Γιατι μισουμε ο,τι μας λειπει;

Γράφει ο ψυχολόγος Νίκος Βακόνδιος

«Ο υγιής άνθρωπος δεν βασανίζει τους άλλους. Γενικά είναι οι βασανισμένοι που εξελίσσονται σε βασανιστές…» – Karl Jung
O Μιγκέλ ντε Θερβάντες από το 1570 και για αρκετά χρόνια, προσέφερε τις υπηρεσίες του ως επαγγελματίας στρατιώτης, λαμβάνοντας μέρος στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου κατά του οθωμανικού στόλου, ως υπαξιωματικός του πολεμικού πλοίου Μαρκέσα, καθώς και στην πολιορκία της Κέρκυρας. Tραυματίστηκε δύο φορές στο στέρνο ενώ ένας τρίτος τραυματισμός προκάλεσε μόνιμη βλάβη αχρηστεύοντας το αριστερό του χέρι. Ο άνθρωπος που μοιάζει να έγραψε για έναν τρελό ουτοπιστή, επέστρεφε στην Ισπανία στα 1575, όταν η γαλέρα με την οποία έπλεε, δέχθηκε επίθεση από πειρατές. Μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στο Αλγέρι όπου παρέμεινε για πέντε χρόνια ως δούλος. Τελικά κατάφερε να επιστρέψει στην Ισπανία…
Ένα κρύο βράδυ του 1605, Ο Θερβάντες μπήκε με την παρέα του στο καπηλειό της Σεβίλλης που επισκέπτονταν συχνά. Κάθισαν μπροστά στο τζάκι, καθώς τα τελευταία ξύλα παραδίνονταν στη φωτιά και το κρύο ξαναγέμιζε τον χώρο. Η τύχη όμως εκείνη τη μέρα δεν ήταν τόσο με το μέρος του. Η σύντροφος του Κάπελα, έχοντας πιει αρκετά, σάρκαζε μεγαλόφωνα με πελάτες την κυκλοφορία του βιβλίου του. Το βλέμμα της έπεσε στο συγγραφέα και με θυμό άρχισε να χλευάζει μεγαλόφωνα τον Θερβάντες που καθόταν σχετικά κοντά με την παρέα του. «Είστε τρελοί, ουτοπιστές που κυνηγάτε ανεμόμυλους εσύ και ο ήρωάς σου».
Ο Θερβάντες δεν άφησε να τη διακόψουν. Τη γνώριζε από μικρό παιδί. Κοιτούσε με λίγη θλίψη, προσπαθώντας να κατανοήσει το θυμό κάτω από το «σκληρό δέρμα» της πικρή κακίας της. Σκεφτόταν σιωπηλά… Η κακία, το μίσος είναι έντονα συναισθήματα που συχνά κρύβουν το φόβο πίσω τους. Η αλήθεια ήταν ότι η ζωή αυτής της γυναίκας είχε καθοριστεί από όταν ήταν μικρή, και δεν είχε κανένα ιδανικό, αντίθετα με το βιβλίο του.
Εύκολα μπορεί να φανεί η σκληρή παιδική ζωή ενός ανθρώπου ο οποίος φαίνεται να έχει αναπτύξει ένα σκληρό δέρμα για να μη πληγωθεί από κανέναν… Ο ίδιος ο άνθρωπος δεν έχει γνώση της ύπαρξης του «σκληρού δέρματος» που φοράει…Ούτε του τιμήματός αυτού, ότι δεν μπορεί να νιώσει ή να απολαύσει στο ίδιο βάθος συναισθήματα, όπως ένας άλλος άνθρωπος που δεν είχε τα ίδια δύσκολα βιώματα.
Η συγκεκριμένη γυναίκα είχε τελείως διαφορετικές εικόνες… Παραμελημένη κυρίως από τον πατέρα, δεν έβρισκε καμία αξία στον εαυτό της και στους άντρες παρά μόνο ως περιστασιακά αντικείμενα ηδονής, χωρίς ίχνος αγάπης. Υπήρξε μία κόρη που έβλεπε σε ένα σπίτι εναλλαγές συντρόφων του πατέρα, ο οποίος παρείχε μόνο πράγματα υλικά σε μία ψυχρή συναισθηματικά μητέρα. Πώς να μπορούσε να αντιληφθεί μία γυναίκα, τον εαυτό της ως Δουλτσινέα, τη γυναίκα που ενεργοποιεί θετικά το δυναμικό ενός άνδρα μέσα από τη διαδικασία του έρωτα. Έχοντας μάλιστα ζήσει μία υποτιμημένη μητέρα από τον πατέρα. Στην περίπτωσή της ήταν αδύνατον να υπάρξει αγάπη για την εικόνα του άντρα σε έναν μόνο σύντροφο… Αντίθετα, η γυναίκα αυτή επέλεγε μόνο άνδρες που δεν είχαν πνεύμα άξιο για να θαυμάσει.
Ο Θερβάντες την κοιτούσε σιωπηλά, με κατανόηση και λίγη θλίψη… Η προσωπική της ζωή ήταν ένα φίλτρο το οποίο δεν την άφηνε να κατανοήσει οτιδήποτε και να διάβαζε στο Δον Κιχώτη, κάνοντάς όλα να δείχνουν ρομαντικές ανοησίες. Εκείνη τη στιγμή ο Θερβάντες παρατήρησε για πρώτη φορά πώς το μυαλό της γυναίκας απέρριπτε το βιβλίο του, καθώς αυτό απειλούσε την πλαστή ευτυχία της.
Πολλές φορές οι άνθρωποι προτιμούν να δημιουργήσουν και να ζουν ένα ψέμα, προκειμένου να αποφύγουν να συνειδητοποιήσουν μία αλήθεια που δεν αντέχουν.. Και νιώθουν φόβο όταν το ψέμα τους κινδυνεύει να διαλυθεί, ακόμη κι από ένα βιβλίο σαν το Δον Κιχώτη. Διότι αυτό το ψέμα έχει γίνει ο κόσμος τους. Φοβούνται την αλήθεια που μπορεί να γκρεμίσει τον κόσμο αυτό, καθώς δεν ξέρουν άλλο τρόπο να χτίσουν έναν διαφορετικό νέο κόσμο.
Αργότερα, διακόσια και χρόνια μετά, θα εμφανιζόταν μία επιστήμη που θα αποδείκνυε ότι το φίλτρο του «σκληρού δέρματος» είναι μία άμυνα του μυαλού που μακροπρόθεσμα βλάπτει τον άνθρωπο. Ότι αυτό εξαφανίζεται μόνο όταν γίνει συνειδητό στον άνθρωπο πώς το απέκτησε, μέσα από την παιδική του ηλικία.
«Όταν μισούμε έναν άνθρωπο, τον μισούμε για κάτι που μας θυμίζει τον εαυτό μας. Κάτι που δεν έχουμε εμείς μέσα μας, δεν μπορεί ποτέ να μας συγκινήσει…» – Herman Hesse

Διαβάστε περισσότερα

Η Αδελφότητα εναντίον του Έθνους-Κράτους

 

Ο ισλαμικός εξτρεμισμός ως εργαλείο του “μυστικού ιμπεριαλισμού”

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Ο τρόπος που ο κόσμος σήμερα ενωμένος, μετά την συμφωνία Ρωσσίας-ΗΠΑ, αντιδρά στην βαρβαρότητα του “Χαλιφάτου” (ISIS) δίνει την ευκαιρία να διαλυθούν και οι πολιτικοί μύθοι γύρω από την λειτουργία και τις επιδιώξεις του ισλαμικού εξτρεμισμού.

Η εμφάνιση του ISIS ως μιας δύναμης που δεν αφήνει καμμία επιλογή στους κατοίκους των περιοχών που ελέγχει – να το αποδεχθούν ή να κηρυχθούν αποστάτες και, συνεπώς, να κινδυνεύουν να εκτελεσθούν, έχει προηγούμενο στην μεσαιωνική Δύση μάλλον παρά στην μουσουλμανική ιστορία.

“Ένας μεσαιωνικός Χριστιανός βασιλιάς δήλωνε cuius regio, eius er religio ή σε όποιον ανήκει το βασίλειο ανήκει και η θρησκεία, απαιτώντας από τους υπηκόους του είτε να δεχθούν την θρησκεία του αυθέντη, είτε να φύγουν ή να σκοτωθούν”, όπως γράφει ο Afzal Ashraf (www.aljazeera.com/indepth/opinion/profile/afzal-ashraf.html), ειδικός αναλυτής του βρετανικού ινστιτούτου άμυνας και ασφάλειας (RUSI) σε ένα άρθρο του για το Al Jazeera.

Δεν χωρεί αμφιβολία πλέον ότι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός χρησιμοποιήθηκε εξ αρχής ως εργαλείο κατά του φιλοσοβιετικού Παναραβισμού και των αραβικών εθνικών κρατών την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Η πολιτική του Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι (δεκαετίες ’70-’80) ευνόησε την αποσταθεροποίηση της Κεντρικής Ασίας, που κόστισε στην ΕΣΣΔ την αυτοκρατορία της,  χρηματοδότησε και γιγάντωσε το ισλαμικό τέρας και σήμερα ο πλανήτης, σχεδόν, ολόκληρος προσπαθεί να αντιμετωπίσει την παράνοια που γέννησε η πολιτική του.

Τον 19ο αιώνα, η αντίστοιχη αποικιοκρατική πολιτική της βρετανικής αυτοκρατορίας χαρακτηρίστηκε “μυστικός ιμπεριαλισμός” γιατί οι εμπνευστές της προσπάθησαν να της δώσουν μια θεϊκή διάσταση ενώ επρόκειτο για ωμή πολιτική.

Στο βιβλίο τους «Invisible History», που εκδόθηκε μετά την 11/9, οι Ελίζαμπεθ Γκουλντ και Πωλ Φιτζέραλντ, οι πρώτοι Αμερικανοί δημοσιογράφοι που μπόρεσαν ως ανταποκριτές του CBS, το 1980, νε εισέλθουν στο Αφγανιστάν πίσω από τις σοβιετικές γραμμές, μιλούν για την «ανείπωτη ιστορία» του Αφγανιστάν και φωτίζουν αυτή την κρίσιμη πλευρά των γεγονότων που ουδέποτε έχει αναφερθεί στα κατεστημένα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά.

«Είναι μια κρίσιμη και ουσιαστική συνεισφορά για να κατανοήσουμε μερικές από τις πιο δραματικές και σημαντικές εξελίξεις της σημερινής ιστορίας», λέει στην κριτική του ο Νόαμ Τσόμσκυ.

Με λίγα λόγια, ο «Μυστικός Ιμπεριαλισμός» της εποχής μας, στις αρχές του 21^ου αιώνα, είναι αυτό που μας παρουσιάζεται σαν «πόλεμος της τρομοκρατίας» και «νέα Μέση Ανατολή» με τους συναφείς πολέμους και επαναστάσεις που έχουν ξεσπάσει.

«Η σημερινή εκδοχή του μυστικού ιμπεριαλισμού εφαρμόζεται από έναν σκληρό πυρήνα ιδεοληπτικών διανοουμένων που συνδυάζουν τις δικές τους εσωτερικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις με την χάραξη της πολιτικής της Ουάσιγκτων». (Gould & Fitzerald, http://www.invisiblehistory.com, 2009, “Mystical Imperialism: Afghanistan’s Ancient Role”).

Ο Ρόμπερτ Ντρέϋφους (Robert Dreyfuss) είναι ένας Αμερικανός ρεπόρτερ-δημοσιογράφος και συντάκτης του περιοδικού The Nation και συνεργάτης σε πολλές αμερικανικές προοδευτικές εκδόσεις.

Στα τέλη του ’70 και στις αρχές του ’80, ο Ντρέϋφους έγραφε για θέματα μυστικών υπηρεσιών και διεθνών υποθέσεων. Το βιβλίο του (1981), με θέμα την ισλαμική επανάσταση στο Ιράν, με τίτλο Hostage to Khomeini, παρέχει λεπτομερή εξήγηση για τον λόγο που η διακυβέρνηση Κάρτερ εξαπατήθηκε και υποστήριξε τους επαναστάτες του Χομεϊνί. Στο βιβλίο αναλύεται πώς διάφοροι αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου και της CIA, την περίοδο Κάρτερ, πίστεψαν πως ένα ισλαμικό Ιράν μπορούσε να εξάγει την ισλαμική επανάσταση στους σοβιετικούς μουσουλμανικούς πληθυσμούς και να προκαλέσει την διάλυση της ΕΣΣΔ. Τελικά, όμως, οι Σιΐτες του Χομεϊνί στράφηκαν ενάντια στις ΗΠΑ μόλις ο Σάχης πήγε στις ΗΠΑ για θεραπεία.

Το επόμενο βιβλίο, The Devil‘s Game, που κυκλοφόρησε το 2005, είναι μια ιστορικο-πολιτική ανάλυση για το πώς τελικά οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία χρησιμοποίησαν τους Ταλιμπάν και τους Σουννίτες ισλαμιστές σαν πανίσχυρο όπλο ενάντια στην Σοβιετική υπερδύναμη και τον Αραβικό εθνικισμό τόσο στον αραβικό όσο και στον μη αραβικό Μουσουλμανικό κόσμο (Αφγανιστάν, Πακιστάν κ.λπ.). Ο Ντρέϋφους βεβαιώνει ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα συνδέεται ιστορικά με την CIA και τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες. Ο συγγραφέας επίσης παραθέτει στοιχεία που δείχνουν ότι η ισραηλινή Μοσσάντ υποστήριξε την ανάπτυξη της Χαμάς ως εργαλείο ενάντια στο κοσμικό, εθνικοαπελευθερωτικό, κίνημα της Φατάχ και του Αραφάτ (PLO), που αποτελούσε πάντοτε την βασική απειλή για το Ισραήλ, επειδή στις τάξεις του ανήκαν οι πιο μορφωμένοι και κοσμικοί Παλαιστίνιοι.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούσαν επί σειρά ετών να κατασκευάσουν έναν φράχτη απέναντι στην ΕΣΣΔ κατά μήκος της νοτιότερης πλευράς της. Το γεγονός ότι οι λαοί μεταξύ Ελλάδας και Κίνας ήταν Μουσουλμάνοι, ενέτεινε την ιδέα ότι το Ισλάμ ίσως ενίσχυε αυτή την «Γραμμή Μαζινό» (Maginot–Line–style strategy) (από την εισαγωγή στο The Devil‘s Game).

Η ιδέα ενός «ισλαμικού τόξου» δεν ήταν αμυντική. Το βιβλίο δίνει μια εκτεταμένη περιγραφή της υποστήριξης των Δυτικών κυβερνήσεων στους Μουτζαχεντίν και τα τζιχαντιστικά κινήματα, που εκπαιδεύονταν από την CIA και στέλνονταν στο Αφγανιστάν για να νικήσουν τις σοβιετικές δυνάμεις. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο έργο του Μπέρναρντ Λιούϊς (Bernard Lewis) και το μοντέλο του για την «Ισλαμική Βαλκανοποίηση», την αποτροπή κατ’ αρχάς της ένωσης των Αράβων και της διάσπασής τους σε μικρά, και ακίνδυνα για το Ισραήλ, κράτη, με την παρεμβατική πολιτική της «αλλαγής καθεστώτων» (regime change).

Ο Μπέρναρντ Λιούϊς, γνωστός Βρετανο-Αμερικανός ιστορικός και πολιτικός αναλυτής, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Πρίνστον, μέσα από τις μελέτες του για τον ισλαμικό κόσμο, έβαλε τα θεμέλια του λεγόμενου «Οριενταλισμού».

Η επιρροή του Λιούϊς εκτείνεται πέραν των ακαδημαϊκών, στην κοινή γνώμη και στα πολιτικά επιτελεία, από τα μέσα της δεκαετίας του ’60, που εμφανίστηκε ως σχολιαστής σε ζητήματα της σύγχρονης Μέσης Ανατολής. Η ανάλυσή του για το Παλαιστινιακό και την εμφάνιση του μαχητικού Ισλάμ προκάλεσαν σημαντικές διαμάχες.

Ο Παλαιστίνιος θεωρητικός της λογοτεχνίας, Έντουαρντ Σαΐντ (Edward Said, 1935-2003), που ζούσε και εργαζόταν στις ΗΠΑ, έχει χαρακτηρίσει το Οριενταλιστικό πνεύμα του Λιούϊς ως «μια κηδεμονευτική δυτική συμπεριφορά» προς τις ανατολικές μουσουλμανικές κοινωνίες, η οποία είναι ένα όπλο για να δικαιωθεί ο Δυτικός ιμπεριαλισμός (Έντουαρντ Σαΐντ, Οριενταλισμός, εκδ. ΝΕΦΕΛΗ, 1996) και για να δοθεί στην Ανατολή μια κατασκευασμένη ταυτότητα που την καθιστούσε κατώτερη από την Δύση.

Ο Ντρέϋφους χρησιμοποιεί έναν συνδυασμό ακαδημαϊκών πηγών και στοιχεία από συνεντεύξεις με κορυφαίους Αμερικανούς διπλωμάτες στην Μέση Ανατολή και αξιωματικούς των μυστικών υπηρεσιών για να εξιστορήσει το πώς η Μεγάλη Βρετανία υπέθαλπε το ισλαμιστικό κίνημα του 20^ου αιώνα και πώς οι ΗΠΑ, βυθιζόμενες όλο και βαθύτερα στο βρετανικό «Μεγάλο Παιχνίδι», αργότερα έγιναν το στήριγμα του σιωνιστικού «Πόλεμου των Πολιτισμών».

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα της Αιγύπτου –που είναι η μήτρα του σύγχρονου ισλαμικού φονταμενταλισμού- φθάνει μακριά, στα τέλη του 19^ου αιώνα, την εποχή που οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες στρατολόγησαν τον σιϊτικής καταγωγής Πέρση Τζαμάλ αλ-Αφγκανί (Jamal al Afgani, 1835-1897). Μέλος της Αγγλικής (και Γαλλικής) Μασονικής Στοάς ο Αλ-Αφγκανί, και δηλωμένος αθεϊστής, έδρασε ως πράκτορας της βρετανικής Ιντέλιτζενς Σέρβις υποκινώντας «ισλαμικές εξεγέρσεις όπου βόλευε τα ιμπεριαλιστικά βρετανικά συμφέροντα». Οπαδός του Αλ-Αφγκανί και επίσης Βρετανός πράκτορας ήταν ο Mohamed Abduh (1849-1905), με τον οποίο ίδρυσαν το κίνημα «Salafiyya» (σαλαφιστών) και το πολιτικό κόμμα «Young Egypt» κατά των Αιγυπτίων εθνικιστών.

Αργότερα, ένας άλλος οπαδός του Abduh –που έγινε Μέγας Μουφτής της Αιγύπτου- ο Σύρος Mohhamed Rida (1865-1935) ίδρυσε την ελευθεροτεκτονική οργάνωση «Ινστιτούτο Προπαγάνδας και Καθοδήγησης» που θα δραστηριοποιείτο στην Μέση Ανατολή. Στο Κάϊρο, υπό βρετανική προστασία, ο Rida συγκέντρωνε Ισλαμιστές από κάθε μέρος του Ισλάμ για να εκπαιδευθούν στην πολιτική αγκιτάτσια. Ένας απόφοιτος του Ινστιτούτου, ο γνωστός Αλ-Μπάνα (1906-1949), θα γινόταν ο ιδρυτής της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (Μ.Α.), της οποίας το πρώτο στρατηγείο χτίστηκε από την βρετανική Suez Canal Company. Το 1942, η Αδελφότητα δημιούργησε το «Secret Apparatus», έναν μυστικό παραστρατιωτικό κλάδο της οργάνωσης, ειδικευμένο σε κατασκοπεία και δολοφονίες.

Από τις ρίζες αυτές ο Ντρέϋφους εντοπίζει την επί Ψυχρού Πολέμου βρετανική χειραγώγηση της Μ.Α. κατά των εθνικών ηγετών της Αιγύπτου (Νάσσερ), του Ιράν (Μοσαντέκ) και άλλων κινημάτων στον αραβικό κόσμο (όπως το μπααθικό στην Συρία και στο Ιράκ) που επιδίωκαν την δημιουργία σύγχρονων, εθνικά κυρίαρχων εθνών-κρατών.

Φθάνοντας τώρα στην δεκαετία του ’70, ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι έχει ήδη γίνει Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου (1977), το στέλεχος του βρετανικού «Arab Bureau», ο Μπέρναρντ Λιούϊς είναι μόνιμος στην Ουάσιγκτων (με βάση του το πανεπιστήμιο Πρίνστον) και οι ΗΠΑ (στα πλαίσια της συνέχισης του βρετανικού «Μεγάλου Παιχνιδιού») έχουν οργανώσει τους Μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν κατά της Σοβιετικής Ένωσης.

Η σημερινή ιδεολογία του ISIS για αποκατάσταση της εδαφικής ενότητας υπό ένα ενιαίο ισλαμικό κράτος είναι μια ιδέα 40 ετών και έχει τις ρίζες της στις απόψεις του Abdullah Azzam, ενός πρώην μέλους της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και δεν έχει σχέση με τις ιστορικές αυτοκρατορίες του Ισλάμ όπου αναγνωρίζονταν όλες οι θρησκείες.

Αν θέλουμε να ξεριζώσουμε πραγματικά τα τέρατα που έχει γεννήσει ο ιμπεριαλισμός και η τρομοκρατία στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, το πιο δυνατό όπλο είναι η γνώση της κρυμμένης ιστορίας πίσω από την τερατώδη προπαγάνδα των δυτικών αυτοκρατοριών και υπερδυνάμεων.

Από το Hellenic Nexus τ.106, Απρίλιος 2016

Διαβάστε περισσότερα

Πες – πες – πες, θα σπάσει ο καναπές!

Ο Σταμάτης Κραουνάκης γράφει για τον «Ημεροδρόμο»

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ 

Το βυσσινί μελάνι
Οι στίχοι του Ρήγα
Κι Εσύ Ημεροδρόμε μου
Μου κράταγες δώρα, μου κράταγες κραυγές
Στα χρόνια στις μέρες
Αυτά που συνηθίζουμε κι αυτά που μας μοιάζουνε
Ομορφιά και σύμπνοια
Κάτι που φέρεται δικό μας και δεν είναι….
Από 1η Ιουνίου λέει αρχίζει η απ’ ευθείας «ρύθμιση» μπαίνει η εφορία και στα κάνει δικά της
Πάντα πρόσεχα να μη κουβαριάζομαι
Με δαύτα
Παλιά πλήρωνα και με τη μια
Δεν ήθελα να γίνουμε έτσι
Χάρηκα να που πήρα ένα μήνυμα από τον Μπογιόπουλο για τα δυο χρόνια του Ημεροδρόμου
χαίρομαι που βρίσκομαι με φίλους με δουλειές που ετοιμάζονται
Όταν ετοιμάζονται δουλειές …κάτι ελπίζει
Αυτά τα κανονικά
Τα «ήρθα να σε δω»
«Πέρασα μια βόλτα»
«Χτύπα ένα καφεδάκι»
Πρωινά γυρίσματα
Μέρες δικές μας
Μέρες που μετράω
Οι θάνατοι
Οι σιωπές
Αυτό που βλέπω, κάτι σεσημασμένους να ρωτάνε που ναι οι διανοούμενοι;
Οι άνθρωποι που βασανίζουν τ’ αγωνίσματα
Λιγότερα λόγια, περισσότερο φιλότιμο.
Παραμιλητά αθλίων που ουδέποτε συγκλίνανε να ανθρωπέψουν με τη φύση και το συνάνθρωπο.
Στεναχώρια, άνθρωποι που δώσανε ψυχή και μαδήθηκαν τα φτερά τους από την απρέπεια και την εξουσιίλα
Μια ο Ερντογαν με την υπερπαραγωγή για την άλωση κι άλλη μια η κυρία Ξεχαρβελέρ με το ποια Κερκόπορτα που διάβασα κάπου, ήρθε ο μαρμαρωμένος βασιλιάς και έγινε, «τζάμπα τον κλαίγαμε…τον πεθαμένο…»
Ανησυχώ για το μέλλον της ιστορίας
Ποιοι θα το διαχειρίζονται στο εξής
Τρέμω μήπως ο Ζούγκεμπεργκ.
Βλέπω τις καλοκαιρινές βόλτες των σχημάτων
Μια από τα ίδια
Καμιά λαχτάρα
Κατασκευές
Ιδεούλες
Κι από την άλλη μικρά καινούργια
Βλέπω να διακρίνεται απ’ όλες τις δράσεις η ήσυχη δουλειά των δυο ανθρώπων του Κθβε
Σιωπηλά με εργατικότητα βάλανε το θέατρο να δουλεύει
Δυναμικά στον ρόλο του σαν μονάδα παραγωγής σε μια εξαίσια πόλη..
Βλέπω τις μικρές κοινωνίες στα νησιά..
Βλέπω τα νοικοκυριά που δεν το βάλανε κάτω
Βλέπω και την ξετσίπωτη γκρίνια ανθρώπων που δεν δώσανε ποτέ τ’ άγγελου τους νερό…
Ομορφιά …τη βλέπω..σε μάτια σε φιλιά σε μικρά ασήμαντα καθημερινά…
Η φιλοζωική της Πάρου…σώζει όλες τις απίθανες εφτάψυχες και περνούν ζωή χαρισάμενη. Του λε ψωρέτ αφαν γκατέ.
Τα ελληνικά μυαλά δρέπουν δάφνες.
Η Κρήτη βγάζει και τεκίλα
νέοι επιστήμονες.
Το Παρίσι όρθιο.
Το λέω καιρό.
Δε θα βγούμε από τα μνημόνια δια της ευθείας νομίμου διαπραγμάτευσης.
Ελαμωρέδες μικροπρεπείς γκρίνιες παραιτήσεις
Πανεπιστημιακοί που σκίζουν τα πτυχία. Στο διάβολο.
Μισθοί και ξανά μισθοί.
Ξεδοντιασμένα κτίρια φτιαγμένα κύριος οίδε με τι φράγκα, έρμαια με τζάμια αδιαφανή και γραφεία κατασκευαστικά από πίσω,ποιας κυβέρνησης που να θυμάμαι τώρα.
Άνθρωποι που φύσαγαν τον παρά, κρυμμένοι στα σπιτάκια τους των πολλώνε τετραγωνικώνε,κι άλλοι με πενήντα τετραγωνικά χαμογελαστοί, καίριοι.
Συγγραφείς γράφουν,νέοι μουσικοί παίζουν, νέοι σκηνοθέτες δοκιμάζουν, κι από τους δοκίμους όσοι θρέψαμε την πίστη μας με αλήθεια,κανείς μας δεν έχει να φοβηθεί.
Καμαρώνω να ακούω τον κόσμο και το κοινό το λεγόμενο,
αυτό που νομίζουν κάποιοι ότι το κοινό είναι άδειο σακί.
Πόσο λάθος,πόσο ψέμα.
Το κοινό είναι άνθρωποι.
Η αριστερά είναι άνθρωποι. Δεν παραιτείται εύκολα η ζωή αγάπες μου.
Καλοκαίρι, την ώρα που στρίβω να παρκάρω με τη μηχανή, για ν’ ανέβω σπίτι, και με κοιτάν οι γάτες στο δρομάκι και μοσχοβολάνε τα νυχτολούλουδα, καμιά δεδομένη υποδούλωση… δεν με πτοεί.
Αυτό μην ακούω,να κόψουμε καφέδες και τσιγάρα.
Το Παρίσι η Γαλλία είναι όρθια.
Η Βαριά Κληρονομιά μας είναι όρθια.
Μιας φίλης κολλητής, πούχε γράψει την εφορία, της βάλανε χέρι στα μισθά της.
Δεν παλεύεται μόλις τουμπάρει …το κακό.
Διαβάζω τον Κολοκοτρώνη.
Ξανά και ξανά τους ποιητές.
Το αριστούργημα του Κοροβίνη.
Και πάλι και πάλι..το βυσσινί μελάνι …με τους στίχους του Ρήγα…τι έκανε ο καλλιτέχνης τότε, ξέρω γω, για να εμψυχώσει έναν υπόδουλο λαό.
Σας τόχω ξαναπεί.
Δεν έχω τηλεόραση. Δεν βλέπω τηλεόραση.
Κι έχει μείνει έξω άπειρη τοξικότης, δεν μπαίνει σπίτι η ριμάδα…
Βλέπω συνέχεια υγιείς ανθρώπους,,ερωτευμένους, …υπάρχουν.
Δε φοβούνται να υπάρξουν.
Κι υπάρχουν και μεγαλύτεροι που δεν είναι σούργελα,υπόδουλοι κομματικών υποχρεώσεων.
Μισθωτοί της ρεμούλας.
Η ζωή δεν κάνει πλάκα…
Κάθε μέρα και μια λύπη καραδοκεί..
Κι ένας εγωισμός ανπλάγκντ, να πούμε, που ζητάει επιβεβαίωση από το μικρο του περιβάλλον…
Έχω μια χελώνα σε μια γυάλα, που αν δεν της ρίξω τα γαριδάκια της, βαράει τη γυάλα με θυμό….
Ξέρετε που να την πάω τώρα που μεγάλωσε και θέλει λίμνη; Που;
Να καταγγέλλεις μονταζιέρα όταν είσαι αντιπολίτευση
να κλαίγεσαι και σαν κυβέρνηση πάλι για μονταζιέρα,
Πάρτον μοντέρ και κούρευτον καϋμέντζα μου!!!
Αγαπητές γύφτισσες, που θα ντύσετε πάλι τους θιάσους σαν γιάπισες και σαν καμπαρέ, στις τραγωδίες, ξεστραβωθείτε λίγο μ’ αυτό το μνημείο,αγράμματες.
Ροντήρης, Μητρόπουλος, ρυθμός, ενορχήστρωση λόγου, και αντέστε στο διάβολο, που θέλετε και δημόσιο χρήμα, για τα τέρατα που εκπονείτε…Με χαρά, σας τη λέω, …μπουχαχαχαχαχαα

Το δεύτερο βράδυ στον Πειραιά, εμνημόνευσα το όνομα του Δημήτρη Ροντήρη, ως ιδρυτή της σχολής του Πειραιά, και του Δημοτικού θεάτρου, το κοινό χειροκρότησε όρθιο. Το κοινό ξέρει λοιπόν, αρκεί κάποιος να του το θυμίσει. Αυτό.
Τον τελευταίο μήνα συνάντησα δασκάλους που κάνουν τη δουλειά τους με σπάνια πίστη κι ολόψυχο δόσιμο…αριστεροί….όλοι, συνεργαζόμενοι ολόψυχα με τους συλλόγους γονέων,με πίστη και αδιάφοροι για τις κομματικές διαφορές, ελευθερώνουν στους μαθητές τους την αγάπη για την τέχνη και τον πολιτισμό.
Συνάντησα παιδιά με φωτεινά πρόσωπα και ταλέντο, του λυκείου, του δημοτικού, με φωνές, με ψυχή. Είχα την τιμή και την τύχη να ερμηνεύσουν μουσική μου από τη Λυσιστράτη,τραγούδια μου δύσκολα, διδαγμένα από τους μουσικούς δασκάλους τους.
Συνάντησα έναν εξαιρετικό Δημοτικό Άρχοντα στο νησί της Θάσου, υπόδειγμα.
Κουλτούρα, διαφάνεια, ανεξάρτητος αριστερός, διανοούμενος, γνώστης της ελληνικής γραμματείας, λάτρης τους τόπου του, καλλιτέχνης στην ουσία, επιστήμονας εξαιρετικός, πεφωτισμένος.
Συνάντησα κατοίκους που λατρεύουν το μέρος τους και κανείς δε θέλει να φύγει από εκεί.
Αυτό που θέλω για Ελλάδα, το συνάντησα, υπάρχει, συνεργάζεται και αποδίδει. Με τα ίδια προβλήματα και βάρη, όπως όλοι μας, επιβιώνει και χαίρει άκρας υγείας. Γύρισα με την ψυχή και τα μάτια εκεί. Όλα θα ξαναγεννηθούνε απ’ τη μεγάλη διαφορά
Μου βγήκε αυθόρμητα όπως τους κοίταζα όλους στα μάτια,από τη μικρή σκηνή που συμβήκανε τα θαύματα…
«Η αριστερά είναι οι άνθρωποι,δεν είναι τα κόμματα»…
Υ. Γ. Στο σταθμό έρχονται κάθε μέρα σι ντι νέων δημιουργών.
Τι να σας πω…
Ανία, επανάληψη, βαρεμάρα, σουινγκ στην Κάτω Κολοπετινίτσα. Στα 20 το ένα νάχει κάτι άξιο λόγου Κι από δίπλα, παράπονα και κριτική που δεν τους έχει ανακαλύψει ακόμα η διεθνής σκηνή… Δεν θα τους ανακαλύψει ποτέ! Ούτε το διπλανό σουβλατζίδικο.
Πάρτε τώρα κάτι που κυκλοφορεί από το ’10, από έναν σπάνιο δημιουργό. Που δεν το έχουν χαμπαριάσει, παρά ελάχιστοι!
The boy

Διαβάστε περισσότερα

Λάτσης, τρόικα, ΣΥΡΙΖΑ και πίτσες μπλε

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Τίνος μαγαζί είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση; Τίνος μαγαζιά είναι οι τρόικες; Τίνος μαγαζιά είναι οι κυβερνήσεις;  Αρκεί μια και μόνο υπόθεση για να γίνει αντιληπτό: Το ξεπούλημα του Ελληνικού.
Παραθέτουμε ηχητικό απόσπασμα – σχόλιο του Νίκου Μπογιόπουλου από τον Real fm.

Διαβάστε περισσότερα

Ίδιες εικόνες, ίδια ξεδιαντροπιά

Οι φωτογραφίες είναι από όσα έγιναν προχτές στη Θεσσαλονίκη.

Εκεί που χιλιάδες άνθρωποι έμεναν για ώρες να εξευτελίζονται για μια σακούλα τρόφιμα καταθέτοντας στις ουρές της ανέχειας και της δυστυχίας τα τραύματα της αξιοπρέπειας που τους προκαλούν οι «σωτήρες» μας.

Οι φωτογραφίες αυτές της Ελλάδας του 2016, δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τις αντίστοιχες φωτογραφίες της Ελλάδας του 2014, του 2013, του 2012, από τις αντίστοιχες ουρές στην Αθήνα, στην πλατεία Βάθη, στο Περιστέρι, στον Πειραιά.
Η εξήγηση είναι απλή: Αυτοί που κυβερνούν σήμερα, δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από εκείνους που κυβερνούσαν τότε. Τα «παλιά» Μνημόνια των προηγούμενων εφαρμόζουν. Μαζί με τους προηγούμενους είναι που ψηφίζουν και τα νέα Μνημόνια. Είναι γνήσιοι διάδοχοι τους. Ίδια η πολιτική τους, ίδια τα ψέματά τους, ίδια και η ξεδιαντροπιά τους.

Δεν περιγράφω άλλο. Άλλωστε, και οι σημερινοί όπως και οι προηγούμενοι, όταν αναφέρεσαι με αυτό τον τρόπο στα «έργα» τους, έχουν έτοιμη την απάντηση: «Είστε λαϊκιστές», μας λένε… Και ίσως έχουν δίκιο. Ίσως να είναι «λαϊκισμός», τελικά, να ασχολείσαι με τους ξεφτίλες.

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Savoir vivre για νέους λογοτέχνες: Ο κλέψας του κλέψαντος

 του Σωτήρη Παστάκα

Μιλάμε πάντα μέσω ενός άλλου. Είτε συμφωνούμε με τον συνομιλητή μας είτε διαφωνούμε, τα λόγια που χρησιμοποιούμε κι εμείς κι αυτός, είναι πάντα τα λόγια ενός τρίτου. Τα λόγια μας, δεν είναι δικά μας λόγια: τα βρίσκουμε έτοιμα προς χρήση και τα χρησιμοποιούμε ανά περίσταση. Ο υπερπληθυσμός στον πλανήτη Γη, επέφερε τρομακτικό συνωστισμό στα επαγγέλματα και στις Καλές Τέχνες, όπου κάθε κλάδος γνωρίζει υπερπληρότητα στελεχών και έμψυχου δυναμικού. Η αλήθεια είναι πως είμαστε πάρα πολλοί και οι ιδέες είναι πολύ λίγες.

Στη Λογοτεχνία συμβαίνει ακριβώς το ίδιο. Μια-δυο γενναίες ιδέες περιφέρονται ανά τους αιώνες και χρησιμοποιούνται από στρατιές λογοτεχνών σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη. Ο Λογοτέχνης είναι κατ’ επάγγελμα και κατά συνήθεια κλέφτης της γλώσσας του άλλου. Η ευκαιρία κάνει τον κλέφτη, λένε οι Ιταλοί, με την έννοια πως αν αφήνεις ανοικτή την τσάντα σου κάποιος θα κλέψει από μέσα το πορτοφόλι σου. Ο Λογοτέχνης επιζεί καραδοκώντας την ευκαιρία να κλέψει τα λόγια σας όταν ανυποψίαστοι εκφράζετε δυνατά τις σκέψεις και τα συναισθήματά σας. Όλη η παγκόσμια Λογοτεχνία είναι μια συνεχή και διαρκής ιστορία κλοπής μετά πολλαπλών διαρρήξεων. Μια επιτυχημένη ληστεία με όπλα, από ανθρώπους που είναι εθισμένοι στην υπεξαίρεση, και την κλοπή. Ο καλός κλέφτης πρέπει να ξέρει πως να κρύβει τα κλοπιμαία. Οι Λογοτέχνες αποτελούν μια ευγενής συνομοταξία κλεφτών, ο κλέψας του κλέψαντος δηλαδή, και ομνύουν μόνο σε ένα δόγμα: «η ιδιοκτησία είναι κλοπή».

Η κουβέντα μεταξύ δύο αρχαιολόγων, ενός Γερμανού κι ενός Ιταλού, για το Grand Tour του Γκαίτε στην Ιταλία (1786-1788), έγινε μέσα στον αρχαιολογικό χώρο της Ποσειδωνίας (Paestum), και συγκεκριμένα στον Ναό του Ποσειδώνα, ένα ανοιξιάτικο δειλινό. Ο φίλος μου ο Ρομπέρτο μου είπε πως ο Ναός ανήκει μάλλον στον Απόλλωνα. Βγαίνοντας αργότερα μου έδειξε το μπαλκόνι μιας πανσιόν όπου, σ’ ένα δωμάτιο του πρώτου και μοναδικού ορόφου είχε βρει κατάλυμα ο Γκαίτε κατά την παραμονή του εδώ.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]

Διαβάστε περισσότερα

Τζουζέπε Γκαριμπάλντι: Ο Τσε Γκεβάρα του 19ου αιώνα- του Τομ Μπίαν

Ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι (4 Ιουλίου 1807 – 2 Ιουνίου 1882) ήταν ο εθνικός ήρωας ο οποίος ηγήθηκε του κινήματος που ένωσε την Ιταλία στα μέσα του 19ου αιώνα. Η Ιταλία έγινε ενιαίο κράτος μόνο στα χρόνια μεταξύ 1859 και 1871. Πριν, ήταν ένα μωσαϊκό από διαφορετικά κράτη.
“Εμείς οι Ιταλοί λατρεύουμε τον Γκαριμπάλντι, από την κούνια μάς μαθαίνουν να τον θαυμάζουμε”, έγραφε ο μεγάλος ιταλός μαρξιστής Αντόνιο Γκράμσι. “Αν κάποιος ρωτήσει ιταλούς νέους σε ποιον θα ήθελαν να μοιάσουν, η συντριπτική πλειονότητα σχεδόν σίγουρα θα διάλεγε τον ξανθό αυτό ήρωα”. Οι κατακτήσεις του Γκαριμπάλντι τον έκαναν διεθνή ήρωα στη διάρκεια της ζωής του. Γεννήθηκε πριν από 200 χρόνια στη Νίκαια, που τότε ήταν ιταλο-γαλλική περιοχή και ήταν γιος ενός ψαρά. Οπως πολλοί άνθρωποι στην Ευρώπη της εποχής, ο Γκαριμπάλντι βίωνε τη βάρβαρη κυριαρχία μιας ξένης δύναμης.
Ομως οι ντόπιοι αντίπαλοι αυτής της ξένης κυριαρχίας συχνά δεν ήταν και πολύ καλύτεροι. Ηταν συνήθως αριστοκράτες και μεγαλοεπιχειρηματίες, τελείως αδιάφοροι σε σχέση με τη δημοκρατία ούτε και με το να βελτιώσουν τις ζωές των εργαζομενων. Ως νέος ο Γκαριμπάλντι βρισκόταν κοντά σε ένα μυστικό κίνημα γνωστό ως “La Giovine Italia” “Η νέα Ιταλία”. Ηγέτης του κινήματος ήταν ο Τζουζέπε Ματσίνι.
Πίστευε στην επαναστατική δράση που θα ένωνε την Ιταλία ως δημοκρατία και όχι ως μοναρχία. Ομως είναι πάντα δύσκολο να χτιστεί ένα μαζικό κίνημα μέσα σε δικτατορία, και η πρώτη εμπειρία ένοπλης εξέγερσης για τον Γκαριμπάλντι, στη Γένοβα το 1834, κατέληξε σε θλιβερή αποτυχία. Την επόμενη χρονιά, ο Γκαριμπάλντι έφυγε για τη Νότια Αμερική, όπου πέρασε τα επόμενα 13 χρόνια παίρνοντας μέρος σε μια σειρά από εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Νέα από τα κατορθώματά του άρχισαν να επιστρέφουν στην Ιταλία, όπου απέκτησε φήμη ως “ο ήρωας των δύο κόσμων”. Η χρονιά 1848 ήταν σημείο καμπής για τους λαϊκούς αγώνες σε ολόκληρη την Ευρώπη, καθώς ξεσπούσε η μία εξέγερση μετά την άλλη ενάντια σε μισητούς ηγεμόνες. Αυτή η πανευρωπαϊκή εξέγερση ξεκίνησε στη Σικελία.
Ο Καρλ Μαρξ σημείωνε τότε: “Η αιματηρή εξέγερση του κόσμου στο Παλέρμο επηρέασε την παραλυμένη μάζα του λαού σαν ηλεκτρικό σοκ και ξαναξύπνησε τις μεγάλες επαναστατικές μνήμες και τα πάθη”. Στη Βόρεια Ιταλία ο καταλύτης ήταν η επανάσταση στην Αυστρία και η πτώση του ηγεμόνα της, του πρίγκιπα Μέτερνιχ. Ο αυστριακός στρατός είχε υπό την κατοχή του τη βόρεια Ιταλία και πολλοί στρατιώτες άρχισαν να λιποτακτούν. Τέσσερις μέρες μετά την πτώση του Μέτερνιχ, ξέσπασε εξέγερση στο Μιλάνο. Οι φτωχοί και οι χωρικοί υποστήριξαν το κίνημα, καθώς είχαν υποφέρει από την επιστράτευσή τους στον αυστριακό στρατό και από τη βαριά φορολόγηση προς την αυστριακή αυτοκρατορία. Την επιστράτευση οι γαιοκτήμονες μπορούσαν να τη γλιτώσουν αν πλήρωναν.
Ολόκληρη η Ευρώπη σε λίγο ήταν εξεγερμένη. Οπως έγραφε ο Μαρξ: “Κάθε φορά που έρχεται ταχυδρομείο, έρχεται και μια φρέσκια αναφορά επανάστασης, τώρα από την Ιταλία, τώρα από τη Γερμανία, τώρα από το πιο μακρινό νότιοανατολικό άκρο της Ευρώπης, κι έτσι διατηρείται συνολικά ο ενθουσιασμός του λαού”. Ενα από τα πιο ψηλά σημεία που έφτασε το επαναστατικό κίνημα ήταν η Δημοκρατία της Ρώμης, που ανακηρύχθηκε στη Ρώμη τον Ιανουάριο του 1849. Οχι μόνο εναντιώθηκε στη μοναρχία, αλλά ήταν υπέρ ενός δίκαιου συστήματος φορολογίας. Εμοιαζε παρόμοια με τη γαλλική επανάσταση του 1789, μέχρι και στο φύτεμα “δέντρων της ελευθερίας”.Είχε εν τω μεταξύ γίνει μια νέα επανάσταση στη Γαλλία τον περασμένο Ιούνη. Οπως σημείωνε ο Μαρξ: “Η επανάσταση της Ρώμης ήταν μια επίθεση στην ιδιοκτησία και στην αστική κυριαρχία τρομερή όσο και η επανάσταση του Ιούνη [στη Γαλλία]”.
Ομως η επανάσταση στη Γαλλία είχει ηττηθεί, κι έτσι “η επανεγκαθίδρυση της αστικής κυριαρχίας στη Γαλλία απαιτούσε την αποκατάσταση της κυριαρχίας του Πάπα στη Ρώμη”. Οι ριζοσπαστικές ιδέες είχαν ήδη κυριαρχήσει στη Βενετία και τη Φλωρεντία. Αυτός ήταν ένας ακόμη λόγος ώστε 6.000 γαλλικά στρατεύματα να επιτεθούν στους ριζοσπάστες που είχαν τη Ρώμη στον έλεγχό τους.
Εχοντας μόλις επιστρέψει από τη Νότια Αμερική, ο Γκαριμπάλντι ηγήθηκε εθελοντών από την εργατική τάξη σε μια ηρωική υπεράσπιση της πόλη για τρεις μήνες, ώσπου 20.000 επαγγελματίες στρατιώτες τελικά τους τσάκισαν. Οι ιταλοί Δημοκράτες είχαν ηττηθεί για άλλη μια φορά από ισχυρές ξένες δυνάμεις. Ομως εκεί που είχαν τις μεγαλύτερες επιτυχίες ήταν σε περιοχές όπου η εργατική τάξη είχε πάρει μέρος στον αγώνα. Οι εργάτες έβλεπαν πως πολεμάνε για κάτι πολύ πιο σημαντικό από μια σημαία. “Ο Ούγγρος, ο Πολωνός, ο Ιταλός δεν θα είναι ελεύθεροι όσο ο εργάτης παραμένει σκλάβος”, όπως έλεγε ο Μαρξ. Ο Γκαριμπάλντι και ο Ματσίνι κινήθηκαν όμως στην αντίθετη κατεύθυνση. Προσπάθησαν να σπάσουν το δεσμό ανάμεσα στην εθνική ανεξαρτησία και την πολιτική ισότητα. Ενώθηκαν με τους εθνικιστές στο Πεδεμόντιο, στο Βορρά, των οποίων οι ηγέτες ήθελαν να κάνουν συμμαχία με τη Γαλλία για να διώξουν τους Αυστριακούς μόνο από τη βόρεια Ιταλία.
Ο κόμης Καβούρ, πρωθυπουργός του Πεδεμόντιου, παραδέχθηκε ότι ήξερε πολλά περισσότερα για τη νότια Αγγλία παρά για τη νότια Ιταλία. Μάλιστα κάποτε ισχυρίστηκε ότι οι Σικελοί μιλούν αραβικά. Οποιες και αν ήταν οι προτιμήσεις του, ο Καβούρ χρειαζόταν τον Γκαριμπάλντι και για τις στρατιωτικές του ικανότητες και για τη δημοφιλία του. Οταν ο Γκαριμπάλντι έκανε έκκληση για εθελοντές, ο κόσμος ερχόταν τρέχοντας. Μετά από μια σειρά εντυπωσιακές νίκες κατά των Αυστριακών στο Βορρά, ο Γκαριμπάλντι πήρε την άδεια να πάει τον Απρίλη του 1860 στη Σικε- λία που βρισκόταν ήδη σε εξέγερση. Εφυγε με μόλις χίλιους άνδρες, και υπάρχει από τότε μια υποψία ότι ο Καβούρ τον έστειλε παραπλανώντας τον, περιμένοντας να σκοτωθεί. Ομως στη Σικελία ο Γκαριμπάλντι πέτυχε μια συντριπτική νίκη ενάντια σε έναν από τους ισχυρότερους στρατούς της Ευρώπης. Οι εξεγερμένοι αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν ανορθόδοξες τακτικές σε διάφορες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα να επιτίθενται στον εχθρό με τις ξιφολόγχες, μιας και τα τουφέκια ήταν πολύ παλιά και αναξιόπιστα.
Οπως και το 1848, η νίκη των εξεγερμένων έγινε εφικτή επειδή οι χωρικοί ξεσηκώθηκαν σε όλη τη Σικελία ενάντια στους γαιοκτήμονες και ενώθηκαν με τον Γκαριμπάλντι. Ομως από πολλές απόψεις, ήταν επανάσταση διαφορετικού τύπου από το 1848, το οποίο ήταν μια προσπάθεια “επανάστασης από τα κάτω”. Παρόλο που κάποιο μέρος της γης μοιράστηκε στους χωρικούς, όταν κάποιοι χωρικοί πήγαν παραπέρα κάνοντας επιθέσεις στους γαιοκτήμονες και καταλαμβάνοντας τη γη τους, οι δυνάμεις του Γκαριμπάλντι κατέστειλαν αδυσώπητα τέτοιες πράξεις. Η πετυχημένη εκστρατεία του Γκαριμπάλντι στην ηπειρωτική Ιταλία συνέχισε να του εξασφαλίζει δημοφιλία και ανάγκασε το Πεδεμόντιο να αποδεχθεί ότι ολόκληρη η χερσόνησος θα ενωθεί. Ομως αυτή η ιταλική ενοποίηση ήταν μια “επανάσταση από τα πάνω” και σταμάτησε στα μισά του δρόμου. Ο Γκράμσι την ονόμασε “παθητική επανάσταση”.
Οπως θα έγραφε πολλά χρόνια μετά, ο Φρίντριχ Ενγκελς: “Η αστική τάξη, που πήρε την εξουσία στη διάρκεια και μετά την εθνική απελευθέρωση, ούτε μπορούσε, ούτε ήθελε να ολοκληρώσει τη νίκη της. “Δεν διέλυσε τα υπολείμματα του φεουδαλισμού, ούτε αναδιοργάνωσε την εθνική παραγωγή στη βάση ενός σύγχρονου αστικού μοντέλου”.
Ο Γκαριμπάλντι δεν ήθελε τίποτα σε αντάλλαγμα για τις τεράστιες επιτυχίες του. Απαρνήθηκε κάθε τιμή και κάθε οικονομική επιβράβευση. Παρόλο που αργότερα έδωσε μάχη για να επιτραπεί στη Ρώμη και τη Βενετία να ενταχθούν στο νέο έθνος της Ιταλίας, ουσιαστικά αποσύρθηκε σε ένα μικρό νησί ανοιχτά της Σαρδηνίας. Ούτε καν ο Αβραάμ Λίνκολν δεν μπόρεσε να τον δελεάσει, όταν του πρόσφερε θέση υψηλής διοίκησης στις δυνάμεις των Βορείων στη διάρκεια του αμερικάνικου εμφύλιου. Οσο γερνούσε ο Γκαριμπάλντι, τα όρια της “επανάστασης από τα πάνω” στην οποία είχε ηγηθεί, γίνονταν ξεκάθαρα. Στο νότο ο κόσμος αντιστεκόταν στους νέους φόρους που έμπαιναν σε καταναλωτικά αγαθά όπως το αλάτι και ο καπνός για να χρηματοδοτηθεί ο Κριμαϊκός Πόλεμος, όπως αντιστεκόταν και στη στρατολόγηση.
Σε πολλές περιοχές υπήρξαν πραγματικές εξεγέρσεις, με ένοπλες ομάδες να επιτίθενται στο στρατό και να ληστεύουν οπουδήποτε και οτιδήποτε μπορούσαν. Πάνω από 100 χιλιάδες πεδεμοντιακά στρατεύματα στάλθηκαν για να καταστείλουν το Νότο καταστρέφοντας χωριά. Ο κόσμος τους αντιμετώπιζε σαν ξένο στρατό κατοχής. Η Ιταλία γεννήθηκε ως “μπάσταρδο κράτος”, σύμφωνα με τον Γκράμσι.
Η ζωή του Γκαριμπάλντι μας μεταφέρει σήμερα και ελπίδα αλλά και προειδοποίηση. Κάποιοι ήρωες και ηγέτες είναι πηγή έμπνευσης. Ο,τι ήταν ο Τσε Γκεβάρα για τον 20ο αιώνα, ήταν ο Γκαριμπάλντι για τον 19ο. Πέθανε, άφραγκος αλλά ακόμη ήρωας, το 1882.
Πηγή: Εφημερίδα Sosialist Worker / Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό

Διαβάστε περισσότερα

Αναγνώρισε η Γερμανία την Γενοκτονία των Αρμενίων

Αψηφώντας τους «βρυχηθμούς» Ερντογάν

Βερολίνο, Γερμανία

Αψηφώντας τους «βρυχηθμούς» Ερντογάν, και μάλιστα σε εξαιρετικά ευαίσθητη χρονική συγκυρία λόγω του καίριου ρόλου της Τουρκίας στη διαχείριση του Προσφυγικού, η γερμανική Βουλή υιοθέτησε το μεσημέρι της Πέμπτης με συντριπτική πλειοψηφία το ψήφισμα για την αναγνώριση της σφαγής των Αρμενίων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως γενοκτονία. Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δεν ήταν παρούσα στην ψηφοφορία επικαλούμενη συμμετοχή της σε διάσκεψη επιστημόνων, όπως και ο Σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαγερ ο οποίος πραγματοποιεί επίσκεψη στην Αργεντινή. Η απουσία αμφοτέρων από την ψηφοφορία για την υιοθέτηση του ψηφίσματος, το οποίο και υποστηρίζουν, έχει πάντως επικριθεί.
Ο αναπληρώτρια κυβερνητική εκπρόσωπος Κριστίανε Βιρτς έσπευσε να επαναλάβει ότι η Μέρκελ στηρίζει το ψήφισμα, το οποίο έφεραν από κοινού ενώπιον της Μπούντεσταγκ Χριστιανοδημοκράτες, Σοσιαλδημοκράτες και Πράσινοι.
Το ψήφισμα που έχει ξεσηκώσει την οργή της Τουρκίας υποστηρίχθηκε από όλα τα κόμματα. Επικυρώθηκε με συντριπτική πλειοψηφία με ανάταση της χειρός -υπήρξε μία αποχή και μία ψήφος κατά.
Η Τουρκία είχε προειδοποιήσει με συνέπειες «παίζοντας» πλέον και το χαρτί του Προσφυγικού, ενώ ο ίδιος ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία με την Άνγκελα Μέρκελ διαμήνυσε, όπως ανακοίνωσε το γραφείο του, ότι το ψήφισμα θα «έβλαπτε» τις διμερείς σχέσεις.
Για σοβαρό πλήγμα στις διμερείς σχέσεις έκανε λόγο στην πρώτη της αντίδραση μετά την ψηφοφορία η Άγκυρα διά στόματος του εκπροσώπου του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP).

in.gr

Διαβάστε περισσότερα

Αφού πούλησαν πολιτική απάτη, τώρα πουλάνε… “τρέλα”

   Ο ΣΥΡΙΖΑ με προχτεσινή ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας του «χαιρετίζει τον επίμονο αγώνα του γαλλικού λαού ενάντια στην κατάργηση των εργασιακών του κατακτήσεων»…
    Αναφέρει ότι «πρόκειται για έναν αγώνα που αφορά τους εργαζόμενους όλης της Ευρώπης, καθώς η συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων, η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και των συλλογικών διαπραγματεύσεων αποτελούν κεντρική επιλογή της ευρωπαϊκής χρηματοοικονομικής ελίτ»…
    Και προσθέτει: «Η επίθεση του νεοφιλελευθερισμού στα δικαιώματα των εργαζομένων πρέπει να βρει απέναντί της το ενιαίο μέτωπο των ευρωπαίων εργαζομένων και των ευρωπαϊκών λαών. Η υπεράσπιση της δημοκρατίας ισοδυναμεί με υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων και κατακτήσεων»…
    Θαυμάσια. Πάμε τώρα να δούμε τι σημαίνει να πουλάνε «τρέλα», όταν προηγουμένως έχουν πουλήσει - με τη σέσουλα - πολιτική απάτη:

1)   Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα του κ.Τσίπρα. Ο κ.Τσίπρας είναι αυτός ο οποίος υπέγραψε και – μαζί με όλον τον ΣΥΡΙΖΑ - ψήφισε ένα Μνημόνιο που αναφέρει τα εξής: 

 «Έως τον Οκτώβριο του 2015 η κυβέρνηση θα δρομολογήσει διαδικασία διαβούλευσης με επικεφαλής μια ομάδα ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων με σκοπό την επανεξέταση ορισμένων υφιστάμενων πλαισίων της αγοράς εργασίας, συμπεριλαμβανομένων των ομαδικών απολύσεων, της συλλογικής δράσης (σσ: ποινικοποίηση των απεργιών, δηλαδή!) και των συλλογικών διαπραγματεύσεων, λαμβανομένων υπόψη τωνβέλτιστων πρακτικώνσε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο».

    Δηλαδή: Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ.Τσίπρας που «χαιρετίζουν» τον αγώνα του γαλλικού λαού ενάντια στον εργασιακό Αρμαγεδώνα του Ολαντ, είναι αυτοί που - σε ό,τι αφορά τον ελληνικό λαό – «διαβουλεύονται» την εφαρμογή της πολιτική των «Ολαντ», δηλαδή την πολιτική που εισάγει τις ομαδικές απολύσεις, την ποινικοποίηση των απεργιών και την πλήρη κατάλυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων…

2)   Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ.Τσίπρας μας έχουν διαμηνύσει ότι «η θέση της Ελλάδας στην ΕΕ δεν αμφισβητείται». Επίσης στο Μνημόνιό τους ομνύουν στις «βέλτιστες πρακτικές» που αφορούν στη ρύθμιση των εργασιακών σχέσεων στην αγαπημένη τους ΕΕ.

    Για το ποιες είναι αυτές οι «βέλτιστες πρακτικές» αποκαλυπτική ήταν η Επίτροπος  Απασχόλησης της ΕΕ, η οποία σε ερώτηση των ευρωβουλευτών του ΚΚΕ απάντησε ότι η Ελλάδα πρέπει να συμμορφωθεί σε βάρδιες που διαρκούν έως και 16 ώρες!

«Η Ελλάδα – λέει η κυρία Επίτροπος - οφείλει επίσης να συμμορφωθεί με την οδηγία της ΕΕ για το ωράριο εργασίας, η οποία καθορίζει τις ελάχιστες προδιαγραφές για την οργάνωση του ωραρίου εργασίας, για παράδειγμα τα διαλείμματα, τις περιόδους ημερήσιας και εβδομαδιαίας ανάπαυσης και το μέγιστο μέσο εβδομαδιαίο ωράριο εργασίας συμπεριλαμβανομένων των υπερωριών.Οι βάρδιες που διαρκούν 12 και 16 ώρες δεν παραβιάζουν τις διατάξεις της οδηγίαςεφόσον τηρούνται οι προϋποθέσεις που ορίζονται στην οδηγία».

    Αυτές είναι οι «βέλτιστες πρακτικές» της ευρωενωσιακής οδηγίας 2003/88/ΕΚ, βάσει των οποίων κινείται το «καλό» Μνημόνιο του κ.Τσίπρα. Οι μισοί άνεργοι και οι άλλοι μισοί ή ημιαπασχλολήσιμοι ή δουλειά έως και 16 ώρες την ημέρα! Για τέτοιες μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις μιλάμε…
Ο,τι, δηλαδή, εφαρμόζει ο Ολαντ στη Γαλλία…

3)   Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ.Τσίπρας που «χαιρετίζουν» τον αγώνα του γαλλικού λαού κατά του Ολάντ, είναι αυτοί που όταν τον περασμένο Οκτώβρη ήρθε στην Αθήνα ο Ολαντ, τον υποδέχονταν έτσι:

    Σημειώστε: Την ίδια ώρα που ο Ολαντ αποβιβαζόταν στην Αθήνα και ενώ εδώ περίσσευαν οι αγκαλιές και έδιναν και έπαιρναν τα «Ελλάς – Γαλλία – συμμαχία», στην Γαλλία η είδηση μεταδιδόταν με έναν… ελαφρώς διαφορετικό τρόπο.
    Στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων των 8μμ, στο τηλεοπτικό κανάλι «FRANCE 2» (και έχει σημασία ότι πρόκειται για κανάλι του κρατικού τηλεοπτικού δικτύου της Γαλλίας) ο τίτλος που δέσποζε στο ρεπορτάζ για τον ερχομό του Ολάντ στην Ελλάδα ήταν ο εξής:

«La France fait son marché». Μετάφραση: «H Γαλλία κάνει τα ψώνια της»…

    Ναι: Την ώρα που η γαλλική τηλεόραση έδειχνε τις εικόνες με τις αγκαλιές Τσίπρα – Ολάντ, ο τίτλος του ρεπορτάζ ήταν ακριβώς αυτός:  «La France fait sonmarché» - «H Γαλλία κάνει τα ψώνια της»…

4)   Ο κ.Τσίπρας που είναι πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και «χαιρετίζει» τον αγώνα του γαλλικού λαού ενάντια στην πολιτική του Ολάντ, είναι αυτός που τρέχει να συναντηθεί με τον Ολάντ και φωτογραφίζεται στα Παρίσια καμαρωτός με όλους τους ηγέτες της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Όλα αυτά στο όνομα της «σωτηρίας» της Ελλάδας και της τάχα μου «άλλης» πολιτικής που τάχα μου πρεσβεύουν όσοι εφαρμόζουν πολιτικές όπως αυτές του Ολαντ στη Γαλλία!   

    Κάτι ακόμα: Με αυτήν την σοσιαδημοκρατία, που εφαρμόζει τις πολιτικές του Ολαντ στη Γαλλία ενάντια στον γαλλικό λαό, ο κ.Τσίπρας, μόλις πριν από δυο βδομάδες στη συνέντευξή του στην «RealNews» (15/5/2016), καλούσε σε… συστράτευση. Να ασπαστούν «(…) όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς αλλά και της Σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη, την ιδέα για ένα νέο στρατηγικό σχέδιο ενοποίησης (…)», δήλωνε!
    Ερωτηθείς, δε, για την «διεύρυνση» του κόμματός του, απαντούσε:  

«Υπάρχουν πρόσωπα που δεν ανήκουν στον ιστορικό χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς που έχουν συμβάλλει με τη στάση τους και τις απόψεις τους, στην προσπάθεια που ξεκινήσαμε από το Γενάρη του 2015. Άνθρωποι από τον ευρύτερο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και του κέντρου. Οι δίαυλοι υπάρχουν, το πώς θα προχωρήσει η σχέση μας, μένει να αποφασιστεί το επόμενο διάστημα (…)».

    Ε, αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ.Τσίπρας. Που λατρεύουν τον Ολαντ. Που θέλουν «ενοποίηση» με τον Ολαντ. Που διατηρούν διαύλους διεύρυνσής τους με τους εγχώριους και ξένους «Ολαντ». Αλλά, την ίδια ώρα, στέλνουν και… «χαιρετίσματα» στον γαλλικό λαό, που αγωνίζεται ενάντια στον Ολαντ… 

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ο Δεκάλογος του Πατριωτισμού*

Γρηγόρης Ξενόπουλος

1. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος βρίσκεται πολύ μακριά από τους λόγους, τα ζήτω, τις σημαίες, τις μουσικές, τα κανόνια.
2. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος δεν είναι η συγκίνηση της στιγμής, που σβήνει σαν την σπίθα. Είναι ένα βαθύ ποτάμι, που κυλάει βουβό.
3. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος είναι – σαν κάθε αγάπη – έργο, θυσία. Σκοπός της είναι να κάμει την πατρίδα σου μεγάλη.
4. Το μεγαλείο της πατρίδος δεν το κάνουν ούτε οι πολλοί τόποι, ούτε τα πολλά εκατομμύρια των ανθρώπων της. Το κάνουν η μόρφωση, η εργατικότητα, η ευτυχία και το μεγαλείο των ανθρώπων της.
5. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος όχι μόνο δεν γεννά μίσος για τις άλλες πατρίδες, αλλά και ζητεί πρώτα απ” όλα να σέβεσαι και το ξένο πατριωτισμό. Καμία πατρίδα δεν είναι απολύτως ανώτερη από τις άλλες. Για σένα είναι ανώτερη η δική σου, για τον ξένο η δική του. Όπως για τον εαυτό σου, έτσι και για την πατρίδα σου, ποτέ μην επιδοκιμάζεις να αδικεί τις άλλες πατρίδες.
6. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος – δηλαδή ενός μικρού μέρους της ανθρωπότητος – υποχωρεί όπου έρχεται εις σύγκρουσην με την αληθινή αγάπη όλης της ανθρωπότητος. Όπως δεν σ” εμποδίζει να εκτιμάς ή να αγαπάς ξένους, έτσι δεν σ” εμποδίζει – σε συμβουλεύει μάλιστα να πολεμάς και να μισείς πολλούς ανθρώπους της πατρίδος σου αν είναι κακοί. Και την πατρίδα σου να την φαντάζεσαι πώς την αποτελούν πολύ περισσότερο οι πολλοί, οι πτωχοί, ο λαός, όσοι εργάζονται και υποφέρουν πολύ και απολαύουν λίγο ή διόλου, παρά οι ολίγοι, εκείνοι που απολαύουν χωρίς να εργάζονται.
7. Πολύ μεγαλύτερη αγάπη για την πατρίδα από το να σκοτωθείς γι” αυτή, είναι να ζήσεις γι” αυτή. Ν” αφιερώσεις όσο μεγαλύτερο μέρος της ζωής σου μπορείς (όλο είναι αδύνατο) γι” αυτή.
8. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος αρχίζει από την αγάπη του εαυτού σου, την αγάπη που σε κεντρίζει να γίνεσαι ολοένα καλύτερος και ανώτερος, ν” ανεβαίνεις ολοένα περισσότερο στο ψηλό και απότομο βουνό του μεγαλείου.
9. Το φύτευμα δένδρων ωφελεί την πατρίδα σου και σένα. Το ξερίζωμα, όμως, της αμαθείας, της κουταμάρας, των σκουριασμένων ιδεών ακόμα περισσότερο ωφελεί την πατρίδα σου, σένα μπορεί συνήθως να σε βλάψει. Όσο πόλεμο κι αν σου κάνουν η αληθινή αγάπη της πατρίδος είναι να ξεριζώνεις, όπου χρειάζεται.
10. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος είναι ένα από τα πιο ευγενικά αισθήματα της καρδίας. Γι” αυτό ίσως και σπάνιο. Η ψεύτικη αγάπη της πατρίδος είναι από τα πιο πρόστυχα. Γι” αυτό ίσως και πολύ συχνό.

*Δημοσιεύτηκε στις 9 Απριλίου 1911 στο περιοδικό «Διάπλαση των Παίδων» από τον Γρηγόρη Ξενόπουλο με το ψευδώνυμο «Φαίδων».

Διαβάστε περισσότερα

Νάνος Βαλαωρίτης: Οι Γερμανοί προκάλεσαν το αντίθετο από αυτό που ήθελαν

ρισκόμαστε στον χειρότερο κλυδωνισμό που μπορεί να φανταστεί κανείς εφόσον μας πνίξανε με τα νέα οικονομικά συστήματα οι Ευρωπαίοι, αλλά βλέπουμε,  εκτός των άλλων, πως οι Γάλλοι αυτή τη στιγμή είναι σαν να λένε δεν είμαστε Ελλάδα, δεν θέλουμε να είμαστε Ελλάδα…

 

Οι Γερμανοί έχουν προκαλέσει το αντίθετο από αυτό που ήθελαν να προκαλέσουν. Διότι ενώ προφανώς περίμεναν πως αν πνιγεί μια μικρή χώρα οι άλλες χώρες θα φοβηθούν, αντίθετα βλέπουμε τουλάχιστον από αυτό που…

γίνεται σήμερα στη Γαλλία, πως η Ελλάδα έχει γίνει παράδειγμα προς αποφυγήν, και όχι παράδειγμα προς αποφυγήν με αντίδραση την υποταγή, αλλά με αντίδραση την εξέγερση […] Πιστεύω ότι πρέπει κυρίως να προστατεύουμε την ελευθερία μας από όλους: και τους ντόπιους και τους έξω. Γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Οι προφάσεις που εκμεταλλεύονται οι κυβερνήσεις να φέρνουν μέτρα καταπιεστικά ολοένα και περισσότερο, παντού.  Αυτό, είναι κάτι που πρέπει να το αποφύγουμε με κάθε τρόπο: Να χαθεί η ελευθερία μας! Και από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα θα ‘ρθούνε.

Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό, νομίζω, διότι κατά περίεργο τρόπο η Ελλάδα πάντα είναι ένα σύμβολο.  Και στην εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ακόμα, οι Ρωμαίοι την θεωρούσαν σύμβολο, δηλαδή δεν θεωρούσαν πως κατακτούν μια οποιαδήποτε χώρα, και μάλιστα οι πιο μορφωμένοι ανάμεσά τους ήξεραν και καλά ελληνικά.

Αυτά δεν έχουν εξαλειφθεί τελείως στον σύγχρονο κόσμο. Φαίνεται πως ακόμα και σήμερα παίζουμε αυτό το ρόλο του συμβόλου. Κι όταν πνίγεις ένα σύμβολο, μια χώρα που, τέλος πάντων, λόγω του ονόματος και της γλώσσας έχει κάποια σχέση με την αρχαία Ελλάδα, αλλά την πνίγεις, είναι σα να πνίγεις και την πηγή του πολιτισμού σου, δηλαδή είναι μια συμπεριφορά αυτοκτονική.

Αυτό πιστεύω ότι οι Γάλλοι αμέσως το κατάλαβαν –είναι και πιο έξυπνος λαός- και δεν έχουν το σύνθημα που είχαν στην αρχή οι Ισπανοί, που έλεγαν και εκείνοι με κάποιον τρόπο, τότε, δεν είμαστε σαν την Ελλάδα, μεν, αλλά εννοούσαν δεν έχουμε τα ίδια προβλήματα με την Ελλάδα, διότι δεν εννοούσαν όπως οι Γάλλοι ότι εμείς δεν πρόκειται να υποκύψουμε, απλώς ήθελαν να ξεχωρίσουν τη θέση τους, που είναι ένα είδος δειλίας.

Τώρα όμως με την εξέγερση της Γαλλίας αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι το ελληνικό φαινόμενο του πνιγμού μας από όλες τις μεγάλες δυνάμεις(γιατί από πίσω είναι και η Αμερική, και η Αγγλία, η Γαλλία με την παθητική της στάση, και η Ιταλία με το δήθεν παιχνίδι το οποίο είναι κάπως αμφίρροπο, και βέβαια οι Γερμανοί οι οποίοι δεν το κουνάνε, είναι τελείως αμετακίνητοι), δεν προκάλεσε στους υπόλοιπους λαούς αυτό που ανέμεναν.

Αυτή η κατάσταση αρχίζει να μπαίνει μέσα στη λαϊκή ομοθυμία, ενώ πριν είχε μια επιρροή κυρίως μόνο στα κόμματα. Τώρα αρχίζει ο κόσμος να καταλαβαίνει ότι σε εποχή κρίσης δεν εφαρμόζεις λιτότητα΄ διότι λιτότητα  είναι λογικό να εφαρμόσεις μόνο σε μία χώρα η οποία παράγει και μάλιστα παράγει με καταπληκτικό τρόπο, όπως η Γερμανία, η οποία αυτή τη στιγμή είναι πάμπλουτη. Τότε η λιτότητα έχει νόημα. Αυτά τα έχουν πει και οι οικονομολόγοι αλλά ποιος τους ακούει;

Και επιμένουν οι Γερμανοί, να θέλουν το δικό τους το μοντέλο λιτότητας, μιας χώρας παραγωγικής η οποία εξάγει συνέχεια και έχει έναν πλούτο απίστευτο μετά τον πόλεμο, και θέλει να το επιβάλλει σε μας που σχεδόν δεν παράγουμε τίποτα! Ή να εφαρμοστεί το ίδιο μοντέλο σε χώρες, όπως η Γαλλία, που δεν μπορούν να ανταγωνιστούν την γερμανική παραγωγή.

Εμείς τι παράγουμε; Εμείς εξάγουμε ελιές, ε; Τι άλλο μπορείς να σκεφτείς; Φέτα; Κρασί; Δύο-τρία πράγματα. Τη βιομηχανία μας δεν την αναπτύξαμε, για πολλούς λόγους νομίζω επίσης πολύ λανθασμένους, και δεν καταφέραμε γενικά να αναπτύξουμε τίποτα το οποίο θα μας επέτρεπε να έχουμε αυτοδυναμία.

Και φυσικά, όταν ήρθε η ΕΕ και άρχισε να μας επιβάλλει να αλλάξουμε καλλιέργειες και να κάνουμε αυτό κι εκείνο, όπως π.χ. μας ζητήσανε να καταστρέψουμε τα ελαιόδεντρα και κάποιοι αντιστάθηκαν και είπαν όχι εμείς δεν θα κόψουμε τίποτα, και πολύ καλά κάνανε.

Σκέψου δηλαδή ο παραλογισμός σε τι σημείο έχει φτάσει! Είναι απίστευτο! Ούτε οι αρχαίοι Ρωμαίοι δεν κάνανε τέτοια. Αλλά αυτές είναι οι πραγματικές συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούμε. Και τα λανθασμένα αυτά προγράμματα ήθελαν να μας τα επιβάλλουν από πολλές δεκαετίες.

Εμείς αν δεν μπορούμε να αντιδράσουμε αυτή τη στιγμή λόγω αδυναμίας -διότι δεν έχουμε τα μέσα να αντιδράσουμε και σκύβουμε κεφάλι- δεν είναι λόγω δειλίας΄ ο ελληνικός λαός δεν είναι καθόλου δειλός, αλλά δεν είναι και ηλίθιος, δηλαδή να πάει να αυτοκτονήσει μέσα στα δόντια του δράκου.  Θα κάνει την υποχώρηση αυτή η οποία γίνεται σήμερα, για να επιβιώσει. Γιατί χωρίς αυτά τα δανεικά δεν μπορούμε να επιβιώσουμε. Οπότε είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε αυτές τις άθλιες υποχωρήσεις και να ψηφίζουμε νόμους οι οποίοι είναι φοβεροί και για τα εργασιακά μας και για όλα, και επίσης να ξεπουλάμε και την περιουσία μας.

Πώς να γίνει αλλιώς; Έως ότου ξεσηκωθούν και όλοι οι άλλοι ευρωπαίοι εναντίον αυτού του προγράμματος λιτότητας το οποίο μας επιβάλλουν πολύ λανθασμένα ουσιαστικά οι Γερμανοί, με τρόπο τελείως φασιστικό και ναζιστικό – και το λέω ευθέως αυτό και νομίζω πως είναι το ίδιο σύστημα που είχε ο Χίτλερ, μόνο που είναι σε οικονομικό επίπεδο, πλέον.

Τώρα τα υπόλοιπα τα ξέρουμε. Ότι από εδώ κι από κεί προσπαθούν να μας αφαιρέσουν το ένα ή τ’ άλλο, είμαστε μια χώρα περιτριγυρισμένη από …πολύ «φιλικά» έθνη γύρω μας, από την Αλβανία μέχρι την Τουρκία, οι οποίες μάς …αγαπάνε εξαιρετικά, και αυτές καραδοκούν την ώρα να επωφεληθούν από όλη αυτή την κατάσταση.

Εν τω μεταξύ οι μεγάλες δυνάμεις φυσικά… όπως π.χ. είδα ένα σκίτσο με μαύρο χιούμορ, όπου ο αμερικανός πρέσβης έλεγε «προσεύχομαι στο Θεό για την Ελλάδα».  Γιατί το είπε αυτό κανένας δεν το εξήγησε. Σήμερα παρατηρώ ότι το χιούμορ που έχει προκαλέσει η κρίση στην Ελλάδα δεν είναι σάτιρα, αλλά έχει εξελιχθεί σε ένα ανώτερο επίπεδο χιούμορ, ένα είδος μαύρου χιούμορ.

Κι έρχεται κι ο Πούτιν ο οποίος πάει στο Άγιον Όρος και κάνει το σταυρό του. Για τί πράγμα κάνει τον σταυρό του; Για να μην χαθούμε εμείς ή για να μην χαθεί ο ίδιος;

Εδώ πέρα φτάνεις στα όρια μιας εξωφρενικής κατάστασης η οποία δεν αφορά μόνο εμάς, αλλά και γενικά όλο τον κόσμο αυτή τη στιγμή, δηλαδή «τραγέλαφος» είναι η σωστή λέξη.

Φαίνεται ότι έχουμε ζήσει αρκετές τέτοιες καταστάσεις οπότε η γλώσσα μας έχει δημιουργήσει λέξεις που μπορούν να περιγράψουν σήμερα αυτά που συμβαίνουν. «Η τραγέλαφος των άστρων» που είπε και ο Καρούζος. Έτσι και μεις είμαστε «η τραγέλαφος των άστρων».

Ο Αρκάς Φιλοποίμην, κάπου στις αρχές του 2ου προχριστιανικού αιώνα, ήταν ο καλύτερος στρατηγός της Αχαϊκής συμπολιτείας (οι Πελοποννήσιοι μεταξύ τους πολεμούσαν συνέχεια, δεν σταμάτησαν κι ας είχαν τους Ρωμαίους από πάνω τους)- ανησύχησε με την άνοδο του ρωμαίου Φλαμινίνου και πήγε στο Μαντείο των Δελφών να ρωτήσει ποιό θα είναι το μέλλον της Ελλάδας. Η απάντηση που πήρε τότε για τη χώρα ήταν πως θα είναι σαν ένας «ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε  βυθιζόμενος”.  Αυτή η φράση της πυθίας, ούτε λίγο ούτε πολύ, μοιάζει και με τον τίτλο που έχω βάλει στα ζωγραφικά έργα που εκθέτω αυτόν τον καιρό στην γκαλερί Αστρολάβος: «Ελλάδα: Η χώρα του ποτέ και του πάντοτε».

Δεν μπορώ να προφητεύσω για το μέλλον τι θα γίνει. Λέω απλώς ότι αν δεν γίνει αυτό που ελπίζω, να αλλάξει κάτι στο οικονομικό σύστημα χάρις πια στην θέληση των λαών και όχι των κυβερνήσεων, δεν βλέπω καλή μέρα για κανέναν, όχι μόνο για μας.

Κι εμάς κατά περίεργο τρόπο μας «έσωσε» αυτό το οποίο μας απειλούσε: Η μετανάστευση.  Διότι αυτή η μετανάστευση τρόμαξε τους ευρωπαίους και τώρα ξαφνικά η Ελλάδα έγινε πολύτιμο μέρος το οποίο πρέπει να ενισχυθεί σε αυτό το θέμα. Κατάλαβες γιατί μιλάω για τραγέλαφο; Γιατί είναι τραγελαφική η κατάσταση.

Έτσι δεν είμαι ποτέ τελείως απαισιόδοξος και ποτέ τελείως αισιόδοξος. Είμαι ανάμεσα στα δύο, βλέποντας και κάνοντας. Διότι δεν ξέρεις αύριο τι θα συμβεί. Μπορεί να αλλάξουν άρδην όλα, όπως τα τελευταία χρόνια έχουμε δει δραματικές αλλαγές, απίστευτες, τις οποίες δεν τις φανταζόμασταν, ακριβώς, τα προηγούμενα χρόνια.

Και στο έργο μου όπως θα δει κανείς έχω ένα πανηγυρικό χαρακτήρα στο χιούμορ μου, με χρώματα, περίεργα αντικείμενα που στροβιλίζονται, με ένα άλλο ύφος και ήθος, το οποίο αφορά και τον τρόπο που γράφω. Δεν γράφω θρήνους συνέχεια, δεν μου αρέσει αυτό. Μ’ αρέσει να αντιμετωπίζω τα πράγματα με κάποια ειρωνεία, με καγχασμό καμιά φορά ή κυνικά, αλλά ποτέ να μην ενδίδω σε αυτόν τον τόνο απελπισίας, ή ηττοπάθειας-θα την έλεγα- που χαρακτηρίζει πολλούς ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν ίσως με κάποιον τρόπο τα εφόδια για να αντιμετωπίσουν τέτοιες καταστάσεις. Τους καταλαβαίνω, δεν τους κατηγορώ, αλλά προσωπικά δεν συμμετέχω σε αυτού του είδους την απελπισία.

Η γνώση της ιστορίας βοηθάει σ’ αυτό. Διότι, κοίταξε τι περάσαμε, πόσες φορές μας πάτησαν!Τη μεγαλύτερη ήττα που είχαμε ποτέ ήταν με τους Ρωμαίους, μετά από τη μεγαλύτερη εξύψωση που είχαμε με τον Αλέξανδρο και τη μεγαλύτερη διάδοση της γλώσσας και του πολιτισμού. Έρχονται οι Ρωμαίοι και μας κατακτούν για 300τόσα χρόνια, όμως δεν μας ξεριζώνουν γιατί είναι ένας λαός συγγενικός μαζί μας, αφού προερχόμαστε από την ίδια ινδοευρωπαϊκή ρίζα, όπως και οι γλώσσες μας.

Βέβαια οι Ρωμαίοι ήταν πολύ περισσότερο στρατιωτικό έθνος, το οποίο ανέθρεφε τα παιδιά για να γίνουν στρατηγοί και να οδηγήσουν τις λεγεώνες τους στο να κατακτήσουν τον κόσμο. Εμείς δεν αναθρέφαμε έτσι τα παιδιά μας. Ούτε οι αρχαίοι Έλληνες, παρόλο που έκαναν συνεχώς πολέμους, τους έκαναν κυρίως αναμεταξύ τους. Κι αυτό το συνεχίζουμε, ανελλιπώς! Είναι φοβερό πως το ίδιο χαρακτηριστικό μας είναι εκείνο που μας εμποδίζει να συνεργαστούμε.

Ενώ είναι φανερό ότι τα ίδια μας απειλούν και όλους μας απειλούν, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε ο ένας με τον άλλον. Αλλά και μπροστά σ΄ αυτόν τον κίνδυνο, παρόλα αυτά, τίποτα… Το πολύ που θα δεις, είναι μια καλύτερη κουβέντα με κάποιον, χωρίς τόσες πολλές αντιρρήσεις ως συνήθως. Ε, τίποτε άλλο.

Προσωπικά, συνεχίζω το δικό μου τον τρόπο. Δεν τον αλλάζω. Δεν έχω την εντύπωση ότι έχει συμβεί κάτι τόσο καταστροφικό όσο ήταν η Μικρασιατική καταστροφή αφενός και η Κατοχή αφετέρου.  Και υπάρχει η περίπτωση να βρεθούμε πάλι σε ένα ρεύμα το οποίο θα μας ωφελήσει. Αυτό δε σημαίνει ότι μέχρι τότε πρέπει να καθόμαστε με χέρια σταυρωμένα.

Πιστεύω ότι πρέπει κυρίως να προστατεύουμε την ελευθερία μας από όλους: και τους ντόπιους και τους έξω. Γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Οι προφάσεις που εκμεταλλεύονται οι κυβερνήσεις να φέρνουν μέτρα καταπιεστικά ολοένα και περισσότερο, παντού.  Αυτό, είναι κάτι που πρέπει να το αποφύγουμε με κάθε τρόπο: Να χαθεί η ελευθερία μας! Και από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα θα ‘ρθούνε.

Με αυτά τα μέτρα που μας επιβάλλουν δεν έχεις ελευθερία να αντισταθείς, αλλά έχεις την ελευθερία να τα κατακρίνεις και να έχεις επίγνωση ότι είναι παράλογα, τουλάχιστον από άποψη καθαρά οικονομική. Οι οικονομολόγοι το λένε και οι ίδιοι, άλλωστε, δεν το λέω εγώ που είμαι ένας καλλιτέχνης.

Νομίζω ότι πρέπει να συνεχίσουμε, να μη χάσουμε την ικανότητά μας να σκεφτόμαστε, να χρησιμοποιούμε ότι όπλα έχουμε, μεταξύ των οποίων νομίζω πως η εξυπνάδα μας είναι το καλύτερο, κι αυτό μάς έχει διατηρήσει τόσους αιώνες ως εθνότητα και πολιτισμό, δηλαδή δεν εννοώ πολιτισμό με την αρχαία έννοια, αλλά εννοώ πολιτιστικά ζωντανούς, όπως π.χ. με την παράδοσή μας που δεν κατάφερε να την εξαφανίσει κανείς.

Λοιπόν, δεν υπάρχει λόγος να φοβηθούμε σήμερα ότι θα μας εξαφανίσουν, όταν σήμερα έχουμε τα εκατονταπλάσια τεχνικά και άλλα μέσα να αντισταθούμε, αν θέλουμε.  Κι αυτό νομίζω ότι πρέπει να το αντιληφθούν οι νέοι, και νομίζω ότι πολλοί νέοι το έχουν αντιληφθεί, διότι επειδή βρίσκονται σε δύσκολη θέση αρχίζουν και σκέφτονται…  κι αυτό είναι πολύ σημαντικό!

TVXS

Διαβάστε περισσότερα

Δημήτρης Λιαντίνης:«Φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος»

«Θα πεθάνω, Θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω». Όταν εξαφανίστηκε ήταν 56 ετών…

Την 1η Ιουνίου 1998 το πρωί ο καθηγητής φιλολογίας, Δημήτρης Λιαντίνης φεύγει από το σπίτι του στη Ν.Κηφισιά. Στο γραφείο του έχει αφήσει ένα γράμμα για την κόρη του Διοτίμα στο οποίο γράφει:…

«Διοτίμα μου,…

Φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος. Ετοίμασα τούτη την ώρα βήμα- βήμα ολόκληρη τη ζωή μου, που υπήρξε πολλά πράγματα, αλλά πάνω από όλα εστάθηκε μια προσεκτική μελέτη θανάτου. Τώρα που ανοίγω τα χέρια μου και μέσα τους συντρίβω τον κόσμο, είμαι κατάφορτος με αισθήματα επιδοκιμασίας και κατάφασης….

Πεθαίνω υγιής στο σώμα και στο μυαλό, όσο καθαρό είναι το νωπό χιόνι στα όρη και το επεξεργασμένο γαλάζιο διαμάντι….

Να ζήσεις απλά, σεμνόπρεπα, και τίμια, όπως σε δίδαξα. Να θυμάσαι ότι έρχουνται χαλεποί καιροί για τις νέες γενεές. Και είναι άδικο και μεγάλο παράξενο να χαρίζεται τέτοιο το δώρο της ζωής στους ανθρώπους, και οι πλείστοι να ζούνε μέσα στη ζάλη αυτού του αστείου παραλογισμού….

Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι” αυτό το έγκλημα με σκοτώνει…….

Λιαντίνης…

Τη μέρα που θα πέσω έδωσα εντολή να στεφανωθούν οι μορφές** Σολωμού στη Ζάκυνθο κ” Λυκούργου στη Σπάρτη.»…

Το 1998 ήταν η 14η φορά που o Λιαντίνης ανέβαινε στον Ταύγετο. Το προηγούμενο βράδυ της εξαφάνισης του ο Λιαντίνης είχε διαβάσει το βιβλίο «Η ζωή εν τάφω» του Μυριβήλη. φωτογραφία: liantinis.org…

Ο Λιαντίνης ταξίδεψε στην Σπάρτη, άφησε το αυτοκίνητό του κοντά στη βιβλιοθήκη της πόλης και πήρε ένα ταξί με προορισμό τον Ταύγετο. Στον ταξιτζή είπε ότι θα συναντούσε κάποιους Γερμανούς στο ορειβατικό καταφύγιο του βουνού….

Από εκείνη την ημέρα τα ίχνη του εξαφανίστηκαν. Μόλις η γυναίκα του βρήκε το γράμμα, ενημέρωσε τις αρχές αναφέροντας πως φοβόταν για τη ζωή του, καθώς σκεφτόταν από καιρό τον θάνατό του. Οι αστυνομικοί έστρεψαν τις έρευνές τους στην περιοχή της Σπάρτης….

Ο Λιαντίνης ήταν ένας καθηγητής πολύ αγαπητός στους φοιτητές του Πανεπιστημίου. Όταν έκανε μάθημα το αμφιθέατρο ήταν πάντα γεμάτο και όλοι τον άκουγαν με προσοχή. Μιλούσε για την παρακμή της σημερινής κοινωνίας, το αρχαιοελληνικό ιδεώδες, για τη θεώρηση του θανάτου και την ποίηση.

Το 1978-1979 παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και έγραψε συνολικά εννέα βιβλία. Περισσότερα στοιχεία για τη ζωή και τον θάνατο του καθηγητή μπορείτε να βρείτε στη βιογραφία του με τίτλο «»Έζησα έρημος και ισχυρός»..

Το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτρης Νικολακάκος και το άλλαξε σε Λιαντίνης από τη γενέτειρά του, το χωριό Λιαντίνα της Λακωνίας. Γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου 1942 και πήγε σχολείο στην Σπάρτη. Σπούδασε Φιλολογία και Φιλοσοφία στην Αθήνα και εργάστηκε ως εκπαιδευτικός στους Μολάους Λακωνίας. Αρχές της δεκαετίας του ’70 σπούδασε γερμανική γλώσσα στο Μόναχο και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα ξεκίνησε την ακαδημαϊκή του καριέρα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εκείνη την εποχή παντρεύτηκε με την καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής, Νικολίτσα Γεωργοπούλου και απέκτησαν μια κόρη, τη Διοτίμα.

Παράλληλα, έγραφε βιβλία και ήταν λάτρης της ποίησης. Μελετούσε τα έργα του Σεφέρη, του Σολωμού, του Ελύτη και των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Έως την ημέρα που εξαφανίστηκε, ο Λιαντίνης ήταν καθηγητής στο Παιδαγωγικό τμήμα του Πανεπιστημίου….

Το σημείο που βρέθηκε το 2005 η σορός του σε υψόμετρο 2.350 μέτρων. Φωτογραφία: liantinis.org…

Τον Ιούλιο του 2005, εφτά χρόνια μετά την εξαφάνισή, η σορός του Λιαντίνη βρέθηκε κοντά στην κορυφή Προφήτη Ηλία στον Ταύγετο.

Ο καθηγητής είχε κρυφτεί σε μια κοιλότητα του εδάφους που ήταν φραγμένη από πέτρες και ήταν αδύνατο να εντοπιστεί από τις αρχές. Το σημείο που θα άφηνε την τελευταία του πνοή το είχε βρει σε μια ανάβαση του στο βουνό το 1994.

Ο άνθρωπος που ανακάλυψε το μέρος που βρισκόταν η σορός του καθηγητή ήταν ο συγγενής του Παναγιώτης Νικολακάκος, ο οποίος οδήγησε στη σπηλιά την κόρη του με τον σύζυγό της. Ήταν ο μοναδικός που γνώριζε που βρισκόταν ο Λιαντίνης, αλλά είχε υποσχεθεί στον καθηγητή ότι δεν θα το αποκάλυπτε έως ότου να περάσουν επτά χρόνια, όπως και έγινε….

Ο ιατροδικαστής που εξέτασε τον σκελετό δεν κατάφερε να εντοπίσει τα αίτια ούτε την ακριβή ημερομηνία θανάτου, αλλά κατέληξε με απόλυτη βεβαιότητα ότι ήταν ο καθηγητής.

Όπως ανέφερε ο ίδιος στο γράμμα προς την κόρη του, όλη του τη ζωή ετοίμαζε το θάνατο του και ήταν αποφασισμένος να πεθάνει όπως εκείνος επιθυμούσε, «όρθιος, στιβαρός και περήφανος».

Οι συγγενείς του σεβάστηκαν την επιθυμία του. Ο Λιαντίνης άφησε πίσω του σπουδαίο έργο από βιβλία και χειρόγραφα. Για τους μαθητές και τους συναδέλφους του ήταν ένας από τους καλύτερους καθηγητές που πέρασαν από τα έδρανα του Πανεπιστημίου….

“Πιστεύεις στο θεό;” Απόσπασμα από το “Γκέμμα” του Δημήτρη Λιαντίνη

Αυτή είναι η ξακουστή Ερώτηση της Μαργαρίτας*.

Το βάρος και την αξία της, που την έκαμαν οδηγητική για τη μέθοδο έρευνας του προβλήματος του θεού από τη σκοπιά της επιστήμης, η ερώτηση τα οφείλει στην απόκριση κυρίως που έδωκε ο Φάουστ.
Με άλλα λόγια είναι, όχι η ερώτηση της Μαργαρίτας αλλά η απόκριση του Φάουστ που γεννά το βαθύπλουτο του προβλήματος.
Παρόμοια, όπως είναι, όχι ο έρωτας του Δία για τη Λήδα στον Ευρώτα που γέννησε την αθάνατη Ιλιάδα, αλλά η Ελένη. Η απάντηση, δηλαδή, που έδωκε η Λήδα στον έρωτα του Δία.
Ποιος τολμάει να ειπεί πιστεύω στο θεό;
Ποιος τολμάει να ειπεί δεν πιστεύω στο θεό;**
Έτσι αποκρίθηκε ο Φάουστ στην ερώτηση της Μαργαρίτας.
Η θέση αυτή ανθρώπινα συνιστά τη μόνη δυνατή απόκριση που μπορεί να δοθεί στο ερώτημα. Είναι η απόκριση, σύμφωνα με τη Λογική επιστήμη, που καταργώντας την αρχή της αντίφασης δέχεται το τρίτο, καθώς αλληλοαναιρεί το πρώτο και το δεύτερο. Όπως έδειξε και στη Φυσική εντελώς πρόσφατα η αρχή της Απροσδιοριστίας. Στο tertium non datur ο Φάουστ θα απαντήσει: tertium datur, “τρίτον χωρεί”. Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα, που είπε ο Ελύτης προτού γεράσει. Και τα χάσει.
Εάν είμαι άνθρωπος, κατά την έννοια ότι έχω συνείδηση των ορίων μου και επίγνωση του πόσο βαθύ είναι το πρόβλημα του όντος, δεν είναι δυνατό να δώσω άλλη απόκριση στην ερώτηση της Μαργαρίτας.
Όταν στην ερώτηση αποκριθώ, ναί! Πιστεύω στο θεό, γίνομαι αυτοστιγμεί μωρός. Γιατί δέχομαι στενόκαρδα και στενόμυαλα, κάτι που δεν το ξέρω, σαν αληθινό. Καταντώ δογματικός. Και η επιστήμη θα με πετάξει αυτόματα έξω από τα όρια της με την παρατήρηση: διότι λες ανοησίες.

Όταν στην ερώτηση αποκριθώ, όχι! Δεν πιστεύω στο θεό, γίνομαι αυτοστιγμεί μωρός. Γιατί δέχομαι στενόκαρδα και στενόμυαλα, κάτι που δεν το ξέρω, σαν αληθινό. Καταντώ δογματικός. Και η επιστήμη θα με πετάξει αυτόματα έξω από τα όρια της με την παρατήρηση: διότι λες ανοησίες.
Τι απομένει να αποκριθώ; Αυτό ακριβώς είναι το λεπτό σημείο, που γεννά την ανεξάντλητη γονιμότητα του προβλήματος.
Το πνεύμα και το νεύμα του Γκαίτε είναι το εξής. Ό,τι σου μένει και ό,τι σου δίνεται είναι εκείνο το σημείο, το άπειρα ελάχιστο ανάμεσα στο όχι και το ναι, να το ευρύνεις, να το πλατύνεις, να το βαθύνεις, να το εκτείνεις. Να το μεταχειριστείς μ’ έναν τέτοιο τρόπο απόπειρας, και δοκιμασίας, και βασανισμού, και αγωνίας, ώστε από το απειροελάχιστο σημείο να δημιουργήσεις διάσταση, και έκταση, και διάρκεια, χώρο και χρόνο.
Να πλάσεις, δηλαδή, από το ανάμεσα στο ναι και στο όχι ζωή, αλήθεια, και ύπαρξη.
Είναι χρεία το σημείο το ελάχιστο της αδυνατότητας και της ουτοπίας ανάμεσα στο ναι και στο όχι να το κοιτάξουμε έτσι, ώστε να απορροφήσει σε όλη τη ζωή τη ζωή μας. Τη βιοτική μας μέριμνα, δηλαδή, την πνευματική ορμή, την υπαρκτική ετοιμότητα, την ηθική πράξη.
Σ’ ένα επίπεδο σημάνσεων μυθικών, το πνεύμα και το νεύμα του Γκαίτε θα το μεταγλώττιζα ως εξής:
Είσαι μέσα στις Συμπληγάδες πέτρες της αναζήτησης σου, που ανοιγοκλείνουν ακατάπαυστα. Κάμε να μη σε συντρίψουν. Μαζί με τους Αργοναύτες.
Ανεβάζεις το βράχο της απορίας σου από τη βάση του όρους στην κορυφή, και γκρεμίζεται ακατάπαυστα. Κάμε να μην παραιτηθείς. Μαζί με το Σίσυφο.
Δεμένος πιστάγκωνα σκύβεις στη λίμνη να πιείς, και κάτωθέ σου το νερό υποχωρεί ακατάπαυστα. Κάμε να μην πεθάνεις από τη δίψα σου. Μαζί με τον Τάνταλο.
Και σ’ ένα πλαίσιο καταλογισμού ευθυνών αναφορικά με την ατομική μας προαίρεση, στην ερώτηση της Μαργαρίτας η απόκριση του Φάουστ θα είχε να μας ειπεί:

Όποιος πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό θεό. Όποιος δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό άνθρωπο.
Όποιος πιστεύει αλλά και δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ζωντανό το νόμο της φύσης. Απλά, καταληπτά, και στα μέτρα του ανθρώπου ζει το θαύμα του κόσμου.
Το κρίνω απλό και αυτονόητο, πως εκείνος ο θεός, στην αναζήτηση του οποίου μας προάγει η Ερώτηση της Μαργαρίτας, δεν έχει καμία σχέση με τους θεούς φαντάσματα, που κατά καιρούς έπλασαν οι ποικίλες ιστορικές θρησκείες. Οι πολυώνυμοι, δηλαδή, όπως ο Δίας στους έλληνες και ο διάβολος στους ινδούς, εκείνοι Μωυσής, και Μωάμεθ, και Βούδας και Κομφούκιος, και Μαρδούκ και Κυβέλη και Μίθρας, και Βάαλ και Αστάρτη και Λούθηρος. Οι βραχμάνες, οι ραββίνοι, οι μουφτήδες, οι μουλάδες, ο πατριάρχης κι ο πάπας. Ο Πετράκης κι ο Παυλάρας, μ’ ένα λόγο. Εκείνοι οι γυρολόγοι με τη λατέρνα.
Το άρωμα του ζητούμενου θεού, που αναδίνεται από το λουλούδι της Μαργαρίτας, απευθύνεται στο δίκαιο άνθρωπο. Στο φρόνιμο, δηλαδή, το λογικό και τον πάσχοντα.
Εάν η υπαρκτική μας εφόπλιση, η λογική δηλαδή το βίωμα η φαντασία η διαίσθηση το συναίσθημα και τα πάθη μας, δεν υπερβαίνει τη χωρητικότητα των φυσικών μας ορίων* εάν γνωρίζει και καταφέρνει να μας συγκρατεί στα μέτρα της φυσικής μας κατασκευής* εάν δε διαχέεται στο χάος της υπερβολής, σ’ εκείνη την τύφλα που οι έλληνες τραγικοί την είπανε Ύβρι, τότε δεν υπάρχει άλλος δρόμος, παρά να παραδεχτεί την απόκριση που έδωκε ο Φάουστ στη Μαργαρίτα:
Ζήτα το άγνωστο. Χτύπα να σου ανοίξει να περάσεις ο τοίχος που δεν έχει πόρτα. Κάμε να μεταλλάξεις την απορία σου σε δημιουργία, και το ανθρωπινό σου σε λύτρωση.
Γιατί ο θεός για τα μέτρα του ανθρώπου είναι και δεν είναι να υπάρχει, που λέει ο Φάουστ. Έχει και δεν έχει όνομα***, που είπε ο Ηράκλειτος. Βρίσκεται άγνωστος, και τέτοιος θα παραμένει, όπως μας παρακινεί η επιγραφή στη βάση του βωμού στην Αγορά της αρχαίας Αθήνας: τῷ Ἀγνώστῳ.
Για το δίκαιο άνθρωπο ο θεός, το υπέρτατο ον, θα μένει ανάμεσα στο ναι και στο όχι. Θα δηλώνει το σημείο της αιώνιας αναζήτησης, και της αιώνιας απορίας. Θα είναι το ον, τό ἀεὶ ζητούμενον καί ἀεὶ ἀπορούμενον****, που γράφει ο Αριστοτέλης στα “Μετά τά Φυσικά” του.
Αυτόν το δίκαιο, που στέκεται στο χαλεπό μεταίχμιο του ναι και του όχι, οι άλλοι άνθρωποι του καιρού του και του τόπου του, άνθρωποι μικρόνοες και μίζεροι, χαμοζωήδες και θελωζήσηδες στη γλώσσα του Λασκαράτου*****, θα τον δικάζουνε για άθεο. Όπως δικάσανε το δίκαιο Σωκράτη, και το δίκαιο Αριστοτέλη, και το δίκαιο Τζορντάνο Μπρούνο.
Δύο γενεές μετά το Γκαίτε, που χάραξε στην πέτρα του μόνιμου την Ερώτηση της Μαργαρίτας, ένας άλλος ευρωπαίος ποιητής, ίδιο μπόι και ίδιο σθένος, θα επαναλάβει στερεότυπα την ερώτηση, τραβώντας τον ιδικό του κακοτράχαλο δρόμο.
Ο σλάβος Ντοστογιέβσκι στην ερώτηση της Μαργαρίτας θα δώσει την ίδια απόκριση που έδωσε και ο Γκαίτε:
Εάν ο Σταυρόγκιν πιστεύει, δεν πιστεύει ότι πιστεύει•
εάν ο Σταυρόγκιν δεν πιστεύει, δεν πιστεύει ότι δεν πιστεύει.******
Ο Σταυρόγκιν, λοιπόν, ο πρίγκιπας Νικολάι Σταυρόγκιν. Ο Σταυρόγκιν με το καθαρό ήθος. Ο Σταυρόγκιν, που νέος τριάντα χρονώ αρπάζει με το χέρι το ηλεκτροφόρο καλώδιο της αυτοκτονίας του, πιστεύει, ή δεν πιστεύει;
Μιλάμε για το Σταυρόγκιν, την ώρα που κοιτάει στα μάτια έναν άλλο δαίμονα. Τον αριστογείτονα Κυρίλωφ, το μηχανικό.
Αλλά δεν ενεούργησαν ούτε ο Γκαίτε, ούτε ο Ντοστογιέβσκι. Και οι δύο στο ερώτημα των ερωτημάτων διάβηκαν πύλες ανοιχτές.
Είκοσι αιώνες παλαιότερα και τους δύο τους είχε προφτάξει ένας μεγάλος έλληνας. Την Ερώτηση της Μαργαρίτας την απάγγειλε πρώτος σε ιαμβικά μέτρα ο Ευριπίδης ο αθηναίος στην τραγωδία του Ελένη:
Τί είναι θεός, και τί μη θεός, και τί ανάμεσα τους;
Ποιος άνθρωπος τό ‘ψαξε, και βρήκε μακρυνότερο τέλος;*******
Ο θεός του Ευριπίδη είναι το “πιστεύω” του Φάουστ και του Σταυρόγκιν. Ο μη θεός του Ευριπίδη είναι το “δεν πιστεύω” του Φάουστ και του Σταυρόγκιν. Και το ανάμεσα στο θεός και μη θεός του Ευριπίδη είναι το ανάμεσα στο ναι και στο όχι του Φάουστ και του Σταυρόγκιν. Είναι ο άνθρωπος της γης που, καθώς βρίσκεται ανάμεσα σε ζωή και σε θάνατο, αγωνίζεται να κατανοήσει το νόημα της ύπαρξής του μέσα στο σύμπαν.»
Δημήτρης Λιαντίνης – “Γκέμμα”.
________________________
* Βλ. Goethe, Faust Ι, 3426.
** Βλ. οππ. 3432-36:
*** Βλ. Ηράκλειτος Frg. 32 (Diels – Kranz)
**** Βλ. Αριστoτ., Μετά τα Φυσικά, 1028b.
***** Ένα βράδυ πού γύριζε στο σπίτι του ο Λασκαράτος κάποιος πέταξε από το παράθυρό του πεντ’ έξι κέρατα. Καθώς τα είδε να πέφτουν μπροστά στα πόδια του ο Λασκαράτος, σήκωσε το κεφάλι ψηλά και είπε: – Ασημάκη, χτενίζεσαι;
****** Βλ. Ντοστογιέβσκι, Δαιμονισμένοι τ. 3, 155 (Μετάφρ. Α. Αλεξάνδρου. Εκδ. Γκοβόστη).
******* Βλ. Ευριπίδη, Ελένη 1137-9.

Έτερο απόσπασμα από το τελευταίο του βιβλίο, Γκέμμα:

”Γιατί η διαφορά η τρομερή εστάθηκε ότι οι ποιητές, που μοιάζαν την αλήθεια, είπανε ψέματα.
Εγώ όμως, που μοιάζει με τα ψέματα, έζησα την αλήθεια.
Θα πεθάνω, Θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω. Σε τούτη την έσχατη ολική πράξη , δεν θα γίνει το δικό σου, αλλά το δικό μου. Παλεύω τη θέλησή σου. Παλεύω τη δύναμή σου. Σε καταπαλεύω ολόκληρον.Μπαίνω μέσα στη γη, όταν εγώ αποφασίσω, όχι όταν αποφασίσεις εσύ. Και σένα σε αφήνω ρέστο και ταπί. Με βλέπεις κατεβασμένο στον Άδη αφ’εαυτού μου και αυτοθέλητα. Και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειό σου. Ο τάφος, η ταφόπλακα, το σκοτάδι, το “ποτέ πια” και όλα σου τα υπάρχοντα μπροστά στην πράξη μου και στην επιλογή μου μένουν εμβρόντητα και χάσκουν.
Ο έρωτας είναι γνώση. Ο έρωτας είναι ευγένεια και αρχοντιά.Είναι το μειδίαμα της σπατάλης ενός φρόνιμου Άσωτου, Πως η φύση ορίζει το αρσενικό να γίνεται ατέλειωτη προσφορά και θεία στέρηση για το θηλυκό.Το θηλυκό να κυνηγάει τις τύψεις του. Στον έρωτα όλα γίνονται για το θηλυκό. Η μάχη και η σφαγή του έρωτα έχει το νόημα να πεθάνεις το θηλυκό, και να το αναστήσεις μέσα στα λαμπρά ερείπια των ημερών σου. Πάντα σου μελαγχολικός και ακατάδεχτος…
Στη σωστή ερωτική ομιλία, το θηλυκό δίνει το ύφος της σάρκας και το αρσενικό τη σύνεση της δύναμης. Μιλώ για τα καράτια κοντά στα εικοσιτέσσερα. Για στήσιμο πολύ μεταξωτό. Και το μετάξι μόνο ζωικό παρακαλώ. …
Το πρώτο λοιπόν είναι πως όταν το θηλυκό είναι θηλυκό, την ευθύνη για να γίνει και να μείνει ως το τέλος σωστή η ερωτική σμίξη την έχει ο άντρας.Πάντα όταν φεύγει η γυναίκα, θα φταίει ο άντρας. Να το γράψετε να μείνει στον αστικό κώδικα.
Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν. Ή, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύουνται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του.
Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει το σύμπαν. Ή, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη γη, στον ουρανό εκρήγνυται ένας αστέρας supernova.
Έτσι , από την άποψη της ουσίας ο έρωτας και ο θάνατος δεν είναι απλώς στοιχεία υποβάθρου. Δεν είναι δύο απλές καταθέσεις της ενόργανης ζωής.
Πιο πλατιά, και πιο μακρυά, και πιο βαθιά, ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο πανεπίσκοποι νόμοι ανάμεσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η διαλεκτική του σύμπαντος. Το δραστικό προτσές δηλαδή ολόκληρης της ανόργανης και της ενόργανης ύλης. Είναι το Α και το Ω του σύμπαντος κόσμου και του σύμπαντος θεού. Είναι το “είναι” και το “μηδέν” του όντος. Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του.
Έξω από τον έρωτα και το θάνατο πρωταρχικό δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αλλά ούτε είναι και νοητό να υπάρχει. Τα ενενήντα δύο στοιχεία της ύλης εγίνανε, για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Και οι τέσσερες θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης, ηλεκτρομαγνητική, ασθενής, ισχυρή, βαρυτική, λειτουργούν για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο.
Όλα τα όντα, τα φαινόμενα, και οι δράσεις του κόσμου είναι εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί, εντελέχειες του έρωτα και του θανάτου.
Γι αυτό ο έρωτας και ο θάνατος είναι αδελφοί και ομοιότητες, είναι συμπληρώματα, και οι δύο όψεις του ιδίου προσώπου.”

Πηγή:mixanitouxronou

Διαβάστε περισσότερα

Μου θυμίζεις τη μάνα σου…

Με αφορμή την επανεμφάνιση του «τέως» στο ΣΚΑΪ

ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ 

Εκεί που λοιδωρείται κάθε αγώνας για τη ζωή και το ψωμί, εκεί που προσβάλλεται κάθε εργαζόμενος ως  ο αίτιος για τα δεινά που τον έχουν βρει, εκεί όπου όλοι όσοι αποφασίζουν να μην δεχθούν παθητικά τη διαρκή εξαθλίωση γίνονται εχθροί του τόπου και της περιβόητης ανάπτυξης, εκεί ακριβώς, σε αυτό το τηλεοπτικό κανάλι, βρήκε στασίδι ο τέως για να ξεπλυθεί από την δυσώδη αποφορά των όσων έκαναν ο ίδιος και η γαλαζοαίματη οικογένειά του. Αλλά η ιστορία, δυστυχώς για τον ίδιο και για όσους του δίνουν τα μέσα για να ξεπλυθεί είναι σκληρή και δεν ξεγράφει…
Επαναφέρουμε το κείμενο που είχε γραφτεί στον Ημεροδρόμο στις 23 Σεπτεμβρίου 2014 όταν το βασιλόπαιδο της Φρειδερίκης γιόρταζε την επέτειο των γάμων του στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης.
«Είσαι το χαϊδεμένο βασιλόπαιδο εκείνου, ο οποίος εστεμμένος το βασιλικό σχήμα, υπέγραφε διατάγματα κι έστελνε τους μισούς Έλληνες στα ξερονήσια, στα βασανιστήρια, στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Είσαι ο γιος εκείνου που αρνήθηκε την απονομή χάριτος στον Νίκο Μπελογιάννη και το Δημήτρη Μπάτση και εκτελέστηκαν μια Κυριακή ξημέρωμα. Ήταν 30 Μαρτίου 1952.
Είσαι ο γιος της φρικώδους Φρειδερίκης. Εκείνης, η οποία μαζί με Αμερικανούς εμπόρους, μηχανισμούς του ελληνικού αστικού κράτους, υψηλά ιστάμενους στην ιεραρχία της εκκλησίας και την ανοχή ακαδημαϊκών αντρών, άρπαζε τα παιδιά των κομμουνιστών και αριστερών και τα πωλούσε για να μην μολυνθούν από το κομμουνιστικό γονίδιο. Είσαι γιος αυτής της Φρίκης που για την τερατώδη πράξη της, κατηγορούσε τους κομμουνιστές. Είσαι ο φέρελπις υιός στο πλάι της δαιμονικής μητρός, που κι οι δυο μαζί και μαζί σας η κυβέρνηση Καραμανλή οπλίσατε το δολοφονικό χέρι του βασιλικού και ακροδεξιού παρακράτους για να βγάλει από τη μέση τον «ενοχλητικό» Γρηγόρη Λαμπράκη.
Είσαι ο γιος του Παύλου και της Φρίκης, που το 1962 προίκισαν την αδερφή σου Σοφία με 300.000 δολάρια για να παντρευτεί ένα Ισπανό, τον Χουάν Κάρλος, που κι αυτός με τη σειρά του παρασιτούσε εις βάρους του ισπανικού λαού. Και της έκαναν γάμο που κόστισε 2.800.000 δραχμές, όταν ο λαός πεινούσε και ξενιτευόταν. Είσαι ο διάδοχος, που για χάρη σου ο μπαμπάς σου και η μαμά σου είπαν στην κυβέρνηση και η κυβέρνηση (αυτή η κυβέρνηση του Καραμανλή της βίας και νοθείας, του Καραμανλή που τον είχε διαλέξει ως κηπουρό – πρωθυπουργό το παλάτι)) υπάκουσε να θεσπίσει χορηγία για το διάδοχο, δηλαδή 86.000 δολάρια το χρόνο.
Αλλά και για σένα φρόντισαν οι γονείς σου. Φρόντισαν να σε προικίσει ο λαός για να παντρευτείς την Αννα – Μαρία. Χρυσοποίκιλτες άμαξες, χρυσάφια, άλογα, παράτες, αυλικοί και λακέδες της εξουσίας πλαισίωσαν τους γάμους σου, των οποίων το γενικό πρόσταγμα είχε η μαμά σου. Ο γάμοι σου έγιναν με έξοδα του δημοσίου, ύστερα από απόφαση της κυβέρνησης Παπανδρέου, που την εποχή εκείνη δεν ήθελε να χαλάσει το χατίρι της οικογένειάς σου. Και μετά ενθρονίστηκες για να κάνεις κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα και να ανεβοκατεβάζεις πρωθυπουργούς ανάλογα με το πώς ήθελαν τα αφεντικά σου, οι ντόπιοι ολιγάρχες και οι Αμερικάνοι. Και μετά κατάλαβες πως μπορείς να κάνεις κι άλλα χειρότερα, όπως να σχεδιάζεις πραξικοπήματα με στρατηγούς διότι σου είχαν πει πως πρέπει τον λαό να τον φιμώσεις, να το εξαφανίσεις. Κι αφού τα δικά σου πραξικοπήματα δεν σου βγήκαν όρκισες τους άλλους πραξικοπηματίες, εκείνους που σε πρόλαβαν στη στροφή.
Και όσα έκανες εσύ και το βασιλόσογό σου δε σου έφτασαν. Με όσα προικίστηκες από το αίμα του λαού που πεινούσε δεν αρκέστηκες. Μια νύχτα του Φεβρουαρίου του 1991 ο Κ. Μητσοτάκης, πρωθυπουργός τότε, σου άνοιξε το Τατόι για να πας εκεί με 9 κοντέινερ και να μαζέψεις νύχτα, με «γκανγκστερικό» τρόπο, την κινητή σου κληρονομιά. Αυτή που έφτιαξες απομυζώντας κάθε φτωχό βιοπαλαιστή. Ώσπου το 1994 αυτός ο λαός (με το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή τον λαό, στην εξουσία…) σε αποζημίωσε με 4,7δις δραχμές για όλα τα καλά που του έχεις κάνει, εσύ και η βασιλική σου οικογένεια.
Και πέρασαν 23 χρόνια μετά τον Κ. Μητσοτάκη, για να διαβείς, επί κυβέρνησης Σαμαρά, τις πύλες του Νέου Μουσείου Ακρόπολης, επειδή εκεί ήθελες να γιορτάσεις την επέτειο των γάμων σου που οι γονείς και οι παππούδες μας πληρώσανε. Σου ανοίξανε και τη Μητρόπολη, που για το πόπολο δεν ανοίγει επειδή αναστηλώνεται, και σου ανεβάσανε και τις βασιλικές πολυθρόνες με το βασιλικό σήμα στην πλάτη… Κι αφού δεξιώθηκες επιχειρηματίες, πολιτικούς, μεγαλοεκδότες, εφοπλιστές οι οποίοι, ως κυνικοί και ακραιφνείς εχθροί του λαού, δεν δίστασαν να παραβρεθούν στο προκλητικό φαγοπότι σου, οι ναυαρχίδες των εκδοτικών συγκροτημάτων σου έκαναν μεγάλα αφιερώματα και περιέγραψαν με αναλυτικές λεπτομέρειες τις τουαλέτες και τα κοστούμια των γαλαζοαίματων που παρασιτούν στην Ευρώπη εις βάρος άλλων λαών, των ολιγαρχών που παρασιτούν στη χώρα και των εκδοτών που μάχονται κατά τ’ άλλα για τη δημοκρατία, όπως μάχονταν κάποτε και για την ελευθερία συνεργαζόμενοι με τους Γερμανούς.
Αλλά να ξέρεις ότι η παρουσία σου φέρνει μαζί της των αποφορά πολύ βρόμικων και σκοτεινών χρόνων, φέρνει μαζί της την αποφορά ανακτόρων και κυβερνήσεων που μηχανορραφούσαν επί δεκαετίες εις βάρος αυτού του λαού. Και θυμίζεις τόσο πολύ τη μάνα σου….»

Διαβάστε περισσότερα

«How the Other Half Lives»: Όταν η κοινωνική κριτική οδήγησε σε κοινωνική μεταρρύθμιση (φωτογραφίες)

Ελένη Τομπέα ­Απόδοση στα Ελληνικά­ Όταν ο Jacob August Riis μετανάστευσε στην Αμερική από τη Δανία το 1870, είχε μαζί του μονάχα μερικά ρούχα, 40 δολάρια δανεικά στην τσέπη του και ένα μενταγιόν με μία τρίχα από το κορίτσι που αγαπούσε. Θα πρέπει να ήταν δύσκολο για τoν 21­χρονο Riis, να φανταστεί ότι σε λίγα μόλις χρόνια, θα σχετιζόταν με ένα μελλοντικό Πρόεδρο, θα πρωτοπορούσε στο φωτορεπορτάζ και θα βοηθούσε στο να μεταρρυθμιστεί η οικιστική πολιτική στη Νέα Υόρκη. Ο Jacob Riis, ο οποίος πέθανε Μάϊο μήνα πριν από 100 χρόνια, αγωνίστηκε σκληρά τα πρώτα χρόνια του στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Jacob Riis, 1849­1914, (Museum of the City of New York)

 Ανίκανος να βρει μια σταθερή δουλειά, εργάστηκε ως αγρότης, σιδηρουργός, χτίστης, υλουργός και πωλητής και βιώσε τις χειρότερες πτυχές της αμερικανικής αστικής ζωής– εγκληματικότητα, ασθένειες, εξαθλίωση­σε ξενώνες και καταλύματα χαμηλού ενοικίου, που τελικά ενέπνευσαν τον νεαρό Δανό μετανάστη να αφοσιωθεί στην βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των κατωτέρων τάξεων της πόλης. Με λίγη τύχη και πολλή σκληρή δουλειά, βρήκε δουλειά ως δημοσιογράφος και το βήμα για να εκθέσει τα δεινά των κατώτερων κοινωνικών τάξεων.

 Τελικά, ο Riis έγινε δημοσιογράφος αστυνομικού ρεπορτάζ για την New York Tribune, καλύπτοντας μερικές από τις πιο δύσκολες περιοχές της πόλης με την μεγαλύτερη εγκληματικότητα, μια δουλειά που τον έκανε γνωστό και τον οδήγησε σε φιλία με τον αρχηγό της αστυνομίας Theodore Roosevelt, που προσφωνούσε τον Riis ως τον καλύτερο Αμερικανό που γνώριζε. Ο Riis γνώριζε πολύ καλά τι σημαίνει να υποφέρεις, να λιμοκτονείς και να είσαι άστεγος, και, αν και η στάση του ορισμένες φορές ήταν στάση εντυπωσιασμού και περιστασιακά παρεξηγήσιμη, είχε την ικανότητα όπως έλεγε ο Roosevelt «ένα μεγάλο δώρο να μπορεί να κάνει τους άλλους να δούν τι είδε και να αισθανθούν αυτό που ένιωσε .

 « Αλλά ο Riis ήθελε να δείξει κυριολεκτικά στον κόσμο ότι είχε δει. Έτσι, για να βοηθήσει τους αναγνώστες του να κατανοήσουν πραγματικά τους απάνθρωπους κινδύνους από τις γειτονιές των μεταναστών που ήξερε πολύ καλά, έμαθε tτην τέχνη της φωτογραφίας και άρχισε να παίρνει μια φωτογραφική μηχανή μαζί του στη νυχτερινή του περιπολία. Η πρόσφατη εφεύρεση της εποχής, η φωτογράφηση με φλας, βοήθησε στο να φωτογραφίζει στο σκοτάδι, στα συνωστισμένα καταλύματα, στα θλιβερά μπαρ και στις επικίνδυνες φτωχογειτονιές. Έτσι η πρωτοποριακή χρήση της φωτογράφησης με φλας έφερε στο φως ακόμη και τα πιο σκοτεινά μέρη της πόλης.

Οι εντυπωσιακές του συνθέσεις χρησιμοποιήθηκαν σε άρθρα, σε βιβλία και διαλέξεις και έγιναν ισχυρά εργαλεία για να πραγματοποιηθεί μια κοινωνική μεταρρύθμιση. Η διατριβή του Riis, μια κοινωνική κριτική του 1890, «How the Other Half Lives» γράφτηκε με την πεποίθηση πως «η εμπειρία κάθε ανθρώπου πρέπει να αξίζει κάτι στην Κοινότητα από την οποία την ανέσυρε, χωρίς να έχει σημασία τι εμπειρία μπορεί να ήταν αυτή, όσο αυτή αποκτήθηκε με αξιοπρεπή και έντιμη εργασία».

 Η ζωή στις χειρότερες φτωχογειτονιές της Νέας Υόρκης, τα τρομερά στατιστικά στοιχεία σχετικά με τη φτηνή διαβίωση και οι αναπαραγωγές των αποκαλυπτικών φωτογραφιών του, προκάλεσαν σοκ σε πολλούς κατοίκους της Νέας Υόρκης ­και το «How the Other Half Lives» είχε άμεση επιτυχία. Όχι μόνο πούλησε καλά, αλλά ενέπνευσε τον Ρούζβελτ να κλείσει τους χειρότερους ξενώνες και να ωθήσει τους κυβερνώντες της πόλης να προβούν σε μεταρρυθμίσεις και να επιβάλλουν πολιτικές στέγασης.

Lower East Side taylor shop. (Jacob A. Riis, © Bettmann/CORBIS

Mulberry Street, ca.1890. (Jacob A. Riis, Museum of the City of New York)

Madonna of the Slums, ca. 1890. (Jacob A. Riis, © Bettmann/CORBIS)

New York: Slum District, ca. 1890. (Jacob A. Riis, © Bettmann/CORBIS) 

A boy in a glass factory, ca.1890. (Jacob A. Riis, Museum of the City of New York)

Πηγή: smithsonianmag.com

Διαβάστε περισσότερα