Πέθανε ο Λένιν; – του Νίκου Μπογιόπουλου

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

mpog@imerodromos.gr

facebook.com/mpogiopoulos

Ένα ερώτημα πλανάται πάνω από τον κόσμο όπου 8 μόλις άτομα κατέχουν πλούτο που ισούται με τα υπάρχοντα 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, δηλαδή το 50% του πληθυσμού της Γης.
Ένα ερώτημα πλανάται πάνω από τον κόσμο των 3 δισεκατομμυρίων ανθρώπωνπου «ζουν» με 1,5 δολάρια την ημέρα.
Ένα ερώτημα πλανάται  πάνω από την Ευρώπη των 120 εκατομμυρίων φτωχών και απόκληρων.
Ένα ερώτημα πλανάται πάνω από την Ελλάδα της καταχνιάς, της κατάθλιψης, της αιθαλομίχλης και των 2.460 αυτοκτονιών το διάστημα 2010-2014: «Τι να κάνουμε;»…
Στις αρχές του περασμένου αιώνα, σε άλλες (;) συνθήκες το ερώτημα είχε τεθεί και είχε απαντηθεί από τον άνθρωπο που σήμερα συμπληρώνονται 93 χρόνια (*) από τον θάνατό του, στις 21 Γενάρη 1924: Τον Λένιν.

Κατ’ αρχάς, όμως, τι σόι άνθρωπος, τι σόι τύπος ήταν ο Λένιν, ώστε να αξίζει να δώσουμε βάση στην άποψή του για το «τι να κάνουμε» εμείς σήμερα;

«Λένιν, ο πιο ανθρώπινος άνθρωπος»,

έγραφε μετά τον θάνατό του ο Μαγιακόφσκι. Αλλά ο Μαγιακόφσκι λάτρευε τον Λένιν και ίσως δεν θα μπορούσε να είναι αντικειμενικός στην κρίση του.
Είναι σημαντικότερο, επομένως, να μας περιγράψει την προσωπικότητά του κάποιος που οι σχέσεις του μαζί του υπήρξαν, το λιγότερο, πολυκύμαντες:

«Ο Λένιν – γράφει ο Τρότσκι – ανεχόταν την νεροποντή από εγκώμια με τον τρόπο που ένας ανυπόμονος πεζός υπομένει τη βροχή κάτω από μια ξώπορτα».  

Και ως πολιτικός, ως ηγέτης; Ο Τρότσκι πάλι αναφέρει: 

«Δεν επέβαλε το σχέδιό του στις μάζες. Βοηθούσε τις μάζες να συλλάβουν και να πραγματοποιήσουν τα δικά τους σχέδια».    

Αλλάδεν έχει λιγότερη σημασία να δει κανείς πως μιλούσαν για τον Λένιν οι ίδιοι οι ταξικοί του αντίπαλοι:

«Ο Λένιν ήτο η επιφανεστέρα των προσωπικοτήτων που ανέδειξεν ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος»

σημείωναν σε άρθρο τους οι Τάϊμς της Νέας Υόρκης την επόμενη του θανάτου του ενώ οι Τάϊμς του Λονδίνου έκαναν λόγο για 

«το σιδερένιο θάρρος του, την ακλόνητη αποφασιστικότητα του και την ολοκληρωτική έλλειψη κάθε ιδιοτελούς συμφέροντος μέσα στον αγώνα»(https://atexnos.gr, 20/1/2017)

Όσο για τα παρακάτω δεν τα έγραψε κάποιος «όποιος κι όποιος». Και κυρίως δεν τα ισχυρίζεται κάποιος που πάσχει από μαρξιστικές και λενινιστικές «παρωπίδες». Ο ύμνος στον Μαρξ και τον Λένιν προέρχεται από έναν υπουργό Οικονομικών του… Ρήγκαν!  Τον Πολ Κρεγκ Ρόµπερτς. Έγραψε:

«Αν ο Μαρξ και ο Λένιν ήταν σήµερα ζωντανοί, θα ήταν βασικοί διεκδικητές του βραβείου Νόµπελ για την οικονοµία. Ο Μαρξ προέβλεψε την προϊούσα εξαθλίωση των εργαζοµένων και ο Λένιν προείδε την υποταγή της υλικής παραγωγής στη συσσώρευση κερδών του χρηµατοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι προβλέψεις τους είναι κατά πολύ ανώτερες από τα “οικονοµικά µοντέλα” που σήµερα βραβεύονται µε Νόµπελ και από τις προβλέψεις των κεντρικών τραπεζιτών, των υπουργών Οικονοµικών και των νοµπελιστώνοικονοµολόγων…» (1)

Φυσικά ο Λένιν δεν θα πάρει ποτέ το βραβείο Νόμπελ. Παρότι είναι ο άνθρωπος που με διεξοδικό τρόπο προσδιόρισε αυτό που ζούμε (και) σήμερα: Δηλαδή τον ζυγό του «αποικιακού» και «τοκογλυφικού ιµπεριαλισµού» (2). Ο Λένιν, αντίθετα, θα συνεχίσει να βαφτίζεται «ξεπερασμένος» από τους αδαείς. Αλλά θα είναι πάντα εκείνος που ανέλυσε ότι:

«Χαρακτηριστικό του καπιταλισµού γενικά είναι ότι χωρίζει την ιδιοκτησία του κεφαλαίου από την χρησιµοποίηση του κεφαλαίου στην παραγωγή, ότι χωρίζει το χρηµατικό κεφάλαιο από το βιοµηχανικό ή το παραγωγικό (…). Ο ιµπεριαλισµός ή η κυριαρχία του χρηµατιστικού κεφαλαίου είναι η ανώτατη εκείνη βαθµίδακαπιταλισµού όπου ο χωρισµός αυτός παίρνει πελώριες διαστάσεις. Η υπεροχή του χρηµατιστικού κεφαλαίου πάνω σε όλες τις υπόλοιπες µορφές κεφαλαίου σηµαίνει κυρίαρχη θέση του εισοδηµατία και της χρηµατιστικής ολιγαρχίας, σηµαίνει ξεχώρισµα µερικών κρατών που κατέχουν τη χρηµατιστικήδύναµη, απ’ όλα τα υπόλοιπα» (3).

Ο Λένιν δεν θα πάρει ποτέ το Νόμπελ. Βλέπετε όσα είχε να μας πει (από τότε!) για την κυρία… Μέρκελ και για τα «χαιδεμένα παιδιά» των εκάστοτε «Μέρκελ» που είναι σπαρμένα στις «μισοαποικίες» των μεγάλων Δυνάμεων, είναι ενοχλητικά. Έγραφε:

«Το κεφάλαιο έγινε διεθνές και μονοπωλιακό. Ο κόσμος είναι μοιρασμένος ανάμεσα σε μια χούφτα μεγάλες Δυνάμεις, δηλαδή Δυνάμεις που έχουν επιτυχίες στη μεγάλη καταλήστευση και καταπίεση των εθνών (…) η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία έχουν τοποθετήσεις στο εξωτερικό όχι μικρότερες από 70 δισεκατομμύρια ρούβλια. Για να εισπράττουν το «θεμιτό» εισοδηματάκι τους από το στρογγυλούτσικο αυτό ποσό – ένα εισοδηματάκι που ξεπερνάει τα τρία δισεκατομμύρια ρούβλια το χρόνο – υπάρχουν οι εθνικές επιτροπές των εκατομμυριούχων, που ονομάζονται κυβερνήσεις, που διαθέτουν στρατό και πολεμικό στόλο και «τοποθετούν» στις αποικίες και στις μισοαποικίες τα χαϊδεμένα παιδιά και τα αδέλφια «του κυρίου δισεκατομμυρίου» σαν αντιβασιλείς, προξένους, πρεσβευτές, κάθε λογής υπαλλήλους, παπάδες και άλλες βδέλλες» (4).

Παρόλα αυτά,το ερώτημα παραμένει: Έχει να πει κάτι ο Λένιν στους εργαζόμενους και στους άνεργους, σήμερα; Έχουν νόημα τα λόγια του στην εποχή του Wi – Fi; Μπορούν να ακουστούν μέσα σε όλη αυτή την οχλαγωγία από το σαφάρι των Πόκεμον; Και κυρίως:Τι προοπτική, τι διδάγματα μπορεί να προσφέρει η πολιτική δράση του εκατό χρόνια μετά, τώρα που επήλθε πια  το «Τέλος της Ιστορίας»και το εγχείρημα της Οκτωβριανής Επανάστασης ανατράπηκε;
Μια σκέψη είναι αυτή που διατυπώθηκε από τον Σαρτρ: Ο μαρξισμός, έλεγε ο Γάλλος φιλόσοφος, 

«είναι αξεπέραστος διότι δεν ξεπεράστηκαν οι συνθήκες που τον ανέδειξαν».

Και ο Λένιν δεν εκπροσωπεί τίποτα λιγότερο από αυτό: Τον μαρξισμό στην εποχή του ιμπεριαλισμού. Δηλαδή την εποχή της απόλυτης κυριαρχίας των μονοπωλίων στον κόσμο. Η’ μήπως σήμερα, επί «Ζήμενς» και «Κρούπ», επί Novartisκαι Ντόιτσε Μπανκ,επί τραπεζιτών και εργολάβων, ζούμε σε κάποια άλλη εποχή; 
Αν πάλι ο Σαρτρ δεν ακούγεται και τόσο πειστικός στα αυτιά ορισμένων, τότε τους προτείνουμε να λάβουν τοις μετρητοίς τον κ.Σαμαρά και τον κ.Τσίπρα. Αυτοί είναι που επί πρωθυπουργίας του πρώτου μνημόνευαν τον Λένιν στη Βουλή συχνότερα κι από το ΚΚΕ. Ας πάρουν τοις μετρητοίς και τον κ.Στουρνάρα. Αυτός (!) ήταν που επαναλάμβανε ότι διαβάζει τον Λένιν. Ανελλιπώς μάλιστα, όπως έλεγε από τη θέση του υπουργού Οικονομικών.
Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, μετά από κάθε του υπογραφή κάτω από κόφτες και μνημόνια, είναι σύνηθες να βγαίνει και κάποιος «αριστερούλης» του (πρώτος διδάξας ο κ.Τσίπρας αμέσως μετά την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου) για να ξεπλύνει την ξεφτίλα του – πως; –  απαγγέλλοντας Λένιν.
Οι μαρτυρίες όλων των παραπάνω όσο να ‘ναι μια κάποια πιστοποίηση της επικαιρότητας της λενινιστικής παρακαταθήκης προσφέρουν.  Ειδικά αν αναλογιστούμε όσα διαπράττουν. Γεγονός που πείθει ότι ο λόγος που αναφέρονται στον Λένιν και ξεπατικώνουν τσιτάτα του, είναι για να κάνουν τα ακριβώς αντίθετα…     

 

Τι να κάνουμε;», συνεπώς. Αλλά όχι κατά τους παραχαράκτες του Λένιν, μα σύμφωνα με τον ίδιο τον μπολσεβίκο ηγέτη;

Χρέος 

Για παράδειγμα, στην Ελλάδα που λιμοκτονεί υπό το βάρος των χρεών έχει ο Λένιν να μας πει κάτι; Έχει να προτείνει κάτι στους Έλληνες του μόχθου που – ως μη όφειλαν – έχουν πληρώσει αυτά τα χρέη χίλιες φορές, αλλά τους επιβάλλουν να τα πληρώσουν άλλες χίλιες;    
«…νομίζουμε – έλεγε ο Λένιν απευθυνόμενος στους λαούς της Ευρώπης και όλου του κόσμου – πως για την ακύρωση των χρεών  θα αναγκαστούν (σσ: οι λαοί) να περιμένουν κάτι άλλο και να δουλέψουν σε κάποια άλλη κατεύθυνση, χωρίς να υπολογίζουν στη «γενναιοψυχία» των κυρίων καπιταλιστών».
Τι έκανε λοιπόν ο Λένιν που δεν επαφίετο στην «γενναιοδωρία» των τοκογλύφων και των κερδοσκόπων και φυσικά δεν «διαπραγματευόταν» μαζί τους;

Το Γενάρη του 1918, η σοβιετική κυβέρνηση, με διάταγμα υπογεγγραμμένο από τον Λένιν, ακύρωσε τα εσωτερικά και εξωτερικά δάνεια που είχε συνάψει η τσαρική και η Προσωρινή κυβέρνηση. Τέλος!

Όμως, οι Μπολσεβίκοι, επειδή ακριβώς ήταν κομμουνιστές, δηλαδή και πατριώτες και διεθνιστές, την ώρα που οι πολιτικοί προπάτορες του ελληνικού αστικού πολιτικού κόσμου έστελναν στρατό εναντίον τους, εκείνοι, όσον αφορά την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό, να τι έκαναν:

«Ένα άλλο οικονομικό μέτρο της σοβιετικής κυβέρνησης στον εξωτερικό τομέα ήταν η παραίτησή της από το Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο (ΔΟΕ), που επέβαλαν το 1897, μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο, οι Μεγάλες Δυνάμεις στην Ελλάδα (…) από την Οχτωβριανή Επανάσταση η Ελλάδα απεκόμισε οικονομικά οφέλη. Η νεαρή Σοβιετική Δημοκρατία, με απόφαση του Δεύτερου Συνεδρίου των Σοβιέτ, απάλλαξε την Ελλάδα από το χρέος που όφειλε στη Ρωσία και ανερχόταν στα 100 εκατομμύρια χρυσά γαλλικά φράγκα. Ακόμα, η σοβιετική κυβέρνηση παραιτήθηκε από τα δικαιώματά της στο ΆγιοΌρος, καθώς και από τις ιδιοκτησίες του τσαρικού κράτους σε διάφορα ευαγή ιδρύματα στην Ελλάδα (…)» (Κώστας Αυγητίδης, «Η στρατιωτική επέμβαση των καπιταλιστικών χωρών ενάντια στη Σοβιετική Ρωσία και η Ελλάδα (1918-1920)», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»).

Έτσι αντιμετώπισαν, λοιπόν, οι Μπολσεβίκοι και ο Λένιν τα θέματα του χρέους.

Κυβερνήσεις

Και για τους εκάστοτε «σωτήρες» μας; Έχει να πει κάτι ο Λένιν που να εξηγεί τον ρόλο τους; Η άποψή του δεν μας φαίνεται και πολύ παράταιρη:

«Σε μια κοινωνία – έλεγε – που βασίζεται (…) στην υποδούλωση των εκατομμυρίων φτωχών και εργαζομένων από μια χούφτα πλουσίων, η κυβέρνηση δεν μπορεί παρά να είναι ο πιο πιστός φίλος και σύμμαχος των εκμεταλλευτών, ο πιο πιστός φρουρός της εξουσίας τους. Και για να είναι σίγουρος φρουρός, δεν αρκούν στον καιρό μας τα κανόνια, οι ξιφολόγχες και ο βούρδουλας: Πρέπει να φροντίσεις να υποβάλλεις στα θύματα της εκμετάλλευσης την ιδέα ότι η κυβέρνηση στέκεται πάνω από τις τάξεις, ότι δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ευγενών και της αστικής τάξης, αλλά τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, ότι φροντίζει να προστατεύει τους αδύναμους και τους φτωχούς από τους πλούσιους και τους ισχυρούς».

Τα διδάγματα της κρίσης

Μήπως ο Λένιν, που φυσικά δεν θα πάρει ποτέ το Νόμπελ – πράγμα που προφανώς ουδόλως θα τον ενδιέφερε και θα τον απασχολούσε – έχει να μας πει κάτι για την κρίση;

Είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον για μας, τους βουλιαγμένους στις «μισοαποικίες» και στις «μητροπόλεις», τα θύματα των τοκογλύφων ιμπεριαλιστών,  τα υποζύγια των «χαιδεμένων παιδιών» της ολιγαρχίας, να πάρουμε υπόψη μας τις σκέψεις του Λένιν για «Τα διδάγματα της κρίσης». Και –κυρίως – να σκεφτούμε την άποψη του μεγαλύτερου επαναστάτη του 20^ου αιώνα γύρω από τα πολιτικά συμπεράσματα που απορρέουν από την κρίση. Ο Λένιν έγραφε: 
«Για να βγει κέρδος από μια επιχείρηση, πρέπει να πουληθούν τα εμπορεύματα, να βρεθούν αγοραστές. Και αγοραστής πρέπει να είναι κατ’ ανάγκην όλη η μάζα του πληθυσμού, γιατί οι τεράστιες επιχειρήσεις παράγουν βουνά ολόκληρα από προϊόντα. Σ’ όλες όμως τις κεφαλαιοκρατικές χώρες τα εννιά δέκατα του πληθυσμού αποτελούνται από φτωχούς: από εργάτες που παίρνουν ένα πενιχρότατο μεροκάματο, από αγρότες που, στη μεγάλη τους μάζα, ζουν χειρότερα κι από τους εργάτες.
Και να που, όταν η μεγάλη βιομηχανία σε περίοδο άνθησης παίρνει φόρα για να παράγει όσο το δυνατό περισσότερα, ρίχνει στην αγορά τόσο μεγάλη ποσότητα προϊόντων, που δεν είναι σε θέση να τα πληρώσει η φτωχή πλειονότητα του λαού. Αυξάνει ολοένα ο αριθμός των μηχανών, των εργαλείων, των αποθηκών, των σιδηροδρόμων κτλ., όμως, από καιρό σε καιρό διακόπτεται αυτή η αύξηση, γιατί η μάζα του λαού, για την οποία, σε τελευταία ανάλυση, προορίζονται όλοι αυτοί οι βελτιωμένοι τρόποι παραγωγής, παραμένει σε φτώχεια τέτοια, που φτάνει τα όρια της εξαθλίωσης.
Η κρίση δείχνει ότι η σύγχρονη κοινωνία θα μπορούσε να παράγει ασύγκριτα περισσότερα προϊόντα για την καλυτέρευση της ζωής όλου του εργαζόμενου λάου, αν δεν είχαν αρπαχτεί η γη, τα εργοστάσια, οι μηχανές κ.τ.λ. από μια χούφτα ατομικούς ιδιοχτήτες, που βγάζουν εκατομμύρια από τη λαϊκή εξαθλίωση.
Η κρίση δείχνει ότι οι εργάτες δεν μπορούν να περιοριστούν μόνο στην πάλη για μερικές παραχωρήσεις από μέρους των κεφαλαιοκρατών: στην περίοδο της αναζωογόνησης της βιομηχανίας μπορούν να καταχτηθούν τέτοιες παραχωρήσεις (…) όμως επέρχεται η κρίση και οι κεφαλαιοκράτες όχι μόνο παίρνουν πίσω τις παραχωρήσεις που έκαναν, αλλά και επωφελούνται από την αδυναμία των εργατών για να κατεβάσουν ακόμα πιο πολύ τα μεροκάματα. Κι αυτό θα συνεχίζεται αναπότρεπτα, ώσπου οι στρατιές του σοσιαλιστικού προλεταριάτου να γκρεμίσουν την κυριαρχία του κεφαλαίου (…)» (5).

Εκτός από λόγια, όμως, ο Λένιν συνήθιζε να κάνει και πράξεις. Οι οποίες συμβάδιζαν με τα λόγια του. Ως εκ τούτου, πιστός στις θέσεις του να μην επαφίεται στην «γενναιοδωρία» των δημίων του λαού, πιστός στην θέση του για το ξεπέρασμα της κρίσης υπέρ των πολλών, πιστός στη θέση του ότι οι κυβερνήσεις του λαού δεν στέκονται «πάνω από τάξεις» αλλά εκπροσωπούν την τάξη των καταπιεσμένων, φρόντισε:  
1)   Στις 26 Οκτώβρη 1917 – την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης –να υπογράψει το Διάταγμα για την Ειρήνη με το οποίο έβγαζε τη Ρωσία έξω από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και έξω από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν είχε υπογράψει, δηλαδή, κανένα κείμενο με το οποίο να αναγνωρίζει την παραμονή της Ρωσίας σε κανένα «κοινό ευρωπαϊκό σπίτι» με τους ιμπεριαλιστές ούτε κανένα κείμενο που έθετε την εσωτερική πολιτική στη Ρωσία υπό την «αξιολόγηση», την «εποπτεία» και την «επιτήρηση» των ιμπεριαλιστών.    
2)   Την ίδια μέρα (26 Οκτώβρη 1917 – την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης) είχε ήδη υπογράψει το Διάταγμα για τη Γη με το οποίο καταργήθηκε – χωρίς καμία αποζημίωση – η ιδιοκτησία της γης από τους τσιφλικάδες, συμπεριλαμβανομένης της αυτοκρατορικής και της μοναστηριακής. Δεν είχε δηλαδή υπογράψει τίποτα που να μιλά για επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων, για το ξεπούλημα του λιμανιού στην Cosco, των αεροδρομίων στη Fraport, του ΟΣΕ στους Ιταλούς και του Ελληνικού στον Λάτση.
3)   Πάλι την ίδια μέρα (26 Οκτώβρη 1917 – την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης) είχε ήδη υπογράψει το Νομοσχέδιο για τον Εργατικό έλεγχο στις  βιομηχανικές, εμπορικές και τραπεζικές επιχειρήσεις.
4)   Λίγες μέρες μετά την Επανάσταση είχε ήδη υπογράψει (στις 14 Δεκέμβρη 1917) τον νόμο για την Εθνικοποίηση των Τραπεζών. Δεν είχε δηλαδή υπογράψει κανένα κείμενο που να λέει ότι οι τραπεζίτες θα συνέχιζαν να πίνουν το αίμα του λαού μέσω τραπεζών που θα συνέχιζαν να ανακεφαλαιοποιούνται με λεφτά του λαού.
5)   Λίγες μέρες μετά την Επανάσταση είχε ήδη υπογράψει (στις 18 Γενάρη 1918) την Εθνικοποίηση του εμπορικού στόλου.Δεν πήγαινε δηλαδή στην Ένωση Εφοπλιστών μοιράζοντας φοροαπαλλαγές στους εφοπλιστές μαζί με υποκλίσεις στον «πατριωτισμό» τους.
6)   Λίγες μέρες μετά την Επανάσταση (στις 9 Γενάρη 1918) υπέγραψε – επαναλαμβάνουμε – το Διάταγμα Ακύρωσης όλων των Εσωτερικών και Εξωτερικών Δανείων που είχε υπογράψει η τσαρική και η προηγούμενη αστική κυβέρνηση. Αρνήθηκε, δηλαδή, να πληρώνει εγχώριους και ξένους κλέφτες, ληστές, κερδοσκόπους και τοκογλύφους, τους είπε αν θεωρούν πως έχουν λαμβάνειν να πάνε να τα πάρουν από εκείνους που τα είχαν ξεκοκαλίσει και όχι από το ρώσικο λαό, και φυσικά ουδέποτε υπέγραψε κείμενο όπως αυτό:«Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτητη δέσμευσή τους να τηρήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές, πλήρως και έγκαιρα»…
Οι μετρ του εξυπνακισµού, φυσικά, επιμένουν: «Ναι», θα µας πουν ειρωνικά, «αλλά όση “σοφία” κι αν κρύβουν τα παραπάνω λόγια του Λένιν, όση αποφασιστικότητα κι αν δείχνουν οι πράξεις του, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι τα “καθεστώτα’’ που δημιουργήθηκαν από τον Λένιν και τους οµοίους του κατέρρευσαν». 
Από τέτοιες τοποθετήσεις του συρµού άλλο τίποτα. Αυτού του τύπου οι αναγνώσεις της Ιστορίας είναι τόσο «εμβριθείς», ώστε να µην προκαλεί πια καµία εντύπωση ότι παραγνωρίζουν ακόµη και τα στοιχειώδη:

Πρώτον, ότι μετά από την ήττα που επέφεραν στο όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης οι εξελίξεις στις χώρες του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», η αλήθεια  που περιέχεται στη σκέψη του ΟσκαρΟυάιλντ  γίνεται ακόμα πιο επίκαιρη: «Ένας χάρτης του κόσµουπου δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη µόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας µια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της µιας µετά την άλλη Ουτοπίας».
Δεύτερον, ότι ο Λένιν – και εδώ μιλάμε για τον Λένιν – είχε ξεκαθαρίσει πολύ νωρίς στους επιγόνους του: «Κανένας στον κόσμο δεν μπορεί να μας τσακίσει αν δεν κάνουμε καμιά υπερφυσική ανοησία», έγραφε. Το να χρησιμοποιείς τις μεθόδους του καπιταλισμού στο όνομα της «οικοδόμησης του σοσιαλισμού» είναι προφανώς περισσότερο κι από την «υπερφυσική ανοησία», για την οποία προειδοποιούσε ο Λένιν.
Τρίτον, ότι στο πανανθρώπινο αίτημα να «ξελασπώσουμε το μέλλον» δεν υπάρχει άλλος δρόμος από εκείνον που περιέγραφε ο Μαρξ αμέσως μετά την ήττα της Παρισινής Κομμούνας: «Πέθανε η Επανάσταση. Ζήτω η Επανάσταση»!

Ο Λένιν, λοιπόν, εκείνο που πάνω απ’ όλα συμβολίζει, για μας φυσικά, είναι η αστείρευτη δύναμη που περικλείεται στην μετατροπή του κοινωνικού δίκιου σε πολιτική δράση.
Συμβολίζει εκείνη την ακατάβλητη ζωντάνια της σκέψης και της θεωρίας που δεν γίνεται «πατρόν», δεν γίνεται «δόγμα», αλλά εργαλείο και καθοδήγηση για δράση στην προοπτική ενός κόσμου χωρίς ίχνος δεσποτισμού, όπου 

«η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός συνιστά προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων».

Αυτός είναι και ο λόγος της «αθανασίας» του Λένιν αλλά και ο λόγος που κανένας – κομμουνιστής τουλάχιστον – δεν θα μπορούσε να διαφωνήσει με τα λόγια του Μαγιακόφσκι:

«Επιμένουμε: Μην κάνετε τον Λένιν στάμπες/ Μην τυπώνετε το πορτρέτο του σε πλακάτ,/κερόπανα, πιάτα, ποτήρια, ταμπακέρες./ Μην κάνετε τον Λένιν μπρούντζο./ Μην του αφαιρείτε το ζωντανό του βάδισμα/ και το ανθρώπινό του πρόσωπο/ που ο ίδιος μπόρεσε να διαφυλάξει/ ποδηγετώντας την ιστορία./ Ακόμα ο Λένιν είναι της γενιάς μας άνθρωπος/ ζωντανός με τους ζωντανούς/ αφήστε τον να είναι ζωντανός, όχι πεθαμένος/- Διά ταύτα – κάνετε τον Λένιν δάσκαλό σας/ αλλά μην τον αγιοποιήσετε./ Θρησκεία μην κάνετε τ’ όνομα ενός ανθρώπου/ που σ’ όλη του τη ζωή πολέμαγε όλες τις θρησκείες/ μην τον κάνετε σκεύος λατρείας για να το ρίξτε στο εμπόριο – μην εμπορευτείτε τον Λένιν»

 ***

(1) ΠολΚρεγκΡόµπερτς, υπουργός Οικονοµικών των ΗΠΑ επί προεδρίας Ρίγκαν, περιοδικό CounterPunch, Τα Νέα, 9.10.2010.
(2) Λένιν, Άπαντα, τόµος 27, σελ. 367, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.
(3) Λένιν, Άπαντα, τόµος 27, σελ. 362, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.
(4) Λένιν, Άπαντα, τόμος 26, σελ. 360 – 363, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».
(5) Λένιν, απόσπασμα από το άρθρο «Τα διδάγματα της κρίσης», δημοσιεύτηκε στην «Ισκρα» τον Αύγουστο του 1901, «Απαντα», τόμος 5ος, σελ. 85 – 86, έκδοση «Σύγχρονη Εποχή»).

 

 

*To κείμενο δημοσιεύθηκε πέρσι 21/1/2017 – Πηγή: thepressproject.gr

 

Διαβάστε περισσότερα

Πως να βοηθήσετε κάποιον με κατάθλιψη;

Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πάσχουν από κατάθλιψη. Πολλοί είναι μάλιστα αυτοί που πάσχουν από κατάθλιψη και δεν το γνωρίζουν, καθώς τα συμπτώματα ποικίλουν και μπορεί να είναι από ήπια ως πιο σοβαρά.
Στην κατάθλιψη το άτομο υποφέρει σωματικά και συναισθηματικά, ενώ συχνά στιγματίζεται. Αλλά ίσως ένα από πιο δύσκολα πράγματα σε όσους πάσχουν από κατάθλιψη είναι η αίσθηση ότι κανένας άλλος δεν μπορεί πραγματικά να καταλάβει τι περνούν.

«Το βασικό είναι να βοηθήσουμε τον [καταθλιπτικό] άνθρωπο να γνωρίζει ότι καταλαβαίνετε ότι είναι άρρωστος», λέει ο γιατρός Gregory Dalack στη Huffington Post.
Στην κατάθλιψη, συχνά, δεν ξέρουμε πώς να συμπεριφερθούμε σε κάποιον που πιστεύουμε ότι παρουσιάζει τέτοια συμπτώματα. Ο Gregory Dalack, επικεφαλής του τμήματος Ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, προτείνει τα κάποιες χρήσιμες συμβουλές για να βοηθήσετε ένα άτομο που έχει κατάθλιψη.
«Είμαι εδώ για σένα»
Όσο απλό κι αν ακούγεται θα έχει θετικό αποτέλεσμα. Λέγοντας σε κάποιον με κατάθλιψη ότι είστε εκεί γι 'αυτόν - και στη συνέχεια το δείξατε πραγματικά - πιθανόν να βοηθήσετε περισσότερο από ό, τι νομίζετε. Τα μέλη της οικογένειας, οι φίλοι και οι σύντροφοι των ατόμων με κατάθλιψη μπορούν να βοηθήσουν με έναν τρόπο που δεν είναι επικριτικός, ακόμα κι αν είναι απλά για να τους μεταφέρουν σε ένα ραντεβού, τους θυμίζουν να παίρνουν τα φάρμακά τους, ή τους βοηθούν στην απλή, καθημερινή ρουτίνα.
«Δεν είσαι μόνος»
Τα άτομα με κατάθλιψη συχνά αισθάνονται ότι δεν έχουν βοήθεια από πουθενά. Είναι σημαντικό, οι άνθρωποι που είναι κοντά τους να τους διαβεβαιώσουν ότι δεν είναι ανάγκη να το περάσουν μόνοι τους όλο αυτό. Μπορεί να ακούγεται απλό, αλλά και μόνο η υπενθύμιση ότι αυτό που νιώθουν είναι προσωρινό και πως θα είστε κοντά τους, είναι πολύ σημαντικό.
«Αυτό δεν είναι δικό σου λάθος»
Αφήνοντας τους αγαπημένους να γνωρίζουν ότι η κατάθλιψη δεν είναι δικό τους λάθος είναι ζωτικής σημασίας για τη διαδικασία επούλωσης, λέει ο Dalack. Πολλοί άνθρωποι δεν το καταλαβαίνουν, αλλά το να πουν σε κάποιον με κατάθλιψη να “ξεκολλήσει” από αυτό που του συμβαίνει, υπονοεί ότι κάτι τέτοιο είναι μια απλή επιλογή του. Αλλά αυτό είναι λάθος. Η κατάθλιψη δεν είναι επιλογή, είναι ασθένεια. Συνεπώς είναι σημαντικό να πείτε ότι καταλαβαίνετε ότι πάσχουν από μια ασθένεια σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που υποφέρουν από τη γρίπη.

«Θα έρθω μαζί σου»
Αυτό ισχύει για τις συνεδρίες με ψυχολόγο ή ψυχίατρο που χρειάζεται να κάνει ο ασθενής ή ακόμα και στη βόλτα μέχρι το φαρμακείο για να αγοράσει τα φάρμακα του. Το μόνο πράγμα πιο δύσκολο από το να πείσετε κάποιον να αναζητήσει θεραπεία είναι να τους κάνετε να την φέρουν εις πέρας και να την ολοκληρώσουν. Λέγοντας ότι θα πάτε μαζί τους στη συνεδρία, δεν είστε απλά υποστηρικτικοί, αλλά τους λέτε εμμέσως, ότι αυτό που έχουν είναι θεραπεύσιμο.
«Τι μπορώ να κάνω για σένα;»
Ένας άλλος τρόπος να υποστηρίξουμε είναι να κάνουμε πράγματα με το άτομο που πάσχει από κατάθλιψη. Είτε πρόκειται για έναν περίπατο είτε απλά να αράξετε στον καναπέ στέλνετε το μήνυμα ότι είστε ανοιχτοί για συζήτηση. Αυτό σημαίνει επίσης τη διατήρηση ενός κανονικού, καθημερινού χρονοδιαγράμματος.
«Τι είδους σκέψεις έχεις;»
Αυτό περιλαμβάνει τη συζήτηση οποιωνδήποτε σκέψεων αυτοκτονίας, ανεξάρτητα από το πόσο δυσάρεστο μπορεί να είναι. Μη φοβάστε να ρωτήσετε τους αγαπημένους σας τι σκέφτονται . Εξηγήστε ότι είναι φυσιολογικό να έχει αυτές τις σκέψεις, αλλά τονίστε ότι η αυτοκτονία ως αποτέλεσμα αυτών των σκέψεων δεν θα πρέπει να είναι μια επιλογή.
Μην πείτε τίποτα απολύτως!
Καμιά φορά και μόνο η φυσική σας παρουσία μπορεί να αποδειχτεί πολύτιμη για κάποιον που έχει κατάθλιψη. Οι πράξεις σας μπορεί να “λένε” πολλά περισσότερα από τα λόγια σας. Η παρουσία σας δίπλα του, αφήνει τον ασθενή να νιώθει ότι έχει ένα στήριγμα.

Διαβάστε περισσότερα

Εκατομμύρια παιδιά θύματα trafficking με σκοπό την πορνεία ή τη μαύρη εργασία – Η Ελλάδα «χώρα προορισμού»

Εκατομμύρια παιδιά κάθε χρόνο από 127 χώρες του κόσμου πέφτουν θύματα του trafficking με σκοπό την εξώθησή τους στην πορνεία ή την μαύρη εργασία σε 137 χώρες.
Σύμφωνα με στοιχεία αμερικανικών μη κυβερνητικών πηγών η ηλικία των θυμάτων κυμαίνεται μεταξύ 11 και 14 ετών, ενώ ο μέσος όρος ζωής των θυμάτων του trafficking στις ΗΠΑ είναι 7 έτη, καθώς βρίσκονται νεκρά από επιθέσεις ή χάνουν τη ζωή της από κακοποίηση, HIV και άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, υποσιτισμό, υπερβολική δόση ουσιών ή αυτοκτονία.
Το 80% των θυμάτων στις ΗΠΑ είναι γυναίκες και παιδιά που αγοράστηκαν, πουλήθηκαν και εγκλωβίστηκαν στην βιομηχανία του σεξ. Παγκοσμίως, το 2015, 4,5 εκατομμύρια άνθρωποι έπεσαν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και 5,5 εκατομμύρια παιδιά ήταν θύματα εμπορίας για σεξουαλική εκμετάλλευση ή μαύρη εργασία.
Το United Nations Office on Drugs and Crime το 2012 ανακοίνωσε ότι ο αριθμός των παιδιών και εφήβων θυμάτων αυξήθηκε σε μία τριετία από 20% σε 27% και ότι σε κάθε τρία παιδιά θύματα τα δύο είναι κορίτσια και το ένα αγόρι. Από ελληνικά στοιχεία προκύπτει ότι στη χώρα μας το ένα από τα τρία άτομα που είναι θύματα σεξουαλικού trafficking είναι παιδί ή εφηβικής ηλικίας. Σύμφωνα με εκτιμήσεις το 76% των σεξουαλικών συναλλαγών με ανήλικα κορίτσια αρχίζει μέσω του Ίντερνετ και τελικά αυτά τα παιδιά και οι έφηβοι καταλήγουν στο trafficking. Η UNICEF αναφέρει ότι δύο εκατομμύρια παιδιά ετησίως εξαναγκάζονται στην πορνεία.
Τα στοιχεία αυτά παρουσίασε ο αναπληρωτής καθηγητής του Ιατρικού Τμήματος του ΑΠΘ, ψυχίατρος-σεξολόγος Λουκάς Αθανασιάδης, στο Συνέδριο Παιδικής και Εφηβικής Γυναικολογίας που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ο κ. Αθανασιάδης, ανέφερε ότι τα θύματα του, trafficking , με σκοπό την σεξουαλική εκμετάλλευση προέρχονται από 127 χώρες και προωθούνται σε 137 χώρες.
“Η Ελλάδα δεν είναι πλέον μια ενδιάμεση χώρα, αλλά χώρα προορισμού. Μιλάμε για τους πρόσφυγες από τον Νότο” ανέφερε χαρακτηριστικά. Μάλιστα παρουσίασε φωτογραφίες από προσφυγόπουλα στην Ειδομένη τα οποία είχε συναντήσει ο ίδιος πριν τρία χρόνια και κανείς δεν ξέρει τι απέγιναν. “Θα έχετε ακούσει και από ιδρύματα στην Ελλάδα ότι μυστηριωδώς εξαφανίστηκαν παιδιά και έφηβοι και δεν βρέθηκαν. Βεβαίως μπορούμε να υποθέσουμε που κατέληξαν. Το προσφυγικό σήμερα είναι ένα μεγάλο πρόβλημα γιατί εκτός των άλλων τα παιδιά και οι έφηβοι γίνονται θύματα κακοποίησης. Υπάρχουν πολλά ασυνόδευτα παιδιά και συχνά οι “κηδεμόνες” τους είναι προαγωγοί” πρόσθεσε ο κ. Αθανασιάδης.
Έκανε ακόμη λόγο για το survival sex (το σεξ για την επιβίωση) όπου παιδιά εξωθούνται στην πορνεία ακόμη και από τους ίδιους τους τους γονείς προκειμένου να επιβιώσουν. Πρόσθεσε ακόμη ότι υπάρχουν περιστατικά παιδιών από την Αφρική, κυρίως από τη Νιγηρία, που έχουν δώσει όρκο βουντού να μη μιλήσουν και φοβούνται όταν μιλήσουν η κατάρα θα πέσει στα ίδια και στην οικογένειά τους και ότι θα πεθάνουν. Ο κ.Αθανασιάδης, αναφέρθηκε ακόμη στα lover boys που με διάφορους τρόπους προσεγγίζουν έφηβες τις οποίες είτε εξαπατούν είτε τις παντρεύονται και στη συνέχεια με την υπόσχεση μιας καλύτερης ζωής τις προωθούν για σεξουαλική εκμετάλλευση.
Παράλληλα, υπογράμμισε, ότι ότι το trafficking είναι προσοδοφόρο καθώς αυτοί που “πουλούν” παιδιά και εφήβους κερδίζουν πιο πολλά χρήματα από αυτούς που πουλούν όπλα, είναι επίσης δραστηριότητα χαμηλού κινδύνου, τα στοιχεία είναι ανεπαρκή, οι συλλήψεις λίγες και πιθανώς είναι ανεπαρκείς οι χειρισμοί από τις υπηρεσίες. Οι επιπτώσεις είναι εξαιρετικά σοβαρές για τη σωματική, τη σεξουαλική και την ψυχική υγεία των θυμάτων παιδιών και εφήβων. Από την άλλη η ενημέρωση του κοινού είναι ανεπαρκής, όπως ανεπαρκής είναι και η εκπαίδευση στις υπηρεσίες, τα θύματα στιγματίζονται και υπάρχει ανάγκη για σταθερή ψυχοκοινωνική στήριξη τους.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Διαβάστε περισσότερα

Εμιλιάνο Ζαπάτα: «Γη και ελευθερία»

Ξεκίνησε την αγροτική Μεξικανική Επανάσταση. Ο Εμιλιάνο Ζαπάτα, μαζί με τους Φρανσίσκο Μαντέρο, Πάσκουαλ Ορόζκο και Πάντσο Βίγια ανέτρεψαν το δικτάτορα της χώρας Πορφίριο Ντίαζ. Ο μεγαλύτερος επαναστάτης του Μεξικό αναδείχθηκε σε σπουδαία ηγετική προσωπικότητα των ανταρτών της Επανάστασης, που μαχόταν εναντίον του στρατηγού Ντίαζ. Οργάνωσε και διοικούσε σημαντική επαναστατική δύναμη, ονομαζόμενη «Απελευθερωτικός Στρατός του Νότου».
 

Γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου του 1879 στο χωριό Ανενκουίλκο της μεξικανικής πολιτείας Μορέλος. Γόνος ευκατάστατου κτηνοτρόφου, έμεινε ορφανός στα 16 του χρόνια και εργάστηκε ως εκπαιδευτής αλόγων.

Κατά την περίοδο διακυβέρνησης του Μεξικό από τον δικτάτορα Πορφίριο Ντίαζ, το  85% της γης ανήκε στο 2% του πληθυσμού. Ο Ζαπάτα ανέπτυξε από νωρίς αντιπολιτευτική δράση και το 1909 εξελέγη πρόεδρος μιας τοπικής ομάδας για τη διεκδίκηση της καλλιεργήσιμης γης, που είχε κατασχεθεί προς όφελος των μεγαλογαιοκτημόνων. Εξαιτίας της δράση του, κλήθηκε στο στρατό, όπου υπηρέτησε για επτά μήνες.

Τον Νοέμβριο του 1910 η εξαθλίωση των αγροτών οδήγησε σε μια μεγάλη αγροτική εξέγερση στη χώρα, υπό τον Φρανσίσκο Μαντέρο, πολιτικό αντίπαλο του Πορφίριο Ντίαζ. Ο Ζαπάτα τάχθηκε στο πλευρό του, πήρε τα όπλα και με σύνθημα «γη κι ελευθερία» ηγήθηκε των επαναστατημένων αγροτών, καταλαμβάνοντας όλο και περισσότερα εδάφη.

Όταν αντιλήφθηκε ότι το αίτημα για μεταρρυθμίσεις είχε εγκαταλειφθεί από τον Μαδέρο, συνεταξε το δικό του αγροτικό πρόγραμμα, γνωστό ως Σχέδιο Αγιάλα. Με αυτό απαιτούσε την κατάσχεση της γης απ’ όλους τους ξένους και του 1/3 των εδαφών των φεουδαρχών, καθώς και την επιστροφή των εδαφών που είχαν κατασχεθεί από τους ντόπιους. Σύμφωνα με το Σχέδιο Αγιάλα, όλες οι κατασχεθείσες εκτάσεις θα αποτελούσαν κοινοκτημοσύνη των ινδιάνικων κοινοτήτων.

Στο πλευρό του συγκεντρώνονταν όλο και περισσότεροι αγρότες, ενώ τις απόψεις του ενστερνίστηκαν και πολλοί διανοούμενοι , οι οποίοι συνέδεσαν τις θεωρίες του με αυτές του Καρλ Μαρξ. Μετά την καταστολή της εξέγερσης του Μαδέρο, το Φεβρουάριο του 1913, ο Ζαπάτα ένωσε τις δυνάμεις του με αυτές του Πάντσο Βίγια στο βορρά και του Πασκουάλ Ορόζκο με τους οποίους συνέχισε τον αγώνα ακόμα κι όταν έπεσε η δικτατορία του Ντίαζ. Με τον Βίλα κατέλαβαν τρεις φορές την πόλη του Μεξικό, αλλά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν.

Στις 10 Απριλίου του 1919 ο Ζαπάτα έπεσε θύμα ενέδρας. Εκτελέστηκε εν ψυχρώ από τις κυβερνητικές δυνάμεις, κατά τη συνάντησή του με έναν στρατηγό που υποτίθεται ότι ήθελε να προσχωρήσει στην επανάσταση.

Πρόκειται για μία σπουδαία φυσιογνωμία του Μεξικό. Από τους εχθρούς του χαρακτηρίστηκε ως ακραίος μηδενιστής με μοναδικό σκοπό της δράσης του τη ληστεία. Ωστόσο, για το λαό ενσαρκώνει το σωτήρα και ήρωα της επανάστασης. Έγινε θρύλος ενώ ζούσε ακόμη. Αναρίθμητες ιστορίες και τραγούδια γι’ αυτόν λέγονται ακόμη και σήμερα, ενώ ο τάφος του είναι ένα από τα πιο σεβάσμια μνημεία για τους ιθαγενείς του Νότιου Μεξικό.

Διαβάστε περισσότερα

Virtual Μουσείο - Ιστοσελίδα για το Σμυρνέικο & Ρεμπέτικο

Κώστας Μπαλαχούτης

Ο Παναγιώτης Κουνάδης, πρωτοπόρος ερευνητής, έγκυρος και διεισδυτικός μελετητής μας σεργιανά στους θησαυρούς της ανεκτίμητης συλλογής του από μουσικές ηχογραφήσεις, χειρόγραφα και αρχειακό υλικό.

Με την υποστήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), τα διαμάντια αυτά θα είναι προσιτά σε όλους καθώς το αρχείο θα αποκτήσει σύντομα το δικό του εικονικό μουσείο στη δική του ιστοσελίδα.

Το έργο υλοποιείται με την ερευνητική υποστήριξη του Πανεπιστημίου Αιγαίου, το οποίο συμμετέχει με το Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων που εδρεύει στη Σύρο.

Το Αρχείο Κουνάδη είναι ένα από τα καλύτερα οργανωμένα αρχεία αστικής λαϊκής μουσικής της περιόδου 1900 -1960. Ιδρύθηκε το 2007 και περιλαμβάνει μία από τις πλουσιότερες συλλογές ρεμπέτικων μουσικών ηχογραφήσεων και χειρόγραφων, αποτυπώνοντας την εξέλιξη της δημιουργικής μουσικής σύνθεσης της εποχής, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Διαβάστε περισσότερα

Η αριστερά απέναντι στα «ανοιχτά σύνορα»…

 

Το παρακάτω είναι  μετάφραση του άρθρου The Left Case against Open Borders της Angela Nagle, όπως δημοσιεύτηκε στο American Affairs (20/11/2018). Μετάφραση Σωτήρης Η. Καραλής

Προτού το «υψώστε το τείχος!» υπήρξε το «κατεδαφίσετε το τείχος!». Στην περίφημη ομιλία του, το 1987, ο Ροναλντ Ρήγκαν απαίτησε να εξαφανιστεί η «ουλή» του τείχους του Βερολίνου και επέμεινε ότι ο προσβλητικός περιορισμός στην ελευθερία μετακίνησης που αυτό αντιπροσώπευε, δεν ήταν τίποτα λιγότερο από «ζήτημα ελευθερίας για όλη την ανθρωπότητα». Συνέχισε λέγοντας ότι αυτοί «που αρνούνται να πλαισιώσουν τις δυνάμεις της ελευθερίας» θα «εξαφανίζονταν» σαν αποτέλεσμα της ανίκητης δύναμης της παγκόσμιας αγοράς. Και πράγματι έτσι έγινε. Στους εορτασμούς της πτώσης του τείχους ο Λέοναρντ Μπέρνσταϊν διηύθυνε την «Ωδή στη χαρά» και ο Ρότζερ Γουότερς έπαιξε το «The Wall». Οι φραγμοί σε εργασία και κεφάλαιο έπεσαν σε όλο τον κόσμο· διακηρύχτηκε το τέλος της ιστορίας· και ακολούθησαν δεκαετίες παγκοσμιοποίησης οδηγούμενες από τις ΗΠΑ.

Στα 29 χρόνια της ζωής του, περίπου 140 άτομα σκοτώθηκαν στην προσπάθειά τους να το περάσουν. Στον υπεσχημένο κόσμο της παγκόσμιας οικονομικής ελευθερίας και ευημερίας, 412 άνθρωποι σκοτώθηκαν μόνο την προηγούμενη χρονιά (2017) προσπαθώντας να περάσουν τα σύνορα ΗΠΑ – Μεξικού και περισσότεροι από 3000 πνίγηκαν στη Μεσόγειο. Τα τραγούδια και οι ταινίες που δοξάζαν την νέα ελευθερία δεν πολυπροβάλλονται πια. Τι πήγε στραβά;

Βέβαια, το σχέδιο αυτό του Ρηγκανισμού δεν τελείωσε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Ρήγκαν και οι διάδοχοί του –και από τα δύο κόμματα- χρησιμοποίησαν την ιδια θριαμβευτική ρητορική για να προβάλλουν το ξεδόντιασμα των συνδικάτων, την απορύθμιση των τραπεζών, την επέκταση των υπεργολαβιών και την παγκοσμιοποίηση των αγορών, μακριά από το νεκρό βάρος των εθνικών οικονομικών συμφερόντων. Βασική σε αυτό το σχέδιο ήταν η νεοφιλελεύθερη επίθεση στα εθνικά προσκόμματα στις ροές εργασίας και κεφαλαίου. Στις ΗΠΑ, ο Ρήγκαν επίσης, ολοκλήρωσε μιά από τις πιο σημαντικές φιλο-μεταναστευτικές μεταρρυθμίσεις στην αμερικάνικη ιστορία, την «Αμνηστία Ρήγκαν» του 1986, που επέκτεινε την αγορά εργασίας επιτρέποντας σε εκατομμύρια παράνομους μετανάστες να νομιμοποιηθούν.

Τα λαϊκά κινήματα ενάντια στα διαφορετικά στοιχεία αυτού του μεταψυχροπολεμικού οράματος προήλθαν αρχικά από την Αριστερά με την μορφή αντιπαγκοσμιητικών κινημάτων και κατόπιν του κινήματος «καταλάβατε την Γουολ Στρίτ». Όμως μην έχοντας τη δύναμη να αντιπαρατεθούν με το διεθνές κεφάλαιο, τα κινήματα αυτά κατέληξαν άδοξα. Το παγκοσμιημένο και χρηματιστικοποιημένο οικονομικό σύστημα παρέμεινε ακλόνητο παρόλη την καταστροφή που επέφερε, ακόμα και μετά την οικονομική κρίση του 2008.

Σήμερα, μακράν η πιο ορατή αντιπαγκοσμιητική αντίδραση παίρνει τη μορφή του αντιμεταναστευτικού κινήματος του οποίου ηγείται ο Ντ. Τραμπ και άλλοι ‘λαϊκιστές’. Στο μεταξύ, η Αριστερά, φαίνεται ότι δεν έχει άλλη επιλογή παρά να αναδιπλωθεί έντρομη μπροστά στην «απαγόρευση των μουσουλμάνων» του Τραμπ, και στις ιστορίες στα ΜΜΕ περί του πως το η Υπηρεσία Μετανάστευσης, ηICE (Immigration and Customs Enforcement), κυνηγάει τις οικογένειες των μεταναστών· μπορεί μόνο να αντιδρά σε αυτά που κάνει ο Τραμπ. Αν ο Τραμπ υποστηρίζει τον περιορισμό της μετανάστευσης τότε η αριστερά θα υποστηρίξει το αντίθετο. Και έτσι, σήμερα, η πολεμική περί ‘ανοιχτών συνόρων’ έχει εισβάλλει στην δημόσια συζήτηση όταν κάποτε περιοριζόταν στα think tanks των ακραίων φιλελεύθερων και στους κύκλους των ελευθεριακών και αναρχικών.

Ενώ κανένα σοβαρό πολιτικό κόμμα της Αριστεράς δεν προσφέρει συγκεκριμένες προτάσεις για μια κοινωνία πραγματικά διχως σύνορα, η Αριστερά έχει βρεθεί στη γωνία υιοθετώντας τα ηθικά προτάγματα της Αριστεράς των ανοιχτών συνόρων και τα οικονομικά επιχειρήματα των think tanks της ελεύθερης αγοράς. Αν «κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνομος» όπως λέει το γνωστό σύνθημα, η αριστερά δέχεται έμμεσα την ηθικιστική θέση ενάντια στα σύνορα αλλά και ενάντια στα κυρίαρχα έθνη. Αλλά τι επιπτώσεις θα έχει η απεριόριστη μετανάστευση στην δημόσια υγεία, την εκπαίδευση και το δικαίωμα στην εργασία; Και πως οι προοδευτικοί θα δικαιολογήσουν αυτούς τους στόχους τους στο κοινό;

Κατά τη διάρκεια της καμπάνιας των Δημοκρατικών το 2016, όταν ο εκδότης του Vox, Έζρα Κλάϊν, συνέστησε πολιτική ανοιχτών συνόρων στον Μπέρνυ Σάντερς, ο γερουσιαστής αντέδρασε επιδεικτικά απαντώντας «ανοιχτά σύνορα; Όχι. Αυτή είναι πρόταση των αδελφών Κοχ» ⁱ. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο Σάντερς να κατηγορηθεί ότι «ακούγεται σαν τον Ντόναλντ Τραμπ». Πίσω από τις γενικές διαφορές που εκδηλώθηκαν με αφορμή αυτή την στιχομυθία ωστόσο, υπάρχει ένα ευρύτερο ζήτημα. Η απεμπόληση και η εγκατάλειψη των εργατικών προτεραιοτήτων σημαίνει ότι, προς το παρόν, τα ζητήματα της μετανάστευσης μπορούν να εξαντλούνται μόνο στα πλαίσια ενός πολιτισμικού πολέμου, με αποκλειστικά ηθικού τύπου επιχειρήματα. Στα ακραία εξημμένα συναισθήματα που προκαλεί η δημόσια αντιπαράθεση στην Αμερική πάνω στην μετανάστευση, προβάλλει μια απλοϊκή ηθική και πολιτική διχοτομία. η «δεξιά» Είναι ενάντια στην μετανάστευση και η «αριστερά» υπέρ της μετανάστευσης. Τα οικονομικά όμως της μετανάστευσης, λένε μια άλλη ιστορία.

ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ

Η μετατροπή των ανοιχτών συνόρων σε θέση της Αριστεράς είναι μιά πολύ πρόσφατη εξέλιξη και είναι αντίθετη στην ιστορία της οργανωμένης Αριστεράς με πολύ θεμελιώδη τρόπο. Τα ανοιχτά σύνορα είναι εδώ και πολύ καιρό το σύνθημα των μεγάλων επιχειρήσεων και της δεξιάς της ελεύθερης αγοράς. Ξεκινώντας από τους νεοκλασικους οικονομολόγους, αυτές οι ομάδες υπερασπίστηκαν την φιλελευθεροποίηση της μετανάστευσης βασιζόμενες σε επιχειρήματα ορθολογισμού της αγοράς και οικονομικής ελευθερίας. Αντιδρούν σε περιορισμούς στην μετανάστευση για τους ίδιους λόγους που αντιδρούν σε περιορισμούς της κίνησης των κεφαλαίων. Το Ινστιτούτο Cato με ιδρυτή τον Koch, το οποίο υπερασπίζεται επίσης την άρση των νομικών περιορισμών στην παιδική εργασία, επιμένει στην ριζοσπαστική θέση των ανοιχτών συνόρων για δεκαετίες τώρα, επιχειρηματολογώντας ότι η υποστήριξη της ελεύθερης μετανάστευσης είναι θεμελιώδης αρχή του φιλελευθερισμού, και προτρέπει «ξεχάστε ήδη το τείχος, είναι καιρός για τις ΗΠΑ να ανοίξουν τα συνορά τους» ⁱⁱ. Το ίδιο κάνει το Ινστιτούτο Άνταμ Σμιθ υποστηρίζοντας ότι «οι περιορισμοί στην μετανάστευση μας κάνουν φτωχότερους» ⁱⁱⁱ.

Μετά από τον Ρήγκαν και προσωπικότητες όπως ο Μίλτον Φρίντμαν, ο G.W.Μπους υποστήριξε την άρση των περιορισμών στην μετανάστευση πριν, κατά τη διάρκεια, και μετά την προεδρική του θητεία. Ο Γκρόβερ Νόρκουιστ, ένας ενθουσιώδης οπαδός της μειωμένης φόρολογίας του Τραμπ (και των Μπους και Ρήγκαν), για χρόνια σταυροφόρος ενάντια στον αντιφιλελευθερισμό των εργατικών συνδικάτων, μας υπενθυμίζει «Η εναντίωση στην μετανάστευση είναι παραδοσιακά μια θέση των συνδικάτων»^iv.

Δεν έχει άδικο. Από τον πρώτο νόμο που περιόριζε την μετανάστευση το 1882 στον Τσέζαρ Τσάβεζ, και την περίφημη πολυεθνική διαμαρτυρία των Ενωμένων Εργατών Γης το 1969, ενάντια στην χρήση της ελεύθερης μετανάστευσης από τους εργοδότες και την συνηγορία των εργοδοτών σε αυτήν, τα εργατικά συνδικάτα έχουν συχνά εναντιωθεί στην μαζικη μετανάστευση. Όχι μόνο γιατί είναι μια μορφή εκμετάλλευσης αλλά γιατί διαβλέπουν σε αυτήν την σκόπιμη εισαγωγή παράνομης, χαμηλά αμοιβόμενης εργατικής δύναμης, το μέσο για την εξασθένηση των συνδικάτων. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί το ότι η δύναμη των συνδικάτων έγκειται στην ικανότητά τους να περιορίζουν και να αποσύρουν αν χρειαστεί την διαθεσιμότητα της εργασίας, κάτι που γίνεται αδύνατον εάν η εργατική δύναμη μπορεί να αντικατασταθεί εύκολα και φτηνά. Τα ανοιχτά σύνορα και η μαζική μετανάστευση είναι μια νίκη των αφεντικών.

Και τα αφεντικά, σχεδόν ομόφωνα την υποστηρίζουν. Το think tank και οργάνωση λόμπυ του Ζούκενμπεργκ, Εμπρός, που εργάζεται για την φιλελευθεροποίηση των πολιτικών μετανάστευσης περιλαμβάνει ανάμεσα στους «ιδρυτές και χορηγούς» του τους Έρικ Σμιτ και Μπίλ Γκείτς, καθώς και τους CEO και τα μεγαλοστελέχη των YouTube, Dropbox, Airbnb, Netflix, Groupon, Walmart, Yahoo, Lyft, Instagram και πολλών άλλων. Η αθροιστική περιουσία αυτής της λίστας είναι αρκετή να γείρει την πλάστιγγα στις περισσότερες κυβερνήσεις και κοινοβούλια, αν όχι να τα εξαγοράσει πλήρως. Αν και συχνά προβαλλόμενα από προοδευτικούς, τα κίνητρα των «φιλελεύθερων» αυτών δισεκατομμυριούχων είναι εμφανή. Η γεναιοδωρία τους προς τους ρεπουμπλικάνους δογματικούς πολέμιους των συνδικάτων όπως ο Τζεφ Φλέικ της διαβόητης «συμμορίας των οκτώ» που έδωσαν το όνομά τους στον ομώνυμο νόμο, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει.

Βέβαια, η αντίθεση των συνδικάτων στην μαζική μετανάστευση σε προηγούμενες εποχές, πολλές φορές ήταν αναμεμιγμένη με ρατσισμό (παρόντα σε όλη την Αμερικάνικη κοινωνία). Αυτό που παραλείπουν ωστόσο οι φιλελεύθεροι στις προσπάθειές τους να δυσφημίσουν τα συνδικάτα σαν «τους πραγματικούς ρατσιστές», είναι ότι τις εποχές των ισχυρών συνδικατων, αυτά ήταν ικανά να χρησιμοποιήσουν την δύναμή τους για να ξεκινήσουν καμπάνιες διεθνούς αλληλεγγύης σε εργατικά κινήματα στον υπόλοιπο κόσμο. Τα συνδικάτα έτσι αύξαιναν τους μισθούς των εκατομμυρίων μη-λευκών μελών τους, ενώ σήμερα η απουσία συνδικαλιστικών ενώσεων εκτιμάται ότι στοιχίζει στους μαύρους αμερικάνους άνδρες 50 δολάρια την εβδομάδα ^v.

Κατά τη διάρκεια της Ρηγκανικής νεοφιλελεύθερης επανάστασης τα συνδικάτα δέχτηκαν τρομακτικά πλήγματα από τα οποία δεν συνήλθαν ποτέ ενώ οι μισθοί καθηλώθηκαν για δεκαετίες. Κάτω από αυτή την πίεση η ίδια η Αριστερά έχει υποστεί έναν μετασχηματισμό. Σε απουσία ισχυρού εργατικού κινήματος, ο ριζοσπαστισμός που της απέμεινε ήταν μονάχα στα ζητήματα της κουλτούρας και της ατομικής ελευθερίας, αλλά στον τομέα της οικονομίας, δεν μπορεί να προσφέρει παρά αδύναμες διαμαρτυρίες και εκκλήσεις στην ευμένεια των ισχυρών.

Με τις αισχρές εικόνες των χαμηλά αμοιβόμενων μεταναστών που τους κυνηγά το ICE σαν εγκληματίες, και των άλλων που πνίγονται στη Μεσόγειο, και την ανησυχητική αύξηση του αντιμεταναστευτικού αισθήματος στον κόσμο, εύκολα μπορούμε να δούμε γιατί η Αριστερά επιλέγει να υπερασπιστεί τους παράνομους μετανάστες ενάντια στην στοχοποίησή και την θυματοποίηση τους. Και καλά κάνει. Αλλά, ενεργώντας με τα σωστά ηθικά κίνητρα, την υπεράσπιση δηλαδή της ανθρώπινης υπόστασης των μεταναστών, η Αριστερά έχει καταλήξει να μεταθέσει το μέτωπο πολύ πίσω, στην πραγματικότητα υπερασπιζόμενη το εκμεταλλευτικό σύστημα της μετανάστευσης καθ’αυτό.

Οι σημερινοί ακτιβιστές με τις καλές προθέσεις έχουν γίνει οι χρήσιμοι ηλίθιοι των μεγάλων επιχειρήσεων. Υιοθετώντας τα επιχειρήματα των «ανοιχτών συνόρων» – και με μια απολυτότητα και ηθικό φανατισμό που θεωρεί κάθε εμπόδιο στην μετανάστευση σαν ανείπωτο έγκλημα- κάθε κριτική στο εκμεταλλευτικό σύστημα της μαζικής μετανάστευσης απορρίπτεται σαν βλασφημία. Ακόμα και αριστεροί πολιτικοί όπως ο Μπέρνυ Σάντερς στις ΗΠΑ και ο Τζ. Κόρμπυν στην Μ.Βρεττανία κατηγορούνται σαν ‘εθνικιστές’ από τους αντιπάλους τους εφόσον υπερασπίζονται την νομιμότητα των συνόρων ή μέτρα περιορισμού της μετανάστευσης. Αυτός ο ριζοσπαστισμός των «ανοιχτών συνόρων» τελικά ευνοεί τις ελίτ των πιο ισχυρών κρατών, εξασθενεί ακόμα περισσότερο την οργανωμένη σε συνδικάτα εργασία, στερεί τον αναπτυσσόμενο κόσμο από τους ειδικευμένους επαγγελματίες και στρέφει τους εργάτες ενάντια στους εργάτες.

Αλλά η Αριστερά δεν χρειάζεται να πειστεί από εμένα. Ας ρωτήσει τον Μαρξ, του οποίου η θέση για την μετανάστευση θα αρκούσε για να τον εξαφανίσει από την σύγχρονη αριστερά. Αν και η μετανάστευση στην σημερινή της κλίμακα και ρυθμούς ήτανε αδιανόητη τον καιρό του, ο Μαρξ εξέφρασε μια πολύ κριτική θέση πάνω στα επιπτώσεις της μετανάστευσης όπως αυτή συνέβαινε στον 19^ο αιώνα. Σε μια επιστολή του σε δυό συνταξιδιώτες του Αμερικάνους, ο Μάρξ υποστήριξε ότι η εισαγωγή των χαμηλά αμοιβόμενων Ιρλανδών μεταναστών στην Αγγλία τους οδηγούσε σε ανταγωνισμό με τους Εγγλέζους εργάτες. Το έβλεπε σαν ένα τμήμα του συστήματος εκμετάλλευσης που δίχαζε την εργατική τάξη και που αντιπροσώπευε μια επέκταση της αποικιοκρατίας. Έγραψε:

Λόγω της συνεχώς αυξανόμενης συγκέντρωσης των μισθώσεων, η Ιρλανδία σταθερά στέλνει το περίσσευμά της στην αγορά εργασίας της Αγγλίας και έτσι πιέζει τους μισθούς και επιδεινώνει την υλική και ηθική θέση της Αγγλικής εργατικής τάξης.

Και το πιο σημαντικό απ’όλα! Κάθε βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο στην Αγγλία τώρα έχει μια εργατική τάξη διαιρεμένη σε δύο εχθρικά στρατόπεδα, Άγγλους προλετάριους και Ιρλανδούς προλετάριους. Ο συνηθισμένος Άγγλος εργάτης μισεί τον Ιρλανδό εργάτη σαν ανταγωνιστή του, που του επιδεινώνει την ποιότητα ζωής του. Σε σχέση με τον Ιρλανδό εργάτη θεωρεί τον εαυτό του σαν μέλος της άρχουσας εθνότητας και σαν αποτέλεσμα μετατρέπεται σε εργαλείο των Άγγλων καπιταλιστών και αριστοκρατών ενάντια στην Ιρλανδία, με συνέπεια να ενδυναμώνεται η κυριαρχία τους πάνω του. Απεναντί του διατηρεί θρησκευτικές, κοινωνικές και εθνικές προκαταλήψεις. Η συμπεριφορά του προς τον Ιρλανδό εργάτη μοιάζει πολύ με αυτή των «φτωχών λευκών» προς τους Νέγρους στις παλιές δουλοκτητικές πολιτείες των ΗΠΑ. Ο Ιρλανδός του το ανταποδίδει με τόκο. Βλέπει στο πρόσωπο του Εγγλέζου εργάτη τόσο τον συνένοχο όσο και το ηλίθιο όργανο των Εγγλέζων κυρίαρχων της Ιρλανδίας.

Αυτός ο ανταγωνισμός κρατιέται τεχνητά ζωντανός και εντείνεται από τον τύπο, τον άμβωνα, την σάτυρα και εν ολίγοις από όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της η άρχουσα τάξη. Αυτός ο ανταγωνισμός είναι το μυστικό της αδυναμίας της Εγγλέζικης εργατικής τάξης, παρόλη την οργάνωσή της. Είναι το μυστικό με το οποίο η τάξη των καπιταλιστών διατηρεί την εξουσία της. Και το γνωρίζει πολύ καλά.»^vi

Ο Μάρξ συνέχισε λέγοντας ότι η προτεραιότητα για την οργανωμένη εργατική τάξη της Αγγλίας ήταν «να κάνει την εργατική τάξη να συνειδητοποιήσει ότι για αυτήν, η εθνική χειραφέτηση της Ιρλανδίας δεν ήταν ζήτημα αφηρημένης δικαιοσύνης ή ανθρωπιστικών ιδεωδών αλλά η πρώτη συνθήκη της δικής της χειραφέτησης». Εδώ ο Μαρξ έδειξε τον δρόμο σε μια προσέγγιση που σπάνια συναντάμε σήμερα. Η εισαγωγή χαμηλά αμοιβόμενης εργασίας είναι ένα όργανο καταστολής που διχάζει την εργατική τάξη και ευνοεί την τάξη των εξουσιαστών. Η κατάλληλη, λοιπόν, απάντηση δεν είναι ο αφηρημένος μοραλισμός του καλωσορίσματος όλων των μεταναστών σαν μια πράξη φιλανθρωπίας, αλλά η αντιμετώπιση των αιτίων της μετανάστευσης που βρίσκεται στις σχέσεις μεταξύ των μεγάλων και ισχυρών οικονομιών και των μικρότερων και αναπτυσσόμενων οικονομιών, από τις οποίες οι άνθρωποι μεταναστεύουν.

ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

Οι συνήγοροι των ανοιχτών συνόρων συχνά υποτιμούντο κόστος της μαζικής μετανάστευσης για τις αναπτυσσόμενες χώρες. Πράγματι, η παγκοσμιοποίηση συχνά δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο: οι απελευθερωμένες πολιτικές του εμπόριου καταστρέφουν την οικονομία μιας περιοχής, γεγονός που με τη σειρά του οδηγεί σε μαζική μετανάστευση από αυτήν, υποβαθμίζοντας περαιτέρω την δυνατότητά της να αντιστρέψει την τάση, ενώ έχει σαν αποτέλεσμα την μείωση των μισθών για τους χαμηλά αμοιβόμενους εργάτες στις χώρες υποδοχής. Μία από τις κύριες αιτίες της εργατικής μετανάστευσης από το Μεξικό στις ΗΠΑ είναι η οικονομική και κοινωνική ισοπέδωση που προκλήθηκε από την ΒορειοΑμερικάνικη συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου (NAFTA). Η NAFTA ανάγκασε τους Μεξικάνους αγρότες να ανταγωνιστούν την αγροτική παραγωγή των ΗΠΑ και οι συνέπειες ήταν καταστροφικές για το Μεξικό. Οι εισαγωγές διπλασιάστηκαν και το Μεξικό έχασε χιλιάδες μικρές χοιροπαραγωγικές μονάδες και μικροκαλλιεργητές καλαμποκιού. Όταν οι τιμές του καφέ έπεσαν κάτω από το κόστος παραγωγής, η NAFTA απαγόρευε τις επιδοτήσεις που θα μπορούσαν να κρατήσουν ζωντανούς τους παραγωγούς. Επιπλέον, οι εταιρείες των ΗΠΑ μπορούσαν να αγοράσουν δημόσιες υποδομές στο Μεξικό, όπως, για παράδειγμα, την κύρια σιδηροδρομική γραμμή βορρά-νότου. Η γραμμή διέκοψε την εξυπηρέτηση επιβατών, πράγμα που οδήγησε στον αποδεκατισμό του συνδικάτου των σιδηροδρομικών εργατών μετά και από την βίαιη καταστολή των απεργιών τους. Μέχρι το 2002 οι μισθοί στο Μεξικό είχαν πέσει κατά 22%, παρόλο που η παραγωγικότητα της εργασίας είχε αυξηθεί κατά 45%^vii. Σε περιφέρειες όπως η Οαχάκα, η μετανάστευση κατέστρεψε τις τοπικές οικονομίες και κοινότητες καθώς οι άνδρες μετανάστευαν στις ΗΠΑ για να γίνουν εργάτες γης και να εργαστούν στα σφαγεία, αφήνοντας πίσω γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους.

Και τι απογίνονται οι ειδικευμένοι μετανάστες εργάτες και τα λευκά κολλάρα ανάμεσά τους; Παρ’όλη την ρητορική για «χώρες-αποπάτους» ή «έθνη που δεν στέλνουν τους καλύτερούς τους», ο φόρος της μετανάστευσης εγκεφάλων στις αναπτυσσόμενες οικονομίες είναι δυσθεώρητος. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας για το 2017, περίπου το 45% των μεταναστών που έχουν εισρεύσει στις ΗΠΑ από το 2010 είναι απόφοιτοι κολλεγίου^viii. Οι αναπτυσσόμενες χώρες πασχίζουν να συγκρατήσουν τους ειδικευμένους και επαγγελματίες τους, πολίτες, που η εκπαίδευσή τους έχει στοιχίσει ένα αξιόλογο κεφάλαιο, επειδή οι μεγαλύτερες και πιο εύρωστες οικονομίες που κυριαρχούν στην παγκόσμια αγορά, έχουν τον πλούτο να τους αρπάξουν. Σήμερα, το Μεξικό επίσης συγκαταλέγεται ως ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς μορφωμένων επαγγελματιών και η οικονομία του ως εκ τούτου υποφέρει από ένα μόνιμο «έλλειμα ειδικευμένων εργαζομένων». Αυτή η αναπτυξιακή αδικία δεν περιορίζεται σίγουρα στο Μεξικό. Σύμφωνα με το περιοδικό Foreign Policy, «υπάρχουν περισσότεροι Αιθίοπες φυσικοί που εξασκούν το επάγγελμά τους σήμερα στο Σικάγο, απ’ότι σε ολόκληρη την Αιθιοπία, μία χώρα 80 εκατομμυρίων κατοίκων»^ix. Δεν είναι δύσκολο να δούμε γιατί οι οικονομικές και πολιτικές ελίτ των πλουσιότερων χωρών της γης θέλουν ο κόσμος «να στέλνει τους καλύτερούς του», ανεξάρτητα από τις συνέπειες για τον υπόλοιπο κόσμο. Αλλά γιατί η ηθικολογούσα Αριστερά των ανοιχτών συνόρων παρέχει το ανθρωπιστικό προσωπείο για αυτή την απροκάλυπτη ιδιοτέλεια;.

Σύμφωνα με την ανάλυση των κεφαλαιουχικών ροών και του παγκόσμιου πλούτου σήμερα, η παγκοσμιοποίηση πλουτίζει τους πλουσιότερους ανθρώπους στις πλουσιότερες χώρες σε βάρος των φτωχότερων, και όχι αντίστροφα. Κάποιοι αυτό το ονομάζουν «βοήθεια από την ανάποδη». Δισεκατομμύρια σε τοκοχρεολύσια μετακινούνται από την Αφρική προς τις μεγάλες τράπεζες στο Λονδίνο και την Νέα Υόρκη. Τεράστιος ιδιωτικός πλούτος γεννιέται σε εξορυκτικές βιομηχανίες που κάθε χρόνο διαμέσου διαιτησίας επαναπατρίζεται στα πλουσιότερα έθνη, όπου έχουν την έδρα τους οι πολυεθνικές επιχειρήσεις. Έτσι προκύπτει διαφυγή κεφαλαίων τρισεκατομμυρίων δολαρίων γιατί οι παγκόσμιες επιχειρήσεις εκμεταλλεύονται τους φορολογικούς παραδείσους και την ισχύουσα εχεμύθεια σε θέματα δικαιοδοσίας που έχει προωθήσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου μέσω της φιλελευθεροποίησης των «αναποτελεσματικών εμπορικά» τιμολογήσεων και άλλων πολιτικών ^x.

Η ανισοκατανομή του παγκόσμιου πλούτου είναι ο πρωταρχικός παράγοντας που ωθεί την μαζική μετανάστευση, και η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου δεν είναι αμέτοχη σε αυτό. Υπάρχει ακόμα και ο παράγοντας που έλκει την μαζική μετανάστευση, που είναι οι εκμεταλλευτές εργοδότες των ΗΠΑ, που γυρεύουν να κερδίσουνε από μη συνδικαλισμένους, χαμηλά αμοιβόμενους εργαζόμενους, σε τομείς όπως η γεωργία αλλά και μέσω της εισαγωγής εργατικής δύναμης ήδη ειδικευμένης σε άλλες χώρες (άσπρα κολλάρα). Το καθαρό αποτέλεσμα είναι ένας εκτιμώμενος πληθυσμός 11 εκατομμυρίων ανθρώπων που διαβιούν παρανόμως στις ΗΠΑ.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ

Η πολιτική των ανοιχτών συνόρων δεν έχει δημόσια νομιμοποίηση, αλλά οι μεταναστευτικές πολιτικές που ρίχνουν το βάρος της υλοποίησης της στους εργοδότες αντί για τους μετανάστες έχουν πράγματι μεγάλη υποστήριξη. Σύμφωνα με μια έρευνα της Washington Post και του ABC News, η υποστήριξη για την υποχρεωτική χρήση του ομοσπονδιακού ηλεκτρονικού συστήματος ταυτοποίησης της απασχόλησης (Ε-Verify), που η χρήση του θα εμπόδιζε τους εργοδότες να εκμεταλλεύονται την παράνομη εργασία, είναι σχεδόν στο 80% – περισσότερο από δύο φορές το ποσοστό που υποστηρίζει την ανέγερση τείχους στα σύνορα με το Μεξικό ^xi. Γιατί λοιπόν οι προεδρικές καμπάνιες περιστρέφονται μόνο γύρω από την ανέγερση ενός τεράστιου τειχους; Γιατί η τρέχουσα συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις αμφιλεγόμενες πρακτικές του ICE που στοχεύουν τους μετανάστες – ειδικότερα όταν η πιο ανθρώπινη και δημοφιλής μέθοδος να κάνουν τους εργοδότες υπεύθυνους για την εφαρμογή του νόμου από την αρχή είναι και η πιο αποτελεσματική^xii; Η απάντηση, στα γρήγορα, είναι ότι τα λόμπι των εργοδοτών έχουν μπλοκάρει και σαμποτάρουν τις προσπάθειες του τύπου Ε-Verify για δεκαετίες, ενώ η αριστερά των ανοιχτών συνόρων έχει εγκαταλείψει κάθε σοβαρή συζήτηση πάνω σε αυτές τις μεθόδους.

Πρόσφατα, η Western Growers Association και η California Farm Bureau Federation, μεταξύ άλλων, μπλόκαραν έναν νόμο που θα έκανε υποχρεωτικό το Ε-Verify, παρ’όλες τις πολλές παραχωρήσεις του (του νόμου) προς την εργοδοσία ^xiii. Οι Δημοκρατικοί ήταν παντελώς απόντες από αυτή την συζήτηση. Σαν συνέπεια, εργάτες προερχόμενοι από κατεστραμμένες από τις ΗΠΑ οικονομίες, θα συνεχίσουν να έλκονται με την υπόσχεση της εξεύρεσης εργασίας, προκειμένουν να πέσουν θύματα φτηνής και παράνομης εκμετάλευσης. Καθώς στερούνται πλήρων νομικών δικαιωμάτων, αυτοί οι μη-πολίτες θα είναι αδύνατον να γραφτούν σε συνδικάτα και θα ζούν σε μόνιμο φόβο να μην συλληφθούν και διωχθούν.

Έχει πλέον γίνει κοινό σύνθημα μεταξύ των υπερασπιστών των ανοιχτών συνόρων –καθώς και πολλών δημοσιολόγων του καθεστώτος- ότι «δεν υπάρχει μεταναστευτική κρίση». Αλλά, είτε τους αρέσει είτε όχι, τα υψηλά και μη αντιστρέψιμα επίπεδα μαζικής μετανάστευσης είναι αντιδημοφιλή σε όλες τις κοινωνίες σε όλο τον κόσμο. Και οι άνθρωποι μεταξύ των οποίων είναι αντιδημοφιλή, οι πολίτες, έχουν δικαίωμα ψήφου. Έτσι, η μετανάστευση όλο και περισσότερο παράγει μια κρίση που είναι θεμελιώδης για την δημοκρατία. Κάθε πολιτικό κόμμα που θέλει να κυβερνήσει θα πρέπει είτε να δεχτεί την θέληση των πολιτών, είτε θα πρέπει να καταπνίξει την διαφωνία αυτή προκειμένου να επιβάλλει την ατζέντα των ανοιχτών συνόρων. Πολλοί από την ελευθεριακή Αριστερά είναι από τους πιο διαπρύσιους υπερασπιστές της τελευταίας. Για ποιό λόγο; Για να δώσει το ηθικό κάλυμμα για εκμετάλλευση; Για να διασφαλίσει ότι τα αριστερά κόμματα που θα μπορούσαν πράγματι να αναδείξουν κάθε ένα από αυτά τα ζητήματα σε μια βαθύτερη παγκόσμια επίπεδο θα παραμένουν εκτός (κυβερνητικού) νυμφώνος;

Οι απολογητές της μετανάστευσης έχουν δύο κύρια όπλα. Το ένα είναι οι μεγάλες επιχειρήσεις και τα οικονομικά συμφέροντα που, όλα, συμπαρατάσσονται στο πλευρό τους, αλλά ένα όπλο εξίσου ισχυρό- που χρησιμοποιείται με δεξιοτεχνία από τους αριστερίζοντες απολογητές- είναι ο ηθικός εκβιασμός και η δημόσια καταισχύνη. Οι άνθρωποι σωστά αντιλαμβάνονται την κακομεταχείριση των μεταναστών σαν ηθικά μεμπτή. Πολλοί άνθρωποι ανησυχούν για την άνοδο του ρατσισμού και την περιφρόνηση προς τις μειονότητες που συχνά συνοδεύει το αντιμεταναστευτικό αίσθημα. Αλλά η θέση των ανοιχτών συνόρων δεν ανταποκρίνεται καν στο διακυρηγμένο της ηθικό κώδικα.

Υπάρχουν πολλά οικονομικά υπέρ και κατά στην μεγάλη μετανάστευση, αλλά αυτή είναι πιο πιθανό να επηρεάσει αρνητικά τις χαμηλά αμοιβόμενες δουλειές και τους πιο ανειδίκευτους ιθαγενείς εργάτες, ενώ θα ευνοήσει τους πλουσιότερους από αυτούς καθώς και τον εταιρικό τομέα. Όπως υποστήριξε ο Τζόρτζ Μπόρχας, λειτουργεί σαν μια ανακατανομή στους πλουσιότερους^xiv. Μια μελέτη της Εθνικής Εκαδημίας Επιστημών το 2017 με τίτλο «οι οικονομικές και νομισματικές επιπτώσεις της μετανάστευσης» συμπεραίνει ότι οι τρέχουσες μεταναστευτικές πολιτικές έχουν πλήξει δυσανάλογα τους φτωχούς και μειονοτικούς Αμερικάνους, ένα εύρημα που δεν θα εξέπληττε προσωπικότητες όπως ο Μάρκους Γκάρβευ ή ο Φρέντερικ Ντάγκλας. Χωρίς αμφιβολία και αυτοί θα έπρεπε να θεωρηθούν σαν «αντι-μετανάστες» με τα σημερινά δεδομένα, για την προειδοποίησή τους αυτή.

Σε μια δημόσια ομιλία για την μετανάστευση η Χίλαρυ Κλίντον είπε: «Πιστεύω ότι όταν έχουμε εκατομμύρια σκληρά εργαζόμενους μετανάστες που συνεισφέρουν στην οικονομία μας, θα ήταν αυτοχειριαστικό και απάνθρωπο να προσπαθήσουμε να τους πετάξουμε έξω» ^xv. Σε μια ιδιωτική απεύθυνσή της σε Λατινοαμερικάνους τραπεζίτες που διέρρευσε, προχώρησε ακόμα περισσότερο: «το όνειρό μου είναι μια κοινή αγορά για όλο το ημισφαίριο, με ανοιχτά σύνορα και ελεύθερο εμπόριο, κάποια στιγμή στο μέλλον, με ενέργεια που να είναι τόσο πράσινη και αειφόρα οσο μπορούμε να την κάνουμε» (αν και αργότερα υποστήριξε ότι εννοούσε ανοιχτά σύνορα μόνο για την ενέργεια) ^xvi. Τέτοιες δηλώσεις φυσικά, έκαναν την αντιμεταναστευτική προ-Τραμπ δεξιά να λυσσάξει. Αλλά ίσως ακόμα περισσότερο αποκαλυπτική είναι η σύγκλιση μεταξύ της Αριστεράς των ανοιχτών συνόρων και της «σεβάσμιας» φιλοεπιχειρηματικής Δεξιάς που συνόψισαν οι επισημάνσεις της Κλίντον. Σε ένα πρόσφατο άρθρο στο National Review απάντώντας στον «εθνικισμό» του Τραμπ, ο Τζευ Κοστ έγραψε, «Για να θέσουμε τα πράγματα ωμά, όσο συνεχίζουμε να κάνουμε λεφτά ο ένας από τον άλλο, δεν χρειάζεται να αγαπιόμαστε. Αυτό είναι που θα μας κρατήσει ενωμένους». Σε αυτό το τερατώδες είδος Θατσερισμού, οι Buckleyites (συντηρητικοί) ακούγονται ακριβώς σαν τους φιλελευθερους “κοσμοπολίτες”- αλλά χωρίς την λάμψη ή τη γοητεία της ηθικής αυτοεξαπάτησης.

Ως παιδί μεταναστών, και ως κάποια που έχω ζήσει την περισσότερη ζωή μου σε μια χώρα με σταθερά υψηλά ποσοστά αποδημίας –την Ιρλανδία- είχα πάντοτε δεί το ζήτημα της μετανάστευσης διαφορετικά απ’ότι οι καλοπροαίρετοι φίλοι μου της αριστεράς, που ζούσαν σε μεγάλες και κυρίαρχες οικονομίες. Όταν η λιτότητα και ανεργία χτύπησε πάλι την Ιρλανδία –και ενώ εκατομμύρια δημόσιου χρήματος χρησιμοποιήθηκαν για να σώσουν τον ιδιωτικό τομέα, το 2008- παρακολούθησα όλόκληρη την παρέα των συνομηλίκων μου να φεύγει για να μην γυρίσει ποτέ. Δεν είναι μοναχα ένα τεχνικό ζήτημα. Αγγίζει την ψυχή και την καρδιά ενός έθνους, όπως ο πόλεμος. Σημαίνει την συνεχή αιμορραγία ιδεαλιστικής και ενεργητικής νεολαίας που συνήθως είναι αυτή που αναζωογωνεί και επαναπροσδιορίζει μια κοινωνία. Στην Ιρλανδία, όπως και στην κάθε κοινωνία με υψηλά ποσοστά μετανάστευσης, πάντοτε υπήρχαν καμπάνιες ενάντια στην αποδημία από την Αριστερά, οι οποίες απαιτούσαν πλήρη απασχόληση σε καιρούς ύφεσης. Σπανια όμως είναι τόσο ισχυρές ώστε να αντέξουν την πίεση των δυνάμεων της παγκόσμιας αγοράς. Στο μεταξύ, οι ένοχες και νευρικές ελιτ στην κυβέρνηση κάθε άλλο παρά στεναχωριούνται όταν βλέπουν μία δυνητικά κριτική γενιά να σκορπίζει ανά την υφήλιο κατά τη διάρκεια της κρίσης.

Εξακολουθώ πάντοτε να εκπλήσσομαι με την αλαζονεία και την περίεργα αυτοκρατορική νοοτροπία των Βρεττανών και Αμερικανών προοδευτικών υποστηρικτών των ανοιχτών συνόρων όταν πιστεύουν ότι επιτελούν έργο φωτισμένης φιλανθρωπίας όταν υποδέχονται ανθρώπους με διδακτορικά από την Ανατολική Ευρώπη ή την Κεντρική Αμερική και τους ξεναγούν και τους κάνουν το τραπέζι. Ανάμεσα στα πλουσιότερα έθνη, η υπεράσπιση των ανοιχτών συνόρων φαίνεται να λειτουργεί μεταξύ των οπαδών της σαν μια σέχτα φανατικών – ένα προϊόν των μεγάλων επιχειρήσεων και του λόμπυ της ελεύθερης αγοράς, προωθείται από μιά μεγαλύτερη ομάδα ανθρώπων της αστικής, δημιουργικής, τεχνοκρατικής, μορφωμένης και δημοσιολογούσας τάξης, οι οποίοι εξυπηρετούν τα ιδιαίτερα συμφέροντα της τάξης τους κρατώντας φτηνό τον άστατο τρόπο ζωής τους και τις καριέρες τους άθικτες, καθώς παπαγαλίζουν την καθεστωτική ιδεολογία των επιχειρήσεών τους. Η αλήθεια είναι ότι η μαζική μετανάστευση έιναι μια τραγωδία και ότι η ηθικολογία της ανώτερης μεσοαστικής τάξης περί αυτής είναι μια φάρσα. Ισως οι πολύ πλούσιοι μπορούν να ζήσουν τις ζωές τους στον διχως σύνορα κόσμο που επιθετικά υπερασπίζονται, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι χρειάζονται –και επιθυμούν- ένα συμπαγές, κυρίαρχο πολιτικό σώμα όπου μπορούν να υπερασπιστούν τα δίκαιά τους ως πολίτες.

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΕΝΟΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΑΝΤΙΜΑΧΟΜΕΝΟΙ ΤΗΝ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΕΚΜΑΤΑΛΛΕΥΣΗ

Εάν τα ανοιχτά σύνορα είναι μια πρόταση των αδελφών Κοχ, τότε ποιά θα ήτανε μια γνήσια αριστερή θέση πάνω στη μετανάστευση; Σε αυτή την περίπτωση, αντί για τον Μιλτον Φριντμαν, η αριστερά πρέπει να προσανατολιστεί στην δική της μακριά παράδοση. Οι προοδευτικοί πρέπει να επικεντρώσουν την κριτική στην συστημική εκμετάλλευση που βρίσκεται στη ρίζα της μαζικής μετανάστευσης, και όχι να υποχωρήσουν σε έναν φτηνό ρηχό μοραλισμό που νομιμοποιεί αυτές τις δυνάμεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Αριστεροί θα πρέπει να αγνοήσουν τις αδικίες που υφίστανται οι μετανάστες. Πρέπει ζωηρά να τους υπερασπιστούν ενάντια στην απάνθρωπη μεταχείριση. Από την άλλη, κάθε συνεπής αριστερός πρέπει να παλέψει σκληρά ενάντια στην μεγάλη επιχείρηση, το χρηματιστικό κεφάλαιο και τους άλλους φορείς που δημιουργούν τις αβίωτες συνθήκες που ευνοούν την μετανάστευση (η οποία, με τη σειρά της, δημιουργεί την λαικιστική αντίδραση εναντίον της). Μόνο μια ισχυρή εθνική Αριστερά στα μικρά και αναπτυσσόμενα έθνη- συνασπιζόμενη με μια Αριστερά ταγμένη στον πόλεμο ενάντια στην χρηματιστικοποίηση και την παγκόσμια εκμετάλλευση της εργασίας στις ισχυρότερες οικονομίες- μπορεί να έχει κάποια ελπίδα να αντιμετωπίσει αυτά τα ζητήματα.

Για αρχή, η Αριστερά θα πρέπει να πάψει να τσιτάρει την πιο πρόσφατη προπαγάνδα του Ινστιτούτο Κάτο που αγνοεί την επίπτωση των μεταναστευτικών ροών στο εγχώριο εργατικό δυναμικό, ιδιαίτερα επειδή οι φτωχότεροι προκειται να υποφέρουν περισσότερο από την επέκταση της δεξαμενής εργασίας. Οι μεταναστευτικές πολιτικές θα πρέπει να σχεδιαστούν με τέτοιο τρόπο ώστε η διαπραγματευτική θέση των εργατών δεν θα θιχτεί σημαντικά. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε καιρούς στασιμότητας των μισθών, αδύναμων συνδικάτων και μαζικής ανισότητας.

Σχετικά με την παράνομη μετανάστευση η Αριστερά θα πρέπει να υποστηρίξει τις προσπάθειες να γίνει το Ε-Verify υποχρεωτικό και να πιέσει για βαριές ποινές σε εργοδότες που το παραβιάζουν. Οι εργοδότες και όχι οι μετανάστες πρέπει να είναι ο στόχος. Αυτοί οι εργοδότες εκμεταλεύονται τους μετανάστες που δεν έχουν νομική κάλυψη με σκοπό να ριξουν τα μεροκάματα στα τάρταρα ενώ ταυτόχρονα αποφεύγουν την καταβολή των φόρων και των άλλων επιδομάτων. Αυτά τα κίνητρα πρέπει να εξαφανιστούν αν πρόκειται οι εργαζόμενοι να έχουν ελπίδα σε μιά τίμια μεταχείριση.

Ο Τραμπ παραπονέθηκε για τους ανθρώπους που έρχονται από τις ‘χώρες-απόπατους’ και υπέδειξε τους Νορβηγούς σαν υποδειγματικούς μετανάστες. Αλλά οι Νορβηγοί που κάποτε έρχονταν στις ΗΠΑ κατά μάζες –ήταν απελπισμένοι και φτωχοί. Σήμερα, που έχουν μια ακμάζουσα και σχετικά δίκαια σοσιαλδημοκρατία, που βασίστηκε στην δημόσια ιδιοκτησία των πλουτοπαραγωγικών πόρων, δεν έρχονται πλέον ^xvii. Στο τέλος, τα κίνητρα για τις μαζικές μεταναστεύσεις θα παραμένουν, όσο τα δομικά προβλήματα που τις προκαλούν παραμείνουν άθικτα.

Η μείωση της έντασης της μαζικής μετανάστευσης επομένως απαιτεί την βελτίωση των όρων ζωής των φτωχών του κόσμου. Η ίδια η μαζική μετανάστευση δεν μπορεί να το καταφέρει αυτό: δημιουργεί μια κούρσα προς τον πάτο για τους εργάτες των χωρών υποδοχής και έναν αποδεκατισμό των εγκεφάλων στις χώρες αποδημίας. Η μόνη πραγματική λύση είναι η διόρθωση των ανισοτήτων στην παγκόσμια οικονομία, και ο ριζικός μετασχηματισμός της παγκοσμιοποίησης που έχει φτιαχτεί για να ευνοήσει τους πλούσιους σε βάρος των φτωχών. Για αρχή, αυτό επιβάλλει δομικές αλλαγές στις πολιτικές εμπορίου που αποτρέπουν την αναγκαία, οδηγούμενη από το κράτος, ανάπτυξη στις αναπτυσσόμενες οικονομίες. Αντεργατικές διεθνείς συνθήκες όπως η ΝΑΦΤΑ πρέπει να στόχοποιηθούν. Είναι εξίσου αναγκαίο η Αριστερά να επιτεθεί σε ένα χρηματιστικό σύστημα που μεταφέρει κεφάλαια από τις αναπτυσσόμενες χώρες για να στήσει φούσκες στις πλούσιες χώρες που καταλήγουν στην αύξηση της ανιστότητας. Και βέβαια, παρόλο που οι παράτολμες πολιτικές εξωτερικές πολιτικές του Τζορτζ Μπους υιού έχουν καταδικαστεί, ο πειρασμός νέων στρατιωτικών επεμβάσεων και σταυροφοριών υπό τις ΗΠΑ παραμένει. Σε αυτό πρέπει να εναντιωθούμε. Οι εκστρατείες των ΗΠΑ στην Μέση Αντολή έχουν σκοτώσει χιλιάδες ανθρώπους, δημιουργησαν εκατομμύρια πρόσφυγες και μετανάστες και κατέστρεψαν βασικές υποδομές.

Τα επιχειρήματα του Μαρξ ότι η εγγλέζικη εργατική τάξη πρέπει να δεί την χειραφέτηση της Ιρλανδίας σαν ένα δυνάμει συμπλήρωμα του αγώνα της, παρά μια απειλή στην ταυτότητά της, θα πρέπει σήμερα να αντηχήσουν δυνατά, καθώς γινόμαστε μάρτυρες στην ανάδειξη διαφόρων κινημάτων ταυτότητας ανά τον κόσμο. Η παρηγορητική φαντασίωση ότι οι μετανάστες έρχονται εδώ γιατί αγαπούν την Αμερική είναι απελπιστικά αφελής – όσο αφελές θα ήταν να υποθέσουμε ότι οι Ιρλανδοί πήγαιναν στην Αγγλία κατά τον 19^ο αιώνα επειδή την αγαπούσαν. Οι περισσότεροι μετανάστες μεταναστεύουν από οικονομική αναγκαιότητα και η μεγάλη πλειοψηφία τους θα προτιμούσαν να έχουν καλύτερες προοπτικές στην χώρα τους, ανάμεσα στους φίλους και συγγενείς τους. Αλλά τέτοιες δυνατότητες δεν είναι δυνατές μέσα στο σημερινό σύστημα της παγκοσμιοποίησης.

Όπως στην κατάσταση που περιέγραψε ο Μαρξ στην Αγγλία των ημερών του, πολιτικοί σαν τον Τραμπ κινητοποιούν την βάση τους υποδαυλίζοντας αντιμεταναστευτικά συνθήματα, αλλά πολύ σπάνια αν όχι ποτέ, αναφέρονται στην δομική εκμετάλλευση –στην χώρα του ή αλλού- που είναι το αίτιο της μαζικής μετανάστευσης. Συχνά, κάνουν αυτά τα προβλήματα χειρότερα, επεκτείνοντας την δύναμη των εργοδοτών και του κεφάλαιου απέναντι στους εργαζόμενους και στρέφοντας την οργή των υποστηρικτών τους –συχνά τα θύματα τέτοιων δυνάμεων- ενάντια σε άλλα θύματα, τους μετανάστες. Αλλά παρόλη την αντιμεταναστευτική μανία του Τραμπ, η διοίκησή του δεν έχει κάνει τίποτα για να γενικεύσει την χρήση του Ε-Verify, προτιμώντας καλύτερα να κομπάζει για ένα τείχος που ποτέ δεν φαίνεται να κατασκευάζεται ^xviii. Ενώ οικογένειες χωρίζονται στα σύνορα, η διοίκηση κάνει τα στραβά μάτια στους εργοδότες που χρησιμοποιούν τους μετανάστες σαν πιόνια σε ένα παιχνίδι τζόγου.

Στο μεταξύ, οι οπαδοί της Αριστεράς των ανοιχτών συνόρων μπορούν να προσπαθήσουν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι υιοθετούν μια ριζοσπαστική στάση. Αλλά στην πράξη υποκαθιστούν απλώς την επιδίωξη της οικονομικής ισότητας με την πολιτική των μεγάλων επιχειρήσεων, μασκαρεμένη με ένα ενάρετο προσωπείο. Οι ΗΠΑ, ακόμα μιά από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο, θα έπρεπε να μπορεί να προσφέρει, όχι μόνο πλήρη απασχόληση, αλλά και ένα ελάχιστο εισόδημα σε όλους της τους πολίτες, συμπεριλαμβανόμενων των εργαζομένων σε δουλειές που οι οπαδοί των ανοιχτών συνόρων ισχυρίζονται ότι «οι Αμερικάνοι δεν κάνουν». Θα πρέπει να καταδικαστούν οι εργοδότες που εκμεταλλεύονται παράνομα μετανάστες για φτηνή εργασία –με μεγάλο κίνδυνο για τους ίδιους τους μετανάστες, και όχι οι μετανάστες που κάνουν ότι εκαναν πάντοτε οι άνθρωποι που βρισκόντουσαν σε οικονομική ανέχεια. Παρέχοντας ακούσια το προκάλυμμα στα επιχειρηματικά συμφέροντα της ελίτ, η Αριστερά ρισκάρει μια σημαντική υπαρξιακή κρίση, καθώς όλο και περισσότεροι κανονικοί άνθρωποι στρέφονται σε ακροδεξιά κόμματα. Σε αυτή την ώρα της κρίσης τα επίδικα είναι πολύ υψηλά για να συνεχίσουμε να το κάνουμε λάθος.

i Ezra Klein, “Bernie Sanders: The Vox Conversation,” Vox, July 28, 2015.

ii Jeffrey Miron, “Forget the Wall Already, It’s Time for the U.S. to Have Open Borders,” USA Today, July 31, 2018.

iii Sam Bowman, “Immigration Restrictions Make Us Poorer,” Adam Smith Institute, April 13, 2011.

iv Grover G. Norquist, “Samuel Gompers versus Reagan,” American Spectator, Sept. 25, 2013.

v Bhaskar Sunkara, “What’s Your Solution to Fighting Sexism and Racism? Mine Is: Unions,” Guardian, Sept. 1, 2018.

vi David L. Wilson, “Marx on Immigration,” Monthly Review, Feb. 1, 2017.

vii David Bacon, “Globalization and nafta Caused Migration from Mexico,” People’s World, Oct. 15, 2014.

viii Gustavo López, Kristen Bialik, and Jynnah Radford, “Key Findings about U.S. Immigrants,” Pew Research Center, Sept.14, 2018.

ix Kate Tulenko, “Countries without Doctors?,” Foreign Policy, June 11, 2010.

x Jason Hickel, “Aid in Reverse: How Poor Countries Develop Rich Countries,” Guardian, Jan. 14, 2017.

xi “Immigration, DACA, Congress, and Compromise,” Washington Post, Oct. 20, 2017.

xii Pia M. Orrenius and Madeline Zavodny, “Do State Work Eligibility Verification Laws Reduce Unauthorized Immigration?,” IZA Journal of Migration 5, no. 5 (December 2016).

xiii Dan Wheat, “Ag Groups Split over Latest House Labor Bill,” Capital Press, July 17, 2018.

xiv George Borjas, “Yes, Immigration Hurts American Workers,” Politico, September/October 2016.

xv Borjas.

xvi Chris Matthews, “What’s Important about the Clinton Campaign’s Leaked Emails on Free Trade,” Fortune, Oct. 11,2016.

xvii Krishnadev Calamur, “Why Norwegians Aren’t Moving to the U.S.,” Atlantic, Jan. 12, 2018.

xviii Tracy Jan, “Trump Isn’t Pushing Hard for This One Popular Way to Curb Illegal Immigration,” Washington Post, May

22, 2018.

ΑΠΟ ΤΟ «PRESS-GR«

Διαβάστε περισσότερα

6 Απριλίου 1941: Η ναζιστική Γερμανία επιτίθεται στην Ελλάδα

Από τα μέσα του 1940 η ναζιστική Γερμανία άρχισε τις προετοιμασίες για την επίθεση κατά της Σοβιετικής Ενωσης. Το σχέδιο που επεξεργάστηκε το γερμανικό επιτελείο πήρε την κωδική ονομασία: «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα». Όμως, για να προχωρήσει, έπρεπε να εξασφαλίσει τα νώτα της από τη Βαλκανική. Γι’ αυτό το σκοπό καταστρώθηκε η επιχείρηση «Μαρίτα», η συγκέντρωση δηλαδή 24 γερμανικών μεραρχιών στη Ρουμανία και η προώθησή τους την άνοιξη του ’41 στη Βουλγαρία και στη συνέχεια η εισβολή στην Ελλάδα.

Ο ηρωικός αγώνας του ελληνικού στρατού στο Μέτωπο της Αλβανίας κατά της φασιστικής Ιταλίας επηρέασε σημαντικά τα σχέδια των χιτλερικών, αφού υπολογίζεται ότι η επίθεση κατά της ΕΣΣΔ καθυστέρησε, εξαιτίας αυτής της εξέλιξης, κατά 4-5 μήνες.
Στις 6 Απρίλη 1941 εκδηλώθηκε, ταυτοχρόνως, η γερμανική επίθεση κατά της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας. Η επίθεση στα μακεδονικά οχυρά άρχισε τα ξημερώματα, πριν το τέλος του τελεσιγράφου προς την ελληνική κυβέρνηση.
Η αντίσταση της Γιουγκοσλαβίας εξουδετερώθηκε ταχύτατα, όμως τα γερμανικά στρατεύματα συνάντησαν σκληρή αντίσταση στα οχυρά Ρούπελ από τον ελληνικό στρατό.
 Η γερμανική επίθεση εναντίον της Ελλάδας εκδηλώθηκε στις 05:15 το πρωί της 6ης Απριλίου 1941, νωρίτερα δηλαδή από την 06:00 που αναφερόταν στη γερμανική διακοίνωση που επιδόθηκε στον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή από τον Γερμανό πρεσβευτή πρίγκιπα Έρμπαχ. Η υλική υπεροχή των Γερμανών, σύμφωνα με στοιχεία του Γενικού Επιτελείου Στρατού (Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού), «αντισταθμιζόταν» από την ελληνική οχύρωση και την ηρωική αυταπάρνηση των Ελλήνων στρατιωτών. Οι μάχες εξελίχθηκαν από ανατολικά προς δυτικά. Στη Θράκη οι δυνάμεις των ταξιαρχιών Έβρου και Νέστου συμπτύχθηκαν με αποτέλεσμα τα οχυρά Νυμφαία και Εχίνος να περικυκλωθούν, ήδη από τις πρώτες ώρες της 6ης Απριλίου.
Παρά τον σφοδρό βομβαρδισμό πυροβολικού και αεροπορίας και τις αλλεπάλληλες επιθέσεις του πεζικού, τα οχυρά άντεξαν όλη την ημέρα και ανάγκασαν τους Γερμανούς να τα παρακάμψουν και να κινηθούν νοτιότερα. Δυτικότερα, στο οροπέδιο του Κάτω Νευροκοπίου, η επίθεση της 72ης γερμανικής Μεραρχίας επικεντρώθηκε κυρίου στα δυτικά της τοποθεσίας, όπου υπήρχαν οι κύριες οδεύσεις που οδηγούσαν προς Δράμα και Σέρρες. Την περιοχή υπεράσπιζαν οι δυνάμεις του Συγκροτήματος Καραντάγ της XIV Μεραρχίας και η VII Μεραρχία. Το κύριο βάρος της επίθεσης από τέσσερα γερμανικά τάγματα δέχτηκαν τα οχυρά Λίσσε, Πυραμιδοειδές (που ήλεγχαν την οδό προς Δράμα) και Περιθώρι, Μαλιάγκα (που είχαν υπό τον έλεγχο του; την οδό προς Κάτω Βροντού – Σέρρες). Οι γερμανικές δυνάμεις πεζικού υποστηρίζονταν από πυροβόλα εφόδου και πυροβολικό, αλλά δεν είχαν αεροπορική κάλυψη. Όλες οι κατά μέτωπο επιθέσεις των Γερμανών και οι προσπάθειες διείσδυσης αποκρούστηκαν από τα πυρά των οχυρών και του ελληνικού πυροβολικού.
Οι Γερμανοί αναπροσάρμοσαν τα σχέδιά τους και προχώρησαν σε ελιγμό. Πέρασαν από τη Γιουγκοσλαβία στο ελληνικό έδαφος, διέσχισαν την κοιλάδα του Αξιού και της Δοϊράνης και κατέλαβαν τη Θεσσαλονίκη στις 9 Απρίλη. Μετά από διαταγή του Γενικού Επιτελείου παραδόθηκε στους Γερμανούς το Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας- Θράκης (ΤΣΑΜ). 
Στις 10 Απριλίου κάθε αντίσταση στην Ανατολική Μακεδονία και την Δυτική Θράκη είχε σταματήσει, με τους Έλληνες να έχουν 1.000 νεκρούς και τραυματίες και τους Γερμανούς 555 νεκρούς, 2.134 τραυματίες και 170 αγνοούμενους. Έπειτα από αυτή την εξέλιξη η Στρατιά της Ηπείρου περιήλθε σε δεινή θέση. Περικυκλωμένη από τους Ιταλούς και τους Γερμανούς υποχρεώθηκε σε συνθηκολόγηση στις 23 Απρίλη.
Ο ηρωικός αγώνας του ελληνικού στρατού σε δύο μέτωπα, απέναντι στις σιδερόφραχτες στρατιές της φασιστικής Ιταλίας και της ναζιστικής Γερμανίας προκάλεσε το θαυμασμό σ’ όλο τον κόσμο. Επί 16 μέρες αντιμετώπισε τη φονικότερη στρατιωτική μηχανή που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.
Οι σύμμαχοι αρνήθηκαν να βοηθήσουν, αφού θεωρούσαν χαμένη υπόθεση την αντίσταση κατά των Γερμανών. Ομως και η άρχουσα τάξη με το παλάτι έδειξαν ότι δεν πίστευαν στην αντίσταση και φρόντισαν άρον – άρον να συνθηκολογήσουν και να αναχωρήσουν υπό την προστασία των Άγγλων για τη Μέση Ανατολή.

Διαβάστε περισσότερα