«Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω μοι τη θύρα»

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

mpog@imerodromos.gr

facebook.com/mpogiopoulos

Όπως πληροφορηθήκαμε «κατά την πρώτη δημόσια συνεδρία της Ακαδημίας Αθηνών του 2017 θα πραγματοποιηθεί η εγκατάσταση του προέδρου του νέου έτους κ. Λουκά Παπαδήμου»… Μάλιστα… Και πως το έλεγε ο Βάρναλης; Α, ναι: «Και συ, τσούλα των δήμιων, Επιστήμη/ της Αλήθειας εσχάτη τεφροδόχα,/ και συ, πρόστυχη Πένα και ψοφίμι,/ του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα!».
Ας το πιάσουμε από λίγο παλιότερα.
Επί έξι συναπτά έτη, από το 1968 μέχρι και το 1973, εκεί κοντά όταν το ημερολόγιο έδειχνε «21η Απριλίου», στην Αθήνα γινόταν λαμπρή εκδήλωση. Προς τιμήν της… «Επαναστάσεως». Διοργανωτής της περίλαμπρης εορτής; Η Ακαδημία Αθηνών…
Αλλά, θα πει κανείς: «Τότε, είχαμε χούντα»…
Σωστά. Αλλά επί χούντας ήταν όταν ο Ρίτσος, ο μηδέποτε «αξιωθείς» να στεφθεί Ακαδημαϊκός, βολόδερνε στους τόπους «παραθερισμού» επειδή αρνιότανε να πιθηκίζει μπροστά σε χατζατζάρηδες με γαλόνια.
Επί χούντας ήταν όταν άλλοι δάσκαλοι, έδιναν μαθήματα ζωής έτσι:

«ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥΤΟ ΑΝΑΓΚΑΖΟΜΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ κάτω από απειλητικούς ψιθύρους. Μου λείπει επομένως το κέφι να μιλήσω για τα Κύπρια Έπη, εφόσον μάλιστα ενδέχεται αυτά τα λόγια να είναι και τα τελευταία που ακούτε από το στόμα μου.
ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΠΑΡΕΚΚΛΙΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΙΟ ΔΡΟΜΟ και, ακολουθώντας τον πιο αντιπαθητικό από τους αρχαίους συγγραφείς, λέω να το ρίξω στις υποθήκες, για να εξορκίσω έτσι τον Μεταξά και τους σύγχρονους επιγόνους του:
– ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΞΥΠΝΙΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ στους σκοτεινούς καιρούς. Μ’ αυτό κυρίως θα πολεμήσετε τη βαναυσότητα της εξουσίας.
– ΜΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΘΕΙΤΕ. Με το λόγο, τη σιωπή και την πράξη σας, σταθείτε πλάι σε κάποιον: στη μάνα σας, στον αδελφό σας ή στο φίλο σας και προπαντός στα νεότερα παιδιά, που περιμένουν από σας να δουν, αν θα τους φράξετε ή θα τους ανοίξετε το δρόμο της ελεύθερης αναπνοής.
– ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ που έχουν ρωμαλέα πάθη: όσους οργίζονται, πίνουν και αγαπούν. Πολεμάτε μόνον τους κάπηλους της ελληνοχριστιανικής ηθικολογίας. Απομονώστε όσους συνεχώς χαμογελούν, που όταν μιλούν δεν σας κοιτούν στα μάτια, κι όταν τους δίνετε το χέρι, δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να το σφίξουν. Ανάμεσά τους θα βρείτε τους χαφιέδες.
– ΣΗΚΩΣΤΕ ΜΕ ΣΕΜΝΟΤΗΤΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ που σας ανήκει. Φανείτε εις μικρόν γενναίοι».(Δημήτρης Μαρωνίτης – Γενάρης 1968, Αμφιθέατρο Φιλοσοφικής Σχολής ΑΠΘ).

Ας έρθουμε, όμως, στο σήμερα.
Όπως πληροφορηθήκαμε «κατά την πρώτη δημόσια συνεδρία της Ακαδημίας Αθηνών του 2017 θα πραγματοποιηθεί η εγκατάσταση του προέδρου του νέου έτους κ. Λουκά Παπαδήμου (…)».
Μάλιστα…
Όπως γνωρίζουν οι Ακαδημαϊκοί μας, στο υπέρθυρο της  Ακαδημίας που ίδρυσε ο Πλάτων πριν από 2.400 χρόνια αναγραφόταν μια φράση:

«Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω μοι τη θύρα».

Τι να εννοούσε ο Πλάτων; Να μην τολμήσει να περάσει την πόρτα του όποιος δεν ήξερε γεωμετρία ή όποιος δεν γνώριζε μαθηματικά;
Παρά τις διάφορες ερμηνείες για την περίφημη φράση, αυτό που πρέσβευε ο Πλάτωνας και όλη η αρχαία ελληνική φιλοσοφία είναι η ανάγκη και η υποχρέωση κάθε έλλογου όντος να αντιλαμβάνεται τη σχέση του μερικού με το γενικό. Να βρίσκεται σε συνάφεια και αρμονία η μονάδα με το όλον. Να  έχει, ως άτομο, συναίσθηση της ευθύνης του μέσα στο σύνολο, την κοινωνία.
Ο «αγεωμέτρητος», λοιπόν, είναι εκείνος που όπως μας εξηγεί ο Πλάτωνας («Γοργίας») δεν διαθέτει σωφροσύνη. Που σημαίνει ότι δεν πράττει το δίκαιο. Γιατί μόνο όποιος πράττει το δίκαιο είναι αγαθός. Και ανδρείος.
Ας μας εξηγήσουν, επομένως, οι Ακαδημαϊκοί μας, που ως Σώμα – και ανεξαρτήτως της σημαντικότητας του ενός εκάστου εκ των μελών της στον τομέα του – καθόλου δεν τους «ενοχλήσαμε» όλα αυτά τα χρόνια που η Ελλάδα χειμάζεται. Που ποτέ δεν τους ζητήσαμε το λόγο για την «απουσία» τους από τα εγκόσμια, τα οποία είναι συνώνυμα του ερέβους και της καταχνιάς. Και που είναι αλήθεια, ούτε αυτοί μας… ενόχλησαν ιδιαίτερα όλα αυτά τα χρόνια που ο λαός ψάχνει ένα αγκωνάρι για να πιαστεί. Ας μας εξηγήσουν, όμως:
Τι ακριβώς τιμούν στο πρόσωπο του κ.Παπαδήμου;

• Τιμούν τον τέως διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, δηλαδή τον επικεφαλής ενός μηχανισμού που λειτουργεί ως «κράτος εν κράτει»; Που κανοναρχεί μια άθλια φούσκα, την οποία ο μαθητής του Πλάτωνα, ο Αριστοτέλης, την αποκαλούσε επιτιμητικά «χρηματιστική»;
• Τιμούν την προ 15ετίας εικόνα του κ.Παπαδήμου, όταν επιδιδόταν σε πόζες μπροστά σε ένα ΑΤΜ αγκαζέ με τον κ.Σημίτη,σε ένα κρεσέντο φετιχοποίησης του νομίσματος, σε εκείνο το φεστιβάλ της πολιτικής ευρω-ειδωλολατρίας, για να δοξάσει την έλευση του ευρώ;
• Τιμούν την ιδιότητα του αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ); Δηλαδή ενός ευρωπαϊκού και διεθνικού, επίσης «κράτους εν κράτει», το οποίο εδώ και 8 χρόνια «σώζει» την Ελλάδα των μνημνονίων ως εκλεκτό μέλος της «τρόικας»; 
• Τιμούν την «δημοκρατία» των δοτών πρωθυπουργών;Την «δημοκρατία» που ανεβοκατεβάζει τους πρωθυπουργούς της Αθήνας από τις Κάννες; Τιμούν την μνημονιακή «δημοκρατία των διορισμένων τεχνοκρατών» της οποίας ευδόκιμος υπηρέτης διετέλεσε ο κ.Παπαδήμος;

Δεν θα αμφισβητήσουμε, αξιότιμοι δάσκαλοι της Ακαδημίας, την επιστημονική επάρκεια του κ.Παπαδήμου. 
Αλλά ευτυχώς που, με όση «γεωμετρία» διαθέτουμε και γράφοντας στα παλιά μας τa παπούτσια την κεκανονισμένη ευπρέπεια που επιτάσσει η «χούντα» της πολιτικής ορθότητας, δεν χρειαζόμαστε την άδεια της Ακαδημίας για να διατηρούμε ζωντανή στη μνήμη μας την παρακαταθήκη του Βάρναλη

«Και συ, τσούλα των δήμιων, Επιστήμη,
της Αλήθειας εσχάτη τεφροδόχα,
και συ, πρόστυχη Πένα και ψοφίμι,
του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα!»

Όπως, επίσης, και την παρακαταθήκη του ίδιου του Πλάτωνα, στα βήματα της Ακαδημίας του οποίου – υποτίθεται – πορεύεστε:

«πᾶσά τε ἐπιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς πανουργία, οὐ σοφία φαίνεται» (Πλάτωνος, «Μενέξενος»)

Που πάει να πει:

«Κάθε πνευματική επίδοση, όταν χωρίζεται από τη δικαιοσύνη και την άλλη αρετή, φαίνεται πανουργία και όχι σοφία».

Πηγή: thepressproject.gr

Διαβάστε περισσότερα

Η πλάνη της συμπαγούς πλειοψηφίας

Της Ιωάννας Μερκούρη
Ανέκαθεν είχαμε την τάση να υμνούμε την πλειοψηφία σαν να κατείχε αξιωματικά τη μόνη αλήθεια, σα να είχε το αλάθητο. Αυτό αποδεικνύεται και βάσει των γεγονότων καθώς μια κοινή σε όλους μας παραδοχή είναι ότι οι αποφάσεις σήμερα δεν λαμβάνονται από δημοκρατικά εκλεγμένα όργανα άλλα από κέντρα που μονοπωλούν την εξουσία. Επομένως από τη στιγμή που η αυτοδιάθεση απουσιάζει από τη χώρα, η στροφή ενός αριστερού κόμματος προς το κέντρο θεωρείται δεδομένη και η πολιτική που ασκείται είναι ως επί το πλείστον διεκπεραιωτική.
Κάπως έτσι  αυτή η πλειοψηφία έσπευσε να κατονομάσει τον πρωθυπουργό λαϊκιστή –με την αρνητική έννοια- και δημαγωγό που ποδηγέτησε τη λαϊκή βούληση. Το μεγαλύτερο σφάλμα που θα μπορούσε κάποιος να καταλογίσει στον Αλέξη Τσίπρα είναι ο αμετανόητος εφηβικός ιδεαλισμός που υπέδειξε και η ακόρεστη δίψα του να συγκρουστεί με το παραδοσιακό, με το κατεστημένο. Αναγκάστηκε όμως να συμπορευθεί με το παλιό και έτσι έφτασε η ώρα της πολιτικής του ωρίμασης απέναντι στις περιστάσεις και της συναίνεσης με τις δεξιές νεοφιλελεύθερες δυνάμεις της Ευρώπης.
Όμως ένα κοινωνικό ψεύδος βαθιά ριζωμένο στην ελληνική κοινωνία είναι ότι η πλειοψηφία έχει πάντα δίκιο. Αυτή κατέχει δικαιωματικά το μονοπώλιο να αποδίδει ψόγους στην εκάστοτε κυβέρνηση αλλά και στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς για τις πολιτικές που ασκούν. Μια κυβέρνηση όμως δεν μπορεί να πετύχει πολλά ενάντια σε μια άτυπα ιεραρχική Ένωση στην οποία κυριαρχεί το εθνικό συμφέρον των «ισχυρών».
Το διακύβευμα είναι αν αυτή η πλειοψηφία θα συνειδητοποιήσει ότι η αλλαγή που αναζητά επιτυγχάνεται από κάτω αν θα αποκτήσει επιτέλους κοινωνική συνείδηση και θα κινητοποιήσει και άλλους λαούς ή αν θα συνεχίσει να οραματίζεται χαρισματικούς ηγέτες.  Και ποιος βέβαια διαθέτει το θάρρος να υποδείξει σε αυτήν την πλειοψηφία το λάθος και παράλληλα να την καθοδηγήσει; Που βρίσκονται οι διανοούμενοι; Το πόσο δύσκολο είναι να αφυπνιστεί αυτό το κοινωνικό σύνολο το σποτυπώνει και ο Ίψεν στον εχθρό του λαού ,το δείχνουν ο κατώτερος μισθός και οι συντάξεις, το δείχνουν όμως  και τα τείχη που υψώνονται σήμερα στην Ευρώπη σπρώχνοντας ανθρώπινες ζωές στο περιθώριο και αναβιώνοντας φασιστικά κατάλοιπα.

Διαβάστε περισσότερα

Βρετανία: Εργαζόμενοι, άστεγοι και «αόρατοι»

 ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ 

Tο κείμενο που ακολουθεί έχει τίτλο «Η ντροπή της Βρετανίας: Άστεγοι ακόμη κι αν δουλεύουν». Δημοσιεύθηκε στον Guardian, λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, και είναι του Aditya Chakrabortty. H μετάφραση και επιμέλεια του κειμένου, στα ελληνικά, είναι από τον Μπάμπη Χατζηγιαννακό και την Ελίνα Σαουσοπούλου (attack.org.gr). Η φωτογραφία του θέματος είναι από το δημοσίευμα του Guardian και την έχει επιμεληθεί η Eva Bee. Μόνο οι υπογραμμίσεις δικές μας. 

«Οι άνθρωποι που θα γνωρίσετε είναι αόρατοι. Οι πολιτικοί δεν τους αναφέρουν. Τα μέσα ενημέρωσης στην πλειοψηφία τους, τους αγνοούν. Και μπορώ να καταλάβω το γιατί. Το να αναγνωρίσεις την ύπαρξη αυτων των ανθρώπων ισοδυναμεί με την παραδοχή ότι υπάρχουν περισσότερες αδικίες στην Βρετανία απο αυτές που επιτρέπουν οι «προστάτες της κοινής γνώμης». Σε κάνει να δεις καθαρά οτι οι περισπούδαστες αναλύσεις για την οικονομία ειναι σκουπίδια και να καταλάβεις, έστω επιφανειακά, πόσο μικρή είναι η απόσταση ανάμεσα σε όλους εμάς και την απόλυτη καταστροφή.

Όλα αυτά τους καθιστούν τόσο πραγματικούς όσο εγώ ή εσύ – και πληθαίνουν με γρήγορο ρυθμό. Είναι άνθρωποι άστεγοι έστω κι αν δουλεύουν.

Την προηγουμένη εβδομάδα γνώρισα μερικούς από αυτούς, σε ένα ξενώνα διανυκτέρευσης στο κέντρο του Λονδίνου. Δουλεύουν σε μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες ή στην τοπική αυτοδιοίκηση. Όταν τελειώσουν την εργασία τους, έρχονται σε αυτή την αποθήκη και κοιμούνται σε μεταλλικές κουκέτες μαζί με αλλα 42 άτομα. Οι άντρες χρησιμοποιούν τη μια τουαλέτα κι οι γυναίκες την άλλη. Στον κόσμο των άστεγων αυτό θεωρείται καλή ευκαιρία: το Shelter from the Storm όπως ονομάζεται, προσφέρει πρωινό και δείπνο.

Ένας στους τρεις που βρίσκουν κατάλυμμα εδώ είναι εργαζόμενος. Τη νύχτα που πήγα, η συνιδρυτής της πρωτοβουλίας αυτής, Sheila Scott κοίταξε την λίστα των επισκεπτών και μου υπέδειξε τους εργοδότες τους. Ειναι εργαζόμενοι στην καταναλωτική οικονομία της Βρετανίας: Starbucks, Eat, Preat, McDonald’s, pubs και κούριερ του Deliveroo.

Ο πρώην υπουργός των συντηρητικών, George Young, περιέγραψε τους άστεγους ως «αυτό στο οποίο σκοντάφτεις κατά την έξοδό σου απο την όπερα». Οχι κύριε George οι σημερινοί άστεγοι παραδίδουν το φαγητό σου και σου σερβίρουν μπίρα. Μετα κοιμούνται σε παγκάκια.

Ο Μάρτιν, που δουλεύει στον δήμο του Islington ως οδηγός σχολικού για παιδιά με ειδικές ανάγκες, μου είπε πως για ένα μήνα κοιμόταν είτε στο πάρκο Hampstead Heath είτε στο κανάλι κοντά στον ζωολογικό του Λονδίνου. «Ήμουν εξαντλημένος όλη την ώρα» είπε, «ενώ κάποια πρωινά κουβαλούσα στη δουλειά όλα μου τα υπάρχοντα».

Ο ξενώνας Shelter υπολόγισε πως περισσότεροι από 170.000 Λονδρέζοι ειναι άστεγοι. Σχεδόν οι μισοί (47%) υπολογίζεται ότι εργάζονται και ταυτόχρονα ζουν σε στέγες φιλοξενίας.

Αριθμοί όπως αυτοί και καταφύγια αστέγων όπως αύτο της Scott, διαλύουν τη δήθεν αψεγάδιαστη εικόνα της εργασίας στη Βρετανία της κρίσης. Οι υπουργοί καυχιούνται για το ποσοστό απασχόλησης. Αυτό το «οικονομικό θαύμα» περιλαμβάνει το ενα τρίτο των ανθρώπων που κοιμούνται στο καταφύγιο αστέγων Scott. 

Ο Κάμερον μιλάει μεν αυτάρεσκα για τις νέες τεχνολογίες και την sharing economy, ίσως όμως αυτός ο οδηγός του Uber στην κουκέτα εκει πέρα να τον φέρει στα συγκαλά του σε μερικά πράγματα. Όλες οι ανοησίες για το πως τα δυνατά σωματεία θα καταστρέψουν την οικονομία; Το εργατικό δυναμικό της επισφάλειας σε αυτούς τους αυτοσχέδιους κοιτώνες είναι ένα καλό επιχείρημα για την ανάγκη συντονισμού των εργατών.

Πάνω απ’ όλα, αποδεικνύεται ότι δύο από τις πιο σκληρές, «ορθόδοξες» πολιτικές στην Βρετανία είναι απάτη. Πρώτον, η παραδοχή οτι η δουλειά πληρώνει. Για αυτό ο Norman Tebbit είπε στου άντρες να ανέβουν στα ποδήλατα τους, για αυτό ο Gordon Brown έχει φοροελαφρύνσεις, για αυτό ο George Osborne την έβγαλε καθαρή μετα την τοποθέτηση του κατά των «τεμπέληδων».

Αλλά ο κατώτατος μισθός, τα συμβόλαια μηδενικών ωρών και οι διπλές βάρδιες από γραφεία προσωρινής απασχόλησης δεν πληρώνονται. Σίγουρα όχι αρκετά για να μπορείς να έχεις αξιοπρεπή στέγη στην πιο ακριβή αγορά σπιτιού στον πλανήτη.

Όταν αυτο το δόγμα πεθαίνει. Παίρνει μαζί του και τη βεβαιότητα ότι «οι άστεγοι είναι πάντοτε και άνεργοι». «Γιατί οι ζητιάνοι περιφρονούνται; γιατί περιφρονούνται γενικά» αναρωτιόταν ο Όργουελ στο «οι αλήτες του Παρισιού και του Λονδίνου». «Είναι για τον απλό λόγο οτι απέτυχαν να κερδίσουν μια αξιοπρεπή διαβίωση». Από αυτούς που γνώρισα κανένας δεν ζητιανεύει, αλλά ο καθένας τους ζει στην σκιά οτι όντας άστεγοι, πρέπει να γίνουν τιποτένιοι.

«Πάντα νόμιζα οτι μόνο οι αλκοολικοί κι οι εξαρτημένοι καταλήγουν άστεγοι», είπε ο Λίαμ. Ο είκοσι-κάτι ετών πρώην μηχανικός στο μετρό του Λονδίνου, έμεινε άνεργος κι αναγκάστηκε να ζει «φάει» αυτά που αποταμίευε. Τώρα κάνει βάρδιες σε pub, κερδίζοντας λίγο παραπάνω από το βασικό μισθό. Δεν ειναι αρκετά.

Μετα την βάρδια του και πριν έρθει στην στέγη αστέγων, περιπλανιέται στους δρόμους ώσπου να ανοίξει ο σταθμός του μετρό στις 3:30πμ, ανεβαίνει τις σκάλες και ξεκουράζεται για λίγες ώρες. Οχι οτι κοιμήθηκε αρκετά για όλο αυτό το τρέξιμο.

Την επόμενη μέρα θα την περάσει στο κέντρο νεότητας. Θα τηλεφωνήσει η μάνα του. «Νιώθω πως θα καταρρεύσω και θα της πω: μαμά τα έχασα όλα, δεν μου εχει απομείνει τίποτα απολύτως. Μα αν το ακούσει αυτό θα της ραγίσει την καρδια».

Όπως και για όλους τους άστεγους στο αρθρο, το Λιαμ είναι ψευδώνυμο. Το να μου μιλάει ισοδυναμεί με το να ξαναζει την ταπείνωση: το πρόσωπο του κοκκινίζει, τραυλίζει και με κοιτάει ελάχιστα στα μάτια. Αν και για όλη την ντροπή που περιβάλλει την ιστορία του, εκείνος δε φταίει σε τίποτε. Απλώς ξεκίνησε για τη δουλειά.

Η Βρετανία του σήμερα τιμωρεί τους εργάτες και φέρεται ιπποτικά στα αφεντικά που φοροδιαφεύγουν. Επικροτεί τις συμβάσεις μηδενικών ωρών ενώ διώκει την επαιτεία. Ωθεί στη λιμοκτονία τους ανθρώπους με αναπηρία που αναζητούν εργασία, ενώ καθιστά σαφές πως η δουλειά δεν θα φέρει φαγητό στο τραπέζι. Την ίδια στιγμή ζητοκραυγάζει οτι η απλήρωτη εργασία σε καιρό φτώχειας είναι ενα  οικονομικό θαύμα.

Το να είσαι φτωχός στην Βρετανία αντιμετωπίζεται από το δημόσιο κι ιδιωτικό τομέα με φαιδρή περιφρόνηση. Μια άλλη φιλοξενούμενη του ξενώνα αστέγων, η Νίκολα,  μου είπε ότι όταν χρεοκόπησε η σπιτονοικοκυρά της τον προηγούμενο Μάιο την ώθησαν σε έξωση. Από το να κοιμάται στον δρόμο προτίμησε να κάθεται σε αστυνομικά τμήματα. Αμα έκλεινε τα μάτια της, οι αστυνομικοί έβαζαν στη διαπασών χιπ χοπ για να ξυπνήσει.

Όταν αναζήτησε επίδομα απο τον δήμο του Haringey, της είπαν πως δεν δείχνει καν για άστεγη! Ένας υπάλληλος της πρότεινε να παρει ένα μικρό κι ευέλικτο δάνειο (ο δήμος του Haringey αρνείται τους ισχυρισμούς). Σε μια συνέντευξη κατάλαβαν πως είναι άστεγη. Της είπαν οτι δεν έχουν ξανα δει άστεγο και της ζήτησαν να «κάνει μια στροφή».

Η Νικολά δουλεύει σε μια αποθήκη της αλυσίδα Greggs, φτιάχνοντας κέικ και κουλούρια. Μετά από σχεδόν δύο χρόνια, δουλεύει ακόμη με προσωρινή σύμβαση μέσω εταιρείας ενοικίασης προσωπικού. Χωρίς σταθερό ωράριο, απλά με ένα μήνυμα οτι πρέπει να πάει αμέσως όποτε τη χρειάζονται, αλλιώς θα χάσει την δουλειά της.

Οι βάρδιες ξεκινούν στις 6 το πρωί, το οποίο σημαίνει ξυπνάει στις 3 και αλλάζει τρία λεωφορεία. Πριν λίγες εβδομάδες την έστειλαν στην άλλη άκρη του Λονδίνου για να πακετάρει προϊόντα. Πληρώθηκε μόνο για της 2,5 ώρες που δούλεψε.

Όταν η περιφρόνηση περιλαμβάνεται στο συμβόλαιο, περνάει και στο χώρο εργασίας. Την προηγούμενη εβδομάδα στο τέλος της βάρδιας, ο διευθυντής της υπέδειξε την δουλειά που είχε μείνει και της ούρλιαξε άσχημα «δεν θα πας πουθενά». Η αλυσίδα Greggs λεει οτι οι εργαζόμενοι απο τις εταιρείες ενοικίασης προσωπικού εξυπηρετούν για μικρό χρονικό διάστημα. Οι αποδείξεις μισθοδοσίας δείχνουν το αντίθετο. Έχω επίσης δει ανακοινώσεις της εταιρείας ότι οι μέτοχοι κέρδισαν 43,7 εκατομμύρια λίρες σε μερίσματα τον τελευταίο χρόνο.

Η Νίκολα, ο Λίαμ κι ο Μάρτιν θα περάσουν τα Χριστούγεννα άστεγοι. Ρώτησα τη Νίκολα ποια είναι τα σχέδια της για τη μέρα των Χριστουγέννων και μου απάντησε «θα κοιμηθώ όλη τη μέρα, έχω να κάνω καλό ύπνο από το Μάιο»».

Διαβάστε περισσότερα

Νεοφιλελευθερισμός: Μία Εισαγωγική Προσέγγιση

Ντούνης Ανδρέας – Ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί το καθοριστικό οικονομικό παράδειγμα των καιρών μας – αναφέρεται στις πολιτικές και τις διαδικασίες κατά τις οποίες μία μειονότητα ιδιωτικών συμφερόντων μπορεί να ελέγξει όσο το δυνατόν περισσότερες περιοχές της κοινωνικής ζωής ώστε να μεγιστοποιήσει το προσωπικό της κέρδος.

 Ο νεοφιλελευθερισμός συσχετίσθηκε πρωτίστως με τις πολιτικές που εφάρμοσαν οι Reagan και Thatcher. Όμως, τις τελευταίες τρείς δεκαετίες οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές έχουν αποτελέσει την κυρίαρχη παγκόσμια οικονομική τάση που υιοθετείται από πολιτικά κόμματα του κέντρου, μεγάλου τμήματος της παραδοσιακής αριστεράς, και φυσικά της δεξιάς. Τα συγκεκριμένα κόμματα και οι πολιτικές που εφαρμόζουν αντιπροσωπεύουν τα άμεσα συμφέροντα εξαιρετικά πλούσιων επενδυτών και λιγότερων από χιλίων σε αριθμό μεγάλων επιχειρήσεων.

 Στις Η.Π.Α, πέραν ορισμένων ακαδημαϊκών και μερικών μελών της επιχειρηματικής κοινότητας, ο όρος νεοφιλελευθερισμός δεν χρησιμοποιείται για να περιγράψει το νέο πρόσωπο του καπιταλιστικού συστήματος. Αντιθέτως, οι νεοφιλελεύθερες πρωτοβουλίες χαρακτηρίζονται ως πολιτικές «της ελεύθερης αγοράς» που ενθαρρύνουν τις ιδιωτικές πρωτοβουλίες και την επιλογή των καταναλωτών (consumer choice), ανταμείβουν την προσωπική υπευθυνότητα και την επιχειρηματική πρωτοβουλία, και υποβαθμίζουν το «νεκρό χέρι της ανίκανης, γραφειοκρατικής και παρασιτικής κυβέρνησης που δεν μπορεί ποτέ να προβεί σε ορθές πράξεις».

[1] Στα πλαίσια των μεταβαλλόμενων πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών κατά την μετάβαση από τον 20ο στον 21 ο αιώνα, και της επικράτησης και θεσμοθέτησης μιάς παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, και υπό την σκέπη νέων μορφών ρύθμισης των κοινωνικών σχέσεων και δικαιωμάτων ο λόγος εμπέδωσης του νεοφιλελευθερισμού έπαιξε έναν καθοριστικό ρόλο στον επικαθορισμό και την νομιμοποίηση του νέου κοινωνικοοικονομικού γίγνεσθαι.

Ο νεοφιλελεύθερος λόγος δεν αποτελεί μία ενιαία ιδεολογικοπολιτική ρητορική, καθώς οι έτεροι φορείς τουεκφερόμενου λόγου εστίασαν σε διαφορετικά σημεία οργάνωσης του κράτους (π.χ. ο Hayek κυρίως κατά του κεντρικού σχεδιασμού και ο Milton Friedman στην φιλελευθεροποίηση της οικονομίας), και εκ του αποτελέσματος τα διαφορετικά κρατικά πολιτικά συστήματα τον έχουν «καθιερώσει» σε διαφορετικούς βαθμούς και τον έχουν προσαρμόσει αναλόγως κατά διαφορετικά χρονικά διαστήματα, στο κοινωνικοπολιτικό τους πεδίο. Η πολιτική μορφή του νεοφιλελευθερισμού είναι η διαδικαστική δημοκρατία (φορμαλιστική, φιλελεύθερη, καπιταλιστική ή αστική δημοκρατία (bourgeois), κυριαρχώντας στην πολιτική σκέψη και κρατική πρακτική των ημερών μας.

Αυτή η τροπικότητα της διαχείρισης των ταξικών σχέσεων τελεί πλέον υπό κρίση, που εκφράζεται μέσω της διάβρωσης των πολιτικών ελευθεριών και την ανάδυση της αυταρχικής διακυβέρνησης. Η Μαρξιστική κριτική της νεοφιλελεύθερης δημοκρατίας, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι ασύμβατος με την επέκταση της δημοκρατίας σε περιοχές­κλειδιά της κοινωνικής ζωής. Αντιστρόφως, η επέκταση της δημοκρατίας μπορεί να αποτελέσει ένα αποτελεσματικό εργαλείο για την κατάργηση του νεοφιλελευθερισμού.

 Η συγκεκριμένη προσέγγιση είναι υποσχόμενη για τρείς κύριους λόγους: (α) η επέκταση της δημοκρατίας είναι από μόνη της πολύτιμη, (β) οι αντιφάσεις μεταξύ οικονομικής και πολιτικής δημοκρατίας αναδεικνύουν τους περιορισμούς του σύγχρονου καπιταλισμού και (γ) οι μάχες για τον προσδιορισμό της φύσης και του περιεχομένου της δημοκρατίας μπορούν να εγείρουν ερωτηματικά για τους περιορισμούς του καπιταλισμού ως σχέση παραγωγής [2].

Ο David Harvey στο διαφωτιστικό βιβλίο του «Νεοφιλελευθερισμός: Ιστορία και Παρόν» [3] (A Brief History of Neoliberalism) αποδεικνύει ότι οπουδήποτε έχει εφαρμοστεί το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, έχει προκαλέσει τη μαζική μετατόπιση πλούτου όχι μόνο στο ανώτερο ένα τοις εκατό, αλλά στο ανώτερο δεκατημόριο του ανώτερου ένα τοις εκατό. Για παράδειγμα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, το ανώτερο 0,1% έχει ήδη ανακτήσει την θέση που κατείχε το 1918.

Οι προϋποθέσεις που απαιτεί ο νεοφιλελευθερισμός για την υποτιθέμενη απελευθέρωση των ανθρώπων από την υποδούλωση στο κράτος – οι ελάχιστοι φόροι, η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών και της πρόνοιας, η διάλυση των εργατικών συνδικάτων – αποτελούν ακριβώς τις προϋποθέσεις εκείνες που απαιτούνται για να γίνουν ακόμη πλουσιότεροι οι ελίτ [4], σε ότι αποκαλεί απόλυτα ορθά και στοχευμένα ο Harvey ως «παλινόρθωση της ταξικής τους ισχύος».

 _______________

Πηγές: [1] Noam Chomsky and the Struggle Against Neoliberalism, Robert W. McChesney , Monthly Review, April 1, 1999, chomsky.info

 [2] Democracy Against Neoliberalism: Paradoxes, Limitations, Transcendence, Alfredo Saad Filho – SOAS, University of London, Alison J Ayers – Simon Fraser University, Critical Sociology, Sage Journals, February 3, 2014 (abstract), crs.sagepub.com

[3] Ντέιβιντ Χάρβει, Νεοφιλελευθερισμός – Ιστορία και Παρόν, Εκδόσεις Καστανιώτη

 [4] Enrico Tortolano, Economics and the Powerful: How to fight back against neoliberalism, The institute of employment rights, url: ier.org.uk

Διαβάστε περισσότερα

Αλμπέρ Καμύ: Η Τέχνη δεν αντέχει τη λογική

Ιδρυτής του Theatre du Travail (1935), o Γάλλος φιλόσοφος, συγγραφέας και δημοσιογράφος, Αλμπέρ Καμύ χρωστά σχεδόν εξίσου τη φήμη του στα μυθιστορήματά του «Ο Ξένος» και «Η Πανούκλα», στα θεατρικά του έργα «Καλλιγούλας» και «Οι δίκαιοι» αλλά και στα φιλοσοφικά του δοκίμια «Ο Μύθος του Σίσυφου» και «Ο επαναστατημένος άνθρωπος». Έγραψε για την αναζήτηση του νοήματος στη ζωή και για την ανάγκη της εξέγερσης και τιμήθηκε με το Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας το 1957.
Για τον βιογράφο του, Ολιβιέ Τοντ, ήταν ένας «επικίνδυνος συγγραφέας» αμφισβητώντας το ιδεολογικό δόγμα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ο Καμύ δεν αποδέχεται τον σουρεαλισμό, χαρακτηρίζοντάς τον παρωχημένο πνευματικό κίνημα, αλλά, αντιθέτως, αντιλαμβάνεται το παράλογο με την έννοια του αντιφατικού, του μη λογικού. Δεν θεωρεί λογικό εκείνον που σκέφτεται, αλλά εκείνον που αισθάνεται λογικά, αναφέροντας σ' ένα από τα πρώτα του άρθρα ότι «η Τέχνη δεν αντέχει τη λογική».
Από τα 47 χρόνια της ζωής του τα 27 τα έζησε στην Αλγερία και τα 20 στη Γαλλία. Γεννήθηκε  7 Νοεμβρίου 1913 και συστηνόταν ως «γιος ενός οιναποθηκάριου και μιας παραδουλεύτρας, ανιψιός βαρελοποιού». Ο πατέρας του, Λουσιάν, τραυματίστηκε στη μάχη της Μαρν κατά τη διάρκεια του ‘Α Παγκοσμίου Πολέμου και λίγο αργότερα πέθανε. Με τη μητέρα του είχε μία πολύ ιδιαίτερη σχέση. Χαρακτηριστικό είναι ότι της αφιέρωνε τα βιβλία του με την επισήμανση «σ΄ αυτήν που δεν θα μπορέσει να το διαβάσει ποτέ», γιατί ήταν αγράμματη.
Ο Καμύ ξεκινάει να γράφει πολύ νέος και τα πρώτα του κείμενα δημοσιεύονται στο περιοδικό Sud το 1932. Πήρε πτυχίο ανωτάτων σπουδών στη φιλολογία αλλά εξαιτίας της φυματίωσης δεν κατάφερε να περάσει τον διαγωνισμό πιστοποίησης που θα του επέτρεπε να ασχοληθεί με την εκπαίδευση (agrégation). Δύο χρόνια μετά την εγγραφή του στο κομουνιστικό κόμμα, το εγκαταλείπει, προσάπτοντάς του «ιδεολογικό απολυταρχισμό». Εκείνη την εποχή γράφει στα σημειωματάριά του: «Όσοι έχουν κάποιο μεγαλείο μέσα τους δεν κάνουν πολιτική». Εργάζεται στην εφημερίδα Front populaire (Το λαϊκό μέτωπο), του Πασκάλ Πια, όμως η έρευνά του με τίτλο «Μιζέρια της Καμπυλίας», συναντά αντιδράσεις και το 1940 η κυβέρνηση της Αλγερίας θα απαγορεύσει την εφημερίδα και θα φροντίσει να μη ξαναβρεί δουλειά ο Καμύ.
Τότε είναι που εγκαθίσταται στο Παρίσι και εργάζεται ως γραμματέας σύνταξης στην εφημερίδα Paris-Soir. Εκείνη την περίοδο θα δημοσιεύσει και τον «Ξένο» (1942) και τον «μύθο του Σίσυφου» (1942). «Ο Ξένος», η ιστορία ενός άντρα που δεν δείχνει κανένα συναίσθημα για το θάνατο της μητέρας του, που στη συνέχεια σκοτώνει έναν Άραβα, έγινε παγκόσμια εκδοτική επιτυχία. Σύμφωνα με την δική του άποψη περί ταξινόμησης του έργου του, αυτά τα έργα υπάγονται στον «κύκλο του παραλόγου», ο οποίος θα συμπληρωθεί με τα θεατρικά έργα «Η παρεξήγηση» και ο «Καλλιγούλας».
Το 1943 προσλαμβάνεται ως αναγνώστης από τον εκδοτικό οίκο Gallimard. Κατά την κατοχή της Γαλλίας από τους Ναζί, ο Καμύ υπήρξε ενεργός στην αντίσταση, γράφοντας και έχοντας την αρχισυνταξία για την παράνομη εφημερίδα Combat. Το λογοτεχνικό του έργο συνεχίζεται με τον «κύκλο της εξέγερσης», στον οποίο περιλαμβάνεται η «Πανούκλα» (1947) αλλά και άλλα έργα όπως «Οι δίκαιοι» (1949) και «Ο επαναστατημένος άνθρωπος» (1951).
Ο βιογράφος του γράφει για τη σχέση του με τη δημοσιογραφία: «Πολλοί συγγραφείς γεννιούνται από τη δημοσιογραφία. Αλλοι τόσοι θάβονται απ΄ αυτήν. Ο Καμύ ξεκινάει μια αντίστροφη κίνηση. Ξέρει ήδη να στήνει το σκηνικό, να τοποθετεί τα πρόσωπα. Το δίπλωμα της φιλοσοφίας του είναι χρήσιμο: αναζητεί το νόημα κάτω από τα γεγονότα».
Πολιτική και δημοσιογραφία έχουν αξίες ασύμβατες κατά τον Καμύ, καθώς ο πολιτικός αποκρύπτει την αλήθεια, ενώ ο δημοσιογράφος οφείλει να την ξεσκεπάσει, χαρακτηρίζοντας τον δημοσιογράφο «ιστορικό τού άμεσου».
Επισκέφθηκε την Ελλάδα στις 28 Απριλίου 1955 και είχε δώσει διάλεξη στο Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας. Τη συζήτηση αποτύπωσε στο μαγνητόφωνο ο ποιητής Ανδρέας Εμπειρίκος.
Εκείνη την εποχή, οι μνήμες του Εμφυλίου στη χώρα μας ήταν ακόμα νωπές, ενώ ο Καμύ είχε ήδη συνυπογράψει επιστολή συμπαράστασης στους αριστερούς που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο (1949), ενώ αργότερα κράτησε την ίδια στάση και για τους αγωνιστές της Κύπρου. «Πράγματι», παραδεχόταν, «υπήρξε μια γαλλική εθνική αλληλεγγύη και υπήρξε και μια ελληνική εθνική αλληλεγγύη: η αλληλλεγγύη της οδύνης. Αυτή την αλληλεγγύη μπορούμε να την ξαναβρούμε κάθε στιγμή και όχι μόνο με το ένδυμα της οδύνης».
Κατά τη συζήτηση αυτή, απάντησε και στην ερώτηση «πού είναι η ελευθερία την οποία διεκδικείτε;», που του έθεσε μια μαθήτρια: «Η άνευ όρων ελευθερία είναι το αντίθετο της ελευθερίας. Την άνευ ορίων ελευθερία μόνον οι τύραννοι μπορούν να την ασκούν. Ο Χίτλερ ήταν ένας σχετικά ελεύθερος άνθρωπος, ο μόνος άλλωστε από όλη την Αυτοκρατορία του. Αλλά αν θέλουμε να ασκήσουμε μια αληθινή ελευθερία, αυτή δεν μπορεί να ασκηθεί μόνο προς το συμφέρον τού ατόμου που την ασκεί. Η ελευθερία είχε πάντα ως όριο την ελευθερία των άλλων».
Ο συγγραφέας έφυγε από τη ζωή στις 4 Ιανουαρίου 1960 σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, όταν ο οδηγός, εκδότης Μισέλ Γκαλιμάρ, παρέκκλινε της πορείας του και χτύπησε σε ένα δέντρο. Ο Γκαλιμάρ τραυματίστηκε σοβαρά και πέθανε πέντε ημέρες αργότερα στο νοσοκομείο. Ο Καμύ σκοτώθηκε επί τόπου. Ο ίδιος έλεγε στους φίλους του ότι «δεν υπάρχει τίποτα πιο σκανδαλώδες από τον θάνατο ενός παιδιού και τίποτα πιο παράλογο από το θάνατο σε τροχαίο δυστύχημα». Η σορός του ενταφιάστηκε στην Lourmarin, στη Νότια Γαλλία, όπου διέμενε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Διαβάστε περισσότερα

Deutsche Welle: Aλβανία, η Κολομβία της Ευρώπης

Η Αλβανία έχει εξελιχθεί σε κέντρο παραγωγής και διακίνησης κάνναβης. Η αστυνομία είναι αδύναμη να διαχειριστεί την κατάσταση και η μάχη για την πάταξη της διακίνησης ναρκωτικών μοιάζει χαμένη. Το ρεπορτάζ είναι της DW.
Το τοπίο στη μικρή πόλη Ρέσεν της βόρειας Αλβανίας θυμίζει παρακμή. Χωμάτινοι δρόμοι, εγκαταλελειμμένα εργοστάσια, φτωχά σπίτια. Καθώς δύει ο ήλιος και πέφτει το σκοτάδι δυο γυναίκες λύνουν τη σιωπή τους παρά το φόβο τους.
Μέχρι πρότινος δούλευαν σε ένα παράνομο εργαστήριο καλλιέργειας ινδικής κάνναβης, πριν το διαλύσει η αλβανική αστυνομία. Ο χώρος που στεγαζόταν το εργαστήριο ήταν πρώην εκτροφείο πουλερικών. Στο μεταξύ εδώ έχουν καλλιεργηθεί, αποξηρανθεί και συσκευαστεί πάνω από 4 τόνοι κάνναβης.
Η Μίρα και η Ρίτα (δεν είναι τα πραγματικά τους ονόματα) ήταν άνεργες όταν βρήκαν εδώ δουλειά για 10 ευρώ τη μέρα. «Είτε το πιστεύετε είτε όχι δουλεύαμε εδώ για να εξασφαλίσουμε το ψωμί των παιδιών μας» λέει η Μίρα, 50 ετών. Είναι πολύ θυμωμένη με την αλβανική κυβέρνηση που αφήνει τον πληθυσμό να βυθίζεται στη φτώχεια. Είναι επίσης εξαγριωμένη με την αστυνομία που μένει άπραγη και τους βαρόνους των καρτέλ ναρκωτικών που κάνουν ό,τι θέλουν.
«Δεν ήξερα τίποτα»
Η Μίρα είπε στη DW ότι αρχικά δεν ήξερε ότι πρόκειται για κάνναβη. Και η Ρίτα αποκάλυψε ότι ο άνδρας της είναι στη φυλακή κι έτσι μεγαλώνει μόνη την πεντάχρονη κόρη της. «Δεν ήξερα απολύτως τίποτα μέχρι που είδα την αστυνομία» ανέφερε η Ρίτα. Μια ματιά στο επίμαχο παράπηγμα είναι αποκαλυπτική. Το νερό στάζει από το ταβάνι, δεν υπάρχει θέρμανση, παντού βλέπει κανείς βουνά σκουπιδιών.
Παρά τις εξαγγελίες η κυβέρνηση του Έντι Ράμα δεν έχει καταφέρει να μειώσει το ποσοστό φτώχειας στην Αλβανία. Η ανεργία είναι υψηλή, τα κοινωνικά επιδόματα χαμηλά. Μια οικογένεια ζει με 75 ευρώ το μήνα. Ίσως για αυτό πολλοί αγρότες αναγκάζονται να καλλιεργήσουν κάνναβη. «Χιλιάδες Αλβανοί δεν έχουν άλλη επιλογή επειδή δεν λαμβάνονται κοινωνικά και οικονομικά μέτρα για τη στήριξη της υπαίθρου», ανέφερε στη DW o επικεφαλής του αντιπολιτευόμενου Δημοκρατικού Κόμματος, Λουζλίμ Μπάσα.
«Οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με το δίλημμα της ανεργίας ή της δουλειάς σε φυτείες κάνναβης. Πολλοί επιλέγουν το δεύτερο». Άλλωστε δεν είναι δύσκολο να βρει κανείς στην Αλβανία εργατικά χέρια για τις φυτείες κάνναβης. Ένα «πετυχημένο» καρτέλ κάνναβης, που δεν έχει εξαρθρωθεί δηλαδή από την αστυνομία, κερδίζει έως και 200 ευρώ ανά κιλό κάνναβης.
Η κάνναβη καλλιεργείται σε άγριες, απροσπέλαστες περιοχές, ενώ πολλοί παραγωγοί έχουν καταφέρει να εξελίξουν ακόμη και ειδικά αρδευτικά συστήματα.
«Το έτος της κάνναβης»
Το 2016 ήταν το κατεξοχήν «έτος της κάνναβης». Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία πάνω από 2,5 εκατομμύρια δενδρύλλια κάνναβης καταστράφηκαν από τις αρχές, ενώ εντοπίστηκαν περίπου 5.204 χωράφια. Το νέο δεδομένο είναι ότι πλέον οι παράνομες φυτείες είναι διάσπαρτες σε όλη την αλβανική επικράτεια.
Όπως επισημαίνει ο Αλβανός πολιτικός αναλυτής Αλεξάντερ Τσίπα, όσο η αστυνομία διαλύει φυτείες και εργαστήρια τόσο τα αλβανικά καρτέλ ενδυναμώνονται, ψάχνοντας εναλλακτικές οδούς.
Η αλβανική αντιπολίτευση κατηγορεί ευθέως την κυβέρνηση ότι η εξάπλωση του οργανωμένου εγκλήματος στη χώρα οφείλεται εν μέρει και στην ανοχή μερίδας κυβερνητικών στελεχών.
Από την άλλη πλευρά η αστυνομία εκτιμά ότι μόνο μεμονωμένα άτομα μέσα από τους κόλπους της ενδεχομένως να σχετίζονται με τον υπόκοσμο. «Το έργο της αστυνομίας είναι δύσκολο. Ναι, σε κάποιες περιπτώσεις υπήρξε εμπλοκή της αστυνομίας αλλά δεν είναι αυτή η γενική τάση. Από τους 9.000 αστυνομικούς του χώρου, μόλις 40 εντοπίστηκαν να έχουν βοηθήσει στην καλλιέργεια και διακίνηση ναρκωτικών το 2016» εκτιμά ο αστυνομικός διευθυντής Άλτιν Κάτο.
Γεγονός είναι πάντως ότι όσο περνά ο καιρός τα αλβανικά ΜΜΕ μεταδίδουν όλο και λιγότερες πληροφορίες.
Από την άλλη, η περσινή «σοδειά» ήδη ακολουθεί παράνομες οδούς μέσω Ιταλίας ή Μαυροβουνίου. Η αλβανική αντιπολίτευση κρούει τον κώδωνα: Η Αλβανία τείνει να γίνει η Κολομβία της Ευρώπης.

Διαβάστε περισσότερα

Οι ανυπότακτοι Δρούζοι του Γκολάν

By Sophia Marchesin and Βασίλης Παπακριβόπουλος (μετάφραση)
Η Συρία είναι μια χώρα κατατεμαχισμένη, στα χέρια πέντε ένοπλων ομάδων, που βομβαρδίζεται από τις μεγάλες δυνάμεις, ενώ επιπλέον, στα τέλη Αυγούστου, εισέβαλε στα βόρεια σύνορά της και ο τουρκικός στρατός, αποφασισμένος να εμποδίσει τη συνένωση των κουρδικών εδαφών. Ωστόσο, ο διαμελισμός της χώρας άρχισε πολύ νωρίτερα, όταν το Ισραήλ αποφάσισε να καταλάβει τα υψίπεδα του Γκολάν: σε αυτήν την περιοχή, μονάχα οι Δρούζοι έχουν κατορθώσει να παραμείνουν.
Στη βάση ενός στριφογυριστού δρόμου που χάνεται μέσα στο επιβλητικό καταπράσινο βουνό, η πινακίδα «Γκολάν» ορίζει τα παλιά σύνορα ανάμεσα στην Συρία και το Ισραήλ. Στο τοπίο κυριαρχούν οι συστάδες των πεύκων. Λίγο παραπάνω, σε μια στροφή, σωροί από πέτρες μας θυμίζουν ότι εδώ υπήρχαν κατοικίες που καταστράφηκαν. Τον Ιούνιο του 1967, με τη λήξη του Πολέμου των Έξι Ημερών, το Ισραήλ κατέλαβε αυτήν την περιοχή της Συρίας και εκδίωξε τους πληθυσμούς που δεν είχαν ήδη εγκαταλείψει τον τόπο τους, ισοπεδώνοντας στο μεταξύ γύρω στα εκατό χωριά.

Ένα οροπέδιο στρατηγικής σημασίας:
Τα υψίπεδα του Γκολάν, όπου το Ισραήλ εισέβαλε το 1967 και στη συνέχεια προσάρτησε το 1981, θεωρείται από τον ΟΗΕ κατεχόμενο έδαφος. Το οροπέδιο (με μέγιστο υψόμετρο 2.000 μέτρα) δεσπόζει πάνω από τη Γαλιλαία και τις πεδιάδες της Δαμασκού. Αποτελεί επίσης σημαντική πηγή υδροδότησης, της οποίας τους υδάτινους πόρους σφετερίζεται το Ισραήλ εις βάρος της Συρίας.

Κανείς δεν γλίτωσε την απέλαση, εκτός από κάποια μέλη της κοινότητας των Δρούζων, τους οποίους οι Ισραηλινές αρχές θεωρούσαν ότι θα μπορούσαν να τους «γοητεύσουν», όπως και τους ομοεθνείς τους της Γαλιλαίας (βλ. ένθετο). Σύμφωνα με εκτιμήσεις, την περίοδο 5-10 Ιουνίου του 1967, 115.000-120.000 Σύριοι του Γκολάν εγκαταστάθηκαν στη Δαμασκό ή στη Νότια Συρία. Μονάχα 6.400 άτομα με θρήσκευμα Δρούζων παρέμειναν στα χωριά τους. Το 1970 άρχισε ο εποικισμός αυτού του γεμάτου κοιλάδες οροπεδίου (έκτασης 1.200 τετρ. χλμ.), που προσαρτήθηκε τελικά στο Ισραήλ το 1981.
Το οροπέδιο, που τροφοδοτεί με υδάτινους πόρους μεγάλο μέρος του Ισραήλ, όπως και το όρος Χερμόν που δεσπόζει σε ολόκληρη την περιοχή (1) (βλ. χάρτη), αποτελούν στρατηγικά ατού για το εβραϊκό κράτος. Έτσι, τον Απρίλιο του 2016, ο πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου δήλωσε ότι το Γκολάν «θα παραμείνει για πάντα στα χέρια του Ισραήλ». Η δήλωση προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων, καθώς η «διεθνής κοινότητα» εκτιμάει ότι πρόκειται για κατεχόμενα εδάφη που οφείλουν να επιστραφούν. Με το ψήφισμα 242 της 27ης Νοεμβρίου 1967, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ υπενθύμισε ότι είναι απαράδεκτη η «απόκτηση εδαφών μέσω πολέμου», ενώ με το ψήφισμα 497 της 17ης Δεκεμβρίου 1981 καταδίκασε την προσάρτηση του Γκολάν.

Ένας πληθυσμός διαιρεμένος από τη σύγκρουση στη Συρία
Κανένας φραγμός, κανένα τείχος: τίποτε δεν χωρίζει το οροπέδιο από το Ισραήλ. Συνολικά, στα διάσπαρτα χωριά της περιοχής ζουν σχεδόν 50.000 άτομα: από τη μια μεριά οι 33 εβραϊκοί οικισμοί με 30.000 εποίκους και από την άλλη, πιο βόρεια, τα πέντε χωριά των Δρούζων που έχουν απομείνει. Ο δρόμος τερματίζει στο Μαζντάλ Σαμς, σε ελάχιστη απόσταση από τη Συρία. «Καλωσήλθατε στο τέρμα του κόσμου!» μας υποδέχεται ο Σαμίρ Σ., φοιτητής αρχιτεκτονικής στο Τελ-Αβίβ που επιστρέφει τα σαββατοκύριακα στο χωριό του. Λίγο πιο κάτω, ένα τείχος από συρματοπλέγματα ύψους τριών μέτρων φράζει το δρόμο προς τη Συρία. Τον επιτηρούν Ισραηλινοί στρατιώτες πάνω σε πύργους-παρατηρητήρια. Την τελευταία πενταετία, ο απόηχος του πολέμου φτάνει στους πρόποδες του Όρους Χερμόν, αναζωπυρώνοντας τις ανησυχίες των κατοίκων, που παραμένουν πιστοί στη συριακή ιστορία τους και στην ανάμνηση των οικογενειών Δρούζων που εγκαταστάθηκαν από την «άλλη πλευρά». Διότι στο Μαζντάλ Σαμς όλοι είναι Δρούζοι, εκτός από μια οικογένεια Χριστιανών. Οι Δρούζοι είναι μια ετερόδοξη θρησκευτική μειονότητα που προέκυψε από ένα σχίσμα του σιιτικού Ισλάμ τον 11^ο αιώνα και σήμερα κατοικεί στη Συρία, στο Λίβανο, στο Ισραήλ και στην Ιορδανία.
Αν και τα εθνικά σύνορα είναι σχεδόν αδιάβατα, οι Δρούζοι του Γκολάν εξακολουθούν να διατηρούν συνεχή επαφή με τη Σουέιντα, στη νότια Συρία. Ο Σαμίρ εξηγεί: «Στέλνουμε χρήματα στις οικογένειές μας που απειλούνται από τον πόλεμο. Η αλληλεγγύη μας υπερβαίνει τα σύνορα. Εδώ μιλάμε τα αραβικά εξίσου καλά με τα εβραϊκά. Τρώμε όπως στη Συρία και βλέπουμε τις ίδιες εκπομπές. Ξέρω ότι είμαι Σύριος. Δεν μπορώ να ξεχάσω τις αφηγήσεις των γονιών μου και των παππούδων μου για τον πόλεμο».
Ένα μεγάφωνο αντηχεί στην κοιλάδα. Αυτήν την ημέρα, όπως και κάθε 17^η Απριλίου, οργανώνεται στην κεντρική πλατεία του χωριού μια φιλοσυριακή συγκέντρωση για τον εορτασμό της ανεξαρτησίας της Συρίας και το τέλος της γαλλικής αποικιοκρατίας, το 1946. Για την περίσταση, ένα πανό μήκους δέκα μέτρων με τα χρώματα της συριακής σημαίας καλύπτει την πλατεία. Στο κέντρο της, ηλικιωμένα ζευγάρια φωτογραφίζονται μπροστά σε ένα πορτρέτο του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ. Τριακόσια περίπου άτομα αρχίζουν να τραγουδούν ύμνους προς τιμήν της «μητέρας πατρίδας» και του κόμματος Μπάαθ που κυβερνάει την Συρία.
Ο εξηνταπεντάχρονος Σαλμάν παρατηρεί από το μπαλκόνι του τη σκηνή. Οι διαδηλωτές τού θυμίζουν τον καιρό που συμμετείχε κι εκείνος στους εορτασμούς: «Πριν από τον εμφύλιο στη Συρία, όλος ο κόσμος ήταν ενωμένος, υπέρ της Συρίας και κατά της ισραηλινής κατοχής. Τώρα όμως έχει μετατραπεί σε εκδήλωση υπέρ του καθεστώτος, με αποτέλεσμα να συμμετέχει ολοένα λιγότερος κόσμος». Μετά τις πρώτες λαϊκές διαμαρτυρίες στη Συρία το 2011, προέκυψαν δύο παρατάξεις στο Μαζντάλ Σαμς: υπέρ και κατά του Άσαντ. «Πριν από πέντε χρόνια, αρχίσαμε κι εμείς να οργανώνουμε διαδηλώσεις εναντίον του συριακού καθεστώτος, όπως και στη Δαμασκό», θυμάται ο Σαλμάν και διηγείται πώς ορισμένοι φιλοκαθεστωτικοί άρχισαν να απειλούν και να γίνονται βίαιοι. Σήμερα, μέσα στο γενικευμένο χάος που επικρατεί στην περιοχή, οι πολιτικές διαφωνίες έχουν παραμεριστεί. Οι Δρούζοι του Γκολάν επέλεξαν την ενότητα μέσα στη σιωπή.
Μέσα σε αυτό το κλίμα έντονης αστάθειας, από το 2013 δύο χιλιάδες Σύριοι πέρασαν τα σύνορα για να τους παρασχεθεί ιατρική περίθαλψη σε ισραηλινά νοσοκομεία. «Τους δεχόμαστε για ανθρωπιστικούς λόγους και μόνο. Πρόκειται για άμαχους που επιστρέφουν στη χώρα τους μόλις θεραπευθούν», διαβεβαιώνει ο Μότι Αλμόζ, εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού. Μόνο που το Ισραήλ κατηγορείται συχνά ότι προσφέρει νοσηλεία σε τζιχαντιστές του Μετώπου Αλ-Νόσρα, μιας θυγατρικής της Αλ-Κάιντα που συγκρούεται σφοδρά με τις δυνάμεις του καθεστώτος Άσαντ για τον έλεγχο του συριακού τμήματος του Γκολάν. Η Δύναμη Παρατηρητών των Ηνωμένων Εθνών για την Απαγκίστρωση (UNDOF), αναπτυγμένη στην ουδέτερη ζώνη, έχει εντοπίσει πολλές περιπτώσεις όπου τζιχαντιστές ή οχήματά τους πέρασαν τα σύνορα, τυγχάνοντας καλής υποδοχής από τους ισραηλινούς στρατιώτες (2). Σε αυτό το ηλεκτρισμένο κλίμα, στις 15 Ιουνίου του 2015, ένα διερχόμενο από το Μαζντάλ Σαμς ασθενοφόρο του ισραηλινού στρατού δέχθηκε την επίθεση μιας δεκαπενταριάς κατοίκων. Οι δύο Σύριοι τραυματίες που μετέφερε λιθοβολήθηκαν και δέχτηκαν χτυπήματα από ραβδιά, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο ένας από αυτούς.
Οι κάτοικοι του χωριού δεν ανησυχούν μονάχα για τις επιπτώσεις που έχει η σύγκρουση στη Συρία για τη συνοχή της κοινότητάς τους, αλλά και για τη γεωργία τους, αναπτυγμένη χάρη στο άφθονο νερό της περιοχής, που σήμερα αποτελεί τη δεξαμενή ύδατος του Ισραήλ. Μέχρι το 2014, το ένα τέταρτο της ετήσιας παραγωγής μήλων (80.000 τόνοι) των Δρούζων κατευθυνόταν στη Συρία. Εξάλλου, αυτό το εμπόριο αποτελούσε και μια από τις σπάνιες δυνατότητες επαφών ανάμεσα στις δύο χώρες, μαζί με τις πανεπιστημιακές σπουδές στη Δαμασκό και τους γάμους που οργανώνονταν με τη βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού μεταξύ κατοίκων του οροπεδίου και Σύριων υπηκόων (3). Ωστόσο, οι σφοδρές μάχες στη συριακή πλευρά του οροπεδίου είχαν ως αποτέλεσμα την διακοπή των επαφών. Ο Βασίμ, επαγγελματίας φωτογράφος αλλά και καλλιεργητής μήλων, εκτιμά ότι έχασε τον μισό τζίρο του. Όπως παρατηρεί ο Άσαντ Σαφαντί, διευθυντής ενός από τους τέσσερις ψυκτικούς θαλάμους του χωριού, «σήμερα, στο οροπέδιο, οι Ισραηλινοί έποικοι είναι σκληροί ανταγωνιστές μας. Εμείς πληρώνουμε τριπλάσια τιμή για το νερό σε σχέση με αυτούς και, στις αραβικές αγορές, πολλοί πελάτες μποϋκοτάρουν τα προϊόντα που προέρχονται από το Ισραήλ. Σε τελική ανάλυση, είμαστε τα εντελώς απομονωμένα παράπλευρα θύματα αυτής της σύγκρουσης!» Αυτές οι οικονομικές συνέπειες αποκτούν και ένα άλλο, οδυνηρό νόημα: «Για μας, το πέρασμα των μήλων στην άλλη πλευρά συμβόλιζε την ελπίδα της επιστροφής στην πατρίδα. Σήμερα, είναι μπλοκαρισμένα εδώ, όπως κι εμείς».
Εκτός από τις πολιτικές εντάσεις και τις οικονομικές συνέπειές τους, οι 20.000 Δρούζοι του Γκολάν βρίσκονται αντιμέτωποι και με μια κρίση ταυτότητας, που εντείνεται ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι η πλειονότητά τους δεν διαθέτει διαβατήριο και αρνείται να αποκτήσει την ισραηλινή υπηκοότητα. Στο πεδίο «εθνικότητα» της άδειας ελεύθερης κυκλοφορίας, που τους χρησιμεύει ως δελτίο ταυτότητας, υπάρχει η ένδειξη «απροσδιόριστη». Όσοι παίρνουν την ισραηλινή υπηκοότητα θεωρούνται προδότες και έχουν επί μακρόν υποστεί κοινωνικό αποκλεισμό. Οι αρχές δεν δημοσιεύουν κανέναν αριθμό σχετικά με αυτό το ζήτημα. Ωστόσο, σύμφωνα με τον ισραηλινό δήμαρχο του Μαζντάλ Σαμς, πριν από τον πόλεμο στην Συρία, το 2011 είχαν ζητήσει κρυφά την ισραηλινή υπηκοότητα μονάχα πέντε άτομα. Το 2015, ήταν περίπου εκατό. Συνολικά, εκτιμάται ότι το 10% των Δρούζων του Γκολάν έχει ισραηλινή υπηκοότητα.

Η νεολαία ονειρεύεται μια περιοχή χωρίς σύνορα
Στην μπάρα του Green Apple, ενός πολυσύχναστου μπαρ που θυμίζει ιρλανδέζικη παμπ, ο τριανταδυάχρονος Ζαντ Σ. δεν φοβάται να εκφράσει την άποψή του: «Σπούδασα μουσική πέντε χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες και δεν θέλω τα παιδιά μου να έχουν τα ίδια προβλήματα με εμένα, επειδή δεν είχα διαβατήριο. Με τη γυναίκα μου σκεφτόμαστε να ζητήσουμε την υπηκοότητα, για πρακτικούς λόγους. Τι είμαι λοιπόν; Σύριος; Ισραηλινός; Δεν έχω ιδέα. Στο χωριό, κανένας δεν μιλάει ανοιχτά γι’ αυτό το πρόβλημα. Πραγματικός πονοκέφαλος: προτιμάω να μην το σκέφτομαι». Από την πλευρά του, ο Ταϊζίρ Μερεΐ, διευθυντής της τοπικής οργάνωσης Golan for Development, επιχειρεί να προσεγγίσει το ζήτημα με σχετικιστικό τρόπο: «Επιζήσαμε από την οθωμανική, τη γαλλική και, σήμερα, την ισραηλινή κατοχή. Για μένα, οι Ισραηλινοί δεν είναι εχθροί, αλλά ξένοι που κατέχουν τον τόπο μας. Θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικά με όλον τον κόσμο, μαχόμαστε όμως καθημερινά για να αποκτήσουμε περισσότερα δικαιώματα, για παράδειγμα το δικαίωμα να επεκτείνουμε την πόλη μας».
Ωστόσο, η αντίσταση σε οποιαδήποτε ενσωμάτωση στην ισραηλινή κοινωνία παραμένει έντονη. «Σήμερα, όλοι επικεντρώνονται στο αυτοκίνητό τους, τη δουλειά τους, την οικογένειά τους, την κοινότητα», επιμένει ο Γιουσέφ Ρ., τεχνικός πληροφορικής. «Όμως, από τη δική μου σκοπιά, δεν τίθεται θέμα να διαλέξω το ισραηλινό διαβατήριο. Και, εντέλει, μου κάνει αυτή η στάση. Όταν βλέπεις όλες αυτές τις συγκρούσεις στην περιοχή, δεν έχεις πια την παραμικρή όρεξη να πιστέψεις στην πολιτική!»
Πολλοί νέοι που συναντήσαμε αισθάνονται, όπως κι αυτός, υπερήφανοι που είναι «απροσδιόριστοι». Η νεολαία ονειρεύεται μια περιοχή χωρίς εθνικιστικές ιδεολογίες και σύνορα. «Φυσικά και είμαι Δρούζα στην κουλτούρα μου. Όμως, προσωπικά δεν θέλω να προσδιορίζομαι από το θρήσκευμά μου», δηλώνει η Νουρ Σ., φοιτήτρια ψυχολογίας στην Χάιφα. Δηλώνει «πριν απ’ όλα Σύρια και Αράβισσα» και θεωρεί λυπηρό το γεγονός ότι τα ισραηλινά εγχειρίδια ιστορίας αφήνουν να εννοηθεί ότι «οι Δρούζοι δεν είναι Άραβες»!
Το σαββατοκύριακο τελειώνει και ο Σαμίρ, ο νεαρός αρχιτέκτονας, πρέπει να ξαναπιάσει το τιμόνι για να φύγει από το Μαζντάλ Σαμς και να επιστρέψει στο Τελ-Αβίβ. «Αν ξεφύγεις από τον “ίσιο δρόμο” –για παράδειγμα αν δεν παντρευτείς Δρούζα– τότε δεν έχεις το δικαίωμα να ζεις μέσα στην κοινότητα. Όμως, σε τελική ανάλυση, το μόνο μέρος που νοιώθεις σπίτι σου είναι εδώ. Είμαστε μια μειονότητα και πρέπει να αλληλοπροστατευόμαστε», καταλήγει, συνεπής στη λογική της πλειοψηφίας των κατοίκων που συναντήσαμε: «Έτσι, είτε το θέλουμε είτε όχι, όλοι μας επιστρέφουμε για να μείνουμε σε αυτό το καταφύγιο, στον τόπο όπου βρίσκονται οι ρίζες μας». Αλλάζει συχνότητες στο ραδιόφωνο, περνώντας από συριακούς σε ισραηλινούς, λιβανέζικους και ιορδανικούς σταθμούς. «Η χώρα μου έχει μετατραπεί σε ερείπια», αναστενάζει. «Όμως, όταν ηρεμήσουν τα πράγματα, θα χρειαστούν κάμποσους αρχιτέκτονες για να ανοικοδομήσουν την Συρία, έτσι δεν είναι;» Δίπλα στον γεμάτο λακκούβες δρόμο, κάκτοι και σημύδες φυτρώνουν στο εσωτερικό ενός παμπάλαιου γκρεμισμένου σπιτιού. Λίγο παρακάτω, αγελάδες βόσκουν δίπλα από ένα καταπράσινο, περιφραγμένο με συρματόπλεγμα λιβάδι: ένα ναρκοπέδιο όπου απαγορεύεται η πρόσβαση στους περαστικούς.

1. Το υψηλότερο σημείο του (2.814 μέτρα) βρίσκεται στην κορυφογραμμή που σχηματίζεται μεταξύ Λιβάνου και Συρίας, στη ζώνη που ελέγχεται από τον ΟΗΕ.
2. «Έκθεση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για την δύναμη επιτήρησης και απεμπλοκής του οργανισμού, την περίοδο 20 Νοεμβρίου 2014 – 3 Μαρτίου 2015», Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, Νέα Υόρκη, 15 Μαρτίου 2015.
3. Βλέπε την ταινία του Ισραηλινού σκηνοθέτη Eran Riklis «Η Σύρια αρραβωνιαστικιά» (2004).

ΕΝΘΕΤΟ
Ένα ειδικό καθεστώς στο Ισραήλ
Από το 1948, στο Ισραήλ υπάρχει μια σημαντική μειονότητα Αράβων, Δρούζων στο θρήσκευμα: τα μέλη της –περίπου 110.000 σήμερα– έχουν ισραηλινή υπηκοότητα. Ενώ στο Λίβανο και στη Συρία οι ομόθρησκοί τους υποστήριξαν το παλαιστινιακό κίνημα και υπερασπίστηκαν τον αραβικό εθνικισμό, πολλοί από τους Δρούζους της Παλαιστίνης (κυρίως κάτοικοι Γαλιλαίας) αποδέχτηκαν τον σιωνισμό και πολέμησαν γι’ αυτόν, για παράδειγμα στο τάγμα Herev (1). Σήμερα, σύμφωνα με τον ισραηλινό στρατό, το 30% των Ισραηλινών Δρούζων ανδρών εργάζονται στην εθνική άμυνα, ενώ οι υπόλοιποι Παλαιστίνιοι του Ισραήλ (1,7 εκατομμύρια, Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί) είναι αποκλεισμένοι από αυτήν. Παρομοίως, για αυτή την πληθυσμιακή ομάδα προβλέπονται θέσεις εργασίας στην αστυνομία και στις σωφρονιστικές υπηρεσίες. Και, από τις 120 έδρες της Κνεσέτ (Βουλής), τέσσερις καταλαμβάνονται από Δρούζους. Τα μέσα ενημέρωσης τούς παρουσιάζουν συχνά ως «αδελφοποιητούς», σύμβολα της επιτυχημένης συγκατοίκησης ανάμεσα σε δύο μειονότητες της Μέσης Ανατολής. Οι Δρούζοι απολαμβάνουν επίσης ειδικού καθεστώτος: στο διαβατήριό τους, στο πεδίο της θρησκείας ή της «εθνότητας», δεν αναγράφονται ως «Εβραίοι» ή «Άραβες», αλλά ως «Δρούζοι». Αυτό όμως δεν ισχύει για τα ξαδέλφια τους στο Γκολάν, που διατηρούν την «απροσδιόριστη» εθνικότητα.

1. Βλ. Isabelle Rivoal, «Les maîtres du secret. Ordre mondain et ordre religieux dans la communauté druze en Israël», Editions de l’EHESS, Παρίσι, 2000, και Cyril Roussel, «Les Druzes de Syrie. Territoire et mobilité», Presses de l’IFPO, Βηρυτός, 2011.

Διαβάστε περισσότερα

Η διεθνής των παπουτσιών

 ΣΠΥΡΟΣ ΜΠΡΙΚΟΣ*

Κάτω από τα συντρίμμια του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, υπήρχε μια έντονη μυρωδιά εκρηκτικής ύλης. Ο John Rougas δεν μπορούσε να αισθανθεί το βάθος μέσα στο οποίο βρίσκονταν θαμμένος. Μονάχα αυτή η αποπνικτική οσμή, και ένα απέραντο σκοτάδι απλώνονταν μπροστά του. Ήθελε να φωνάξει, μα το έβρισκε ανώφελο. Και η γιγάντια τσιμεντένια  πλάκα, που κάλυπτε το σώμα του, έδινε  το ελάχιστο περιθώριο  στο θώρακά του να εκπτυχθεί. Έτσι άκουγε την ανάσα του και οι σκέψεις του επιβραδύνονταν. Ρυθμικά.

Όμως στον ορίζοντα του απόλυτου σκότους, κάπου στο ύψος των πελμάτων του, ένας ιριδισμός,  σαν  διαλείπουσα λάμψη, ενεργοποιούσε την όρασή του. Ζωντάνευε τη μνήμη του. Το ίδιο πρωί, πριν περάσει τη μοιραία είσοδο του πολυόροφου κτηρίου, είχε δέσει σφιχτά τα κορδόνια των αθλητικών του παπουτσιών. Ήταν τα ίδια  που φορούσε στις προπονήσεις, με την ομάδα κολεγίου, και που όλα τους τα χρώματα ανακατεύονταν με φώσφορο.  

Η ομάδα διάσωσης τον ανέσυρε ζωντανό, και σε καλή γενική κατάσταση. Ύστερα από  μερικές ημέρες, κατά τα τέλη του Σεπτέμβρη του 2001,  επέστρεψε στη σχολή του. Φαίνεται πως δεν του έμεινε κάποιο μετατραυματικό κουσούρι. Όμως τα αθλητικά παπούτσια εκείνης της μοιραίας ημέρας, δεν τα έβγαλε ποτέ από πάνω του. Και εκείνα άντεξαν, κατά ένα παράδοξο τρόπο,  μέχρι σήμερα.

Ο Ελληνοαμερικανός Γιάννης Ρούγκας, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, επέστρεψε στην  γενέθλια γη, τη Φιλιππιάδα. Εκεί  καθημερινά επισκέπτεται τους πρόσφυγες, δίνοντας σε αυτούς  ό,τι του περισσεύει. Ο εικοσάχρονος Χασάν – Ι – Σαμπάχ είναι  φίλος και συμπαίκτης  του. Στο στρατόπεδο, ο Χασάν,  κάθε που σκοράρει,  λέει σε άπταιστα αραβικά, πως ευθύνονται τα φρεσκοπλυμένα και ιριδίζοντα  παπούτσια, δώρο του φίλου του,  και πως αυτά  θα τον οδηγήσουν μέχρι τη γη της Επαγγελίας. Ίσως και ακόμα παραπέρα.

Μέχρις  εκεί που επιθυμεί η καρδιά του…

* O Σπύρος Μπρίκος είναι γιατρός και συγγραφέας

Διαβάστε περισσότερα

Όταν το πλεόνασμα συμφέρει την λιτότητα

  Θεοδοσία Μπατάλα

Από τις 22 Δεκεμβρίου 2016 πιστώθηκαν στους λογαριασμούς των συνταξιούχων τα αναλογούντα ποσά του εφάπαξ επιδόματος, όπως ενημέρωσε ο Υφυπουργός Εργασίας, αρμόδιος για θέματα Κοινωνικής Ασφάλισης, Τάσος Πετρόπουλος, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της Επιτροπής για τη διατύπωση γνώμης στον διορισμό του Αθανάσιου Μπακαλέξη ως Διοικητή του Ενιαίου Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης – ΕΦΚΑ.

Η Επιτροπή δημοσίων επιχειρήσεων, τραπεζών, οργανισμών κοινής ωφελείας και φορέων κοινωνικής ασφάλισης της Βουλής ενέκρινε το διορισμό του Αθανασίου Μπακαλέξη, ως πρώτος Διοικητής από 1η Ιανουαρίου 2017 του ΕΦΚΑ, μετά από πρόταση του Υφυπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Αναστάσιου Πετρόπουλου. Ο Αθανάσιος Μπακαλέξης, ο οποίος εργαζόταν στον ΟΓΑ από το 1979, ήταν Γενικός Διευθυντής του ΟΓΑ από το 2008 ως το 2011 και Διοικητής του ΟΓΑ από το 2015 ως τον τωρινό διορισμό του ως Διοικητής του ΕΦΚΑ, διαβεβαίωσε ότι τα 629,6 εκατομμύρια ευρώ πιστώθηκαν στους τραπεζικούς λογαριασμούς των χαμηλοσυνταξιούχων, και ότι όσοι εξυπηρετούνται από τους ταχυδρομικούς διανομείς των ΕΛΤΑ, να μην ανησυχούν για την όποια καθυστέρηση λόγω κοσμοσυρροής, γιατί “το επίδομα έχει διανεμηθεί παντού και είναι ακριβώς το ποσό που εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός ότι θα δοθεί”.

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας από την εξαγγελία του στις 9 Δεκεμβρίου 2016 διευκρίνισε ότι τα ποσά που θα χορηγηθούν θα είναι αντιστρόφως ανάλογα με το ύψος των συντάξεων που λαμβάνουν οι χαμηλοσυνταξιούχοι, οι οποίοι είναι περίπου 1,6 εκατομμύρια άνθρωποι και το 60,32% από το σύνολο των 2,7 εκατομμυρίων συνταξιούχων.

Έτσι από 500 ως και 830 ευρώ έλαβε το 10% των συνταξιούχων, περίπου 270.000 δικαιούχοι, 300 ως 500 ευρώ έλαβε το 20% των συνταξιούχων, περίπου 570.000 δικαιούχοι, και από 300 ευρώ έλαβε το 30% των συνταξιούχων, περίπου 750.000 δικαιούχοι.

Αναμφισβήτητα όλοι οι χαμηλοσυνταξιούχοι που έλαβαν αυτό το έκτακτο επίδομα – αυτήν την 13η σύνταξη ως χριστουγεννιάτικο δώρο – αυτό το κοινωνικό μέρισμα από την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος, προσωρινά ανακουφίστηκαν. Θα πάνε μερικές φορές να αγοράσουν τρόφιμα χωρίς άγχος ή θα αντικαταστήσουν τα φθαρμένα χειμωνιάτικα παπούτσια και θα χαροποιήσουν κάποια από τα άνεργα και αγέλαστα παιδιά και εγγόνια τους, θα πληρώσουν πριν την λήξη τους όλους τους λογαριασμούς, ενοικίου, ρεύματος, νερού και φυσικού αερίου, οι περισσότεροι θα φανούν αντάξιοι της εμπιστοσύνης και θα σβηστούν από τα τεφτέρια των συνοικιακών μικροεπαγγελματιών, μπακάληδων, κρεοπωλών κλπ, γιατί, όπως γνωρίζουν όλοι αλλά δεν το παραδέχονται οι Έλληνες πλήρωναν πάντα τους λογαριασμούς, που αποστέλλονταν στο όνομά τους, όσο πολλαπλάσιοι κι αν ήταν σε σχέση με τις παρεχόμενες υπηρεσίες.

Αναμφισβήτητο είναι και το γεγονός ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός, ο οποίος στις 28 Ιουλίου του 2017 θα κλείσει τα 43 του χρόνια, έχει τις καλύτερες προθέσεις. Ο Αλέξης Τσίπρας θα ήθελε να δώσει περισσότερα, ίσως να θέλει ακόμη να εφαρμόσει το “Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, ως σχέδιο Ελπίδας, Προοπτικής και Δικαιοσύνης για την έξοδο από την κρίση”, με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε πρώτο κόμμα με 36,34% και 149 έδρες στις βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015.

Η συντριπτική απάντηση ΟΧΙ με ποσοστό 61,3% στο Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, την οποία υποστήριξε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, η ανακόλουθη υπογραφή του 3ου Μνημονίου Κατανόησης και η εποπτεία της Ελλάδας από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας – ESM, οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου, από τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε και πάλι πρώτο κόμμα με ποσοστό 35,46% και 145 έδρες, αποδεικνύει ότι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι, που στήριξαν και στηρίζουν τον Αλέξη Τσίπρα είναι υπομονετικοί και σοφοί, αφού η Νέα Δημοκρατία και ο αρχηγός της Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα τους δώσει ποτέ ούτε μαντήλι για να κλάψουν.

Οι χαμηλοσυνταξιούχοι γνωρίζουν ότι αν η τελική πράξη του Συνεδρίου της Βιέννης

χρησιμοποιήθηκε ως μοντέλο για την σύσταση της Κοινωνίας των Εθνών το 1919 και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών το 1945, η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας με τις κοινωνικές αξίες του χριστιανισμού και την παράδοση του μοναρχισμού και την κατάπνιξη των εθνικών επαναστάσεων προϋπήρχε της Γαλλικής Επανάστασης, απλά ανέλαβε να την υλοποιήσει ο Πρίγκηπας Κλέμενς φον Μέτερνιχ, ο “καταλληλότερος” υπουργός εξωτερικών και καγκελάριος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας για 39 χρόνια από το 1809 μέχρι το 1848, διευθυντής του Ευρωπαϊκού Κοντσέρτου και επιτηρητής της εφαρμογής του Συστήματος της Βιέννης, που βασιζόταν στην αυθεντία του μονάρχη και στην πανίσχυρη γραφειοκρατία των σφουγγοκωλάριών του.

Γι΄αυτό οι χαμηλοσυνταξιούχοι δεν παρεξηγήθηκαν που οι σφουγγοκωλάριοι – οι γερμανικές εφημερίδες του μονάρχη των εκτυπωτικών μηχανών στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην Φρανκφούρτη, διευθυντή της Ευρωζώνης και επιτηρητή της λιτότητας και του πρωτογενούς πλεονάσματος, Γερμανού Υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, απαίτησαν “άδεια Σόιμπλε” προκειμένου οι Έλληνες χαμηλοσυνταξιούχοι να λάβουν το συγκεκριμένο επίδομα:

Welt: «Ο Τσίπρας θέλει να καταβάλει δώρο Χριστουγέννων στους φτωχούς συνταξιούχους. Η υπερχρεωμένη Ελλάδα πέτυχε υψηλότερο από το αναμενόμενο πρωτογενές πλεόνασμα. Ευθύς αμέσως ο πρωθυπουργός Τσίπρας μοιράζει δημοσίως χρηματικά δώρα.

Την ίδια ώρα όμως δεν προχωρούν οι συμπεφωνημένες μεταρρυθμίσεις».

RTL: «Οι συνταξιούχοι στην Ελλάδα, οι οποίοι παίρνουν λιγότερα από 850 ευρώ το μήνα μπορούν να χαρούν: Θα πάρουν φέτος κάτι παραπάνω. Το συνολικό κόστος ανέρχεται σε 617 εκατομμύρια ευρώ και η κοινωνική πολιτική κατέστη δυνατή διότι η χώρα έχει κάνει κάποιες προόδους».

Frankfurter Rundschau: «H Αθήνα θέλει να υποστηρίξει τους συνταξιούχους πού έχουν ανάγκη. Ο πρωθυπουργός Τσίπρας μοιράζει χρήματα από το πλεόνασμα σε συνταξιούχους που το έχουν ανάγκη με μια εφάπαξ καταβολή κάτι το οποίο θα κοστίσει 617 εκ. ευρώ. Το έπραξε χωρίς να ρωτήσει του δανειστές τους οποίους εξέπληξε, πολλαπλασιάζονται οι ενδείξεις για νέες εκλογές».

Süddeutsche Zeitung: «Ο Τσίπρας δίνει μάχη με το χρόνο. Εάν δεν παρουσιάσει επιτέλους μια επιτυχία στους εξαντλημένους Έλληνες, τότε δεν θα μπορέσει να κρατηθεί για πολύ καιρό ακόμη στην εξουσία. Στην Αθήνα υπάρχουν ήδη εικοτολογίες για πρόωρες εκλογές.

Για τον πρωθυπουργό το σενάριο αυτό αποτελεί πρωτίστως ένα μέσο άσκησης πιέσεων. Διότι έτσι η Ελλάδα θα έμπαινε και πάλι στο κάδρο της κρίσης. Αυτό δεν το θέλει κανείς στην Ευρώπη. Και οι Ευρωπαίοι εταίροι θέλουν να παραμείνει ο Τσίπρας. Διότι τελευταία η οικονομία αναπτύχθηκε με καλύτερους ρυθμούς από ό,τι αναμενόταν ενώ φέτος επιτεύχθηκε και πλεόνασμα στον προϋπολογισμό, κάτι το οποίο ο Τσίπρας θέλει να αξιοποιήσει ως δώρο για τους συνταξιούχους. Βάσει των συμφωνηθέντων με τους πιστωτές η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να δαπανά κατά τη διάρκεια του τρέχοντος δανειακού προγράμματος χρήματα για κοινωνικές παροχές.

Αλλά συγκαταλέγονται σε αυτές και οι συντάξεις; Ο ΦΠΑ ασφαλώς και όχι. Για τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Σόιμπλε η ελληνική κρίση συνιστά εσωπολιτική πυριτιδαποθήκη. Διότι εάν οι Ευρωπαίοι δεν διασφαλίσουν σύντομα τη συμμετοχή του ΔΝΤ, τότε η Ελλάδα ενδέχεται να απασχολήσει τον γερμανικό προεκλογικό αγώνα.

Σε κάθε περίπτωση πάντως ο Αλέξης Τσίπρας έπρεπε να έχει συνεννοηθεί προηγουμένως με τους πιστωτές, όπως προβλέπει η σχετική συμφωνία. Κομισιόν, ΕΚΤ και ESM εξέλαβαν την κίνησή του ως πρόκληση».

Handelsblatt:»Ο Τσίπρας προκαλεί σύγχυση στους πιστωτές με το δώρο στους συνταξιούχους. Πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες συνταξιούχοι καλούνται κάθε μήνα να τα βγάλουν πέρα με λιγότερα από 850 ευρώ. Λίγο πριν τα Χριστούγεννα ο πρωθυπουργός Τσίπρας θέλει να τους βοηθήσει. Στους πιστωτές επικρατεί σύγχυση».

Spiegel: «Η Ελλάδα καταβάλει δώρο Χριστουγέννων σε συνταξιούχους χωρίς άδεια των πιστωτών. Η ελληνική κυβέρνηση καταβάλει άπαξ 617 εκατομμύρια ευρώ σε συνταξιούχους που λαμβάνουν λιγότερα από 850 ευρώ το μήνα. Οι πιστωτές δεν ρωτήθηκαν και αποδοκιμάζουν τη μονομερή ενέργεια. H ελληνική κυβέρνηση υπό τον Αλέξη Τσίπρα δεν ζήτησε την άδεια των πιστωτών για την εν λόγω απόφαση να δώσει φέτος ένα πρόσθετο δώρο Χριστουγέννων σε περίπου 1,6 εκατομμύρια Έλληνες συνταξιούχους. O επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ σε ομιλία του σε εκδήλωση στο Ελσίνκι επέκρινε την αναγγελία του Έλληνα πρωθυπουργού χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τους πιστωτές, ως κίνηση που εγείρει μια σειρά ερωτημάτων».

Wirtschaftswoche – Wiwo: «O Τσίπρας αιφνιδίασε τους πάντες. Ο Τσίπρας μοιράζει δώρα Χριστουγέννων σε συνταξιούχους. Η ενέργεια αυτή αιφνιδίασε τους Ευρωπαίους εταίρους. Κριτική στην ελληνική γενναιοδωρία και από τον επικεφαλής του ESM».

Rheinische Post του Ντίσελντορφ: «Με ένα δώρο Χριστουγέννων ο πρωθυπουργός της Ελλάδας αιφνιδίασε τους συνταξιούχους στη χώρα του. Η κίνηση αυτή όμως αιφνιδίασε και τους Ευρωπαίους εταίρους. Το μέτρο αναμένεται να εξεταστεί τώρα από τους δανειστές».

Οι χαμηλοσυνταξιούχοι παίρνουν χαμηλή σύνταξη, σε σχέση με τις κρατήσεις τους, ως εργαζόμενοι, και σε σχέση με το κόστος διαβίωσης από το πλήθος των άμεσων και έμμεσων φόρων, και σε καμιά περίπτωση δεν είναι χαμηλής νοημοσύνης άνθρωποι.

Γι αυτό δεν καταπίνουν παραμύθια με δράκους και νεράιδες, όπως αυτό με τον καλό Τσίπρα, τον κακό Σόιμπλε και τον άσχημο Ρέγκλινγκ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια Μηχανή και το μηχανοστάσιό της είναι η Ευρωζώνη. Από τις 8 Οκτωβρίου 2012 ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας – ESM είναι το μόνιμο και αποτελεσματικό τείχος προστασίας, που διασφαλίζει την χρηματοπιστωτική σταθερότητα στην Ευρωζώνη. Η Ελλάδα, αφού δεν έχει δικό της νόμισμα και χρησιμοποιεί το νόμισμα που εκδίδει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην Φρανκφούρτη, το ευρώ, είναι υποχρεωτικά μέλος του ESM, όπως όλα τα 19 κράτη της Ευρωζώνης, και από το βράδυ της 19ης Αυγούστου 2015, με την συμφωνία όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων, η Ελλάδα δεν μπορεί να ασκήσει κανενός είδους οικονομική πολιτική, χωρίς την έγκριση του ESM.

Οι χαμηλοσυνταξιούχοι είναι αδύνατο να καταπιούν και το παραμύθι με την κακή πεθερά και την καλή νύφη, γιατί ο ESM συνεργάζεται πολύ στενά με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο – ΔΝΤ, σε τεχνικό και χρηματοοικονομικό επίπεδο. Το ΔΝΤ έχει καθεστώς προτιμησιακού – προνομιακού πιστωτή, που υπερισχύει έναντι αυτού του ESM, και μαζί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα της Φρανκφούρτης επιφορτίζεται με την παρακολούθηση της συμμόρφωσης προς τους όρους που συνοδεύουν το Μνημόνιο Κατανόησης, σύμφωνα πάντα με την ίδια την Συνθήκη του ESM.

Αυτό που αξίζει να γνωρίζουν οι χαμηλοσυνταξιούχοι είναι ότι η Μηχανή – Ευρωπαϊκή Ένωση ξοδεύει ασύστολα δισεκατομμύρια χωρίς να ενημερώσει κανέναν. Το 2016 ξόδεψε 219 δισεκατομμύρια δολάρια για αμυντικές δαπάνες ενώ μέχρι το 2020 ο αμυντικός προϋπολογισμός θα ξεπεράσει τα 230,4 δισεκατομμύρια δολάρια. Επειδή κανείς δεν επιτίθεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε από την ξηρά ούτε από την θάλασσα ούτε από τα πέρατα του διαστήματος, όλοι καταλαβαίνουμε ότι όλα αυτά τα δισεκατομμύρια δολάρια χρησιμοποιούνται για την προστασία της Μηχανής και ενάντια στους πολίτες που εξεγείρονται καθώς χάνουν όλα τα δικαιώματά τους, συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπινων, και εξυπηρετούν την ιμπεριαλιστική πολιτική των αποικιοκρατών της Μηχανής, κυρίως στη Μέση Ανατολή και στην Αφρικανική Ήπειρο.

Την καραμέλα του κακού λύκου Πούτιν την χρησιμοποίησαν περισσότερο από οποιονδήποτε τα αντιδραστικά και φιλοναζιστικά κράτη της Βαλτικής – Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία.

Από την στιγμή που έπεσαν στις αγκαλιές του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης ξοδεύουν σε αμυντικές δαπάνες περισσότερο από οποιαδήποτε περιοχή σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το 2005 οι συνολικές δαπάνες για την άμυνα της περιοχής ήταν 930 εκατομμύρια δολάρια, το 2016 αυξήθηκαν σε 1,45 δισεκατομμύρια δολάρια και ετήσιο ρυθμό αύξησης 27%, ενώ το 2020 θα ξεπεράσουν τα 2,1 δισεκατομμύρια δολάρια.

“Η επιτιθέμενη Ρωσία, η αποφασισμένη να εισβάλλει και να καταλάβει την Ευρώπη”, το 2015 με 51,844 δισεκατομμύρια δολάρια έφτασε στο ζενίθ των αμυντικών της δαπανών και κατείχε την 4η θέση. Το 2016 μείωσε τις αμυντικές δαπάνες στα 48,446 δισεκατομμύρια δολάρια και έπεσε στην 6η θέση. Το 2017 θα περικόψει ακόμη 30% και θα δαπανήσει 44,69 δισεκατομμύρια δολάρια ή το 3,3 του ονομαστικού ΑΕΠ, με στόχο το 2019 οι αμυντικές δαπάνες να πέσουν στο 2,8 του ΑΕΠ και στα 41,4 δισεκατομμύρια δολάρια, ώστε να υλοποιηθούν τα προγράμματα βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των Ρώσων πολιτών – η Ρωσία πριμοδοτεί την γεννητικότητα και προστατεύει την οικογένεια τα τελευταία 15 χρόνια.

Το 2016 οι αμυντικές δαπάνες σε παγκόσμιο επίπεδο αυξήθηκαν σε 1,570 τρισεκατομμύρια δολάρια. Αυτή η αύξηση και οι τάσεις θα χαρακτηρίσουν την δεκαετία ως την ισχυρότερη σε πολεμικούς εξοπλισμούς. Οι 10 πρώτες χώρες δαπάνησαν το 75%, δηλαδή 1 τρισεκατομμύριο 170 δισεκατομμύρια 674 εκατομμύρια δολάρια.

Αναλυτικά σε δισεκατομμύρια δολάρια είναι οι εξής:

1. ΗΠΑ                    622,035
2. Κίνα                    191,752
3. Μ. Βρετανία         53,811
4. Ινδία                    50,678
5. Σαουδική Αραβία  48,686
6. Ρωσία                   48,446
7. Γαλλία                  44,349
8. Ιαπωνία                41,686
9. Γερμανία               35,754
10. Νότια Κορέα       33,477

Σύνολο                1,170,674

Αξιοπρόσεκτο είναι ότι ούτε το άθροισμα των δαπανών των χωρών από την 2η ως την 10η θέση δεν μπορεί να ξεπεράσει τις δαπάνες σε πολεμικούς εξοπλισμούς της πρωταθλήτριας ΗΠΑ.

Το 2017 θα είναι ο 8ος χρόνος της επιβεβλημένης “Austericide” από τους “Ευρωπαίους εταίρους”, της νόμιμης γενοκτονίας των Ελλήνων μέσω της λιτότητας. Αυτό το έκτακτο επίδομα – αυτή την 13η σύνταξη ως χριστουγεννιάτικο δώρο – αυτό το κοινωνικό μέρισμα από την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος, οι Έλληνες χαμηλοσυνταξιούχοι δεν θα το καταθέσουν στις ελβετικές τράπεζες, αλλά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα το επιστρέψουν εκεί από όπου τους το κατέθεσαν.

Ας ευχηθούμε η Μηχανή να έχει συχνότερα παρόμοιους λόγους και πολλά προβλήματα, να κατασκευάζει πλεονάσματα και να νομίζει ότι θα γίνει συμπαθητική, πετώντας στα μούτρα μας ψίχουλα ενώ δημιουργεί συνεχείς αφορμές να μας υπενθυμίζει την θέση μας, όσο αναγκαστικά συμμετέχουμε σε αυτό το ευρωπαϊκό τσίρκο.

στον Τοιχο

Διαβάστε περισσότερα

Η Ακτινοβολία της Φουκουσίμα έχει μολύνει ολόκληρο το Ειρηνικό Ωκεανό – και πρόκειται να γίνει χειρότερα

Κανείς δεν ασχολείται. Η Ιαπωνία πέφτει μακρυά.
Κάποιοι νομίζουν ότι ένα πυρηνικό ατύχημα ή «επεισόδιο» αφορά μόνο την χώρα που συμβαίνει. Ιδιαίτερα κάποιοι Αμερικάνοι που απειλούν και με πυρηνικό χτύπημα.
«…
Οι επιστήμονες λένε τώρα ότι ο Ειρηνικός Ωκεανός είναι ήδη ραδιενεργός και είναι προς το παρόν τουλάχιστον 5-10 φορές πιο ραδιενεργός από ότι όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ έριξε πολλές πυρηνικές βόμβες στην περιοχή του Ειρηνικού κατά τη διάρκεια και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν δεν αρχίσουμε να μιλάμε για την Φουκουσίμα σύντομα, θα μπορούσαμε όλοι να βρεθούμε μπροστά σε μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη. …»

της Whitney Webb

Η πυρηνική καταστροφή έχει μολύνει τον μεγαλύτερο ωκεανό του κόσμου σε μόλις πέντε χρόνια και ακόμα υπάρχει διαρροή 300 τόνων ραδιενεργών αποβλήτων κάθε μέρα.
Ποια ήταν η πιο επικίνδυνη πυρηνική καταστροφή στην ιστορία του κόσμου;
Οι περισσότεροι άνθρωποι θα έλεγαν την πυρηνική καταστροφή του Τσερνομπίλ στην Ουκρανία, αλλά θα ήταν λάθος.
Το 2011, ένας σεισμός, που πιστεύεται ότι είναι ένας μετασεισμός του σεισμού του 2010 στη Χιλή, δημιούργησε ένα τσουνάμι που προκάλεσε την κατάρρευση του εργοστάσιου πυρηνικής ενέργειας TEPCO στη Φουκουσίμα, στην Ιαπωνία.
Τρεις πυρηνικοί αντιδραστήρες έλιωσαν και ότι συνέβη στη συνέχεια ήταν η μεγαλύτερη απελευθέρωση ραδιενέργειας μέσα στο νερό στην ιστορία του κόσμου.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων τριών μηνών, ραδιενεργά χημικά προϊόντα, σε ακόμα μεγαλύτερες ποσότητες από ότι το Τσερνομπίλ, διέρρευσαν στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Ωστόσο, οι αριθμοί μπορεί στην πραγματικότητα να είναι πολύ υψηλότεροι, καθώς οι ιαπωνικές επίσημες εκτιμήσεις έχουν αποδειχθεί από πολλούς επιστήμονες ότι έχουν παραποιηθεί τα τελευταία χρόνια.
Ραδιενεργά συντρίμμια από την Φουκουσίμα πλησιάζουν την δυτική ακτή της Βόρειας Αμερικής

Σαν αυτό να μην ήταν αρκετά κακό, η Φουκουσίμα συνεχίζει να διαρρέει μια εκπληκτική ποσότητα 300 τόνων ραδιενεργών αποβλήτων στον Ειρηνικό Ωκεανό κάθε μέρα, και θα συνεχίσει το πράττει επ ‘αόριστον καθώς η πηγή της διαρροής δεν μπορούν να σφραγιστούν, καθώς είναι απρόσιτες στους ανθρώπους και τα ρομπότ λόγο των εξαιρετικά υψηλών θερμοκρασιών.
Δεν θα πρέπει να αποτελέσει καμία έκπληξη, λοιπόν, ότι η Φουκουσίμα έχει μολύνει ολόκληρο τον Ειρηνικό Ωκεανό σε μόλις πέντε χρόνια.
Αυτό που θα μπορούσε εύκολα να είναι η χειρότερη περιβαλλοντική καταστροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας, σχεδόν ποτέ δεν αναφέρεται από πολιτικούς, διορισμένους επιστήμονες , ή τις ειδήσεις.
Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι η TEPCO είναι θυγατρική της General Electric (επίσης γνωστή ως GE), μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο, η οποία έχει σημαντικό έλεγχο πάνω από πολλές εταιρείες μέσων ενημέρωσης και πολιτικούς. Θα μπορούσε αυτό ενδεχομένως να εξηγεί την έλλειψη κάλυψης ειδήσεων που η Φουκουσίμα έχει δεχθεί κατά τα τελευταία πέντε χρόνια;
Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι η GE γνώριζε για την κακή κατάσταση των αντιδραστήρων της Φουκουσίμα για δεκαετίες και δεν έκανε τίποτα.
Αυτό οδήγησε 1.400 Ιάπωνες πολίτες να μηνύσουν την GE για το ρόλο της στην πυρηνική καταστροφή της Φουκουσίμα.
Ακόμα κι αν δεν μπορούμε να δούμε την ίδια την ραδιενέργεια, ορισμένα τμήματα της δυτικής ακτής της Βόρειας Αμερικής έχουν αρχίσει να αισθάνονται τις επιπτώσεις για χρόνια τωρα.
Δεν έχει πολύ καιρό μετά τη Φουκουσίμα, που τα ψάρια στον Καναδά άρχισαν να αιμορραγούν από τα βράγχια τους, το στόμα του και τα μάτια.
Αυτή η «ασθένεια» αγνοήθηκε από την κυβέρνηση και έχει αποδεκατίσει τους αυτόχθονες πληθυσμούς των ψαριών, συμπεριλαμβανομένης και της ρέγγας στο Βόρειο Ειρηνικό. Αλλού στον Δυτικό Καναδά, ανεξάρτητοι επιστήμονες έχουν μετρήσει μια αύξηση 300% στο επίπεδο της ακτινοβολίας.
Σύμφωνα με αυτούς, το ποσό της ακτινοβολίας στον Ειρηνικό Ωκεανό αυξάνεται κάθε χρόνο.
Γιατί αυτό αγνοείται από τα mainstream μέσα μαζικής ενημέρωσης; Θα μπορούσε να έχει κάτι να κάνει με το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Καναδά έχουν απαγορεύσει τους πολίτες από το να μιλάμε για την Φουκουσίμα, ώστε «οι άνθρωποι να μην πανικοβληθούν.»

Νοτιότερα στο Όρεγκον, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, οι αστερίες άρχισαν να χάνουν τα πόδια και στη συνέχεια αποσυντέθηκαν εντελώς όταν η ραδιενέργεια της Fukushima έφτασε εκεί το 2013. Τώρα, πεθαίνουν σε ποσότητες ρεκόρ, βάζοντας όλο το ωκεάνιο οικοσύστημα στην περιοχή σε κίνδυνο.
Ωστόσο, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι λένε ότι η Φουκουσίμα δεν μπορεί να κατηγορηθεί ακόμα και αν η ραδιενέργεια στους τόνους στο Όρεγκον τριπλασιάστηκε μετά τη Φουκουσίμα.
Το 2014, η ακτινοβολία στις παραλίες της Καλιφόρνιας αυξήθηκε κατά 500 τοις εκατό.
Σε απάντηση, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι είπαν ότι η ακτινοβολία προέρχεται από μια μυστηριώδη «άγνωστη» πηγή και δεν ήταν τίποτα το ανησυχητικό.
Ωστόσο, η Φουκουσίμα έχει δεχθεί μεγαλύτερο αντίκτυπο από ότι η δυτική ακτή της Βόρειας Αμερικής.
Οι επιστήμονες λένε τώρα ότι ο Ειρηνικός Ωκεανός είναι ήδη ραδιενεργός και είναι προς το παρόν τουλάχιστον 5-10 φορές πιο ραδιενεργός από ότι όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ έριξε πολλές πυρηνικές βόμβες στην περιοχή του Ειρηνικού κατά τη διάρκεια και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν δεν αρχίσουμε να μιλάμε για την Φουκουσίμα σύντομα, θα μπορούσαμε όλοι να βρεθούμε μπροστά σε μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη.
πηγή: trueactivist.com και countercurrentnews.com

Διαβάστε περισσότερα

Δημήτρης Μυστακίδης | «Όταν έχεις γνώση για ένα πράγμα, αυτό φέρνει συνείδηση.»

Κείμενο: Χάρις Γεωργίου, Φωτογραφία: Χρήστος Διαμάντης

Οι καλύτερες συνεντεύξεις είναι εκείνες που ο συνομιλητής σου ανοίγεται χωρίς να σε αντιμετωπίζει σαν δημοσιογράφο. Είναι εκείνες που γίνονται με ανθρώπους που έχουν μείνει πιστοί σε αυτό που πρεσβεύουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες δυσκολίες και να συναντήσουν. Αυτοί οι άνθρωποι πάντοτε έχουν να πουν τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες.
Σε μια από αυτές τις ακανόνιστες βραδιές σε μουσικές σκηνές συναντήσαμε τον Δημήτρη Μυστακίδη και συζητήσαμε εφ’ όλης της ύλης.
Δημήτρης Μυστακίδης, λοιπόν. Δάσκαλος της λαϊκής κιθάρας. Ρεμπέτης. Αυθεντικός μουσικός και άνθρωπος. Από τις ταβέρνες της Θεσσαλονικής, στο πλευρό του Νίκου Παπάζογλου και από εκεί στις μουσικές σκηνές της Αθήνας. Μαέστρος του Θανάση Παπακωνσταντίνου, ο «Johnny Cash» της ελληνικής σκηνής. Ένας δίσκος, με τίτλο «Εσπεράντο», που μετρά ένα χρόνο κυκλοφορίας και κατέλαβε επίσημα την 11^η θέση στο Top 200 των «World Music Charts Europe». Μια πορεία γεμάτη πάθος για τη μουσική και το ρεμπέτικο. Μια πορεία, γεμάτη καρέ που είδαμε μαζί, μέσα από την συζήτηση που ακολούθησε.

ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ…
Πώς ξεκίνησες με τη μουσική;
Ξεκίνησα από την έκτη δημοτικού, από το σχολείο έπαιζα.
Επαγγελματικά;
Τρίτη γυμνασίου ή Πρώτη λυκείου, σε ένα ταβερνάκι στον Εύοσμο.
Με λαϊκή κιθάρα;
Εγώ πάντα έπαιζα ότι όργανο δεν υπήρχε. Είχα φοβερή ευκολία με τα όργανα. Εμένα με ενδιέφερε να παίζω. Πήγαινα σε παρέες, έβλεπα τι όργανο δεν υπήρχε και το έπαιζα. Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να καταλάβω τι είναι η λαϊκή κιθάρα.
Με τον Παπάζογλου;
Ξεκίνησα να παίζω στα 22.
Πώς προέκυψε;
Ήρθε σε ένα μαγαζί που έπαιζα. Γενικά γυρνούσε σε μαγαζιά ο Παπάζογλου. Μόλις είχε φύγει ο Μάλαμας, τότε και για ένα χρόνο έπαιζε ακουστική ο Μπάμπης ο Παπαδόπουλος. Επειδή όμως τον ήθελε για ηλεκτρική, έψαχνε για έναν ακουστικό κιθαρίστα. Του είπαν για μένα, ήρθε και με βρήκε.
Με τον Μπάμπη ήμασταν ούτως ή άλλως παράλληλες ιστορίες. Από τα «Μπλε Παράθυρα» που ξεκίνησα να παίζω, παίζαμε μαζί.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά σε ένα μαγαζί που παίζαμε στη Θάσο. Έφτιαχναν το γκρουπ τότε, τις Τρύπες. Καλοκαιρινό μαγαζί με δέντρα, δύσκολα βρίσκεις τέτοια μαγαζιά σήμερα. Και καθόμασταν τότε με τον ιδιοκτήτη και του ‘λεγε, και τι θα λες άμα παντρευτείς στον πεθερό; Ότι παίζω στις Τρύπες; Πού να φανταζόντουσαν τότε τι θα γινόντουσαν οι Τρύπες μετά!
Τι ρόλο έχει παίξει ο Παπάζογλου με εσένα;
Σε εμένα το πιο σημαντικό που έκανε είναι ότι απενοχοποίησε μέσα μου το λαϊκό. Τα παιδιά της γενιάς μου ένιωθαν ένοχες που άκουγαν ρεμπέτικο και λαϊκό.
Συνάντησες εμπόδια;
Πολλά. Έμαθα να παίζω με δανεικά όργανα. Οι δικοί μου δε μου έπαιρναν. Δεν ήθελαν να γίνω μουσικός. Ο πατέρας μου, έκανε και σκληρή δουλειά. Δούλευε σε χαλυβουργείο, οπότε και είχε ένα παραπάνω άγχος.
Ήθελαν να κάνουν το καλύτερο για σένα…
Αυτό με εκνευρίζει. Πώς είναι δυνατόν να ξέρεις ποιο είναι το καλύτερο για ένα παιδί;
Τέλος πάντων, τα λεφτά για να πάρω την πρώτη μου κιθάρα τα βρήκα.
Τι εννοείς τα βρήκες;
Τα βρήκα! Σε μια σακούλα μέσα. Ήμασταν πιτσιρικάδες. Πρώτη λυκείου πρέπει να ‘μουνα ή δευτέρα. Και πάμε διακοπές, στις παραλίες της Λάρισας. Μας αφήνει το λεωφορείο στη Ραψάνη. Και περιμέναμε ως τις 6 το πρωί να περάσει το ΚΤΕΛ. Και είναι 2 το πρωί, κι ούτε ΚΤΕΛ υπήρχε ούτε τίποτα. Και καθόμαστε εκεί κανένα δίωρο, σε ένα κουβούκλιο, τέσσερα άτομα. Και περπατούσα.
Και βρίσκω μια σακούλα και την ανοίγω. Και είχε 20.000 δραχμές, μέσα. Εν τω μεταξύ τότε φεύγαμε χωρίς φράγκο.
Οπότε, μόλις βρήκα τα λεφτά, μου λένε οι άλλοι «θα περάσουμε σούπερ». Τους λέω μάγκες, ξεχάστε το. Αυτά τα λεφτά πάνε για κιθάρα.
Οπότε είσαι επαγγελματίας, από πεποίθηση μουσικός…
Το τι δουλειά θα κάνω το ήξερα από την έκτη δημοτικού. Βέβαια, στην πορεία μετάνιωσα που δε σπούδασα. Για να αφοσιωθείς σε ένα πράγμα, γίνεσαι ατροφικός σε άλλα πράγματα. Και δεν είναι το πτυχίο που μου λείπει. Μου λείπει ειδικά, το Πανεπιστήμιο. Με τη λογική του βρίσκομαι με άλλους ανθρώπους, διαφορετικούς, από άλλα μέρη. Ας πούμε εγώ για να το ζήσω αυτό, έπρεπε να πάω στρατό.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ…
Τι μουσικές έχουν στην Τουρκία;
Οι Τούρκοι έχουν πάρα πολλά είδη. Το δικό τους αντίστοιχο του ρεμπέτικου είναι η μουσική των Ασίκηδων, Ασικ Βεϊσέλ είναι ο  αντίστοιχος εκπρόσωπος που έπαιζε σάζι. Εθνικό τους όργανο είναι το σάζι.  Η κλασική τους μουσική δε παίζεται.
Οι ορχήστρες είναι πολύ καλύτερες. Η μουσική που παίζουν είναι πολλά επίπεδα πάνω από εδώ. Δε τους φτάνουμε ούτε στο ένα δέκατο στη μουσική.
Οι Τούρκοι έχουν τη μουσική τους στα πανεπιστήμια εδώ και πολλά χρόνια. Εδώ αντίθετα, η πολιτεία είναι άφαντη. Κανένα λαϊκό όργανο δεν είναι αναγνωρισμένο από το κράτος. Ούτε το μπουζούκι. Μόνο τα ευρωπαϊκά όργανα. Παρότι διδάσκουμε στο Μεταπτυχιακό στο ΠΑΜΑΚ και στην Άρτα στο Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής μουσικής. Μας πληρώνει το κράτος για να διδάσκουμε όργανο που δεν έχει αναγνωρίσει.

ΓΙΑ ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΑΣΚΕΥΕΣ….
Είναι σημαντικότερο μία δουλειά να έχει βάθος και όχι πλάτος.
Όταν αγαπάς κάτι, είναι δύσκολο να ξεφεύγεις από τις αξίες που αυτό πρεσβεύει.
Η μουσική είναι κάτι πολύ εύκολο. Υπάρχει παντού. Σε μια γειτονιά 100 ανθρώπων οι 50 παίζουν μουσική. Σωστά; Τι γίνεται όμως; Είναι κάτι πολύ εύκολο. Μπορείς να το κάνεις ότι θες. Εξωστρεφές, εσωστρεφές… Όταν όμως έχεις γνώση για ένα πράγμα, αυτό φέρνει συνείδηση. Όταν κάνεις κάτι με συνείδηση είναι πολύ δύσκολο να ακολουθήσεις τις μάζες. Πρέπει να γίνεις ασυνείδητος για να το αλλάξεις. Αν ασχοληθείς με κάτι, το οποίο δεν έχεις μελετήσει είναι πολύ εύκολο να προσαρμοστείς σε ένα συγκεκριμένο είδος, απλά και μόνο επειδή αρέσει.
Υπέρ ή κατά των διασκευών;
Υπέρ, εννοείται υπερ. Σε ότι γίνεται με ειλικρίνεια, είμαι υπέρ. Κάποια μου αρέσουν. Δε με πειράζει να έχουν διασκευαστεί κομμάτια. Ένας βασικός λόγος ύπαρξης της διασκευής, άλλωστε, είναι να σε φέρνει σε επαφή με το πρώτο υλικό. Αν το φτιάξεις έτσι, ένα τραγούδι, ώστε να το προσαρμόσεις σε κάποιο είδος, μπορεί να το συμπαθήσει περισσότερος κόσμος.
Η επικαιροποίηση της μουσικής δεν είναι κακή, εάν πιστεύεις στην αξία της και θες να την περάσεις και σε άλλο κόσμο.
Η διασκευή επομένως φέρνει τον κόσμο κοντύτερα;
Ναι. Μετά, βέβαια, έχεις να ξεπεράσεις άλλα προβλήματα με το ρεμπέτικο. Το ρεμπέτικο είναι ένας είδος που έχει χρησιμοποιηθεί ας πούμε ως μουσικό χαλί στην ταβέρνα…
Έχει να κάνει νομίζω και με το πώς ξεκίνησε αυτό. Ξεκίνησε από την εργατική τάξη. Το χρησιμοποιούσαν για την τέρψη τους.
Ναι, αλλά ξέρεις τι εξέλιξη έχει αυτή η μουσική; Από τα τέλη του 1800 μέχρι το 1956 είχε καταφέρει να γίνει διαταξική, όχι αταξική. Πάντα θα είναι ταξική. Είχε καταφέρει να εισχωρήσει παντού τότε.
Υπάρχουν ρεμπέτες που έπαιξαν ρόλο σε αυτό;
Ναι, ο Τσιτσάνης και ο Χιώτης. Ο Τσιτσάνης κυρίως. Και όχι μόνο με τη μουσική του, αλλά και με τη στάση ζωής του.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Ένας τύπος ήρθε από την Κύπρο την περασμένη εβδομάδα. Γράφει σε ακούω και μου αρέσει πολύ η μουσική σου, αλλά είμαι τυφλός και δε μπορώ να καταλάβω κάποια πράγματα. Και σκέφτομαι εγώ τώρα, δε γίνεται να μην υπάρχει ένας τρόπος να μπορεί να μελετήσει τις παρτιτούρες.
Υπάρχει το…
…Το Μπράιγ, το Μπράιγ είναι για τα γράμματα. Αλλά δεν ήξερα ότι υπάρχει και για τις παρτιτούρες. Και βρήκα μία κοπέλα τώρα που πάει στο μουσικό του Αλίμου και διδάσκει σε τυφλά παιδάκια. Θα της στείλω 2-3 κομμάτια θα της πω να τα κάνει Μπράιγ.
ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ
Έχω concept ολόκληρο. Θα ήθελα να πάρω τις μουσικές παραδόσεις τις κιθάρας στην Ευρώπη. Και θα ήθελα να είναι έτσι με τη μηχανή, βόλτα. Παρίσι, βρίσκεις τους Μανουσάδες, μετά Ανδαλουσία, φλαμένγκο και μετά Πορτογαλλία, φάντο. Και όχι μόνο το παίξιμο. Θα ήθελα να κάτσω τέσσερις-πέντε μέρες σε αυτούς τους τόπους και να δω πως μαθαίνουν αυτοί οι άνθρωποι τη μουσική στα παιδιά τους.
Info: Η επόμενη προγραμματισμένη εμφάνιση του Δημήτρη Μυστακίδη είναι στο Tolhuistuin, στο Αmsterdam Noord, στις 29 Ιανουαρίου2017.
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον Δρόμο της Αριστεράς, την Παρασκευή 23.12.2016

Διαβάστε περισσότερα

Η ΛΑΊ΄ΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΔΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΙΚΟΥ

  

ΔΗΜΟΥ ΙΕΡΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΔΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΙΚΟΥ

Παραμονή πρωτοχρονιάς 2017 και το χρονίζον πρόβλημα της ακαταληλλότητας του πόσιμου νερού στο Αιτωλικό έρχεται στην επιφάνεια μέσω μιας έντονης δυσοσμίας που το καθιστά ακατάλληλο ακόμα και για απλή οικιακή χρήση.

Πολύς χρόνος πέρασε, σχεδόν δεκαετία. Δοκιμάστηκαν αρκετές δημοτικές αρχές, οι υποσχέσεις μετέωρες. Η τωρινή δημοτική αρχή, πριν αναλάβει (στις 29/5/2014 σε κοινή συνέντευξη με τον τότε δήμαρχο) δεσμεύτηκε για την άμεση προτεραιότητα της εύρεσης κονδυλίων για την ύδρευση του Αιτωλικού. Δοκιμάστηκαν όμως και μορφές πίεσης για λύση (δικαστικές  αγωγές, κινητοποιήσεις χωρίς μαζικότητα).

Αυτές οι προσπάθειες- ημίμετρα δεν έφεραν λύση.

Επιτακτική είναι η ανάγκη εδώ και τώρα με κινητοποιήσεις δυναμικές να απαιτηθεί ριζική λύση του προβλήματος από τη ΔΕΥΑΜ και το δήμο με άμεση χρηματοδότηση από την κεντρική κυβέρνηση με βασικό αίτημα:

Παροχή πόσιμου νερού δωρεάν τώρα.

Στις κινητοποιήσεις πρέπει να συμμετέχουμε όλοι ανεξαιρέτως όχι μόνο συμπαραστεκόμενοι στους κατοίκους του Αιτωλικού, αλλά και απαιτώντας συνολική λύση της ύδρευσης όλου του δήμου, νέα δίκτυα, αποπληρωμή χρέους της ΔΕΥΑΜ προς τη ΔΕΗ κ.λ.π.

Δυστυχώς θα βρεθούμε χωρίς νερό,  γιατί η ΔΕΗ απειλεί από το νέο έτος να προχωρήσει σε διακοπές ρεύματος προς τη ΔΕΥΑΜ λόγω του χρέους που υπάρχει.

Η ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ καλεί όλους τους δημότες σε διαρκή αγώνα  για να αναλάβει το κράτος  τις ευθύνες που του αναλογούν και να παρέχει πόσιμο νερό καθαρό και υγιεινό. Ας αναλογιστούμε που καταλήγουν όλα αυτά τα χρήματα της άνισης, άδικης και υπερβολικής φορολόγησης αφού από παντού υπάρχουν δραματικές περικοπές  στα ήδη χαμηλά μεροκάματα, μισθούς, συντάξεις, στις ήδη κουτσουρεμένες και ελλιπείς παροχές υγείας, παιδείας, πρόνοιας.

καλεί όλους σε συναπόφαση, σχεδιασμό δράσης συγκεκριμένης, οργανωμένου αγώνα πίεσης προς την κυβέρνηση να αναλάβει:

• την χρηματοδότηση της ύδρευσης του Αιτωλικού από Εύηνο,
• την εξόφληση όλου του χρέους της ΔΕΥΑΜ, 
• τη χρηματοδότηση στο σύνολό τους των έργων υποδομής (νέα δίκτυα, αποχέτευση, βιολογικούς καθαρισμούς, κ.λ.π), 
• τη χρηματοδότηση της λειτουργίας της ΔΕΥΑΜ για να μπορεί να παρέχει δωρεάν ποιοτικό  νερό στις αδύνατες ομάδες και φτηνό στους υπόλοιπους και να υποχρεώσει τη ΔΕΗ για φτηνό τιμολόγιο. 
• Ακόμη χρειάζεται άμεση πίεση προς τις «Ελληνικές Αλυκές Α.Ε» να καταβάλλουν στο ακέραιο όλες τις οφειλές όλων των χρόνων για τη ρευματοδότηση των αντλιοστασίων που τους αναλογούν.

ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΡΜΟΔΙΟΙ (ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ, ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ) ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΘΕΣΗ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ ΑΛΛΑ ΜΕ ΕΡΓΑ.

ΑΜΕΣΗ ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΖΩΤΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ «ΥΔΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΙΚΟΥ»

ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΑΠΟ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ, ΔΗΜΟ.

ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΑΝΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΤΕΣ

Μεσολόγγι 31/12/2016

Διαβάστε περισσότερα