεν ξέρω. Ξέρω πως πεινάω.

Ευγένιου Ιονέσκο, «Η πείνα και η δίψα»

(Επενδυτης, 6/7/2013)

Διαβάστε περισσότερα

Πιείτε καφέ στην υγεία της... καρδιάς σας

Νέα μεγάλη μελέτη δείχνει ότι τουλάχιστον τέσσερα φλιτζάνια καφέ ημερησίως συνδέονται με μειωμένη αρτηριακή πίεση – τι δείχνουν άλλες μελέτες

Αρκετός καφές, χαμηλή αρτηριακή πίεση: αυτό είναι το μήνυμα μιας νέας μεγάλης μελέτης

Ο καφές και το τσάι αποτελούν αγαπημένα ροφήματα εκατομμυρίων ανθρώπων ανά τον κόσμο και η επίδρασή τους στην ανθρώπινη υγεία είναι επόμενο να έχει μπει στο «μικροσκόπιο» των επιστημόνων επανειλημμένως. Μια νέα μεγάλη μελέτη έρχεται να δείξει ότι η κατανάλωση τουλάχιστον τεσσάρων φλιτζανιών καφέ ή τσαγιού την ημέρα είναι ευεργετικότερη για την υγεία από τη μη κατανάλωση.

Η δεκαετής μελέτη που βασίστηκε σε παρακολούθηση 180.000 ατόμων έδειξε ότι οι «εραστές» της καφεΐνης έχουν χαμηλότερα επίπεδα αρτηριακής πίεσης σε σύγκριση με όσους δεν καταναλώνουν την ουσία. Από τη μελέτη που ανήκει σε ειδικούς του Κέντρου Προληπτικών και Κλινικών Ερευνών στο Παρίσι και η οποία παρουσιάστηκε σε πρόσφατο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Υπέρτασης στο Μιλάνο προέκυψε επίσης ότι τα άτομα που έπιναν ακόμη και περισσότερα από τέσσερα φλιτζάνια καφέ ή τσάι ημερησίως εμφάνιζαν χαμηλότερο καρδιακό παλμό απ' όσους απείχαν από τα δύο ροφήματα.

Τα ευρήματα αυτά έρχονται σε αντίθεση με τις σημερινές πάγιες ιατρικές συμβουλές που δίδονται στα άτομα με υψηλή αρτηριακή πίεση: σύμφωνα με αυτές, όσοι έχουν «τσιμπημένη» πίεση ή ακόμη και υπέρταση πρέπει να μειώσουν την κατανάλωση καφεΐνης. Και αυτοί δεν είναι λίγοι. Υπολογίζεται ότι ένας στους τέσσερις μεσηλίκους καθώς και σχεδόν οι μισοί άνθρωποι άνω των 65 ετών έχουν υψηλή αρτηριακή πίεση η οποία μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο καρδιοπάθειας, εγκεφαλικού και άλλων σοβαρών προβλημάτων υγείας.

Στο πλαίσιο της νέας μελέτης οι ειδικοί παρακολούθησαν την πορεία της αρτηριακής πίεσης ανδρών και γυναικών ηλικίας από 16 ως 95 ετών επί δέκα συναπτά έτη. Ζήτησαν επίσης από τους εθελοντές να δηλώσουν πόσον καφέ και τσάι έπιναν καθημερινά. Με βάση τις απαντήσεις τους οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες: σε όσους απείχαν από την καφεΐνη και την τεΐνη, σε όσους έπιναν από ένα ως τέσσερα φλιτζάνια τσάι ή καφέ την ημέρα και σε όσους έπιναν περισσότερο.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, η ομάδα με την πιο χαμηλή τόσο συστολική όσο και διαστολική αρτηριακή πίεση ήταν εκείνη που έπινε περισσότερα από τέσσερα φλιτζάνια των ροφημάτων ημερησίως. Τα άτομα αυτά εμφάνιζαν επίσης και τον χαμηλότερο καρδιακό παλμό.

Αντιθέτως, την υψηλότερη αρτηριακή πίεση παρουσίαζαν όσοι δεν έπιναν καθόλου καφέ ή τσάι. Παρ' ότι οι διαφορές μεταξύ των ομάδων ήταν μικρές, κρίθηκαν στατιστικώς σημαντικές από τους ερευνητές.

Οπως ανέφερε ο δρ Μπρυνό Πανιέ που παρουσίασε τα ευρήματα στο συνέδριο του Μιλάνου, αυτά δεν αποδεικνύουν ότι ο καφές και το τσάι αποτελούν την αιτία μείωσης της αρτηριακής πίεσης. Κατά τον ερευνητή μαρτυρούν όμως ότι ίσως δεν είναι απαραίτητο να συστήνεται στα άτομα με υπέρταση να αποφεύγουν τα δύο ροφήματα. «Είναι πιθανό ότι τα φλαβονοειδή στο τσάι και στον καφέ βοηθούν στη χαλάρωση των αιμοφόρων αγγείων, μειώνοντας έτσι την αρτηριακή πίεση» είπε ο επιστήμονας, παραδεχόμενος ωστόσο ότι στη μελέτη δεν έγινε διαχωρισμός μεταξύ μαύρου τσαγιού, τσαγιών από βότανα και πράσινου τσαγιού, ούτε μεταξύ διαφορετικών ειδικών καφέ και της επίδρασής τους στην καρδιαγγειακή υγεία. Πρέπει πάντως να σημειωθεί ότι η σχέση καφεΐνης και αρτηριακής πίεσης αποτελεί επί έτη «μήλον της Εριδος» μεταξύ των επιστημόνων.

Αλλες δύο μεγάλες μελέτες δείχνουν πάντως ότι η μέτρια (ή και μεγαλύτερη, αν και όχι υπερβολικά) κατανάλωση καφεΐνης… ωφελεί σοβαρά την υγεία της καρδιάς. Η μια εξ αυτών διεξήχθη από ολλανδούς ειδικούς, διήρκεσε 13 χρόνια και αφορούσε 40.000 άτομα. Σύμφωνα με τα ευρήματα που δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό έντυπο «Arteriosclerosis, Thrombosis and Vascular Biology», τα άτομα που έπιναν περισσότερα από έξι φλιτζάνια τσαγιού ή καφέ την ημέρα μείωναν τις πιθανότητες καρδιαγγειακού επεισοδίου κατά 1/3. Στα άτομα που έπιναν 2-4 φλιτζάνια καφέ την ημέρα ο κίνδυνος για καρδιαγγειακό επεισόδιο εμφάνιζε μείωση κατά 20%.

Η δεύτερη μελέτη ανήκε σε ειδικούς της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και έδειξε ότι ως και τέσσερα φλιτζάνια καφέ την ημέρα κάνουν καλό στην καρδιά. Συγκεκριμένα, η μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο «Circulation: Heart Failure» ήταν μια μετα-ανάλυση πέντε προηγούμενων μεγάλων σκανδιναβικών μελετών. Οι μελέτες εκείνες είχαν διεξαχθεί μεταξύ του 2001 και του 2011 και περιελάμβαναν περί τις 140.000 άτομα, εκ των οποίων 6.500 εμφάνισαν κάποια στιγμή στη ζωή τους καρδιολογικό πρόβλημα.

Από τη μετα-ανάλυση προέκυψε ότι η κατανάλωση μέχρι και τεσσάρων φλιτζανιών καφέ ημερησίως μειώνει ως και 11% τον κίνδυνο καρδιολογικού προβλήματος. Είναι όμως αξιοσημείωτο το ότι από τους πέντε καφέδες και επάνω την ημέρα φάνηκε να υπάρχουν κίνδυνοι για την υγεία της καρδιάς. 

Δημοσιεύτηκε στο HeliosPlus στις 4 Ιουλίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

Η αγάπη σταματά το χρόνο και ξεκινά την αιωνιότητα

Αλλά πώς μπορούμε να έχουμε πρόσβαση σ' αυτή;

Οι σχέσεις προσφέρουν τη μεγαλύτερη ευτυχία, αλλά και τον μεγαλύτερο πόνο. Ευτυχία, γιατί τίποτα δεν δίνει περισσότερη ικανοποίηση από έναν βαθύ και αληθινό δεσμό και πόνο, γιατί πάρα πολλοί άνθρωποι βρίσκονται σε μια σχέση χωρίς να γνωρίζουν το λόγο που είναι σ” αυτήν. Στην ουσία δεν γνωρίζουν τι σημαίνει να έχεις μια σχέση, να πιστεύεις σ? αυτή και να βρίσκεσαι σε κατάσταση αποδοχής αγάπης. Κι όμως υπάρχουν στρατηγικές που μπορεί να ακολουθήσει κανείς για να έχει μια ευτυχισμένη σχέση.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ πράγμα που έχει να κάνει είναι να ξεπεράσει τις αρνητικές πεποιθήσεις, να ξεχάσει οτιδήποτε τον κρατάει σε μια άσχημη κατάσταση. Για παράδειγμα, φράσεις όπως «Δεν υπάρχει κανείς για μένα» ή «Δεν είμαι όμορφος/έξυπνος/πλούσιος για να βρω κάποιον να μ? αγαπήσει» δημιουργούν μια πολύ απαισιόδοξη διάθεση στο άτομο, εμποδίζοντας οποιαδήποτε πιθανότητα ευτυχίας θα μπορούσε να έχει.

Το δεύτερο σημαντικό στοιχείο είναι να γνωρίζει κανείς τις αξίες του και τα όρια μέχρι τα οποία θέλει να φτάσει. Υπάρχει ένα γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αποφασίζει να κινηθεί και αυτά είναι με απλά λόγια τα όριά του.

Από εκεί και πέρα μπορεί να αλλάξει όσο θέλει τους κανόνες ή να μην τους λάβει καθόλου υπόψη του. Οι κανόνες, άλλωστε, είναι εντελώς υποκειμενικοί. Τις περισσότερες φορές υπάρχουν για να αποδειχθεί ότι είναι λανθασμένοι.

Ο καθένας βάζει τους δικούς του κανόνες, αλλά αν το παρακάνει, αργά ή γρήγορα θα πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα: «Θέλω να είμαι σε μια σχέση ή θέλω να ακολουθώ τους κανόνες μου;»

Αγαπώ άρα υπάρχω

Το τρίτο στοιχείο είναι αν μπορεί κανείς να αγαπήσει! Φαίνεται απλοϊκό, αλλά είναι το πιο σημαντικό απ? όλα είτε έχει κανείς σχέση είτε όχι.

Είναι στην ουσία η κατάσταση στην οποία βρίσκεται κανείς. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ξυπνά το πρωί, η στάση που διατηρεί κατά τη διάρκεια της μέρας, οι σκέψεις που κάνει λίγο πριν πέσει για ύπνο. Είναι οι συνήθειες που αποκτά και που είναι πολύ σημαντικές, γιατί αυτές ακριβώς οι συνήθειες διαμορφώνουν τη ζωή και την προσωπικότητά του.

Για να μπορέσετε να αγαπήσετε θα πρέπει να αισθανθείτε τι σημαίνει αγάπη, πώς είναι να είσαι σε μια σχέση αγάπης, πόσο ωραίο είναι να δίνεις, να μοιράζεσαι, να υποστηρίζεις και να αγαπάς ένα άτομο, σε σημείο που να ευγνωμονείς την καλή σου τύχη γι? αυτό.

Η αγάπη είναι η φυσική μας κατάσταση και ο καθένας αξίζει να αγαπά και να αγαπιέται. Δεν είναι τόσο δύσκολο να το πετύχουμε αυτό, αλλά τις περισσότερες φορές λειτουργούμε επιφανειακά, κι έτσι δεν πετυχαίνουμε αυτό το είδος αγάπης επειδή δεν κάνουμε όλα αυτά που θα έκαναν τη ζωή μας αληθινό έργο τέχνης.

Υπάρχω επειδή ζω αληθινά

Η ακτινοβολία κάθε ανθρώπου είναι αυτή που ελκύει το ταίρι του. Αν δεν έχετε αποκτήσει ακόμα τη σχέση των ονείρων σας, θα πρέπει να μπείτε σε μια καθημερινή κατάσταση αγάπης για τη ζωή. Δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σας. Αυτό που έχει σημασία είναι να τη ζείτε όσο πιο ουσιαστικά γίνεται.

Αν δεν είστε σε θέση να αγαπήσετε, είναι δύσκολο να μπορέσει κανείς να δει σε εσάς το σύντροφο της ζωής του. Κι αυτό ισχύει και από τη δική σας μεριά. Δεν θα μπορέσετε να αναγνωρίσετε τον έρωτα της ζωής σας ακόμη κι αν στεκόταν μπροστά σας, αν είστε κλειστοί σε κάθε αίσθημα αληθινής αγάπης.

Αν έχετε μια σχέση που σας ικανοποιεί, διατηρείστε αυτή την αίσθηση αγάπης και μοιρασιάς και αποβάλλετε την ανάγκη να έχετε πάντα δίκιο. Έτσι, θα μείνετε για πάντα μαζί και ευτυχισμένοι.

Μπείτε λοιπόν σε μια κατάσταση αγάπης είτε έχετε σχέση είτε είστε μόνοι. Αυτό είναι το κλειδί για να έχετε ή να αποκτήσετε τον έρωτα στη ζωή σας.

Όταν λέμε κατάσταση αγάπης, εννοούμε πολλά πράγματα – τη σωματική, συναισθηματική και διανοητική κατάσταση, όπως και την κατάσταση στην οποία αποφασίζουμε να ζούμε.

Ρωτήστε τον εαυτό σας: αναζητάτε κάτι το «εξαιρετικό» ή απλώς κάτι «καλό»; Κατά παράδοξο τρόπο, αυτά τα δύο είναι πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Είναι σαν αυτόν που ανεβαίνει ένα βουνό – τα δύο τελευταία μέτρα είναι τα πιο δύσκολα, αν και δεν είναι τίποτα μπροστά σε όλη τη δουλειά και την προσπάθεια που έχει κάνει για να φτάσει έως εκεί.

Αυτά τα δύο μέτρα χωρίζουν το «εξαιρετικό» από το «καλό» και είναι η κατάσταση στην οποία βρίσκεστε που μπορεί να σας βοηθήσει να καλύψετε την απόσταση. Φτάνετε στην κορυφή –στην εκπλήρωση του πόθου σας– γιατί έχετε αποφασίσει ότι είναι αυτό που θέλετε να έχετε, που θέλετε να είστε, να δεχτείτε, να αισθάνεστε.

Το βασίλειο της ευτυχίας

Η καλλιέργεια μιας τέτοιας κατάστασης είναι το κλειδί για το βασίλειο της ευτυχίας και εφόσον μιλάμε για έρωτα, το κλειδί στην καρδιά του αγαπημένου σας προσώπου.

Συχνά ακούμε να μιλάνε για τον παλιό καλό καιρό, όταν οι σχέσεις κρατούσαν για μια ζωή. Σήμερα ζούμε πολλές ζωές σε μία. Αλλάζουμε αρκετές δουλειές, καριέρες, αλλά και οικογένειες. Για να μείνουμε μαζί πρέπει να αλλάξουμε στρατηγική σε πολλά πράγματα – στην επικοινωνία, στα οικονομικά μας, στην επίλυση των διαφορών, στο μεγάλωμα των παιδιών, στη δουλειά μας, στη σωστή ισορροπία μεταξύ δουλειάς και έρωτα.

Παλιά επίσης ακούγαμε να λένε «η αγάπη όλα τα νικά», κάτι που είναι αλήθεια, αλλά χρειάζεται και λίγη βοήθεια. Ας δούμε λοιπόν τέσσερις τρόπους για να έχουμε μια μακρόχρονη, γεμάτη υγεία σχέση και τρεις τρόπους για να έχουμε καθημερινά μια γεμάτη ζωή.

Τι πρέπει να κάνουμε καθημερινά

1. Το υπέροχο είναι πάντα διαθέσιμο για εμάς – όπως και το λάθος. Εστιάζοντας πρώτα στο υπέροχο, θα αποκτήσουμε έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο όρασης των πραγμάτων.

«Συλλάβετε» τον εαυτό σας όταν πάει η σκέψη σας σε κάτι άσχημο και «τραβήξτε» τον από εκεί. Όταν οι σκέψεις σας περικλείουν ομορφιά, φτιάχνετε έναν όμορφο κόσμο για εσάς και τους αγαπημένους σας.

2. Το να έχει κανείς την προσοχή κάποιου είναι σπάνιο φαινόμενο στις μέρες μας. Όταν ο σύντροφός σας θέλει να σας μιλήσει για κάτι σημαντικό, δύο πράγματα πρέπει να κάνετε. Το ένα είναι να ανοίξετε την καρδιά σας και να τον ακούσετε, ακόμη κι αν είστε θυμωμένοι ή πληγωμένοι μαζί του.

Το άλλο είναι να τον αφήσετε να μιλήσει χωρίς να τον διακόψετε. Όταν τελειώσει, μπορείτε να ρωτήσετε αν υπάρχει κάτι που μπορείτε να κάνετε για να τον βοηθήσετε. Οι καλύτερες σχέσεις ξεκινούν από τη διάθεση για επικοινωνία.

3. Ένα πρόβλημα δεν λύνεται ποτέ όταν είμαστε μέσα στο πρόβλημα. Όταν όλη μας η ύπαρξη είναι βυθισμένη σ? αυτό, τότε αυτό μεγαλώνει. Όταν δεν μπορούμε να δούμε το δρόμο μπροστά μας, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ελαττώσουμε ταχύτητα και να είμαστε προσεκτικοί.

Στρέφουμε την προσοχή μας στην κατάσταση που θα θέλαμε να είχαμε και οργανώνουμε στρατηγικές προς αυτή την κατεύθυνση. Πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν υπάρχει ουράνιο τόξο χωρίς καταιγίδα. Μαθαίνουμε να τα βγάζουμε πέρα με τις καταιγίδες και μετά απολαμβάνουμε τα χρώματα της ίριδας.

4. Όταν αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, με τη δύναμη της αγάπης ξεπερνάμε όλα τα εμπόδια. Όταν ερωτευτήκαμε, η καρδιά μας ήταν ανοιχτή. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και όταν τα πράγματα είναι δύσκολα. Πρέπει να θυμηθούμε τι είναι αυτό που αγαπάμε στον άλλον.

Ένας πολύ καλός τρόπος είναι να δημιουργήσουμε μια σειρά «μαγικών στιγμών» που έχουμε ζήσει με τους αγαπημένους μας και να τις φέρνουμε στη μνήμη όποτε το απαιτεί η ανάγκη.

Το τρίπτυχο μιας ζωής με νόημα

1. Πάρτε το απόφαση ότι θέλετε να ερωτευτείτε. Όταν υπάρχει αγάπη μέσα σας, ακτινοβολείτε αυτή την ενέργεια και αυτό είναι το πιο ελκυστικό στοιχείο που μπορείτε να έχετε στη ζωή!

2. Αποφασίστε να ζείτε το τώρα. Να ζείτε την κάθε στιγμή. Το τώρα είναι αυτό που μετράει και σ” αυτό πρέπει να στρέψετε την προσοχή σας. Δεν υπάρχει παρελθόν. Δεν υπάρχει μέλλον. Τα σχέδια για το μέλλον είναι πολύ ωραία και χρησιμεύουν σαν ένας οδηγός. Αλλά το τώρα είναι αυτό που θα σας χαρίσει ικανοποίηση. Ζώντας στο τώρα εισέρχεστε στην αιωνιότητα.

3. Μην εγκαταλείπετε το όνειρό σας. Όποιο κι αν είναι, έχει αξία και μπορεί να πραγματοποιηθεί. Έχετε πίστη στο άστρο σας. Ήρθατε στη ζωή για ένα σκοπό και κανείς δεν μπορεί να σας το πάρει αυτό.

Επίλογος

Αν δεν έχετε σχέση, προετοιμάστε τον εαυτό σας ρίχνοντας όλο σας το βάρος σε αυτό που θέλετε να έχετε κι όχι σε αυτό που δεν έχετε. Εξετάστε το παρελθόν για να δείτε τι είναι αυτά που κουβαλάτε και που σας κάνουν να βάζετε εμπόδια στο δρόμο προς την ευτυχία. Δημιουργήστε την εικόνα της σχέσης που θέλετε να έχετε. Δείτε τον εαυτό σας με κάποιον άλλο, σαν ζευγάρι. Διατηρήστε ζωντανή στη σκέψη σας την επιθυμία, σαν να τη ζείτε.

Αν πάλι έχετε μια σχέση και θέλετε να τη διατηρήσετε, δώστε αξία στο σύντροφό σας. Δώστε μεγαλύτερη σημασία στο πώς να είστε ευτυχισμένοι και μικρότερη στο ότι πρέπει να είναι όλα «σωστά». Χαρίστε τον εαυτό σας απλόχερα, γιατί αυτό σημαίνει αγάπη και αισθανθείτε την ευτυχία του να έχετε κάποιον που αγαπάτε στη ζωή σας.

www.youmagazine.gr/

Διαβάστε περισσότερα