«Φλέγεται» η Γαλλία (Βίντεο)

Σοκ: Απαγόρευση κυκλοφορίας σε πολίτες στη Γαλλία [έγγραφα]

οι αρχές απαγορεύουν σε ακτιβιστές να κυκλοφορούν σε συγκεκριμένα διαμερίσματα της πόλης σε συγκεκριμένες ώρες.

Οι κυβερνήσεις, ποτέ δεν απειλήθηκαν κατά μέτωπο από την τρομοκρατία, όσο από την οργή των λαών.

Μαρία Δεναξά f/b 

Σκεπτόμενη εδώ και καιρό τον τρόπο με τον οποίο ο Ολαντ κήρυξε την Γαλλία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης -την οποία σχεδίαζε από καιρό- και την ευκολία με την οποία δίνει παράταση σ´ αυτό το καθεστώς, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η γαλλική κυβέρνηση περίμενε μεγάλη κοινωνική ένταση απέναντι στα αντιλαϊκά σχέδια της πολιτικής την οποία έχει δεσμευτεί να εφαρμόσει.
Τους τελευταίους μήνες, παράλληλα με την κλιμάκωση της αστυνομικής βίας απέναντι σε πολίτες, η Δημοκρατία στην Γαλλία αποδυναμώνεται.

Άνδρας της γαλλικής αστυνομίας σημαδεύει με όπλο διαδηλώτες

Τελευταίο πλήγμα που σκορπά ανησυχία, είναι οι αστυνομικοί που από χθες το πρωί χτυπούν τις πόρτες ακτιβιστών και αντιφασιστών για να τους παραδώσουν επίσημο έγγραφο του Υπουργείου Εσωτερικών, με το οποίο τους απαγορεύεται να πάρουν μέρος στη μεγάλη διαδήλωση της Τρίτης.

Βασικά οι αρχές τους απαγορεύουν να κυκλοφορούν από τις 11h00 το πρωί έως τις 20h00 το βράδυ στο έκτο, έβδομο, δέκατο τέταρτο και δέκατο πέμπτο διαμέρισμα του Παρισιού και από τις 18h00 το απόγευμα έως τις 7h00 το πρωί της Τετάρτης, στην περιοχή της πλατείας Δημοκρατίας όπου συγκεντρώνονται οι πολίτες για την Ολονύχτια!Αν η Ελλάδα έγινε εργαστήριο λιτότητας, η Γαλλία μετατράπηκε σε εργαστήριο καταστολής των πολιτών.Και τα δυο αποτελούν πλέον εξαγώγιμα προϊόντα made in EU.

Η συνέχεια πιστεύω θα είναι εκρηκτική…

Διαβάστε περισσότερα

Το φασιστο-πλυντήριο της ΕΕ και της Eurovision το κάγκελο!

Πρώτο: Η EBU  είναι η «Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση». Είναι η  παραγωγός αυτού του σκουπιδαριού που αποκαλείται «Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision», ο οποίος και διοργανώνεται από την ομώνυμη θυγατρική εταιρεία της EBU, την «Eurovision».
    Η EBU – που υποτίθεται δεν έχει καμία σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση - όπως κατάπιε αμάσητο τον βομβαρδισμό ενός μέλους της (μιλάμε για τον βομβαρδισμό της γιουγκοσλαβικής τηλεόρασης από ΕΕ και ΝΑΤΟ το 1999) έτσι καταπίνει και κάθε είδους «μαυρίλα» συντελείται στα τηλεοπτικά πράγματα των κρατών μελών της.
    Για παράδειγμα, παρότι στην αρχή διαμαρτυρήθηκε για το «μαύρο» που έπεσε στην ΕΡΤ το 2013, κατόπιν έκανε ασμένως δεκτή στις τάξεις της την ΝΕΡΙΤ.   
***
    Δεύτερο: Ο περίφημος αυτός «θεσμός» που λέγεται «Eurovision» στην αρχή του μήνα δημοσίευσε τους κανόνες του φετινού διαγωνισμού τραγουδιού.
    Σύμφωνα με τους κανόνες απαγορεύτηκε στην σημαία της Παλαιστίνης να κυματίζει στην διοργάνωση. Γιατί;
    Απάντηση: Η «Eurovision» τοποθέτησε την σημαία της Παλαιστίνης στην ίδια απαγορευμένη λίστα που έχει τοποθετήσει τη σημαία των φονιάδων του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους» (http://info-war.gr/%CE%B7-eurovision)...
 ***
    Τρίτο: Σε αντίθεση με το καταστατικό της που υποτίθεται ότι απαγορεύει στον διαγωνισμό «τους στίχους, τη γλώσσα ή τις χειρονομίες πολιτικού ή παρεμφερούς χαρακτήρα», η «Eurovision» έκανε φέτος δεκτό το τραγούδι με τίτλο «1944» από την Ουκρανία βαφτίζοντάς το… «ιστορικού περιεχομένου».
    Το «ιστορικού περιεχομένου» τραγούδι, αν και δεύτερο, ήρθε πρώτο. Εδώ να σημειώσουμε ότι πέρα από το ετήσιο γεωπολιτικό «αλλαξοκ…ι» που γίνεται κάθε χρόνο στην εν λόγω ψηφοφορία, στον συγκεκριμένο διαγωνισμό τον τρόπο ανάδειξης του νικητή θα τον ζήλευαν ακόμα κι αυτοί που παλιότερα έφτιαχναν στην Ελλάδα μηχανισμούς για να ψηφίζουν ακόμα και τα «δέντρα».
    Πάντως το αν το τραγούδι ήταν πολιτικό ή όχι φαίνεται τόσο στις δηλώσεις της ίδιας της ερμηνεύτριας και δημιουργού του (δηλώσεις που έγιναν πριν τον διαγωνισμό στην εφημερίδα «Γκάρντιαν»), όσο και στις δηλώσεις της ίδιας αλλά και όλου του ναζιστικού απαράτ της Ουκρανίας μετά τον διαγωνισμό (http://www.protagon.gr/epikairotita/eurovision-2016-enas-thrinos-gia-tous-tatarous-stin-koryfi-tis-44341136580).
    Ουδείς φυσικά από τους εκλεκτούς «ιστοριοδίφες» της «Eurovision» ένιωσε να ιδρώνει το αυτί του από αυτά.
***
    Τέταρτο: Το πολιτικό μήνυμα του τραγουδιού είναι απλό: Οι καλοί Τάταροι της Κριμαίας και η κακή Σοβιετική Ένωση με τον ακόμα πιο αιμοβόρο Στάλιν (τι «νοστιμιά» θα είχε το πράγμα χωρίς Σοβιετική Ένωση και Στάλιν;) που τους εκτόπισαν το 1944 από την Κριμαία, τους δολοφόνησαν, τους ανασκολόπισαν και τους σούβλισαν…
    Δώστου, λοιπόν! Οκτώ δεκαετίες μετά, επέρχεται (τραγουδιστά…) η δολοφονία, η ανασκολόπιση και το σούβλισμα, όχι των Τατάρων, αλλά της Ιστορίας.
    Και τούτο μετά από ένα δημοψήφισμα προ διετίας όπου το 95% του πληθυσμού της Κριμαίας ζήτησε την προσάρτησή του στην Ρωσία ενάντια στα ναζί της Ουκρανίας.
    Πρόκειται για τα ναζί με τα οποία ΕΕ και Αμερικάνοι κάνουν μπίζνες. Τα ναζί που προ διετίας τα είδε όλος ο κόσμος να δολοφονούν, να βιάζουν και να καίνε ανθρώπους ζωντανούς στην Οδησσό (https://www.alfavita.gr/ «Οι Νεοναζί πρώτα βίασαν, στραγγάλισαν και δολοφόνησαν στο κτίριο του συνδικάτου. Η φωτιά μπήκε για κάλυψη», 6/5/2014)
***
     Πέμπτο: Τι δεν λέει το τραγουδάκι; Ότι όλα αυτά περί Τατάρων, Κριμαίας, κακής ΕΣΣΔ και αιμοβόρου Στάλιν υπάρχουν καταχωρημένα στο ελεεινό αντικομμουνιστικό Μνημόνιο της ΕΕ ήδη από το 2005. Πριν δηλαδή οι δημιουργοί του τραγουδιού «εμπνευστούν» το τραγουδάκι τους.   
    Περιλαμβάνονται στο άρθρο 38 του «Επεξηγηματικού Μνημονίου» που συνοδεύει εκείνο το αντικομμουνιστικό παραλήρημα της ΕΕ (με την οποία ΕΕ, η «Eurovision» και η EBU… δεν έχουν σχέση).
***
    Έκτο: Τι δεν λέει το τραγουδάκι; Ότι πολύ πριν από το τραγουδάκι και πριν ακόμα έρθουν οι ναζί στην Ουκρανία, από την εποχή ακόμα του Γιούστσενκο σε συνεργασία με τον Πούτιν, εντός της Ουκρανίας και ήδη από 2008, είχε ξεκινήσει η προσπάθεια των αρχών της χώρας να δικαιώσουν τις φασιστικές εθνικιστικές οργανώσεις που συνεργάστηκαν με τους ναζί κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής (σσ: τέτοια κόλπα εκτός από τους φασίστες είναι χρήσιμα και στους «αστούς δημοκράτες»)…
    Τότε, λοιπόν, ο Πιοτρ Σιμονιένκο,  γραμματέας του ακόμα νόμιμου Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας, είχε καταγγείλει ότι σε αρκετές πόλεις της Ουκρανίας οι αρχές διοργάνωναν σε δημόσια κτίρια εκθέσεις φωτογραφιών για τη δράση των «γερμανοτσολιάδικων» ομάδων στη διάρκεια της φασιστικής κατοχής όπου παρουσιάζονταν, ούτε λίγο - ούτε πολύ, σαν «πατριώτες».
    Όσον αφορά συγκεκριμένα την αντικομμουνιστική προπαγάνδα για την υπόθεση των Τατάρων είχε καταγγείλει:
«Είναι γνωστό πως δύο σοβιετικές μεραρχίες Τατάρων της Κριμαίας , 20 χιλιάδες άντρες, παραδόθηκαν στον εχθρό και πέρασαν στην υπηρεσία του Χίτλερ. Χρησιμοποιήθηκαν κατά του αντάρτικου και σε μαζικές δολοφονίες. Αυτοί οι δολοφόνοι έπρεπε να λογοδοτήσουν. Για να μην την πληρώσουν όμως όλοι οι Τάταροι της Κριμαίας έγινε αυτή η επιχείρηση εκτόπισής τους. Γύρισαν αργότερα, από εκεί που πήγαν, μορφωμένοι, επιστήμονες, στελέχη και διευθυντές επιχειρήσεων. Γιατί αυτό το θεωρείτε ως καταπάτηση των δικαιωμάτων τους; Ο Στάλιν απέτρεψε απλώς έναν εμφύλιο πόλεμο στην Κριμαία. Τι κάνει όμως σήμερα ο Γιούστσενκο; Στηρίζει τα εξτρεμιστικά στοιχεία των Τατάρων της Κριμαίας , που με τη σειρά τους ενισχύουν μια κατάσταση πιθανής εδαφικής διαίρεσης της Ουκρανίας».
    Αυτά – επαναλαμβάνουμε – από το 2008 (http://www.rizospastis.gr, 29/3/2008).
***
    Έβδομο: Τι δεν λέει το τραγουδάκι;
    α) Ότι πάνω από 20.000 Τάταροι πολέμησαν στις τάξεις των ναζί εντός του εδάφους της Σοβιετικής Ένωσης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
    β) Ότι «οι Τάταροι της Κριμαίας συνεργάστηκαν ενεργά με τις Γερμανικές αρχές κατοχής, συμμετέχοντας στις λεγόμενες Ταταρικές Εθνικές Επιτροπές, που συστάθηκαν από τα Γερμανικά όργανα πληροφοριοδοτών, και χρησιμοποιήθηκαν συχνά για την διείσδυση στα νώτα του Κόκκινου Στρατού από κατασκόπους και δολιοφθορείς».
    γ) Ότι «κατά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του Κόκκινου Στρατού, μετά την απώθηση των δυνάμεων του Άξονα από την περιοχή τον Απρίλη-Μάη του 1944, εντοπίστηκε και κατασχέθηκε σημαντικός όγκος οπλισμού από αντισοβιετικές ομάδες που συνέχιζαν να δρουν στα δάση της Κριμαίας: 39 εκτοξευτές όλμων, 981 πολυβόλα παντός τύπου, 7.238 τουφέκια, 3.657 όλμοι, 10.296 χειροβομβίδες και 280.000 σφαίρες».
    δ) Ότι η επιχείρηση της μετοίκησης των ταταρικού πληθυσμού στο Ουζμπεκιστάν, που άρχισε λίγες μέρες μετά, έγινε ώστε να προφυλάξει η ΕΣΣΔ τα νώτα της και να αποτραπούν τα φαινόμενα αντεκδίκησης του ντόπιου πληθυσμού των άλλων εθνοτήτων επί δικαίων και αδίκων Τατάρων για τις ωμότητες των ναζιστικών ταταρικών μεραρχιών. Για το πώς  αντιμετωπίζονταν οι συνεργάτες των ναζί ή εκείνοι που θεωρούνταν συνεργάτες των ναζί από τον ντόπιο πληθυσμό, αρκεί να σκεφτεί κανείς το εξής: Από τον Οκτώβρη του ’41 και μέσα σε έξι μήνες  εκτελέστηκε από τις δυνάμεις κατοχής ο ένας στους δέκα κατοίκους της περιοχής…
ε) Ότι η μετοίκιση των Τατάρων, όπως περιγράφεται στην Απόφαση αρ.5859 της Κρατικής Επιτροπής Άμυνας (11 Μαΐου 1944), οργανώθηκε με πρόνοια

• να πάρουν μαζί τους προσωπικά αντικείμενα, ρούχα, οικιακά αντικείμενα και μέχρι 500 κιλά τροφή για κάθε οικογένεια,
• παραλαβή αποδείξεων για την αποπληρωμή από το κράτος των υπαρχόντων που άφηναν πίσω,
• μετακίνησή τους με τρένα στα οποία επέβαιναν γιατροί και νοσοκόμες μαζί με επαρκή ποσότητα φαρμάκων για ιατρική φροντίδα κατά την μετάβασή τους,
• τροφοδοσία ζεστού φαγητού και βραστού νερού σε καθημερινή βάση,
• με σχεδιασμό για τους αφιχθέντες όσον αφορούσε στην υποδοχή, την εγκατάσταση, την επαγγελματική αποκατάσταση και την απόδοση καλλιεργήσιμης γης,
• καταβολή δανείων επταετούς διάρκειας για την οικοδόμηση και τον εξοπλισμό των οικιών τους,
• διανομή δωρεάν σε αλεύρι, δημητριακά, λαχανικά για την διατροφή τους κλπ

(Πηγή: Αναστάσης Γκίκας, «Οι Έλληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ», εκδόσεις. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 2007).
***
    Όγδοο: Τι δεν λέει το τραγουδάκι; Ότι το ποσοστό θνησιμότητας μεταξύ των 140 – 160 χιλιάδων Τατάρων «κατά την διάρκεια της μετακίνησής και εγκατάστασής τους ήταν περίπου 0,09% σύμφωνα με τις επίσημες καταγραφές της NKVD».
    Οι Αμερικάνοι, φυσικά, μέσω του «Radio Liberty», του προβοκατόρικου ραδιοφωνικού σταθμού που συστάθηκε από το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών και την CIA με αποκλειστικό σκοπό να εκπέμπει την πολιτική προπαγάνδα των ΗΠΑ στις Σοβιετικές Δημοκρατίες, ανέβαζαν «με δικούς τους υπολογισμούς το ποσοστό αυτό στο 5%: 55 φορές και πλέον δηλαδή πάνω από τα επίσημα στοιχεία!» (Πηγή: Αναστάσης Γκίκας, ο.π).
    Ωστόσο, και πάλι τίθεται το εξής ερώτημα: Πως γίνεται τόσες δεκαετίες μετά, ο αριθμός των μετακινηθέντων, όπως αναπαράγεται από διεθνή και εγχώρια ΜΜΕ μετά τον διαγωνισμό της «Eurovision»,  να έχει αυξηθεί στις… 500.000; Και πως γίνεται το ποσοστό της θνησιμότητας να έχει φτάσει στο… 40%, οκτώ φορές πάνω δηλαδή κι από εκείνο που ισχυρίζονταν πριν οι ΗΠΑ;
    Η απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί στην φιλαλήθεια της αστικής ιστοριογραφίας και εν γένει προπαγάνδας…
***
    Ένατο: Τι δεν λέει το τραγουδάκι; Τι δεν λέει η ΕΕ, αυτή που δολοφονεί πρόσφυγες στο Αιγαίο, σήμερα, αλλά κόπτεται για τους μετοίκους της Σοβιετικής Ένωσης, το ’44;
    Ότι ποτέ η Σοβιετική ηγεσία δεν ισχυρίστηκε ότι αυτή η μετακίνηση ήταν μια «εύκολη» ή «ευχάριστη» διαδικασία. Αυτό που τόνιζε η ΕΣΣΔ – κι ο καθένας ας κρίνει - περιέχεται στην τοποθέτηση του υπουργού Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης, του Μολότοφ.
    Ο Μολότοφ για το θέμα των μετακινήσεων αναφέρει ότι «το ζήτημα ήταν ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου λάβαμε αναφορές για μαζική προδοσία (…). Επρόκειτο για ζήτημα ζωής και θανάτου, δεν υπήρχε χρόνος να ερευνήσουμε τις λεπτομέρειες. Φυσικά και αθώοι υπέφεραν. Όμως εκτιμώ ότι με δεδομένες τις συνθήκες, ενεργήσαμε ορθά» (Ελένη Νικολαίδου, http://www.efsyn.gr/arthro/i-eurovision-o-stalin-kai-xeplyma-ton-oykranon-neonazi).
***
    Δέκατο: Τι δεν λέει το τραγουδάκι αυτού του ποπ κιτσαριού της «Eurovision»; Τι δεν λέει το πλυντήριο φασιστών που αποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση; Τι δεν λένε οι Γιούνκερ που συνεργάζονται με τους ναζί της Ουκρανίας και που σύμφωνα με πρόσφατη αποκαλυπτική έρευνα του σουηδικού Ιδρύματος «Expo» η Ευρωένωσή τους έχει επιδοτήσει με περίπου 2,3 εκατ. ευρώ φασιστικές και νεοναζιστικές οργανώσεις από το 2014 μέχρι σήμερα; (http://www.thepressproject.gr/article/93621/Xrimatodotisi-ekatommurion-apo-tin-EE-se-fasistes)
    α) Ότι ο «Δεξιός τομέας», δηλαδή ο επιχειρησιακός βραχίονας του νεοναζιστικού  καθεστώτος της Ουκρανίας, βρίσκεται σε στενή σχέση με τους Τατάρους – απογόνους των τότε συνεργατών του Χίτλερ με στόχο την επάνδρωση παραστρατιωτικών οργανώσεων για τον διαμελισμό της Κριμαίας και «τη δημιουργία αυτόνομου κράτους των Τατάρων της Κριμαίας» (Ηλίας Σκυλλάκος, http://www.imerodromos.gr/eurovision-2016-oukrania/)
    β) Ότι οι σημερινοί απόγονοι των Τατάρων που συνεργάστηκαν με τους ναζί, με επικεφαλής τον ηγέτη τους Ρεφατ Τσουμπάροφ, παρελαύνουν με τα δικά τους «τάγματα εφόδου» στην Ουκρανία. Στις δε συγκεντρώσεις τους – όταν δεν μαχαιρώνουν, δεν βιάζουν, δεν στραγγαλίζουν και δεν πυρπολούν ανθρώπους – ανταλλάσσουν, όπως φαίνεται στην φωτογραφία («Έθνος», 27/2/2014 και Ηλίας Σκυλλάκος ο.π) - τους γνωστούς και σε εμάς… «αρχαιοελληνικούς» χαιρετισμούς.

Διαβάστε περισσότερα

Η δικτατορία της ευτυχίας

Οι άνθρωποι ψάχνουν εναγωνίως την συνταγή της αιώνιας ευτυχίας. Η ευτυχία μοιάζει να είναι μια υποχρεωτική κατάσταση και όποιος δεν ακολουθεί αυτήν την κατάσταση χαρακτηρίζεται συνοπτικά από τους υπόλοιπους ως καταθλιπτικός. Αλλά η θλίψη είναι μια φυσική κατάσταση, ειδικά όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν, και το να καταπιέζεις και να κρύβεις την θλίψη σου πίσω από κοινωνικά χαμόγελα είναι μια άρνηση που μπορεί να είναι επικίνδυνη για τον ψυχισμό μας.
Η μόδα επιβάλλει το να είσαι ευτυχισμένος με κάθε κόστος και κάνει ότι μπορεί για να σε κάνει να κρατήσεις την λύπη σου μέσα στο σπίτι και έξω να φοράς το καλό σου και μοδάτο χαμόγελο. Το γέλιο είναι υγειά αλλά το ίδιο υγιές είναι το κλάμα και η λύπη σε μια αντικειμενικά θλιμμένη κατάσταση. Η κοινωνία έτσι όπως παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ είναι χτισμένη με βάση την ευτυχία, παρά τις αντιξοότητες που η ίδια η πραγματική ζωή περιέχει.
Η χορήγηση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων αυξάνεται συνεχώς, η λεγόμενη αισιόδοξη λογοτεχνία πουλάει, εργαστήρια γέλιου δημιουργούνται στις μεγαλουπόλεις και η διαρκής χαρά και η διασκέδαση μοιάζει να περιτριγυρίζει τους πάντες. Μοιάζει λες και η κοινωνία μας δεν ανέχεται την θλίψη και θέλει να την αποσιωπήσει. Τα άτομα λοιπόν που δεν ακολουθούν αυτό το καλούπι, αντιμετωπίζονται ως ψυχικά άρρωστα ή ως μη υγιή, λες και η θλίψη είναι αρρώστια. Σε ορισμένες δε περιπτώσεις νεαρότερων ηλικιών βλέπουμε τα άτομα που είναι διαφορετικά από την τρέχουσα μόδα να απορρίπτονται από την παρέα και να απομονώνονται.
Ερευνητές διαπίστωσαν σε έρευνές τους πως η σύγχρονη ψυχιατρική τείνει να έχει την τάση να ονομάσει κατάθλιψη την οποιαδήποτε κακή διάθεση του ατόμου ανεξάρτητα από την διάρκεια και την αιτία που την προκαλεί. Οι περιστασιακές διαταραχές λύπης και θλίψης συνήθως διαγιγνώσκονται σαν καταθλιπτικές διαταραχές και δίνεται φαρμακευτική αγωγή, όταν το μόνο που παρουσιάζουν αυτοί οι άνθρωποι είναι μια κανονική θλίψη που παράγεται είτε από την απώλεια μιας σχέσης ή ενός ατόμου, είτε από την απώλεια της εργασίας, είτε από ένα περιστατικό κλονισμού της υγείας του ατόμου. Το 40% των πολιτών στης Η.Π.Α ακολουθούν θεραπεία με αντικαταθλιπτικά φάρμακα. Από αυτό το ποσοστό ένα 10% συνεχίζει την θεραπεία, αν και δεν υπάρχει κανένας προφανής λόγος. Στην Αργεντινή αλλά και στις Η.Π.Α τα αντικαταθλιπτικά αλλά και τα αγχολυτικά φάρμακα έρχονται πρώτα σε πωλήσεις. Παρόλο που ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας λέει πως η κατάθλιψη είναι μια μάστιγα για τις σύγχρονες κοινωνίες αναγνωρίζει πως οι πλειοψηφία των ανθρώπων που διαγιγνώσκονται με κατάθλιψη είναι στην πραγματικότητα άτομα υγιή που απλά βιώνουν εντελώς φυσιολογικά συναισθήματα λύπης.
Η διαδικασία της λύπης ή για να είμαστε πιο ακριβείς του θρήνου ή του πένθους παίρνει αρκετό χρόνο και επιταχύνεται με την λήψη φαρμάκων τα οποία στην ουσία αναγκάζουν το άτομο να έχει ωραία ή ανάλαφρη διάθεση αλλά δεν επιτρέπουν στην λύπη να κάνει τον κύκλο της και να εκφραστεί φυσικά. Έτσι, με τον φόβο πως αυτή η λύπη που βιώνουμε σήμερα μπορεί να μας οδηγήσει σε κατάθλιψη ή σε σωματική ασθένεια, οι επιστήμονες υγείας διαλέγουν τον πιο σίγουρο και γρήγορο δρόμο των φαρμάκων χωρίς στην ουσία να είναι αναγκαίο.
Ορισμένοι μπορεί να πιστεύουν ότι τα δάκρυα είναι ένα σημάδι αδυναμίας αγνοώντας πως είναι το ίδιο θεραπευτικά με το γέλιο. Το να καταπιέζουμε τον εαυτό μας να μην κλάψει έχει αποδειχθεί πως μας προκαλεί έντονο στρες, πονοκεφάλους και ημικρανίες, ίλιγγους, εντερικό έλκος ή άσθμα. Ο Freud ερμήνευε την ασθένεια του άσθματος ως δάκρυα καταπιεσμένα ή σαν δάκρυα που ποτέ δεν βρήκαν τον δρόμο τους. Είναι αποδεδειγμένο ότι οι άνθρωποι που δεν εξωτερικεύουν τα συναισθήματά τους συχνά υποφέρουν από άγχος και στρες, είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν αυτοάνοσα νοσήματα, έχουν μεγαλύτερη προδιάθεση για λοιμώξεις και γενικότερη μείωση της ανοσολογικής άμυνας του οργανισμού.
Η ζωή περιέχει όλες τις αποχρώσεις των συναισθημάτων. Αν ζούσαμε μια ζωή χωρίς αυτές τις αποχρώσεις δεν θα μπορούσαμε να διακρίνουμε τις χαρούμενες στιγμές από τις λυπημένες στιγμές.
Η ζωή είναι σαν ένα ουράνιο τόξο. Χρειάζεσαι και τον ήλιο και τη βροχή για να κάνεις τα χρώματα να εμφανιστούν.

Το Κλειδί της Σκέψης – tokleidi.wordpress.com

Πηγές:
Πως η κατάθλιψη έγινε επιδημία, Philippe Pignarre,
Εκδ. University Studio Press
Επανεξετάζοντας την ευτυχία, Ed Diener,  Εκδ. John Wiley and Sons
Η απώλεια της λύπης: Πώς η ψυχιατρική μεταμόρφωσε την συνηθισμένη λύπη σε καταθλιπτική διαταραχή
Τζερόμ Γουέικφιλντ, Εκδ. Oxford University Press

Διαβάστε περισσότερα

Υπηρέτες των δανειστών, με αντάλλαγμα την καρέκλα τους!

Aπό το 1824-25 ως σήμερα ξεπληρώνουμε τα δάνεια που πήραμε 200 φορές πάνω από την αξία τους! Οτι μόνο από το 2001 ως το 2011 πληρώσαμε 130 δισεκατομμύρια σε τόκους! Και ότι σήμερα, που το δημόσιο χρέος ξεπερνά τα 300 δισεκατομμύρια, πληρώνουμε στους δανειστές αστρονομικούς τόκους που κανένας δεν αναφέρει!..Να ξέρουν μόνο ότι εμείς οι απλοί άνθρωποι του μόχθου, τους βλέπουμε σαν υπηρέτες των δανειστών, με αντάλλαγμα την καρέκλα τους!..  Κοφτά και σταράτα»!.

επιστολή που έλαβε από Κρητικό αναγνώστη του – τον κυρ-Γιώργη– o Χρήστος Πασαλάρης και την δημοσιεύει στην στήλη του στην εφημερίδα Realnews:

«Σαν δεν ντρέπονται,  να μας πετάνε τόσο μεγάλες ψευτιές τυλιγμένες μάλιστα σε ακαταλαβίστικες φράσεις ώστε να μην καταλαβαίνουμε. Τι θα πει, ορέ, ότι στις 24 του Μάη θα πετύχουμε «ελάφρυνση του δημοσίου χρέους»; Σαν να μην ξέρουμε ποιος τις θέλει περισσότερο αυτές τις «ευκολίες πληρωμής»… Τις θέλουν οι δανειστές που κόπτονται μη και χάσουν τα λεφτά τους;
Του λόγου μου, ανατρέχω συχνά στην ιστορία, όπως ξέρεις. Και τι βλέπω; Οτι στα 200 χρόνια της ανεξαρτησίας μας οι ξένοι «προστάτες» άλλο δεν κάνουν από το να μας φορτώνουν με δάνεια, για να μας έχουν στο χέρι! Ξεκίνησαν με δύο το 1824-25 που έφτασαν στην πατρίδα κατακλεμμένα. Από τότε τα δάνεια έπεφταν βροχή ως τις μέρες μας λόγω συνεχών πτωχεύσεων. Ανάσα δεν πήραμε!..
Οι προφέσορες γράφουν ότι από εκείνα τα χρόνια ως σήμερα ξεπληρώνουμε τα δάνεια που πήραμε 200 φορές πάνω από την αξία τους! Οτι μόνο από το 2001 ως το 2011 πληρώσαμε 130 δισεκατομμύρια σε τόκους! Και ότι σήμερα, που το δημόσιο χρέος ξεπερνά τα 300 δισεκατομμύρια, πληρώνουμε στους δανειστές αστρονομικούς τόκους που κανένας δεν αναφέρει!..

Αρα, η Μέρκελ και ο Σόιμπλε και η Λαγκάρντ και όλοι οι άλλοι δανειστές που μας θέλουν γονατιστούς αλλά όχι πεθαμένους, θα μειώσουν τις δόσεις του χρέους θέλουμε δεν θέλουμε! Γιατί έτσι θα περισώσουν, ίσως και θα αυγατίσουν, τα βρόμικα λεφτά τους. Και ας μη θριαμβολογούν οι πρωθυπουργοί των μνημονίων ότι σώζουν την πατρίδα από την αυτοκτονία. Να ξέρουν μόνο ότι εμείς οι απλοί άνθρωποι του μόχθου, τους βλέπουμε σαν υπηρέτες των δανειστών, με αντάλλαγμα την καρέκλα τους!..  Κοφτά και σταράτα»!.

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Διαβάστε περισσότερα

To colpo grosso της «ανακεφαλαιοποίησης»…

Ο αφελληνισμός του ελληνικού τραπεζικού συστήματος και ο πλήρης έλεγχος του από τους δανειστές

Γρηγορης Αυξεντιου 

Στα τέλη του 2015, ενόψει της 3^ης κατά σειράς από το 2009 ανακεφαλαιοποίησης το τραπεζικό σύστημα αφελληνίσθηκε πλήρως και παραδόθηκε σε «ξένους επενδυτές» για ένα κομμάτι ψωμί. Πριν από αυτό ας δούμε με τι κεφάλαια έχει ενισχυθεί το τραπεζικό σύστημα από την αρχή της κρίσης (2009) ως σήμερα.

Τα παραπάνω ποσά αφορούν ομόλογα 2ετούς η 3 ετούς διάρκειας που εκδόθηκαν με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου προκειμένου οι ελληνικές τράπεζες να τα προσκομίζουν ως ενέχυρα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και να εξασφαλίζουν ρευστότητα.

Τα ποσά του εν λόγω πίνακα αφορούν ομόλογα (zero coupon) που εκδόθηκαν με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου προκειμένου οι ελληνικές τράπεζες να τα προσκομίζουν ως ενέχυρα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και να εξασφαλίζουν ρευστότητα. Τα παραπάνω ποσά εγγυήσεων αποτέλεσαν διέξοδο στην διακοπή λειτουργίας της διατραπεζικής αγοράς. Από την στιγμή που ως χώρα τον Μάϊο του 2010 μπήκαμε στον ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ (ESM) συνάπτοντας την 1^η Δανειακή Σύμβαση ύψους 110 δις. Ευρώ, η παροχή ρευστότητας στο τραπεζικό σύστημα εξασφαλίσθηκε μέσω του απευθείας δανεισμού των Ελληνικών Τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι Ελληνικές Τράπεζες αξιοποιώντας τον λεγόμενο «νόμο Αλογοσκούφη Ν. 3723 / 2008 εξέδιδαν ομόλογα 3ετούς διάρκειας τα οποία προσκομίζονταν ως ενέχυρα στην ΕΚΤ με στόχο την εξασφάλιση ρευστότητας στην Ελληνική Οικονομία.

Από την άλλη πλευρά δεν λήφθηκε κανένα μέτρο στην ανεξέλεγκτη φυγή καταθέσεων με κύριο επιχείρημα μια πιθανή έξοδο από την Ευρωζώνη. Έτσι από τον Δεκέμβριο του 2009 όπου οι καταθέσεις ανέρχονταν στα 260 δις ευρώ, με βάση στοιχεία Σεπτεμβρίου 2015 το ύψος των καταθέσεων ανέρχεται στα 120 δις ευρώ. Σύμφωνα με την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών εκτιμάται ότι καταθέσεις ύψους 90 δις ευρώ βρίσκονται σε χώρες όπως ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΑΥΣΤΡΙΑ, ΕΛΒΕΤΙΑ, ΛΟΥΞΕΜΒΡΟΥΡΓΟ, ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ. Επίσης καταθέσεις ύψους 50 δις ευρώ βρίσκονται εντός Ελλάδος σε σπίτια συμπατριωτών μας.

Ο συνολικός δανεισμός του Ιδιωτικού Τομέα της Οικονομίας στα τέλη του 2009 ανερχόταν σε 240 δις ευρώ. Η ανεξέλεγκτη φυγή καταθέσεων, οι αρνητικοί ρυθμοί ανάπτυξης της οικονομίας και οι υφεσιακές πολιτικές (περιορισμός εισοδημάτων, μισθών, συντάξεων, μείωση κοινωνικών δαπανών σε παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση, υπέρμετρη αύξηση των φορολογικών συντελεστών, σημαντική μείωση θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα), οδήγησαν στην μη ομαλή εξυπηρέτηση του δανεισμού του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας. Η κατάσταση επιδεινώθηκε στα πλαίσια του λεγόμενου PSI το 2012. Παρά το γεγονός ότι τότε σε σύνολο ονομαστικής αξίας δημοσίου χρέους ύψους 350 δις ευρώ, κουρεύτηκαν ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου ονομαστικής αξίας ύψους 135 δις ευρώ, το όφελος ήταν ελάχιστο. Αξίζει να επισημάνουμε η απώλεια από το εν λόγω κούρεμα (που ξεπέρασε το 53,5%) κόστισε 25 δις ευρώ για Ασφαλιστικά Ταμεία, Νοσοκομεία, και 45,3 δις ευρώ για τις Ελληνικές τράπεζες. Επιπλέον εκείνη την εποχή τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια ανέρχονταν σε 45 δις ευρώ έναντι συνολικού δανεισμού 220 δις ευρώ (20,45%). Για αυτά τα 45 δις ευρώ οι Ελληνικές Τράπεζες είχαν διενεργήσει προβλέψεις ύψους 22,5 δις ευρώ. Έτσι στα πλαίσια της 2^ης δανειακής σύμβασης και αφού προηγήθηκαν απορροφήσεις-συγχωνεύσεις άλλων πιστωτικών ιδρυμάτων που δραστηριοποιούνταν στην Ελλάδα (Credit Agricole, Societe Generale, Millenium, Citi Bank, Τράπεζα Κύπρου, Λαϊκή Τράπεζα, Ελληνική Τράπεζα, ΑΤΕ Bank, Emporiki Bank, ΤΤ) μέσω του ΤΧΣ (Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) κρίθηκε σκόπιμη η λειτουργία 4 συστημικών τραπεζών, ALPHA BANK, PIRAEUS BANK, NATIONAL BANK, και EUROBANK. Οι 4 συστημικές τράπεζες πέρασαν υπό δημόσιο έλεγχο αφού μέσω του ΤΧΣ θα δέχονταν κεφαλαιακή ενίσχυση στα πλαίσια της 2^η΅ς δανειακής σύμβασης όπως περιγράφεται στον παρακάτω πίνακα.

Να θυμίσουμε ότι στα πλαίσια της 2^ΗΣ δανειακής σύμβασης ύψους 140 δις ευρώ είχε προβλεφθεί ένα ποσό ύψους 50 δις ευρώ (μέσω έκδοσης ομολόγων από τον EFSF) το οποίο προοριζόταν για την ανακεφαλαιοποίηση των Ελληνικών Τραπεζών στα πλαίσια του λεγόμενου PSI. Τελικά από το εν λόγω ποσό χρησιμοποιήθηκαν 38,3 δις ευρώ ενώ τα υπόλοιπα 11,6 δις ευρώ επεστράφησαν επί Υπουργίας Γιάννη Βαρουφάκη στον EFSF.

Στα πλαίσια τροποποίησης του Δημοσιονομικού Συμφώνου της Ευρωζώνης που έλαβε χώρα τον 2011, από τον Σεπτέμβριο του 2015 ο εποπτικός έλεγχος περίπου 140 συστημικών τραπεζών στην Ευρωζώνη πέρασε απευθείας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Τον Οκτώβριο του 2015 η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ολοκλήρωσε τον (τρίτο κατά σειρά) έλεγχο αξιολόγησης στοιχείων Ενεργητικού και επάρκειας κεφαλαίων των τεσσάρων συστημικών τραπεζών στην βάση 2 σεναρίων (βασικό και δυσμενές).

Η εποπτική επιτροπή της ΕΚΤ μετά την διενέργεια του παραπάνω ελέγχου και αφού προηγήθηκε διαβούλευση με τις διοικήσεις των τεσσάρων συστημικών τραπεζών καθόρισε τις ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των συστημικών τραπεζών στο ύψος των 10 δις ευρώ.

Εδώ αξίζει να αναφέρουμε ποια είναι η συμμετοχή του ΤΧΣ (του φορέα υλοποίησης της ανακεφαλαιοποίησης) στο κεφάλαιο των συστημικών τραπεζών.

Την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2015, ολοκληρώθηκε η συμμετοχή «ξένων επενδυτών» στο μετοχικό κεφάλαιο των τεσσάρων συστημικών τραπεζών.

Όπως διαπιστώνει κανείς από τον παραπάνω πίνακα η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε συνεργασία με την ΤΡΟΙΚΑ προχώρησαν στην παραχώρηση του 80% του μετοχικού κεφαλαίου των 4 συστημικών τραπεζών έναντι του ευτελούς ποσού των 8,1 δις ευρώ. Το τραπεζικό σύστημα το οποίο ενισχύθηκε με κεφάλαια ύψους 290,5 δις ευρώ από το 2009 ως σήμερα παραδόθηκε για το ευτελές ποσό των 8,1 δις ευρώ στα λεγόμενα κοράκια των αγορών κερδοσκοπικά funds τα οποία απαίτησαν για να συμμετάσχουν στην ανακεφαλαιοποίηση να υπάρξει πλήρες κούρεμα των κατόχων ομολογιακών και μετοχικών τίτλων. Υπολογίζεται ότι για 200.000 μικρομέτοχους και 40.000 κάτοχους ομολογιακών τίτλων ισοπεδώθηκε η περιουσία τους. Οι λεγόμενοι ξένοι θεσμικοί επενδυτές αποτίμησαν περιουσιακά στοιχεία ύψους 353 δις ευρώ έναντι 8,1 δις ευρώ.

Είναι βέβαιο ότι οι διοικήσεις που θα επιβάλλουν οι νέοι μέτοχοι στις 4 συστημικές τράπεζες δεν θα έχουν κανένα δισταγμό για το πως θα αντιμετωπίσουν τους υπερήμερους πελάτες που λόγω της κρίση και της απώλειας εισοδημάτων δεν μπορούν να αποπληρώσουν τις δανειακές τους υποχρεώσεις.

Εδώ αξίζει να επισημάνουμε ότι η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τροποποίησε τον Οκτώβριο του 2015 το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας του οποίου η 9μελής επιτροπή αποτελείται από 3 Έλληνες (2 εκπροσώπους από το Υπουργείο Οικονομικών, 1 από την Τράπεζα της Ελλάδος και 6 εκπρόσωποι από την ΤΡΟΙΚΑ).

Η εξέλιξη αυτή αποτυπώνει το καθεστώς αποικίας που διέπει την πατρίδα μας. Η δημοσιονομική πολιτική ασκείται από το λεγόμενο κουαρτέτο (ΕΚΤ, ΚΟΜΙΣΙΟΝ, ΔΝΤ και ESM). Το τραπεζικό σύστημα πέρασε στον έλεγχο κερδοσκοπικών κεφαλαίων, τα οποία αγωνίζονται με κάθε κόστος για την επίτευξη των μέγιστων αποδόσεων για λογαριασμό των πελατών τους. Τα ίδια κερδοσκοπικά κεφάλαια θα επιδιώξουν να αποκτήσουν τον ιδιωτικό πλούτο των συμπατριωτών μας. Σύμφωνα με στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Εσόδων το 2014 μέσω της δήλωσης Ε9 δηλώθηκε ακίνητη περιουσία ύψους 1 τρις ευρώ με βάση τις αντικειμενικές αξίες του 2007. Σύμφωνα με παράγοντες της Γενικής Γραμματείας Εσόδων αν ληφθούν υπόψη οι τρέχουσες εμπορικές αξίες τότε το σύνολο της ακίνητης περιουσίας των συμπατριωτών μας ανέρχεται σε 600 δις ευρώ. Τα παραπάνω κερδοσκοπικά κεφάλαια θα έχουν πρόσβαση τόσο στην καταθετική βάση των 4 συστημικών τραπεζών όσο και στα δανειακά χαρτοφυλάκια που έχουν ως εξασφάλιση μετρητά ή ακίνητη περιουσία. Επιπλέον η όποια χρηματοδότηση θα παρέχουν οι 4 συστημικές τράπεζες κάτω από το νέο ιδιοκτησιακό τους καθεστώς θα γίνεται με τις ευλογίες του Κουαρτέτου και στους κλάδους που θα επιλέξει το ίδιο του Κουαρτέτο. Από την άλλη πλευρά οι 4 Συστημικές Τράπεζες θα επιδοθούν σε ένα αγώνα δρόμου σε συνεργασία με ειδικά επενδυτικά σχήματα ώστε να εξυγιάνουν εντός του 2016, δανειακά χαρτοφυλάκια ύψους 107 δις ευρώ με κάθε μέσο (κυρίως πλειστηριασμούς ακινήτων και μετοχοποίηση χρεών).

Πως μπορούμε να αντιδράσουμε σε αυτή την εξέλιξη; Μια πρώτη σκέψη είναι να οργανώσουμε μια καμπάνια που θα περιλαμβάνει ενημέρωση, συνεργασία με ενώσεις δανειοληπτών και παραστάσεις έξω από κεντρικά καταστήματα των 4 συστημικών τραπεζών στις μεγάλες πόλεις. Στόχος να αποφύγουμε φαινόμενα Ισπανίας όπου εισβάλλει η Αντιτρομοκρατική για να πραγματοποιήσει εξώσεις των Ισπανών Δανειοληπτών από τα σπίτια τους. Επιπλέον να αποτρέψουμε μαζικές πωλήσεις κόκκινων και ενήμερων δανείων στα κοράκια – εταιρίες διαχείρισης (distress funds) κόκκινων δανείων

Διαβάστε περισσότερα

Ο τελικός προορισμός στο βαρέλι, είναι πάντα ο πάτος

Από τον Χάρη Ζάβαλο

Χτες-προχτές δεν θυμάμαι, ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος στην απογευματινή εκπομπή του στο ΣΚΑΪ αποκάλεσε τον Άρη Βελουχιώτη και τον ΕΛΑΣ “τζιχαντιστές”, γιατί λέει με μαχαίρια κ κλαδευτήρια (???) έσφαξαν αθώους (!!!) άντρες, γυναίκες και παιδιά στον Μελιγαλά και αλλού αφού πρώτα τους βίασαν (sic) και τους ακρωτηρίασαν.
Παρέλειψε να πει βέβαια ότι οι άντρες που ο ΕΛΑΣ εκτέλεσε εντελώς συμπτωματικά ήταν ταγματασφαλίτες και γερμανοτσολιάδες, συνεργάτες των Ναζί και εκτελεστές του ελληνικού λαού και τους τιμώρησαν όπως δηλαδή έκαναν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης μετά την Απελευθέρωση και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.
Σε σύγκριση με άλλες τέτοιες υπέροχες και ιστορικά αληθείς (not) τοποθετήσεις του Μπογδάνου, δεν έγινε κανένα σούσουρο, κανένα άρθρο δεν είδα να απαντάει (βρήκα κενό στην αγορά και το εκμεταλλεύτηκα, καμία συζήτηση γύρω από την ιστορία της πηγάδας δεν ξεκίνησε.
Σε παλιότερες, πιο λάιτ ομολογουμένως δηλώσεις του δημοσιογράφου του ΣΚΑΪ, γινόταν, έστω και για μια μέρα, ένας μικρός πανικός τοποθετήσεων και αντεγκλήσεων.
Και αυτή είναι η κατάρα του Κωνσταντίνου.
Κανείς πια, πέρα ελαχίστων βιτσιόζων συμπεριλαμβανομένου και εμού προφανώς, δεν ασχολείται μαζί του αφού κατάφερε και έσπασε το φράγμα της γραφικότητας.
Ο Μπογδάνος αντιμετωπίζεται πια από την ιντερνετική και φεισμπουκική σφαίρα του δημοσίου διαλόγου, ως κάτι αντίστοιχο με τον Μίστερ Μπούτια ή την Γυναίκα-Μαραντόνα από τα Παρατράγουδα της Αννίτας Πάνια.
Όλοι περιμένουν ότι θα πει μια μαλακία για να προκαλέσει, μια ακρότητα που θα ανασύρει από τα σκοτεινότερα δωμάτια του ιστορικού διαλόγου, με σκοπό να ασχοληθούν μαζί του και έτσι να θρέψει ο ίδιος το παρανοϊκό εγώ του (με κράζεις-με θαυμάζεις) ελπίζοντας ταυτόχρονα ότι θα τσιμπήσουν τα νούμερα προς τα πάνω από άτομα που θέλουν να βρίσουν, να εκτονωθούν από όλον αυτό τον λεκτικό παραλογισμό και από τηλεθεατές που επιθυμούν να ακούσουν ακροδεξιές τοποθετήσεις από έναν κατά τα άλλα “φιλοευρωπαίο”, ισαποστασίτη δημοσιογράφο, όπως τουλάχιστον ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται.
Μέρα με την μέρα, εκπομπή με την εκπομπή ο Μπογδάνος είναι σίγουρο πια θα κατρακυλάει όλο και σε πιο φιλοναζιστική ρητορεία, βλέποντας ότι πια κανείς δεν ασχολείται με το άτομό του, έτσι ώστε να προκαλέσει όσο περισσότερο μπορεί.
Μετά το ξέπλυμα του κατοχικού πρωθυπουργού, Γεώργιου Τσολάκογλου, τα περί «ράκος» του μαχαιροβγάλτη της Χρυσής Αυγής, Γιώργου Ρουπακιά, και τους παραλληλισμούς των τζιχαντιστών με τον Βελουχιώτη, πολύ σύντομα πιστεύω θα τον ακούσουμε να στηρίζει τον Αδόλφο Χίτλερ, “ο οποίος στην τελική ήταν ο πρώτος που οραματίστηκε μια Ενωμένη Ευρώπη, αντίβαρο στον εβραιοκινούμενο μπολσεβικισμό“.
Όταν έχεις επιλέξει τον κατήφορο και την πρόκληση σαν ιδεολογία και στάση ζωής, ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις που θα σταματήσεις και τελικά θα καταλάβεις, αλλά θα είναι αργά, ότι δεν σταματάς ποτέ, μέχρις ότου το αφεντικό σου καταλάβει ότι δεν είσαι πια χρήσιμος και σε πετάξει σαν την τρίχα από το ζυμάρι.
Έτσι θα μπορέσεις χωρίς κανένα κόλλημα να συμμετάσχεις σε εκπομπές μαζί με Κασιδιάρη και Παναγιώταρο, που έτσι και αλλιώς την δικιά τους επιχειρηματολογία αναπαράγεις.
Ο τελικός προορισμός στο βαρέλι, είναι πάντα ο πάτος.

Διαβάστε περισσότερα

Καρλ Μαρξ: Επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε

Από τον Νίκο Μόττα*
Πάνε 198 χρόνια από τότε που γεννήθηκε στο Τριρ της Γερμανίας ο σπουδαιότερος στοχαστής της σύγχρονης ανθρωπότητας, ο Καρλ Μαρξ. Πρόκειται για τον άνθρωπο εκείνο που με το ανεκτίμητο επιστημονικό του έργο έκανε πράξη αυτό που ο ίδιος είχε γράψει στις «Θέσεις για τον Φόϊερμπαχ» την άνοιξη του 1845: Δεν ερμήνευσε μόνο τον κόσμο, αλλά κατάφερε να τον αλλάξει.
Και το κατάφερε αυτό θεμελιώνοντας, για πρώτη φορά, την επιστημονική αντίληψη της πάλης των τάξεων ως κινητήρια δύναμη της κοινωνικής εξέλιξης σε όλες τις ταξικές κοινωνίες. «Η μεγαλοφυϊα του Μαρξ», γράφει ο Λένιν, «συνίσταται στο ότι μπόρεσε νωρίτερα απ’ όλους να βγάλει από δω το συμπέρασμα που μας διδάσκει η παγκόσμια ιστορία και να το εφαρμόσει με συνέπεια. Το συμπέρασμα αυτό είναι η διδασκαλία για την ταξική πάλη» (Β.Ι.Λένιν. Για το Μαρξ και το μαρξισμό, Σύγχρονη Εποχή).
Η σκέψη και το έργο του Μαρξ αποτέλεσαν τομή στην ιστορία της φιλοσοφίας, της πολιτικής οικονομίας και ευρύτερα των κοινωνικών επιστημών. Όπως αναφέρει ο Λένιν, ο Μαρξ «είναι νόμιμος διάδοχος ότι πιο καλού δημιούργησε η ανθρωπότητα στο 19ο αιώνα με τη μορφή της γερμανικής φιλοσοφίας, της αγγλικής πολιτικής οικονομίας, του γαλλικού σοσιαλισμού»– των τριών δηλαδή πηγών που αποτέλεσαν τα συστατικά μέρη της μαρξιστικής σκέψης.
«Η προμαρξική “κοινωνιολογία” και ιστοριογραφία», σημειώνει ο Λένιν, «δεν έκαναν στην καλύτερη περίπτωση τίποτε άλλο από το να συσσωρεύουν ακατέργαστα στοιχεία, μαζεμένα, αποσπασμένα και να απεικονίζουν ορισμένες πλευρές του ιστορικού προτσές. Ο μαρξισμός έδειξε το δρόμο για μια καθολική, ολόπλευρη μελέτη του προτσές της γέννησης, της ανάπτυξης και της παρακμής των κοινωνικοοικονομικών σχηματισμών, εξετάζοντας όλες τις αντιφατικές τάσεις στο σύνολο τους, ανάγοντες τες στους όρους ζωής και παραγωγής των διαφόρων τάξεων της κοινωνίας…».

«Η συνεισφορά του Μαρξ είναι πως ξαφνικά παρήγαγε μία ποιοτική αλλαγή στην ιστορία της κοινωνικής σκέψης. Ερμηνεύει την ιστορία, κατανοεί τη δυναμική της και προβλέπει το μέλλον (πράγμα που από μόνο του ικανοποιεί την επιστημονική του υποχρέωση), αλλά επί πρόσθετα εκφράζει μία επαναστατική αντίληψη: ο κόσμος δεν αρκεί να ερμηνευτεί αλλά θα πρέπει να μεταβληθεί. Ο άνθρωπος παύει να αποτελεί δούλο και εργαλείο του περιβάλλοντός του, μετατρέποντας τον εαυτό του σε αρχιτέκτονα της μοίρας του. Εκείνη τη στιγμή, ο Μαρξ θέτει τον εαυτό του στόχο όλων εκείνων που ενδιαφέρονται να διατηρήσουν την παλιά τάξη…».
–Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, Σημειώσεις για τη μελέτη της Κουβανικής Επανάστασης, 1960.

Ο Μαρξ πήγε τη διαλεκτική του Χέγκελ ένα βήμα παραπέρα. «Η φιλοσοφία του Μαρξ είναι ο ολοκληρωμένος φιλοσοφικός υλισμός, που έδωσε στην ανθρωπότητα- και ιδιαίτερα στην εργατική τάξη- ισχυρά όργανα γνώσης» γράφει ο Β.Λένιν. Ο ίδιος Μαρξ φώτισε αυτό που επιφανείς αστοί οικονομολόγοι και μελετητές δεν είχαν αναδείξει. «Εκεί που αστοί οικονομολόγοι έβλεπαν σχέσεις πραγμάτων (ανταλλαγή εμπορεύματος με εμπόρευμα), ο Μαρξ αποκάλυψε σχέσεις ανάμεσα σε ανθρώπους […] Η διδασκαλία της υπεραξίας είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της οικονομικής θεωρίας του Μαρξ» παρατηρεί ο Βλ.Λένιν.
Αναφερόμενος στο έργο του στενού του συνεργάτη, ο Φρ. Ένγκελς επισημαίνει: «Όπως ο Δαρβίνος ανακάλυψε το νόμο εξέλιξης της οργανικής φύσης, λέει ο Ενγκελς, έτσι ο Μαρξ ανακάλυψε το νόμο της εξέλιξης της ανθρώπινης ιστορίας: (…) Μα αυτό δεν είναι όλο. Ο Μαρξ ανακάλυψε επίσης τον ειδικό νόμο κίνησης του σημερινού κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και της αστικής κοινωνίας που προέρχεται απ’ αυτόν. Με την ανακάλυψη της υπεραξίας φωτίστηκαν μεμιάς όλα, ενώ όλες οι προηγούμενες έρευνες, τόσο των αστών οικονομολόγων, όσο και των σοσιαλιστών κριτικών, είχαν πλανηθεί στο σκοτάδι» (Επικήδεια ομιλία, Μάρτης 1883, «Κ. Μαρξ – Φ. Ένγκελς, «Διαλεχτά Έργα», τόμος Α).
Ο ίδιος ο Μαρξ, αναφερόμενος στο έργο του έγραφε: “Ο,τι καινούριο έκανα εγώ, ήταν για να αποδείξω:

1. Ότι η ύπαρξη των τάξεων συνδέεται απλώς με ορισμένες φάσεις ανάπτυξης της παραγωγής.
2. Ότι η ταξική πάλη οδηγεί αναγκαστικά στη δικτατορία του προλεταριάτου.
3. Ότι η ίδια αυτή η δικτατορία αποτελεί μονάχα το πέρασμα στην κατάργηση όλων των τάξεων και σε μια αταξική κοινωνία». (Κ. Μαρξ – Φ. Ενγκελς, «Διαλεκτά Εργα», τ. 1).

Η πνευματική κληρονομιά του Κ.Μαρξ είναι αντιστρόφως ανάλογη των υλικών αγαθών που άφησε στους απογόνους του. Ο ίδιος έφυγε απ’ τη ζωή όπως έζησε: φτωχός και χωρίς την αναγνώριση της οποίας έτυχαν διανοητές και επιστήμονες της εποχής του. Με την σπουδαία αρωγή του Φρίντριχ Ένγκελς άφησε ωστόσο πίσω του ότι πιο πλούσιο, ότι πιο ισχυρό και σημαντικό έργο θα μπορούσε να κληρονομήσει η εργατική τάξη.
Από το «Κεφάλαιο», (το αξεπέραστα μεγαλοφυές αυτό έργο της ανθρώπινης διανόησης) μέχρι την «Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας» και από το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» μέχρι την «Κριτική του Προγράμματος της Γκότα» δίνονται απαντήσεις σε θεμελιώδη ερωτήματα που είχαν τεθεί από την πρωτοπόρα σκέψη της ανθρωπότητας.

«Αν ο Μαρξ και ο Λένιν ήταν σήµερα ζωντανοί, θα ήταν βασικοί διεκδικητές του βραβείου Νόµπελ για την οικονοµία. Ο Μαρξ προέβλεψε την προϊούσα εξαθλίωση των εργαζοµένων και ο Λένιν προείδε την υποταγή της υλικής παραγωγής στη συσσώρευση κερδών του χρηµατοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι προβλέψεις τους είναι κατά πολύ ανώτερες από τα “οικονοµικά µοντέλα” που σήµερα βραβεύονται µε Νόµπελ και από τις προβλέψεις των κεντρικών τραπεζιτών, των υπουργών Οικονοµικών και των νοµπελιστών οικονοµολόγων…».
–Πωλ Γκρεγκ Ρόμπερτς, υφυπουργός οικονομικών ΗΠΑ επί προεδρίας Reagan, Counterpunch.org, 7/10/2009.

Στην κληρονομιά αυτού του έργου στηρίχθηκε ένας άλλος μεγάλος της Ιστορίας, ο ηγέτης της Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, Βλ. Λένιν, για να συνθέσει την ολοκληρωμένη θεωρία του μαρξισμού-λενινισμού, του επιστημονικού σοσιαλισμού. Στη βάση αυτών των ιδεών χτίστηκε το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος στον κόσμο, καταργήθηκε η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, κατακτήθηκαν εργασιακά δικαιώματα. Στη βάση των ιδεών του Μαρξ αναπτύχθηκαν σε όλον τον κόσμο κινήματα με στόχο την κοινωνική χειραφέτηση- με τη μελέτη του Μαρξ γαλουχήθηκαν και σφυρηλατήθηκαν επαναστάτες-σύμβολα του 20ου αιώνα από τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Ερνστ Τέλμαν μέχρι τον Φιντέλ Κάστρο και τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.
Ο Μαρξ διέψευσε όσους, μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές στην ΕΣΣΔ και την ανατολική Ευρώπη, προέβλεψαν το «τέλος της Ιστορίας» και θέλησαν να βάλουν το μαρξισμό στα σκονισμένα χρονοντούλαπα των βιβλιοθηκών. Σήμερα, παρά την ύφεση των τελευταίων δύο δεκαετιών στην οποία βρίσκεται το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, ο Μαρξ είναι επίκαιρος όσο ποτέ. Ιδιαίτερα σε συνθήκες παρατεταμένης βαθιάς συστημικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, την περιοδικότητα της οποίας ο Κάρολος είχε τη διορατικότητα να προβλέψει.
Στις μέρες μας, ο Καπιταλισμός, μοιάζει να είναι βγαλμένος απ’ τις σελίδες του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου»: ολοένα και πιο συγκεντρωτικός, σάπιος και παρωχημένος, γεννά μονάχα κρίσεις, φτώχεια και πολέμους. Ο Μαρξ δικαιώθηκε.
* Υποψήφιος διδάκτωρ πολιτικών επιστημών και ιστορίας

Διαβάστε περισσότερα

Για τα «πανηγύρια»!

Η εκδοχή του κ.Τσίπρα – όπως την μετέφερε στο χτεσινό υπουργικό συμβούλιο – είναι ότι «το πακέτο της αξιολόγησης κλείνει χωρίς την νομοθέτηση επιπρόσθετων μέτρων»!
    Η εκδοχή του Αρκά – του κατ’ επανάληψη «κακοποιημένου»  από τον μνημονιακό συνεταίρο του κ.Τσίπρα, τον κ.Μητσοτάκη – για την συμπαιγνία ντόπιων και ξένων «σωτήρων» είναι αυτή:

    Η συμπληρωματική εκδοχή του κ.Τσίπρα,

• μετά το Ασφαλιστικό που επιφέρει νέα βάρη άνω των 8 δισ. ευρώ,
• μετά το νυν και επόμενο φορολογικό που φέρνουν νέα βάρη άνω των 9 δισ. ευρώ και
• μετά τον «κόφτη» που ισοδυναμεί με Μνημόνια διαρκείας,

είναι ότι «πάμε σε απογείωση»…
    Ειλικρινά δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψεις αυτό το λεξικό της πολιτικής απατεωνιάς, της εμφάνισης του μαύρου – άσπρου, με το οποίο πορεύεται η κυβέρνηση.
    Επιτρέψτε μας, λοιπόν, αντί άλλου σχολίου, η στήλη σήμερα να περιοριστεί σε μια αφιέρωση: Αφιερώσουμε στην κυβέρνηση την παρακάτω φωτογραφία – μάλιστα δεν αποκλείουμε ο απεικονιζόμενος να μετέχει του στενού επικοινωνιακού κυβερνητικού κύκλου.

    Αυτό ακριβώς βιώνουμε, έτσι αποτυπώνεται η αλήθεια που «πνίγεται» από το βροντώδες πολιτικό ψεύδος που συνοδεύει τα κάθε φορά «επινίκια» των κυβερνητικών «διαπραγματεύσεων».
    Και το χειρότερο:  Ούτε καν οι «χίλιες λέξεις» της φωτογραφίας δεν επαρκούν για να περιγράψουν την «αξία» που έχουν για τον ελληνικό λαό τα κυβερνητικά «πανηγύρια». 

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Μας είπαν ψέματα πολλά – by Cogito ergo sum

Σιούφας, Σπράος, Γιαννίτσης, Ρέππας, Πετραλιά, Λοβέρδος… Ολόκληρος συρφετός από κάλφες που γίνανε μάστορες στην πλάτη την δική μας. Για το καλό μας, βέβαια! Γιατί εμείς οι ρεμπεσκέδες φταίμε που ο διάολος πήρε και σήκωσε τα ασφαλιστικά μας ταμεία. Εμείς τα κάναμε σκατά κι αυτοί θυσιάστηκαν για να μας σώσουν. Αυτό ήταν το βασικό σημείο συμφωνίας όλων τους, πασόκων και νεοδημοκρατών.
Και τώρα… Κατρούγκαλος. Αυτός διαφοροποιείται ελαφρώς, καθ’ ότι αριστερός (ή, μάλλον, κομμουνιστής, κατά δήλωσή του). Ο Κατρούγκαλος αποφεύγει να μας πει κατάμουτρα ότι εμείς φταίμε αλλά αποφεύγει και να μας πει ποιος φταίει. Διότι, διάβολε, κάποιος πρέπει να φταίει! Εν πάση περιπτώσει, κι αυτός θυσιάζεται για να μας σώσει. Και, βεβαίως, συμφωνεί προς τους προηγούμενους ότι το κόστος αυτής της σωτηρίας θα το πληρώσουμε εμείς. Είτε φταίμε είτε όχι.
Αυτά είναι γνωστά και δεν με πολυδαιμονίζουν. Εκείνο που με δαιμονίζει είναι να ακούω πολλούς γύρω μου να συμφωνούν με τους παραπάνω «σωτήρες». Θα μου πείτε ότι το πόπολο «φτιάχνεται» χάρη στην προπαγάνδα των ΜΜΕ. Ε, αρκετά! Κάποια στιγμή πρέπει να ξυπνήσει κι αυτό το πόπολο, επί τέλους!
Μας είπαν ότι το σύστημα θέλει διόρθωση γιατί είναι άδικο. Δεν μπορεί -λένε- άλλος να παίρνει σύνταξη 1.500 ευρώ κι άλλος 400. Άντε να συμφωνήσουμε μαζί τους. Γιατί, όμως, η εξάλειψη των ανισοτήτων πρέπει να γίνει με εξίσωση προς τα κάτω; Αν κάποιοι εργαζόμενοι κατάφεραν με τους αγώνες τους να πετύχουν κάτι παραπάνω, το δίκαιο είναι να επεκταθεί το κατακτημένο δικαίωμα και στους άλλους εργαζόμενους, όχι να καταργηθεί κι απ’ αυτούς που το κατέκτησαν. Δικαιοσύνη, λοιπόν, είναι να ανεβεί η σύνταξη των 400 στα 1.500 κι όχι να καταποντιστούν όλες οι συντάξεις σε επίπεδα χαρτζηλικιού.
Μας είπαν ακόμη ότι για να είναι βιώσιμο το σύστημα πρέπει να έχει αναλογία ασφαλισμένων προς εργαζομένους 1 προς 4, ενώ σήμερα η αναλογία είναι μόλις 1 προς 1,7 με τάση για ακόμα χαμηλότερα και, συνεπώς, πρέπει να πάρουμε δραστικά μέτρα γιατί αλλιώς το σύστημα θα καταρρεύσει. Λογικό, έτσι;
Αμ δε! Είπαμε, μπορεί να είμαι δαρμένος αλλά δεν είμαι μαλάκας. Ποιά σοβαρή αναλογιστική μελέτη έβγαλε αυτά τα συμπεράσματα που μας σερβίρουν με ύφος χιλίων επιστημόνων; Απ’ όσα ξέρω, αυτό το “1 προς 4” είναι το πόρισμα αναλογιστικής μελέτης που συντάχθηκε την εποχή του Παπάγου (εδώ κι 65 περίπου χρόνια!) κι ήταν βασισμένη στα δεδομένα εκείνης της εποχής. Και τα δεδομένα λένε ότι τότε οι εισφορές του ΙΚΑ ανέρχονταν στο 12,5% ενώ σήμερα ξεπερνούν το 44% (και το 50% στα βαρέα). Με αυτό το δεδομένο, η σημερινή αναλογία 1/1,7 (αν θέλουμε την πιστεύουμε κι αυτή) είναι καλύτερη από το 1/4 του 1953.
Μας είπαν, επίσης, ότι υπάρχουν πολλοί που παίρνουν συντάξεις χωρίς να τις δικαιούνται. Μάλιστα, παρουσιάζουν και παραδείγματα ανθρώπων που παίρνουν σύνταξη έχοντας 4.500-5.000 ένσημα. Δεν μας είπαν, όμως, ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των συνταξιούχων «επιβαρύνουν» τον κρατικό κορβανά με συντάξεις γύρω στο πεντακοσάρικο. Και, βεβαίως, ουδείς τολμά να πει ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των συνταξιούχων έχουν πραγματικά μεροκάματα διπλάσια των ενσήμων τους, εφ’ όσον αποτελεί κοινό μυστικό ότι σε πολλές δουλειές η ανασφάλιστη εργασία αποτελεί θεσμό. Ακούνε οι οικοδόμοι με το «4 στα 6» (τέσσερα ένσημα στα έξι μεροκάματα) ή και «3 στα 5»;

Εδώ, ας προσέξουμε μια άλλη προστυχιά των ανεγκέφαλων ή αργυρώνητων δημοσιογράφων: απευθύνουν τις «διαπιστώσεις» τους σ’ εκείνους που, με πάνω από 10.000 ένσημα, παίρνουν συντάξεις 700-800 ευρώ, σαν να τους λένε ότι για τις απαράδεκτα χαμηλές συντάξεις τους φταίνε κάποια παράσιτα. Έτσι, στρέφουν τους συνταξιούχους του χιλιάρικου εναντίον εκείνων του πεντακοσάρικου, ώστε να αποτρέψουν τον συνασπισμό και των δύο εναντίον του πραγματικού υπεύθυνου, δηλαδή του κράτους.
Τι άλλο μας είπαν; Ότι το σύστημα ξεχαρβαλώθηκε επειδή τα «κυκλώματα» απομυζούν σαν βδέλλες τα Ασφαλιστικά Ταμεία. Πάει καλά, ας το καταπιούμε. Εκείνο που δεν καταπίνεται, όμως, είναι ότι αυτές οι βδέλλες δεν έχουν ούτε όνομα ούτε πορτοφόλι. Όνομα και πορτοφόλι έχει μόνο ο απλός πολίτης και γι’ αυτό μόνον αυτός καλείται να πληρώσει τους τζερεμέδες. Κάτι εφοπλιστάδες π.χ., που βούλιαξαν π.χ. το ΝΑΤ μη πληρώνοντας τις οφειλές τους (και, παράλληλα, καταχρώμενοι τις κρατήσεις των εργαζομένων) παραμένουν άγνωστοι.
Ωρέ μουμουέδες της συφοράς, εσείς ψάξατε και στου βοδιού το κέρατο για να βρείτε ποια πήδαγε ο Ζαχόπουλος και διαρρήξατε τα ιμάτιά σας προκειμένου να πληρώσει ο Βοσκόπουλος τους φόρους που χρώσταγε. Κι εσείς, ωρέ χαρτογιακάδες της οκάς, ξετρυπώνετε τον κάθε φουκαρά στο πιο απάτητο χωριό της Πίνδου για να του δεσμεύσετε έναν λογαριασμό με πενταροδεκάρες επειδή δεν πλήρωσε τον ΕνΦΙΑ για το κατσικοχώραφό του. Πώς γίνεται κι όλοι εσείς δεν μπορείτε να βρείτε μία -έστω ΜΙΑ- τέτοια βδέλλα, να την ξεφωνήσετε και να την υποχρεώσετε να πληρώσει;
Α! Έχουμε και την πιο μοντέρνα παπαριά. Αυξήθηκε -λέει- το προσδόκιμο ζωής και, συνεπώς, πρέπει να δουλεύουμε περισσότερο ώστε να μην επιβαρύνονται τα ασφαλιστικά ταμεία! Σαν να λέμε, όσα χρόνια παραπάνω ζω, πρέπει να τα δουλεύω. Έ, άει στο διάολο! Κι εγώ που νόμιζα ότι, αν πρόκειται να ζήσω λίγο παραπάνω, ας ζήσω λίγο καλύτερα… Πώς δεν συνειδητοποίησα νωρίτερα το λάθος μου; Πώς δεν κατάλαβα ότι πρέπει να ζω για να δουλεύω; Συγγνώμη, δεν θα το ξανακάνω.
Κι ένα τελευταίο. Το τι μ’ αρέσουν τα αριθμητικά παραδείγματα που βγάζουν τόσο τα ΜΜΕ όσο και η κυβέρνηση, δεν λέγεται! Παίρνουν π.χ. έναν εργαζόμενο επί 40 χρόνια με μέσο μισθό 1.500-2.000 ευρώ, υπολογίζουν ότι με το παλιό σύστημα του αναλογεί σύνταξη 1.200-1.500 ευρώ και προσπαθούν να μας πείσουν ότι με τέτοιες συντάξεις το σύστημα θα καταρρεύσει. Τώρα, πώς διάολο προκύπτει μέσος μισθός 40 ετών 1.500-2.000 ευρώ με πρώτο μισθό 586 και με την ελαστική εργασία να θερίζει, το δικό μου το μυαλό δεν μπορεί να το καταλάβει. Εκτός αν οι «αναλυτές» εννοούν ότι στα τελευταία μας εργασιακά χρόνια θα απολαμβάνουμε μισθούς 5.000-6.000 ευρώ.

Σημείωση: Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές δεν έχει ακόμη ξεκινήσει η ψηφοφορία στην βουλή για το ασφαλιστικό. Τις γράφω, όμως, γιατί θέλω να ξεθυμάνει το καζάνι που βράζει μέσα μου…


Πηγή:atexnos.gr

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ ΣΧΕΔΙΟ

ή όπου δεν πίπτει ράβδος, πίπτει ύπνος



Σε προσαγωγές 32 οικοδόμων του Συνδικάτου προχώρησε η αστυνομία την περασμένη Παρασκευή –πρώτη μέρα της μεγάλης απεργίας για το ασφαλιστικό- έξω από το εργοτάξιο της νέας Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Φάληρο (δηλαδή το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος) επειδή συμμετείχαν στην περιφρούρηση της απεργίας. Το Συνδικάτο Οικοδόμων είχε κληθεί από τους εργαζόμενους που κατήγγειλαν εκβιασμό και απειλές εκ μέρους της εργοδοσίας τις ημέρες της απεργίας. Οι περισσότεροι προσήχθησαν ενώ είχαν αποχωρήσει και κατευθύνονταν προς το παράρτημα του Συνδικάτου και τα σπίτια τους. Κάτοικοι της περιοχής από τα μπαλκόνια φώναζαν στις αστυνομικές δυνάμεις να αφήσουν ελεύθερους τους εργάτες, οι οποίοι τελικά κατέληξαν στη ΓΑΔΑ.

Η παραπάνω είδηση αφ’ενός μας δίνει μια εικόνα με ποιους τρόπους, ποιες ταχύτητες και κάτω από ποια εργασιακή ηθική θα συντελεστεί το νέο πολιτιστικό θαύμα της πρωτεύουσας, αφ’ετέρου μας εξοικειώνει ακόμα περισσότερο με την ιδέα ότι στο εξής κάθε τι εθνικό και λογισμένο για δημόσιο θα ταυτίζεται με την αρωγή και διαχείριση ενός κολοσσιαίου ιδιωτικού ιδρύματος. Με την απαραίτητη υπόμνηση της νεοφιλελεύθερης αντιδιαλεκτικής: οι παθογένειες της Λυρικής Σκηνής εκπορεύονται από το στερεοτυπικό Δημόσιο, ενώ τα επιτεύγματά της οφείλουν στις αρετές της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Ένα από τα πρόσφατα επιτεύγματα του Ιδρύματος Νιάρχου είναι η αρπαγή της Εθνικής Βιβλιοθήκης, η οποία ασφαλώς θα διασωθεί, θα συντηρηθεί και θα επαναδιατεθεί στο κοινό, όπως κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία υπόσχεται – ασχέτως αν δεν το έχουμε διαπιστώσει αυτό μετά την αποπεράτωση κάθε αντίστοιχου θαύματος. Οι δε όροι του εν λόγω επιτεύγματος παραμένουν προς το παρόν σκοτεινοί και αδιευκρίνιστοι –πέρα από τον μόνο εγνωσμένο, ότι δηλαδή ένας τέτοιας σημασίας εθνικός θεσμός θα φιλοξενείται σε τόπο ειδικής προσβασιμότητας, εκτός του κεντρικού αστικού κορμού. Σε κάθε περίπτωση αυτοί θα είναι όροι που θα θέσει μονομερώς κάποιος ιδιώτης, ο οποίος δεν λογοδοτεί, δεν ελέγχεται και του οποίου το συμφέρον δεν θα ταυτίζεται απαραίτητα με το εθνικό ή δημόσιο. Άλλωστε όπως δήλωσε ο αίφνης απερχόμενος διευθύνων σύμβουλος του Ιδρύματος Γιάννης Τροχόπουλος, «δεν είμαι σίγουρος ότι η Βιβλιοθήκη θα μπορέσει να μπει και να λειτουργήσει, και δεν θα μου είναι δυσάρεστο αν κάτι δεν λειτουργήσει». Ωστόσο θα είναι Εθνική.

Ας δούμε όμως πανοραμικά τη μεγαλύτερη εικόνα της περιοχής. Στο ίσως πιο καίριο και συμπυκνωμένο κείμενο τις μέρες του θέματος Γιαν Φαμπρ, ο Μάκης Μαλαφέκας έγραφε στον Δρόμο της Αριστεράς: Όλο και περισσότεροι δημόσιοι και ιδιωτικοί φορείς, ιδρύματα, στάδια, λυρικές σκηνές, «πολυχώροι», μετατοπίζονται προς τον άξονα Συγγρού/Φάληρο/Ελληνικό, προσβλέποντας όλο και πιο ξεκάθαρα στην μετατόπιση του ίδιου του οργανικού βαρύκεντρου της πόλης. Παρατεταμένη τουριστική περίοδος, πόλη διαρκώς ανοιχτή προς τις Κυκλάδες και τον Αργοσαρωνικό μα όλο και πιο κλειστή προς τον πραγματικό της πληθυσμό, αθλητικές διοργανώσεις, θαλαμηγοί, jet set, «ελληνική Ριβιέρα» με σύντομο φωτογραφικό σαφάρι στο «παλιό κέντρο» (Ακρόπολη, street art, Βασανίζομαι, κ.λπ.) και πίσω πάλι. Σε πρόσφατη συνέντευξή της στο ΒΗΜΑgazino, η Αφροδίτη Παναγιωτάκου, αναπληρώτρια γενική διευθύντρια της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών -του εν λόγω άξονα-, χαιρετίζει με νόημα: «Βρισκόμαστε σε μια γόνιμη περίοδο από πλευράς πολιτιστικών οργανισμών. Πρόκειται να καλωσορίσουμε στη γειτονιά μας το Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (...)».

Η τοπογραφία της «γειτονιάς» ασφαλώς δεν είναι τυχαία. Όπως σημειώνει στο ίδιο άρθρο ο Μαλαφέκας: Η βρόμικη, απρόβλεπτη, ανυπότακτη, φοιτητική, αγανακτισμένη, αλληλέγγυα, λαϊκή, λούμπεν, ελευθεριακή Αθήνα, πρέπει να ευνουχιστεί, να εξυγιανθεί. Είναι ζήτημα κοινωνικού ελέγχου, είναι ζήτημα πολιτικής επικυριαρχίας και οικονομικού εξορθολογισμού. Κι επειδή όλα αυτά δεν γίνεται πλέον να συμβούν στην Αθήνα (αυτό έχει εμπεδωθεί), δεν γίνεται δηλαδή να πάει η εξυγίανση στην Αθήνα, έχει από καιρό αποφασιστεί να πάει η Αθήνα στην εξυγίανση, δηλαδή στην παραλία. (...) Η διεθνής αίγλη της σύγχρονης τέχνης καλείται να παίξει σ’ αυτήν την απόπειρα μετατόπισης και αποστείρωσης έναν πρωταγωνιστικό ρόλο: αυτόν την νομιμοποίησης διά μέσου του «πολιτισμού».

Αντάμα με τη διεθνή αίγλη –που προσδίδει λ.χ. η σπουδαία Laurie Anderson, η οποία επιμελείται το εναρκτήριο φεστιβάλ του Ιδρύματος Νιάρχου το ερχόμενο καλοκαίρι-, η λειτουργική ενσωμάτωση της εντόπιας δημιουργίας και διανόησης είναι εξίσου απαραίτητη. Ενήμεροι και απόμεροι καλλιτέχνες, φίλοι και γνωστοί, άλλοι από ανάγκη, άλλοι από φιλοδοξία, θαμπωμένοι πειστικά οι περισσότεροι από το κύρος και τα λούσα του μεγάλου Ιδρύματος, ενδίδουν. Είτε ως κίνητρο είτε ως δικαιολογία το μεγάλο ίδρυμα, όπως π.χ. η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, προβάλλει ως «το μόνο που έχει λεφτά και πληρώνει αυτό τον καιρό». Αυτό βέβαια δεν πρέπει να ίσχυσε στη μεγαλόσχημη μουσική παραγωγή της Στέγης με τίτλο Μινιμαλισμός τον περασμένο Μάρτη, όπου επαγγελματίες καλλιτέχνες κλήθηκαν να συνδράμουν εθελοντικά με αμοιβή «τη χαρά της συμμετοχής». Φυσικά οι επικεφαλής στα καλλιτεχνικά πόστα αμείφθηκαν και μάλιστα αδρά. Και κάπως έτσι, πολιτιστική υπεραξία παράγεται από το τίποτα, αλλά και από τα αζήτητα – εκεί που καταδικάζεται κάθε δημιουργική φωνή που δεν θα ενδώσει, παλεύοντας μεταξύ αξιοπρέπειας και περιθωρίου.

Η αθόρυβη αυτή ενσωμάτωση εκπληρώνει και μια πολιτική αποστολή. Ό,τι δημιουργεί, κινείται και αναπνέει σήμερα στον τόπο, πριν ακόμα προλάβει να ασκήσει κριτική, πριν αποκτήσει σώμα πολιτικό ή κοινωνικό, επιχειρείται να ενταχθεί στο πλαίσιο δράσης των μεγάλων ιδρυμάτων –φευ, στην καλλιτεχνική ατζέντα. Ό,τι παλεύει για εναλλακτικές δομές, ό,τι αποπειράται να συντάξει προτάσεις για άλλες σχέσεις παραγωγής, θεάματος και σκέψης, θα καλουπωθεί για να χωρέσει σε κάποιο ξέμπαρκο event. Άλλωστε όλα μπορούν να γίνουν events, όλα θα εντυπωσιάσουν ως projects. Έτσι ο πολιτικός λόγος και η καλλιτεχνική πράξη τεμαχίζονται, κατακερματίζονται και απονοηματοδοτούνται, τη στιγμή ακριβώς που η σύνδεσή τους με τη ζώσα πραγματικότητα προμοτάρεται με έπαρση από τα λεξιθηρικά δελτία τύπου των εκδηλώσεων.

Ποιο είναι το γούστο της Στέγης όσον αφορά τις καλλιτεχνικές επιλογές της, ερωτάται η κ. Παναγιωτάκου στη συνέντευξη. «Η λοξή ματιά. Η πολιτική αφύπνιση. Η συνάντηση με τους ανθρώπους ως πρόσωπα. Η μανία να βγαίνει στους δρόμους και να συζητάει, η κοινωνική αγωνία. Η περιέργεια για τα πράγματα. Και επιπλέον έχει κάποιες αιχμές, δεν είναι όλα στρογγυλεμένα». Η μανία να βγαίνει στους δρόμους, φερ’ειπείν, αποτυπώθηκε στη διοργάνωση μιας μεγάλης συζήτησης για το δημόσιο χώρο -με πρόσχημα τους street artists- η οποία αντί να βγει στους δρόμους, κλείστηκε στις πολυτελείς αίθουσες, με αυστηρό ωράριο μα και όλη την ιδιωτικότητα. Η συνάντηση με τους ανθρώπους ως πρόσωπα, ανήμερα της επετείου εξέγερσης του Πολυτεχνείου, την ώρα της πορείας προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία, βρήκε έκφραση μέσα σε «ένα ενδιαφέρον event αναπαράστασης των γεγονότων του ‘73» που καλούσε το κοινό σε ελεύθερη 15λεπτη συμμετοχή. Η λοξή ματιά είναι αυτή που κοιτάζει το απέναντι Πάντειο Πανεπιστήμιο, χτίζοντας Μια γέφυρα μουσικής πάνω από τη Συγγρού –όπως υπόσχεται ο τίτλος της πρόσφατης συμπαραγωγής της Στέγης με το ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, με σκοπό «τα δύο Ιδρύματα να μηδενίσουν τη μεταξύ τους χωροταξική απόσταση και να μοιραστούν το κοινό ενδιαφέρον τους για τον πολιτισμό». Έτσι λοξά μηδενίζονται οι αποστάσεις μεταξύ πανεπιστημίων και χορηγών, μεταξύ έρευνας και θεάματος. Σε αιχμή και όχι στρογγύλεμα αποσκοπούσε η ημερίδα με θέμα τη λογοκρισία στην τέχνη, μόλις λίγο καιρό μετά το κατέβασμα της παράστασης στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, σε μια μεγαλοπρεπή απόπειρα του Ιδρύματος Ωνάση –μεγάλου χορηγού του Εθνικού Θεάτρου- να διασκεδάσει τις εντυπώσεις που το ήθελαν ανάμεσα σ’εκείνους που παρήγγειλαν την παύση της παράστασης.

Όσο για την πολιτική αφύπνιση, την ημέρα των προσαγωγών των εργατών της Λυρικής και της μεγάλης απεργίας για το ασφαλιστικό, τα social media της Στέγης διαφήμιζαν το μεγάλο project του Ύπνου –που «υπόσχεται να μας ανοίξει τα μάτια για όλες εκείνες τις ώρες της ζωής μας που δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε». Ας προσπεράσουμε το μάγκωμα να διαβάζουμε ανάμεσα στους συντελεστές, ονόματα που μόλις λίγο καιρό πριν συμμετείχαν ενεργά σε δυνάμει ριζοσπαστικές κινήσεις και εγχειρήματα αυτοργάνωσης. Ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε ποια αφήγηση συνεισφέρουν τελικά όλα αυτά τα φιλόδοξα projects, ποια είναι η διαλεκτική σχέση τους με το χώρο, την τέχνη, την κοινωνία και τις ανάγκες των ανθρώπων. Ακόμα: κατά πόσο και με ποιους τρόπους επεξεργάζονται τις επείγουσες κοινωνικές αγωνίες και επανατροφοδοτούν δραστικά αιτιάσεις, θέσεις και προτάσεις, μόλις η αυλαία του κάθε πρότζεκτ πέσει;


ΚΩΣΤΗΣ ΖΟΥΛΙΑΤΗΣ

Διαβάστε περισσότερα

Μυρωδιές σαπίλας

Πριν ο κ.Τσίπρας γίνει πρωθυπουργός και πριν το κόμμα του γίνει κυβέρνηση, έλεγε αυτά:

    Πριν ο κ.Τσίπρας γίνει πρωθυπουργός και πριν το κόμμα του γίνει κυβέρνηση, καμωνόταν πως ασπαζόταν το γεγονός ότι «οι συνταξιούχοι διεκδικούν αξιοπρέπεια στη ζωή τους»…

   
     Αφότου ο κ.Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός και το κόμμα του κυβέρνηση, ισχυριζόταν αυτά:


    Τώρα έχουμε φτάσει στο σημείο όπου, μετά την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου (από την Βουλή που… δεν θα το ψήφιζε), ο κ.Τσίπρας και η κυβέρνησή του να ετοιμάζουν από τη νέα Βουλή την ψήφιση και νέου – τέταρτου – Μνημονίου και να πανηγυρίζουν (!) γιατί βρήκαν τον "κόφτη" με τον οποίο κάθε Απρίλη θα ρημάζουν τους ήδη ρημαγμένους μισθούς και τις ήδη ρημαγμένες συντάξεις!
    Κάποιοι θα πουν ότι αυτά που υπενθυμίζουμε είναι… «παλιά». Σωστά. Εξίσου σωστό είναι ότι ο κ.Τσίπρας και το κόμμα του έκαναν πράξη το προεκλογικό τους σύνθημα – το μόνο που έκαναν πράξη – ότι «τελειώνουμε με το παλιό»…
    Μάλιστα «έχουν τελειώσει» με εκείνες ιδίως τις παμπάλαιες έννοιες όπως «αξιοπιστία», «πολιτική τιμιότητα», «πολιτική τσίπα», «φιλότιμο».
    Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Πάνε 80 χρόνια από τότε που ο Μπρεχτ έγραφε το ποίημά του «Η παρέλαση του παλιού καινούργιου». Ας θυμηθούμε ένα εξαιρετικά επίκαιρο απόσπασμα:

«Στεκόμουν πάνω σε έναν λόφο
Κι είδα το Παλιό να πλησιάζει
Μα ερχόταν σα Νέο.
Σερνόταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια
Που κανένας δεν είχε ξαναδεί
Κι απέπνεε νέες μυρωδιές σαπίλας
Που κανείς δεν είχε ξαναμυρίσει (…)». 

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Τάδε έφη αξιολόγηση – ξεπούλημα

Από τον Γιώργο Μουργή
Σε ένα σημείο του κειμένου της τεχνικής συμφωνίας με τους δανειστές, περιγράφεται το νέο και επικαιροποιημένο στρατηγικό σχέδιο ανάπτυξης Asset Development Plan (ADP). Πρόκειται  για 19 περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου, που συμπεριλαμβάνονται προς «αξιοποίηση» – Ξεπούλημα.
Το κείμενο και ο σχεδιασμός που επιβεβαιώνεται από το υπουργείο Οικονομικών, εγκρίθηκε στις 26 Απριλίου 2016 (Μεγάλη Τρίτη) από τη διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ και προσβλέπει εισπράξεις 5,8 δισ. ευρώ για την περίοδο 2016-2018, από την πώληση μετοχών και συμμετοχής που έχει το κράτος σε Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμούς (ΔΕΚΟ).
Φέτος προβλέπονται έσοδα 2,5 δισ. ευρώ από τις ιδιωτικοποιήσεις, ενώ το 20172, τα έσοδα αναμένεται να φτάσουν στα 2 δισ. ευρώ  και 1,1 δισ. ευρώ αντίστοιχα  το 2018.
Ξεπουλάτε (αριστερά) γιατί χανόμαστε…
Τι σημαίνουν όλα αυτά;
Επανεκινούνται όλα τα σχέδια μεταβίβασης σε ξένους και ντόπιους επενδυτές και αφορά στο 17% της ΔΕΗ, στο 65% της ΔΕΠΑ, στο 35% των ΕΛΠΕ, στο 24% των ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ  μαζί με μια σειρά άλλα ακίνητα και μετοχές.
Απλά να σημειώσουμε, σύμφωνα με το επικαιροποιημένο Μνημόνιο, για να εκταμιευθεί η δόση των 5,7 δισ. ευρώ, υπάρχει γραπτή δέσμευση ότι το σχέδιο με τις 19 αποκρατικοποιήσεις θα εγκριθεί από το Κυβερνητικό Συμβούλιο Οικονομικής Πολιτικής (ΚΥΣΟΙΠ) και εν συνεχεία μαζί με το σχέδιο ανάπτυξης του ΤΑΙΠΕΔ (ADP) θα δημοσιευθούν σε ΦΕΚ.
Επίσης, το «Asset Development Plan, το οποίο συνιστά αναπόσπαστο σχέδιο της συμφωνίας, και υποχρεωτικά επικαιροποιείται κάθε εξάμηνο από το ΤΑΙΠΕΔ ενώ πάλι υποχρεωτικά θα εγκρίνεται από το Υπουργικό Συμβούλιο ή το ΚΥΣΟΙΠ».
Με άλλα λόγια το ΤΑΙΠΕΔ καλείται να ολοκληρώσει 19 αποκρατικοποιήσεις και όχι τις 9 του τρίτου καλοκαιρινού μνημονίου που εμφάνιζε ως νίκη στο κυβερνητικό πρόγραμμα ο ΣΥΡΙΖΑ  από τις 24 που προβλεπόταν στο δεύτερο μνημόνιο που θα έπρεπε να είχαν τελειώσει στις 31/12/2014.

Αν αναρωτιέστε πάλι πόσο μέρος των εισπράξεων του ξεπουλήματος της χωράς από το ΤΑΙΠΕΔ, με τη συγκατάθεση της πρώτο δεύτερης φοράς αριστεράς, πάει στη περιβόητη ανάπτυξη, που υπόσχονταν ο Τσίπρας και το οικονομικό επιτελείο του, απολαύστε το απόλυτο «μηδέν» και όχι το «άπειρο».
Όλα τα έσοδα  πέφτουν στη «μαύρη τρύπα» αποπληρωμής του χρέους. Των τόκων του για την ακρίβεια.
Η επίτομη των προαπαιτούμενων…
Για να μη ξεχνάμε και τον όρο «προαπαιτούμενα» η σύσταση του νέου Ταμείου αποτελεί επίσης προαπαιτούμενο για την εκταμίευση της δόσης από τον ESM.
Μάλιστα μέχρι το τέλος Ιουνίου, κυβέρνηση και θεσμοί πρέπει να έχουν συμφωνήσει στα μέλη του Εποπτικού Συμβουλίου του (Supervisory Board).
Αυτά με τη σειρά τους θα επιλέξουν τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου και μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου πρέπει να επιλεγεί το διοικητικό συμβούλιο, ώστε να έχουμε τη πρώτη συνεδρίαση του μέσα στον Οκτώβριο.
Τέλος μέσα στον Νοέμβριο πρέπει να επιλεγούν τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων όλων των θυγατρικών-ΔΕΚΟ, ΕΤΑΔ,ΤΑΙΠΕΔ- του νέου Ταμείου.
Η μόνη εξαίρεση  άφορα το ΤΧΣ που παραμένει το ίδιο στη σύνθεση του.
Κι αν αυτά σας φαντάζουν λίγα, το πιο βαρύ προαπαιτούμενο άφορα στην έγκριση της ληστρικής συμφωνίας ξεπουλήματος του Ελληνικού στο επενδυτικό σχήμα υπό τη Lamda Development.
Συμφωνία που υποχρεώνει τη κυβέρνηση να την περάσει από τη Βουλή, μέχρι το τέλος Ιουνίου. Έτσι για να το έχουν υπόψιν τους τι καλοκαίρι θα περάσουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που θα σηκώνουν χεράκια πάλι με το ναι σε όλα.
Μέχρι το Σεπτέμβριο  επίσης ,προβλέπεται με νόμο και ψήφιση πάλι από τη Βουλή η αναδιάρθρωση της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ), για να προχωρήσει η συμφωνία με τη γερμανική Fraport για την  οριστική παραχώρηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων.
Τέλος και πάλι μέσα από το κοινοβούλιο  με νόμο μέχρι το Σεπτέμβριο πρέπει να ενεργοποιηθεί λειτουργικά, η Ρυθμιστική Αρχή Λιμένων.
Με άλλα λόγια πεδίον δόξης εφαρμογής μνημονιακού ξεπουλήματος λαμπρόν!..Τύφλα να έχουν οι Σαμαροβενιζέλοι και όλοι οι Μητσοτάκηδες μαζί.

Διαβάστε περισσότερα

Οι 400 Έλληνες των «Panama Papers»

Όλα τα ονόματα - Στη δημοσιότητα 214.000 λογαριασμοί offshore

Αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία των Panama Papers που ήρθαν στη δημοσιότητα το βράδυ της Δευτέρας. Στην ιστοσελίδα της Διεθνούς  Κοινοπραξίας Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) ξεκλείδωσαν όλα τα ονόματα που συνθέτουν τον φάκελο των υπεράκτιων εταιρειών στους φορολογικούς παραδείσους.

Συνολικά στην διαδραστική πλατφόρμα αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο 214.000 λογαριασμοί offshore και στοιχεία των κατόχων τους.

Στην σχετική λίστα υπάρχουν τα ονόματα 400 Ελλήνων που σχετίζονται με offshore εταιρείες. Όπως φαίνεται στην λίστα που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της (ICIJ), πρόκειται για πάνω από 223 εταιρείες, 400 ονόματα που σχετίζονται με τις offshore, αλλά και 213 διευθύνσεις.

Αυτοί που ξεχωρίζουν μεταξύ άλλων είναι: O Πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒ) Θεόδωρος Φέσσας και η σύζυγος του, τα μέλη της οικογένειας Κόκκαλη, o γνωστός επιχειρηματίας Πάνος Γερμανός, ο δημοσιογράφος Γιώργος Τράγκας, o πρώην πρόεδρος του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, Παναγιώτης Τσουπίδης, αλλά και ο Νασίμ Μιωνής αδελφός του Σαμπύ Μιωνή ο οποίος εμπλέκεται στην υπόθεση Παπαστάυρου.

 Η λίστα είναι πυκνή με αρκετές επαναλήψεις ονομάτων. Να σημειωθεί πως η (ICIJ) αρνείται να δώσει όλα τα στοιχεία και τα έγγραφα, ώστε να υπάρξει πλήρης γνώση και ταυτοποίηση όλων των  προσώπων που εμπλέκονται

Δείτε εδώ τα ονόματα των 400 Ελλήνων που σχετίζονται με offshore

Διαβάστε περισσότερα

Ανατρέποντας έναν κόσμο

Το γαλλικό κίνημα Nuit Debout έχει τη δυνατότητα όχι απλώς να νικήσει έναν νόμο, αλλά και να κινηθεί πέρα από τις αμυντικές μάχες.

Των Στάθη Κουβελάκη και Frédéric Lordon

Μετάφραση για το Νόστιμον Ήμαρ: Afterwords

Έργο τέχνης από τις διαδηλώσεις του NuitDebout στην Τουλούζη στις 28 απριλίου 2016. Pierre-Selim / Flickr
Ύστερα από έναν μήνα καταλήψεων το γαλλικό κίνημα Nuit Debout αρχίζει να έρχεται αντιμέτωπο με κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με τους πολιτικούς του στόχους και το πώς να προχωρήσει. Μεταξύ άλλων θεμάτων, έχει ανοίξει συζήτηση σχετικά με την οριζοντικότητά του, το πώς να διευρυνθεί η βάση του κινήματος, καθώς και πάνω στη σχέση του με τα καθιερωμένα συνδικάτα. Διακυβεύονται τόσο το μέλλον του «νόμου El Khomri», ο οποίος αποζητά να αποδυναμώσει σε μεγάλο βαθμό τον γαλλικό εργατικό κώδικα, όσο και γενικότερα η μοίρα της αριστεράς της χώρας.
Σε αυτή τη συνέντευξη ο Στάθης Κουβελάκης μιλά με τον οικονομολόγο Frédéric Lordon για τις καταβολές και το μέλλον του κινήματος Nuit Debout.
Το Nuit Debout παρουσιάζεται συχνά ως ένα ακέφαλο, εξ ολοκλήρου αυθόρμητο και οριζόντιο κίνημα. Αντιστοιχεί αυτή η εικόνα στην πραγματικότητα; Ειδικότερα, τι ρόλο έπαιξαν οι συλλογικότητες Fakir και Convergence des luttes στην εμφάνιση του κινήματος;
Σε έναν πρόσφατο διάλογο που είχα με τον David Graeber, ο οποίος, χωρίς να μας προκαλεί έκπληξη, εξυμνούσε την οριζοντικότητα, του είπα ότι όσοι πανηγυρίσουν για τα πράγματα που προκύπτουν αυθόρμητα από το πουθενά ταυτίζονται με εκείνους που πιστεύουν στην άμωμο σύλληψη. Στην πραγματικότητα, τίποτα δεν προκύπτει από το πουθενά και αυτό δεν ισχύει περισσότερο για το Nuit Deboutόσο για οτιδήποτε άλλο.
Στις αρχές του Nuit Debout υπήρχε ένας μικρός αριθμός ανθρώπων που συμφωνούσε ότι η κατάσταση ήταν λιγότερο θλιβερή απ’ όσο φαινόταν, ότι υπήρχε ένα συνονθύλευμα παραπόνων που χρειαζόταν απλώς μια σπίθα για πάρει φωτιά και ότι η ταινία του François Ruffin Merci Patron! (Ευχαριστώ, Αφεντικό!) μπορούσε να χρησιμεύσει ως καταλύτης. Στη συνέχεια, υπήρξε ένας λίγο μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων που ανέλαβε, με αληθινή αποφασιστικότητα, να συνδυάσει τα λόγια με τη δράση.
Ύστερα ήρθε και το νομοσχέδιο El Khomri (ο νόμος για τα εργατικά) του οποίου η ικανότητα πυροδότησης ήταν ακόμα πιο αξιοσημείωτη. Και μετά το σλόγκαν «Μετά τη διαδήλωση (της 31^ης Μαρτίου) δεν πάμε σπίτι μας» άρχισε να παίρνει σχήμα. Αλλά αν οι άνθρωποι ήταν διατεθειμένοι να μείνουν εκεί καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας, τότε σίγουρα αυτό δεν προέκυπτε από το πουθενά: χρειαζόμασταν γερό εξοπλισμό, σκηνές, κάτι να φάμε και να πιούμε, μια οθόνη για την ανεπίσημη –στο πλαίσιο της διαδήλωσης-προβολή του Merci patron!στην Place de la République, τρόπους διάδοσης των δράσεων, πράγματα τα οποία σίγουρα δεν προέκυψαν με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος.
Αντιθέτως, έγιναν πράξη χάρη στην αφοσιωμένη προσπάθεια λίγων ανθρώπων, οι οποίοι ήταν πράγματι άνθρωποι σχετιζόμενοι με τις συλλογικότητες Fakir και the Convergence des luttes. Το Nuit Debout δε θα είχε δει το φως της μέρας (ή τουλάχιστον αυτό δε θα είχε γίνει όπως έγινε) χωρίς την αποφασιστική δράση μιας αρκετά μικρής  υπερ-κινητοποιημένης συλλογικότητας.
Ύστερα tο κίνημα απογειώθηκε, σε βαθμό που μας εξέπληξε και πρέπει να πούμε μας έκανε εξαιρετικά χαρούμενους. Σύντομα μεταλλάχθηκε και εισήλθε σε μια νέα φάση της ύπαρξής του: καθημερινές γενικές συνελεύσεις, επιτροπές, δι-επιτροπικές συγκεντρώσεις κ.α. Για τους περισσότερους ανθρώπους αυτό είναι ένα μοντέλο οριζοντικότητας.
Αλλά πρέπει επίσης να ειπωθεί, ακόμα κι αν με την πρώτη ματιά το ζήτημα αυτό είναι μάλλον θεωρητικού ενδιαφέροντος, ότι όταν οι άνθρωποι απαιτούν αμιγή οριζοντικότητα και απορρίπτουν κάθε είδους καθετότητα (αποστροφή που κατανοούμε και εν μέρει τουλάχιστον συμμεριζόμαστε), αρνούνται να δουν την υπάρχουσα καθετότητα, ακόμα κι αν βρίσκεται μπροστά στα μάτια τους. Κι αυτό συμβαίνει και με το Nuit Debout.
Ακόμα και η γενική συνέλευση, η υποτιθέμενη ανώτατη έκφραση της οριζοντικότητας, δε συμμορφώνεται με το καθαρό μοντέλο τους. Έχει επιτακτικούς κανόνες (κανόνες σχετικά με τη σειρά που μιλάει ο καθένας, κανόνες σχετικά με τη διάρκεια τον τοποθετήσεων, κανόνες σχετικά με τις χειρονομίες, κανόνες σχετικά με το σεβασμό προς τους συντονιστές κ.α.) και μόνο το γεγονός ότι είναι επιτακτικοί, ή απλούστερα, το γεγονός ότι είναι κανόνες τους καθιστά εκφάνσεις της καθετότητας.
Αλλά μήπως αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από την υιοθέτηση της κλασικής ιδέας του Ρουσώ ότι το να είσαι ελεύθερος στην πολιτική δε σημαίνει να ζεις έξω από όλους τους περιορισμούς, αλλά να ζεις σύμφωνα με τους κανόνες που έχουμε θέσει για τους εαυτούς μας; Δηλαδή να ζούμε σύμφωνα με την καθετότητα έτσι όπως έχουμε επιλέξει να την καθιερώσουμε και με τη μορφή που έχουμε επιλέξει της δώσουμε.
Τι μας διδάσκει αυτή η ανάλυση; Ότι δεν υπάρχει τίποτα συλλογικό που να μη συνδυάζει και να μην αρθρώνει ταυτόχρονα το οριζόντιο με το κάθετο με κάποιον τρόπο και, συνεπώς, η συζήτηση «οριζόντιο ενάντια στο κάθετο» είναι τελείως βλακώδης. Πράγματι, αυτό που πρέπει να σκεφτούμε είναι αυτή η άρθρωση.
Και δε θα υπερβάλαμε αν δίναμε στις συλλογικότητες τη συμβουλή να κοιτάξουν κατάματα το βαθμό καθετότητας που σίγουρα έχουν και να μην αρνούνται την ύπαρξή του. Γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να μην εξαπλωθεί και ξεφύγει από τον έλεγχο. Είναι επίσης ο μόνος τρόπος να αποκτήσουν μια δομή σε ένα βαθμό, κάτι που αποτελεί προϋπόθεση (μας αρέσει ή όχι) για να είναι παραγωγικοί πολιτικά.
Στις τοποθετήσεις σας έχετε υπογραμμίσει κατηγορηματικά την ανάγκη να αποκτήσει το κίνημα έναν πολιτικό προσανατολισμό, έτσι ώστε να μην καταλήξει να γίνει μια απλή εσω-ομάδα ή περίπτωση αθώας «κινητοποίησης πολιτών». Μπορείτε να ορίσετε ακριβέστερα τι εννοείτε με τον όρο «πολιτικό προσανατολισμό»;
Στην αρχή τα πράγματα ήταν απολύτως ξεκάθαρα. Ήταν η ακολουθία γεγονότων και τάσεις προς εσω-ομαδοποίηση που τους δημιούργησαν ασάφειες. Το αρχικό σλόγκαν που πρότεινε η ομάδα Fakir ήταν «Κάντε τους να φοβηθούν». Αργότερα το κίνημα συνενώθηκε πολιτικά γύρω από έναν καθορισμένο σκοπό: «να ανατραπεί το νομοσχέδιο El Khomri και ο κόσμος που αυτό εκπροσωπεί».
Μπορείτε να δείτε τι αυτό δανείζεται από μια κατάλληλη φόρμα των Ζαντιστών του Notre-Dame des Landes  (τα αρχικά ZAD σημαίνουν «Ζώνες προς Υπεράσπιση» ). Οι Ζαντίστες κατέλαβαν το χώρο ενός προγραμματισμένου αεροδρομίου στο Notre-Dame des Landes, αντιδρώντας στην κατασκευή του. Κι εδώ έχουμε τα μέσα να θέσουμε μια κλίμακα πολιτικών στόχων, από τον πιο συγκεκριμένο προς τον πιο φιλόδοξο.
Αυτό σημαίνει ότι μας επιτρέπει να συγκρατήσουμε ένα κλασικό μητρώο απαιτήσεων (θέλουμε να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για τα εργατικά) και ένα ακόμη πιο πολιτικό μητρώο που ξεφεύγει από τους αμυντικούς αγώνες και μας οδηγεί κάπου πέρα από τις απαιτήσεις.
Μας οδηγεί σε ένα καταφατικό μητρώο, μέσω του οποίου σταματάμε να κάνουμε ό,τι κάναμε τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Σταματάμε να λέμε τι δε θέλουμε και ξεκινάμε επιτέλους να λέμε τι είναι αυτό που θέλουμε.
Αν δεν κάνουμε αυτή τη σωστότερη πολιτική μετάβαση, σύντομα θα αντιμετωπίσουμε ένα νέο ισοδύναμο του νομοσχεδίου El Khomri. Για αυτόν τον λόγο πρέπει αμέσως τώρα να πολεμήσουμε τον ίδιο τον κόσμο που σπέρνει μια σειρά νομοσχεδίων El Khomri.
Στον αγώνα κατά του νομοσχεδίου El Khomri έχει τεθεί με κάποιο σθένος το ερώτημα σύμπλευσης του Nuit Debout με το κίνημα των συνδικάτων. Πώς θα μπορούσε αυτό να επιτευχθεί;
Αυτό προσπαθούμε να μάθουμε! Ένα είναι σίγουρο: είναι ζωτικής σημασίας να ενωθούμε. Υπάρχει ένας απλός λόγος για αυτό, σχεδόν ένας συλλογισμός: η ανατροπή ενός κόσμου (και ακόμη πιο απλά ενός νομοσχεδίου σαν κι αυτού) απαιτεί ένα μαζικό λαϊκό κίνημα. Και δεν υπάρχει μαζικό κίνημα χωρίς τη συμμετοχή μεγάλου πλήθους εργατών: άρα πρέπει να περάσουμε μέσα από τις εργατικές οργανώσεις.
Προφανώς υπάρχουν κάθε είδους εμπόδια για μια τέτοια σύγκλιση. Πρώτον, κοινωνιολογικά εμπόδια: οι εργατικές τάξεις που είναι οργανωμένες σε σωματεία έχουν τους δικούς τους τρόπους πάλης και οργάνωσης, που δεν είναι οι ίδιοι με τους τρόπους δράσης της μορφωμένης νεολαίας των αστικών κέντρων. Δεν πρόκειται να πείσεις τους εργάτες των σωματείων να καθίσουν οκλαδόν στο έδαφος και να κυματίσουν τα χέρια τους ως αγανακτισμένοι, προκειμένου να συμμετέχουν σε μια γενική συνέλευση.
Από την άλλη, υπάρχει επίσης η δυσπιστία των οριζόντιων κινημάτων απέναντι σε οργανώσεις τις οποίες βλέπουν ως ακραία κάθετες γραφειοκρατίες, με την καχυποψία ότι θα ανακτήσουν ή θα οδηγήσουν σε τέλμα τα κινήματα. Όλες αυτές οι αντιπαραθέσεις είναι πραγματικές και πρέπει να τις υπερβούμε.
Μπορούμε να πούμε ότι η διαδήλωση για την Εργατική Πρωτομαγιά ήταν μεγάλη και αγωνιστική, ότι το Nuit Debout συνεχίζει, παρά το γεγονός ότι γίνονται προσπάθειες εκκένωσης της πλατείας κάθε βράδυ στις 10μμ, με αποτέλεσμα νέες συγκρούσεις με την αστυνομία. Οι μεταρρυθμίσεις στο εργατικό δίκαιο συζητούνται στην Εθνοσυνέλευση αυτή τη βδομάδα. Επίσης, ο ηγέτης του CGT, της κύριας συνομοσπονδίας συνδικάτων, Philippe Martinez απηύθυνε ομιλία προς τους διαδηλωτές του Nuit Debout την Πέμπτη 28 Απριλίου και του ασκήθηκε πίεση να καλέσει σε γενική απεργία.
Ξέρουμε ότι πρέπει να τους ασκήσουμε πίεση, αυτή ήταν και η έκκληση των YouTubers του κινήματος #OnVautMieuxQueCa («Αξίζουμε κάτι καλύτερο») που ξεκίνησε στις 9 Μαρτίου και τους ανάγκασε να καλέσουν σε κινητοποίηση: υποχρεώθηκαν να ακολουθήσουν! Αλλά και πολλές άλλες δράσεις είναι εφικτές: η επιτροπή γενικής απεργίας οργάνωσε αντιπροσωπίες φοιτητών που θα επισκεφτούν τους εργαζομένους σιδηροδρόμων και μοίρασε φυλλάδια σε εργοστάσιο της Renault.
Υπάρχουν υπερβολικά συγκεκριμένες δράσεις που ωθούν στο να ενωθούμε και να δώσουμε το παράδειγμα. Τα μέλη των σωματείων έχουν προσκληθεί να μιλήσουν σε συγκέντρωση που οργανώθηκε στο Bourse du travailστις 20 Απριλίου. Πρέπει να πολλαπλασιάσουμε κάθε είδους επαφές μας, επίσημες και ανεπίσημες, ώστε να συναντηθούμε και να συζητήσουμε μαζί.
Φαίνεται ότι η μορφωμένοι και απόφοιτοι νέοι είναι αυτοί που συνθέτουν τον ενεργό πυρήνα των μελών του Nuit Debout. Η παρουσία άλλων κοινωνικών στρωμάτων, αρχής γενομένης από τους νέους στις συνοικίες της εργατικής τάξης, αναφέρεται επίσης, αλλά μήπως αυτό είναι κάποιου είδους ξόρκι; Πώς μπορεί το κίνημα να επεκταθεί και σε άλλα κοινωνικά στρώματα;
Υπάρχουν μεγάλοι αόρατοι κοινωνικοί φράχτες που πρέπει να υπερβούμε, προκειμένου να ενωθούν οι μορφωμένοι νέοι των αστικών κέντρων με τις εργατικές τάξεις που είναι οργανωμένες σε σωματεία.   Πράγματι οι φράχτες που χωρίζουν καθέναν από αυτούς από την απομονωμένη νεολαία των προαστίων δεν είναι τίποτα λιγότερο από οχυρώσεις.
Σε αυτήν την περίπτωση, πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή. Τη δεκαετία του 2000 ήταν η αρχή ενός πολιτικού οικοδομήματος, κυρίως με το Mouvement Immigration Banlieue (MIB). Αλλά όλα κατέρρευσαν. Οι επονομαζόμενες ταραχές του 2005, που στην πραγματικότητα ήταν η εξέγερση ενός κατ ‘εξοχήν πολιτικού χαρακτήρα, δημιούργησαν αδιαμφισβήτητα τις συνθήκες, ή καλύτερα τη δυναμική, για περαιτέρω πολιτικοποίηση. Αλλά χάσαμε συλλογικά αυτήν την ευκαιρία.
Η γενικευμένη εγκατάλειψη επέτρεψε να ευδοκιμήσουν μόνο δύο εναλλακτικές σε αυτές τις γειτονιές: ο ατομικισμός του εμπορίου ναρκωτικών ή όσα έχει να προσφέρει η θρησκεία. Αυτό εξηγεί τα τεράστια εμπόδια που αντιμετωπίζουμε.
Ίσως, αρχικά, δείχνοντας συστηματικά την αλληλεγγύη μας στους κατοίκους αυτών των περιοχών κάθε φορά που τους επιτίθεται η αστυνομία. Και πάνω από όλα, αποφεύγοντας να προσπαθούμε να πολιτικοποιούμε ανθρώπους με τον τρόπο που λειτουργούν οι ιεραπόστολοι! Οι άνθρωποι εκεί δίνουν μάχες ή το κάνουν εδώ και πολύ καιρό και κανένας δεν μπορεί να πάει και να τους διδάξει πώς να το κάνουν. Και πάλι, μέσα σε αυτές τις δυσκολίες, έχουν αρχίσει να αναδεικνύονται τα Banlieues Debout. Οπότε όλα είναι δυνατά.
Jacobin

Διαβάστε περισσότερα

Το πιθάρι των Δαναΐδων

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Στην κοινωνική και πολιτική ζωή η αίσθηση του déjà vu ελάχιστες φορές είναι ενθαρρυντική. Συνήθως δημιουργεί την πεποίθηση της στασιμότητας, της μονότονης επανάληψης, του βαλτώματος. Τη σιγουριά ότι μπλοκαριστήκαμε σε αδιέξοδο, εξαιτίας του οποίου το μυαλό μουδιάζει όσο και το σώμα, και η ψυχική όρεξη για αντίδραση, διεκδίκηση και συμμετοχή πνίγεται πριν προλάβει να εκδηλωθεί.

Με τα σχεδόν αυτοαναπαραγόμενα μνημόνια –και με τη σημερινή κυβέρνηση να ακολουθεί την παράδοση και να υποχωρεί και αυτή από τις «κόκκινες γραμμές» της– η αίσθηση της ματαιότητας επιδεινώθηκε. Ισως επειδή ήταν εισαγόμενα, αποφασισμένα από δυνάμεις σαφώς υπέρτερες και σαφέστατα αδιάφορες για τον «πόνο των Ελλήνων», τον οποίο εντούτοις δηλώνουν συχνά ότι αναγνωρίζουν και θαυμάζουν. Ισως πάλι επειδή εικονογραφήθηκαν από πολύ ισχυρούς μηχανισμούς, όχι απλώς σαν μοιραία και αναπόδραστα, αλλά και σαν μια «δίκαιη τιμωρία και αναγκαίος σωφρονισμός» ενός λαού που πολλοί εδώ, ημεδαποί κήνσορες, και πάρα πολλοί έξω, σε Βερολίνο, Βρυξέλλες και Νέα Υόρκη, τον αντιμετωπίζουν όσο απαξιωτικά τον ζωγράφισε η πρόσφατη προεκλογική αφίσα των Αυστριακών ακροδεξιών: ένας ηδονιστής ραχατλής στην αιώρα του, που ιδρώνει μόνο από τον ήλιο και ποτέ από τον μόχθο. Και ο οποίος παρασιτεί εις βάρος του υγιούς σώματος μιας Ευρώπης που, παρότι υποδύεται την υγιή, δεν θα απέρριπτε τον ακρωτηριασμό των κάτω μεσογειακών άκρων της.

Αν τα «σωστικά προγράμματα» ήταν μοιραία, ήταν επίσης μοιραία και η αποτυχία τους; Εκτός κι αν θεωρήσουμε επιτυχία τη μικρότατη βελτίωση κάποιων οικονομικών δεικτών, έστω και πιστοποιημένη από τη Eurostat, και όχι κατασκεύασμα γηγενούς δημιουργικής λογιστικής, πραγματική ανάσα και ανάταξη δεν υπήρξε πουθενά: η απορρύθμιση του κοινωνικού κράτους (ιδιαίτερα στη δημόσια υγεία) ολοκληρώνεται, η ανάπτυξη άφαντη, η ανεργία στο ύψος της, οι φόροι αφόρητοι. Και η εθνική κυριαρχία εξακολουθητικά φαλκιδευμένη.

Η εξήγηση της αποτυχίας, ή μία από τις σοβαρότερες εξηγήσεις, δόθηκε από οικονομολόγους της Ευρωπαϊκής Σχολής Μάνατζμεντ και Τεχνολογίας του Βερολίνου. Σύμφωνα με τα πορίσματα μελέτης τους, που δημοσιεύθηκαν στη «Χάντελσμπλατ», με το 95% των 220 δισ. ευρώ των δανείων καλύφθηκε η διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών (εξοφλήθηκαν δηλαδή παλιά χρέη και τόκοι) και μόνο 9,7 δισ. μπήκαν στον ελληνικό προϋπολογισμό.

Δανειζόμαστε δηλαδή για να ξεχρεώσουμε μέρος των ήδη δανεισμένων, αλλά και για να μπορέσουμε να ξαναδανειστούμε, μήπως και μπορέσουμε να αποπληρώσουμε κάποτε και το υπόλοιπο μέρος. Ακόμα και με το τρύπιο πιθάρι των Δαναΐδων υπάρχει μια μικρή ελπίδα ότι κάποια στιγμή οι σπλαχνικοί θεοί θα δεήσουν να γεμίσει και η τιμωρία θα λάβει τέλος. Οσον αφορά το ελληνικό χρέος όμως και την αναδιάρθρωσή του, οι θεοί διχογνωμούν. Και οι σημερινοί Δαναοί μάλλον να φοβούνται έχουν παρά να ελπίζουν.

Διαβάστε περισσότερα