Ποια τα οφέλη της συνύπαρξης ενός παιδιού με ένα κατοικίδιο; Πώς επιδρά στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού;

Το πιο πιθανό είναι πως όλοι οι γονείς έχουν ακούσει ή θα ακούσουν κάποια στιγμή από τα παιδιά τους να λένε ότι θα ήθελαν ένα ζωάκι στο σπίτι. Ποια όμως θα πρέπει να είναι η απάντηση; Οι γονείς μπαίνουν στη διαδικασία να διαπραγματευτούν, να συζητήσουν, να σκεφτούν αν είναι περισσότερα τα αρνητικά ή τα θετικά της συμβίωσης με ένα κατοικίδιο. Φυσικά, ένα κατοικίδιο πρέπει να θεωρηθεί από την αρχή ως, εν δυνάμει, μέλος της οικογένειας και πράγματι χρειάζεται να αποφασιστεί με σύνεση και υπευθυνότητα το αν μπορεί συνολικά η οικογένεια να αναλάβει τη φροντίδα του. Ωστόσο, μη βιαστείτε να απαντήσετε όχι στην ερώτηση των παιδιών σας. Το να αποκτήσετε ένα ζωάκι συντροφιάς  μπορεί τελικά να έχει πολλά περισσότερα οφέλη από ό,τι είχατε σκεφτεί.
Από εξελικτική οπτική, η έρευνα αποδεικνύει τη μεγάλη επίδραση που έχει η σχέση κατοικιδίου και παιδιού στη γνωστική και κοινωνικοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών, εστιάζοντας κυρίως στις αναπτυξιακές φάσεις της πρώιμης εφηβείας και εφηβείας. Είναι αξιοθαύμαστος ο τρόπος που μπορούν να επικοινωνούν τα παιδιά με τα κατοικίδια τους μιλώντας, κατά τα άλλα, διαφορετική «γλώσσα». Η μη λεκτική επικοινωνία θα είναι για τα παιδιά το μέσο, η δίοδος επικοινωνίας με την οποία θα μπορέσουν να κατανοήσουν, να συναισθανθούν και να αγαπήσουν τους μικρούς τους φίλους. Η ικανότητα να μπορεί κάποιος να αποκωδικοποιεί σήματα μη λεκτικής επικοινωνίας  δεν είναι ούτε δεδομένη, αλλά ούτε πάντοτε εύκολη. Μέσω της σχέσης με το κατοικίδιο, το παιδί θα μπορέσει να ανιχνεύει και να αντιλαμβάνεται αυτά τα μικρά σημάδια, που κρύβουν ανάγκες και συναισθήματα του «άλλου», όπως συμβαίνει και στην ανθρώπινη αλληλεπίδραση.
Από μικρή ηλικία τα παιδιά αντιλαμβάνονται τα ζώα ως άλλα υποκείμενα και όχι αντικείμενα και σχετίζονται με αυτά αναγνωρίζοντας ότι έχουν τα δικά τους συναισθήματα, κίνητρα και αυτονομία. Αλληλεπιδρώντας με το κατοικίδιό τους, έχουν την ευκαιρία να εξελιχθούν και να ξεφύγουν από τον εγωκεντικό τρόπο σκέψης της νηπιακής ηλικίας, να δουν τα πράγματα από μια εντελώς διαφορετική, ως τότε, οπτική. Μέσω της επαφής με τα ζωάκια συντροφιάς, το παιδί μπορεί να μάθει και να εφαρμόσει στην πράξη ουσιώδεις κοινωνικές και συναισθηματικές δεξιότητες, όπως η ανάληψη ρόλων, η επικοινωνία μέσω της γλώσσας του σώματος και της αντίληψης των σημάτων που υπάρχουν πίσω από τα λόγια. Με αυτό τον τρόπο το παιδί αρχίζει σιγά σιγά να κατακτά την ικανότητα να συναισθάνεται, αποκτά τη λεγόμενη ενσυναίσθηση (empathy).
Η βιβλιογραφία μας προσφέρει πάρα πολλά παραδείγματα μελετών, στις οποίες βρέθηκε ισχυρή συσχέτιση της ικανότητας για ενσυναίσθηση, της συμπόνιας, της ικανότητας για συναισθηματική στήριξη και φροντίδα με το να έχει κανείς κατοικίδιο, λόγω του δεσμού που δημιουργείται μέσω αυτης της σχέσης. Η αναπτυσσόμενη ικανότητα του παιδιού να διαχωρίζει σταδιακά τον εαυτό του από τον «άλλον» και η επίγνωση ότι η συναισθηματική εμπειρία του «άλλου» είναι ανεξάρτητη από τη δική του δημιουργούν τα θεμέλια για υψηλότερα επίπεδα ενσυναίσθησης. Οι μελέτες δείχνουν πως η ενσυναίσθηση είναι ένα στοιχείο θεμελιώδες στην παιδική ανάπτυξη και στην προκοινωνική συμπεριφορά και ότι «θωρακίζει» το παιδί από το να αναπτύξει επιθετική συμπεριφορά στη ζωή του. Από έρευνες έχει φανεί ότι η κοινωνικότητα του παιδιού αυξάνεται, είναι περισσότερο κοινωνικά ενσωματωμένο, με διευρυμένα κοινωνικά δίκτυα και πιο δημοφιλές μεταξύ συνομηλίκων.
Τα κατοικίδια βιώνονται από τα παιδιά ως πραγματικοί φίλοι. Ένα μικρό παιδί συμβιώνοντας με ένα ζωάκι, νιώθει ασφάλεια, πλήρη αποδοχή, ότι δεν κρίνεται με κανέναν τρόπο. Ο μικρός του φίλος θα είναι πάντα εκεί να τον ακούσει στις δύσκολες στιγμές και να του προσφέρει συντροφιά και προστασία μπροστά στο φόβο (που τα παιδιά αισθάνονται εντονότερα). Μάλιστα, σε κρίσεις της οικογένειας όπως είναι ένα διαζύγιο, ή μια απώλεια αγαπημένου μέλους, έχει αποδειχθεί ότι η ύπαρξη ενός κατοικιδίου βοηθάει πολύ στην αποδοχή και αντιμετώπιση της κατάστασης. Ο δεσμός που δημιουργεί το παιδί παραλληρίζεται με το δεσμό που δημιουργεί το παιδί με τους «σημαντικούς άλλους», χωρίς βέβαια να μπορεί να αντικαταστήσει την ανθρώπινη σχέση. Αποτελεί αυτό που λέμε «ασφαλή βάση» για το παιδί, προσφέροντας μια αίσθηση σταθερότητας, ασφάλειας και εμπιστοσύνης.

Ένα κατοικίδιο και κυρίως ένας σκύλος, που από τη φύση του είναι ένα κοινωνικό όν, έχει την ικανότητα να προσφέρει αγάπη ανιδιοτελώς και απροσχημάτιστα, αλλά είναι και ένας προσεκτικός ακροατής για το παιδί. Η αφθονία στο θετικό συναίσθημα που δέχεται από το κατοικίδιό του, δίνει στο παιδί την αίσθηση ότι αξίζει, του χαρίζει αυτοπεποίθηση και ενδυναμώνει την εικόνα που έχει για τον εαυτό του. Ταυτόχρονα, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, του δίνει την ευκαιρία να «ανοιχτεί» συναισθηματικά, αλλά και να αφουγκραστεί τις ανάγκες και τα συναισθήματα του μικρού του φίλου. Αυτό συνιστά μια βιωματική και ευχάριστη εκμάθηση των συναισθημάτων αλλά την ίδια στιγμή και μια αβίαστη κατεύθυνση προς την υπευθυνότητα. Αναγνωρίζοντας τις ανάγκες που έχει το ζώο, το παιδί μαθαίνει ότι πρέπει να είναι συνεπές και υπεύθυνο. Μπαίνει, λοιπόν, το παιδί από νωρίς στη διαδικασία να αναλάβει ευθύνες και να νιώσει ικανό και υπεύθυνο κάνοντας κάτι που θα του δίνει χαρά, φροντίζοντας κάτι που αγαπά.
Όσον αφορά τη γνωστική ανάπτυξη του παιδιού, μέσα από την επαφή του με το ζωάκι, αρχίζει να εξερευνά και να απορεί σχετικά με την ανθρώπινή του φύση (π.χ γέννηση, αναπαραγωγή, θάνατος), καθώς εντοπίζει τις ομοιότητες που υπάρχουν. Η μάθηση, σύμφωνα με τον Vgotsky,  ενισχύεται γιατί συμβαίνει σε ένα βιωματικό πλαίσιο και μάλιστα διαμέσου μιας σημαντικής για το παιδί σχέσης. Το παιχνίδι, επίσης, που είναι άφθονο μεταξύ παιδιού και κατοικιδίου, καλλιεργεί σε μεγάλο βαθμό την επινοητικότητα και δημιουργικότητα του παιδιού.
Κλείνοντας, ένα πολύ εντυπωσιακό και ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι παιδιά με κατοικίδιο φαίνεται να βιώνουν λιγότερο άγχος και στρες σε αγχωτικές εμπειρίες της ζωής, κάτι που μπορεί κανείς εύκολα να αιτιολογήσει αναλογιζόμενος τα παραπάνω. Η υγεία και η ψυχική υγεία συνδέονται στενά, για αυτό και όσοι ασχολούνται με αυτές έχουν συχνά χρησιμοποιήσει κατοικίδια, κυρίως σκύλους, στην ανακουφιστική φροντίδα παιδιών που, είτε νοσηλεύονται είτε αντιμετωπίζουν κάποιο ψυχολογικό/αναπτυξιακό θέμα. Η ονομαζόμενη «θεραπεία μέσω ζώων» (Pet Therapy) συνιστά πλέον μια μορφή θεραπείας που συμπεριλαμβάνει τα ζώα ως μέρος της ίδιας της θεραπείας και αποσκοπεί στη βελτίωση της κοινωνικής, γνωστικής και συναισθηματικής λειτουργικότητας του ατόμου.
Λιλιάννα Μαραγκού, Ψυχολόγος
Εθελόντρια στη Γραμμή 11525 και το Συμβουλευτικό Κέντρου του Μαζί για το Παιδί
Βιβλιογραφία
Cromer, L. D., & Barlow, M. R. (2013). Factors and convergent validity of the pet attachment and life impact scale (PALS). Human-Animal Interaction Bulletin.
Daly, B., & Morton, L. L. (2009). Empathic differences in adults as a function of childhood and adult pet ownership and pet type. Anthrozoös, 22(4), 371-382.
Howe, B. (2014). The relationship between empathy and pet ownership, pet attitudes and pet attachment in late childhood.
Kaminski, M., Pellino, T., & Wish, J. (2002). Play and pets: The physical and emotional impact of child-life and pet therapy on hospitalized children. Children’s health care, 31(4), 321-335.
Melson, G. F. (2003). Child development and the human-companion animal bond. American Behavioral Scientist, 47(1), 31-39.
Melson, G. F., Peet, S., & Sparks, C. (1991). Children’s attachment to their pets: Links to socio-emotional development. Children’s Environments Quarterly, 55-65.
Vidović, V. V., Štetić, V. V., & Bratko, D. (1999). Pet ownership, type of pet and socio-emotional development of school children. Anthrozoös, 12(4), 211-217.
Λίγα λόγια για τις υπηρεσίες της  Γραμμής 115 25 & του Συμβουλευτικού Κέντρου του Μαζί για το Παιδί
Η πανελλαδική «Γραμμή 115 25» του Μαζί για το Παιδί, είναι  μια τηλεφωνική γραμμή βοήθειας που απευθύνεται σε παιδιά, εφήβους, γονείς και εκπαιδευτικούς. Έχει συμβουλευτικό και παραπεμπτικό χαρακτήρα και προσφέρει δωρεάν τις ακόλουθες υπηρεσίες:

• Συμβουλευτική για οποιοδήποτε πρόβλημα αντιμετωπίζει ένα παιδί ή ένας έφηβος έως 18 ετών
• Λήψη ανώνυμων & επώνυμων καταγγελιών για περιστατικά κακοποίησης ανηλίκων
• Παραπομπές & ενημέρωση για υπηρεσίες που προσφέρουν άλλοι φορείς για το παιδί και την οικογένεια σε πανελλαδικό επίπεδο
• Πληροφορίες για τις υπηρεσίες της Ένωσης και των μελών της

Παράλληλα με την Συμβουλευτική γραμμή  λειτουργεί και Συμβουλευτικό Κέντρο για γονείς  το οποίο διοργανώνει δωρεάν ομάδες γονέων για τη στήριξη και την καθοδήγηση τους, καθώς και  δωρεάν ψυχο-εκπαιδευτικά  σεμινάρια με στόχο την ευαισθητοποίηση και ενημέρωση τους. Ταυτόχρονα, πραγματοποιούνται συνεδρίες δια ζώσης, είτε με όλη την οικογένεια, τους γονείς, ή τους εφήβους με στόχο την ψυχολογική στήριξη και καθοδήγηση γονέων, παιδιών & εφήβων για πληθώρα θεμάτων (σχολικά προβλήματα, εφηβεία, διαχείριση σχέσεων, ρόλων και συναισθημάτων κ.α.). Επίσης, λειτουργούν διαδυκτιακές ομάδες και σεμινάρια στήριξης γονέων.
Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ

Διαβάστε περισσότερα

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Μεσολογγίου είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στο πανευρωπαϊκό πρόγραμμα «Συντελεστές Αστικής Αλλαγής»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ/Actors of Urban Change

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Μεσολογγίου τους τελευταίους 18 μήνες (Δεκέμβριος 2015-Μάιος 2017) είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στο πανευρωπαϊκό πρόγραμμα «Συντελεστές Αστικής Αλλαγής». Το πρόγραμμα διοργανώθηκε από τον πολιτιστικό οργανισμό MitOst (Συναντιόμαστε Ανατολικά) και χρηματοδοτήθηκε από το ίδρυμα Robert Bosch Stiftung. Ο οργανισμός και το ίδρυμα έχουν την έδρα τους στο Βερολίνο.

Για την διετία 2015-2017 από πλήθος 135 αιτήσεων από Ευρώπη και Ρωσία, επιλέχθηκαν 10 ομάδες! Σε αυτές τις 10 ήταν και η πρόταση του Ραδιοφωνικού Σταθμού Μεσολογγίου με το πρόγραμμα «SPEAK UP-Εκφράσου».

Η πρόταση του Ραδιοφωνικού Σταθμού έθεσε ως σκοπό της: Να γίνει ο Ραδιοφωνικός Σταθμός το φυσικό και ψηφιακό σημείο της πόλης του Μεσολογγίου.

Στόχος της ομάδας που συμμετείχε διπλός:

- να ανανεωθεί ο ραδιοφωνικός εξοπλισμός των στούντιο και

- να γίνει το μικρόφωνο μέσο έκφρασης πολιτών και πρωτοβουλιών «πιέζοντας» την δημόσια Διοίκηση για περισσότερη συμμετοχή και διαφάνεια.

Το εγχείρημα αυτό είχε ως προϋπόθεση την διατομεακή συνεργασία ανθρώπων. Ένα άτομο που δραστηριοποιείται στην κοινωνία των πολιτών, ένα άτομο που ανήκει στον δημόσιο τομέα και ένα άτομο από τον ιδιωτικό τομέα. Για τον σκοπό αυτό συνεργάστηκαν: η Όλγα Δασκαλή ως μέλος του Συλλόγου Φίλοι του Ραδιοφώνου, η Χριστιάνα Παπαδημητρίου ως υπάλληλος του Δήμου Μεσολογγίου και ο Σπύρος Τζώρτζης ως μέλος της Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρισης Sociality. Οι συμμετέχοντες είχαν την δυνατότητα να παραβρεθούν σε διεθνείς συναντήσεις στο Βερολίνο της Γερμανίας, την Κλουζ-Ναπόκα της Ρουμανίας, το Κράσνιογιαρσκ της Ρωσίας και το Πόρτο της Πορτογαλίας ώστε να ενδυναμώσουν τις δυνατότητες τους και να ανταλλάξουν εμπειρίες και τεχνογνωσία με τις υπόλοιπες 9 ομάδες του προγράμματος.

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Μεσολογγίου μέσω του προγράμματος ενισχύθηκε οικονομικά με το ποσό των 5.000 ευρώ και επίσης κάλυψε έξοδα για σεμιναριακές εκπαιδεύσεις των εθελοντών-συνεργατών του πάνω σε θέματα ραδιοφωνικής παρουσίασης και επικοινωνιακής στρατηγικής μέσω διαδικτύου.

Στο σημείο αυτό η ομάδα που συμμετείχε ενεργά στο πρόγραμμα, ευχαριστεί τον Δήμαρχο, Νικόλαο Καραπάνο, για την συνεργασία του Δήμου Ιερής Πόλης Μεσολογγίου κατά την διάρκεια των 18 μηνών του προγράμματος, τον πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου, κ. Αγαθάγγελο Κότσαλο και όλους τους υπαλλήλους του Δήμου Μεσολογγίου που συμμετείχαν άμεσα ή έμμεσα στις διάφορες δραστηριότητες. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον πρώην αντιδήμαρχο Σπύρο Διαμαντόπουλο, που ήταν ο αρχικός συνεργάτης από πλευράς Δήμου Μεσολογγίου. Λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων δεν μπόρεσε να είναι ενεργός, στήριξε όμως από την αρχή την προσπάθεια.

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός υλοποίησε με επιτυχία το πανευρωπαϊκό αυτό πρόγραμμα και για τον λόγο αυτό στο κλείσιμο του προγράμματος, τον Μάιο του 2017, ένα μέλος της Διοίκησης του Ραδιοφωνικού Σταθμού και εκπρόσωποι από τον χώρο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στον τομέα του πολιτισμού, προσκλήθηκαν, ως επίσημοι επισκέπτες του απολογισμού στο Βερολίνο.

Ο Γιάννης Ατσαλάκης ως Πρόεδρος του Συλλόγου Φίλοι του Ραδιοφώνου, ο Νικόλαος Κορδόσης ως ιδρυτής του Κέντρου Λόγου και Τέχνης – Ιστορικό Μουσείο «ΔΙΕΞΟΔΟΣ» και η Δέσποινα Κανελλή ως εκπρόσωπος της Πολιτιστικής Βιβλιοθήκης της Διεξόδου βρέθηκαν στο Βερολίνο και παρακολούθησαν τις τελικές εργασίες και την τελετή λήξης του προγράμματος. Η παρουσία και των τριών ήταν καταλυτική, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις στους συνεργάτες των υπολοίπων 9 χωρών που συμμετείχαν στο πρόγραμμα.

Το φωτογραφικό υλικό προέρχεται από τον επίσημο φωτογράφο του συνολικού προγράμματος Συντελεστές Αστικής Αλλαγής, κ. Πάνο Γεωργίου, ο οποίος έχει καταγωγή από το Άνω Κεράσοβο Αιτωλοακαρνανίας.

Ο Σύλλογος Φίλοι του Ραδιοφώνου πιστός στις καταστατικές του προβλέψεις θα συνεχίσει να υπηρετεί τον πολιτισμό και να διατηρεί την φωνή της Ιερής Πόλης του Μεσολογγίου στα ερτζιανά (92 fm  ή στο διαδ

ίκτυο www.mesradio92.gr ).

Διαβάστε περισσότερα

Σοπενχάουερ - Δουλειά, μαρτύριο, θλίψη και αθλιότητα• αυτός είναι σ’ όλη τη ζωή ο κλήρος όλων σχεδόν των ανθρώπων.

Μπορούμε να πούμε πώς, αν η ζωή μας δεν έχει για άμεσο σκοπό της την οδύνη, δεν έχει κανένα λόγο να υπάρχει. Γιατί είναι παράλογο να παραδεχτούμε πώς ό ατέλειωτος πόνος πού γεννιέται από την σύμφυτη με τη ζωή δυστυχία και πού γεμίζει τον κόσμο, είναι καθαρά τυχαίο γεγονός και όχι σκοπός αυτός καθ’ αυτός. Ειν’ αλήθεια πώς κάθε Ιδιαίτερη δυστυχία φαίνεται σαν εξαίρεση· αλλά, γενικός κανόνας, είναι η δυστυχία.

Όπως κυλάει το ποτάμι χωρίς στροβιλίσματα όσο δεν συναντάει εμπόδια, έτσι και στην ανθρώπινη φύση, όπως και στη ζωική φύση, η ζωή κυλάει ασυνείδητα και απρόσεκτα σαν δεν αντιτίθεται τίποτα στη βούληση. Κι’ αν ξυπνάει η προσοχή, είναι γιατί κάποιο εμπόδιο βρήκε μπροστά της η βούληση και δημιουργήθηκε κάποιος κλονισμός. Κάθε τι πού ορθώνεται απέναντι στη βούλησή μας, κάθε τι που την διασχίζει ή της αντιστέκεται, δηλαδή κάθε τι το δυσάρεστο και το οδυνηρό, το συναισθανόμαστε αμέσως, και πολύ καθαρά. Δεν παρατηρούμε την γενική υγεία του σώματός μας, άλλα μονάχα το ελαφρό σημείο όπου μας πληγώνει το παπούτσι μας: δεν εκτιμούμε το ανθηρό σύνολο των υποθέσεων μας, και σκεπτόμαστε μόνο ένα ασήμαντο μικροπράγματα που μας θλίβει. — η ευεξία λοιπόν και η ευτυχία είναι εντελώς αρνητικά, και μόνο ο πόνος είναι θετικός. 

Δεν ξέρω τίποτα πιο παράλογο από τα περισσότερα μεταφυσικά συστήματα πού εξηγούν το κακό σαν κάτι το αρνητικό· ενώ αντίθετα, μόνο αυτό είναι θετικό, αφού αυτό γίνεται αισθητό...Κάθε αγαθό, κάθε ευτυχία, κάθε Ικανοποίηση είναι αρνητικά, γιατί δεν κάνουν άλλο παρά να καταργούν μιαν επιθυμία και να τελειώνουν μια θλίψη. 

Προσθέστε σ’ αυτά, πώς γενικά βρίσκομε τις χαρές μικρότερες απ’ ότι τις περιμέναμε, ενώ οι οδύνες ξεπερνούν κατά πολύ την προσμονή μας.

Αν θέλετε να διαφωτιστείτε στη στιγμή σ’ αυτό το σημείο, και να δείτε αν ξεπερνάει η ευχαρίστηση τη θλίψη, η αν συμψηφίζονται μοναχά, συγκρίνετε την εντύπωση τού ζώου πού καταβροχθίζει ένα άλλο, με την εντύπωση εκείνου πού καταβροχθίζεται.

Σε κάθε δυστυχία, σε κάθε πόνο, η πιο αποτελεσματική παρηγοριά είναι να στρέφουμε τα μάτια μας προς εκείνους πού είναι ακόμα πιο δυστυχισμένοι από μάς : αυτό το φάρμακο είναι προσιτό στον καθένα. Τί προκύπτει όμως για το σύνολο ;

Σαν τα πρόβατα πού παίζουνε στο λιβάδι, ενώ, με το βλέμμα του, ο χασάπης κάνει την εκλογή του μέσα στο κοπάδι, έτσι και μείς δεν ξέρουμε, στις ευτυχισμένες μέρες μας, τί καταστροφή μάς ετοιμάζει η μοίρα μας αυτήν ακριβώς την ώρα, — αρρώστια, διωγμό, καταστροφή, ακρωτηριασμό, τύφλωση, τρέλα κλπ.

Κάθε τί πού γυρεύουμε ν’ αρπάξουμε, μάς αντιστέκεται· το κάθε τί έχει την εχθρική του βούληση πού πρέπει να νικήσουμε. Στη ζωή των λαών, η ιστορία δεν μάς δείχνει άλλο από πολέμους και επαναστάσεις· τα ειρηνικά χρόνια δεν μοιάζουν με τίποτε’ άλλο παρά με μικρές παύσεις, με διαλείμματα που γίνονται τυχαία κάπου - κάπου. Και όμοια, η ζωή του ανθρώπου είναι μια διαρκής μάχη, όχι μονάχα εναντίον των αφηρημένων δεινών, της δυστυχίας και της πείνας, αλλά και εναντίον των άλλων ανθρώπων. Παντού βρίσκεις έναν αντίπαλο : η ζωή είναι ένας ασταμάτητος πόλεμος, και πεθαίνουμε με τα όπλα στο χέρι. 

Στο μαρτύριο της ζωής προστίθεται ακόμα η ταχύτητα τού χρόνου πού μάς πιέζει, που δεν μας αφήνει να πάρουμε ανάσες και στέκει πίσω απ’ τον καθένα μας σαν δεσμώτης κάτεργου με το μαστίγιο. Λυπάται μόνο όσους έχει παραδώσει στην ανία.

Κι’ όμως, όπως θα έπρεπε να έσκαγε το σώμα μας, αν βρισκόταν κάτω από την ατμοσφαιρική πίεση, έτσι κι’ αν αφαιρούσαν το βάρος της δυστυχίας, της θλίψης, των αντιξοοτήτων και των μάταιων προσπαθειών από τη ζωή τού ανθρώπου, η υπερβολή της αλαζονείας του θα ήταν τόσο άμετρη, πού θα τον έσπαζε σε κομμάτια, η τουλάχιστον θα τον έσπρωχνε στην πιο άτακτη παραφροσύνη, ως τη μανιακή τρέλα.

Πάντα, χρειάζεται στον καθένα μια ορισμένη ποσότητα φροντίδων, πόνων, ή δυστυχίας, όπως χρειάζεται η σαβούρα στο πλοίο για να του δίνει ευστάθεια και να προχωρεί ίσια.

Δουλειά, μαρτύριο, θλίψη και αθλιότητα• αυτός είναι σ’ όλη τη ζωή ο κλήρος όλων σχεδόν των ανθρώπων.

Αλλά αν όλες οι επιθυμίες εκπληρώνονταν μόλις σχηματίζονταν, με τι θα γέμιζε η ανθρώπινη ζωή; και σε τι θα χρησιμοποιούσαμε τον καιρό μας ; Αν βάζαμε αυτή τη ράτσα σε μια γη της επαγγελίας, όπου όλα ν’ αναπτύσσονται μόνα τους, όπου να πετούσαν οι κορυδαλλοί ψημένοι κοντά στα στόματα, κι’ όπου ο καθένας να έβρισκε αμέσως την αγαπημένη του και να την κατακτούσε χωρίς δυσκολία,

Τότε θα βλέπαμε τούς ανθρώπους να πεθαίνουν από ανία, η να απαγχονίζονται, κι’ άλλους να τσακώνονται, να στραγγαλίζουν ο ένας τον άλλο και να προκαλούν στον εαυτό τους περισσότερα βάσανα απ’ όσα τούς επιβάλλει σήμερα η φύση.

Έτσι, σε μια τέτοια ράτσα, δεν είναι δυνατόν να ταιριάζει κανένα άλλο θέατρο, καμιά άλλη ζωή.. 

Στην πρώτη νεότητα, στεκόμαστε μπροστά στη μοίρα που θ' ανοίξει μπροστά μας, όπως στέκουν τα παιδιά μπροστά σε μιαν αυλαία θεάτρου, με τη χαρούμενη κι’ ανυπόμονη προσμονή για τα πράγματα πού θα συμβούν πάνω στη σκηνή: είναι μια ευτυχία πού δεν μπορούμε να ξέρουμε τίποτα γι’ αυτήν εκ των προτέρων. Στα μάτια εκείνου που ξέρει τι θα συμβεί πραγματικά, τα παιδιά είναι αθώοι ένοχοι, καταδικασμένοι όχι στο θάνατο, αλλά στη ζωή, και πού ωστόσο δεν ξέρουν ακόμα το περιεχόμενο της καταδικαστικής τους απόφασης.— Αυτό όμως δεν σημαίνει πώς ο  καθένας δεν παύει να επιθυμεί για τον εαυτό του να γεράσει, δηλαδή μια κατάσταση πού θα μπορούσαμε να την εκφράσουμε ως έξης : «Σήμερα είναι άσχημα, και κάθε μέρα θα ναι πιο άσχημα — ώσπου να φτάσει το χειρότερο». 

— Ο κόσμος, τόπος τιμωρίας. 

Αν φανταστούμε, όσο είναι δυνατόν να το κάνουμε αυτό κατά προσέγγιση, το ποσό της αθλιότητας, τού πόνου, και της κάθε λογής οδύνης, πού φωτίζει ο ήλιος στην πορεία του, θα συμφωνήσουμε πώς θα ήταν πολύ καλλίτερα να μην είχε το αστέρι αυτό περισσότερη δύναμη για να δημιουργήσει το φαινόμενο της ζωής, απ’ όση έχει στο φεγγάρι, και πώς θα ήταν προτιμότερο να ήτανε και η επιφάνεια της γης, όπως και της σελήνης, στην κατάσταση τού παγωμένου κρύσταλλου.

Μπορούμε ακόμα να θεωρήσουμε τη ζωή μας σαν ένα επεισόδιο πού διαταράζει ανώφελα την ευδαιμονία και τη γαλήνη του χάους. Όπως κι’ αν έχει το πράγμα, ακόμα κι’ εκείνος πού είναι σχεδόν υποφερτή η ζωή του, όσο προχωρεί η ηλικία του αποκτά όλο και σαφέστερα τη συνείδηση πώς στο κάθε τί υπάρχει ένα desappointment; nay, a cheat, με άλλα λόγια, πως έχει το χαρακτήρα ενός μεγάλου εμπαιγμού, για να μην πούμε μιας απάτης...

Όποιος έχει επιζήσει σε δύο-τρεις γενεές, βρίσκεται στην ίδια πνευματική διάθεση με τον θεατή πού είναι καθισμένος σε ένα παράπηγμα σαλτιμπάγκων στο πανηγύρι, όταν βλέπει τις ίδιες φάρσες να επαναλαμβάνονται αδιάκοπα δύο-τρεις φορές : επειδή τα πράγματα ήταν υπολογισμένα μόνο για μια παράσταση, δεν κάνουν πια καμιά εντύπωση σαν χαθούν η ψευδαίσθηση και ο νεωτερισμός.

Θάνε να χάσουμε το νου μας, αν παρατηρήσουμε πόσο σπάταλα μέτρα λαμβάνονται, αυτούς τούς απλανείς αστέρες πού λάμπουν αναρίθμητα στο άπειρο διάστημα, και δεν έχουν άλλο· να κάνουν παρά να φωτίζουν τούς κόσμους, θέατρα βόγγων και αθλιότητας, κόσμους πού, στην πιο ευτυχή περίπτωση, δεν φέρνουν παρά την ανία· -— αν κρίνουμε τουλάχιστον από το δείγμα πού μάς είναι γνωστό.

Κανένας δεν είναι πραγματικά αξιοζήλευτος, και πόσοι είναι οι αξιολύπητοι!

Η ζωή είναι μια αποστολή πού πρέπει να την εκπληρώσουμε με μόχθο και απ’ αυτή την έννοια, η λέξη defunctus είναι ωραία έκφραση.

Φαντασθείτε για μια στιγμή αν η πράξη της γέννησης δεν ήταν ούτε ανάγκη ούτε ηδονή, αλλά μια υπόθεση καθαρής σκέψης : θα μπορούσε τότε να εξακολουθεί να υφίσταται το ανθρώπινο είδος ; Δεν νομίζετε πώς θα λυπόταν μάλλον ο  καθένας την επερχόμενη γενεά, και θα φρόντιζε να την γλυτώσει από το βάρος της ζωής, η τουλάχιστον πώς θα δίσταζε να της το επιβάλει ψύχραιμα ;

Μα ο κόσμος είναι κόλαση και οι άνθρωποι χωρίζονται σε βασανισμένες ψυχές και σε βασανιστές διαβόλους.

Σίγουρα θα χρειαστεί να ξανακούσω να λένε πώς η φιλοσοφία μου είναι χωρίς παρηγοριά· — κι’ αυτό, μόνο και μόνο γιατί λέω την αλήθεια, ενώ οι άνθρωποι θέλουν ν’ ακούν να λένε : ο  Κύριος ο  Θεός έκανε καλά δοτή έκανε. Πηγαίνετε στην εκκλησία και αφήστε ήσυχους τούς φιλοσόφους. Η τουλάχιστον μην απαιτείτε να προσαρμόζουν τις θεωρίες τους στην κατήχησή σας : αυτά τα κάνουν οι αλήτες, οι φιλοσοφίσκοι : σ’ αυτούς μπορείτε να παραγγείλετε ότι λογής θεωρίες θέλετε. Το να ταράζεις την υποχρεωτική αισιοδοξία των καθηγητών της φιλοσοφίας, είναι τόσο εύκολο, όσο και ευχάριστο.

***

Σοπενχάουερ - Οι οδύνες του κόσμου

Διαβάστε περισσότερα

Το ιατρικό «θαύμα» της Κούβας για το οποίο ελάχιστοι μιλούν

Μετά τον θάνατο του ιστορικού ηγέτη της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο, το περασμένο Σάββατο, το διαδίκτυο γέμισε με δημοσιεύματα που μας θυμίζουν ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της κουβανικής επανάστασης που τα μεγάλα (αμερικανικά) μέσα ενημέρωσης συνήθως αποφεύγουν να προβάλουν: τον ιατρικό διεθνισμό.
Το 1963, η Κούβα έθεσε σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα αποστολής εξειδικευμένου ιατρικού προσωπικού σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής που το έχουν ανάγκη. Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ενός μεγάλου δικτύου έμπειρου ιατρικού προσωπικού που δρούσε στην Κούβα και όπου αλλού υπήρχε ανάγκη. Το 2007, η χώρα διέθετε 42.000 εργαζομένους σε 103 διαφορετικές χώρες, εκ των οποίων οι 30.000 ήταν γιατροί και νοσηλευτές. Ο αριθμός αυτός ξεπερνά εκείνο των χωρών του G8 και η χώρα έχει επεκτείνει τις παροχές της και στην Ωκεανία.
Με την πάροδο του χρόνου η χώρα άρχισε -εκτός από το να εξάγει- και να εισάγει ιατρικό προσωπικό. Σε αντίθεση με τις γειτονικές ΗΠΑ, η Κούβα προσφέρει δωρεάν και ποιοτική ιατρική εκπαίδευση που έχει οδηγήσει εκατοντάδες νεαρούς Αμερικανούς στο να θέλουν να σπουδάσουν στο ELAM, την Λατινοαμερικάνικη Ιατρική Σχολή με βάση την Αβάνα. Η Σχολή άνοιξε τις πόρτες της το 1999 και σήμερα εκπαιδεύει περισσότερους 19.000 φοιτητές από 110 χώρες.
Η διαμονή εκεί, όπως και τα δίδακτρα, είναι δωρεάν, ενώ στους φοιτητές παρέχεται και ένα μικρό μηνιαίο εισόδημα που τους βοηθά να καλύπτουν τις βασικές τους ανάγκες. Μπορεί η Σχολή να μην διαθέτει τα πιο σύγχρονα μηχανήματα, όμως καταφέρνει να εμφυσήσει στους επίδοξους γιατρούς την συμπόνοια, την πιο σημαντική «δεξιότητα» της καριέρας τους. Εξάλλου η Κούβα φημίζεται για το (δωρεάν) σύστημα υγείας της που βασίζεται στη σχέση γιατρού-ασθενή και στην πρόληψη αντί της θεραπείας.
Στόχος της Σχολής είναι να εκπαιδεύσει άτομα προερχόμενα από φτωχά κοινωνικοοικονομικά στρώματα ξένων χωρών, ώστε, όταν γυρίσουν στις πατρίδες τους, να μπορέσουν να προσφέρουν στις κοινότητές τους. Το πρόγραμμα είναι τόσο επιτυχημένο που αποτέλεσε αφορμή για να ασκηθούν πιέσεις στον Αμερικανό πρόεδρο, Μπάρακ Ομπάμα, να άρει το εμπάργκο που είχε επιβάλλει στην Κούβα.
«Ο κουβανέζικος ιατρικός διεθνισμός έχει σώσει εκατομμύρια ζωές», είχε δηλώσει το 2014 στον Guardian ο Καναδός καθηγητής Τζον Κιρκ.

Διαβάστε περισσότερα

Φιλελευθερισμός και Δικαιοσύνη

Του Κώστα Λουλουδάκη
Στην πρόσφατη ιστορία, οι δίδυμοι οργανισμοί, ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα έχουν παράσχει «δάνεια» και τεχνογνωσία σε δικτατορικά και φασιστικά καθεστώτα σε όλον τον κόσμο, ξεκινώντας από το Ζαΐρ- Κονγκό του Μομπούτου, στο ρατσιστικό  κράτος της Νότιας Αφρικής του Φρεντερίκ Ντε Κλερκ,  στη φασιστική Χιλή του Πινοσέτ, συμπεριλαμβανομένων και της Αργεντινής του φασίστα Βιντέλα, της Βενεζουέλας, της Βολιβίας, της Αϊτής του αγαπημένου φασίστα του Ρόναλντ Ρήγκαν Φρανσουά Ντιβαλιέ, ακόμα και στην Ινδονησία του αιμοσταγή, αμερικανοκίνητου Σουχάρτο. Το τίμημα που πλήρωσαν οι λαοί των χωρών αυτών ήταν η λεηλασία των φυσικών και δημόσιων  πόρων από λίγες πολυεθνικές εταιρείες, οι οποίες κατεύθυναν τα κέρδη σε φορολογικούς και νομικούς παραδείσους, ενώ οι λαοί κλήθηκαν να εξοφλήσουν ένα χρέος, που αποτελεί το ορατό σύμβολο της υποταγής τους στα συμφέροντα χρηματοπιστωτικών κύκλων και στον επενδυτικό οικονομικό υπόκοσμο.








Σήμερα, πρόεδρος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είναι η  glamorous  και μόνιμα μαυρισμένη Κριστίν  Λαγκάρντ η οποία, ειρήσθω εν παρόδω,  έχει αδυναμία στην μπουτίκ του οίκου Chanel, στα ρούχα Ventilo  και  Austin Reed. Α! Για τσάντα προτιμά τις Birkin ή Kelly της Hermès.
Τον Δεκέμβριο του 2016 η glamorous Λαγκάρντ καταδικάστηκε από γαλλικό δικαστήριο για την υπόθεση επιδιαιτησίας της αγωγής της πρώην κρατικής τράπεζας Credit Lyonnais εις βάρος του επιχειρηματία Μπερνάρ Ταπί, χωρίς ωστόσο να της επιβληθεί ποινή, ούτε θα αναγραφεί  ο,τιδήποτε στο ποινικό μητρώο της!
Είχε προηγηθεί μια επιδρομή των γαλλικών αρχών καταπολέμησης οικονομικού εγκλήματος (Brigade Financière), που εισέβαλαν απροειδοποίητα στο σπίτι της στο Παρίσι και το ερεύνησαν εξονυχιστικά. Να υπενθυμίσουμε πως όλα αυτά αφορούν έναν άνθρωπο που αποφασίζει τους όρους με τους οποίους θα ζήσουν εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο!
Μια μικρή αναδρομή:
Η υπόθεση χρονολογείται από το 1993, όταν ο  μεγιστάνας, ειδικός σε επιχειρήσεις που έχουν πτωχεύσει, Μπερνάρ Ταπί, πούλησε στην Κρατική τράπεζα Credit Lyonnais την εταιρεία Adidas, (την οποία αγόρασε για ψίχουλα το 1990 διότι ήταν  πτωχευμένη), προκειμένου να ενταχθεί  στην Σοσιαλιστική κυβέρνηση του Φρανσουά Μιτεράν ως υπουργός Δημοσίων Υποθέσεων!  Η τράπεζα Credit Lyonnais αγόρασε την Adidas καταβάλλοντας στον υπουργό του «σοσιαλιστή» Φρανσουά Μιτεράν δύο δισεκατομμύρια ογδόντα πέντε εκατομμύρια φράγκα (αντιστοιχούν σε 472 εκατομμύρια ευρώ). Στη συνέχεια, όμως, ο Ταπί ο οποίος στις προεδρικές εκλογές του 2007  υποστήριξε και χρηματοδότησε τον Νικολά Σαρκοζί,μήνυσε την τράπεζα, υποστηρίζοντας πως τον εξαπάτησε στην εξαγορά υποτιμώντας την αξία της Adidas.
Η Κριστίν  Λαγκάρντ, ήταν «Partner» στην  δικηγορική εταιρεία Baker & McKenzie (αγαπημένη των πολυεθνικών εταιρειών) που εδρεύει στο Σικάγο, επικεφαλής της εταιρείας για τη Δυτική Ευρώπη ενώ το 1999 έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της εταιρείας. Υποθέτουμε πως η επαγγελματική ευσυνειδησία που είχε αποκτήσει ως πρόεδρος της Baker & McKenzie την οδήγησε  το 2007, όταν έγινε υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης του Σαρκοζί, να αναθέσει την υπόθεση Ταπί- Adidas- Credit Lyonnais, όχι στα γαλλικά δικαστήρια, (που να μπλέκεις τώρα στα δημόσια γραφειοκρατικά γρανάζια), αλλά σε επιδιαιτησία από ιδιωτική εταιρεία επιδιαιτητών!
Αποτέλεσμα: Η επιδιαιτησία δικαίωσε τον Ταπί, ο οποίος κέρδισε από το γαλλικό δημόσιο την τεράστια αποζημίωση των 285 εκατ. ευρώ, συν 115 εκατ. από τόκους! Η Λαγκάρντ συμμορφώθηκε αμέσως με την απόφαση της ιδιωτικής εταιρείας επιδιαιτητών, και πλήρωσε τον καταδικασμένο σε φυλάκιση για στημένα ποδοσφαιρικά παιχνίδια Μπερνάρ Ταπί με χρήματα των Γάλλων εργαζομένων.
Για να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η glamorous Λαγκάρντ, ως υπουργός,  ήταν  αδέκαστη (όπως και ο Νικολά Σαρκοζί) στο ζήτημα των φιλελεύθερων αξιών : τάξη, αξιοκρατία, θρησκεία. Ας μην αμελούμε ότι ήταν μόλις δύο ημερών υπουργός όταν δήλωσε πως «οι νόμοι για τις διακοπές και τις αργίες που οι εργαζόμενοι θεωρούν ιερούς πρέπει να αλλάξουν».
Άλλωστε, ο Πρόεδρος Σαρκοζί, με ξεκάθαρες αναφορές στις θρησκευτικές γαλλικές αξίες, αντέτασσε από τα τηλεοπτικά πλατό τη Γαλλία «που ξυπνά νωρίς» στη Γαλλία των «επιδοματούχων». Και έκανε λόγο για μερική απασχόληση, με σκοπό να βρουν δουλειά οι άνεργοι, για ελαστικό ωράριο, για επιχειρηματικές ατομικές  και τοπικές συμβάσεις εργασίας, για προσωπικά συμβόλαια δουλειάς και εταιρικά εργατικά σωματεία…
Ο Σαρκοζί, ο άνθρωπος που κατήγγειλε στις προεκλογικές του εκστρατείες «την δημοκρατία των παροχών»είχε δηλώσει: « Το 2012 θα είμαι 57 ετών και δεν πρόκειται να είμαι υποψήφιος. Και όταν βλέπω τα δισεκατομμύρια που κερδίζει ο Κλίντον, σκέφτομαι ότι εγώ θα κερδίζω περισσότερα. Πέντε χρόνια πρόεδρος, και μετά θα πάω για τα φράγκα όπως ο Κλίντον. Εκατόν πενήντα χιλιάδες ευρώ η ομιλία ! ».(monde-diplomatique Η κρυφή γοητεία της πολιτικής αντιπαροχής)
Η Γαλλία, άλλωστε, είναι μια χώρα  προσκολλημένη στο δόγμα της περί «δημοκρατίας προσαρμοσμένης στην αγορά». Δεν έχουν δα περάσει και πολλά χρόνια από τότε που ο Γάλλος  πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν, συνιστούσε στον «σοσιαλιστή» Φρανσουά Ολάντ να «προσαρμόσει την προεκλογική του ατζέντα στη Standard & Poor’s » (Οι δηλώσεις έγιναν στη « Le Journal de Dimanche », Παρίσι, στις 15 Ιανουαρίου του 2012 και στο RTL στις 22 Ιανουαρίου 2012)
Πράγματι, ο Φρανσουά Ολάντ συγχρόνισε τον βηματισμό του σύμφωνα με τις οδηγίες του Φρανσουά Φιγιόν, δίδοντας το δικαίωμα στην νεοφιλελεύθερη εφημερίδα Les Echos να εκφράσει την ικανοποίησή της: «Ο Φρανσουά Ολάντ σχεδιάζει με μικρές, επιλεκτικές κινήσεις, μια εξαιρετικά φιλόδοξη πολιτική, ειδικά για μια κυβέρνηση της Αριστεράς : γενική επανεξέταση της κοινωνικής προστασίας, σμίκρυνση των ορίων του κράτους, άνοδο της παραγωγικότητας στον δημόσιο τομέα, σε βάθος ανανέωση του κοινωνικού διαλόγου. Μια θαρραλέα επιλογή προς μια φιλελεύθερη πολιτική της Αριστεράς». (http://blogs.lesechos.fr/jean-marc-vittori/le-temps-des-choix-courageux-a12655.html)
Μετά ο καλός «σοσιαλιστής» και φίλος της Ελλάδας και της «πρώτης φοράς αριστερά» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ Φρανσουά Ολάντ,  μίλησε για την απαραίτητη πτώση του « μισθολογικού κόστους » εν ονόματι της ιερής και απαραβίαστης « ανταγωνιστικότητας της Γαλλικής οικονομίας». (Διάβασε και monde-diplomatique Σοσιαλ-ηττοπάθεια α λα γαλλικά).
Ωστόσο ή τουλάχιστον, η ηθική ανυποληψία της Δικαιοσύνης, φαινόμενο με διαφορετική διάσταση σε κάθε καπιταλιστική χώρα ανάλογα με τις ιδιαίτερες πολιτικές και οικονομικές συγκυρίες και συνθήκες, γίνεται προφανής από την ενοχή χωρίς τιμωρία της glamorous Λαγκάρντ, την ίδια στιγμή που άλλο δικαστήριο  ακύρωσε την ιδιωτική διαιτησία την οποία χαρακτήρισε «δόλια», και καταδίκασε τον Μπερνάρ Ταπί να επιστρέψει το σύνολο του ποσού, δίνοντας μάλιστα εντολή να κατασχεθεί η πολυτελής κατοικία του στο Σεν Τροπέ.
Εν τούτοις, το πρόβλημα του δίκαιου είναι ένα από τα σπουδαιότερα ζητήματα και έχει πρωταρχική σημασία για την λειτουργία της πολιτείας. Στο καπιταλιστικό κράτος είναι ένα εργαλείο ανελέητης καταπίεσης των ανθρώπων της εργασίας, αλλά και σε όσους τολμούν να σηκώσουν το ανάστημα τους απέναντι στην εξουσία.
Στην Ελλάδα της «πρώτης φοράς αριστεράς» η δικαιοσύνη, κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων των σκληρά  εργαζομένων στην καθαριότητα και στο μάζεμα των σκουπιδιών μας, με εντολή του εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών Ηλία Ζαγοραίου, ζητούσε να της χορηγηθεί «αντίγραφο της απόφασης περί κήρυξης και συνέχισης της απόφασης της υπό κρίσης απεργίας, καθώς και τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας των μελών που ψήφισαν σχετικώς». (Ημεροδρόμος Το «συνδικαλιστικό της ασφάλειας» είναι εδώ! – Ζητάνε ονόματα και πλήρη στοιχεία!)
Την ίδια σχεδόν ώρα «Ατιμώρητος» κρινόταν  από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης, που κάθισε στο εδώλιο, κατηγορούμενος καθώς είχε εντοπιστεί από τις αρμόδιες υπηρεσίες, δηλαδή την αρχή για ξέπλυμα μαύρου χρήματος, να μην έχει καταθέσει, ως όφειλε, δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης κατά τα έτη 2011 – 2012  και  ως υπουργός Οικονομικών από τον Ιούνιο του 2014 και εντεύθεν. Επιπρόσθετα, απέστειλε σε τράπεζες του εξωτερικού  362.417 ευρώ χωρίς το ποσό αυτό να δηλωθεί!
Ο Γκίκας Χαρδούβελης διετέλεσε επικεφαλής οικονομικών μελετών του ομίλου της Eurobank και παράλληλα ήταν σύμβουλος επί οικονομικών θεμάτων του διορισμένου  πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου. Υπηρέτησε δε και ως υπουργός οικονομικών της κυβέρνησης Σαμαρά.
Ο υμνολόγος, λοιπόν, των ελεύθερων αγορών Χαρδούβελης Γκίκας, αυτός ο μέγας τραπεζίτης, οικονομολόγος  και “managerial elite”, που με ‘υπευθυνότητα’ υπηρέτησε το δημόσιο, στην απολογία του δικαιολογήθηκε λέγοντας  πως δεν ήξερε ότι έπρεπε να κάνει δήλωση στην Ελλάδα  «επειδή η σύζυγός του είναι Αμερικανίδα πολίτης, και κάνει φορολογική δήλωση στην Αμερική» και πως δεν είχε χρόνο γιατί  «Παραλάβαμε χάος. Μου ζήτησε ο κ. Παπαδήμος να αναλάβω και δέχθηκα. Δεν είχαμε καν τελετή παράδοσης και παραλαβής. Εγώ στην κυβέρνηση πήγα με διάθεση να βοηθήσω».
Για να απαντήσει ο Πρόεδρος του δικαστηρίου, υποθέτουμε με laissez-faire αντίληψη :«Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες».
Μετά έκρινε «Ατιμώρητο» τον φίλο μας Γκίκα…
Μια απόφαση όμως που δεν μπορεί να κρύψει την αθλιότητά τους!
Γιατί αυτός ο άνθρωπος, που έπαιξε με τις ζωές μας από κυβερνητικές θέσεις, που «δεν ήξερε» και «δεν είχε χρόνο», είχε όμως την δόλια σκέψη, απεριόριστο χρόνο  και ήξερε πώς  να βγάλει στο εξωτερικό 362.417 ευρώ με 56 μεταφορές κεφαλαίων με ποσά που κυμαίνονταν από 7.700 έως 9.800 δολάρια.
Για ποιο λόγο;
Σε ποσά πάνω από 10.000 ευρώ ενεργοποιείται ο έλεγχος της Τράπεζας της Ελλάδος… (Βλέπε και Ημεροδρόμο Ο Χαρδούβελης, ο Μητσοτάκης και το Κράτος Δικαίου).
Σε μια άλλη περίπτωση, έχουμε  έξι μέλη του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων του ΤΑΙΠΕΔ, της περιόδου 2013-2014, να κατηγορούνται  για απιστία με τις επιβαρυντικές περιστάσεις του νόμου περί καταχραστών του Δημοσίου, που αφορά τη «μη επωφελή αξιοποίηση» 28 δημόσιων ακινήτων. Δηλαδή, έχουμε  πώληση 28 ακινήτων του Δημοσίου στις θυγατρικές της Εθνικής Τράπεζας (Εθνική Πανγαία) και της Eurobank (Eurobank properties), και άμεσης επαναμίσθωσής τους ξανά από το δημόσιο!!!  Ακόμα χειρότερα,  το Δημόσιο πούλησε τα συγκεκριμένα ακίνητα για 261 εκατ. ευρώ και τα επανενοικίασε για 20 χρόνια αντί 600 εκατ. Ευρώ!!!
Οι εισαγγελείς Διαφθοράς στο πόρισμά τους εκτιμούσαν πως «η επίμαχη διαδικασία αποδείχτηκε ασύμφορη και απειλούσε με ζημιά του ελληνικού Δημοσίου ανερχόμενη σε τουλάχιστον 580 εκατομμύρια ευρώ. Αναφέρονται, επίσης, σε «επαχθείς μισθωτικούς όρους» που επάγονται ζημία για το ελληνικό Δημόσιο η οποία δεν μπορεί να προσδιοριστεί εκ των προτέρων». (Καθημερινή Στον ανακριτή Διαφθοράς οι έξι εμπειρογνώμονες του ΤΑΙΠΕΔ για τα 28 ακίνητα του Δημοσίου)
Η φιλελεύθερη ιστορία, όμως , δεν σταματάει εδώ…
Αμέσως μετά την πώληση «το 66% της Πανγαίας πωλείται με έτερη σκανδαλώδη σύμβαση σε ολλανδικό fund, υπό την επωνυμία Invel Real Estate, με αποτέλεσμα ούτε λίγο-ούτε πολύ η Εθνική Πανγαία να είναι σήμερα ένας από τους μεγαλύτερους ιδιοκτήτες ακίνητης περιουσίας στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων και πολλών κτιρίων του Δημοσίου.[…] Στην Εθνική Πανγαία πρόεδρος παραμένει ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ και στενός συνεργάτης του Ευάγγελου Βενιζέλου, Χρήστος Πρωτόπαππας, ενώ μεταξύ των μελών του διοικητικού συμβουλίου της, που ελέγχεται από την Invel, φιγουράρει και το όνομα του προερχόμενου από το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών, Πρόδρομου Βλάμη. Το ίδιο όνομα όμως απαντάται και στην απόφαση που δημοσιεύτηκε για τη συγκρότηση του Δ.Σ. της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων η οποία από το 2017 αντικαθιστά τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων και αποκτά λειτουργική ανεξαρτησία και διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια. Ο εκπρόσωπος των συμφερόντων της Πανγαίας, δηλαδή του ολλανδικού fund, είναι και στο Δ.Σ. της Ανεξάρτητης Αρχής που θα επιληφθεί του θέματος των κτιρίων»!!! (Εφημ. Συντακτών. Ντίνα Ιωακειμίδου Μια «αμαρτωλή» μετακόμιση).
Η αλύσωση των εξαρτημένων πολιτικών κρίκων και των πολυπλόκαμων διασυνδέσεων του κεφαλαίου συμπληρώθηκε λίγο πριν από τη συνεδρίαση του πρόσφατου  Euroworking Group, όπου τα ανδρείκελα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να ολοκληρωθεί η «αξιολόγηση» των θεσμών και να παραχωρηθεί  η εκταμίευση της δόσης, προχώρησαν σε  αναίρεση του βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών, με το οποίο παραπέμπονταν σε δίκη τα στελέχη του ΤΑΙΠΕΔ.
Συγκεκριμένα, ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Χαράλαμπος Βουρλιώτης έκρινε ότι το βούλευμα που τους παρέπεμψε σε δίκη ούτε αιτιολογημένο σωστά ήταν ούτε και βασιζόταν η παραπομπή τους στέρεα σε νόμο.
Όλα αυτά και άλλα τόσα συμβαίνουν, την ώρα που «αντιμέτωπα και με το ζήτημα των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών για τα «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια προς τις τράπεζες, θα βρεθούν το επόμενο διάστημα, ακόμα και μέσα στο καλοκαίρι ή το αργότερο από το φθινόπωρο, σύμφωνα με όσα γράφονται, τα λαϊκά νοικοκυριά, ως αποτέλεσμα σχετικής διάταξης που πέρασε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με το πρόσφατο πολυνομοσχέδιο. Ενα μπαράζ κυβερνητικών τροπολογιών, που ψηφίστηκε φέτος στις αρχές Ιουνίου σε συνέχεια του πολυνόμου – εκτρώματος που ψήφισε η κυβέρνηση τον Μάη, προβλέπεται και έχει τεθεί σε εφαρμογή  με συμπληρωματικά αντιλαϊκά μέτρα, όπως:
— Πρώτη κατοικία. Παρέχεται στις τράπεζες η δυνατότητα να μεταβιβάζουν άμεσα τη διαχείριση των στεγαστικών δανείων πρώτης κατοικίας σε άλλους «επενδυτές» (τα περιβόητα funds), και μάλιστα ανεξάρτητα από το ύψος της υποθήκης και την αξία του ακινήτου. Δηλαδή, τα πιστωτικά ιδρύματα θα διατηρούν την ιδιοκτησία των δανείων αυτών, αλλά τη διαχείρισή τους μπορούν να τη μεταβιβάζουν σε «εταιρείες διαχείρισης».
Προβλέπεται η δυνατότητα πώλησης των δανείων για πρώτη κατοικία πάνω από 140.000 ευρώ, ενώ από την 1/1/2018 το σύνολο των δανείων πρώτης κατοικίας «απελευθερώνεται» πλήρως και σε ό,τι αφορά τη δυνατότητα πώλησης,
Η πώληση δανείων σε άλλους «επενδυτές» για τους «μη συνεργάσιμους δανειολήπτες» μπορεί να είναι άμεση και μάλιστα χωρίς να προβλέπεται η ύπαρξη ενημέρωσης από την πλευρά των τραπεζών. Είναι φανερό ότι με τη συγκεκριμένη ρύθμιση εντείνονται οι εκβιασμοί, με στόχο να εξαναγκάσουν τα χρεωμένα λαϊκά νοικοκυριά να κόψουν και από τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες τους προκειμένου να «συνεργαστούν» με τις τράπεζες[…]» (Ριζοσπάστης Εκβιασμοί, κατασχέσεις και πλειστηριασμοί για τις «οφειλές» της λαϊκής οικογένειας).
Δυστυχώς, η συντριπτική πλειοψηφία των κοινωνικά δρώντων, δηλαδή ημών, άγεται και φέρεται μη κατέχοντας το γεγονός πως αρκεί μια συμβατική ρήξη με την καπιταλιστική εξουσία, που ίσως θα παρέχει την ιστορική δυνατότητα να εκδηλωθεί κατά τρόπο αιφνίδιο μια κάποια άμεση εξέγερση. Επιπρόσθετα, μια σειρά από φράγματα εμποδίζουν, αναχαιτίζουν ή καθορίζουν τα όρια της κοινωνικής δράσης.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το βίωμα του ανέργου που τον έχουν κάνει να πιστέψει πως δεν βρίσκει δουλειά από προσωπική ανικανότητα ή γιατί έτσι το θέλησε η μοίρα ή ο θεός.
Ταυτόχρονα, ο αποκλεισμός ενοχλητικών θεμάτων  από τη δημόσια σφαίρα αρκεί  για την διαμόρφωση του δομικού πλαισίου  που θα βοηθήσει στην επίτευξη του σκοπούμενου αποτελέσματος, που δεν είναι άλλο από μια ατομοκεντρική αντίληψη του κόσμου. Είναι αρκετό απλώς, οι πολλοί να πιστέψουν αυτά που τους μεταδίδουν τα πολύπλοκα επιχειρηματικά πλέγματα των επικοινωνιακών οργανισμών και οι προβαλλόμενες δημοσιογραφικές «αυθεντίες», συνήθως τσαρλατάνοι και φερέφωνα συμφερόντων, για να τεθούν οι βάσεις που θα εκπληρώσουν μελλοντικά την προφητεία προς την κατεύθυνση που ευνοεί τα καπιταλιστικά επενδυτικά συμφέροντα.
Στο σημείο αυτό καλό θα ήταν να θυμηθούμε τον Παναγιώτη Ψυχάρη, που φτιάχτηκε από τον πατέρα του ως ο μεγάλος άνδρας για τα ανθρωπάκια και ως γνήσιος εκπρόσωπος της τάξης του. Με ελεεινή συμπεριφορά, ο άνθρωπος αυτός υπενθύμισε μια κοινωνική καπιταλιστική πραγματικότητα: Ότι η εξουσία, το χρήμα και τα μέσα αφορούν ένα στενό κύκλο επιλεγμένων ανθρώπων. Αυτή είναι η κοινωνική και πραγματική κατάσταση της καπιταλιστικής απανθρωπιάς:

Η εκμαυλιστική εικόνα των ΜΜΕ εξοβελίζει και αχρηστεύει  τη σκέψη. Ο περισσότερος κόσμος, μετά από μακροχρόνια μαζική χειραγώγηση, είναι εύτρωτος και ευσυγκίνητος μόνο όσον αφορά στο άμεσο αδιαφορώντας για τις απόμακρες κοινωνικές δυνάμεις που το καθορίζουν, μιας και ζει στο καθημερινό καβούκι του και εκτελεί τον υπηρετικό ρόλο του.  Σε αυτήν την εποχή της μαζικής χειραγώγησης, η βάρβαρη ολότητα της αστικής εξουσίας γίνεται αποδεκτή ως δεδομένη.
Ε και με τα κοινά θα ασχολούμαστε τις Παγκόσμιες μέρες, που όλο και σε κάτι «ανθρωπιστικό»  είναι αφιερωμένες, και όταν η φιλάνθρωπος κυρία Βαρδινογιάννη οργανώνει φιλανθρωπικό γκαλά για τους φτωχούς αρρώστους με γκέστ τους εφιδρωμένους γλουτούς του Ρουβά. Την ψυχαγωγία μας εν τω μεταξύ την έχει αναλάβει η γλίτσα του Survivor… Μετά μπορούμε πάλι να κοιτάμε την δουλίτσα μας… Μακάριοι…Στον τίμιο και ανέφελο βίο μας!
imerodromos.gr

Διαβάστε περισσότερα

«Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι»

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

mpog@imerodromos.gr

facebook.com/mpogiopoulos

    Ήταν 4 Ιουλίου 1776 όταν στη συνέλευση που συγκαλείται στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ ψηφίζεται ένα κείμενο κοσμοϊστορικής σημασίας: Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας.
    Εκεί ήταν που οι πρωταγωνιστές στη σύνταξη της Διακήρυξης, ο Τόμας Τζέφερσον, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος και ο Τζον Άνταμς διακηρύσσουν την απεξάρτηση των ΗΠΑ από την Αγγλία και διατρανώνουν:

• Το απαράγραπτο δικαίωμα ενός λαού «να αποκτήσει την ιδιαίτερη και ισότιµη θέση του ανάµεσα στις άλλες Δυνάµεις της γης»,
• την αποδοχή «ως αναµφισβήτητες τις αλήθειες» ότι «όλοι οι άνθρωποι είναι πλασµένοι ίσοι»,
• ότι στα «αναπαλλοτρίωτα»δικαιώματα των ανθρώπων «περιλαµβάνονται η ζωή, η ελευθερία και η αναζήτηση της ευτυχίας»,
• ότι «οι κυβερνήσεις ορίστηκαν από τους ανθρώπους για να διασφαλίσουν αυτά τα δικαιώµατα και η δίκαιη εξουσία τους προέρχεται από τη συναίνεση αυτών τους οποίους κυβερνούν»,
• πως «όταν µια κυβέρνηση αποδεικνύεται ατελέσφορη για τον σκοπό αυτό, ο λαός έχει δικαίωµα να την αλλάξει ή να την καταργήσει»,
• ότι «όταν η κατάχρηση και ο σφετερισµός της εξουσίας οδηγεί στον απόλυτο δεσποτισµό, οι άνθρωποι έχουν δικαίωµα να την αλλάξουν(…)».

    Η 4η Ιουλίου, η εθνική γιορτή των ΗΠΑ, αποτελεί την υπόμνηση ενός κόσμου που η σπουδαία Αμερικάνική Επανάσταση τον ανήγγειλε, αλλά δεν υπάρχει.
    Αυτό που έχει απομείνει από την Αμερικάνικη Επανάσταση, από την μια είναι η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας ως ανεκπλήρωτο – ακόμα – αίτημα για όλους τους λαούς της Γης.  

    Από την άλλη είναι η πραγματικότητα που ακολούθησε: Η δουλεία, η Χιροσίμα και οι ναπάλμ, ο μακαρθισμός και ο Ψυχρός Πόλεμος, τα Αμπού Γκράιμπ και τα Γκουαντάναμο, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, οι αμερικανοκίνητες χούντες, τα βασανιστήρια ακόμα και ανθρώπων – όπως αποκάλυψε το Associated Press  – που επί Ομπάμα καίγονταν δεμένοι πάνω σε σούβλες στην Υεμένη, οι Τρούμαν και οι Τραμπ, τα 50 εκατομμύρια συσσίτια επί αμερικανικού εδάφους, το ΝΑΤΟ και όσα περιγράφονται στα λόγια του θρυλικού «Born in the USA».  

    Είναι εκεί που ο σπουδαίος Bruce Springsteen τραγουδά για τον εργάτη Αμερικάνο πολίτη που τον θέλουν δούλο στα εργοστάσια τους, που τον στέλνουν στα Βιετνάμ σαν κρέας για τα κανόνια των ιμπεριαλιστικών πολέμων τους, που τον κρατούν δεσμώτη των σωφρονιστηρίων τους και που αντί της Ανεξαρτησίας του έχουν φορέσει το αφιόνι – χαλκά του κάλπικου «αμερικάνικου ονείρου»…

Διαβάστε περισσότερα

«Τυφλή» ναι, «κουφή» όχι…

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

mpog@imerodromos.gr

facebook.com/mpogiopoulos

   Στο πρώτο Μνημόνιο, στο άρθρο 14, παράγραφος 5, διαβάζουμε:

 «Με την παρούσα ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία (…)»

   Ας πάμε στο Σύνταγμα τώρα. Στο άρθρο 28, παράγραφος 2, περιγράφεται ο τρόπος με τον οποίο ψηφίζονται από τη Βουλή συμφωνίες – όπως το Μνημόνιο – που μεταφέρουν σε τρίτους  αρμοδιότητες του Συντάγματος:

«(…) μπορεί να αναγνωρισθούν, με συνθήκη ή συμφωνία, σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα. Για την ψήφιση νόμου που κυρώνει αυτή τη συνθήκη ή συμφωνία απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών».

   Στο ίδιο άρθρο, παράγραφος 3, περιγράφεται ως όρος σύμφωνα με τον οποίο η Βουλή προχωρά σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής της κυριαρχίας ότι αυτό

«δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος…».

   Ωστόσο τα ανώτατα δικαστήρια της χώρας, που έκριναν αντισυνταγματικό το δικαίωμα των συμβασιούχων στην μόνιμη και σταθερή δουλειά, τα παραπάνω, δηλαδή

α) την παραίτηση του τόπου από κάθε ασυλία έναντι των δανειστών,

β) την μη ψήφιση του Μνημονίου από τα 2/3 της Βουλής αλλά με απλή πλειοψηφία,

γ) την εν συνόλω εφαρμογή των Μνημονίων και τη σχέση τους με ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα, τα έχουν κρίνει… συνταγματικά.

   Ίσως διότι η Δικαιοσύνη παρότι «τυφλή» δεν είναι και «κουφή» ώστε να μην ακούει τις κυρίαρχες πολιτικές επιταγές.

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάζοντας τον καπιταλισμό μέσα από την κέτσαπ

By Jean-Baptiste Malet and Ελίνα Σταματάκη (μετάφραση)

Η δύναμη ενός οικονομικού συστήματος βρίσκεται στην ικανότητά του να παρεισφρέει στις παραμικρές πτυχές της ύπαρξης και ιδιαίτερα στα πιάτα μας. Μια απλή κονσέρβα ντομάτας περιέχει, έτσι, δύο αιώνες από την ιστορία του καπιταλισμού. Για το νέο του βιβλίο, ο Ζαν-Μπατίστ Μαλέ διεξήγαγε μια μακρόχρονη έρευνα σε τέσσερις ηπείρους. Μια γεωπολιτική του «πρόχειρου φαγητού», που μας αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική οπτική στο θέμα.

Στην καρδιά της κοιλάδας του Σακραμέντο, στην Καλιφόρνια, σε ένα εστιατόριο διακοσμημένο με κόμπρες και βαλσαμωμένες αρκούδες, ένας άντρας δαγκώνει το μπέργκερ του μπροστά σ’ ένα μπουκάλι κέτσαπ. Είναι ο Κρις Ρούφερ, ιδιοκτήτης της Morning Star Company, της ηγετικής εταιρίας παγκοσμίως στον τομέα της βιομηχανικής ντομάτας. Με τρία μόνο εργοστάσια, τα μεγαλύτερα στον κόσμο, η επιχείρησή του παράγει 12% του συμπυκνωμένου τοματοπολτού που καταναλώνεται στον πλανήτη.

«Είμαι ένα είδος αναρχικού», εξηγεί ο κ. Ρούφερ, συνεχίζοντας το φαγητό του. «Γι’ αυτό, δεν υπάρχουν πια διευθυντές στην εταιρία μου. Έχουμε υιοθετήσει την αυτοδιαχείριση» –μια «αυτοδιαχείριση» όπου η πληροφορική αντικαθιστά τα στελέχη, αλλά όπου οι εργαζόμενοι δεν ελέγχουν το κεφάλαιο της εταιρίας. Χορηγός του κόμματος των φιλελευθεριστών (1), ο Ρούφερ αφήνει στους εργαζόμενους τη διανομή των καθηκόντων που ακόμα δεν γίνονται από μηχανές. Στα εργαστήρια της πόλης Ουίλιαμς, η Morning Star μεταποιεί κάθε ώρα 1.350 τόνους φρέσκιας ντομάτας σε πολτό. Το πλύσιμο, η πολτοποίηση και η διαδικασία εξάτμισης είναι απολύτως αυτοματοποιημένες, ενώ ένα σμήνος φορτηγών με διπλές καρότσες, γεμάτες κόκκινους καρπούς, διασχίζουν συνεχώς τον χώρο των υπερσύγχρονων εγκαταστάσεων της πιο ανταγωνιστικής εταιρείας στον κόσμο. Η μονάδα λειτουργεί με τρεις οκτάωρες βάρδιες και δεν απασχολεί πάνω από 70 εργαζόμενους σε καθεμία. Οι περισσότερες θέσεις για εργάτες και στελέχη έχουν καταργηθεί και αντικαταστάθηκαν από μηχανές και ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Από την επεξεργασία της «πρώτης μεταποίησης» προκύπτουν μεγάλα κιβώτια που περιέχουν διαφορετικές ποιότητες τοματοπολτού.

(κλικ στον χάρτη για μεγέθυνση)

Μέσα σε κοντέινερ, τα κιβώτια θα ταξιδέψουν σε όλους τους ωκεανούς του κόσμου. Θα τα ξαναβρούμε δίπλα σε βαρέλια κινέζικου τοματοπολτού στις γιγάντιες κονσερβοποιίες της Νάπολης που παράγουν το μεγαλύτερο μέρος των μικρών χάρτινων συσκευασιών «χυμού τομάτας» που πωλούνται στο ευρωπαϊκό λιανεμπόριο. Τα λεγόμενα εργοστάσια «δεύτερης μεταποίησης» των σκανδιναβικών χωρών, της Ανατολικής Ευρώπης, των Βρετανικών Νήσων ή της Προβηγκίας θα χρησιμοποιήσουν και αυτά τον εισαγόμενο τοματοπολτό ως συστατικό σε σκευάσματα βιομηχανοποιημένης τροφής –κατεψυγμένες πίτσες, λαζάνια, ρατατούιγ… Αλλού αυτό το παχύρρευστο, πορφυρό προϊόν αναμιγνύεται με κουσκούς ή ρύζι και συμπεριλαμβάνεται σε δημοφιλείς συνταγές και παραδοσιακά πιάτα όπως η σενεγαλέζικη μαφέ, η ισπανική παέγια και το μεσογειακό τσόρμπα. Ο τοματοπολτός είναι το πιο προσιτό βιομηχανικό προϊόν της καπιταλιστικής εποχής: τον συναντάμε από τα τραπέζια των μοδάτων εστιατορίων του Σαν Φρανσίσκο μέχρι και τους πάγκους των πιο φτωχών χωριών της Αφρικής, όπου συχνά πωλείται με το κουτάλι, όπως στη βόρεια Γκάνα, για λίγα λεπτά του ευρώ.

Όλη η ανθρωπότητα τρώει βιομηχανοποιημένη ντομάτα. Το 2016, 38 εκατ. τόννοι αυτού του λαχανικού-φρούτου (2), δηλαδή περίπου το ένα τέταρτο της συνολικής παραγωγής, πέρασε από επεξεργασία ή κονσερβοποιήθηκε. Πέρσι, κάθε κάτοικος του πλανήτη κατανάλωσε κατά μέσο όρο 5,2 κιλά επεξεργασμένης ντομάτας (3). Κεντρικό συστατικό του «πρόχειρου φαγητού» (4), αλλά και της μεσογειακής διατροφής, η ντομάτα υπερβαίνει τους πολιτιστικούς και διατροφικούς διαχωρισμούς. Δεν υποτάσσεται σε καμία απαγόρευση. Οι πολιτισμοί του σιταριού, του ρυζιού και του καλαμποκιού που περιγράφηκαν από τον ιστορικό Φερνάν Μπροντέλ έχουν παραχωρήσει σήμερα τη θέση τους στον ένα και μοναδικό πολιτισμό της ντομάτας.

Τη στιγμή που πιέζει το μπουκάλι της Heinz για να ρίξει στις πατάτες του μία ακόμα δόση κέτσαπ, κάνοντας να ακουστεί αυτός ο γνώριμος ήχος που εκατομμύρια αυτιά έχουν μάθει να αναγνωρίζουν από την παιδική ηλικία, ο Ρούφερ σίγουρα δεν σκέφτεται τη σύνθεση της σάλτσας ούτε και την πολυτάραχη ιστορία της. Παρ’ όλο το κόκκινο χρώμα της, η «τομάτα κέτσαπ» δεν έχει γεύση τομάτας, αφού η περιεκτικότητα της σε τοματοπολτό κυμαίνεται από 30% έως… 6%, ανάλογα τον κατασκευαστή, και με 25% ζάχαρη κατά μέσο όρο. Στις ΗΠΑ χρησιμοποιούν σιρόπι καλαμποκιού (συνήθως γενετικά τροποποιημένου): αυτή η «γλυκόζη-φρουκτόζη», που ενοχοποιείται για την επιδημία παχυσαρκίας στη χώρα και είναι πανταχού παρούσα στη βιομηχανική διατροφή των Αμερικανών, κοστίζει πιο φθηνά από το ζαχαροκάλαμο ή τα ζαχαρότευτλα. Ενισχυμένες με τροποποιημένο άμυλο, πυκνωτικούς και πηκτικούς παράγοντες, όπως η κόμμι ξανθάνης (E415) ή η κόμμι γκουάρ (E412), οι χειρότερες κέτσαπ αντιπροσωπεύουν το αποκορύφωμα ενός αιώνα αγροδιατροφικής «προόδου».

Ένα φουτουριστικό σύμβολο

Στα εργοστάσια του Ρούφερ, όπως και σε όλες τις αντίστοιχες μονάδες επεξεργασίας στο κόσμο, η βασική τεχνολογία προέρχεται από την Ιταλία. «Γεννημένη» τον δέκατο ένατο αιώνα στην Εμίλια-Ρομάνια της Ιταλίας, η βιομηχανία της ντομάτας γνώρισε παγκόσμια επέκταση. Τα εκατομμύρια των Ιταλών που μεταναστεύουν στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα διαδίδουν ευρέως τη μαγειρική χρήση της επεξεργασμένης ντομάτας και δίνουν το έναυσμα για εξαγωγές κονσερβών από την Ιταλία στην Αργεντινή, στη Βραζιλία, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην Ιταλία, κατά τη διάρκεια της φασιστικής περιόδου, το κονσερβοκούτι συμβολίζει την «πολιτιστική επανάσταση», εμπνευσμένη από τον φουτουρισμό που εξυμνεί τον αστικό πολιτισμό, τις μηχανές και τον πόλεμο. Η ντομάτα σε κονσέρβες, τροφή του «νέου ανθρώπου», συνδυάζει την επιστημονική μηχανική, τη βιομηχανική παραγωγή και τη συντήρηση των προϊόντων που καλλιεργούνται στη γη της πατρίδας. Το 1940 πραγματοποιείται στην Πάρμα η πρώτη «Έκθεση αυτάρκειας δοχείων και συσκευασιών κονσέρβας» (5), μια εκδήλωση που αποτέλεσε το καμάρι των ηγετών του καθεστώτος. Το εξώφυλλο του καταλόγου της έκθεσης δείχνει ένα κουτί κονσέρβας με χαραγμένα τα γράμματα «AUTARCHIA». Η «πράσινη αυτάρκεια», η οικονομική πορεία που ακολουθείται από τον φασισμό, εκλογικεύει και αναπτύσσει την «κόκκινη βιομηχανία». «Σήμερα, δύο παγκοσμιοποιημένα πιάτα της γρήγορης εστίασης, τα ζυμαρικά και η πίτσα, περιέχουν ντομάτα. Εκεί βρίσκεται, εν μέρει, η κληρονομιά αυτής της βιομηχανίας που χτίστηκε, αναπτύχθηκε, ενθαρρύνθηκε και χρηματοδοτήθηκε από το φασιστικό καθεστώς», αναφέρει ο ιστορικός της γαστρονομίας Αλμπέρτο Καπάτι.

(κλικ στο γράφημα για μεγέθυνση)

Έχοντας κάνει την εμφάνισή τους στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τον 19ο αιώνα, η κονσέρβα της τοματόσουπας Campbell και το κόκκινο μπουκάλι της κέτσαπ Heinz –με πωλήσεις 650 εκατομμύριων μονάδων σε όλο τον κόσμο– ανταγωνίζονται με τη φιάλη της Coca-Cola για τον τίτλο του συμβόλου του καπιταλισμού. Δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, αλλά τα δύο αυτά προϊόντα προηγούνται της αυτοκινητοβιομηχανίας στην ιστορία της μαζικής παραγωγής. Πριν ακόμα η Ford ξεκινήσει να συναρμολογεί αυτοκίνητα σε αλυσίδες συναρμολόγησης, τα εργοστάσια της Heinz στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνια ήδη παρήγαγαν κονσέρβες με φασόλια και σάλτσα ντομάτας στις γραμμές παραγωγής, όπου εργασίες όπως η διαλογή των κονσερβών ήταν αυτοματοποιημένες. Σε φωτογραφίες του 1904 φαίνονται εργάτριες με τη στολή της Heinz να εργάζονται σε γραμμές παραγωγής, με τα μπουκάλια της κέτσαπ να περνάνε μπροστά τους σε μια ράγα. Έναν χρόνο αργότερα, η Heinz πουλάει ένα εκατομμύριο μπουκάλια κέτσαπ, ενώ το 1910 παράγει σαράντα εκατομμύρια κονσέρβες και είκοσι εκατομμύρια γυάλινα μπουκάλια. Η εταιρεία ήταν τότε η πιο σημαντική αμερικανική πολυεθνική (6).

Ως επακόλουθο του κύματος νεοφιλελευθερισμού της δεκαετίας του 1980, και χάρη στην εφεύρεση των ασηπτικών συντηρητικών (χρησιμοποιούνται για να εμποδίσουν την ανάπτυξη των μικροοργανισμών), που ανοίγουν το δρόμο στις διεθνείς ροές διατροφικών προϊόντων, οι γίγαντες της παρασκευής τροφίμων όπως η Heinz και η Unilever σταδιακά αναθέτουν σε υπεργολάβους τη μεταποίηση της ντομάτας. Πλέον, οι πολυεθνικές της κέτσαπ, της σούπας ή της πίτσας τροφοδοτούνται απ’ ευθείας από τους παραγωγούς «πρώτης μεταποίησης» που μπορούν να παράγουν βιομηχανικό τοματοπολτό σε πολύ χαμηλή τιμή και σε πολύ μεγάλες ποσότητες. Στην Καλιφόρνια, την Κίνα και την Ιταλία, λίγα μόνο μεγαθήρια επεξεργάζονται το ήμισυ της ποσότητας βιομηχανικής ντομάτας του πλανήτη. «Παρ’ όλο που η Ολλανδία είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας σάλτσας και κέτσαπ στην Ευρώπη, κυρίως λόγω της εγκατάστασης εκεί του γιγαντιαίου εργοστασίου της Heinz, δεν παράγει βιομηχανικές τομάτες», σημειώνει ο Ουρουγουανός έμπορος Χουάν Χοσέ Αμέσακα. «Όλος ο πολτός ο οποίος χρησιμοποιείται στις σάλτσες που εξάγει η Ολλανδία και η Γερμανία παράγεται από προϊόν εισηγμένο από διάφορα μέρη του κόσμου. Οι προμηθευτές μπορεί να βρίσκονται στην Καλιφόρνια, την Ευρώπη ή την Κίνα. Εξαρτάται από την εποχή του χρόνου, τις συναλλαγματικές ισοτιμίες, την κατάσταση των αποθεμάτων και τις συγκομιδές».

Μεγαλύτερος παραγωγός συμπυκνωμένου πολτού ντομάτας στον κόσμο, η Καλιφόρνια δεν μετράει παρά μόνο δώδεκα μονάδες επεξεργασίας. Όλες είναι γιγάντιες. Καλύπτουν μόνες τους σχεδόν το σύνολο της εγχώριας αγοράς της Βόρειας Αμερικής και εξάγουν στην Ευρώπη τοματοπολτό που μερικές φορές πωλείται φθηνότερα από τον αντίστοιχο ιταλικό ή ισπανικό. Σε αντίθεση με τις «επιτραπέζιες» ντομάτες, που προορίζονται για την αγορά φρέσκων λαχανικών, οι θαμνώδεις ποικιλίες της «βιομηχανικής ντομάτας» δεν χρειάζονται πασσάλους και άλλα αντιστηρίγματα. Επειδή ο ήλιος παρέχει άφθονη δωρεάν ενέργεια, αναπτύσσονται αποκλειστικά σε αγρούς, σε αντίθεση με τις καλλιέργειες θερμοκηπίου που τροφοδοτούν τους πάγκους όλο τον χρόνο. Στην Καλιφόρνια, οι συγκομιδές ξεκινούν μερικές φορές από την άνοιξη και ολοκληρώνονται, όπως στην Προβηγκία, το φθινόπωρο.

«Βελτιωμένες» από το 1960 από τους γενετιστές, οι ντομάτες της βιομηχανικής μεταποίησης έχουν σχεδιαστεί εξαρχής για να διευκολύνεται η περαιτέρω επεξεργασία τους. Η επιστήμη που καθοδηγεί τη συστηματοποίηση της εργασίας παρεμβαίνει μέχρι και στην καρδιά του προϊόντος. Η εισαγωγή ενός γονιδίου, για παράδειγμα, επιτάχυνε το μάζεμα με τα χέρια και να κατέστησε δυνατή τη μηχανική συγκομιδή. Όλοι οι καρποί της βιομηχανικής παραγωγής αποκόπτονται από τον μίσχο τους με μια απλή κίνηση. Αν και σήμερα οι βιομηχανικές ντομάτες της παγκόσμιας αγοράς είναι κυρίως ποικιλίες «υβρίδια», ο πουρές ντομάτας καταγράφεται στην ιστορία ως η πρώτη γενετικά τροποποιημένη τροφή που πουλήθηκε στην Ευρώπη (7).

Με τον παχύ της φλοιό, η βιομηχανική ντομάτα αντέχει στους κραδασμούς των φορτηγών και στη βάναυση μεταχείριση των μηχανών. Ακόμα κι αν βρεθεί στον πυθμένα της καρότσας, κάτω από το βάρος των ομοίων της, δεν σπάει. Οι μεγάλες εταιρείες σπόρων έχουν διασφαλίσει ότι περιέχει τη μικρότερη δυνατή ποσότητα νερού, σε αντίθεση με τις ποικιλίες των σούπερ μάρκετ που είναι υδαρείς και ακατάλληλες για την παραγωγή πολτού. Στην ουσία, η κόκκινη βιομηχανία συνοψίζεται σε έναν διαρκή και παράλογο κύκλο νερού: από τη μία, κάνουμε εντατική άρδευση σε περιοχές όπου το νερό σπανίζει, όπως στην Καλιφόρνια, και από την άλλη μεταφέρουμε τους καρπούς σε εργοστάσια προκειμένου να εξατμιστεί το νερό που περιέχουν, ώστε να παραχθεί μια πάστα πλούσια σε αφυδατωμένα στοιχεία.

1. [(Σ.τ.Μ.) Απόδοση του όρου libertarian ως φιλελευθεριστής, ώστε να μην συγχέεται με το ελευθεριακός, που παραπέμπει σε ιδεολογικά ρεύματα της ευρύτερης Αριστεράς. Ο όρος αποδίδεται στα ελληνικά και ως ελευθερόφρων, ενώ συχνά ταυτίζεται με τον όρο αναρχοκαπιταλιστής.] Ο κ. Ρούφερ χρηματοδότησε με ένα εκατομμύριο δολάρια την καμπάνια του Γκάρι Τζόνσον, του φιλελευθεριστή υποψήφιου που ήρθε τρίτος στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016, με 4,4 εκ. ψήφους που αντιπροσώπευαν το 3,29%.
2. Για τους βοτανολόγους η τομάτα είναι φρούτο, για τους τελωνειακούς είναι λαχανικό.
3. «Tomato News», Συρέν, Δεκέμβριος 2016.
4. Βλ. Aurel και Pierre Daum, «Για μια χούφτα ντομάτες», http://archives.monde-diplomatique.gr/spip.php?article272
5. Quentin R. Skrabec, «H. J. Heinz: A Biography», McFarland & Company, Τζέφερσον (Β. Καρολίνα), 2009.
6. (Σ.τ.Μ.) Η αυτάρκεια ως οικονομικό μοντέλο αποτελούσε βασικό συστατικό του φασιστικού καθεστώτος της Ιταλίας. Ως ένα βαθμό και εξ’ ανάγκης, αφού είχε επιβληθεί εμπάργκο από την Κοινωνία των Εθνών μετά την εισβολή στην Αιθιοπία.
7. Από τον Φεβρουάριο του 1996 ώς τον Ιούλιο του 1999, στο Ηνωμένο Βασίλειο η αλυσίδα σουπερμάρκετ Sainsbury’s έβγαλε στο εμπόδιο κονσέρβες γενετικά τροποποιημένου τοματοπολτού, σε χαμηλή τιμή, τις οποίες προωθούσε με μια μια μεγάλη διαφημιστική καμπάνια. Η επιχείρηση διακόπηκε κατά τη διάρκεια της κρίσης των «τρελών» αγελάδων.

Διαβάστε περισσότερα

Μίζες στους Ολυμπιακούς Αγώνες: Ομερτά για τον Σημίτη

Επιμελώς “ξεχασμένα” παρέμεναν εδώ και πολλά χρόνια τα στοιχεία που εμπλέκουν τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη σε ύποπτες πληρωμές για τα εξοπλιστικά προγράμματα επί κυβερνήσεών του. Πριν από λίγες ημέρες η Εισαγγελία Διαφθοράς διέταξε τη διεξαγωγή ποινικής έρευνας για τα στοιχεία που βάζουν τον πρώην πρωθυπουργό στο "κάδρο" του σκανδάλου με τα εξοπλιστικά. Ωστόσο εκτός από το ζήτημα της εμπλοκής Σημίτη στην υπόθεση γεννιούνται και πολλά ερωτήματα για τους λόγους που επί μια δεκαετία δεν είχαν αξιολογηθεί τα εν λόγω στοιχεία τα οποία ήταν σε γνώση των ελληνικών δικαστικών Αρχών αλλά έμεναν καταχωνιασμένα σε συρτάρια.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Real, από το 2005 ο Μισέλ Ζοσεράν, πρώην πρόεδρος της Thales, της εταιρείας που είχε αναλάβει τον εκσυγχρονισμό των 6 φρεγατών του ελληνικού πολεμικού ναυτικού, είχε “δείξει” με κατάθεσή του στις γαλλικές αρχές τον Κώστα Σημίτη ως αποδέκτη δωροδοκίας. Ο Ζοσεράν, που είχε κατηγορηθεί στη χώρα για υπόθεση διαφθοράς, συμφώνησε να συνεργαστεί με τις γαλλικές αρχές αποκαλύπτοντας τις παράνομες πρακτικές της εταιρείας στην οποία ήταν εκείνη την περίοδο επικεφαλής προκειμένου να παίρνει έργα σε χώρες όπως η Τουρκία, η Ινδία, αλλά και η Ελλάδα.
Χρειάστηκε να περάσουν 11 ολόκληρα χρόνια και να φτάσουμε στο 2016 για να ζητήσει η ελληνική Δικαιοσύνη αυτή την κατάθεση, αν και απόσπασμά της είχε λάβει πίσω στο 2005. Στο σχετικό απόσπασμα, όπως αναφέρει η Real, γινόταν σαφής αναφορά σε δωροδοκία του πρώην πρωθυπουργού προκειμένου η αμερικανική SAIC να πάρει έργο της ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, το γνωστό C4I.
Στο σχετικό έγγραφο που έστειλε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών η ανακρίτρια κατά της Διαφθοράς Ηλιάνα Ζαμανίκα και ο επίκουρός της Γεώργιος Ευαγγέλο ζητώντας την άσκηση συμπληρωματικής ποινικής δίωξης για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και δωροδοκία στην υπόθεση των φρεγατών, αναφέρεται πως από την έρευνα έχει προκύψει μεταξύ άλλων ότι “στις 13 - 07 - 2006  ο Εισαγγελέας διέταξε προκαταρκτική έρευνα βάσει δηλώσεων του Μισέλ Ζοσεράν" […] ο οποίος μεταξύ άλλων δήλωσε στις 20-05-2006 στις γαλλικές αρχές:
“Κλήθηκα να παρουσιάσω ένα σχέδιο για την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2002 και στις αρχές του 2003. Από εκείνη τη στιγμή πηγαινοερχόμουν συνέχεια στην Ελλάδα και είχα επαφές με τον κ. Λ.Ρ. πρόεδρο της ΤΗΙΝΤ (σ.σ: O Λ.Ρ ήταν υπάλληλος της Thales ενώ ο Χ.Μ, που έχασε τη ζωή του σε τροχαίο, ήταν αντιπρόσωπος της εταιρείας).
Εκείνος μου υπέδειξε πως θα έπρεπε να προβλέψουμε μια προμήθεια της τάξης του 7% με 10% για τον υπουργό Άμυνας. Κι εκείνους μου επισήμανε πως κατά την προηγούμενη συμφωνία πώλησης των φρεγατών από την Ελλάδα επετεύχθη μια συμφωνία σχετικά με την πληρωμή την προμηθειών από τον ίδιο τον υπουργό και η εταιρεία Thales κέρδισε τον διαγωνισμό. Σχετικά με την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων, ένας άλλος ανταγωνιστής ήταν εταιρεία SAIC που υποστηριζόταν άμεσα από τον Ντικ Τσέινι. Σύμφωνα με τον Λ.Ρ. χάσαμε αυτή τη συμφωνία γιατί εμείς στοχεύσαμε χαμηλά, ενώ οι Αμερικανοί στόχευσαν απευθείας στον υπουργό Εσωτερικών και τον πρωθυπουργό”.
Αντίστοιχο απόσπασμα από την κατάθεση του Μισέλ Ζοσεράν είχε αποσταλεί στις ελληνικές αρχές από το 2006. Μάλιστα τότε οι αρχές είχαν κατασχέσει έγγραφα και ηλεκτρονικά αρχεία από την οικία του Λ.Ρ. Προκαλεί αίσθηση και πολλά ερωτήματα πως παρά τη σαφή αναφορά του Ζοσεράν, οι ελληνικές αρχές δεν έκριναν πως θα πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω η υπόθεση. Σήμερα άνοιξε νέα δικογραφία για την υπόθεση, βάσει αυτών των στοιχείων, ύστερα από παραγγελία της εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου. Μάλιστα, δικαστικές πηγές, που επικαλείται η Real, αναφέρουν πως αν κριθεί αναγκαίο θα ζητηθούν περαιτέρω διευκρινίσεις από τον Ζοσεράν.
Το ύποπτο έμβασμα σε πρόσωπο του πολύ στενού περιβάλλοντος Σημίτη
Επιπλέον από την έρευνα, όπως γράφει η Real, διαπιστώθηκε και ένα έμβασμα offshore εταιρείας με έδρα της Μπαχάμες το οποίο εστάλη σε λογαριασμό προσώπου του πολύ στενού περιβάλλοντος του Κώστα Σημίτη. Το έμβασμα, άνω του 1 εκατ. ευρώ, ήρθε σε ελληνικό τραπεζικό ίδρυμα όταν ήταν σε εξέλιξη η διαπραγμάτευση για τη σύμβαση του C4I και έμεινε σε αυτό μόνο για λίγες ημέρες, καθώς σε διάστημα μιας εβδομάδας, διοχετεύτηκε σε άλλο λογαριασμό σε τράπεζα της Γερμανία. Η εφημερίδα σημειώνει πως η συγκεκριμένη τράπεζα είχε ιδιωτικοποιηθεί επί πρωθυπουργίας του Κώστα Σημίτη.
Αρμόδιες αρχές αναφέρουν πως η τακτική να μεταφέρεται ένα έμβασμα offshore εταιρείας στη Γερμανία με ενδιάμεση “στάση” την Ελλάδα παραπέμπει ευθέως σε μεθόδους ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Ο πρώτος λόγος είναι πως οι κανόνες ελέγχου στην Ελλάδα είναι χαλαρότεροι από ό,τι στο Βερολίνο, ενώ ένας δεύτερος λόγος ενδεχομένως να είναι πως ο παραλήπτης είχε “εγγυήσεις” πως στην Ελλάδα δεν θα ελεγχθεί.

Διαβάστε περισσότερα

H ιατρική κάνναβη είναι πλέον νόμιμη στην Ελλάδα

Της Μαίρης Μπιμπή

Aνοίγει ο δρόμος για την εισαγωγή εγκεκριμένων φαρμακευτικών σκευασμάτων και προϊόντων κάνναβης για ιατρική χρήση με τη δημοσίευση της Κοινής Υπουργικής Απόφασης των υπουργών Υγείας και Δικαιοσύνης.
Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, αναφερόμενος στην ΚΥΑ κατά την επίσκεψή του στο υπουργείο Υγείας σήμερα, Παρασκευή, είπε χαρακτηριστικά ότι «αναμένουμε να έχει θετικό αποτέλεσμα τόσο ως προς τη θεραπεία αλλά και στον τομέα των επιχειρηματικών επενδύσεων».
Τα φαρμακευτικά σκευάσματα με βάση την κάνναβη ενδείκνυνται για περιπτώσεις που έχουν αποδεδειγμένο κλινικό όφελος για μια σειρά από νόσους, όπως ο χρόνιος πόνος, ο νευροπαθητικός πόνος, η ναυτία και έμεση λόγω χημειοθεραπείας, η καχεξία/ανορεξία. κ.α.
Η ΚΥΑ εκδίδεται σε συνέχεια του πορίσματος που συνέταξε επιστημονική επιτροπή που συγκροτήθηκε με πρωτοβουλία του υπουργού Υγείας, Ανδρέα Ξανθού, με σκοπό την αποτίμηση της σύγχρονης εμπειρίας και της υφιστάμενης νομοθεσίας, αναφορικά με την ιατρική χρήση της κάνναβης και την κατάθεση προτάσεων για τη δημιουργία κανονιστικού πλαισίου που θα ρυθμίζει το ζήτημα.
«Η εφαρμογή του μέτρου προϋποθέτει μια σειρά επιπλέον διοικητικών διαδικασιών οι οποίες θα προχωρήσουν άμεσα ώστε οι ασθενείς να αποκτήσουν πρόσβαση στα φάρμακα το ταχύτερο δυνατόν», διευκρινίζει το υπουργείο Υγείας.

health.in.gr

Διαβάστε περισσότερα

Τα Ηπειρωτικά βουνά τώρα παραδίδονται χωρίς μάχη

Το μεγαλύτερο αιολικό πάρκο στην Ελλάδα, ξεκινάει στην Ήπειρο

Γιάννης Λαζάρου

Αφού το Αποπηγάδι στην Κρήτη δεν έγινε μάθημα για τους Έλληνες, αφού σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας χωρίς καμία αντίσταση αλώθηκαν βουνά και κάμποι για μια «ανάπτυξη» που ουσιαστικά θα φέρει κέρδη μόνο στους εταίρους, έφτασε η ώρα για το μεγαλύτερο έργο. 

Ο Κασιδιάρης της Ηπείρου είναι η κορυφή του βουνού που παλιά το έλεγαν Σιούτιστα, αλλά η σλαβική προέλευση του ονόματος δεν άρεσε στους νικητές του εμφύλιου και έτσι το βουνό από τότε λέγεται Κασιδιάρης. Ο Κασιδιάρης είδε πολλά από τότε, μάλιστα είδε και τον Ράλλη να «πολεμάει». Ναι τον γνωστό της ΝΔ, αφού το ταλαίπωρο βουνό είχε βρεθεί στο επίκεντρο μιας πολιτικής διαμάχης κατά τη δεκαετία του '50, όταν κάποιοι βουλευτές της Ένωσης Κέντρου κατηγόρησαν το Γεώργιο Ράλλη (τότε υψηλόβαθμο στέλεχος της ΕΡΕ) ως απόλεμο. Αυτός ζήτησε από τον  Παττακό, μετέπειτα πρωτεργάτη της Χούντας των Συνταγματαρχών μια χάρη. Έτσι ο πολέμαρχος Παττακός εξέδωσε βεβαίωση ότι ο Ράλλης είχε πολεμήσει υπό τις διαταγές του εναντίον των «κομμουνιστοσυμμοριτών». 

Τώρα ο Κασιδιάρης θα ζήσει νέες μέρες «δόξης» αφού πάνω στο Ηπειρωτικό βουνό θα γίνει το μεγαλύτερο αιολικό πάρκο της Ελλάδας. Χαράς ευαγγέλια για την Δανέζικη εταιρεία προμηθευτή Vestas, αφού η ΕΛΤΕΧ Άνεμος μέλους της «ΕΛΛΑΚΤΩΡ» προχώρησε κανονικά στην παραγγελία. 

Μάλιστα στο συγκεκριμένο πάρκο θα γίνει πρεμιέρα στην ελληνική αγορά των νέων υπερσύγχρονων ανεμογεννητριών V136-3.45 MW. Συγκεκριμένα η ΕΛΤΕΧ Άνεμος προχώρησε στην δεσμευτική παραγγελία 25 ανεμογεννητριών στη βελτιωμένη έκδοση των 3,6MW ισχύος για κάθε μηχανή. 

Η σύμβαση περιλαμβάνει την προμήθεια και εγκατάσταση των ανεμογεννητριών καθώς και 20ετή συμφωνία υποστήριξης και διαχείρισης για τη βελτιστοποίηση της παραγωγής σε όλες τις συνθήκες. Η παράδοση των ανεμογεννητριών σχεδιάζεται για το πρώτο τρίμηνο του 2018.

Διαβάστε περισσότερα