Ο πλούσιος έμπορος που επέλεξε να μείνει και να θυσιαστεί στο Μεσολόγγι....

Ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος, πλούσιος έμπορος της Πάτρας, υπήρξε, με δική του θέληση, έγκλειστος στο Μεσολόγγι της δεύτερης πολιορκίας και σκοτώθηκε κατά την Έξοδο.

 

Στο Μεσολόγγι βρέθηκε ως απεσταλμένος της Διοίκησης από το Ναύπλιο, την οποία δεν έπαψε να βομβαρδίζει με επιστολές για τον επισιτισμό της μαρτυρικής πόλης. Από τις πρώτες επιστολές του στις 30 Ιουνίου 1825 προειδοποιούσε: «Η αμέλεια του να γενή εγκαίρως πρόνοια περί του κατά την γην προπυργίου της Ελλάδος, δεν γνωρίζομεν ποία δεινά επακόλουθα μπορεί να επιφέρη, διότι τα πράγματα έφθασαν εις μίαν ακμήν δυσάρεστον και εγείρουσαν τρόμον και φόβον».

Στην τελευταία του επιστολή προς την κυβέρνηση, στις 23 Μαρτίου 1826 έγραφε: «Το Μεσολόγγι ευρίσκεται εις τον έσχατον κίνδυνον δι’ έλλειψιν τροφής, και οι εν αυτώ έγκλειστοι έφαγαν όλα σχεδόν τα πίτουρα όσα ευρίσκοντο εδώ μέσα, ήρχησαν να τρώγουν και γαϊδούρια, έχουν απόφασιν και ποντικούς και τελευταίον να μακελευτούν με τους εχθρούς παρά να κλίνουν αυχένας εις αυτούς».

Η κατάσταση ξέρουμε ότι ήταν ακόμη χειρότερη απ’ ό,τι την περιγράφει. Στα ενθυμήματα του Κατσομούλη, ο αγωνιστής αφηγείται ένα περιστατικό του οποίου έγινε αυτόπτης μάρτυρας: «Εκείνη την ημέραν ένας Κραβαρίτης έκοψεν κρέας από το μηρί ενός φονευμένου και το έφαγεν».

Η νεκροφαγία στην πολιορκία του Μεσολογγίου δεν παρέχει ένα μονάχα παράδειγμα. Ο στρατηγός Ν. Μακρής, γιος του επίσημου Αγωνιστού της Πολιορκίας, γράφει ότι «πολλοί ευρέθησαν εις την ανάγκη να φάγωσιν ανθρώπινας σάρκας και, ως εδιηγούντο, ελάμβανον το ήπαρ εκ των φονευομένων και όντων κράσεως υγιούς, το ετηγάνιζον με έλαιον και έρριπτον ολίγον ξείδι. Το τοιούτον δε παρασκεύασμα παρείχεν ευάρεστον τροφήν προς τους αγνοούντας την προέλευσίν του, ανεκτήν δε εις τους γνωρίζοντας ταύτην».

Στις 4 Ιανουαρίου 1826, ο Παπαδιαμαντόπουλος στάλθηκε στη Ζάκυνθο από τους προκρίτους του Μεσολογγίου και τη φρουρά για να ζητήσει την αποστολή τροφίμων, «ακόμη και με την υποθήκευση των όπλων των αγωνιστών». Ο Παπαδιαμαντόπουλος έφτασε στο νησί στις 9 Ιανουαρίου, όπου συνάντησε και τη σύζυγό του Ελένη με τα έξι τους παιδιά. Αφού πραγματοποίησε την αποστολή του και παρά τις εκκλήσεις συγγενών και φίλων, επιβιβάστηκε στο πλοιάριο που τον είχε φέρει και επέστρεψε στο πολιορκημένο Μεσολόγγι.

Λίγο πριν από την έξοδο, παρέδωσε το λευκό του άλογο σε πεινασμένους αγωνιστές, αποκλείοντας έτσι τη μόνη ελπίδα διαφυγής του. Το τέλος του είναι γνωστό.

Διαβάστε περισσότερα

Κυβέρνηση Μακρόν: Απαγόρευσε τις διαδηλώσεις -Σχέδιο μαζικών συλλήψεων εναντίον των «κίτρινων γιλέκων»

Η γαλλική αστυνομία θα είναι έτοιμη στο εξής να προχωρά σε μαζικές συλλήψεις εάν μέλη του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων» αψηφούν την πιθανή απαγόρευση διαδηλώσεων από τις αρχές, δήλωσε χθες Τρίτη ο υφυπουργός Εσωτερικών Λοράν Νουνιέζ ενώπιον της γαλλικής εθνοσυνέλευσης.

«Στο μέλλον, αρχής γενομένης από το επόμενο Σάββατο, θα δρούμε θεωρώντας πως έχουμε μπροστά μας συγκεντρώσεις ταραχοποιών, με μόνο σκοπό να σημειωθούν επεισόδια (…) θα τις διαλύουμε αμέσως και, εάν χρειάζεται, θα προχωράμε σε μαζικές συλλήψεις», διεμήνυσε ο Νουνιέζ.

Ο πρωθυπουργός της Γαλλίας Εντουάρ Φιλίπ ανήγγειλε ότι μελετάται το ενδεχόμενο να απαγορευτούν τελείως οι διαδηλώσεις σε περιοχές του ιστορικού κέντρου της γαλλικής πρωτεύουσας, μετά τα εκτεταμένα επεισόδια του περασμένου Σαββάτου στα Ηλύσια Πεδία, όπου υποκατάστημα τράπεζας πυρπολήθηκε και καταστήματα λεηλατήθηκαν.

Ενώ ο επικεφαλής της αστυνομίας του Παρισιού Μισέλ Ντελπίς αναμενόταν να αντικατασταθεί από τον πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, ο Νουνιέζ σημείωσε νωρίτερα πως αξιωματικοί της αστυνομίας διέταξαν τα στελέχη να επιδεικνύουν αυτοσυγκράτηση όταν επιχειρούν, αλλά χωρίς να φροντίσουν να ενημερώσουν την κυβέρνηση.

Έτσι, «θα αναλάβει μια νέα ομάδα» αξιωματικών τη διοίκηση της αστυνομίας της γαλλικής πρωτεύουσας, η οποία «θα εφαρμόζει τις οδηγίες που δίνουμε», ξεκαθάρισε ο υφυπουργός Εσωτερικών στον ραδιοφωνικό σταθμό RMC.

Υπουργοί της κυβέρνησης επέκριναν την αστυνομία διότι δεν επενέβη έγκαιρα ώστε να συλλάβει τους ταραχοποιούς το περασμένο Σάββατο, αλλά και διότι εμφανίζεται να διστάζει να χρησιμοποιήσει πλαστικές σφαίρες. Οι λεγόμενοι εκτοξευτές αμυντικών σφαιρών (lanceurs de balles de défense, LBD) βρέθηκαν στο επίκεντρο έντονων επικρίσεων εναντίον των σωμάτων ασφαλείας, καθώς πάνω από 20 διαδηλωτές έχουν χάσει την όρασή τους εξαιτίας της χρήσης αυτών των όπλων σε επεισόδια.

Τη χρήση των σφαιρών από καουτσούκ κατέκριναν τόσο η επίτροπος ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης Ντούνια Μιγιάτοβιτς όσο και η αριστερή αντιπολίτευση της Γαλλίας.

Την ίδια στιγμή 35 διαπρεπείς γάλλοι χειρουργοί οφθαλμίατροι ζήτησαν τον περασμένο μήνα από τον πρόεδρο Μακρόν να επιβάλλει μορατόριο στη χρήση αυτών των όπλων. Οι επιστήμονες υπογράμμισαν σε επιστολή τους, την οποία δημοσίευσε η εφημερίδα Le Journal du Dimanche, πως η χώρα «ποτέ πριν δεν είχε ζήσει τέτοια “επιδημία” σοβαρών οφθαλμικών τραυματισμών».

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Διαβάστε περισσότερα

Η Τουρκία, σταυροδρόμι στο εμπόριο ναρκωτικών

By Kendal Nezan

 

[από το αρχείο της “Le Monde diplomatique”, Ιούλιος 1998]

Η θητεία του στρατηγού Ισμαήλ Χακί Καράνταγι ως αρχηγού του γενικού επιτελείου του τουρκικού στρατού λήγει τον ερχόμενο Αύγουστο. Τα πέντε χρόνια που πέρασε εκεί, σημαδεύτηκαν από την ενδυνάμωση του ρόλου των αξιωματικών σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής ζωής, από το «κουρδικό ζήτημα» μέχρι τις σχέσεις με την Ελλάδα, περνώντας από την πάλη ενάντια στον «ισλαμικό κίνδυνο». Με την ώθηση του κράτους, παρακολουθήσαμε, επίσης, την αύξηση των μαφιόζικων δραστηριοτήτων, συνδεδεμένων με το λαθρεμπόριο ναρκωτικών και με τις πολυάριθμες εκκαθαρίσεις αντιφρονούντων και υπέρμαχων των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

 

Η απόπειρα δολοφονίας που έγινε στις 12 Μαΐου 1998, μέρα μεσημέρι στην Άγκυρα εναντίον του Ακίν Μπιρντάλ, προέδρου της Τουρκικής Ένωσης Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, ήταν η αφορμή για να ξαναρχίσει η συζήτηση σχετικά με τις δραστηριότητες των εγκληματικών δικτύων, που λειτουργούν και ευημερούν στη σκιά της εξουσίας. «Ενώ στην Ισπανία οι 28 φόνοι που διαπράχθηκαν από τις GAL έγιναν μια σοβαρή υπόθεση του κράτους, στην Τουρκία, που αυτοχαρακτηρίζεται κράτος δικαίου και χτυπά την πόρτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κανείς από τους δράστες των περισσότερων από 4.500 πολιτικών φόνων που δεν εξιχνιάσθηκαν, τις θλιβερά διάσημες “φάιλι μεσχούλ”, που έχουν διαπραχθεί από το 1991, δεν έχει συλληφθεί. Στη χώρα μου, οι δολοφόνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι και οι διανοούμενοι βρίσκονται πίσω από τα σίδερα» δήλωνε με αγανάκτηση ο Ακίν Μπιρντάλ σε μια εισήγησή του μπροστά σε ακροατήριο της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, της οποίας είναι αντιπρόεδρος, λίγες εβδομάδες πριν από τη δολοφονική απόπειρα από την οποία επέζησε ως εκ θαύματος, αφού καμία από τις 13 σφαίρες που διαπέρασαν το κορμί του δεν άγγιξε κανένα ζωτικό όργανο. Ωστόσο, τα γεγονότα είναι γνωστά και, σε μεγάλο βαθμό, αναγνωρισμένα επισήμως.

Πράγματι, στην αναφορά του, που δημοσιεύθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1997, ο επικεφαλής επιθεωρητής της τουρκικής κυβέρνησης, ο Κουτλού Σαβάς, περιγράφει, μερικές φορές με λεπτομέρειες, πώς μέσα στο νομικό no man’s land που υπάρχει στην κουρδική νοτιο-ανατολική περιοχή, οι άντρες του ειδικού πολέμου δεν αρκούνται να σκοτώνουν όποιον θέλουν, αλλά επιδίδονται σε «προστασία» των εμπόρων, σε εκβιασμούς, βιασμούς και εμπόριο ναρκωτικών (1).

Εξηγεί επίσης πώς το κράτος εμπιστεύθηκε την ασφάλεια ενός τεράστιου διοικητικού διαμερίσματος -γύρω από τις πόλεις Σιβερέκ και Χιλβάν- στον ιδιωτικό στρατό ενός φυλάρχου, του Σεντάτ Μπουτσάκ, βουλευτή και στενού συνεργάτη της Τανσού Τσιλέρ, ο οποίος έχει δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους κατοίκους του. Αυτός ο βουλευτής, «πολέμαρχος», είναι εξάλλου ο μόνος επιζών του αυτοκινητιστικού δυστυχήματος που έγινε το Νοέμβριο του 1996 στο δρόμο που ενώνει τη Σμύρνη με την Κωνσταντινούπολη, κοντά στο Σουσουρλούκ (2). Πόση ήταν η έκπληξη της κοινής γνώμης όταν έμαθε ότι στο δυστύχημα, δίπλα στον αρχηγό της αστυνομίας, βρισκόταν και ένας διαβόητος αρχηγός της μαφίας της άκρας Δεξιάς, ο Αμπντουλάχ Τσατλί, αναμειγμένος στη δολοφονική απόπειρα εναντίον του Πάπα, καταζητούμενος από την Ιντερπόλ για εμπόριο ναρκωτικών και από την τουρκική δικαιοσύνη για το φόνο 7 στελεχών της αριστεράς!

Από τότε, για τους Τούρκους, το Σουσουρλούκ έγινε συνώνυμο της μαφιόζικης εκτροπής του κράτους. Γι’ αυτό ο κόσμος δεν παύει να ζητάει μια επιχείρηση τύπου «καθαρά χέρια». Ούτε η συγκρότηση μιας επιτροπής κοινοβουλευτικής έρευνας, ούτε η μακρά τηλεοπτική παρέμβαση του πρωθυπουργού Μεσούτ Γιλμάζ, στις 23 Ιανουαρίου 1997, κατά τη διάρκεια της οποίας σχολίασε το πόρισμα των ερευνών που μόλις του είχε παραδοθεί, δεν μπόρεσαν να ικανοποιήσουν την κοινή γνώμη, που βλέπει σε αυτά προσπάθειες με στόχο να αποκρυβεί η έκταση της γάγγραινας που κατατρώει την ίδια την καρδιά του κράτους. Πόσο μάλλον που οι πολιτικοί και αστυνομικοί υπεύθυνοι που κατονομάστηκαν είναι πάντα ελεύθεροι και διαβεβαιώνουν ότι έδρασαν με διαταγές που προέρχονταν από την κορυφή του κράτους (3).

Για το μέσο άνθρωπο, κάποιος σαν τον Γιεσίλ, τον επονομαζόμενο Εξολοθρευτή, απεικονίζει πολύ καλά την υψηλή προστασία που απολαμβάνουν οι δολοφόνοι από το κράτος. Ο επικεφαλής των ερευνών της κυβέρνησης διαβεβαιώνει με πικρία ότι ο άνθρωπος αυτός είναι ένοχος για 19 τουλάχιστον δολοφονίες, στις οποίες περιλαμβάνεται και η δολοφονία ενός βουλευτή, του Μεχμέτ Σιντσάρ. Τον κατηγορεί επίσης για την απαγωγή, στην είσοδο του δικαστηρίου Κρατικής Ασφαλείας στο Ντιαρμπακίρ, δύο νεαρών κοριτσιών της Σουκράν Μιζγκίν και της Ζεϊνέπ Μπακά, τις οποίες βίασε και βασάνισε άγρια, πριν τις σκοτώσει.

Στην αναφορά διευκρινίζεται ότι ο Εξολοθρευτής «απ’ όσα γνωρίζει η αστυνομία και η ΜΙΤ (Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών), της οποίας αποκαλούσε “μπαμπά” έναν από τους διευθυντές, κατάφερε να έχει στην Άγκυρα τραπεζικό λογαριασμό από όπου διακινούνταν τεράστια ποσά που προέρχονταν από “προστασία” και εμπόριο ναρκωτικών». Εφοδιασμένος με χαρτιά του πρωθυπουργικού γραφείου πληροφοριών, ο εγκληματίας εγκαταλείπει τη χώρα στις 23 Οκτωβρίου 1996 με προορισμό τη Βηρυτό, συντροφιά με δύο πράκτορες της ΜΙΤ που είχαν διπλωματικά διαβατήρια. Κατά την αναχώρησή τους από το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, πέρασαν από την αίθουσα επισήμων που προορίζεται για τον πρωθυπουργό. Πώς μπορεί κανείς να μιλήσει, μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, για «παρέκκλιση» και «σφάλματα»;

Ένας άλλος αστυνομικός, δολοφόνος κατά συρροήν, ο Αϊχάν Τσαρκίν, ανακρινόμενος στις 28 Αυγούστου 1996 από τη ΜΙΤ, λέει: «Μου καταλόγισαν 91 φόνους που έγιναν στα ανατολικά και νοτιο-ανατολικά. “Τα ξέρουμε όλα αυτά και κανείς δεν έχει τίποτα άλλο να πει”, μου εμπιστεύθηκαν οι ανακριτές μου. Όμως γιατί απαγάγατε τον Ομέρ Λουφτού Τοπάλ (το βασιλιά των καζίνων); Για λογαριασμό σας; Ξέρετε ότι υπηρετείτε μια πολιτική δύναμη; Τη δύναμη της πρωθυπουργού Τανσού Τσιλέρ και του Μεχμέτ Αγκάρ, γενικού διευθυντή της ασφάλειας;»

Το όνομα της Τανσού Τσιλέρ επανέρχεται στη συζήτηση, κυρίως όταν πρόκειται για φόνους που έγιναν εκτός Κουρδιστάν. Η βροντώδης δήλωση που έκανε στις 4 Οκτωβρίου 1993 παρατίθεται συχνά: «Γνωρίζουμε τον κατάλογο των επιχειρηματιών και των καλλιτεχνών που εκβιάζονται από το ΡΚΚ (το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα). Θα τους ζητήσουμε λογαριασμό». Από τις 14 Ιανουαρίου 1994, περίπου εκατό από αυτούς θα απαχθούν, ο ένας μετά τον άλλον, από ένστολους οι οποίοι χρησιμοποίησαν οχήματα της αστυνομίας. Στη συνέχεια, θα δολοφονηθούν κάπου στο δρόμο που ενώνει την Άγκυρα με την Κωνσταντινούπολη, στο «σατανικό τρίγωνο» του Κοτσαελί, φέουδο της ακροδεξιάς μαφίας και σταυροδρόμι της διακίνησης ηρωίνης προς την Ευρώπη.

Αρχηγός της κύριας μονάδας εκτελέσεων του γραφείου των ειδικών επιχειρήσεων και αναμειγμένος σ’ αυτές τις δολοφονίες, ο Αμπντουλάχ Τσατλί ήταν στενός συνεργάτης της Τανσού Τσιλέρ, η οποία του απέδωσε θερμό φόρο τιμής μετά το θάνατό του στο δυστύχημα του Σουσουρλούκ. Θεωρούμενος ως ένας από τους μεγαλύτερους εκτελεστές των χαμηλών κλιμακίων στο τουρκικό παρακλάδι της οργάνωσης Γκλάντιο (4), ο Τσατλί είχε ήδη παίξει ένα ρόλο πρώτου μεγέθους στα αιματηρά γεγονότα της περιόδου 1976-1980, που προετοίμασαν τις συνθήκες για το στρατιωτικό πραξικόπημα που έγινε το Σεπτέμβριο του 1980. Νεαρός αρχηγός των ομάδων της άκρας δεξιάς, των Γκρίζων Λύκων, κατηγορήθηκε, εκτός από τα άλλα εγκλήματα, και για τη δολοφονία επτά αριστερών φοιτητών.

Ένας «μεγάλος πατριώτης»

Του προσάπτουν επίσης ότι οργάνωσε την απόδραση από τη φυλακή και τη φυγάδευση στην Ευρώπη του Μεχμέτ Αλί Αγκτσά, ο οποίος αναγνωρίσθηκε ως ο ένοχος της δολοφονίας του διευθυντή της φιλελεύθερης εφημερίδας Μιλιέτ. Ήταν αυτός που με διαταγή του αρχηγού της τουρκικής μαφίας, του Μπεκίρ Τσελένκ, θα οργάνωνε την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Πάπα, με αντάλλαγμα το ποσό των 3 εκατομμυρίων μάρκων. Τον βλέπουμε επίσης συντροφιά με τον Στέφανο ντέλα Κιάε, στο ιταλικό παρακλάδι της Γκλάντιο, σε περιοδεία στη Λατινική Αμερική και το Μαϊάμι το Σεπτέμβριο του 1982. Πρόσφυγας στη Γαλλία, με το όνομα Χασάν Κούρτογλου, προσφέρει και πάλι τις υπηρεσίες του στο τουρκικό κράτος, το οποίο του αναθέτει την εκτέλεση μιας σειράς επιθέσεων εναντίον στόχων αρμενικών συμφερόντων και εναντίον του ASALA, στις οποίες περιλαμβάνονται η ανατίναξη του αρμενικού μνημείου της Αλφορτβίλ, στις 3 Μαΐου 1984, και η επίθεση εναντίον του Αρά Τορονιάν. Η ΜΙΤ τον αντάμειψε με ηρωίνη και στις 24 Οκτωβρίου 1984 συλλαμβάνεται για εμπόριο ναρκωτικών στο Παρίσι. Καταδικάσθηκε σε επτά χρόνια φυλάκιση και, το 1988, εκδόθηκε στην Ελβετία, οι αρχές της οποίας επιθυμούσαν, επίσης, να τον δικάσουν για εμπόριο ηρωίνης. Παρά τη νέα ποινή επτά χρόνων φυλάκισης, το Μάρτιο του 1990 κατάφερε να δραπετεύσει, χάρη σε μυστηριώδεις συνενοχές. Επιστρέφοντας στην Τουρκία στρατολογήθηκε από την αστυνομία για «ειδικές αποστολές», ενώ εκείνη την εποχή συνεχίζει επισήμως να καταζητείται από την τουρκική Δικαιοσύνη για φόνους και να αντιμετωπίζει την ποινή του θανάτου (5).

Ο Τσατλί, που χαρακτηρίσθηκε «μεγάλος πατριώτης» από την Τανσού Τσιλέρ, ήταν ένα επίφοβο άτομο που χρησιμοποιούσε διαβολικές μεθόδους. Έτσι, υποχρέωνε κατ’ αρχήν τα πρόσωπα που υπήρχαν στον «κατάλογο της Τσιλέρ» να τον πληρώνουν: τους υποσχόταν ότι θα σβήσει τα ονόματά τους από τον κατάλογο, έπαιρνε τα χρήματα, αλλά στη συνέχεια τους απήγαγε και τους σκότωνε, αφού προηγουμένως τους βασάνιζε. Ένα από τα θύματά του, η Μπεχτσέτ Τσαντούρκ, του έδωσε δέκα εκατομμύρια δολάρια, στα οποία ο «βασιλιάς των καζίνων», Ομέρ Λουφτού Τοπάλ, πρόσθεσε άλλα δεκαεπτά εκατομμύρια δολάρια. Αυτή η διπλή πληρωμή λύτρων δεν εμπόδισε την απαγωγή της Τσαντούρκ στις 28 Ιουλίου 1996, από αστυνομικούς καθοδηγούμενους από τον Τσατλί. Οι αστυνομικοί αυτοί, που αναγνωρίσθηκαν και καταγγέλθηκαν από ένα μάρτυρα στην Ασφάλεια της Κωνσταντινούπολης στις 25 Αυγούστου, θα κρατηθούν για λίγο στην Κωνσταντινούπολη, στις 27 Αυγούστου, πριν μεταφερθούν την ίδια νύχτα στην Αγκυρα με προσωπική διαταγή του υπουργού Εσωτερικών. Για να τους προφυλάξει, ο υπουργός Εσωτερικών θα τους εμπιστευθεί στη βολική προστασία του βουλευτή Μπουτσάκ, πυλώνα της ειδικής οργάνωσης της Τσιλέρ. Όσο για τον παράτολμο μάρτυρα, δολοφονείται από τις 28 Αυγούστου κιόλας…

Ο ειδικός πόλεμος κοστίζει ακριβά. Από το 1993, συστήθηκε ένα ταμείο που χρηματοδοτήθηκε με 70 εκατομμύρια δολάρια, τα οποία εκταμιεύθηκαν από τα μυστικά κονδύλια του πρωθυπουργού. Το ποσό αυτό, σύμφωνα με την αναφορά του Σαβάς, ξοδεύτηκε κατά κύριο λόγο στην αγορά όπλων και αντιτρομοκρατικού εξοπλισμού, από το Ισραήλ, καθώς και στη χρηματοδότηση επιχειρήσεων στο εξωτερικό. Στο εσωτερικό, ο εκβιασμός και τα μυστικά κονδύλια επιτρέπουν κυρίως την πληρωμή επαγγελματιών δολοφόνων και «καρφιών». Όμως, η διατήρηση πραγματικών ιδιωτικών στρατών, όπως του Μπουτσάκ (20.000 άντρες) και των 64.000 φρουρών των χωριών (ομάδες ενόπλων που αποτελούνται από φιλοκυβερνητικούς Κούρδους) απαιτούν περισσότερα χρήματα. Έτσι, οι κρατικές τράπεζες ενεργοποιήθηκαν για να χορηγήσουν γενναιόδωρες πιστώσεις σε ορισμένους τοπικούς υποστηρικτές της κυβέρνησης. Αλλά το κύριο μέρος της χρηματοδότησης προέρχεται από το γιγαντιαίο εμπόριο ηρωίνης.

Ήδη από τη δεκαετία του 1950, η Τουρκία παίζει ένα σημαντικό ρόλο στη διακίνηση προς την Ευρώπη και την Αμερική ηρωίνης που παράγεται στη Χρυσή Ημισέληνο: δηλαδή το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και το Ιράν. Το έργο αυτό έχουν αναλάβει ομάδες της μαφίας που ελέγχονται στενά από τη ΜΙΤ. Ένας από τους υπεύθυνούς της περιγράφει με τον ακόλουθο τρόπο τη συνεργασία με την αστυνομία: «Οι άντρες μας περνούν όποτε θέλουν τα σύνορα χωρίς κανέναν έλεγχο στα τελωνεία του Γεσίλκιοϊ (το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης) με χαρτοφύλακες που περιέχουν 3 έως 5 εκατομμύρια μάρκα. Άλλοτε σφραγίζουν τα διαβατήρια τους και άλλοτε όχι. Ο αρχηγός μας διαθέτει κάθε είδους πλαστά διαβατήρια, σφραγίδες κ.λπ.» (6).

Ο Ιντσί Μπαμπά, ένας από τους «νονούς» (baba), καυχιόταν από την τηλεόραση και τις στήλες της εφημερίδας «Turkish Daily News» της 7ης Δεκεμβρίου 1993, ότι είναι στενός φίλος του προέδρου Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, ο οποίος τον είχε «προστατεύσει και βοηθήσει» κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας του. Τον είχε συνοδεύσει μάλιστα σε μια επίσημη επίσκεψη στην Ουάσιγκτον…

Μετά τον πόλεμο του Κόλπου, το 1991, η Τουρκία, η οποία έχασε τη σπουδαία αγορά του Ιράκ και στερήθηκε σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου, αποφασίζει να αντισταθμίσει την απώλεια του αναμενόμενου κέρδους της με μια πιο μαζική δραστηριότητα στο εμπόριο ναρκωτικών. Το φαινόμενο παίρνει διαστάσεις απότομα, ύστερα από την άνοδο στην εξουσία των γερακιών μετά τον ύποπτο θάνατο του προέδρου Τουργκούτ Οζάλ, τον Απρίλιο του 1993… Πρέπει να ειπωθεί ότι το 1994, εάν πιστέψουμε τον ίδιο τον υπουργό Εσωτερικών, ο πόλεμος του Κουρδιστάν κοστίζει στον τουρκικό προϋπολογισμό 12,5 δισεκατομμύρια δολάρια (7). Όμως σύμφωνα με την εφημερίδα «Χουριέτ» το εμπόριο ηρωίνης απέφερε 25 δισεκατομμύρια δολάρια το 1995 και 37,5 δισεκατομμύρια δολάρια τον επόμενο χρόνο (8). Ο κύκλος εργασιών της τουρκικής μαφίας την τοποθετεί ακριβώς πίσω από τη ρωσική μαφία και πολύ πιο μπροστά από τους Κολομβιανούς ή τους Ιταλούς ομολόγους της.

Μόνο τα δίκτυα που συνεργάζονται στενά με τις υπηρεσίες της αστυνομίας και του στρατού μπορούν να οργανώσουν εμπόριο σε τέτοια κλίμακα. Βαρόνοι ναρκωτικών, όπως ο Χουσεΐν Μπαϊμπασίν, έχουν δηλώσει στην τουρκική, καθώς και σε πολλές δυτικές τηλεοράσεις, ότι εργάζονται υπό την προστασία του κράτους και προς όφελός του (9). Οι λαθρέμποροι ταξιδεύουν με διπλωματικά διαβατήρια. Σύμφωνα μάλιστα με μάρτυρες που κατέθεσαν στην κοινοβουλευτική επιτροπή που ερευνά το δυστύχημα του Σουσουρλούκ, τα ναρκωτικά μεταφέρονται με στρατιωτικά ελικόπτερα από τα ιρανικά σύνορα. Εξάλλου, ο πρόεδρος της επιτροπής αυτής, ο βουλευτής Μεχμέτ Ερκατμίς, διαμαρτυρήθηκε δημοσίως εναντίον της λογοκρισίας που επιβάλλεται σ’ αυτές τις ενοχοποιητικές μαρτυρίες στην επίσημη αναφορά της επιτροπής…

Σε ένα εκρηκτικό ντοκουμέντο, που στάλθηκε σε ορισμένες εφημερίδες και το οποίο έδωσε στη δημοσιότητα ο διευθυντής του εβδομαδιαίου εντύπου «Αϊντινλίκ», κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης τύπου στις 21 Σεπτεμβρίου 1996 στην Κωνσταντινούπολη, η ίδια η ΜΙΤ κατηγορεί την αντίπαλό της, τη Γενική Διεύθυνση Ασφάλειας, ότι «προμηθεύει με αστυνομικές ταυτότητες και διπλωματικά διαβατήρια μέλη μιας ομάδας που, με κάλυψη τις αντιτρομοκρατικές δραστηριότητες, πηγαίνουν στη Γερμανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Ουγγαρία και το Αζερμπαϊτζάν και κάνουν εμπόριο ναρκωτικών». Επίσης δίνει κατάλογο ονομάτων ορισμένων από αυτούς τους εμπόρους ναρκωτικών που προστατεύονται από την Ασφάλεια (10). Η Ασφάλεια, μέσω ενός από τους αρχηγούς της, του Χανεφί Αβτσί, θα της επιστρέψει τη φιλοφρόνηση και θα δώσει, με τη σειρά της, στη δημοσιότητα έναν κατάλογο με ονόματα εμπόρων ναρκωτικών που είναι στην υπηρεσία της ΜΙΤ. Ο πόλεμος των αστυνομιών για τον έλεγχο αυτού του αποδοτικού εμπορίου έχει κοστίσει εξάλλου τη ζωή σε περίπου δεκαπέντε πράκτορες της ΜΙΤ, σύμφωνα με την επίσημη αναφορά του Κουτλού Σαβάς.

Η Δυτική Ευρώπη είναι ο κύριος προορισμός αυτού του τεράστιου εμπορίου. Ωστόσο, οι περισσότερες κυβερνήσεις προτιμούν να τηρούν μια ένοχη σιωπή σχετικά με τις δραστηριότητες της Άγκυρας, όπως ακριβώς αποφεύγουν να ασκήσουν ανοιχτά κριτική για την καταστροφή 3.428 κουρδικών χωριών και για την εκτόπιση περισσότερων από 3 εκατομμύρια Κούρδων από τους τούρκους συμμάχους τους (11). Στις 22 Ιανουαρίου 1997 όμως, ο γερμανός δικαστής Ραλφ Σβάλμπε κατηγόρησε δημόσια την τουρκική κυβέρνηση γενικά και την Τανσού Τσιλέρ ειδικότερα για τη διακίνηση ναρκωτικών προς την Ευρώπη, ενώ η γερμανική τηλεόραση μετέδωσε την είδηση δείχνοντας μια τουρκική σημαία με μια σύριγγα στη μέση… Με τη σειρά του ο κ. Τομ Σάκβιλ, ο βρετανός υφυπουργός Εσωτερικών, δήλωσε στην εφημερίδα «Sunday Times», στις 26 Ιανουαρίου, ότι το 80% της ποσότητας ηρωίνης που κατάσχεται στη Μεγάλη Βρετανία προέρχεται από την Τουρκία και ότι η κυβέρνησή του «ανησυχεί για τις συνταρακτικές αναφορές που αποδεικνύουν ότι μέλη της αστυνομίας και μάλιστα μέλη της τουρκικής κυβέρνησης εμπλέκονται στο εμπόριο ναρκωτικών». Η κατάσταση έφθασε σε τέτοιο σημείο, ώστε στις 17 Ιουνίου 1997 ο Φερνάντο Καρπεντιέρι, διευθυντής της Ειδικής Οικονομικής Δύναμης του ΟΟΣΑ, απηύθυνε επίσημη προειδοποίηση: «Η Τουρκία είναι το μόνο μέλος του ΟΟΣΑ που δεν εφαρμόζει τα μέτρα που υιοθέτησε ο οργανισμός για να εμποδιστεί το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος (…). Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί πολύ ακόμα. Δίνουμε περιθώριο στις τουρκικές αρχές μέχρι το Σεπτέμβριο για να ψηφίσει την απαραίτητη νομοθεσία, διαφορετικά η χώρα αυτή μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με την ενδεχομένως καταστροφική αντίδραση της παγκόσμιας τραπεζικής κοινότητας».

Ακόμα και η Ουάσιγκτον, πιστός σύμμαχος της Άγκυρας, αρχίζει να σπάει τη σιωπή της σχετικά με ένα εμπόριο για το οποίο δεν είναι πλέον δυνατό να σωπαίνει. Η πολύ επίσημη Διεθνής Αναφορά για τη Στρατηγική Ελέγχου των Ναρκωτικών (International Narcotics Control Strategy Report-INSCR), του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, που δημοσιεύτηκε στο τέλος Φεβρουαρίου 1998, αποκαλύπτει ότι «περίπου το 75% της ηρωίνης που κατάσχεται στην Ευρώπη παράγεται ή προέρχεται από την Τουρκία», ότι «κάθε μήνα, τέσσερις με έξι τόνοι ηρωίνης περνούν από την Τουρκία με προορισμό τη Δυτική Ευρώπη», καθώς και ότι «πολλά εργαστήρια επεξεργασίας του οπίου που χρησιμοποιείται για να μετατραπεί η μορφίνη, που αποτελεί τη βάση, σε ηρωίνη, είναι εγκατεστημένα στο τουρκικό έδαφος». Η αναφορά υπογραμμίζει ότι η Τουρκία είναι μια από τις χώρες που εμπλέκεται περισσότερο στο ξέπλυμα χρημάτων που γίνεται κυρίως με το «εμπόριο της βαλίτσας» με τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, στα καζίνα ή στις βιομηχανίες κατασκευών και τουρισμού.

1. «Στην περιοχή όπου έχει κηρυχθεί κατάσταση έκτακτης ανάγκης (πρόκειται για τις κουρδικές επαρχίες) η εξουσία για την απόφαση θανάτωσης κάποιου έχει κατέβει μέχρι το βαθμό του αρχιλοχία, του αναπληρωτή αστυνομικού διευθυντή και, ακόμα χειρότερα, μέχρι τους μεταμελημένους, που είναι τρομοκράτες του χθες και εν δυνάμει εγκληματίες του αύριο (…). Όταν άτομα που μετατίθενται από μια κρατική υπηρεσία σε μια άλλη, για μια υπόθεση που έχει παραπεμφθεί στα δικαστήρια, βρίσκονται νεκρά κάτω από μια γέφυρα, είναι προφανές ότι δεν είναι δυνατόν να μιλήσουμε για φόνους με άγνωστους δράστες» γράφει ο επιθεωρητής Σαβάς στην αναφορά του, της οποίας το κείμενο, που λογοκρίθηκε, δημοσιεύτηκε ως ένθετο από την τουρκική εφημερίδα «Radikal».
2. «Les liaisons dangereuses de la police turque», Le Monde diplomatique, Μάρτιος 1997.
3. Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα «Χουριέτ» της 6ης Ιουνίου 1998, 43 στελέχη της αστυνομίας που εμπλέκονταν σε αυτές τις επιχειρήσεις πήραν προαγωγή.
4. Η Γκλάντιο είναι ένα δίκτυο αντίστασης εναντίον του κομμουνισμού, το οποίο εγκατέστησε το ΝΑΤΟ στη Δυτική Ευρώπη την επαύριο του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Λειτούργησε επί σαράντα χρόνια.
5. Δυο Τούρκοι δημοσιογράφοι, ο Σονέρ Γιαλτσίν και ο Ντογκάν Γιουρντακούλ, δημοσίευσαν τον Οκτώβριο του 1997 ένα πολύ τεκμηριωμένο έργο σχετικά με τον Αμπντουλάχ Τσατλί, με τίτλο «Ο Ραΐς, τούρκος δολοφόνος της Γκλάντιο» (Ries, Gladio nun Tuurk Tetikcisi).
6. Σονέρ Γιαλτσίν και Ντογκάν Γιουρντακούλ, όπ. π.
7. Παρατίθεται από την εφημερίδα «Turkish Daily News», 29 Ιανουαρίου 1995.
8. «Hürriyet», 26 Δεκεμβρίου 1996 και 5 Ιουνίου 1997, αντιστοίχως.
9. Ορισμένες από τις δηλώσεις αυτές δημοσιεύθηκαν στις εφημερίδες «Hürriyet» στις 27 Δεκεμβρίου 1996 και «Ozgur Politika» στις 2 Ιανουαρίου 1997.
10. Η αναφορά της ΜΙΤ (ΜΙΤ Raporu) δημοσιεύθηκε εν εκτάσει στο εβδομαδιαίο έντυπο «Aydinlik» στις 21 Σεπτεμβρίου 1996, καθώς και αποσπασματικά από τις τουρκικές εφημερίδες της επομένης.
11. Επίσημα στοιχεία που έδωσε η επιτροπή μετανάστευσης του τουρκικού Κοινοβουλίου, τα οποία παραθέτει η «Turkish Probe» της 7η Ιουνίου 1998.

Διαβάστε περισσότερα

Αρχική Edito Θεματολογία Αφιερώματα Τελεία gr Podcasts Συγκατάθεση σε πραξικόπημα

y Serge Halimi and Βάλια Καϊμάκη (μετάφραση)
«Το χειρότερο δεν έχει έρθει όσο ακόμα μπορούμε να λέμε: “Τούτο είναι το χειρότερο”». Αυτές τις ημέρες η γαλλική διπλωματία μάς κάνει να σκεφτόμαστε τον στίχο από τον Βασιλιά Ληρ.
«Το χειρότερο δεν έχει έρθει όσο ακόμα μπορούμε να λέμε: “Τούτο είναι το χειρότερο”». Αυτές τις ημέρες η γαλλική διπλωματία μάς κάνει να σκεφτόμαστε τον στίχο από τον Βασιλιά Ληρ. Στο τέλος της θητείας του Φρανσουά Ολάντ, πιστεύαμε ότι είχαμε πιάσει πάτο (1) –κάποιοι μάλιστα προέβλεπαν ως αντίδραση ένα σκίρτημα υπερηφάνειας. Εξάλλου, από τη στιγμή που οι ΗΠΑ επιδείκνυαν την ηγεμονική περιφρόνησή τους προς τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, καθώς και την επιθυμία τους να αποδεσμευτούν από τις υποχρεώσεις της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, γιατί να μην επωφελούμασταν προκειμένου να φύγουμε από το ΝΑΤΟ, να καταγγείλουμε την πολιτική των κυρώσεων ενάντια στη Μόσχα και να φανταστούμε την ευρωπαϊκή συνεργασία «από τον Ατλαντικό ώς τα Ουράλια» την οποία ονειρευόταν ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ πριν από εξήντα χρόνια; Επιτέλους ελεύθεροι από την αμερικανική κηδεμονία –και ενήλικες!
Αντίθετα, το Παρίσι, εγκρίνοντας την αυτοανακήρυξη του Χουάν Γκουαϊδό ως μεταβατικού προέδρου της Βενεζουέλας, με το πρόσχημα ενός κενού προεδρίας που δεν υπάρχει παρά μόνο στη φαντασία του, έγινε για μία ακόμη φορά ουραγός του Λευκού Οίκου και έδωσε τη συγκατάθεσή του σε μια απόπειρα πραξικοπήματος. Η κατάσταση στη Βενεζουέλα είναι δραματική: καλπάζων πληθωρισμός, υποσιτισμός, διαφθορά, τιμωρητικά μέτρα, βιαιότητες (2). Και η κατάσταση είναι τέτοια εν μέρει και διότι μια πολιτική λύση πλέον συγκρούεται με την αίσθηση ότι οποιοσδήποτε ορθώνει ανάστημα απέναντι στην εξουσία –ή χάνει την εξουσία– κινδυνεύει να βρεθεί πίσω από τα κάγκελα. Πώς να μην έχουν στο μυαλό τους οι κυβερνώντες της Βενεζουέλας την περίπτωση του πρώην Βραζιλιάνου προέδρου Λούλα ντα Σίλβα, που του απαγορεύτηκε να είναι υποψήφιος σε προεδρικές εκλογές τις οποίες πιθανότατα θα είχε κερδίσει και καταδικάστηκε σε είκοσι πέντε χρόνια φυλάκισης;
Η απόφαση της Γαλλίας παραβιάζει τον κανόνα που ήθελε το Παρίσι να αναγνωρίζει κράτη και όχι καθεστώτα. Οδηγεί επίσης τον Εμμανουέλ Μακρόν να ενθαρρύνει την εμπρηστική πολιτική των ΗΠΑ που, πίσω από τη Βενεζουέλα, στοχεύει επίσης την Κούβα και τη Νικαράγουα. Διότι την ανακήρυξη του Γκουαϊδό εμπνεύστηκαν οι πιο επικίνδυνοι πυρομανείς της κυβέρνησης Τραμπ, όπως ο Τζον Μπόλτον και ο Έλιοτ Άμπραμς. Άλλωστε, κανείς δεν αγνοεί ότι ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Μάικλ Πενς διαβεβαίωσε τον Γκουαϊδό ότι οι ΗΠΑ θα τον αναγνώριζαν… την παραμονή της ημέρας που αυτοανακηρύχθηκε επικεφαλής του κράτους (3).
Στις 24 Ιανουαρίου, ο Εμμανουέλ Μακρόν απαίτησε την «αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Βενεζουέλα». Τέσσερις ημέρες αργότερα έφτανε ελαφρά τη καρδία στο Κάιρο, αποφασισμένος να πουλήσει μερικά ακόμη όπλα στον Αιγύπτιο πρόεδρο Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι, αυτουργό ενός πραξικοπήματος που είχε ως αποτέλεσμα τη φυλάκιση 60.000 πολιτικών αντιπάλων του και την καταδίκη σε θάνατο του δημοκρατικά εκλεγμένου προκατόχου του. Σε μια εξωτερική πολιτική που διατείνεται ότι είναι ενάρετη, το χειρότερο έχει έρθει ή ακόμα;

1. Βλ. Dominique de Villepin, «“La France gesticule… mais ne dit rien”», «Le Monde diplomatique», Δεκέμβριος
2. Βλ. Renaud Lambert, «Venezuela, les raisons du chaos» και Temir Porras Ponceleón, «Pour sortir de l’impasse au Venezuela», «Le Monde diplomatique», Δεκέμβριος 2016 και Νοέμβριος 2018 αντίστοιχα.
3. Βλ. Jessica Donati, Vivian Salama και Ian Talley, «Trump sees Maduro move as first shot in wider battle», «The Wall Street Journal», Νέα Υόρκη, 30 Ιανουαρίου

Διαβάστε περισσότερα

Τα παιδιά θέλουν αγάπη, αφοσίωση, υπομονή και συγχώρεση

Από τον Σούλη
Γονείς, θα σας πω αυτό που πιστεύω.
Θα έπρεπε γονείς, να είχατε παιδεία πριν κάνετε παιδιά. Δεν είναι παιχνίδια τα παιδιά, ούτε και μια καύλα της στιγμής.
Γονείς, πριν κάνετε παιδί θα έπρεπε να περάσετε από μια αξιολόγηση. Από κάποιους ψυχολόγους, μια επιτροπή η οποία θα έκρινε αν είστε ικανοί να διαιωνίσετε το είδος σας. Γονείς που δεν ήσασταν ικανοί, γιατί κάνατε παιδί; Για να το γεμίσετε με κομπλεξισμούς δικούς σας; Για να έχετε κάποιον που θα τον έχετε του χεριού σας;

Γονείς, τα παιδιά θέλουν αγάπη. Αφοσίωση. Χρόνο. Υπομονή και συγχώρεση. Στο διάολο γονείς που υποβιβάζετε τα παιδιά σας. Στο διάολο γονείς που επιβάλλεστε στα παιδιά σας, μιας και σας είναι βολικά και εκεί σας παίρνει. Στο διάολο γονείς που κρίνετε τα παιδιά σας! Στο διάολο!
Η απάντηση δεν είναι, όταν θα κανείς εσύ παιδί να δω πως θα είσαι, γονέα που διαβάζεις. Μάθε πως το παιδί πρέπει να γίνει αυτοδημιούργητο. Να μην το χειρίζεσαι. Το παιδί πρέπει να είναι ελεύθερο. Να κάνει ΛΑΘΗ! Να μάθει από τα λάθη του. Μόνο του! Δε θέλει αέναο δάσκαλο στη ζωή του εσένα. Αλλιώς θα παραμείνει παιδί και όταν μεγαλώσει.
Δε ζητώ να γίνεις χρηματοδότης γονέα. Ζητώ δικαιοσύνη. Ζήτω θαυμασμό. Πως μπορώ γονέα, όταν δεν με θαυμάσεις εσύ, να θαυμάσω εγώ τον ίδιο μου τον εαυτό; Πως γίνεται να είμαι εντάξει με τον εαυτό μου και με τους γύρω μου, όταν δεν με θαυμάζει ο ίδιος μου ο δημιουργός;
Παιδιά που διαβάσατε αυτό, θα σας πω ότι τα μεγαλύτερα λάθη στη ζωή σας, προέρχονται από τους δημιουργούς σας. Εκεί φωλιάζει η πληγή. Και όσες πληγές κι αν ανοίξουν στο μέλλον, στην ενήλικη ζωή, αυτή είναι που θα αιμορραγεί περισσότερο. Θα έρχεται και θα σου θυμίζει εκείνο το μικρό παιδί που έβλεπε εφιάλτες με πρωταγωνιστή αυτόν, που ΔΕΝ έπρεπε να κάνει παιδί.

Διαβάστε περισσότερα

Οι ΗΠΑ πρώτη χώρα με διαφορά στην εξαγωγή όπλων

Γρά­φει ο Πάνος Αλε­πλιώ­της // 

Το Διε­θνές Ιν­στι­τού­το Ερευ­νών Ει­ρή­νης της Στοκ­χόλ­μης (SIPRI) σε 12 σέ­λι­δη έκ­θε­ση του την Κυ­ρια­κή ανα­φέ­ρει ότι οι πω­λή­σεις όπλων προς τη Μέση Ανα­το­λή αυ­ξή­θη­καν κατά 87% τα τε­λευ­ταία πέντε χρό­νια, με τη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία να κα­τα­τάσ­σε­ται στον κα­τά­λο­γο των αγο­ρα­στών σαν  ο με­γα­λύ­τε­ρος ει­σα­γω­γέ­ας όπλων στον κόσμο.

Στην κο­ρυ­φή του κα­τα­λό­γου των κο­ρυ­φαί­ων  αγο­ρα­στών όπλων εκτός από την Σα­ου­δι­κή Αρα­βία συ­μπε­ριε­λή­φθη η Αί­γυ­πτος, η Αυ­στρα­λία, η Αλ­γε­ρία και το Ιράκ.

Το ιν­στι­τού­το με­τρά­ει τον όγκο των πα­ρα­δό­σε­ων όπλων και όχι την αξία τους σε δο­λά­ρια.

Σύμ­φω­να με την έκ­θε­ση, οι πω­λή­σεις όπλων προς τη Μέση Ανα­το­λή αντι­προ­σω­πεύ­ουν πλέον πε­ρισ­σό­τε­ρο από το ένα τρίτο του πα­γκό­σμιου εμπο­ρί­ου όπλων.

Ο Pieter Wezeman, ανώ­τε­ρος αξιω­μα­τι­κός της SIPRI, δή­λω­σε ότι “οι Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες και οι ευ­ρω­παϊ­κές χώρες πω­λούν πο­λε­μι­κά αε­ρο­πλά­να  και εξο­πλι­σμούς που χρη­σι­μο­ποιού­νται σε αμ­φι­λε­γό­με­νους πο­λέ­μους στην Υε­μέ­νη και αλλού”

Προ­σθέ­το­ντας πε­ραι­τέ­ρω ότι  “Όπλα από τις ΗΠΑ, το Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο και την Γαλ­λία είναι σε με­γά­λη ζή­τη­ση στον Περ­σι­κό Κόλπο, όπου οι συ­γκρού­σεις και οι εντά­σεις είναι σε εξέ­λι­ξη. Ταυ­τό­χρο­να  η Ρωσία, η Γαλ­λία και η Γερ­μα­νία αύ­ξη­σαν δρα­μα­τι­κά τις πω­λή­σεις όπλων στην Αί­γυ­πτο τα τε­λευ­ταία πέντε χρό­νια.

Ο Wezeman απέ­δω­σε την αύ­ξη­ση  στις ει­σα­γω­γές της Μέσης Ανα­το­λής στην ανά­γκη αντι­κα­τά­στα­σης του στρα­τιω­τι­κού εξο­πλι­σμού που ανα­πτύ­χθη­κε και κα­τα­στρά­φη­κε στην Υε­μέ­νη, τη Συρία, το Ιράκ και τη Λιβύη, καθώς και τις πο­λι­τι­κές εντά­σεις και τον αγώνα δρό­μου  των πε­ρι­φε­ρεια­κών εξο­πλι­σμών.

Η Σα­ου­δι­κή Αρα­βία και το Ισ­ρα­ήλ ει­δι­κό­τε­ρα προ­ε­τοι­μά­ζο­νται για πι­θα­νή σύ­γκρου­ση με το Ιράν”, ανέ­φε­ρε η έκ­θε­ση των 12 σε­λί­δων.

Η έκ­θε­ση SIPRI ανα­φέ­ρε­ται επί­σης σε σο­βα­ρή δι­πλω­μα­τι­κή κρίση στο πλαί­σιο των χωρών του Κόλ­που, με το Κατάρ.

Η έρευ­να έδει­ξε επί­σης ότι οι ΗΠΑ πα­ρα­μέ­νουν ο κο­ρυ­φαί­ος πω­λη­τής όπλων πα­γκο­σμί­ως, με αλ­μα­τώ­δη αύ­ξη­ση 29% στις εξα­γω­γές της τα τε­λευ­ταία πέντε χρό­νια. Πάνω από το ήμισυ των αμε­ρι­κα­νι­κών όπλων (52%) πω­λή­θη­καν σε πε­λά­τες στη Μέση Ανα­το­λή. Και­νούρ­γιοι πε­λά­τες ειναι η Πο­λω­νία και η Ρου­μα­νία.

Οι βρε­τα­νι­κές πω­λή­σεις αυ­ξή­θη­καν κατά 5,9% την ίδια πε­ρί­ο­δο. Οι πε­ρισ­σό­τε­ρες από τις εξα­γω­γές όπλων του Ηνω­μέ­νου Βα­σι­λεί­ου (59%) πήγαν επί­σης στις χώρες της Μέσης Ανα­το­λής, με τη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία και το Ομάν να είναι οι κύ­ριοι προ­ο­ρι­σμοί για τα πο­λε­μι­κά αε­ρο­σκά­φη.

Στην δεύ­τε­ρη θέση μετά τις ΗΠΑ είναι η Ρωσία με ελα­φρώς μειω­μέ­νες τις εξα­γω­γές σε Βε­νε­ζου­έ­λα και Ινδία και και­νούρ­γιο πε­λά­τη την Νι­γη­ρία. Ακο­λου­θούν Γαλ­λία,  Γερ­μα­νία και Κίνα.

Η αί­σθη­ση της απει­λής από την Ρωσία που έχει καλ­λιερ­γη­θεί σε αρ­κε­τές Ευ­ρω­παϊ­κές χώρες ευ­νο­εί τις ΗΠΑ στο εμπό­ριο των όπλων, το­νί­ζει ο Wezeman.

Έτσι ο αντα­γω­νι­σμός των μο­νο­πω­λί­ων εντεί­νει την κούρ­σα των εξο­πλι­σμών με θύ­μα­τα τους λαούς ιδιαί­τε­ρα της Μέσης Ανα­το­λής που βλέ­πουν ζωές να χά­νο­νται, τις χώρες τους να κα­τα­στρέ­φο­νται και δε­κά­δες εκα­τομ­μύ­ρια να παίρ­νουν τον δρόμο της προ­σφυ­γιάς.

Διαβάστε περισσότερα

Τα ζώα πνίγονται στο πλαστικό: Η νέα καμπάνια που κάνει το γύρο του διαδικτύου [ΦΩΤΟ]

Μπορεί να μην σκέφτεστε ότι το πλαστικό πιρούνι που χρησιμοποιείτε στο μεσημεριανό σας διάλειμμα θα μπορούσε να προκαλέσει δραματικές επιπτώσεις στον πλανήτη, αλλά αν φανταστείτε ότι και τα 7.7 δισεκατομμύρια άνθρωποι κάνουν το ίδιο, η εικόνα είναι αρκετά τρομακτική. Για να το πούμε απλά πνιγόμαστε στο πλαστικό.

Τον τελευταίο καιρό οι όλο και περισσότεροι άνθρωποι ενδιαφέρονται να σώσουν τον πλανήτη μας, επειδή γνωρίζουν τις περιβαλλοντικές απειλές και το γεγονός ότι είμαστε ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος. Όλες οι εμπνευσμένες ιστορίες θετικών περιβαλλοντικών κινήσεων παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένης της πρόκλησης #trashtag, μας εμπνέουν να συμμετάσχουμε στον αγώνα για ένα καλύτερο μέλλον.

Μια άλλη προσπάθεια να καταπολεμηθεί η άγνοια και να διασφαλιστεί ένα καλύτερο αύριο είναι η διεθνής μη κερδοσκοπική οργάνωση Sea Shepherd Conservation Society (SSCS), η οποία στοχεύει στη διατήρηση και την προστασία οικοσυστημάτων και ειδών στους ωκεανούς του κόσμου καταπολεμώντας την καταστροφή της άγριας ζωής των θαλασσών.

Η ομάδα συνεργάστηκε με τους διαφημιστικούς οργανισμούς Tribal Worldwide São Paulo και DDB Guatemala για να εφαρμόσουν μια απίστευτη εκστρατεία ευαισθητοποίησης για το πλαστικό. Οι αφίσες 3D απεικονίζουν δύο θαλάσσια ζώα - μια χελώνα και μια φώκια - που υποφέρουν από τις τρομακτικές συνέπειες των πλαστικών και μεταφέρουν ένα μήνυμα που ανοίγει τα μάτια: «Το πλαστικό που χρησιμοποιείτε μία φορά βασανίζει τους ωκεανούς για πάντα».

Διαβάστε περισσότερα

Συρία: Περισσότεροι από 370.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από την έναρξη του πολέμου το 2011

Περισσότεροι από 370.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από την έναρξη του πολέμου στη Συρία, ο οποίος σήμερα εισέρχεται στην ένατη χρονιά του, σύμφωνα με απολογισμό που έδωσε το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Ανάμεσά τους είναι 112.623 άμαχοι, εκ των οποίων περισσότερα από 21.000 παιδιά και 13.000 γυναίκες, επεσήμανε το Παρατηρητήριο.
Περίπου 125.000 στρατιώτες του συριακού στρατού και μέλη παραστρατιωτικών οργανώσεων που τον στηρίζουν έχουν επίσης χάσει τη ζωή τους. Εξάλλου 67.000 μαχητές άλλων δυνάμεων, κυρίως αντάρτες και Κούρδοι μαχητές έχουν σκοτωθεί, βάσει της ίδιας πηγής.
Σχεδόν 66.000 τζιχαντιστές, κυρίως του Ισλαμικού Κράτους και της Χάγιατ Τάχριρ αλ Σαμ, πρώην παρακλαδιού της αλ Κάιντα στη Συρία, έχουν επίσης χάσει τη ζωή τους.
Εξαιτίας του πολέμου εκατομμύρια Σύροι έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και είναι είτε εσωτερικά εκτοπισμένοι ή έχουν αναζητήσει καταφύγιο στο εξωτερικό.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Διαβάστε περισσότερα

1821: εθνογένεση και όχι παλιγγενεσία

Tου Χρήστου Μπαξεβάνη

Ο εορτασμός των εθνικών επετείων σχεδόν πάντα εξαντλείται σε παρελάσεις, συγκεντρώσεις, συνθήματα και σημαίες. Ο εορτασμός, ωστόσο, σημαντικών επετείων οφείλει να δίνει την ευκαιρία να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας και να ξανασκεφτούμε με τρόπο αναστοχαστικό τη σημασία και τον συμβολισμό καθοριστικών στιγμών στη συλλογική διαδρομή κάθε λαού. Να αποτελεί δηλαδή αφορμή για ιστορική αυτογνωσία και εθνική αυτοσυνειδησία. Μία από αυτές είναι η 25^η Μαρτίου 1821, η οποία, μεταξύ άλλων, φέρνει στην επιφάνεια διάφορες όψεις του εθνοκεντρισμού που (συνεχίζει να) διέπει την ελλαδική κοινωνία.

Τα έθνη, ως τέκνα της νεωτερικότητας, είναι πολιτικές κοινότητες και όχι φυλετικές ομάδες. Συγκροτούνται, κοινώς φτιάχνονται. Δεν «ξυπνούν» από έναν αιώνιο λήθαργο. Δεν είναι δηλαδή αποτέλεσμα αφύπνισης παλαιότατων εθνών που είχαν περιπέσει σε μακρόχρονη χειμερία νάρκη. Σύμφωνα με τις σύγχρονες θεωρήσεις για την ιστορικότητα του έθνους, τα έθνη δεν είναι προαιώνια, όπως ήθελε η ρομαντική αντίληψη του 19^ου αιώνα και ισχυρίζεται η κάθε «εθνική ιδεολογία», αλλά κατασκευάστηκαν για λόγους πολιτικούς και οικονομικούς. Ακολούθως, η ιστορική συνείδηση κάθε έθνους κτίζεται πάνω σε μεγάλες αφηγήσεις για το παρελθόν. Είναι πλέον ευρύτατα αποδεκτό ότι οι «εθνικές ιστορίες» αποτελούν ουσιαστικά πολιτικές αφηγήσεις και ως τέτοιες συνδέουν επιλεκτικά ιστορικά γεγονότα και πολιτισμικά στοιχεία για να δημιουργήσουν τη συνεκτική εικόνα ενός έθνους που διατηρεί την ιδιοπροσωπία του στη διάρκεια των αιώνων.

Η ιστορική στιγμή της γένεσης της νεοελληνικής «εθνικής ιδεολογίας» είναι, κατά κοινή παραδοχή, ο νεοελληνικός Διαφωτισμός, από τις τελευταίες δεκαετίες του 18^ου αιώνα έως την Επανάσταση στον ελλαδικό χώρο. Συγκεκριμένα, στην ελληνική περίπτωση, η «εθνική αφήγηση» προέκυψε μέσα από τον Νεοελληνικό Διαφωτισμό και πήρε την ολοκληρωμένη της μορφή στο έργο του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, κεντρική ιδέα της οποίας είναι η ιστορική συνέχεια του ελληνικού έθνους από την αρχαία Ελλάδα έως σήμερα. Μια αδιάλειπτη πολιτισμική συνέχεια από την αρχαιότητα μέχρι τη νεότερη εποχή με το Βυζάντιο στη μέση. Η αφήγηση αυτή λειτούργησε ως πανίσχυρη ενοποιητική ουσία για το νεοσύστατο ελληνικό κράτος.

Στο πλαίσιο αυτό, η κυρίαρχη εθνική αφήγηση περιγράφει τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στον ελλαδικό, κυρίως, χώρο, στην περίοδο 1821-1830, ως «Παλιγγενεσία» ενός προϋπάρχοντος έθνους. Η εξέγερση, ωστόσο, των ορθοδόξων πληθυσμών του ελλαδικού χώρου σαφώς δεν ήταν έτσι όπως την περιγράφει η «εθνική» και εθνοκεντρική ιστοριογραφία, η οποία αναπαράγει μύθους και στρεβλώσεις. Η Επανάσταση του 1821 δεν έγινε από οπλαρχηγούς που είχαν μια κοινή και ενιαία εθνική συνείδηση, αλλά από αντιφατικές μεταξύ τους ελληνικές κοινωνικές ομάδες ισχύος (διαφωτιστές διανοούμενοι, έμποροι της διασποράς, κοτσαμπάσηδες της Πελοποννήσου, προεστοί των ναυτικών νησιών και καραβοκυραίοι, κλέφτες και αρματολοί) που βρίσκουν κοινό σημείο αναφοράς, συμμαχούν και ενοποιούν σε κάποιο βαθμό τις επιδιώξεις τους στη Φιλική Εταιρεία, υπό την επιρροή του γαλλικού Ιακωβινισμού. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί το αντίθετο στο πολύμορφο εθνοτικό, γλωσσικό και πολιτισμικό μωσαϊκό των ορθόδοξων πληθυσμιακών ομάδων του ελλαδικού χώρου, και ειδικά στις περιοχές εντός των οποίων περιορίστηκε το πρώτο νεοελληνικό κράτος.

Χωρίς να παραγνωρίζει κανείς τις ταξικές διαστάσεις της εξέγερσης, το 1821 είναι μια επανάσταση που επιδιώκει τη διαμόρφωση εθνικού κράτους με όρους ευρωπαϊκούς και ιδίως με τους όρους που διαμορφώθηκαν κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Μια νεωτερική εθνογένεση κρατοκεντρικού χαρακτήρα, όπου ο δυτικός Διαφωτισμός υπήρξε το αποφασιστικό στοιχείο στη διαμόρφωση της ελληνικής επαναστατικής και εθνικής συνείδησης. Η ελληνική επανάσταση, μαζί με εκείνη του ιταλικού Νότου και του Σιμόν Μπολιβάρ στη Λατινική Αμερική, είναι από τις ελάχιστες της εποχής που πραγματοποιήθηκαν με βάση έναν προσχεδιασμένο επαναστατικό στόχο.

Στο πλαίσιο αυτό, το προεπαναστατικό έργο των Ελλήνων διαφωτιστών διανοούμενων είναι η επινόηση της ιστορικής ταυτότητας των Ελλήνων, η διάδοσή της, η διδασκαλία της και τέλος η ανύψωσή της σε πολιτική ιδεολογία. Ο Ανώνυμος συνόψισε θαυμάσια αυτή την ιδεολογία στην Ελληνική Νομαρχία. Η ιστορία της ελληνικής επανάστασης είναι η ιστορία ενός πολιτικού υποκειμένου που αυτοοργανώνεται και μετεξελίσσεται: από την δράση των διαφωτιστών διανοούμενων και την Φιλική Εταιρεία, μέχρι τα τοπικά πολιτεύματα, την Εθνική Διοίκηση, την πρώτη Εθνοσυνέλευση και τη σύνταξη του «Προσωρινού Πολιτεύματος της Ελλάδος».

Ο Σβορώνος σε εκείνο το επίδικο άρθρο του για την εθνογένεση, αναφέρει πως για να γνωρίσεις τις διαδοχικές συνειδητοποιήσεις ενός λαού, πρέπει να γνωρίσεις την ιστορία του. Το πρώτο, λοιπόν, που πρέπει να κάνουμε είναι να δούμε τι ακριβώς ήταν αυτό το Εικοσιένα. Γιατί, ένας λαός εθισμένος στη λήθη και τη σιωπή, στους μύθους και τις παραμυθίες, σε νοσταλγικές αφηγήσεις και επιλεγμένες μνήμες, βρίσκεται (ακόμα) πολύ μακριά από την ιστορική του αυτογνωσία.

*Ο Χρήστος Μπαξεβάνης είναι Διδάκτωρ Νομικής

Διαβάστε περισσότερα

Πώς ο μπαμπάς μ’ έβαλε στο Χάρβαρντ

Στο Χάρβαρντ όσοι προέρχονται από το 1% των πλουσιότερων οικογενειών είναι ισάριθμοι με τους συμφοιτητές τους που προέρχονται από το 60% με μικρότερα εισοδήματα

H αναπαραγωγή των ελίτ διά της οικογενειακής οδού προστίθεται σε μια όλο και πιο έντονη έλλειψη κοινωνικοοικονομικής ποικιλομορφίας στα πιο αριστοκρατικά ιδρύματα. Στο Χάρβαρντ όσοι προέρχονται από το 1% των πλουσιότερων οικογενειών είναι περίπου ισάριθμοι με τους συμφοιτητές τους που προέρχονται από το 60% των οικογενειών με μικρότερα εισοδήματα.

Προκειμένου να επιλέξουν τους φοιτητές τους, τα αμερικανικά πανεπιστήμια λαμβάνουν υπόψη διάφορα κριτήρια: τις σχολικές επιδόσεις, την εθνοτική καταγωγή, τον τόπο κατοικίας ή ακόμη και το φύλο. Τα πιο αναγνωρισμένα πανεπιστήμια λαμβάνουν επίσης υπόψη και τη συγγένεια του υποψηφίου. Ευνοούν τα παιδιά αποφοίτων, εφαρμόζοντας έτσι μια μορφή θετικής διάκρισης… για τους πλούσιους.

Οι Αμερικανοί το μαθαίνουν από την πιο τρυφερή ηλικία τους: μετά τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας (1775-1783), οι Ηνωμένες Πολιτείες θα απέρριπταν την κληρονομική διαδοχή, υποστηρίζοντας τον νόμο που είχε θεσπιστεί «από και για τον λαό». Ο Τόμας Τζέφερσον, ένας από τους πατέρες του έθνους, δεν έγραφε άραγε πως οι συμπολίτες του επιθυμούσαν μια «φυσική αριστοκρατία», βασισμένη «στην αρετή και το ταλέντο», παρά μια «τεχνητή αριστοκρατία» βασισμένη, όπως στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην περιουσία και στην καταγωγή;

Από όλες τις παραβιάσεις της θεμελιώδους αυτής αρχής, τις βαρύτερες συνέπειες αναμφίβολα είχε το σύστημα της φυλετικής διάκρισης που επιβλήθηκε στον μαύρο πληθυσμό. Μία ακόμη αποφασιστική παραβίαση, πιο διακριτική, άρχισε να σημειώνεται στην αρχή του 20ού αιώνα: η προσμέτρηση της συγγένειας στα κριτήρια επιλογής των μεγαλύτερων πανεπιστημίων της χώρας. Οι νέοι αιτούντες, τη στιγμή της εγγραφής, τυχαίνουν ευνοϊκότερης μεταχείρισης εάν ένας από τους γονείς τους -συνήθως ο πατέρας- είχε φοιτήσει στο ίδρυμα. «Κρατώντας αυτοδικαίως θέσεις για τα μέλη τής ‘ελέω περιουσίας και καταγωγής’ ψευδοαριστοκρατίας», γράφει ο δοκιμιογράφος Μάικλ Λιντ, «το δικαίωμα στην πανεπιστημιακή διαδοχή εισήγαγε τον όφι της αριστοκρατίας μέσα στην Εδέμ της δημοκρατικής πολιτείας».

Σήμερα, τα κριτήρια κληρονομικής επιλογής (legacy preferences) εφαρμόζονται στα τρία τέταρτα των εκατό καλύτερων πανεπιστημίων, δημόσιων και ιδιωτικών. Υπερισχύουν επίσης στις εκατό καλύτερες σχολές θεωρητικών σπουδών της χώρας. Εκτός από τις σχολικές επιδόσεις, το χρώμα του δέρματος, το φύλο και τη γεωγραφική προέλευση, οι σχολές αυτές λαμβάνουν υπόψη την οικογένεια των υποψηφίων, χωρίς να αποκαλύπτουν τη σημασία που αποδίδουν σε καθένα από τα κριτήρια. Η συγκέντρωση απογόνων αποφοίτων αυξάνει ανάλογα με το κύρος της σχολής. Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα του «Harvard Crimson», 29% των νέων πρωτοετών φοιτητών έχουν έναν γονέα που έχει κι αυτός φοιτήσει στο Χάρβαρντ.

Η αναπαραγωγή των ελίτ διά της οικογενειακής οδού προστίθεται σε μια όλο και πιο έντονη έλλειψη κοινωνικοοικονομικής ποικιλομορφίας στα πιο αριστοκρατικά ιδρύματα. Αν και το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ διατυμπανίζει ότι στην επόμενη σχολική χρονιά οι νέοι εγγεγραμμένοι του στην πλειοψηφία τους δεν θα είναι λευκοί, μια μελέτη που εμφανίστηκε το 2017 επισημαίνει πως πάνω από τους μισούς σπουδαστές του ανήκουν στο 10% των ευπορότερων οικογενειών της χώρας. Όσοι προέρχονται από το 1% των πλουσιότερων οικογενειών είναι περίπου ισάριθμοι με τους συμφοιτητές τους που προέρχονται από το 60% των οικογενειών με μικρότερα εισοδήματα.

Σε ένα περιβάλλον που ήδη χαρακτηρίζεται από έντονες κοινωνικές ανισότητες, το δυναστικό προνόμιο αντιπροσωπεύει ένα ακόμα υψηλότερο επίπεδο ευνοιοκρατίας. Όπως υπογραμμίζει ο Βρετανός συγγραφέας Ρίτσαρντ Ρηβς, ερευνητής στο Brookings Institution, οι ανώτερες μεσαίες τάξεις δεν αρκούνται πλέον να προωθούν τα παιδιά τους μέσα από την αγορά σπιτιών στις ακριβές περιοχές όπου είναι συγκεντρωμένα τα καλύτερα σχολεία: χρησιμοποιούν και το όνομά τους σαν «μέσο». «Πλέον, ο μπαμπάς δεν μας βοηθά μόνο παίζοντας μπέιζμπολ μαζί μας στον κήπο», γράφει. «Τώρα ο μπαμπάς λαδώνει και τον διαιτητή».

Το δικαίωμα διαδοχής στα πανεπιστήμια, παγιωμένο στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι «πρακτικά άγνωστο οπουδήποτε αλλού», παρατηρεί ο δημοσιογράφος Ντάνιελ Γκόλντεν, ο οποίος το θεωρεί «σχεδόν αποκλειστικά αμερικανικό»4. Πώς μια χώρα που γεννήθηκε από μια επανάσταση ενάντια στην αριστοκρατία μπόρεσε να γίνει τόσο πρόσφορο έδαφος για την επιλογή μέσω συγγένειας; Ποιες δικαιολογίες επέτρεψαν σε αυτή την επιλογή να επιβληθεί εν γνώσει όλων, και κάτι τέτοιο να φαίνεται λογικό;

Η επιλογή με βάση τη γενεαλογία καθιερώθηκε την επομένη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, προκειμένου να περιορίσει την εισροή μεταναστών φοιτητών -κυρίως Εβραίων- στα διακεκριμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ανατολικής Ακτής. Βλέποντας με δυσαρέσκεια τους νεοφερμένους να εξευτελίζουν την αφρόκρεμα της αγγλοσαξωνικής ελίτ στο πεδίο της αξιοκρατίας, οι πρυτάνεις αρχικά υιοθέτησαν την ποσόστωση στους Εβραίους. Όταν τα μέσα αυτά δεν μπορούσαν πλέον να υποστηριχθούν, τα πανεπιστήμια άρχισαν να χρησιμοποιούν έμμεσους τρόπους προκειμένου να αποκλείσουν τους Εβραίους, κυρίως επιστρατεύοντας «αλλόκοτα» κριτήρια όπως ο «χαρακτήρας», η «γεωγραφική ποικιλότητα» ή η «οικογενειακή καταγωγή».

Έναν αιώνα αργότερα, τα κληρονομικά κριτήρια εξακολουθούν να δρουν σαν όπλα μαζικής διάκρισης. Σύμφωνα με τους δικηγόρους Τζον Μπρίτεν και Έρικ Μπλουμ, οι φοιτητές που ανήκουν σε μειονότητες (μαύροι, ισπανόφωνοι, αυτόχθονες Αμερικανοί) αντιπροσωπεύουν το 12,5% των υποψηφίων για τα επιλεκτικά πανεπιστήμια, αλλά μόλις το 6,7% εκείνων που έγιναν δεκτοί, προς όφελος εκείνων που μπορούν να αποδείξουν την ύπαρξη συγγενικής σχέσης.

Οι υποστηρικτές του «κληρονομικού φίλτρου» ενίοτε ισχυρίζονται ότι αυτό δεν αποτελεί παρά μόνο έναν από τους τρόπους επιλογής μεταξύ υποψηφίων με τα ίδια προσόντα. Στη πραγματικότητα, δεν περιορίζεται στον ρόλο μιας απλής βοήθειας από τη μοίρα. Μελέτη που πραγματοποίησαν ερευνητές του πανεπιστημίου του Πρίνστον αποδεικνύει, με βάση ένα δείγμα που συμπεριλαμβάνει δέκα από τις πιο αριστοκρατικές σχολές της χώρας, ότι το να είσαι «γιος κάποιου» ισοδυναμεί με μια πριμοδότηση 160 βαθμών (με άριστα τους 1.600 βαθμούς) στο τεστ σχολικών δεξιοτήτων (scholastic assessment test, SAT), την τυποποιημένη εξέταση στην οποία οφείλουν να υποβληθούν οι περισσότεροι από τους υποψηφίους για τα αμερικανικά πανεπιστήμια6. Το 2011, έρευνα που διεξήχθη σε τριάντα διακεκριμένες σχολές συμπέρανε ότι, μεταξύ ισάξιων μαθητών, τα παιδιά αποφοίτων είχαν κατά 45% μεγαλύτερες πιθανότητες εισόδου σε σχέση με τους υποψήφιους χωρίς συγγενείς στο ίδρυμα7. Με άλλα λόγια, ένας φοιτητής που θα είχε 40% πιθανότητα εισαγωγής με βάση τα προσόντα και το συνολικό προφίλ του (αποτελέσματα στο SAT, αθλητικές ικανότητες, φύλο), σε περίπτωση ευνοϊκής συγγένειας βλέπει τις πιθανότητες αυτές να φτάνουν στο 85%.

«Στα επιλεκτικά πανεπιστήμια, τα παιδιά αποφοίτων αντιπροσωπεύουν συνήθως το 10 με 25% του φοιτητικού πληθυσμού», εκτιμά ο Ντάνιελ Γκόλντεν. «Το γεγονός ότι οι αναλογίες αυτές λίγο ποικίλλουν από τη μία χρονιά στην άλλη δηλώνει πως υπάρχει ένα άτυπο σύστημα εσωτερικών ποσοστώσεων». Στο αντίθετο άκρο, σε μια μεγάλη σχολή όπως το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια, που αρνείται να ευνοήσει τους συγγενείς, τα παιδιά των αποφοίτων αποτελούν μόνο το 1,5%.

Ακούμε καμιά φορά να λέγεται πως το συγγενικό προνόμιο δυναμώνει τον σύνδεσμο των αποφοίτων με τη σχολή τους, κάτι που τους ενθαρρύνει να κάνουν μεγαλύτερες δωρεές. Κανένα εμπειρικό δεδομένο όμως δεν επιβεβαιώνει έναν τέτοιο ισχυρισμό. Μια ομάδα ερευνητών υπό την καθοδήγηση του Τσαντ Κόφμαν, της εταιρείας Winnemac Consulting, εξέτασε τις δωρεές που έγιναν από αποφοίτους, μεταξύ 1998 και 2007, στα εκατό καλύτερα πανεπιστήμια. Προέκυψε ότι τα πανεπιστήμια που αναγνωρίζουν κάποιο κληρονομικό δικαίωμα πράγματι δέχονται, κατά μέσο όρο, υψηλότερο ποσό ανά απόφοιτο (317 δολάρια έναντι 201), η διαφορά όμως οφείλεται στο γεγονός ότι οι δωρητές τους είναι πλουσιότεροι από τους άλλους. Οι συντάκτες της μελέτης δεν βρήκαν «κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει πως οι πολιτικές οικογενειακής ευνοιοκρατίας επηρεάζουν τη συμπεριφορά των δωρητών». Πέρασαν επίσης από ψιλό κόσκινο τις δωρεές στις επτά σχολές που εγκατέλειψαν αυτόν τον τρόπο επιλογής κατά τη διάρκεια της έρευνάς τους. Και πάλι δεν βρήκαν «κανένα ουσιαστικό στοιχείο που να δείχνει κάποια μείωση ως απόρροια της κατάργησης του οικογενειακού προνομίου».

Ωστόσο, το μπόνους που παρέχεται στους απογόνους, ριζωμένο εδώ κι έναν αιώνα στην Αμερική, αντιμετωπίζει αμφισβητήσεις, οι οποίες πλέον δημιουργούν αμφιβολίες σχετικά με τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητά του. Τον Φεβρουάριο του 2018, ομάδες φοιτητών από μια δωδεκάδα πανεπιστημίων υψηλού κύρους άρχισαν να κινητοποιούνται ενάντια στις κληρονομικές διευκολύνσεις. Οργανώσεις από το Πρίνστον, το Γιέιλ, το Κορνέλ, το Μπράουν, το Κολούμπια και το Σικάγο διεκδικούσαν -μάταια- τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος την άνοιξη, προκειμένου να ρωτήσουν τους φοιτητές εάν θεωρούν δίκαιο το σύστημα επιβράβευσης των «παιδιών του μπαμπά».

Εκτός πανεπιστημιουπόλεων, η κινητοποίηση κάποιες φορές τυχαίνει αναπάντεχης υποστήριξης. Τον Οκτώβριο του 2017 ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Νέας Υόρκης Γουίλιαμ Ντάντλεϊ δήλωσε σε ομιλία πως τα οικογενειακά προνόμια ήταν «εντελώς άδικα» και ότι «το να πεταχτεί στα σκουπίδια αυτού του είδους η πολιτική μόνο όφελος θα είχε για την κοινωνική κινητικότητα». Και αναρωτήθηκε: «Επιθυμούμε πραγματικά να ενθαρρύνουμε, στα μεγάλα μας πανεπιστήμια, αυτό που, κατά βάθος, δεν είναι τίποτα άλλο από μια πολιτική του τύπου ‘εισαγωγή έναντι δωρεάς’;».

Ενδεχομένως η Δικαιοσύνη να καταλήξει, αργά ή γρήγορα, να αποφανθεί επί του ζητήματος. Όλως περιέργως, έως σήμερα, για το δικαίωμα της πανεπιστημιακής διαδοχής δεν έχει γίνει παρά μόνο μία δίκη σε ομοσπονδιακό δικαστήριο. Συνέβη το 1975, με πρωτοβουλία μιας αποτυχούσας υποψήφιας στο πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας στο Τσάπελ Χιλ. Η Τζέιν Σέριλ Ρόζενστοκ εκτιμούσε ότι τα συνταγματικά δικαιώματά της είχαν παραβιαστεί λόγω της εύνοιας σε άλλους υποψήφιους – μεταξύ των οποίων υπήρχαν παιδιά αποφοίτων, αλλά και άτομα χαμηλότερων εισοδημάτων ή προερχόμενα από μειονότητες. Η αγωγή της απορρίφθηκε. Η μέτρια βαθμολογία της ενάγουσας στο SAT (850 στους 1.600 βαθμούς) σίγουρα δεν συνηγόρησε υπέρ της, όμως ο δικαστής επίσης δεν εκτίμησε και την αμφισβήτηση αυτών των προνομίων, επαναλαμβάνοντας το στερεότυπο σύμφωνα με το οποίο ήταν απαραίτητα για τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων.

Ωστόσο, μαζί με τον Στιβ Σάντοουεν, τον Σόζι Τουλάντε και τη Σάρα Άλπερν8, αρκετοί δικηγόροι υποστηρίζουν πως τέτοιες διακρίσεις στο πανεπιστήμιο παραβιάζουν το Σύνταγμα και συγκεκριμένα τη 14η Τροπολογία. Η τροπολογία αυτή, η οποία αρχικά συντάχθηκε για να λειτουργήσει ως τροχοπέδη στις φυλετικές διακρίσεις απέναντι στους μαύρους Αμερικανούς, επεκτείνεται γενικότερα στις «προτιμήσεις βασισμένες στην καταγωγή», σύμφωνα με τη διατύπωση του Πότερ Στιούαρτ, πρώην δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου. Υποστηρίζει ότι τα άτομα πρέπει να κρίνονται σύμφωνα με τα προσόντα τους και όχι με βάση τις γενεαλογικές καταβολές τους.

Το Κογκρέσο θα μπορούσε κι εκείνο να εκφέρει άποψη. Με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι τρεις στους τέσσερις Αμερικανούς είναι αρνητικοί απέναντί του, το δικαίωμα στην πανεπιστημιακή διαδοχή κατέληξε να είναι ένα πολιτικά ευαίσθητο θέμα. Πόσο μάλλον τώρα που η δικαιολογία την οποία χρησιμοποιούσαν οι υπέρμαχοί του -ότι υποτίθεται πως αποτελεί κίνητρο για δωρεές- αποδεικνύεται δίκοπο μαχαίρι: σε αυτήν, η φορολογική αρχή θα μπορούσε να βρει ένα αίτιο για να καταργήσει τις μειώσεις φόρων που απολαμβάνουν οι δωρητές. Πράγματι, αν αναγνωριστεί ότι αποκομίζουν όφελος σε αντάλλαγμα της δωρεάς τους, η συμφωνία τους με τα πανεπιστήμια αντιβαίνει στους σχετικούς με τις αγαθοεργίες κανονισμούς για τις εκπτώσεις φόρου: μια δωρεά δεν πρέπει να πλουτίζει τον δωρητή.

Στο μεταξύ, ο παραλογισμός ενός τέτοιου τρόπου επιλογής καταδεικνύει πόσο κρίσιμο είναι το διακύβευμα της πρόσβασης στα μεγάλα πανεπιστήμια. Τα οφέλη από τις σπουδές σε κάποιο από αυτά τα λαμπρά ιδρύματα είναι τεράστια. Κατ’ αρχάς σε επίπεδο μόρφωσης: ένα μέσο πανεπιστήμιο δαπανά 12.000 δολάρια ετησίως για την εκπαίδευση ενός φοιτητή του, έναντι 92.000 δολαρίων στην περίπτωση των πιο επιλεκτικών ιδρυμάτων. Κατόπιν από άποψη εισοδημάτων: αν και έχουν τα ίδια προσόντα, οι πτυχιούχοι αυτοί κερδίζουν μισθούς κατά μέσο όρο 45% υψηλότερους από τους απόφοιτους της ίδιας χρονιάς που προέρχονται από λιγότερο φημισμένα ιδρύματα – ψαλίδα που γίνεται τεράστια εάν λάβουμε υπόψη αποκλειστικά φοιτητές προερχόμενους από οικογένειες μέτριας κοινωνικοοικονομικής επιφάνειας. Σύμφωνα με το κλασικό πλέον βιβλίο του Τόμας Ντάυ Who’s Running America? («Ποιος κυβερνά την Αμερική;»), πάνω από τα μισά αφεντικά των μεγάλων εταιρειών και περίπου το 40% των κυβερνητικών αξιωματούχων σπούδασαν σε ένα από τα δώδεκα πιο ονομαστά πανεπιστήμια. Η ιστορία δεν μας λέει πόσοι εισήχθησαν χάρη στο επώνυμό τους…

* Ο Richard D. Kahlenberg είναι ερευνητής στο Century Foundation, ειδικός σε θέματα εκπαίδευσης. Επιμελήθηκε επίσης τον τόμο «Affirmative Action for the Rich: Legacy Preferences in College Admissions», The Century Foundation, Νέα Υόρκη, 2010.

https://thefact.gr

Διαβάστε περισσότερα

Κινηματογράφος και Μάης του 68′: Το πάθος ξεκινά από τις Κάννες

Άννα Μαρία Αρβανιτίδου
Ο Μάης του ’68 δεν ήταν απλά μια εξέγερση που πέρασε στα βιβλία αλλά ήταν μια παλλαϊκή επανάσταση που αν και πέρασαν 50 ολόκληρα χρόνια από τότε εξακολουθεί να μένει δυνατή στη μνήμη των ανθρώπων. Δεν επηρέασε μόνο τα κοινωνικόπολιτικά δεδομένα της εποχής αλλά και τον καλλιτεχνικό κόσμο που παρατήρησε τα γεγονότα μέσα από μια ιδιαίτερη σκοπιά.
Ο καλλιτεχνικός κόσμος δεν είχε μόνο τον ρόλο του απλού παρατηρητή αλλά έπαιξε ενεργό ρόλο μέσα από τα έργα του προσπαθώντας να επηρεάσει το λαό και να τον ενεργοποιήσει συνειδησιακά. Η εξέγερση των φοιτητών δεν ήταν απλά ένα καπρίτσιο ενάντια στην κυβέρνηση της Γαλλίας αλλά παρακίνησε τα 2/3 του λαού να εξεγερθεί ζητώντας την άρση της καταπίεσης, τη γυναικεία χειραφέτηση, τη σεξουαλική απελευθέρωση και τη δημιουργία εθνικοαπελευεθερωτικών κινημάτων. Η παθιασμένη αυτή εξέγερση δημιούργησε ένα γιορτινό και φωτεινό κλίμα στους δρόμους της Γαλλίας και της επανάστασης.
Την εποχή που η Pop Art κατακλύζει την αγορά και το Hollywood βρίσκεται στο ζενίθ του, έρχεται να ξεσπάσει η εξέγερση του Μάη το 1968 στη Γαλλία. Ο καπιταλισμός μέσω της αγοράς προωθεί τη μαζική κουλτούρα, και κάνει την τέχνη λαϊκό προϊόν κατανάλωση δημιουργώντας έναν θεατή παθητικό κι έρμαιο της αγοράς και της επιφανειακής προσέγγισης των κοινωνικών και πολιτικών καταστάσεων.

Στις 19 Μαΐου του 1968 οι φοιτητές των Καννών και της Νίκαιας ξεκινούν με τη σειρά τους τη δική τους εξέγερση και στηρίζοντας τον διευθυντή της ταινιοθήκης Λανγκρουά που άδικα κατηγορούνταν από συναδέλφους τους για υπεροπτική συμπεριφορά. Δημιουργήθηκε μία επαναστατική επιτροπή που στήριξε τον διευθυντή κι αποτελούνταν από τους κινηματογραφιστές Χίτσκοκ, Κουροσάβα, Φελίνι, Γκοντάρ, Λουί Μαλ, Φρανσουά Τριφό και Πολάνσκι με τον τελευταίο να φέρει μερικές αντιρρήσεις. Η επιτροπή αυτή δέχτηκε τις απειλές του πρωθυπουργού  και χωρίς να πτοηθεί προέβει στη διακοπή του φεστιβάλ.
Οι κινηματογραφιστές δημιούργησαν μια σειρά από ταινίες που δίνοντάς μας να καταλάβουμε πως δεν έμειναν απλά στο ρόλο του παρατηρητή αλλά δημιούργησαν μια σειρά από ταινίες που ισορροπούσαν ανάμεσα στη συνείδηση και την αυθόρμητη πράξη. Ταινίες με αισθητική, ιδεολογία, μορφή, περιεχόμενο. Ταινίες που κάνουν το Χόλλιγουντ να καταρρεύσει.
Η καθοριστική στιγμή φτάνει στις 18 Μαΐου. Μια ομάδα σκηνοθετών, με επικεφαλής δημιουργούς της Νουβέλ Βαγκ και ονόματα σαν τον Φρανσουά Τριφό, τον Λουί Μαλ, τον Ζαν Λικ Γκοντάρ, τον Ρομάν Πολάνσκι, τον Κλοντ Λελούς και τον παραγωγό Κλοντ Μπερί, μπαίνουν στην αίθουσα όπου επρόκειτο να προβληθεί το «Peppermint Frappe» του Κάρλος Σάουρα και κρέμονται από την αυλαία, ως ένδειξη διαμαρτυρίας.
Η ταινία του 2003 Οι Ονειροπόλοι του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Γκίλμπερτ Ανταίρ The Holy Innocents, εξιστορεί ένα μικρό χρονικό διάστημα από τη ζωή τριών νέων σινεφίλ φοιτητών με φόντο τα γεγονότα του Μαΐου του 1968. Τα γεγονότα του Μάη περιγράφονται επίσης στην ταινία του 1982 Πεθαίνοντας στα τριάντα (Mourir à 30 ans) του Ρομέν Γκουπίλ, που συμμετείχε στα γεγονότα. Το μυθιστόρημα του Λώρενς Φερλινγκέττι Έρωτας τις μέρες της οργής αφορά μια ιστορία αγάπης που αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια της εξέγερσης.1. 1968 Mai 68 (Γαλλία, 98′) Andre Harris & Alain de Sedouy

2. 1968 La reprise du travail aux usinesWonder (Γαλλία, 10′) Jacques Willemont
3. 1968 La revolution n’est qu’un debut. Continuons le combat. (Γαλλία, 30′) Pierre Clementi
4. 1968 Film-Tract No 1968 (Γαλλία, 3′) Jean-Luc Godard & Gerard Fromanger
5. 1971 Mourir d’aimer (Γαλλία, 110′) Andre Cayatte
6. 1972 Coup pour Coup (Γερμανία, 89′) Marin Karmitz
7. 1973 La maman et la putain (Γαλλία, 217′) Jean Eustache
8. 1973 L’An 01 (Γαλλία, 90′) Gebe & Jacques Doillon (Alain Resnais & Jean Rouch)
9. 1974 Mai 68 (Γαλλία, 190′) Gudie Lawaetz & Jerome Kanapa
10. 1978 Grands soirs et petits matins (Καναδάς 240′) William Klein
11. 1982 Mourir a 30ans (Γαλλία95’) Romain Goupil
12. 1996 Reprise (Γαλλία, 98′) Herve le Roux
13. 1997 Metroland (ΙΓαλλία /ΗΒ, 105′) Philip Saville
14. 2004 Le fantome d’Henri Langlois (Γαλλία, 210′) Jacques Richard
15. 2008 68 (Γαλλία, 110′) Patrick Rotman
16. 2008 Generations 68 (Γαλλία, 53′) Simon Brook
17. 2003 The Dreamers (Ιταλία, 115′) Bernardo Bertolucci
18. 2005 Les amants reguliers (Γαλλία, 183′) Philippe Garrel
19. 2006 La faute a Fidel! (ΙΓαλλία, 99′) Julie Gavras
20. 2008 Nes en 68 (Γαλλία, 173′) Olivier Ducastel & Jacques Martineau

+1. 2017 Le Redoutable (Γαλλία 107’ ) Michel Hazanavicius

Διαβάστε περισσότερα

Κοινόχρηστοι Χώροι - Τους χρησιμοποιούμε; Τι μας εμποδίζει;

Κοινόχρηστοι είναι οι κοινής χρήσης ελεύθεροι χώροι που καθορίζονται από το εγκεκριμένο ρυμοτομικό σχέδιο ή έχουν τεθεί σε κοινή χρήση με οποιοδήποτε άλλο νόμιμο τρόπο. Οι χώροι αυτοί αποτελούν κύριο συστατικό της πόλης, της δίνουν φυσιογνωμία και όταν έχουν διαμορφωθεί και λειτουργούν έτσι όπως πρέπει, συμβάλλουν καθοριστικά στην ποιότητα ζωής των πολιτών. Πρέπει να τους δούμε ως ένα κοινωνικό αγαθό το οποίο πρέπει να προσφέρετε σε όλους τους πολίτες, να είναι άνετοι, λειτουργικοί και πλήρως προσβάσιμοι από τον καθένα. 

 Είναι ευτυχές το γεγονός ότι το Μεσολόγγι, διαθέτει αρκετούς τέτοιους χώρους με εξαίρεση κάποιες γειτονιές που ασφυκτιούν ελλείψει πολεοδομικού σχεδιασμού (Καλλονή, Ροϊδούλα). Η αξιοποίηση όλων των κοινόχρηστων χώρων της πόλης μας αλλά και εκτός αυτής, η βελτίωση του πρασίνου, η καθαριότητα και η σωστή διαχείριση αυτών είναι ζητούμενο. Ένα από τα βασικότερα ζητήματα αποτελεί το θέμα της ιδιοκτησίας διάφορων χώρων. Σε ποιον ανήκει ο χώρος απέναντι από το εκκλησάκι του Αγίου Νεκταρίου; Ποιος έχει τη φροντίδα της παραλίας της Τουρλίδας; Σε ποιον ανήκει ο χώρος μπροστά από το Τρικούπειο; Ποιός φορέας είναι αρμόδιος στο δασάκι στο λιμάνι; Γιατί δεν υπάρχει φωτισμός, καθαριότητα και δεν επιδιορθώνονται οι κακοτεχνίες; Τι γίνεται με το αλσύλλιο που έχει δημιουργηθεί στο Βυρώνειο; Οι πλατείες που έχουν δημιουργηθεί ή αυτές που έχουν σχεδιαστεί σε κάποιες γειτονιές, γιατί δεν δημιουργούνται; Τίνος είναι τι, και ποιος διαχειρίζεται τι, με ποια νοοτροπία και τι κόστος; Είναι μερικές από τις ερωτήσεις που θέτουν οι πολίτες στις συζητήσεις μεταξύ τους. Διαβάσαμε πρόσφατα ότι υπάρχει εγκεκριμένο ποσό στον προϋπολογισμό του Δήμου μας για προμήθεια αστικού εξοπλισμού. Τι είδους όμως αστικό εξοπλισμό χρειαζόμαστε; Παγκάκια, ποδηλατοστάτες, κάδοι απορριμάτων, σταχτοδοχεία δημόσιων χώρων, πίνακες ανακοινώσεων, στάσεις λεωφορείων, υπαίθρια γυμναστήρια, παρατηρητήριο πουλιών, εξέδρα στην λιμνοθάλασσα, πέργκολα για σκίαστρο στον δρόμο της Τουρλίδας; Ο αστικός εξοπλισμός είναι ότι μπορούμε να σκεφτούμε ότι έχουμε ανάγκη, για να υποστηρίξει τη λειτουργία κάθε κοινόχρηστου ελεύθερου χώρου, και είναι καλό να προκύπτει μέσα από μια διαδικασία συμμετοχής και ανάγνωσης των αναγκών μας. Η επιλογή του αστικού εξοπλισμού και η τοποθέτηση του οφείλει να γίνει με σχεδιασμό και προς όφελος των καθημερινών μας αναγκών, λαμβάνοντας υπόψη ότι τα υλικά που που έχουν την μεγαλύτερη βιωσιμότητα στον κοινόχρηστο χώρο είναι αυτά που πρέπει να επιλέγονται σε συνάρτηση πάντα με τον τόπο και το τοπίο. Αναφέρουμε το παράδειγμα της πλατείας απέναντι από το σπίτι του Τρικούπη. Ενώ αυτή η γειτονιά έχει πλέον πεζοδρομηθεί και είναι η πιο καλά φωτισμένη, εντούτοις η πλατεία πάνω έχει μόνο ένα παγκάκι. Επίσης, το αλσύλλιο στον περιβάλλοντα χώρο από το Βυρώνειο δεν έχει καμία πρόβλεψη για κάθισμα, και ενώ έχει επισκεψιμότητα, δεν υπάρχει πρόβλεψη για κάδο και για ποδηλατοστάτες. Πόσες φορές έχουμε πάει σε μια πλατεία και δεν βρίσκουμε μια σκιά να σταθούμε το καλοκαίρι (π.χ οι πλατείες στην περιοχή της Πλώσταινας) ή ένα παγκάκι να καθίσουμε( πχ. η πλατεία στα Ανατολικά Αλίπεδα) ή καλάθι απορριμάτων για να εναποθέσουμε τα απορρίμματα που κρατάμε στα χέρια μας όταν περπατάμε στις περιμετρικές; Πόσες φορές δεν έχουμε σκεφτεί, να είχαμε την δυνατότητα να μπούμε να περπατήσουμε με ασφάλεια σε προβλήτες μέσα στην λιμνοθάλασσα και να παρατηρήσουμε από κοντά τους αργυροπελεκάνους; Το ερώτημα που τίθεται είναι ΠΩΣ θέλουμε να διαχειριστούμε τους ελεύθερους χώρους! Ποια είναι η νοοτροπία μας γι΄ αυτούς. Θέλουμε πάρκα; Θέλουμε χώρους άθλησης; Θέλουμε επαφή με την φύση; Ή προτιμάμε να τους μετατρέψουμε σε παρκινγκ αυτοκινήτων; (κακό παράδειγμα το δασάκι στο λιμάνι τους καλοκαιρινούς και όχι μόνο). Η προσβασιμότητα για όλους επίσης είναι πολύ σημαντικό θέμα, αφού τόσο οι μητέρες με τα καρότσια, όσο τα άτομα με ειδικές ανάγκες, τα άτομα τρίτης ηλικίας δυσκολεύονται να κινηθούν στη πόλη. Στο εξωτερικό βλέπουμε στο δρόμο περισσότερα άτομα με ειδικές ανάγκες ή άτομα τρίτης ηλικίας. Δεν είναι επειδή εκεί είναι περισσότεροι. Είναι επειδή έχουν την δυνατότητα να χρησιμοποιούν τους δημόσιους χώρους δίχως εμπόδια και με ασφάλεια.

Ο σχεδιασμός της χρήσης των ελεύθερων χώρων και ο εξοπλισμός που χρειαζόμαστε σε αυτούς είναι ένα από τα θέματα που μπορούν να τεθούν σε δημόσια διαβούλευση και είναι από τα θέματα που πραγματεύεται ένας συμμετοχικός προϋπολογισμός πόλης. Αρκεί να κατανοήσουμε τα δικαιώματα μας και φυσικά τις υποχρεώσεις μας. Και αρκεί να διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει. Την ελεύθερη, ασφαλή πρόσβαση στον κοινόχρηστο χώρο. Έτσι θα αναβαθμιστεί η εικόνα της πόλης, θα βελτιωθεί η ζωή των κατοίκων και η διαμονή των επισκεπτών . 

"Για την Κοινότητα Μεσολογγίου"

Συνδυασμός για τις Δημοτικές Εκλογές, Μάιος 2019

Επικεφαλής Κίνησης Όλγα Δασκαλή

Τηλ: 0030 698 776 7587

Email: koinotitamessolonghi@gmail.com

Web Site: https://koinotitamessolonghi.gr/

Facebook: https://www.facebook.com/koinotitamessolonghi/

Διαβάστε περισσότερα

Περί “πατρίδας – θρησκείας – οικογένειας” και “Έξω τα προσφυγόπουλα από τα σχολεία”

Ξέρεις κάτι καλέ μου οικογενειαρχη, δεν αξίζεις τον όρο χριστιανός, γιατί απλά τον έχεις ξεφτιλίσει.

 

Κατιούσα

 

Επ, πατριώτη; Σε σένα μιλάω καλέ!
Σε ‘σένα που κάθε Κυριακή, είσαι πρώτος στην εκκλησία πιάνοντας το πρώτο στασίδι, κάνοντας βαθιές μετάνοιες και σταυρούς.

Σε ‘σενα , που από την άλλη βδομάδα , τηρώντας τα ήθη και έθιμα της θρησκείας μας , θα αρχίσεις σαρακοστή , κάνοντας την κάθαρση ψυχής και σώματος.
Σε ‘ σένα, καλέ μου οικογενειάρχη, που τη Μεγάλη Παρασκευή, θα τρέχεις, σπρώχνοντας να σταθείς όσο πιο κοντά στον Επιτάφιο, σέρνοντας τα παιδιά σου από το χέρι, φορώντας τη γραβάτα σου, βάζοντας τη γυναίκα σου να φορέσει το καλύτερο φόρεμά της, θέλοντας να δείξεις στους άλλους πόσο καλός <οικογενειάρχης> και πιστός είσαι.
Αλήθεια όμως, καλέ μου πιστέ οικογενειάρχη, πόσο πιστός είσαι;
Πόσο πιστός και καλός άνθρωπος-χριστιανός είσαι , όταν ξεχνάς το Λόγο του Ιησού;
Βλέπεις καλέ μου οικογενειάρχη , ο Ιησούς μεταξύ άλλων είπε  Αγαπάτε αλλήλους, ο δε έχων 2 χιτώνες να δίνει τον έναν σε αυτόν που δεν έχει. Επίσης, ξεχνάς ότι δέχτηκε στην αγκαλιά του ενα μίασμα, κατά την άποψη της τότε κοινωνίας, την πόρνη Μαρία Μαγδαληνή.
Λοιπόν καλέ μου οικογενειάρχη, πώς θες να σε δεχτώ μέσα σε αυτή την κοινωνία, όταν αφήνεις ή ξεχνάς (it’s up to you) στην άκρη τον Λόγο του, όταν κάθε μερα , βγάζεις μισος , ρατσισμό και φασισμό, για ενα οχτάχρονο παιδί, που η μοίρα το έφερε εδώ, λόγο που και εσύ  εισαι συνένοχος στο έγκλημα που έγινε εναντίον του.
Ναι καλέ μου οικογενειάρχη, το ότι η χώρα του μετατράπηκε σε ερείπια, έχεις ευθύνη και εσύ.
Ξέρεις κάτι καλέ μου οικογενειαρχη, δεν αξίζεις τον όρο χριστιανός, γιατί απλά τον έχεις ξεφτιλίσει.

Υ.Γ. Στην πρώτη φωτό ο μικρός Αϊλάν, δεν πρόλαβε να φτάσει ζωντανός. Στη δεύτερη μερικά προσφυγόπουλα που ίσως δεν αντιμετώπισαν τον ρατσισμό στην πατρίδα μας από τους καλούς θρήσκους οικογενειάρχες.

Νιόνιος ο Μπακάλης

Υ.Γ2. Όλα τα παραπάνω ισχύουν και για τους Άγιους Πατέρες που διδάσκουν το λόγο του Θεού.

Διαβάστε περισσότερα

Η UNICEF επιβεβαιώνει: η Κούβα έχει μηδενικό ποσοστό παιδικού υποσιτισμού

Η πείνα και ο υπο­σι­τι­σμός θε­ρί­ζουν κυ­ριο­λε­κτι­κά όλης της γης τους κο­λα­σμέ­νους, την ώρα που -μό­λις χτες κυ­νι­κά και προ­κλη­τι­κά μας ενη­με­ρώ­νουν (Forbes) πως «ο ιδρυ­τής της Amazon Jeffrey Preston Bezos πα­ρα­μέ­νει ο πιο πλού­σιος άν­θρω­πος στον κόσμο μπρο­στά από τον Μπιλ Γκέιτς και τον Ουό­ρεν Μπά­φετ, αλλά ο Μαρκ Ζά­κερ­μπεργκ υπο­χω­ρεί τρεις θέ­σεις και ο Μάικλ Μπλού­μπεργκ ανε­βαί­νει δύο», με τον Μπέ­ζος, που κα­τέ­χει πε­ρί­που το 16% της Amazon να «αυ­ξά­νει τη δια­φο­ρά με τον δεύ­τε­ρο Μπιλ Γκέιτς, συ­νι­δρυ­τή της Microsoft που έγινε φι­λάν­θρω­πος» (sic!!). ΣΣ |> Για να κα­τα­λά­βου­με σε απλά νού­με­ρα για τι ποσά μι­λά­με, τα πε­ριου­σια­κά στοι­χεία αυτών των δέκα χρυ­σο­κάν­θα­ρων είναι (σε δις $) |> 131+96,5+82,5+76,5+64+62,7+58+62,3+55,5+50,8=739,8 δις …που ισο­δυ­να­μεί με σχε­δόν τέσ­σε­ρις Ελ­λά­δες (369% του ΑΕΠ μας).

Σχε­τι­κά με τον παι­δι­κό υπο­σι­τι­σμό, που για όλους μας είναι -λαϊ­κά, ταυ­τό­ση­μος με τα σκε­λε­τω­μέ­να παι­δά­κια ει­δι­κά από την Αφρι­κή, υπάρ­χουν δύο πλευ­ρές: Η πρώτη αυτό που θα μπο­ρού­σα­με να συ­νο­ψί­σου­με στον όρο «ελ­λει­πο­βα­ρές»: το παιδί (που γεν­νιέ­ται 2,5-3kg) και πρέ­πει να παίρ­νει βάρος κατά ΜΟ 2-3kg το χρόνο δηλ. στα πέντε (5) του χρό­νια να είναι ~13-18kg. Η δεύ­τε­ρη,  σύμ­φω­να και με την “UNICEF” είναι λι­γό­τε­ρο προ­φα­νής: «το στε­ρε­ό­τυ­πο του παι­διού που πε­θαί­νει απ’ την πείνα και έχει κα­τα­στεί το πα­γκό­σμιο σύμ­βο­λο του υπο­σι­τι­σμού, δίνει ανα­κρι­βή ει­κό­να του προ­βλή­μα­τος, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, οι πε­ρισ­σό­τε­ρες πε­ρι­πτώ­σεις υπο­σι­τι­σμού είναι απο­λύ­τως αθέ­α­τες.

Επει­δή το θέμα είναι κοι­νω­νι­κά τε­ρά­στιο, θα στα­θού­με πιο ανα­λυ­τι­κά σε επό­με­νο ση­μεί­ω­μα, ει­σα­γω­γι­κά ανα­φέ­ρου­με πως, σύμ­φω­να με επί­ση­μα στοι­χεία, ο υπο­σι­τι­σμός συ­ντε­λεί σε πε­ρισ­σό­τε­ρους από το ένα τρίτο όλων των θα­νά­των παι­διών κάτω των πέντε ετών. Κλέ­βει τη δύ­να­μη των παι­διών και κα­θι­στά τις ασθέ­νειες πιο επι­κίν­δυ­νες. Πάνω από το ένα τρίτο των παι­διών που πε­θαί­νουν από πνευ­μο­νία, διάρ­ροια και άλλες ασθέ­νειες θα μπο­ρού­σαν να είχαν επι­βιώ­σει αν δεν ήταν υπο­σι­τι­σμέ­να. Αλλά και τα παι­διά που επι­βιώ­νουν από υπο­σι­τι­σμό συχνά έχουν ασθε­νή υγεία σε όλη τη ζωή τους και μειω­μέ­νες νοη­τι­κές ικα­νό­τη­τες που πε­ριο­ρί­ζουν τη δυ­να­τό­τη­τά τους να μά­θουν και να κερ­δί­σουν ένα αξιο­πρε­πές ει­σό­δη­μα. Έτσι πα­γι­δεύ­ο­νται σε ένα φαύλο κύκλο ασθε­νι­κής υγεί­ας και φτώ­χειας από γενιά σε γενιά. Δια­τρο­φι­κές ανε­πάρ­κειες κατά τη διάρ­κεια της κρί­σι­μης πε­ριό­δου των 1.000 πρώ­των ημε­ρών από τη σύλ­λη­ψη, μέχρι και τα δεύ­τε­ρα γε­νέ­θλια ενός παι­διού, μπο­ρεί να μειώ­σουν την ικα­νό­τη­τά του να κα­τα­πο­λε­μά και να επι­βιώ­νει ασθέ­νειες και μπο­ρεί να υπο­σκά­ψουν τις κοι­νω­νι­κές και νοη­τι­κές του δυ­να­τό­τη­τες. Ο υπο­σι­τι­σμός προ­κα­λεί­ται από φτωχή δια­τρο­φή και ανε­παρ­κή φρο­ντί­δα και. Εάν ένα παιδί πά­σχει από διάρ­ροια – εξαι­τί­ας της έλ­λει­ψης κα­θα­ρού νερού και υγιει­νής ή από κακές πρα­κτι­κές υγιει­νής – θα απο­στραγ­γί­σει τα θρε­πτι­κά στοι­χεία από το ίδιο του το σώμα…

Η UNICEF επι­βε­βαιώ­νει: η Κούβα έχει 0% παι­δι­κό υπο­σι­τι­σμό

Η ύπαρ­ξη στον ανα­πτυσ­σό­με­νο κόσμο 146.000.000 ελ­λει­πο­βα­ρών παι­διών κάτω των πέντε ετών, είναι μια ει­κό­να ξένη με την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα και την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα του νη­σιού της επα­νά­στα­σης, που, όπως ανα­γνω­ρί­ζε­ται σε όλο τον κόσμο είναι μα­κράν έξω από το τε­ρά­στιο αυτό κοι­νω­νι­κό πρό­βλη­μα.

Αυτά τα ανη­συ­χη­τι­κά στοι­χεία που εμ­φα­νί­στη­καν σε έκ­θε­ση της UNICEF, με θέμα την Παι­δι­κή ηλι­κία (έκ­θε­ση σχε­τι­κά με τη δια­τρο­φή), υπάρ­χει ο συ­γκε­κρι­μέ­νος πί­να­κας στην έδρα των Ηνω­μέ­νων Εθνών.

Σύμ­φω­να με το έγ­γρα­φο, το πο­σο­στό των λι­πο­βα­ρών παι­διών (ΣΣ |> ο όρος έχει να κάνει με το μειω­μέ­νο βάρος σε σχέση με τα διε­θνή standards) είναι 28% στην Υπο­σα­χά­ρια Αφρι­κή, 17% στη Μέση Ανα­το­λή και τη Βό­ρεια Αφρι­κή, 15% στην Ανα­το­λι­κή Ασία και τον Ει­ρη­νι­κό και 7% στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή και την Κα­ραϊ­βι­κή. Ο πί­να­κας ολο­κλη­ρώ­νε­ται από την Κε­ντρι­κή και Ανα­το­λι­κή Ευ­ρώ­πη, με 5% και άλλες ανα­πτυσ­σό­με­νες χώρες, με 27%.

Η Κούβα δεν έχει τέ­τοια προ­βλή­μα­τα, είναι η μόνη χώρα της Λα­τι­νι­κής Αμε­ρι­κής και της Κα­ραϊ­βι­κής που έχει εξα­λει­φθεί ο υπο­σι­τι­σμός των παι­διών, χάρη στις προ­σπά­θειες της κυ­βέρ­νη­σης για τη βελ­τί­ω­ση της δια­τρο­φής του λαού, ιδιαί­τε­ρα των πλέον ευά­λω­των ομά­δων.

Η σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στον κόσμο δεί­χνουν ότι 852.000.000 άν­θρω­ποι υπο­φέ­ρουν από πείνα και ότι 53.000.000 από αυ­τούς ζουν στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή. Μόνο στο Με­ξι­κό, υπάρ­χουν 5.200.000 που υπο­σι­τί­ζο­νται και στην Αϊτή, 3.800.000, ενώ σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο πε­θαί­νουν από την πείνα πε­ρισ­σό­τε­ρα από 5.000.000 παι­διά. Σύμ­φω­να με εκτι­μή­σεις των Ηνω­μέ­νων Εθνών, δεν θα ήταν και πολύ «ακρι­βό» να επι­τευ­χθεί η βα­σι­κή υγεία και δια­τρο­φή για όλους τους κα­τοί­κους του Τρί­του Κό­σμου. Επαρ­κούν για την επί­τευ­ξη αυτού του στό­χου 13 δις επι­πλέ­ον δο­λά­ρια ετη­σί­ως (ΣΣ |> μόνο το 1,76% της πε­ριου­σί­ας των δέκα χρυ­σο­κάν­θα­ρων, που ανα­φέ­ρα­με και λι­γό­τε­ρο από το 0,3% από τους 100 πιο πλού­σιους του πλα­νή­τη). Ψί­χου­λα συ­γκρι­τι­κά με τα δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια της εμπο­ρι­κής δια­φή­μι­σης, με τα 400 δις των  ναρ­κω­τι­κών  …να θυ­μί­σου­με και τα οκτώ δις που δα­πα­νώ­νται στις Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες για καλ­λυ­ντι­κά.

Απο­τε­λεί τιμή η ανα­γνώ­ρι­ση της Κού­βας, από τον  Ορ­γα­νι­σμό Τρο­φί­μων & Γε­ωρ­γί­ας των Ηνω­μέ­νων Εθνών (FAO) πως απο­τε­λεί τη χώρα με τα κα­λύ­τε­ρα απο­τε­λέ­σμα­τα στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή σ’ ότι αφορά στην κα­τα­πο­λέ­μη­ση του υπο­σι­τι­σμού.

Το κου­βα­νι­κό κρά­τος είναι αυτό που εγ­γυά­ται εκεί­νο που ονο­μά­ζου­με «βα­σι­κό κα­λά­θι» τρο­φί­μων που επι­τρέ­πει τη στοι­χειώ­δη δια­τρο­φή του πλη­θυ­σμού, μέσω ενός καλά ορ­γα­νω­μέ­νου δι­κτύ­ου δια­νο­μής και ελέγ­χου, που συ­νε­χώς βελ­τιώ­νε­ται.

Ομοί­ως, «πραγ­μα­το­ποιού­νται οι­κο­νο­μι­κές ανα­προ­σαρ­μο­γές σε άλλες αγο­ρές και το­πι­κές υπη­ρε­σί­ες για τη βελ­τί­ω­ση της δια­τρο­φής του λαού της Κού­βας με τη συ­νε­χή μεί­ω­ση του ελ­λείμ­μα­τος τρο­φί­μων». Συ­γκε­κρι­μέ­να, αυ­ξά­νει επα­γρύ­πνη­ση και η ετοι­μό­τη­τα όσον αφορά τα μέσα δια­βί­ω­σης των παι­διών και των εφή­βων: «η προ­σο­χή στη δια­τρο­φή αρ­χί­ζει με την προ­ώ­θη­ση ενός κα­λύ­τε­ρου και φυ­σι­κό­τε­ρου -ποιο­τι­κού, τρό­που δια­τρο­φής του λαού μας».

Το ζή­τη­μα του υπο­σι­τι­σμού δε­σπό­ζει στην εκ­στρα­τεία του ΟΗΕ για την επί­τευ­ξη των ανα­πτυ­ξια­κών στό­χων, που εγκρί­θη­κε κατά τη σύ­νο­δο κο­ρυ­φής των αρ­χη­γών κρα­τών και κυ­βερ­νή­σε­ων που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε το 2000, και έχει με­τα­ξύ των στό­χων την εξά­λει­ψη της ακραί­ας φτώ­χειας και της πεί­νας (ΣΣ |> ανα­φέ­ρε­ται -όπως και σε άλλα ση­μεία σε σχέ­διο / ευ­χο­λό­γιο του ΟΗΕ -ως συ­νή­θως επί χάρ­του,  με κα­τα­λη­κτι­κή ημε­ρο­μη­νία το 2015, που φυ­σι­κά δεν υλο­ποι­ή­θη­κε, δεν παύει όμως να έχει αξία).

Και βέ­βαια θα επι­ση­μά­νου­με, τις σο­βα­ρές δυ­σκο­λί­ες που βρήκε μπρο­στά του το νησί της επα­νά­στα­σης από το οι­κο­νο­μι­κό, εμπο­ρι­κό και πο­λι­τι­κό εμπάρ­γκο, που επι­βλή­θη­κε από τις Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες σχε­δόν για πέντε δε­κα­ε­τί­ες και ισχύ­ει ακόμη, παρά τις κα­τα­δί­κες από τους διε­θνείς ορ­γα­νι­σμούς.

Η Κούβα ατε­νί­ζει το μέλ­λον με αι­σιο­δο­ξία και είναι πε­ρή­φα­νη που ούτε ένα από τα 146.000.000 παι­διά ηλι­κί­ας κάτω των πέντε ετών που ζουν στον κόσμο δεν είναι Κου­βα­νός-ή.

(Με πλη­ρο­φο­ρί­ες από την Prensa Latina)

Διαβάστε περισσότερα