«Λιποθυμούν ρε οι ναζί;»

Ο κατηγορούμενος χρυσαυγίτης, Γ. Πατέλης, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, «κατέρρευσε» και λιποθύμησε. Η δίκης της Χρυσής Αυγής διακόπηκε. Εκτός απροόπτου επρόκειτο να απολογηθεί αύριο. Κατηγορείται ότι ως πυρηνάρχης της Τοπικής Οργάνωσης Νίκαιας ενημέρωσε τον χρυσαυγίτη βουλευτή Λαγό και οργάνωσε το τάγμα εφόδου στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
Ο Κ. Κορκοβίλης, ο οποίος είχε ήδη ξεκινήσει να απολογείται, όπως και ο επόμενος στη σειρά Μιχάλαρος δήλωσαν, ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν «λόγω του περιστατικού». Η υπεράσπιση των ναζί μίλησαν για την «ψυχική αναταραχή που έχει προκληθεί». 
Πραγματικά, είναι πολύ ανθρώπινα και συγκινητικά όλα αυτά. Εμείς, όμως, που έχουμε τη «δογματική» άποψη ότι άλλο άνθρωπος κι άλλο ναζί, δεν μπορούμε να συγκινηθούμε. Μας έρχεται στο μυαλό κι εκείνο το «παλικαρίσιο» κλάμα του Μπούκουρα, αλλά κι εκείνη η ναζιστόκοτα, ο Μπαρμπαρούσης. Έτσι, δεν μπορούμε παρά να ευχηθούμε να επιστρέψει ο Πατέλης όταν πρέπει και να απολογηθεί κανονικά. 
 
Ο Πατέλης είναι

• αυτός αριστερά στην κεντρική φωτογραφία που σηκώνει το χεράκι του ναζιστικά (δεν ένιωθε καμία ταραχή τότε). Στη φωτογραφία διακρίνεται και ο δολοφόνος του Παύλου Φύσσα, ο Ρουπακιάς,
•  είναι αυτός που θα δείτε (στο πρώτο βίντεο) να λέει «ό,τι κινείται, σφάζεται» (ούτε τότε ταράχτηκε), 
• είναι αυτός που μιλάει (στο δεύτερο βίντεο) με τον Λαγό και άλλους ναζισταράδες. Στον έναν, μάλιστα, λέει «δώσε μου δύναμη, θα λυγίσω, μαλάκα»,
• είναι αυτός που θα δείτε στο τρίτο βίντεο (το είχε δώσει στη δημοσιότητα η οικογένεια του Παύλου Φύσσα όταν αποφυλακίστηκε ο Ρουπακιάς) παρέα με τον Ρουπακιά,
• είναι αυτός στη φωτογραφία που «παίζει» με τα όπλα.

Με λίγα λόγια, είμαστε βέβαιοι πως ο αρχιναζισταράς Μιχαλολιάκος θα του έλεγε κάτι τέτοιο: «Λιποθυμούν ρε οι ναζί;». 

«Ό,τι κινείται σφάζεται»

 

 

«Δώσε μου δύναμη, θα λυγίσω μαλάκα»…

Με τον Ρουπακιά 

Διαβάστε περισσότερα

«Στο κάμπινγκ». Η θρυλική σειρά της ΕΡΤ 1 που προβλήθηκε το 1989...

Στις 7 Μαΐου 1989 προβλήθηκε το πρώτο επεισόδιο της σειράς «Στο κάμπινγκ» από την ΕΡΤ1. Κεντρικοί χαρακτήρες ήταν οι εργαζόμενοι ενός κάμπινγκ στην Πελοπόννησο, ο ιδιοκτήτης Τάκης, τον οποίο υποδυόταν ο ηθοποιός Τάκης Μόσχος, ο Μήτσος, που φρόντιζε τα άλογα και τον υποδυόταν ο Νίκος Καλογερόπουλος, ο ναυαγοσώστης Τεό και η Γερμανίδα Σαμάνθα, που έπαιζε η ηθοποιός Τζούλια ντε Ρος.

Το σενάριο είχε υπογράψει ο Κώστας Γκάτζιος, ο οποίος εμπνεύστηκε την υπόθεση από τις καλοκαιρινές του διακοπές σε ένα κάμπινγκ. Τότε «γεννήθηκε» ο χαρακτήρας του Μήτσου, τον οποίο έγραψε έχοντας στο μυαλό του τον Νίκο Καλογερόπουλο. Αφού ολοκληρώθηκε το σενάριο και βρήκαν τους βασικούς συντελεστές, συμφώνησαν με την ΕΡΤ να γίνει σειρά. Ο Γκάτζιος προσάρμοσε το σενάριο, καθώς το προόριζε για ταινία και έκανε πρόταση στον σκηνοθέτη Ανδρέα Θωμόπουλο, ο οποίος δέχτηκε αμέσως μόλις το διάβασε, καθώς ήταν λάτρης των κάμπινγκ.

Λυδία Λένωση, Αντώνης Αλεξίου και Νίκος Καλογερόπουλος

Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στο Τολό, στο κάμπινγκ Τρίτων όπου το συνεργείο και οι ηθοποιοί έμεναν πράγματι σε σκηνές από τον Αύγουστο μέχρι τον Νοέμβριο. Οι κομπάρσοι ήταν όντως παραθεριστές, ενώ τα γυρίσματα ξεκινούσαν από νωρίς το πρωί και τελείωναν με τη δύση του ηλίου.
Ο Καλογερόπουλος ενσάρκωσε δύο χαρακτήρες, τον Μήτσο και τον Μάιμο, ο οποίος αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό για τις ξεκαρδιστικές του ατάκες. Η ερμηνεία του ήταν εξαιρετική και όπως είχε πει, ταξίδεψε στο χωριό του για να μελετήσει τον ρόλο, ενώ πηγή έμπνευσης αποτέλεσαν οι προσωπικές του εμπειρίες και οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες που είχε δει.

Τη μουσική των τίτλων αρχής έγραψε ο συνθέτης Παναγιώτης Καλαντζόπουλος. Ήταν μια κωμική σειρά με φόντο την ελληνική θάλασσα και τα ευτράπελα που συμβαίνουν στα καλοκαιρινά κάμπινγκ. Αποτύπωνε με τον καλύτερο τρόπο την ατμόσφαιρα της εποχής του ’80 η οποία έφτανε στο τέλος της, ενώ οι χαρακτήρες ήταν βγαλμένοι από την ελληνική καθημερινότητα.
Το κάθε επεισόδιο διαρκούσε 50 λεπτά και συνολικά κυκλοφόρησαν 13 επεισόδια. Όταν προβλήθηκε πρώτη φορά σημείωσε μεγάλη επιτυχία, ενώ ακολούθησαν αρκετές επαναλήψεις τη δεκαετία του ’90. Σήμερα, 30 χρόνια μετά, θεωρείται μια από τις καλύτερες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης.

Διαβάστε περισσότερα

Σαλβαδόρ Αγιέντε – Η ουτοπία ενός ηρωικού ιδεαλιστή

Η ηρωική θυσία του Αγιέντε έδειξε τα όρια του “ειρηνικού περάσματος”, αλλά και την ανοχή του ιμπεριαλισμού σε οτιδήποτε ξεφεύγει από το στενό του έλεγχο.

 

Σφυροδρέπανος

Ας μας πουν οι εραστές μιας τέτοιας κυβέρνησης, σε ποια χώρα έγινε μια τέτοια πολιτική εναλλαγή και αν αυτή κατάφερε τελικά να επιβιώσει και να μην έλθουν τα πράγματα ξανά προς τα πίσω. Έτσι δεν έγινε με την κυβέρνηση της “επανάστασης των γαρυφάλλων στην Πορτογαλία”, με την κυβέρνηση των σοσιαλιστών του ηρωικού ιδεαλιστή Αλιέντε, με την κυβέρνησης των “Σαντινίστας” στη Νικαράγουα;

Σε ποιον ανήκουν αυτά τα λόγια; Ένα απλό γκουγκλάρισμα μπορεί να σας δώσει άμεσα την απάντηση. Μπορείτε να κάνετε όμως υπομονή ως το τέλος του κειμένου για να δείτε τη συνέχεια.

Ο Σαλβαδόρ (που σημαίνει Σωτήρης ή Σωτήρας) Αγιέντε γεννήθηκε σαν σήμερα το 1908 στο Βαλπαραΐσο της Χιλής. Καταγόταν από αστική οικογένεια και σπούδασε Ιατρική στην πρωτεύουσα Σαντιάγκο. Ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος και συμμετείχε  ως Υπουργός Υγείας σε μια κυβέρνηση “Λαϊκού Μετώπου”, στα τέλη της δεκαετίας του 30′.
Το 1945 εκλέγεται για πρώτη φορά Γερουσιαστής. Διαγράφεται από το Σοσιαλιστικό Κόμμα γιατί είχε τη στήριξη του παράνομου ΚΚ Χιλής, όταν όμως το τελευταίο νομιμοποιείται, επιστρέφει ως υποψήφιος Πρόεδρος και χάνει μετά από σκληρή μάχη τις εκλογές του 1958. Το 1970 είναι εκ νέου υποψήφιος, με τη στήριξη σοσιαλιστών και κομμουνιστών και η συμμαχία της Λαϊκής Ενότητας βγαίνει πρώτη, έχοντας μικρό προβάδισμα από το δεξιό υποψήφιο.
Χάρη στην υποστήριξη των Χριστιανοδημοκρατών, καταφέρνει να σχηματίσει κυβέρνηση με τη συμμετοχή τριών κομμουνιστών. Η Λαϊκή Ενότητα αυξάνει θεαματικά το ποσοστό της στις δημοτικές εκλογές της επόμενης χρονιάς, και βγαίνει ξανά πρώτη δύναμη, αλλά με σχετικά μειωμένες δυνάμεις, στις εκλογές του 1973.
Η πολιτική του περιλαμβάνει τη διακήρυξη μιας μορφής “λαϊκής δημοκρατίας” και “αναίμακτης επανάστασης”, που θα οδηγήσει σταδιακά τη Χιλή στο σοσιαλισμό, με μια σειρά δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Η οικονομική του πολιτική περιλαμβάνει ευρείες κρατικοποιήσεις, που θυμίζουν, τηρουμένων των αναλογιών, τη σημερινή μπολιβαριανή εξουσία στη Βενεζουέλα. Η πρόθεση της κυβέρνησης να κρατικοποιήσει τα ορυχεία χαλκού, βάζει τον Αγιέντε στο στόχαστρο των ΗΠΑ, και μιας ιμπεριαλιστικής επέμβασης με τη γνωστή “πετυχημένη” συνταγή.
Αφού αποτυγχάνουν οι τεχνητές κρίσεις και “λαϊκές εξεγέρσεις”, σειρά έχουν τα όπλα και το πραξικόπημα, με επικεφαλής τον Αουγκούστο Πινοτσέτ, τον επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο Πινοτσέτ τοποθετήθηκε εκεί από τον ίδιο τον Αγιέντε, αντικαθιστώντας το στρατηγό Πρατς, μετά την απόκρουση μιας απόπειρας πραξικοπήματος ενάντια στη νόμιμη κυβέρνηση, η οποία έδωσε στους εχθρούς της τα όπλα με τα οποία θα την ανέτρεπαν πραξικοπηματικά.

Όταν εκδηλώνεται το πραξικόπημα του Σεπτέμβρη του 73′, ο Αγιέντε αποφασίζει να μείνει στο Προεδρικό Μέγαρο της Μονέδα και να πέσει ηρωικά μαχόμενος για τις ιδέες του, απευθύνοντας στο λαό της Χιλής ένα συγκινητικό διάγγελμα.

Έχουν τη δύναμη και θα είναι σε θέση να μας κυριαρχούν, αλλά οι κοινωνικές διεργασίες δεν μπορούν να αφανιστούν, ούτε από την εγκληματικότητα, ούτε από την βία. Η ιστορία είναι δική μας και οι άνθρωποι φτιάχνουν την ιστορία.
Αυτά είναι τα τελευταία λόγια μου και είμαι βέβαιος ότι η θυσία μου δε θα είναι μάταιη, είμαι βέβαιος ότι, τουλάχιστον, θα είναι ένα ηθικό δίδαγμα που θα τιμωρήσει τα κακούργηματα, τη δειλία και την προδοσία.

Στη συνέχεια η Χιλή έγινε ένα από τα πρώτα πειραματόζωα του ΔΝΤ και της εφαρμογής σκληρών, αντιλαϊκών μέτρων, που τσάκιζαν τον εργαζόμενο λαό και τις κατακτήσεις του.
Ποια είναι όμως τα διδάγματα από την αντιφατική διαδρομή και το ηρωικό τέλος της κυβέρνησης του Αγιέντε; Μπορούν να συνοψιστούν στους στίχους του Βολφ Μπίρμαν -όταν ήταν ακόμα κομμουνιστής- που σημειώνει εύστοχα πως: “από στόμια βγαίνει η δύναμη και όχι από τα στόματα (…) Και αυτή είναι η πικρή αλήθεια της Unidad Popular”.
Μολονότι η Χιλή έδειχνε τα όρια ενός ειρηνικού περάσματος στο σοσιαλισμό και μιας “αναίμακτης σύγκρουσης” με τον ιμπεριαλισμό, το διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα δεν έβγαλε σωστά συμπεράσματα για τις νομοτέλειες της ταξικής πάλης και τη στρατηγική του με στόχο την επανάσταση. Κι αυτή είναι μια βασική αντίφαση, που απασχολεί αυτοκριτικά πρωτίστως τους κομμουνιστές, πέρα από την όποια κριτική στον Αγιέντε και τον “ουτοπικό σοσιαλισμό” του, για τον οποίο θυσιάστηκε. Δεν είναι ο χώρος εδώ για να αναπτυχθεί περαιτέρω το ζήτημα, μπορούμε όμως να σημειώσουμε με απλή αναφορά τις αντιφάσεις που υπήρχαν μεταξύ των διάφορων τάσεων του Σοσιαλιστικού Κόμματος και στις γραμμές της κυβέρνησης της Λαϊκής Ενότητας, που αρχικά είχε την υποστήριξη των Χριστιανοδημοκρατών και ενός τμήματος της αστικής τάξης.
Πολύ σύντομα ωστόσο βρέθηκε εκ των πραγμάτων αντιμέτωπη με τον ιμπεριαλισμό και την επέμβασή του, μολονότι είναι αντικειμενικό πως δεν υλοποιούσε κάποιο επαναστατικό πέρασμα στη σοσιαλιστική κοινωνία. Τα όρια ανοχής των ΗΠΑ είναι τόσο στενά που απαιτούν πλήρη ευθυγράμμιση με τα συμφέροντά τους, και οτιδήποτε διαφορετικό -ιδίως σε εκείνο το δοσμένο ιστορικό πλαίσιο- δε θα γινόταν αποδεκτό. Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν μπορούσε να δεχτεί άλλη μία Κούβα -ή μια σύμμαχη χώρα- στο μαλακό υπογάστριο της Λατινικής Αμερικής που θα μπορούσε μάλιστα να λειτουργήσει ως θρυαλλίδα εξελίξεων.

Δύο ενδιαφέρουσες αναλυτικές μελέτες για την πείρα και τα διδάγματα της Χιλής μπορεί να διαβάσει κανείς στο αρχείο της Κομμουνιστικής Επιθεώρησης -με κάποιες διαφορετικές αποχρώσεις ως προς επιμέρους εκτιμήσεις, με βάση και τις προγραμματικές επεξεργασίες του ΚΚΕ.
Το πρώτο άρθρο είναι του Δημήτρη Καλτσώνη, από ένα τεύχος του 2000, με τίτλο “η κυβέρνηση Αλιέντε στη Χιλή, 1970-1973“.
Και το δεύτερο είναι μια ανάλυση του Τάσου Τραβασάρου από το 2013, με τίτλο “Το ΚΚ Χιλής στην κυβέρνηση Λαϊκής Ενότητας. Διδάγματα για το σήμερα“, όπου το ενδιαφέρον είναι ότι εστιάζει στην κριτική της στρατηγικής και της πολιτικής του ΚΚ Χιλής.
Τα παραπάνω μας δίνουν την πάσα για την απάντηση στο κουίζ που βάλαμε στον πρόλογο. Τα λόγια αυτά ανήκουν στην Αλέκα Παπαρήγα, το Σεπτέμβρη του 2011, σε μια εποχή που επικρατεί κλίμα αισιοδοξίας, με τις απεργίες και τους ταξικούς αγώνες να δίνουν τον τόνο. Και ενώ μπαίνει ήδη επί τάπητος ο στόχος μιας “αριστερής κυβέρνησης” ως εναλλακτική και ζητούμενο, η Αλέκα σημειώνει “προφητικά” (δεν είναι όμως προφητεία, αλλά καρπός σωστής πολιτικής ανάλυσης, με τα κατάλληλα εργαλεία) στην ομιλία της στο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή στο Πάρκο Τρίτση.

Ας υποθέσουμε ότι πέφτει η κυβέρνηση, πράγμα που και εμείς το θέλουμε, και στη θέση της αναδειχτεί η κυβέρνηση των αυτοαποκαλούμενων “προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων” που φαντασιώνεται ότι θα διαπραγματευθεί τη μείωση του χρέους και θα καταργήσει το Μνημόνιο. Καταργώντας το Μνημόνιο και χωρίς να πειράξει την μονοπωλιακή ιδιοκτησία, το μόνο που θα πετύχει είναι τα μονοπώλια να ανασυνταχθούν και να πάρουν εκδίκηση, ο λαός ανέτοιμος και αποπροσανατολισμένος θα απογοητευθεί. Θα φουντώσει το γνωστό κίνημα της “κατσαρόλας”.
Ας μας πουν οι εραστές μιας τέτοιας κυβέρνησης, σε ποια χώρα έγινε μια τέτοια πολιτική εναλλαγή και αν αυτή κατάφερε τελικά να επιβιώσει και να μην έλθουν τα πράγματα ξανά προς τα πίσω.
Έτσι δεν έγινε με την κυβέρνηση της “επανάστασης των γαρυφάλλων στην Πορτογαλία”, με την κυβέρνηση των σοσιαλιστών του ηρωικού ιδεαλιστή Αλιέντε, με την κυβέρνησης των “Σαντινίστας” στη Νικαράγουα; Και μάλιστα σε μια περίοδο που ο διεθνής συσχετισμός δυνάμεων ήταν πολύ καλύτερος σε σχέση με το σημερινό και ο εσωτερικός συσχετισμός επίσης περιέκλειε δυναμική, που έμεινε αναξιοποίητη, αφού η εργατική τάξη δεν μπόρεσε ή δεν κλήθηκε να παίξει το ρόλο της.

Διαβάστε περισσότερα

Παρέμβαση κατά της Airbnb από δέκα μεγάλες πόλεις – Ζητάνε από την Ευρώπη βοήθεια

Δέκα πόλεις ζητάνε περισσότερη δύναμη για να περιορίσουν την Airbnb

Δέκα ευρωπαϊκές πόλεις ζήτησαν περισσότερη βοήθεια από την ΕΕ στη μάχη τους με την Airbnb και άλλες ιστοσελίδες παρόμοιων υπηρεσιών.
Οι πόλεις υποστηρίζουν ότι εξαιτίας της Airbnb οι ντόπιοι αποκλείονται από την εύρεση στέγασης και πως αλλάζει το πρόσωπο των γειτονιών. Σε μια κοινή επιστολή, το Άμστερνταμ, η Βαρκελώνη, το Βερολίνο, το Μπορντό, οι Βρυξέλλες, η Κρακοβία, το Μόναχο, το Παρίσι, η Βαλένθια και η Βιέννη ανέφεραν ότι η Airbnb πρέπει να είναι στην ατζέντα της επόμενης συνόδου των Επιτρόπων.

Τον Απρίλιο, ο γενικός εισαγγελέας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου έκρινε με μη δεσμευτική άποψη ότι, σύμφωνα με το δίκαιο της ΕΕ, η Airbnb θα πρέπει να θεωρείται ως ψηφιακός πάροχος πληροφοριών και όχι παραδοσιακός κτηματομεσίτης. Το καθεστώς αυτό, εάν επιβεβαιωθεί από το δικαστήριο, θα επέτρεπε στην Airbnb και σε παρόμοιες πλατφόρμες να λειτουργούν ελεύθερα σε ολόκληρο το μπλοκ και ουσιαστικά τις απαλλάσσει από κάθε ευθύνη συμμόρφωσης με τους τοπικούς κανόνες.
«Οι ευρωπαϊκές πόλεις πιστεύουν ότι τα σπίτια πρέπει να χρησιμοποιούνται κυρίως για να ζουν οι πολίτες», ανέφεραν οι πόλεις σε δήλωση που εξέδωσε το δημοτικό συμβούλιο του Άμστερνταμ. «Πολλοί υποφέρουν από τη σοβαρή έλλειψη στέγασης. Όπου τα σπίτια μπορούν να νοικιάζονται πιο προσοδοφόρα στους τουρίστες, εξαφανίζονται από την παραδοσιακή αγορά κατοικιών», αναφέρεται.
Οι πόλεις δήλωσαν ότι οι τοπικές αρχές πρέπει να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τις δυσμενείς επιπτώσεις της έκρηξης στις βραχυπρόθεσμες μισθώσεις για διακοπές, όπως τα αυξανόμενα ενοίκια για τους κατοίκους με τη θέσπιση των δικών τους κανονισμών ανάλογα με την τοπική κατάσταση.
«Πιστεύουμε ότι οι πόλεις είναι σε καλύτερη θέση για να κατανοήσουν τις ανάγκες των κατοίκων τους», δήλωσαν.
«Έχουν πάντοτε τη δυνατότητα να ρυθμίζουν την τοπική δραστηριότητα μέσω των κανόνων πολεοδομίας και στέγασης. Ο γενικός εισαγγελέας φαίνεται να υπονοεί ότι αυτό δεν θα είναι πλέον δυνατό για τους γίγαντες του Διαδικτύου».
Μετά από αρκετά χρόνια ισχυρής ανάπτυξης, η Airbnb έχει σήμερα περισσότερες από 18.000 εγγραφές στο Άμστερνταμ και τη Βαρκελώνη, 22.000 στο Βερολίνο και περίπου 60.000 στο Παρίσι. Τα στοιχεία από την ομάδα InsideAirbnb πέρυσι υποδεικνύουν ότι πάνω από το ήμισυ των αγγελιών ήταν για ολόκληρα διαμερίσματα ή σπίτια και ότι ακόμη και σε πόλεις όπου οι βραχυπρόθεσμες μισθώσεις περιορίζονταν από τις τοπικές αρχές, μέχρι και 30% των σπιτιών ήταν διαθέσιμα για τρεις ή περισσότερους μήνες το χρόνο.
Πολλές πόλεις λένε ότι η βραχυπρόθεσμη έκρηξη των μισθώσεων αυτού του είδους συμβάλλει στην άνοδο τιμών των ενοικίων και στην κερδοσκοπία. Οι αρχές των πόλεων φοβούνται ότι οι προσπάθειες της ΕΕ να προωθήσουν το ηλεκτρονικό εμπόριο και την «κοινή οικονομία» σε όλο το μπλοκ παρεμποδίζουν τις προσπάθειές τους να εξασφαλίσουν ότι οι γειτονιές θα παραμείνουν προσιτές και ζωντανές για τους κατοίκους.
Οι πόλεις δεν είναι ενάντια σε αυτό το είδος διακοπών, δήλωσαν, αλλά τονίζουν πως ο τουρισμός παρέχει σε μια πόλη με εισόδημα και θέσεις εργασίας που όμως θα πρέπει να είναι σε θέση να καθορίζεται με κανόνες. 
Η Airbnb δήλωσε τον Απρίλιο ότι εξέφρασε την ικανοποίησή της για τη γνώμη του γενικού εισαγγελέα, η οποία δήλωσε ότι έδωσε «σαφή εικόνα των κανόνων που ισχύουν για τις πλατφόρμες συνεργατικής οικονομίας και πώς αυτοί οι κανόνες συμβάλλουν στη δημιουργία ευκαιριών για τους καταναλωτές». Είπε ότι θέλει να συνεχίσει να συνεργάζεται με όλους για να φέρει τους ντόπιους στο επίκεντρο των βιώσιμων ταξιδιών του 21ου αιώνα.
Ο Ian Brossat, αναπληρωτής δήμαρχος του Παρισιού, δήλωσε ότι η κατάσταση έχει επιδεινωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε στα τέσσερα κεντρικά διαμερίσματα του Παρισιού, το ένα τέταρτο όλων των ακινήτων δεν είναι πλέον στέγες κατοίκων, αλλά σπίτια που ενοικιάζονται σε τουρίστες. Ο Brossat δήλωσε ότι η πόλη είχε θέσει νέους κανόνες και ότι ο αριθμός των ενοικιάσεων Airbnb είχε σταθεροποιηθεί, αλλά «τώρα η Airbnb στρέφεται προς την ευρωπαϊκή επιτροπή για το νόμο που είναι προφανώς εξαιρετικά ευνοϊκός για τις δραστηριότητές της. Οι τοπικοί μας κανόνες απειλούνται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή», αναφέρει προσθέτοντας πως δεν μπορούν να αφήσουν την Airbnb να γίνει πιο ισχυρή από την ίδια την πόλη.
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα

Φονιάδες …«την οργή των νεκρών να φοβάστε»

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

• facebook.com/theodoropan
• theodoropoulos@imerodromos.gr

Στον ποταμό Ρίο Γκράντε στο Μεξικό έδωσαν την τελευταία …«μάχη» με τη ζωή. Αγκαλιασμένοι… Πατέρας και κόρη. Μια από τις πιο δυνατές ανθρώπινες σχέσεις απέναντι στην απανθρωπιά ενός δολοφονικού συστήματος. Απέναντι στις κυβερνήσεις των πολιτικών εγκληματιών και των έμμισθων, ένστολων μπράβων τους που κρατούν τα σύνορα ερμητικά κλειστά. Για να μην μπουν οι …«παρείσακτοι». Για να μην …«μαγαρίσουν» την κοινωνία τους ένα δίχρονο μωρό και ο πατέρας του.  

Η εικόνα συγκλονίζει. Φέρνει δάκρυα. Προκαλεί εκείνο το κόμπο της οργής στο λαιμό. Το μικρό κορίτσι είχε χωθεί μέσα στην μπλούζα του μπαμπά της και με το δεξί της χέρι είχε αγκαλιάσει το σβέρκο του. Έσφιξε το λαιμό του ανθρώπου που την έφερε στη ζωή με την ελπίδα να …μείνει στη ζωή. Δεν κατάφεραν …να διασχίσουν το ποτάμι. Άλλος ένας υγρός τάφος. Άλλη μια διπλή δολοφονία που θα μείνει ατιμώρητη. 
Η κυβέρνηση του Ελ Σαλβαδόρ ταυτοποίησε τα δύο θύματα. Τα πρόσθεσε στους …αριθμούς της προσφυγικής κρίσης στην αμερικανική ήπειρο. Ο Όσκαρ Αλμπέρτο Μαρτίνεζ και η κόρη του Άντζι Βαλέρια Μ, μπήκαν στη μακάβρια λίστα.  Όπως δήλωσε ο εκπρόσωπος της πρεσβείας του Ελ Σαλβαδόρ, ο πατέρας και η κόρη έχασαν τη ζωή τους την Κυριακή και εντοπίστηκαν τη Δευτέρα… Έμειναν 24 ώρες μαζί, νεκροί μέσα στο ποτάμι… 
H φωτογραφία του πατέρα από του Σαλβαδόρ, που έχει πέσει νεκρός στην άκρη του ποταμιού και ακριβώς δίπλα του βρίσκεται το άψυχο κορμάκι της κόρης του, στα σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό είναι άλλη μια σύγχρονη τραγωδία με θύτες και θύματα. Μια τραγωδία:
Σαν εκείνες με τα άψυχα κορμιά που ξεβράζει η θάλασσα στις ακτές της Μεσογείου…
Σαν εκείνες με τα νεκρά παιδιά από δίψα στα σύνορα του Μεξικό που πεθαίνουν δίπλα στους φράκτες του Τραμπ…
Σαν εκείνες στον Έβρο που μικρά παιδιά πνίγονται μαζί με τους γονείς τους…
Σαν εκείνες στα βομβαρδισμένα χαλάσματα της Συρίας, της Υεμένης, του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Γιουγκοσλαβίας, της, του… κάθε τόπου που τα ιμπεριαλιστικά γεράκια δολοφονούν αμάχους με τις βόμβες τους και στη συνέχει προκαλούν τα κύματα προσφύγων… 
Σαν εκείνες της Αφρικής, της Νότιας Αμερικής της Ασίας όπου η φτώχεια και η πείνα προκαλούν στρατιές μεταναστών που αναζητούν ένα κομμάτι ψωμί μια καλύτερη ζωή… 
Αυτά τα ανθρώπινα «κύματα», τις «στρατιές» που τις προκάλεσαν οι ιμπεριαλιστές όπου γης, έρχονται μετά να τις εμποδίσουν να μπουν στις χώρες και τις μητροπόλεις τους. Τους δολοφονούν μια, δύο, τρεις φορές, όσες χρειαστεί… Αρκεί να τους κρατήσουν μακριά. Να τους σκοτώσουν πριν περάσουν τα σύνορα… 
«Η ζωή ενός ανθρώπινου πλάσματος αξίζει ένα εκατομμύριο φορές περισσότερο απ’ την περιουσία του πλουσιότερου ανθρώπου στη Γη», έλεγε ο Τσε Γκεβάρα. Αυτή τη ζωή οφείλει ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά να υπερασπίζεται… Με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο. Να «τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία».  Βάζοντας πρώτα και κύρια στο στόχαστρο σου το απάνθρωπο εκμεταλλευτικό σύστημα που προκαλεί τέτοιες τραγωδίες. Που αφαιρεί ανθρώπινες ζωές στο όνομα των κερδών και του μοιράσματος του κόσμου. 
Η Άντζι Βαλέρια και ο πατέρας της δεν θα είναι μαζί μας σε αυτό τον καθημερινό πόλεμο… Αλλά η οργή των νεκρών μας θα είναι μόνιμος «σύντροφος» μας…

Διαβάστε περισσότερα

Λειτουργία Ακαδημίας Κολύμβησης του Ναυτικού Ομίλου Μεσολογγίου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΝΟΜ

Λειτουργία Ακαδημίας Κολύμβησης του Ναυτικού Ομίλου Μεσολογγίου 

Ο Ν.Ο.Μ θα λειτουργήσει Ακαδημία Κολύμβησης στην παραλία Τουρλίδας, από αρχές Ιουλίου έως μέσα Αυγούστου. Θα δημιουργηθούν τμήματα αρχαρίων και προχωρημένων για όσους θέλουν να βελτιώσουν την κολυμβητική τους ικανότητα. Ο Ν.Ο.Μεσολογγίου θα συνεργαστεί με έμπειρους προπονητές και τεχνικό σύμβουλο τον κ. Κριτάκη Νικολόπουλο.

Τα τμήματα θα είναι ολιγομελή, πρωινά και θα διαρκέσουν ως τα μέσα Αυγούστου. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ιατρική βεβαίωση και η συμπλήρωση της σχετικής αίτησης. Αιτήσεις οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να προμηθευτούν από το Φαρμακείο Π.Πετρόπουλου στην Πλατεία Πέντε Πρωθυπουργών και στο κατάστημα Ειδών Εστίασης Γ.Κοτσίρη Ν.βαρνακιώτου 18 από την Τρίτη 25 Ιουνίου έως την Δευτέρα 1 Ιουλίου.

Οι μικροί κολυμβητές θα πρέπει να διαθέτουν γυαλιά κολύμβησης, σανίδα εκμάθησης, σωσίβιο, πετσέτα, καπέλο και μπλουζάκι. Τα παραπάνω υλικά μπορούν να τα προμηθευτούν από τα καταστήματα αθλητικών ειδών της πόλης μας. (Ο ΝΟΜ διαθέτει σχετικό εξοπλισμό για περιορισμένο αριθμό παιδιών).

Στόχος του ΝΟΜεσολογγίου είναι οι μικροί κολυμβητές να μάθουν να κολυμπούν σωστά και να περνούν ευχάριστα και δημιουργικά την ώρα τους.

Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να επικοινωνήσουν άμεσα στα τηλ : 6978444888, 6974271607, 6970491207, 6948044731 nommes@live.com

Το ΔΣ του ΝΟΜεσολογγίου

Διαβάστε περισσότερα

Μανόλης Αναγνωστάκης: «Υπάρχει πάντα μια αναχώρηση» έτσι είχα κάποτε πει...

Μανόλης Αναγνωστάκης υπήρξε ένας από τους κορυφαίους ποιητές και δοκιμιογράφους της μεταπολεμικής γενιάς. Φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, ενώ χαρακτηρίστηκε ο «ποιητής της ήττας» αφού οι στίχοι του αποτύπωσαν τη διάψευση των οραμάτων της Αριστεράς. «Δεν είναι ποίηση της ήττας. Είναι μια αγωνία για την εποχή», έλεγε ο ίδιος.

«Κατά καιρούς μ’ έχουν χαρακτηρίσει καθαρά πολιτικό ποιητή. Προσωπικά δεν νομίζω ότι είμαι πολιτικός ποιητής. Είμαι ερωτικός και πολιτικός μαζί. Συνδυάζονται αυτά τα δύο. Είναι η εποχή που τα συνδύαζε αυτά τα δύο. Δηλαδή δεν μπορούσε να είναι κανείς ερωτικός ποιητής, ξεχνώντας το πολιτικό πλαίσιο εκείνης της εποχής που ήταν φουντωμένα τα πολιτικά πάθη. Υπήρχε το πολιτικό στοιχείο μέσα, η έκφραση της πολιτικής, μέσα από μια ερωτική κατάσταση όμως. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνουμε αυτό το πράγμα εύκολα. Γι’ αυτό αρνούμαι όλα αυτά περί “ποίησης της ήττας' και τα σχετικά. Δεν είναι ποίηση της ήττας. Είναι μια αγωνία για την εποχή, ένα άγχος για την εποχή. Όταν τελείωσε η εποχή, τελειώνει κι η ποίηση. Δεν μπορείς να γράφεις συνεχώς ποίηση. Δεν είμαι επαγγελματίας ποιητής. Αισθάνομαι την ποίηση σαν τρόπο έκφρασης επειδή δεν μπορούσα να εκφραστώ διαφορετικά. Δηλαδή ήταν η εποχή τόσο πιεσμένη, τόσο δύσκολη, που μόνο εκφράζοντας τον πόνο του μπορούσε κανείς να την αντέξει». Μανόλης Αναγνωστάκης
Ο Μανόλης Αναγνωστάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 10 Μαρτίου του 1925. Εκεί σπούδασε Ιατρική ενώ κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ. Την διετία 1943-1944 διατέλεσε αρχισυντάκτης του περιοδικού «Ξεκίνημα», του εκπολιτιστικού ομίλου του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και την ίδια περίοδο εμφανίστηκαν τα πρώτα του γραπτά στο περιοδικό «ΠειραΪκά Γράμματα». Σημείωσε έντονη πολιτική δράση στο φοιτητικό κίνημα, κάτι για το οποίο φυλακίστηκε το 1948.
Το επόμενο έτος καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο, αλλά δυο χρόνια αργότερα, το 1951, απελευθερώθηκε με την γενική αμνηστία. Τα χρόνια 1955-1956 ειδικεύτηκε ως ακτινολόγος στη Βιέννη και στη συνέχεια, στη Θεσσαλονίκη, άσκησε το επάγγελμα του ακτινολόγου. Την περίοδο 1959 - 1961 εξέδωσε το περιοδικό Κριτική ενώ υπήρξε μέλος της εκδοτικής ομάδας των Δεκαοκτώ κειμένων (1970), των Νέων Κειμένων και του περιοδικού Η Συνέχεια (1973). Το 1978 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Τα ποιήματα που ο Μανόλης Αναγνωστάκης άφησε πίσω του δημοσιευμένα είναι 88 και γράφτηκαν από το 1941 έως το 1971. Από το 1979 που κυκλοφόρησε ο συγκεντρωτικός τόμος των ποιημάτων του, και από το 1983 που κυκλοφόρησε ιδιωτικά το αυτοβιογραφικό σχόλιο «Y.Γ.» δεν υπήρξε καμία δημόσια παρέμβασή του.
Ο Μανόλης Αναγνωστάκης έφυγε από τη ζωή στις 23 Ιουνίου του 2005, στην Αθήνα. «Ο Αναγνωστάκης υπήρξε φίλος μου από το ‘50 μέχρι που πέθανε. Είχαμε συνδεθεί πριν το ‘50 και όταν φυλακίστηκε είχα τολμήσει να αλληλογραφώ μαζί του. Από τότε η αλληλογραφία μας συνεχίστηκε και όταν αποφυλακίστηκε και αργότερα όταν έβγαλα το περιοδικό «Διαγώνιος» δημοσίευσα μελέτη για το έργο του. Τότε πολλοί δεν τον ήξεραν ή δεν τον χώνευαν επειδή δεν ήταν ορθόδοξος κομμουνιστής. Καθιερώθηκε όμως στη γενική εκτίμηση ως ο μοναδικός αριστερός ποιητής ο οποίος δεν αναμασούσε τα άρθρα του «Ριζοσπάστη». Αξίζει όχι μόνο γιατί είχε μεγάλο ταλέντο αλλά και τα μάτια του ανοιχτά ώστε να μην αναμασά κομματικές ρετσέτες που είχαν υποδείξει οι κομματικοί του φίλοι», είπε για τον Αναγνωστάκη ο φίλος του και επίσης ποιητής, Ντίνος Χριστιανόπουλος Ποιήματά του μεταφράστηκαν στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ενώ μελοποιήθηκαν από συνθέτες, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Μιχάλης Γρηγορίου, ο Γιάννης Μαρκόπουλος και ο Δημήτρης Παπαδημητρίου.
Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1986) και το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας (2002), ενώ αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
«Αυτή η ανεξέλεγκτη και χειμαρρώδης αντιστασιολογία, πόσω μάλλον από ανθρώπους που όψιμα ανακάλυψαν αυτό το ορυχείο, ομολογώ ότι με εκνευρίζει λίγο, με μελαγχολεί. Δεν διέπομαι από κανένα πνεύμα ρεβανσισμού και δεν αισθάνομαι καλά σε ένα κλίμα φραστικού παλικαρισμού που γίνεται εκ του ασφαλούς βέβαια. Είμαι ξένος σε αυτό το κλίμα. Κυρίως με ενοχλεί ο στόμφος, τα μεγάλα λόγια, η καθυστερημένη επίδειξη τίτλων και ευσήμων που για μένα ελάχιστοι τα δικαιούνται και αυτοί είναι εκείνοι που δεν τα προβάλλουν. Η ιστορία πλαστογραφήθηκε, εξευτελίστηκε, παραποιήθηκε. Το θέμα είναι να μην ξαναγράψουμε μια ιστορία πάλι με αποσιωπήσεις, εν ονόματι σκοπιμοτήτων δικών μας αυτή τη φορά. Αυτό μας ρίχνει σε έναν φαύλο κύκλο λειψής ενημέρωσης και κακής πληροφόρησης των νεώτερων γενιών». Μανόλης Αναγνωστάκης.

Κι ήθελε ακόμη
Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. Όμως εγώ 
Δεν παραδέχτηκα την ήττα.

Έβλεπα τώρα 

Πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω

Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες. 

Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους 

 

Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σα σημαία 

Καρφώσατε σ’ εξώστες με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα  Η διάγνωσίς σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.
Εκεί, προσεκτικά, σε μια γωνιά, μαζεύω τάξη,
Φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω
Με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω,
Με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω
Όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.

Μιλώ
Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών
Για τα κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα
Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες
Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε σους τάφους και τα σαπίζει η βροχή
Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα
Για τα κορίτσια που ζητιανεύουν δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους
Μιλώ για τις ξυπόλυτες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα
Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια σους δρόμους
Τους μαστροπούς ποιητές που τρέμουνε τις νύχτες στα κατώφλια
Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα
Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες
Για τα προαύλια των φυλακών και για το δάκρυ των μελλοθανάτων.
Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες
Π' αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματά Του
Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν
Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν
Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια
Κι οι σύντροφοι τους φτύνανε και τους σταυρώναν
Κι αυτοί, γαλήνιοι, το δρόμο παίρνουνε π' άκρη δεν έχει
Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει.
Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.

Ποιητική
-Προδίδετε πάλι τὴν Ποίηση, θὰ μοῦ πεῖς,
Τὴν ἱερότερη ἐκδήλωση τοῦ Ἀνθρώπου
Τὴ χρησιμοποιεῖτε πάλι ὡς μέσον, ὑποζύγιον
Τῶν σκοτεινῶν ἐπιδιώξεών σας
Ἐν πλήρει γνώσει τῆς ζημιᾶς ποὺ προκαλεῖτε
Μὲ τὸ παράδειγμά σας στοὺς νεωτέρους.
-Τὸ τί δὲν πρόδωσες ἐσὺ νὰ μοῦ πεῖς
Ἐσὺ κι οἱ ὅμοιοί σου, χρόνια καὶ χρόνια,
Ἕνα πρὸς ἕνα τὰ ὑπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στὶς διεθνεῖς ἀγορὲς καὶ τὰ λαϊκὰ παζάρια
Καὶ μείνατε χωρὶς μάτια γιὰ νὰ βλέπετε, χωρὶς ἀφτιὰ
Ν᾿ ἀκοῦτε, μὲ σφραγισμένα στόματα καὶ δὲ μιλᾶτε.
Γιὰ ποιὰ ἀνθρώπινα ἱερὰ μᾶς ἐγκαλεῖτε;
Ξέρω: κηρύγματα καὶ ρητορεῖες πάλι, θὰ πεῖς.
Ἔ ναὶ λοιπόν! Κηρύγματα καὶ ρητορεῖες.
Σὰν πρόκες πρέπει νὰ καρφώνονται οἱ λέξεις
Νὰ μὴν τὶς παίρνει ὁ ἄνεμος.

Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου 'κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

Διαβάστε περισσότερα

Ό,τι είναι πραγματικό είναι λογικό…

 Όλα εξελίσσονται κι όλα χάνουν στην εξέλιξη την αναγκαιότητά τους και από λογικά γίνονται παράλογα, και δεν έχουν δικαίωμα ύπαρξης. Έτσι, στη θέση της καπιταλιστικής πραγματικότητας που ζούμε, θα έρθει αναγκαία μια άλλη πραγματικότητα, που θα καταργήσει το καπιταλιστικό σύστημα.

Δημήτρης Καντ.

Διάφοροι διανοούμενοι της αστικής αριστεράς αρέσκονται να εκφέρουν και να επαναλαμβάνουν κατά καιρούς την απόφανση «Ό,τι είναι πραγματικό είναι λογικό…». Αυτό που θέλουν να πουν είναι πως το σημερινό καπιταλιστικό σύστημα είναι λογικό και άρα η επιδίωξη της ανατροπής του είναι παράλογη. Κι έτσι βολεύονται μέσα στον καπιταλισμό, επιδιώκοντας το πολύ κάποιες μεταρρυθμίσεις και βελτιώσεις αυτού του ιστορικά σαπισμένου συστήματος, που μέσα του μοιάζουν να κινούνται και να ελίσσονται σαν τα ψάρια μες στο νερό, κι ας είναι μολυσμένο. Κάτι ανάλογο έκαναν και κάποιοι θεωρητικοί και πολιτικοί τους πρόγονοι το 19^ο αιώνα, παρερμηνεύοντας με τον ίδιο τρόπο την παραπάνω εγελιανή απόφανση και «καθαγιάζοντας», όπως γράφει ο Ένγκελς, «το δεσποτισμό, το αστυνομικό κράτος και την λογοκρισία».

Η παραπάνω απόφανση προέρχεται από τη μελέτη «Ο Λουδοβίκος Φόυερμπαχ και το τέλος της κλασικής γερμανικής φιλοσοφίας» [1], όπου ο Ένγκελς  αναφέρει «Ό,τι είναι πραγματικό είναι λογικό – και ό,τι είναι λογικό είναι πραγματικό», επικαλούμενος μια σχετική θέση του Χέγκελ [2].
Τι θεωρούσε, όμως, ως «πραγματικό» ο Χέγκελ;
Σύμφωνα με την θεώρησή του, ό,τι υπάρχει δεν είναι αναγκαία και «πραγματικό». Για να θεωρηθεί πραγματικό πρέπει να είναι οπωσδήποτε και αναγκαίο. Έτσι, μπορεί ένας νόμος ή ένας θεσμός να υπάρχουν, αλλά αυτό δεν σημαίνει, κατά τον Χέγκελ, πως είναι «πραγματικοί», αν δεν είναι αναγκαίοι. Κι αν είναι αναγκαίοι, είναι τελικά και λογικοί. Δυστυχώς, ο Χέγκελ εκφραζόταν συχνά με στρυφνό τρόπο, κι αυτό το διαπιστώνει γρήγορα όποιος προσπαθήσει να καταπιαστεί με τη «Λογική» του. Έτσι, είναι καλύτερα να ακολουθήσει κανείς τις σχετικές και σαφείς ερμηνείες των κλασικών του μαρξισμού, στις περιπτώσεις εκείνες που χρειάστηκε να παραθέσουν κάποιες θέσεις του Χέγκελ.
Πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, ο Ένγκελς παραθέτει ένα παράδειγμα: «Αν τώρα, η εγελιανή πρόταση εφαρμοστεί στο πρωσικό κράτος εκείνης της εποχής, σημαίνει απλά: αυτό το κράτος είναι λογικό, ανταποκρίνεται στη λογική, όσο είναι αναγκαίο». Κι αυτή την τελευταία πρόταση του Ένγκελς, πρέπει, κατά την άποψή μου, να τη θυμόμαστε όταν κρίνουμε ένα οποιοδήποτε φαινόμενο που υπάρχει, γιατί συμπυκνώνει το διαλεκτικό υλιστικό τρόπο προσέγγισής του. Εξετάζει ένα φαινόμενο όχι στατικά, αλλά στην εξέλιξή του. Κι αν κάποτε ήταν λογικό ως αναγκαίο να υπάρχει, στην  εξέλιξή του έρχεται μια στιγμή που αξίζει να πεθάνει. Να, όμως, που παρά ταύτα υπάρχουν φαινόμενα όπως το πρωσικό κράτος της εποχής του Χέγκελ, που «ενώ μας φαίνεται κακό», λέει ο Ένγκελς, «εκείνο συνεχίζει να υπάρχει, σε πείσμα του κακού χαρακτήρα του». Αυτό, κατά την άποψη του συμβαίνει «γιατί αυτός ο κακός χαρακτήρας [του πρωσικού κράτους] βρίσκει τη δικαίωση και την ερμηνεία του στον κακό χαρακτήρα των υπηκόων του. Οι Πρώσοι εκείνης της εποχής είχαν την κυβέρνηση που τους άξιζε» [3]. Αν δεχτούμε αυτή την άποψη του Ένγκελς, αυτό σημαίνει πως οι έλληνες υπήκοοι στην πλειονότητά τους (άλλωστε για την πλειονότητα των Πρώσων μιλούσε και ο Ένγκελς) έχουν το αστικό κράτος που τους αξίζει και που αντιστοιχεί στον κακό χαρακτήρα τους. Κι αν μιλούσαμε γενικότερα για το αστικό κράτος, θα λέγαμε πως στην επαναστατική του εποχή, όταν η αστική τάξη πολεμούσε για να καταλύσει τα μοναρχικά κράτη και τις φεουδαρχίες, αυτό ήταν λογικό να υπάρχει, γιατί ήταν αναγκαίο να καταλυθούν τα φεουδαρχικά κράτη και οι παλαιοί θεσμοί. Στη εξέλιξή του, όμως, το αστικό κράτος κατέληξε αντιδραστικό και του αξίζει να εξαφανιστεί από την Ιστορία, μαζί με όλους τους σάπιους πια θεσμούς του.
«Το 1789», γράφει ο Ένγκελς, «η γαλλική μοναρχία είχε καταντήσει τόσο εξωπραγματική, σαν να λέμε τόσο στερημένη από κάθε ίχνος αναγκαιότητας, τόσο παράλογη, ώστε δεν της απέμενε παρά να καταστραφεί από την μεγάλη επανάσταση, για την οποία ο Χέγκελ μιλούσε πάντα με ενθουσιασμό. Σ’ αυτή την περίπτωση, το εξωπραγματικό ήταν η μοναρχία και το πραγματικό η επανάσταση»[4]. Νομίζω πως αυτή η παράγραφος και ο εγελιανός τρόπος έκφρασης που χρησιμοποιεί ο Ένγκελς, εξηγούν με σαφήνεια τι σημαίνει η απόφανση «Ότι είναι πραγματικό είναι λογικό…». Όλα εξελίσσονται κι όλα χάνουν στην εξέλιξη την αναγκαιότητά τους και από λογικά γίνονται παράλογα, και δεν έχουν δικαίωμα ύπαρξης. Έτσι, στη θέση της καπιταλιστικής πραγματικότητας που ζούμε, θα έρθει αναγκαία μια άλλη πραγματικότητα, που θα καταργήσει το καπιταλιστικό σύστημα. Κι όλοι οι θιασώτες της αστικής αριστεράς μαζί με τους διανοούμενούς τους, που θεωρούν πως ό,τι υπάρχει τώρα είναι λογικό, θα πετάξουν τα προσχήματα και θα περάσουν στην αντίδραση, για να βεβαιώσουν το παράλογο της ύπαρξής τους.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ & ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1.α) Φρίντριχ Ένγκελς, «Ο Λουδοβίκος Φόυερμπαχ και το τέλος της κλασικής γερμανικής φιλοσοφίας», Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2007,σελ. 10
β) Βλ. επίσης, την έκδοση της ίδιας μελέτης του Ένγκελς, στις εκδόσεις Ερατώ, μετάφραση και σχόλια Γιώργος Μπλάνας, Αθήνα 2004, σελ. 150
2.Όπως σημειώνεται στην πρώτη από τις παραπάνω εκδόσεις (σελ. 10, σημ.2), το απόσπασμα είναι παρμένο από τον πρόλογο του Χέγκελ στο βιβλίο του Βασικές γραμμές της φιλοσοφίας του δικαίου ή φυσικό δίκαιο και πολιτικές επιστήμες… Η διατύπωση του Χέγκελ αναφέρει πως «Ό,τι είναι λογικό είναι πραγματικό κι ό,τι είναι πραγματικό είναι λογικό».
3.Βλ. στην παραπάνω έκδοση 1β, σελ. 151-152
4.Στο ίδιο, σελ. 152

Διαβάστε περισσότερα

Σκέψου στις 7 Ιουλίου…

 

Μέρες που δια­νύ­ου­με και με δε­δο­μέ­να ότι ένα ζη­τού­με­νο των εκλο­γών είναι και η απο­μό­νω­ση της εγκλη­μα­τι­κής να­ζι­στι­κής Χρυ­σής Αυγής, μια επί­και­ρη αφίσα:

Εκλο­γές 31.7.1932 αφίσα του SPD (Ο ερ­γα­ζό­με­νος στο βα­σί­λειο της σβά­στι­κας!) σκέ­ψου στις 31 Ιου­λί­ου

Απλά την ημε­ρο­μη­νία να αλ­λά­ξου­με, σκέ­ψου στις 7 Ιου­λί­ου, η προει­δο­ποί­η­ση τότε επι­βε­βαιώ­θη­κε με τον πιο τρα­γι­κό τρόπο, όχι μόνο για τους Γερ­μα­νούς, μα για την αν­θρω­πό­τη­τα.

Οι χρυ­σαυ­γί­τες, υπό­δι­κοι οι πε­ρισ­σό­τε­ροι για τη δο­λο­φο­νία του Παύ­λου Φύσσα, με­ρο­κα­μα­τιά­ρη­δων με­τα­να­στών και τις δε­κά­δες δο­λο­φο­νι­κές επι­θέ­σεις τους, σύμ­βο­λό τους έχουν τη σβά­στι­κα.

Διαβάστε περισσότερα

Γεωτρήσεις σκληρής αλήθειας- Για ποιον χτυπάει η καμπάνα;

Τη στιγμή που οι κυβέρνηση και οι άλλοι μνηστήρες της κυβερνητικής εξουσίας, καθησυχάζουν το λαό σε ό,τι αφορά τις οξυμένες προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας τις τελευταίες μέρες και εβδομάδες, ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι με απρόβλεπτες διαστάσεις για τη χώρα μας εξελίσσεται στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου αλλά και εγγύτερα στην ελληνική ΑΟΖ γύρω από το Καστελόριζο.

Όλο αυτό τον καιρό μια σειρά από αναλυτές διαφόρων ΜΜΕ προσπαθούσαν να μας πείσουν, οτι τάχα η Τουρκία ήταν πλεον με την πλάτη στον τοίχο και ότι τάχα η αδιέξοδη πολιτική Ερντογάν την οδηγούσε στο περιθώριο, στριμωγμένη επιτέλους από τους συμμάχους μας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
'
Ηταν άραγε έτσι; Φυσικά όχι;
Και μόνο το απλό γεγονός ότι ΕΕ και ΝΑΤΟ έδιναν ρέστα για την ένταξη στους μηχανισμούς τους της νυν Βόρειας Μακεδονίας, δείχνει ότι καθόλου φυσικά δεν θα μπορούσαν να αδιαφορήσουν για μια τεράστια χώρα αλλά και στρατιωτική δύναμη στην περιοχή όπως είναι η Τουρκία.
Όσο κι αν προσπαθούσαν να παρουσιάσουν την Τουρκία σαν τη χώρα που βρισκόταν σε δύσκολη θέση η αλήθεια έλεγε άλλα.
Το γεγονός ότι η Τουρκία διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ μετά τις ΗΠΑ, αλλά και το μέγεθος και η θέση της χώρας γεωπολιτικά, κάνει σαφές το ότι αποτελεί την πιο χρήσιμη δύναμη για τη συμμαχία  στην περιοχή. Είναι ευνόητο ότι η Τουρκία το γνωρίζει και φυσικά το εκμεταλλεύεται.
Είναι βεβαια καθαρό ότι τη στιγμή που η Τουρκική αστική τάξη στριμωγμένη από τα δικά της αδιέξοδα αποφασίζει να σηκώσει ζητήματα αξιώσεων στην ευρύτερη περιοχή της Αν.Μεσογείου(και όχι μόνον), κανένας ιμπεριαλιστικός οργανισμός και καμία από τις μεγάλες   ιμπεριαλιστικές χώρες  δεν μπορεί να την αγνοήσει. Και αυτό γιατί απλούστατα τότε θα έβαζαν σε κίνδυνο δικά τους ζωτικά συμφέροντα τα οποία καθόλου δεν υποτιμούν όπως φάνηκε από την εμπλοκή τους τόσο στη Συρία όσο και στη Λιβύη και αλλού.

Αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες μέρες είναι το ότι την ίδια στιγμή που η Τουρκία κοντράρει με τις ΗΠΑ. τη Γαλλία, την Ιταλία την Γερμανία, για διαφορετικούς ίσως λόγους στην κάθε περίπτωση, συγχρόνως βρίσκεται σε σοβαρές διμερείς συνομιλίες με όλους τους παραπάνω, κανοντας παζάρια με όλους και για όλα, παίζοντας συγχρόνως το χαρτί της πίεσης που ασκεί η όλο και εξελισσόμενη σχέση της με την Ρωσία. (Στην Άγκυρα βρέθηκε την περασμένη βδομάδα ο Γάλλος ΥΠΕΞ Ζαν Ιβ Λε Ντριάν για συζητήσεις για θέματα από το Συριακό μέχρι την κατάσταση στη Λιβύη, ενω χθες υπήρχε συνάντηση με την Ελιζαμπέτα Μπελόνι, γενική  γραμματέα του ιταλικού ΥΠΕΞ!)
 Ετσι απαιτεί αναβαθμιση του ρόλου της στην περιοχή συνολικά, αλλά και στην περίπτωση μας, για λογαριασμό της μεγαλοαστικής της τάξης, απαιτεί μερίδιο από τα όποια κέρδη προκύψουν από την εξόρυξη υδρογονανθράκων στην περιοχή μας, φτάνοντας στο σημειο να εισβάλει ουσιαστικά στην θαλάσσια περιοχή μιας ανεξάρτητης χώρας και να κάνει γεώτρηση.

Τι κάνουν όμως οι σύμμαχοί μας για αυτό;
Της τραβούν άραγε τα αυτιά όπως ακούμε σε διάφορα δελτία; Με ποιό τρόπο; Εκφράζοντας τη βαθιά τους ανησυχία ή λέγοντας ότι "τώρα είναι η ώρα για διάλογο"(!) όπως είπε ο πρέσβης των ΗΠΑ;
Την στριμώχνουν τάχα οικονομικά προκειμένου να εφαρμόσουν το Διεθνές δίκαιο και να υπερασπιστούν τους συμμάχους τους Ελλάδα και Κύπρο ως "εγγυητές της Διεθνούς ομαλότητας";
Την βάζουν στη θέση της απομονώνοντάς την ή μήπως αντιθέτως την ωρα που εκτοξεύουν φραστικές καταδίκες συζητούν μαζί της, όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά, αναζητώντας λύσεις και συμβιβασμούς η κάθε πλευρά για τα δικά της συμφέροντα;
Η λογική αλλά και κυρίως τα γεγονότα δείχνουν πως η απάντηση είναι προφανης.
Καμία από τις παραπάνω δυνάμεις δεν θα έβαζε σε κίνδυνο μεγάλα διεθνή συμφέροντά της για να στηρίξει τάχα το δίκιο που είναι ξεκάθαρο σε ποια πλευρά βρίσκεται.
Οι προσφατες καθημερινές επισκέψεις στην Τουρκία αξιωματούχων των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της ΕΕ κλπ. δείχνουν το τι ακριβώς συμβαίνει.

Το ποιος κινδυνεύει από όλο αυτό το γιγάντιων διεθνών συμφερόντων  παζάρι ανάμεσα στους "συμμάχους" μας και την Τουρκία μπορεί να το δει κανείς με ευκολία και βεβαιότητα.
Αυτοί που στο τέλος είναι το πιο πιθανό ενδεχόμενο ότι θα βρεθούν χαμένοι   είναι η Κύπρος και η Ελλάδα και φυσικά οι λαοί τους, στο βαθμό που η συμβιβαστική λύση που θα επιλεγεί. μεσα σε αυτό το  πλαίσιο φοβερών διεθνών ανταγωνισμών, θα είναι ίσως "αναπόφευκτο" να μην θίγει κυριαρχικά δικαιώματα των δύο χωρών.
Ας είναι σαφές ότι προκειμένου η Τουρκία να διατηρηθεί εντός της συμμαχίας του ΝΑΤΟ (ως σαφέστατα αναγκαία δύναμη στη σύγκρουση με την αντίπαλη πλευρά Ρωσίας-Κίνας) με όρους που θα συναποφασιστούν από τις δυο πλευρές, αλλά και να εξασφαλιστούν ή να μην θιγούν γεωπολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα των μεγάλων ιμπεριαλιστικών χωρών, η Ελλάδα και η Κύπρος θα υποχρεωθούν από τους δήθεν συμμάχους τους σε υποχωρήσεις σε κεκτημένα κυριαρχικά δικαιώματά τους.
Είναι λοιπόν οι "σύμμαχοί" μας σε ΕΕ και ΝΑΤΟ αυτοί που εγγυώνται τα κυριαρχικά μας δικαιώματα ή μήπως, όπως λέει, μόνο  ανάμεσα σε όλους το ΚΚΕ, κάνουν ακριβώς το αντίθετο υπονομεύοντάς τα  όλοι μαζί και χωριστά ο καθένας για δικούς του λόγους με τον πιο ύπουλο τρόπο;

Την ίδια στιγμή κυβέρνηση(ΣΥΡΙΖΑ) και αντιπολίτευση(ΝΔ) στέλνουν μηνύματα εφησυχασμού στο λαό, μιλώντας ο ένας για κινδυνολογία που δεν ωφελεί και ο άλλος για "δραματοποίηση", τη στιγμή που και η κλιμάκωση και ο κίνδυνος και το εξελισσόμενο δράμα βρίσκονται ήδη εντός των πυλών.
Γιατι  άραγε; Μηπως γιατί δεν θέλουν το λαό ανάμεσα στα πόδια τους να διεκδικεί τα δικά του δίκαια;
Αντιθετα το ΚΚΕ καλεί το λαό σε επαγρύπνηση και αγώνα μπροστά σε μια πολύ κρίσιμη κατάσταση, και τον παροτρύνει με όλους τους τρόπους να δει ξεκάθαρα και να απορρίψει το ρόλο των δήθεν συμμάχων μας σε ΕΕ και ΝΑΤΟ που μαζί με την εδώ μεγαλοαστική τάξη επεξεργάζονται σχέδια πίσω από την πλάτη του, που μόνο συμφορές μπορεί να του φέρουν.
Το ΚΚΕ   είναι  το μόνο κόμμα που εδώ και πολύ καιρό καταγγέλλει το παραμύθι που πουλάνε όλοι οι άλλοι μαζί στο λαό ότι η Ελλάδα αποτελεί δήθεν παράγοντα σταθερότητας  και επομένως είμαστε η μόνιμη προτίμηση των συμμάχων μας στην περιοχή. Κι αυτό γιατί απλούστατα οι ίδιοι οι "σύμμαχοι" είναι αυτοί που ενδιαφέρονται για την διατάραξη αυτής της "σταθερότητας" μεσα σε ένα πλαίσιο απίστευτων μεταξύ τους ανταγωνισμών(ΕΕ-ΗΠΑ) ή στα πλαίσια ανταγωνισμών με άλλες μεγάλες δυνάμεις όπως ο άξονας Ρωσίας- Κίνας -Ιράν.
Με απλά λόγια το ΚΚΕ αποδείχνει για άλλη μια φορά καθαρά ότι είναι η μόνη αληθινά πατριωτική δύναμη στο πλάι των συμφερόντων του λαού μας που βεβαια δεν έχει τίποτα να χωρίσει με τους άλλους λαούς της περιοχής που υποφέρουν το ίδιο.

Για άλλη μια φορά είναι πολύ πιθανό ο λαός της Ελλάδας, αλλά και άλλοι λαοί της περιοχής μας, να βρεθούν στην τρομερά δυσάρεστη θέση να νοιώσουν με τον πιο σκληρό τρόπο στο πετσί τους τι σημαίνει ιμπεριαλισμός.
Ποιοι θα βρεθούν τότε στο πλάι του;
Μα αυτοί που βρίσκονταν πάντα στο πλάι του σε κάθε κρίσιμη στιγμή.
Οι κομμουνιστές και το ΚΚΕ.


ΥΓ: Την Τρίτη  το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων της ΕΕ σε μια επίδειξη υποκρισίας κάλεσε την Κομισιόν και την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης να καταθέσουν «επιλογές για απαραίτητα μέτρα χωρίς καθυστέρηση», απειλώντας με κυρώσεις. Για τέτοια σιδερένια πυγμή μιλάμε! Στο κείμενο συμπερασμάτων ήταν φανερή η προσπάθεια να τηρηθούν ισορροπίες.
Τα ΜΜΕ μίλησαν για χαστούκι στην Τουρκία από την ΕΕ...

 Αναρτήθηκε από Γιώργος Σαρρής

Διαβάστε περισσότερα

Ξενάγηση στην Αρχαία Καλυδώνα με VIDEO από τους μαθητές του Λυκείου

Μια ξενάγηση στον αρχαιολογικό χώρο της Καλυδώνας με το βίντεο που έφτιαξαν οι μαθητές του Γενικού Λυκείου Ευηνοχωρίου για το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που υλοποιήθηκε με τη συνεργασία του προγράμματος Messolonghi By Locals που υποστηρίζεται από το πρόγραμμα START: Create Cultural Change,

Ένα πρόγραμμα του Robert Bosch Stiftung, που υλοποιείται σε συνεργασία με το Goethe-Institut Thessaloniki και την Ομοσπονδιακή Ένωση Κοινωνικοπολιτιστικών Κέντρων, και υποστηρίζεται από το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση και το Ίδρυμα Μποδοσάκη.

Θερμές ευχαριστίες προς όλους για τη συνεργασία,

καλό καλοκαίρι.

Νικόλαος Σταμάτης

Διαβάστε περισσότερα

Το πρόγραμμα του 33ου Φεστιβάλ Αρχαίου Θεάτρου Οινιαδών

Tο Σάββατο 27 Ιουλίου θα δοθεί η πρώτη παράσταση του Φεστιβάλ Αρχαίου Θεάτρου Οινιαδών, που φέτος συμπληρώνει 33 χρόνια λειτουργίας.
Ειδικότερα, το Σάββατο 27 Ιουλίου το αρχαίο θέατρο θα φιλοξενήσει την τραγωδία του Σοφοκλή «ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ», σε σκηνοθεσία του Κ. Μαρκουλάκη. Πρωταγωνιστούν οι: Δημήτρης Λιγνάδης, Αμαλία Μουτούση, Νίκος Χατζόπουλος, Γιώργος Ζιόβας.

Ακολούθως, θα δοθούν οι παραστάσεις:

Τετάρτη 7 Αυγούστου : «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» του Μολιέρου, σε σκηνοθεσία – μετάφραση Πέτρου Φιλιππίδη. Πρωταγωνιστούν: Πέτρος Φιλιππίδης, Μυρτώ Αλικάκη, Τάκης Παπαματθαίου, Τάσος Γιαννόπουλος.
Σάββατο 10 Αυγούστου: «Η αληθινή απολογία του Σωκράτη» του Κώστα Βάρναλη, σε σκηνοθεσία Χ. Σιοπαχά, Πρωταγωνιστεί ο Χρήστος Καλαβρούζος.
Τετάρτη 21 Αυγούστου : «Όνειρο καλοκαιρινής νύκτας» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη. Πρωταγωνιστούν Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Αιμίλιος Χειλάκης, Αθηνά Μαξίμου, Μιχάλης Σαράντης.

Ώρα έναρξης των παραστάσεων: 21.15
Προπώληση εισιτηρίων: Δημοτική Πινακοθήκη (κεντρική πλατεία Μπότσαρη-τηλ: 26310-22134
Δημοτικό Ωδείο Μεσολογγίου: 26310-27268

Διαβάστε περισσότερα

Στελέχη του Γκουαϊδό «έφαγαν» χρήματα της «ανθρωπιστικής βοήθειας»...

Πηγή: Associated Press

Πάρα τις προσπάθειες, το πραγματικό πρόσωπο του αχυρανθρώπου των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, Χουάν Γκουαϊδό και του μηχανισμού του, έρχονται στην επιφάνεια, από καταγγελίες ακόμη και αντιπολιτευόμενων που έχουν καταλύσει στο Μαϊάμι.
Ο Χοσέ Αντόνιο Κολίνα, μέλος μιας οργάνωσης που αυτοαποκαλείται Οργανισμός των Πολιτικά Διωκόμενων Βενεζουελανών στην Εξορία (VEPPEX) με έδρα το Μαϊάμι, σε επιστολή του προς τον Γκουαϊδό με χθεσινή ημερομηνία εξέφρασε το αίσθημα «ματαίωσης που μοιράζονται οι περισσότεροι πολίτες της Βενεζουέλας (...) λόγω των φημών περί διαφθοράς (στη διαχείριση) της ανθρωπιστικής βοήθειας που προορίζονται για το λαό μας που υποφέρει».
Ο Γκουαϊδό διαβεβαίωσε σε ανακοίνωση που δημοσιοποίησε το Σάββατο ότι απέπεμψε όλους όσους βαρύνουν υποψίες για διαφθορά και ότι ζήτησε από τις αρχές της Κολομβίας να διενεργήσουν έρευνα για τις κατηγορίες. Πρόσθεσε ότι όλα τα κεφάλαια που προορίζονται για τη χορήγηση ανθρωπιστικής βοήθειας τα χειρίζονται απευθείας οργανώσεις αρωγής και ΜΚΟ.
Ο Γκουαϊδό εξέδωσε την ανακοίνωση αυτή μετά την αποκάλυψη του ειδησεογραφικού ιστότοπου «PanAm Post» ότι δύο αντιπρόσωποί του καταχράστηκαν κεφάλαια που προορίζονταν για την κάλυψη του κόστους φιλοξενίας σε ξενοδοχεία στρατιωτικών από τη Βενεζουέλα που έχουν αυτομολήσει στην Κολομβία και ότι τα σπατάλησαν για να κάνουν πολυτελή ζωή.
Ένας από τους δύο «άρχισε να στήνει ολόκληρο δίκτυο για την κατάχρηση κεφαλαίων που προορίζονταν για ανθρωπιστική βοήθεια και τον εφοδιασμό των στρατιωτικών στην Κουκουτά», πόλη στα σύνορα Κολομβίας - Βενεζουέλας, κατά τον «PanAm Post».
Ο Λουίς Αλμάγκρο, γενικός γραμματέας του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών, απηύθυνε έκκληση το Σαββατοκύριακο να διενεργηθεί έρευνα για αυτές τις «σοβαρές κατηγορίες», τονίζοντας μέσω Twitter: «Ο εκδημοκρατισμός δεν είναι εφικτός κάτω από την αδιαφάνεια πράξεων διαφθοράς».
Ο υπουργός Εξωτερικών της Κολομβίας, ο Κάρλος Χολμς Τρουχίγιο, τόνισε ότι καταδικάζει «κάθε πιθανή ενέργεια διαφθοράς στον χειρισμό από πολίτες της Βενεζουέλας πόρων που προορίζονταν για να καλυφθεί το κόστος της διαμονής των στρατιωτικών που έχει υποδεχθεί η Κολομβία».
(Με πληροφορίες από: ΑΠΕ-ΜΠΕ, dpa)

Διαβάστε περισσότερα

Στα χνάρια του Mάρκου - Μια συζήτηση με τον Στέλιο Βαμβακάρη

Του Δημήτρη Κούλαλη

«Συνάντησα» τον Μάρκο στα επτά μου. Ήμουν, θυμάμαι, στην αυλή του παππού μου, ο οποίος μακάριος απολάμβανε τον «πολλά βαρύ και όχι» καφέ του, όταν απ’ το τρανζιστοράκι του άκουσα μια… «περίεργη» φωνή να τραγουδά: Χαράματα η ώρα τρεις/θα ’ρθω να σε ξυπνήσω /κρυφά από τη μάνα σου να σε χαρώ /να βγεις να σου μιλήσω//.
Έκτοτε, τον «απάντησα» πολλές φορές στη ζωή μου. Τον συνάντησα στην εφηβεία, όταν έπεσε στα χέρια μου το «Ουρλιαχτό» του Γκίνσμπεργκ και η «Ρεμπετολογία» του Πετρόπουλου· κι όταν, μαζί με τα υπόλοιπα μέρη της παρέας, εξερευνούσα όλα τα κουτούκια του Πειραιά και της γύρω περιοχής. Όσο μεγάλωνα, τον «έβλεπα» σε κάθε μαντρότοιχο και στενό του Πειραιά, της Κοκκινιάς, του Κερατσινίου, του Κορυδαλλού, του Αιγάλεω και των Ταμπουριών· ήταν εκεί!
Ήταν εκεί κάθε φορά που άκουγα Μπαχ ή Σοπέν. Ήταν εκεί όταν άκουγα αμανέδες της Πόλης και της Σμύρνης, παρασυρόμενος σε ανατολίτικες «περιπλανήσεις» που μιλούσαν για έναν τόπο όμορφο και συνάμα ερωτικό. Ήταν εκεί,  στα πρώτα φοιτητικά ξεφαντώματα, όταν μεθούσαμε «μαζί» με τον Παπαϊωάννου, το Γενίτσαρη, τον Τσιτσάνη, το Μπιθικώτση, το Ζαμπέτα και τα υπόλοιπα «ιερά τέρατα» του ελληνικού τραγουδιού.
Ήταν, είναι και θα είναι εκεί για όποιον αγαπά την Ελλάδα. Για εκείνον, δηλαδή που αγαπά και τραγουδά τούς και για τους ανθρώπους της. Ήταν ο Μάρκος, ο «Πατριάρχης» της σύγχρονης μουσικής μας ιστορίας.
Για όλα αυτά, και για πολλά άλλα, συνάντησα και μίλησα με έναν άνθρωπο με τη δική του ιδιαίτερη και αξιέπαινη πορεία στο χώρο της μουσικής, το γιο του Μάρκου Βαμβακάρη, Στέλιο, ένα πρωινό του Ιούλη στο σπίτι του στον Κορυδαλλό, θέλοντας να «δω» τον μεγάλο μουσικοσυνθέτη  μέσα από τα δικά του μάτια.
Έχουμε ακούσει και διαβάσει πολλά για το Μάρκο, τον «Πατριάρχη» του λαϊκού τραγουδιού. Ωστόσο, θα θέλαμε να μας δώσετε την εικόνα του όπως εσείς τον «ζήσατε» μέσα από τη σχέση σας, πώς ήταν ως άνθρωπος και ως πατέρας;
Ο πατέρας μου λόγω της «ιδιαιτερότητας» που είχε, καθότι άνθρωπος της μουσικής, έγραφε- είχε πνεύμα· έλεγε πράγματα βγαλμένα απ’ τη ζωή του, ήταν δηλαδή ένας χρονογράφος της εποχής του.  Είπε και έγραψε τραγούδια που θα ακούγονται πάντα, γιατί προπάντων ήταν αληθινά. Αυτό παίζει τεράστιο ρόλο τη στιγμή της δημιουργίας. Να μη σκέφτεσαι δηλαδή, πώς θα παίξεις, τι θα γράψεις για να «πουλήσεις», αλλά να είσαι αληθινός. Ο Μάρκος αποτύπωνε στο χαρτί όσα άκουγε ή έβλεπε απ’ το γυρολόι  του, από ανθρώπους που γνώριζε, υπήρχε το έρεισμα να πει πράγματα. Βίωνε επίσης δύσκολες καταστάσεις. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που από πολύ μικρός έγινε πατέρας της οικογένειάς του, είχε ευθύνες· είχε μέσα του ένα καντήλι, μια φλόγα που έκαιγε. Αυτή τη φλόγα αποτυπωνόταν στην πενιά του. Ήταν τόσο αληθινός, μα συνάμα και ιδιαίτερος χαρακτήρας, ένας άνθρωπος που γνώριζε κάθε πτυχή της ζωής και μέσα από τη μουσική του τη  χρωμάτιζε. Έβλεπε πολλά, μιλούσε λίγο. Ήταν άνθρωπος απομονωμένος, δεν έπιανε κουβέντα με τον καθένα, ήταν πολύ σοβαρός. Υπήρξε συνετός με τάξη και πρόγραμμα στην καθημερινότητά του.
Ρεμπέτης και πρόγραμμα; Πώς γίνεται;
Κι όμως. Ο πατέρας μου αγαπούσε πολύ τα λουλούδια. Αγαπούσε κάθε είδος τους. Ό,τι είχε σχέση με αυτά. Θυμάμαι  όταν ήμασταν στην παλιά Κοκκινιά, σηκωνόταν και πότιζε τα λουλούδια. Μετά ασχολούταν με τα πουλιά. Δεν ξέρω κι εγώ πόσα κλουβιά είχε. Το κάθε ένα που του κελαηδούσε ήταν τόνος της ψυχής του. Φανταστείτε την αγάπη που είχε δώσει σ’ αυτά τα πλάσματα, που, όταν ο Μάρκος καθόταν στην καρέκλα του στην αυλή κι έκανε μια συγκεκριμένη κίνηση με το χέρι, τα πουλάκια άρχιζαν να κελαηδούν, κι ήταν λες και βρισκόσουν στον παράδεισο, σε ένα χαοτικό τόπο. Έτσι ευχαριστιόταν ο Μάρκος, έτσι εμπνεόταν για να γράψει, πάντα είχε μαζί του ένα τσιγαρόχαρτο και ένα μολύβι. Κάθε του τραγούδι ήταν μια βιωματική εμπειρία, για αυτό, το πιο δύσκολο πράγμα στη σύνθεση, η πρώτη νότα, στο Μάρκο ερχόταν έτσι απλά.
Κάτι ακόμη που θυμάμαι, είναι η αγάπη του προς τα παιδιά του, προς εμάς. Το κάθε παιδί στην οικογένεια είχε το ρόλο του. Για παράδειγμα, ο αδελφός μου ο Ντομένικος ήταν  μουσικός, έπαιζε πιάνο από τεσσάρων χρονών, αντίστοιχα κι εγώ. Όταν έπαιζα, ‘’κομπανιάριζε’’ ο Ντομένικος ή όταν έπαιζε εκείνος βοηθούσα τον πατέρα μου εγώ. Θέλω να πω δηλαδή, ότι γίναμε μουσικοί δίχως να το καταλάβουμε, συμμετείχαμε στη διαδικασία σύνθεσης ενός κομματιού. Αυτό δεν γινόταν, όμως, έτσι. Υπήρχε οργάνωση, κάναμε «κατηχητικό». Το «κατηχητικό» σήμαινε ότι κάθε Κυριακή μας μάζευε και μας μιλούσε, μας έδειχνε πράγματα, παίζαμε μαζί τα τραγούδια  που είχε αρχίσει να συνθέτει. Ήμασταν οι ακροατές και οι συνεργάτες του μαζί.
Ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε πολύ τον άνθρωπο, αγαπούσε τη ζωή. Περάσαμε μεγάλη φτώχεια, λόγω της αρρώστιας του, αλλά το φύτρο του μίσους  δεν το άφησε να ριζώσει ούτε μέσα του, ούτε στην οικογένειά του. Δεν μπορώ να ξεχάσω ότι, οπουδήποτε και να πήγαινε για κανένα μεροκάματο, όταν γυρνούσε, έχοντας, φερειπείν, δύο αχλάδια στην τσέπη του, δεν κρατούσε τίποτα για τον εαυτό του, τα έδινε όλα σε ‘μάς. Φανταστείτε  τι σημαίνει για ένα παιδί που βλέπει τον πατέρα του ξενυχτισμένο και ταλαιπωρημένο αυτή η κίνηση. Πώς μαθαίνεις έτσι ένα πιτσιρίκι να συνεισφέρει στον πλησίον του παρά τη δική του ένδεια. Ήταν αρωγός του πόνου, πράγμα σπάνιο για την εποχή του.
Με αφορμή την τελευταία σας φράση, θυμάμαι τον Μπρεχτ που έλεγε ότι «υπάρχουν πατώματα πιο κάτω από εμάς», πιο κάτω απ’ το προλεταριάτο. Για αυτούς τραγουδούσε ο Μάρκος; Κι αν ναι,  πώς καταφέρνει ένας άνθρωπος μέσα απ’ την απλότητα του λόγου να εκφράσει τόσο γλαφυρά, σχεδόν ποιητικά, τη λαϊκή σοφία;
Κοιτάτε. Αυτό είναι κάτι έμφυτο, το έχεις από μικρός. Έγραφε, έπαιζε και τραγουδούσε μαζί. Ήταν, όπως προείπα, άνθρωπος που του άρεσε να απομονώνεται. Φανταστείτε ότι, όταν δημιουργούσε , δεν έγραφε σε κανένα σαλόνι. Κλειδωνόταν με τις ώρες σε ένα υπόγειο του σπιτιού, με μια καρέκλα κι ένα ντιβανάκι· εκεί ήταν το «βασίλειό» του. Απ’ αυτό το υπόγειο πέρασαν όλοι: η «τετράς του Πειραιά», η Γκρέυ, ο Ζαγοραίος, η Πόλυ Πάνου, η Γιώτα Λύδια, όλη η Columbia, o Tσιτσάνης, ο Μπιθικώτσης, ο Παπαϊωάννου κ.ά. Κατάφερνε δηλαδή, μέσα από την απομόνωση, μέσα απ’ την απλότητα της ζωής του να συναντήσει την πολυπλοκότητα της ποίησης, πράγμα που συμβαίνει σπάνια, ήταν θεόσταλτος.
Απόδειξη για το μεγαλείο της γραφής του είναι ότι υπάρχει ένα βιβλίο, τιτλοφορείται Λύρα, όπου δίπλα στον Λαπαθιώτη, τον Πολέμη, το Βιζυηνό κ.α, δεσπόζει η στιχουργία του Μάρκου. Δεν μπορείς να διαχωρίσεις την ποίηση από τους στίχους του. Άλλωστε, τόσο οι ποιητές, όσο και εκείνος πραγματεύονταν το ίδιο πράμα, τη ζωή. Ο Μάρκος έγραφε για τον άνθρωπο. Υπάρχει, για παράδειγμα, κάποιος που έχει κάνει φυλακή, άνθρωπος του περιθωρίου, που να μην κάνει «χαρακίρι» με το  Απελπίστηκα; Το ίδιο συμβαίνει με όλα του τα τραγούδια, τα οποία, ένα προς ένα, είναι συσπείρωση ανθρώπων και βιωμάτων.

Ο Μάρκος τραγούδησε, μεταξύ άλλων, για εκείνους που, όπως λέει κι ο Πετρόπουλος, αντιμάχονταν κάθε μορφή εξουσίας. Θα μπορούσαμε πιστεύετε να τον χαρακτηρίσουμε «αντιεξουσιαστή» με την ευρεία, όχι μόνο την πολιτική, έννοια του όρου;
Άνθρωποι σαν το Μάρκο  δεν ανήκουν πουθενά. Δεν ξέρω αν μπορώ να τον τοποθετήσω κάπου. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι αγαπούσε τους ανθρώπους και βοήθησε πολύ κόσμο. Ήταν ξηγημένος, τίμιος, παρά τη φτώχεια και τις πουστιές που του ‘παιζαν κατά καιρούς, την υποτίμηση και όλα όσα τον καταρράκωσαν. Ναι, η ψυχή του Μάρκου- η ψυχή ενός ανθρώπου που μίλησε για τον πόνο, τον έρωτα, τη γυναίκα· ενός ανθρώπου που κατέκρινε την αδικία, δεν μπορούσε-ήταν αδύνατο να ταυτιστεί με οποιαδήποτε μορφή εξουσίας.
Πολλά τραγούδια του, αρκετά εξ αυτών λογοκριμένα, όπως «ο Μάρκος πρωθυπουργός», είχαν πολιτικό στίχο χωρίς όμως να είναι πολιτικά στρατευμένα σε μια εποχή μάλιστα έντονων πολιτικών εξελίξεων. Πού το αποδίδετε εσείς αυτό;
Ο Μάρκος ήταν ένας ευεργέτης των ανθρώπων, ο οποίος καλλιεργούσε το κέφι σε μεγάλο βαθμό. Μπορούσε και έπιανε τον παλμό του κόσμου. Ο τρόπος που έπαιζε, ο τρόπος που τραγουδούσε ήταν μοναδικός. Με λίγα λόγια, τα τραγούδια του, τού «πήγαιναν, ήταν  καρμπόν με το «είναι» του. Όσο για τα πολιτικά, καταρχάς όταν συνέβαιναν όλα όσα συνέβησαν ο Μάρκος δεν είχε να φάει,  δεν είχε  το χρόνο να ασχοληθεί, έπρεπε να λύσει άλλα προβλήματα πρώτα. Συν τοις άλλοις, ένας άνθρωπος του πνεύματος δεν μπορούσε να μπει στα «χαρακώματα» των κομμάτων. Πίστευε ακράδαντα ότι  το να βοηθήσεις κάποιον δεν απαιτεί την ενεργή ενασχόλησή σου με την πολιτική. Είχε βοηθήσει από δεξιούς και βασιλικούς μέχρι κεντρώους και αριστερούς. Δεν είχε ταμπέλα· δεν μπορούσε να ταχθεί με τη μία ή την άλλη πλευρά. Ό,τι πίστευε το κρατούσε για τον εαυτό του ή το διοχέτευε σαν παράπονο μέσα στα τραγούδια του.
Έχει λεχθεί ότι ο Βαμβακάρης κατάφερε κάτι εξαιρετικά σημαντικό: να ενώσει τα τραγούδια της Πόλης με τα σμυρναίικα και την κλασική μουσική. Ερειδόμενοι σ’ αυτήν την παραδοχή , δυνάμεθα να θεωρήσουμε τα τραγούδια του μια ιστορική πηγή στην οποία μπορούμε να προστρέξουμε όσοι αναζητούμε τις ρίζες μας;
Πριν το Μάρκο, υπήρχαν οι οπερέτες, οι μαντολινάτες και το «ελαφρό» τραγούδι· μέχρι που ήρθαν οι Μικρασιάτες με την Καταστροφή και άλλαξαν όλα. Έφεραν τη μουσική τους και μαζί μ’ αυτήν ήρθαν και σπουδαίοι καλλιτέχνες. Η Σμύρνη είχε «ιερά τέρατα» φωνητικά· η Ρόζα, η Ρίτα, ο Αραπάκης, ο Νταλκάς, ο Παγιουμτζής και τόσοι άλλοι. Σημείο αναφοράς για το τραγούδι ήταν η Κοκκινιά, αλλά και εν γένει ο Πειραιάς: το Κερατσίνι, η Αγία Σοφία, η Αγία Σωτήρα, τα Ταμπούρια, ο Κορυδαλλός, το Αιγάλεω, όλες αυτές οι περιοχές γεννούσαν ταλέντα, ήταν νόμος.
Ο Μάρκος, αγαπούσε πολύ τους Σμυρνιούς, οι πρώτοι συνεργάτες (και φίλοι του) ήταν απ’ τη Σμύρνη. Όλοι αυτοί, όπως ο Περιστέρης για παράδειγμα, κατάλαβαν απ’ την πρώτη στιγμή το «ιδιαίτερο» στοιχείο του. Ήταν εκείνος που θεμελίωσε τη ρεμπέτικη μουσική. Μόλις έγραψε το πρώτου του τραγούδι στην Οντεόν έγινε χαμός, φανταστείτε ότι αυξήθηκαν οι πωλήσεις των γραμμοφώνων. Θέλω να πω, για να το συνοψίσω, ότι ο Μάρκος κατάφερε να ενώσει όλα αυτά τα μουσικά στοιχεία- ακούσματα και να δημιουργήσει το δικό του μοναδικό και αξεπέραστο ύφος. Κάθε φορά που σκέφτομαι την πορεία και τα παιξίματά του, τη συνεισφορά του στη λαϊκή μας παράδοση, λέω: να,  μια ωραία κολώνα του Παρθενώνα. Ένας νέος, ειδικά αν ασχολείται με τη λαϊκή μουσική, πρέπει οπωσδήποτε να περάσει από το «σχολείο» Βαμβακάρης.
Προηγουμένως αναφέρατε ότι ένα από τα δομικά στοιχεία τα στιχουργικής και  μουσικής πορείας του Μάρκου ήταν ο έρωτας. Στη ζωή του, τι ρόλο έπαιζε το ερωτικό στοιχείο, δεδομένης, όπως είπατε, της κατάθεσης των βιωματικών του εμπειριών στα τραγούδια του;
Ο Μάρκος ήταν θύμα του έρωτα. Αγαπούσε τις γυναίκες πολύ, αλλά κι εκείνες τον αγαπούσαν. Τις υπεραγαπούσε, για αυτό και τις έκανε τραγούδια. Ζωγράφιζε την κάθε μια με το μυαλό του και την αποτύπωνε στο μουσικό του «καμβά»· ήταν με δύο λόγια κιμπάρης. Και να πούμε και κάτι ακόμη. Είναι πολύ σημαντικό να σ’ αγαπάνε οι γυναίκες, και τον Μάρκο τον αγαπούσαν· τον αγαπούσαν γιατί, παρότι πέρασε ό,τι πέρασε, δεν γύρισε ποτέ να ανταποδώσει με πισώπλατα μαχαιρώματα, ήταν ντόμπρος και ευθύς και αυτό το εκτιμούσαν όλες.
Στις μέρες μας, πολλά ρεμπέτικα τραγούδια έχουν διασκευαστεί, όπως η «φραγκοσυριανή», κάτι για το οποίο έχετε εκφραστεί θετικά στο παρελθόν. Θεωρείτε πως αν στρέψουμε το βλέμμα μας στο ρεμπέτικο, ακόμη κι μ’ αυτήν την οπτιμιστική προσέγγιση, μπορούμε να απαντήσουμε σε ερωτήματα της εποχής μας;
Από το τραγούδι μπορεί να προκύψουν πολλά πράγματα. Κάθε τραγούδι διαμορφώνει συνειδήσεις. Έτσι και τα τραγούδια του Μάρκου. Μπορείς να πεις, αλλά και να αλλάξεις πράγματα. Το τραγούδι έχει πολλαπλή λειτουργία. Υπάρχουν τραγούδια που σε καθοδηγούν· άλλα σε προβληματίζουν, άλλα σε ευχαριστούν και άλλα σε λυπούν. Το κάθε ένα έχει το σκοπό του. Το σημαντικό, όμως, είναι το τραγούδι να αποτελεί μέρος της «αλήθειας» σου, όχι εμπόρευμα. Με το μυαλό σου, τη σύνθεση και το ύφος σου να μιλάς μέσα απ’ τη μουσική σου.  Τώρα, σχετικά με την ουσία του ερωτήματός σας, προσωπικά πιστεύω ότι ένα δυνατό τραγούδι είναι πάντα επίκαιρο, έχει κάτι να πει σε κάθε εποχή. Τρανό παράδειγμα είναι η απήχηση που είχε η διασκευή της «φραγκοσυριανής», όπως είπατε, που έκανε πάταγο. Ή το γεγονός ότι ετοιμάζονται και νέες διασκευές των τραγουδιών του Μάρκου. Θέλω να πω με όλα αυτά ότι το τραγούδι με μέταλλο, το τραγούδι που «χτυπά φλέβα» θα παραμένει ζωντανό, θα είναι ένας ζωντανός οργανισμός μέσα στο χρόνο.
Αν ζούσε σήμερα, με δεδομένη την άσχημη κατάσταση της χώρας μας, χωρίς βέβαια να συγκρίνουμε τις εποχές, θεωρείτε ότι θα είχε την ίδια στάση ζωής- μιλώντας πάντα ως «αληθινός άνθρωπος» για τους ανθρώπους;
Μακάρι να ζούσε. Αυτό είναι κάτι που το σκέφτομαι πολλές φορές. Ακόμη και 80 και 90 χρονών να ήταν θα μπορούσε να πει μερικά λόγια για όσα βιώνουμε. Ήταν μια ανοιχτή εγκυκλοπαίδεια· έλεγε κουβέντες που έπρεπε να τις σκαλίζεις σε μάρμαρο, ήταν «πρόκα» όσα έγραφε, στόχευαν απευθείας στην ουσία. Επαναλαμβάνω ότι ο λόγος που χαίρει τέτοιας αναγνωσιμότητας και αγάπης, ο λόγος επίσης που είναι πάντα επίκαιρος , είναι γιατί δεν έκανε εμπόρευμα όλα όσα έγραφε και έπαιζε. Η ωραιότητα ήταν η πληρωμή του. Απαξίωνε το χρήμα, για αυτό και εξασφάλιζε μόνο τα βασικά για την επιβίωση της οικογένειάς του. Ήταν ελεύθερος, ακριβώς γιατί δεν «τον κρατούσε» το χρήμα.
Πηγή: nostimonimar.gr

Διαβάστε περισσότερα

Πίσω από το οικονομικό «θαύμα» της Κίνας

Ο Liu Yanchang εγκατέλειψε τη δουλειά του σε ένα εργοστάσιο στην επαρχία Hebei και ξεκίνησε το ταξίδι για το Πεκίνο, όπου είχε βρει μια θέση εργασίας ως κούριερ. Στις 4 ώρες που διήρκεσε το ταξίδι -που ήταν και το μεγαλύτερο που είχε κάνει ποτέ στα 18 χρόνια ζωής του- σκεφτόταν ότι η νέα του δουλειά, όντας μέρος της αναπτυσσόμενης βιομηχανίας του ηλεκτρονικού εμπορίου, θα του πρόσφερε περισσότερα χρήματα από ό, τι είχε ποτέ πριν, ότι θα μάθαινε αγγλικά κι ότι μια μέρα θα μπορούσε να ταξιδέψει και στο εξωτερικό. Ήταν ευτυχισμένος!

Μόλις λίγους μήνες αργότερα όμως, η αισιοδοξία του θα ήταν ένα μακρινό παρελθόν. «Δεν ανήκω στο Πεκίνο, απλά εργάζομαι εδώ», λέει στο The Atlantic. Οι εξαντλητικές 10 ώρες κατά τις οποίες καθημερινά μεταφέρει πακέτα σε ολόκληρη την πόλη επηρέασαν την απόδοσή του, με αποτέλεσμα πολλά να χαθούν. Κάπως έτσι όχι μόνο χρεώθηκε πρόστιμο για το λάθος του, αλλά κατέληξε να δίνει κι εξηγήσεις στο εξαγριωμένο αφεντικό του. Μέχρι και σήμερα εξακολουθεί να θεωρεί τη γιγαντιαία πόλη έναν λαβύρινθο στον οποίο είναι δύσκολο κανείς να πλοηγηθεί και είχε πολύ λιγότερες ευκαιρίες να την εξερευνήσει από ό,τι περίμενε. Απομονωμένος στο μικρό δωμάτιο που νοικιάζει, ο Liu λέει ότι ο αρχικός του ενθουσιασμός για την περιπέτεια που πίστευε ότι θα ζήσει, μοιάζει με μακρινή ανάμνηση και δηλώνει δυστυχισμένος. 
Η Κίνα απελευθέρωσε πάνω από 850 εκατομμύρια ανθρώπους από την απόλυτη φτώχεια τις τελευταίες δεκαετίες, μια περίοδο κατά την οποία το κυβερνών «Κομουνιστικό Κόμμα» έδωσε μια υπόσχεση στον λαό της χώρας: Αποφύγετε την πολιτική ενασχόλιση και η ευημερία θα είναι δική σας. Η «συμφωνία» αυτή λειτούργησε για τη μεσαία τάξη της Κίνας, η οποία αυξήθηκε από τα 29 εκατομμύρια στη δεκαετία του 1990 σε περίπου 531 εκατομμύρια το 2013. Το 2019, ωστόσο, τα πράγματα έγιναν πιο περίπλοκα και η ιστορία του Liu είναι μία χαρακτηριστική από αυτές των 228 εκατομμυρίων εσωτερικών μεταναστών που εργάζονται στις μεγάλες πόλεις της Κίνας σήμερα. Αυτοί οι εργαζόμενοι, γνωστοί ως «nongmingong», είδαν την αύξηση του πλούτου τους, αλλά η θέση τους στην κινεζική κοινωνία είναι σε μεγάλο βαθμό ασαφής. Οι μεγάλες πόλεις της Κίνας γίνονται ολοένα και πιο εχθρικές απέναντι στους ανθρώπους που έχουν βάλει πλάτη στην ευημερία της και οι nongmingong δεν αισθάνονται τα οφέλη από την υπόσχεση που τήρησαν.
Το οικονομικό θαύμα της Κίνας είναι πράγματι ένα «θαύμα», αλλά αυτό είναι μόνο η μία πλευρά της ιστορίας. Η κυβέρνηση της Κίνας γνωρίζει πολύ καλά ότι η ικανοποίηση από την καθημερινή ζωή πρέπει να γίνει μέρος της εξίσωσης τη οικονομικής ευημερίας. Ο Πρόεδρος Xi Jinping έχει προειδοποιήσει ότι το έθνος και οι ηγέτες του θα πρέπει να ανησυχούν για κάτι περισσότερο από την οικονομική ανάπτυξη. Οι βασικές ανάγκες εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων έχουν επιτευχθεί, αλλά οι ηγέτες της Κίνας πρέπει τώρα να στρέψουν την προσοχή τους στη δυστυχία που αισθάνεται ο Liu και άλλοι σαν αυτόν. Πού βρίσκονται άνθρωποι όπως ο Liu, που εγκατέλειψαν την αγροτική βιομηχανία για να στηρίξουν τον οικονομικό μετασχηματισμό της Κίνας, στο σχέδιο της κυβέρνησης για το μέλλον;
Η έκθεση των Ηνωμένων Εθνών για την Παγκόσμια Ευτυχία διαπίστωσε ότι οι εσωτερικοί μετανάστες στις κινεζικές πόλεις είναι λιγότερο ευτυχισμένοι από τους ανθρώπους που παρέμειναν στην ύπαιθρο, αλλά η πεποίθηση ότι η μετανάστευση φέρνει την επιτυχία εξακολουθεί να είναι ισχυρή. Η πόλη εμπνέει ελπίδα, ενώ η αγροτική Κίνα θεωρείται ως ένα λείψανο του παρελθόντος που συνεπάγεται την πείνα και την φτώχεια.
Οι εσωτερικοί μετανάστες είναι συχνά ιδιαίτερα ευάλωτοι στην αστική ανάπτυξη και ένα αναπόφευκτο φαινόμενο είναι το νέφος. Το Πεκίνο έχει ούτως ή άλλως κακή παράδοση με το νέφος, αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίζεται σε λιγότερο γνωστές πόλεις στα πέριξ της καρδιάς της βιομηχανίας. Η Baoding, για παράδειγμα, μια πόλη στην περιφέρεια Hebei όπου ζούσε ο Liu, έχει επίπεδα μέσης ρύπανσης 7,5 φορές υψηλότερα από το όριο που συνιστά ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Μια πρόσφατη μελέτη διαπίστωσε ότι η ρύπανση έχει αρνητική επίδραση στην ευτυχία για εκείνους που εργάζονται σε εξωτερικούς χώρους και εκτίθενται στον τοξικό αέρα.
Για τους εργαζόμενους λευκού κολάρου στο Πεκίνο ή οπουδήποτε αλλού στην Κίνα, η λύση είναι να αγοράζουν ιωνιστές αέρα για το σπίτι και το γραφείο τους. Αλλά μια τέτοια συσκευή μπορεί να κοστίσει πάνω από 100 δολάρια, ή περίπου το ένα πέμπτο του μέσου μηνιαίου μισθού ενός εσωτερικού μετανάστη. Μαζί με τα έξοδα διατροφής και την αποστολή χρημάτων πίσω στο σπίτι, οι μετανάστες θα πρέπει να έρθουν αντιμέτωποι με την κτηματομεσιτική αγορά, με τους ενοικιαστές να έχουν μηδενικά δικαιώματα απέναντι στους ιδιοκτήτες που αυξάνουν τα ενοίκια τους. Στην πραγματικότητα, οι μετανάστες, συμπεριλαμβανομένου του Liu, συχνά ενοικιάζουν σπίτια δίνοντας απλά τα χέρια και χωρίς να υπογράφουν κάποιο συμβόλαιο. Σε μεγάλες πόλεις στην ανατολική ακτή της Κίνας, οι μετακινούμενοι εργαζόμενοι δαπανούν, κατά μέσο όρο 150 δολάρια το μήνα για ενοίκια για σπίτια μικρότερα από 16 τετραγωνικά μέτρα που έχουν κοινόχρηστο μπάνιο και κουζίνα.

Στοιβαγμένοι σε αυτούς τους μικροσκοπικούς χώρους, οι μετανάστες απομονώνονται από τα οικογενειακά τους δίκτυα, αφήνοντας τα παιδιά και τους ηλικιωμένους πίσω στα χωριά τους. «Πώς μπορείτε να μιλάτε για ευτυχία;» αναρωτιέται ο Zhu Shengwei, ένας ακόμη nongmingong που εγκατέλειψε το σπίτι του στην φτωχή βόρεια επαρχία Henan το 2003 για να μετακομίσει στο Xi'an, την πρωτεύουσα της επαρχίας Shaanxi, μια απόφαση που όπως λέει τον βοήθησε να ξεπεράσει τα οικονομικά του προβλήματα, με τίμημα ένα μεγάλο προσωπικό κόστος.
Πολλοί μετανάστες, κατηγορούν την κινεζική κυβερνητική πολιτική που τους έχει εξαναγκάσει σε αυτή την επισφάλεια. Το 2017, η κυβέρνηση του Πεκίνου άρχισε να καταστρέφει τις παραγκουπόλεις στις οποίες είχαν βρει στέγη χιλιάδες μετανάστες. Πολλοί εκδιώχθηκαν από αυτές με μια προειδοποίηση τριών ημερών και οι όποιες διαμαρτυρίες τους καταστάλθηκαν από την αστυνομία κι αποκρύφτηκαν από τα ΜΜΕ. Η κυβέρνηση υποστήριξε ότι αυτές οι κατεδαφίσεις εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον, εξαλείφοντας τους κινδύνους για την υγεία και την ασφάλεια που αντιμετωπίζει ένας ευάλωτος πληθυσμός, δίνοντας μάλιστα ως παράδειγμα μια πυρκαγιά σε μια τέτοια γειτονιά που κόστισε τη ζωή σε 19 ανθρώπους. Αυτοί που εκδιώχθηκαν από εκεί λένε πως το μόνο ήθελαν απλά το Πεκίνο να γίνει πιο «όμορφο».
Οι μετανάστες αντιμετωπίζουν επίσης τεράστια θεσμικά εμπόδια στις προσπάθειές τους να επιτύχουν στην μεγάλη πόλη. Η κινεζική κοινωνία είναι οργανωμένη σε ένα σύστημα καταγραφής των νοικοκυριών γνωστό ως hukou. Εάν κάποιος γεννηθεί σε μια αγροτική περιοχή, είναι συνήθως αδύνατο να καταγραφεί εκ των υστέρων σε ένα αστικό χούκου ανεξάρτητα από το πόσο καιρό εργάζεται σε μια πόλη. Πρόκειται για ένα πρόβλημα που αποκλείει τους μετανάστες από ορισμένες θέσεις εργασίας και εμποδίζει την πρόσβαση τους στην υγειονομική περίθαλψη και τη δημόσια εκπαίδευση για τα παιδιά τους. Το σύστημα αυτό χρονολογείται από την προ-Κομμουνιστική Κίνα, αλλά κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, έγινε τόσο αποφασιστικό για τον προσδιορισμό των ευκαιριών ζωής που -όχι άδικα- έχει συγκριθεί με το σύστημα των καστών.
Καθώς το πρώτο κύμα των αστικών μεταναστών της Κίνας προσεγγίζει την ηλικία συνταξιοδότησης, πολλοί βρίσκονται αποκλεισμένοι από αστικές συντάξεις. Το hukou τους παραμένει στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, πράγμα που σημαίνει ότι η μόνη επιλογή τους είναι να επιστρέψουν εκεί και να λάβουν τις πενιχρές συντάξεις της υπαίθρου. Εάν επιστρέψουν, είναι πιθανό να διαπιστώσουν ότι τα χωριά τους δεν είναι πια όπως τα είχαν αφήσει και αυτό συνήθως σημαίνει ότι είναι χειρότερα. Από το 2000 έως το 2015, σχεδόν τα τρία τέταρτα όλων των δημοτικών σχολείων της υπαίθρου έκλεισαν μόνιμα. Πολλοί από αυτούς που έμειναν πίσω έχασαν τη δουλειά τους καθώς η γεωργία έγινε όλο και πιο αυτοματοποιημένη.
Φυσικά, δεν νιώθουν όλοι οι μετανάστες απογοητευμένοι από την αστική τους ζωή. Για μερικούς, η πόλη άλλαξε τη ζωή τους όπως το ήλπιζαν. Το 1995, ο 16χρονος Zhu Liujun έφυγε από το σπίτι του στο Henan για μια νέα ζωή στο Huizhou, μια πόλη λιγότερο από δύο ώρες οδικώς από το Χονγκ Κονγκ. Η πρώτη δουλειά του ήταν σε εργοστάσιο πλακιδίων, με μισθό περίπου 100 δολάρια το μήνα. Τώρα εργάζεται ως κούριερ και κερδίζει περίπου 60 σεντς για κάθε παράδοση, βγάζοντας πολύ περισσότερα από τον σταθερό μισθό του εργοστασίου όπου δούλευε. Ο Zhu εργάζεται μερικές φορές έως και 14 ώρες την ημέρα, αλλά απολαμβάνει την ευελιξία να μπορεί γενικά να επιλέγει τις δικές του ώρες εργασίας. Η ζωή στο Huizhou είναι καλύτερη από ό, τι στο Henan, λέει. «Η Κίνα είναι μια πολύ ισχυρή χώρα», δηλώνει, επιμένοντας ότι οι ευκαιρίες είναι ακόμα άφθονες.
Η Κίνα έστησε την οικονομική της αυτοκρατορία πάνω στις πλάτες των μεταναστών. Ήταν μετανάστες αυτοί που εργάστηκαν για να κατασκευαστεί το στάδιο Bird's Nest, το κόσμημα το κόσμημα των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου. Μετακόμισαν στη Σαγκάη για να χτίσουν ουρανοξύστες που στεγάζουν τώρα διεθνείς τράπεζες. Στα σύνορα με το Χονγκ Κονγκ, εργάστηκαν σε εργοτάξια που μεταμόρφωσαν το Shenzhen από έναν βάλτο σε μια πόλη που αυτοπροσδιορίζεται ως η Silicon Valley της Κίνας.
Το κινεζικό όνειρο ήταν κάποτε ξεκάθαρο: βρισκόταν στις πόλεις. Για ορισμένους, αυτό εξακολουθεί να ισχύει, αλλά το πρόβλημα των μεταναστών υπονομεύει την κεντρική υπόσχεση του Κομμουνιστικού Κόμματος - να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο και να επιτρέψει την κοινωνική κινητικότητα. Επηρεάζει εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων των οποίων οι μυριάδες προκλήσεις ενδέχεται να υπονομεύσουν την ικανότητά τους να συμβάλλουν στις συνεχείς οικονομικές φιλοδοξίες της Κίνας, οι οποίες βασίζονται σε ένα παραγωγικό, φιλόδοξο εργατικό δυναμικό. Αν η Κίνα δεν συνυπολογίσει αυτούς τους ανθρώπους, τότε η σταθερότητα στην οποία στηρίζεται το όραμά της, σίγουρα κινδυνεύει.

Διαβάστε περισσότερα