«Προξενήτρα» του γιου του Κοκού…

...θεωρεί «καλό παιδί» τον αρχιναζιστή, Νίκο Μιχαλολιάκο

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ 

Ο Γ. Καρατζαφέρης επανήλθε και δήλωσε την ταυτότητα του. Θεωρεί «καλό παιδί» τον αρχηγό της ναζιστικής Χρυσής Αυγης, Νίκο Μιχαλολιάκο. Θέλει τον Κοκό σε ρόλο «πρεσβευτή καλής θελήσεως» για την Ελλάδα. Αναφέρθηκε και στον γιο του Κοκού, τον Νικόλαο, δηλώνοντας: «Εγώ δεν νομίζω ότι υπάρχει Έλληνας γονιός που δεν θα τον ήθελε για γαμπρό του». 

Τα παραπάνω (και πολλά άλλα) τα δήλωσε  στη χθεσινή τηλεοπτική εκπομπή «Στον ενικό», με τον Ν. Χατζηνικολάου, στο STAR.

Ο πρώην πρόεδρος του ΛΑΟΣ είναι γνωστός, μεταξύ άλλων, για τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση Παπαδήμου (με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) και για τη σταθερότητα των απόψεών του σε μια σειρά ζητήματα… Πάντως, ο Γ. Καρατζαφέρης φαίνεται πως είναι σταθερός στις απόψεις του στα κρίσιμα για την πολιτική του πορεία: Ακροδεξιός λόγος, αγάπη για τον Κοκό και συμπάθεια για τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής. 

Ο Γ.Καρατζαφέρης, στο νέο του πολιτικό εγχείρημα, είναι παρέα με τον Τάκη Μπαλτάκο, τον συνομιλητή της Χρυσής Αυγής επί Αντώνη Σαμαρά.

Τραγούδι με τίτλο «Το προξενιό του πρίγκιπα» δεν βρήκαμε. Το τραγούδι που ακολουθεί (με τίτλο «Η προξενήτρα») είναι μια χαρά για την περίπτωση. Οι στίχοι είναι του αξέχαστου Κώστα Βίρβου.

Διαβάστε περισσότερα

«Όρθια όλη τη νύχτα» η Γαλλία κατά των αλλαγών στα εργασιακά (video)

Με ολονύκτιες συγκεντρώσεις συνεχίστηκαν οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία κατά της εργασιακής μεταρρύθμισης.
Σε πάνω από 60 πόλεις, εργαζόμενοι και μαθητές ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα να μείνουν «όρθιοι τη νύχτα».
Από τις 9 Μαρτίου, διαδηλώσεις διοργανώνονται σχεδόν καθημερινά ενώ τα συνδικάτα προχωρούν σε απεργιακές κινητοποιήσεις σε διάφορους κλάδους.
Είχαν προηγηθεί συγκεντρώσεις και πορείες χωρίς να λείψουν επεισόδια.
Στο Παρίσι διαδηλωτές επιχείρησαν να μεταβούν έξω από την κατοικία του πρωθυπουργού Μανουέλ Βαλς. Απωθήθηκαν από τις αστυνομικές δυνάμεις που έκαναν χρήση χημικών.
Στις πόλεις Ναντ και Ρεν διαδηλωτές πέταξαν πέτρες, έστησαν οδοφράγματα και έβαλαν φωτιές σε κάδους απορριμμάτων.
Συνολικά έγιναν 27 προσαγωγές.
Σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών σε όλη τη χώρα διαδήλωσαν περίπου 120.000.
Στις διαδηλώσεις συμμετέχουν μαθητές και φοιτητές. Για τις 28 Απριλίου έχει προκηρυχθεί γενική απεργία σε όλη τη Γαλλία.

Διαβάστε περισσότερα

Πλαστικές σφαίρες, πλασματική συμπόνια

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Στα χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου έως την τωρινή κατασκευή νέων τειχών, αρκετές από τις χώρες του «υπαρκτού», παλαιές και νεοφανείς, έδειξαν με πολλούς τρόπους πόσο δυσκολεύονται να εκριζώσουν τη λογική του αυταρχισμού και της καταστολής που τις οργάνωνε στο παρελθόν. Αλλά και πόσο δυσκολεύονται να χαρούν στην πληρότητά της τη δημοκρατία, για την κατάκτηση της οποίας αγωνίστηκαν· τη δημοκρατία, δηλαδή, που αναγνωρίζει τα δικαιώματα των μειονοτήτων, προστατεύει τους πλέον αδύναμους, τιθασεύει τον εθνικισμό και εμποδίζει τις κάθε είδους διακρίσεις.

Φυσικά και δεν είναι κατακτημένα όλα τούτα στην «παλαιά» Ευρώπη, τη Δυτική. Ωστόσο, πολλές χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, ακόμη και όσες βρίσκονταν στην περιφέρειά του ή δεν είχαν αγαθές σχέσεις με το μοσχοβίτικο κέντρο, εμφανίζουν κάποια δυσανεξία απέναντι στην κουλτούρα των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Ιδιαίτερα δε όσον αφορά τη στάση τους έναντι των Αλλων, εν προκειμένω των προσφύγων, φαίνεται ότι ο διεθνισμός και ο ουμανισμός που υποτίθεται ότι τις διέπνεε ήταν απλώς κίβδηλα κατασκευάσματα της κρατικής ρητορικής.

Η προϊστορία αυτή εξηγεί ώς ένα βαθμό τη βιαιότητα με την οποία οι αστυνομικές δυνάμεις της ΠΓΔΜ κατέστειλαν το απονενοημένο διάβημα μερικών εκατοντάδων προσφύγων στην Ειδομένη. Από κοινού, βεβαίως, με το γεγονός ότι η ηγεσία της γειτονικής χώρας αισθάνεται πως δίνει εξετάσεις στους ισχυρούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Στην Αυστρία πρωτίστως, είτε αυτόνομα λειτουργεί είτε σαν βραχίονας της φιλικότατής της Γερμανίας, που προτιμά να μείνει στη σκιά, ή μάλλον με την αίγλη των αρχικών φιλοπροσφυγικών δηλώσεων της κ. Μέρκελ, οι οποίες την κατέστησαν θρύλο στους κόλπους των ξεριζωμένων.

Ουσιαστικά, η Ε.Ε. φορτώνει στους αδύναμους ώμους της FYROM ένα πρόβλημα που αφορά κατεξοχήν την ίδια, και η ίδια οφείλει να το λύσει. Και να το λύσει με τρόπο διαφορετικό από τον τρόπο των τειχών, των χημικών, των πλαστικών σφαιρών. Επιλέγοντας να δράσουν αμοραλιστικά, εξαγοράζοντας αρρήτως την ΠΓΔΜ και ρητά μια χώρα ολοφάνερα αντιδημοκρατική όπως η Τουρκία, που δεν εξασφαλίζει κανένα δικαίωμα των «επαναπροωθούμενων», οι Βρυξέλλες (δηλαδή οι πρωτεύουσες των χωρών που προαποφασίζουν τι θα δηλώσουν οι Βρυξέλλες ότι αποφάσισαν) αποδεικνύουν πόσο πλασματική είναι η διατυμπανιζόμενη συμπάθειά τους για τους πρόσφυγες, πόσο πλαστές οι ανθρωπιστικές διακηρύξεις τους.

Πλασματικά είναι, όμως, και τα φιλόξενα αισθήματα όσων, υπό οποιοδήποτε αυτοδοξαστικό όνομα, επιμένουν να χρησιμοποιούν τους πρόσφυγες προς απόσπαση κονδυλίων, όπως καταγγέλλεται, ή σαν την κρίσιμη μάζα που θα τους επιτρέψει να νιώσουν πρωτοπόροι, «μαιευτήρες της Ιστορίας». Ο φετιχισμός της ρήξης και της σύγκρουσης, που αποτελεί τη θρησκεία τους, τους εξωθεί να μεταχειρίζονται τους ανθρώπους σαν πρώτη ύλη, αν όχι σαν κοπάδι. Αλλά τι παραπάνω κάνουν αυτοί τους οποίους καταγγέλλουν σαν κυνικούς εξουσιαστές;

Διαβάστε περισσότερα

Έξι χώρες που δοκιμάζουν μια φιλελεύθερη νομοθεσία για τα ναρκωτικά

• 114
• 0
• 
  
• 
  

Ο πόλεμος ενάντια στα ναρκωτικά παγκοσμίως υπήρξε μία αποτυχία.
Σύμφωνα και με μια νέα έρευνα του Πανεπιστημίου John Hopkins και του ιατρικού περιοδικού Lancet.
Οι πρώην Πρόεδροι της Βραζιλίας, της Κολομβίας και του Μεξικού αναφέρθηκαν στον πόλεμο κατά των ναρκωτικών ως «μία απόλυτη καταστροφή», σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο των Los Angeles Times.
Κι αυτός είναι ο λόγος που ανώτατοι αξιωματούχοι του κράτους ζητούν μεταρρύθμιση.
Παρακάτω, παρουσιάζονται 6 χώρες που βρίσκονται στο προοδευτικό άκρο της πολιτικής για τα ναρκωτικά.
Ολλανδία: η πιο στενά συνδεδεμένη χώρα με τη χρήση ναρκωτικών
Η Ολλανδία είναι ένα πλούσιο κράτος από το 1579, και μια από τις πιο προοδευτικές χώρες στον κόσμο. Το 2001 έγινε η πρώτη χώρα που νομιμοποίησε τους γάμους μεταξύ ομόφυλων ατόμων, και στην παρούσα φάση δοκιμάζει πιλοτικά το θεσμό του βασικού εισοδήματος.
Η χώρα είναι διάσημη για την «ανοχή» της στα μαλακά ναρκωτικά όπως η κάνναβη. Παραισθησιογόνα μανιτάρια πωλούνταν επίσης στο κοινό έως το 2008.
«Τα coffee shops είναι ιδρύματα όπου πωλείται κάνναβη, υπό την συνδρομή ορισμένων αυστηρών προϋποθέσεων, όμως δεν επιτρέπεται να πωλούνται ή να καταναλώνονται σε αυτά αλκοολούχα ποτά», εξηγεί το ολλανδικό κράτος σε ιστοσελίδα του για την πολιτική για τα ναρκωτικά. «Η ολλανδική κυβέρνηση δεν διώκει άτομα για κατοχή ή χρήση μικρών ποσοτήτων μαλακών ναρκωτικών.»
Ουρουγουάη: η πρώτη χώρα που, το 2013, νομιμοποίησε την κάνναβη.
Σε μια μελέτη του Brookings αναφέρεται ότι η Ουρουγουάη έχει μακροχρόνια φιλελεύθερη πολιτική για τα ναρκωτικά- ακόμα και κατά την διάρκεια της δικτατορίας που διήρκεσε από το 1973 έως το 1985.
Η κατοχή ναρκωτικών για προσωπική χρήση έχει αποποινικοποιηθεί από το 1974- και ναι, αυτό ισχύει για όλα τα ναρκωτικά.
Ο πρόσφατος νόμος για την κάνναβη πέρασε διότι οι καταναλωτές έπεισαν την κυβέρνηση ότι η νόμιμη αγορά κάνναβης είναι ασφαλέστερη από την προμήθειά της από εμπόρους ναρκωτικών του παράνομου εμπορίου, αναφέρει ο Guardian.
To κράτος παραχωρεί άδειες σε «cannabis clubs» όπου πολλοί παραγωγοί καλλιεργούν φυτά κάτω από την ίδια στέγη ενώ οι καταναλωτές πρέπει να εγγραφούν στην σχετική βάση δεδομένων του Υπουργείου Υγείας ώστε να μπορούν να την προμηθεύονται νόμιμα.
Η κάνναβη πρόκειται να αρχίσει να πωλείται σε φαρμακεία εντός του πρώτου εξαμήνου του 2016.
Πορτογαλία: αποποινικοποίησε όλα τα ναρκωτικά το 2001.
Η κίνησε ήρθε μετά από ένα διάστημα κατά το οποίο η ηρωίνη είχε εξαπλωθεί σε ολόκληρη τη χώρα σαν φριχτή επιδημία, όπου το 1% του πληθυσμού ήταν εξαρτημένο από οπιούχα.
Η αποποινικοποίηση είχε θετικά αποτελέσματα από πολλές απόψεις. Ο αριθμός των θανάτων που οφείλονται στη χρήση ναρκωτικών στην Πορτογαλία είναι σήμερα ο δεύτερος χαμηλότερος στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μόλις τρεις ανά ένα εκατομμύριο άνθρωποι πεθαίνουν από overdose στην Πορτογαλία, σε σύγκριση με το μέσο όρο στην Ευρώπη που είναι 17,3 άτομα ανά εκατομμύριο.
Τσεχία: σκληρή πολιτική κατά των σκληρών ναρκωτικών.
Ήδη από το 2010, η πολιτική για τα ναρκωτικά της Τσεχίας είναι σχετικά επιεικής: μπορεί να σου επιβληθεί πρόστιμο για κατοχή μιας «όχι παραπάνω από μικρής» ποσότητας κάνναβης για προσωπική χρήση, όμως η κατοχή άλλων ναρκωτικών (ή μεγαλύτερων ποσοτήτων) μπορεί να σε στείλει στη φυλακή.
Η Τσεχία έχει το τρίτο υψηλότερο ποσοστό χρηστών κάνναβης σε μηνιαία βάση, μετά την Γαλλία και την Ισπανία.
Ελβετία: στοχεύοντας στην «μείωση της βλάβης»
Το 1936, η Ελβετία υπήρξε η πρώτη χώρα που άνοιξε κέντρα για τους εθισμένους στα ναρκωτικά. Λειτουργούν επίσης κέντρα για τη χρήση ενέσιμων ναρκωτικών και υπηρεσίες που παρέχουν στους χρήστες καθαρές σύριγγες. Αντί όμως αυτό να οδηγήσει στην εξάπλωση της χρήσης των ναρκωτικών που λαμβάνονται ενδοφλέβια, η χώρα έχει ελάχιστους νέους χρήστες ηρωίνης, όπως απέδειξε μια έρευνα του 2006.
Η Ελβετία είχε πρόσφατα τα υψηλότερα ποσοστά πασχόντων από HIV στην Δυτική Ευρώπη, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα το “άνοιγμα” της πολιτικής της για τα ναρκωτικά.
«Έπρεπε να αλλάξουμε προοπτική και να εισάγουμε την έννοια της δημόσιας υγείας. Δώσαμε ένα χέρι βοήθειας στους χρήστες ναρκωτικών βγάζοντας τους έτσι από τη σκιά τους», δήλωσε το 2010 η πρώην Πρόεδρος Ruth Dreifuss.
Το 2013 η χώρα των Άλπεων αποποινικοποίησε την κάνναβη με την αιτιολογία ότι θα απελευθερωθούν αστυνομικές δυνάμεις ώστε να επικεντρωθούν στο πρόβλημα της διακίνησης ναρκωτικών.
Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σε 23 πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών επιτρέπεται η κάνναβη για φαρμακευτική χρήση.
Τέσσερις από αυτές έχουν νομιμοποιήσει την ψυχαγωγική κάνναβη, με επακόλουθο την φορολόγηση της.
Η νομιμοποίηση στις Ηνωμένες Πολιτείες διαφοροποιείται σε σχέση με αυτή στην Ουρουγουάη, στο βαθμό που οι Ηνωμένες Πολιτείες επικεντρώνονται στην ιδιωτική εμπορευματοποίηση της ενώ στην Ουρουγουάη πρόκειται περισσότερο για μια κρατικά ελεγχόμενη δραστηριότητα.
Η πολιτική για τα ναρκωτικά στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ένα μεγάλο ζήτημα. Τα κατώτατα όρια ποινών έχουν ως αποτέλεσμα ένα γραμμάριο LSD ή 5 γραμμάρια crack να επισύρουν ποινή φυλάκισης πέντε ετών χωρίς αναστολή.
Σύμφωνα με την Κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, το 46% των κρατουμένων σε όλη τη χώρα εκτίουν ποινές που σχετίζονται με παραβάσεις για τα ναρκωτικά.
Ο Πρόεδρος Ομπάμα προχωρά σε κινήσεις ώστε να αποφυλακιστούν οι μη βίαοι παραβάτες της νομοθεσίας για τα ναρκωτικά.
legalit

Διαβάστε περισσότερα

Κώστας Πελετίδης: “Έχουμε το δίκιο με το μέρος μας, προχωράμε”!

Το υπ’ αριθμόν 1 πρόβλημα σήμερα στη χώρα είναι η ανεργία. Η ανεργία που τσακίζει, εξουθενώνει, καταθλίβει εκατομμύρια συνανθρώπους μας.
    Αλλά η ανεργία, όπως και κάθε άλλο κοινωνικό πρόβλημα, δεν αποτελεί «φυσικό» φαινόμενο. Έχει αίτια. Οικονομικά. Και πολιτικά.
    Ο Δήμος της Πάτρας με πρωτοβουλία του δημάρχου Κώστα Πελετίδη πήρε την απόφαση να αναδείξει το πρόβλημα και τα αίτια της ανεργίας. Πώς; Με πορεία 220 χιλιομέτρων από την Πάτρα στην Αθήνα με σύνθημα: «Δουλειά για όλους – Δουλειά με δικαιώματα»!
    Στην ανακοίνωση της σκέψης της δημοτικής αρχής κάποιοι μίλησαν για «αμφιλεγόμενη» κίνηση. Άλλοι για «γραφικότητα». Κι άλλοι – ανάμεσά τους η πλειοψηφία των ΜΜΕ – ακολούθησαν την γνώριμη τακτική: «Έθαψαν» την πρωτοβουλία.
    Οι «νεκροθάφτες» έχασαν. Οι οδοιπόροι από την Πάτρα πέτυχαν αυτό που φαινόταν ακατόρθωτο. Χιλιάδες περπάτησαν επί μια ολόκληρη βδομάδα σφραγίζοντας μέτρο – μέτρο αυτά τα 220 χιλιόμετρα με το αυτονόητο: «Δουλειά»!
    Από κάθε χωριό, από κάθε πόλη που πέρασαν, χιλιάδες ήταν αυτοί που ύψωσαν τη φωνή τους, που ενώθηκαν μαζί τους στην ίδια διαδρομή, με το ίδιο αίτημα. Κι ήταν χιλιάδες και χιλιάδες αυτοί που τους υποδέχτηκαν την Κυριακή στο Σύνταγμα.
    Κι έτσι, παρά, ενάντια και κόντρα στην αποσιώπηση, έφτασε παντού το μήνυμα: Απέναντι σε εκείνο το μοντέλο χαμοζωής που θέλει να είμαστε «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, (να) προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!», που έλεγε ο Βάρναλης, υπάρχει ο άλλος δρόμος:
    Είναι ο δρόμος της διεκδίκησης και του αγώνα που όταν συνενώνει τα ρυάκια και τους χείμαρρους της ανάγκης μετατρέπεται στο φουσκωμένο ποτάμι και στην κοινωνική φουσκοθαλασσιά  που μπορεί – μόνο αυτή μπορεί – να φέρνει τα πάνω – κάτω.

***

   Το ελάχιστο που οφείλει η στήλη, ως ένδειξη αναγνώρισης και σεβασμού στους χιλιάδες οδοιπόρους των 220 χιλιομέτρων, είναι να ακουστεί η φωνή τους, η γνώμη τους, η άποψή τους, όπως αυτή συμπυκνώθηκε στην ομιλία του δημάρχου Κώστα Πελετίδη στην συγκέντρωση – αποκορύφωμα της μεγάλης πορείας τους στην πλατεία Συντάγματος, την Κυριακή.

    Από την ομιλία του δήμαρχου Πατρέων, Κώστα Πελετίδη, στο Σύνταγμα (10/4/2016): 
    «Αγωνιστές και Αγωνίστριες της ζωής, φίλες και φίλοι 
    Μετά από οχτώ ημέρες της πορείας - αγώνα 220 χιλιομέτρων Πάτρα - Αθήνα, με σύνθημά μας "δουλειά για όλους, δουλειά με δικαιώματα", φτάσαμε εδώ στην Αθήνα, στο Σύνταγμα. Είμαστε μπροστά στο Κοινοβούλιο, εκεί που λένε ότι παίρνονται οι αποφάσεις. Αποφάσεις αντιλαϊκές που θωρακίζουν αυτούς που κατέχουν τον πλούτο, τα μονοπώλια, τους εφοπλιστές, τους τραπεζίτες και τσακίζουν αυτούς που τον δημιουργούν.
    Πριν από λίγο παραδώσαμε στις κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων της Βουλής, (εκτός φυσικά από την εγκληματική - φασιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής) την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου της Πάτρας και την απαίτηση να γίνουν προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στους Δήμους, στην Υγεία, Παιδεία κλπ και να παρθούν μέτρα που θα προστατεύουν τους Άνεργους και τις οικογένειές τους.
    Στη σύντομη παρουσία μας στη Βουλή, πήραμε και μια γεύση. Η αντιπρόεδρος της Βουλής, το είπε ξεκάθαρα: "Η αγάπη μας είναι μεγάλη για τους άνεργους, αλλά οι ισχυροί έχουν άλλα αποφασίσει". Και αναρωτιέται κανείς: Αυτές οι πολιτικές δυνάμεις και το κοινοβούλιο είναι ουδέτερος όρος; (…).

    Αν νομίζουν ότι κάναμε 220 χιλιόμετρα, έτσι γιατί δεν ξέραμε τί να κάνουμε, είναι πολύ γελασμένοι. Το παραμύθι τέλειωσε. Ο λαός θέλει να ζήσει και τα εμπόδια θα παραμεριστούν.  
    Εμείς δεν κάναμε όλη αυτήν τη διαδρομή για να παραδώσουμε τις θέσεις μας στα πολιτικά κόμματα. Αυτό μπορούσαμε να το κάνουμε με πολλούς άλλους τρόπους.
    Πορευτήκαμε για να ακουστεί πιο δυνατά η φωνή των ανέργων, της νεολαίας, η φωνή των εργαζομένων με ελαστικές σχέσεις εργασίας, των εργαζομένων με μεσαιωνικές σχέσεις εργασίας, με τρίμηνα, ωρομίσθιοι. Να ακουστεί η φωνή των επαγγελματιών που καταστρέφονται, των αγροτών που ξεκληρίζονται (…).
    Όταν πήραμε αυτήν την απόφαση ορισμένοι, πρώιμοι και όψιμοι τιμητές του συστήματος, βιάστηκαν να μας λοιδορήσουν.     
    Μόλις 2 ημέρες πριν ξεκινήσει αυτό το ζωντανό λαϊκό ποτάμι από την Πάτρα στην Αθήνα έκαναν και πρόβλεψη ότι θα κάνουμε πορεία χωρίς ανέργους και εργαζόμενους. Διαψεύστηκαν οικτρά, γιατί αυτή η κινητοποίηση αγκαλιάστηκε από τον πατραϊκό λαό, από τους ίδιους τους εργαζόμενους και το συνδικαλιστικό τους κίνημα στο διάβα της.

    Φτάσαμε στη σημερινή κορύφωση της κινητοποίησης μας μέσα από συνελεύσεις σε λαϊκές γειτονιές που οργανώσαμε σαν δήμος, συναντήσεις με φορείς και νιώθουμε ικανοποιημένοι που ο Δήμος Πατρέων με αυτήν του την απόφαση έχει συμβολή στο να αναδειχτεί το τεράστιο πρόβλημα της ανεργίας. Είναι δεκάδες τα Σωματεία, οι Ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα που συμμετέχουν σε αυτόν τον αγώνα και είχαν το δικό τους μερίδιο θετικής συμβολής στην πορεία διαδήλωσης των 220 χιλιομέτρων Πάτρα – Αθήνα (…).
        Σε εργασιακούς χώρους που συναντούσε η Πορεία - Αγώνα κατά της ανεργίας, οι εργαζόμενοι με κάθε τρόπο εκδήλωναν τη στήριξή τους. Σε αρκετά εργοστάσια βγήκαν έξω και συναντήθηκαν με την πορεία. Επίσης εργαζόμενοι στους χώρους του εμπορίου τροφίμων. Η μεγάλη ανταπόκριση σε αυτόν τον αγώνα μας οπλίζει με δύναμη και αισιοδοξία. Ταυτόχρονα, μας δεσμεύει για νέες πρωτοβουλίες για τα δικαιώματα των ανέργων και των οικογενειών τους.
    Φίλες και φίλοι, δεν θεωρούμε λύση του προβλήματος της ανεργίας τα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας. Αυτά που η σημερινή κυβέρνηση αντί να τα καταργήσει, όπως έλεγε προεκλογικά χαρακτηρίζοντάς τα μαύρη εργασία, τα μετατρέπει από 5μηνα σε 8μηνα.
    Ούτε επίσης συνιστούν λύση τα νέα προγράμματα του ΟΑΕΔ που δίνουν ζεστό χρήμα στους εργοδότες. Πρόσφατο παράδειγμα, το νέο πρόγραμμα με τίτλο "Ευκαιρίες κατάρτισης και πιστοποίησης για ανέργους νέους ηλικίας 18 - 25 ετών, σε επιχειρήσεις του Ιδιωτικού τομέα σε κλάδους αιχμής της ελληνικής οικονομίας" του ΟΑΕΔ το οποίο προβλέπει αμοιβή 293,5 ευρώ το μήνα.

    Όλα τα παραπάνω που υλοποιούν το σύνολο των κυβερνήσεων στην ΕΕ (αριστερές, φιλελεύθερες, νεοφιλελεύθερες, δεξιές, ακροδεξιές) είναι κοροϊδία και τελικά οδηγούν στην ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Αντί για δουλειά με δικαιώματα προσφέρουν ένα ξεροκόμματο και μάλιστα με ημερομηνία λήξης. Αντί για μέτρα προστασίας των ανέργων, τελικά επιδοτούν τα μονοπώλια.
    Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και όλα τα κόμματα που στηρίζουν την πολιτική της ΕΕ, των μνημονίων οφείλουν να τοποθετηθούν επάνω στα αιτήματά μας που είναι και οι θέσεις των εργαζομένων, των ανέργων της πόλης των Πατρών, αλλά και του συνόλου της χώρας μας.
    Είναι αιτήματα που διασφαλίζουν στοιχειώδεις συνθήκες διαβίωσης στους ανέργους και τις οικογένειές τους για όσο χρονικό διάστημα οι κουμανταδόροι της χώρας μας το κεφάλαιο και οι αστικές κυβερνήσεις τους έχουν στο περιθώριο παρά τη θέλησή τους.
    Απαιτούμε από την κυβέρνηση τώρα άμεσα μέτρα προστασίας των ανέργων και των οικογενειών τους. Κανένας άνεργος χωρίς επίδομα ανεργίας. Κανένας πλειστηριασμός σε σπίτι ανέργου. Κανένα σπίτι χωρίς φως, νερό, σταθερό τηλέφωνο.
    Διεκδικούμε άμεσα προσλήψεις μόνιμου προσωπικού με πλήρη δικαιώματα και αμοιβές για την κάλυψη των τεράστιων κενών στις υπηρεσίες του δήμου μας, στα σχολεία, στα νοσοκομεία της πόλης μας (…).
    Διεκδικούμε έργα που τα έχει ανάγκη ο λαός μας, αντιπλημμυρικά, αντισεισμικά, έργα υποδομών για να μην είναι η πόλη μας μια ανοχύρωτη πόλη, ύδρευσης, αποχέτευσης, μαζικών μεταφορών (προαστιακός σιδηρόδρομος, τραμ), έργα αναβάθμισης της ποιότητας ζωής με αθλητικές εγκαταστάσεις, ανάπλαση του παραλιακού μετώπου. Η κρίση με την υποχρηματοδότηση, την υποστελέχωση έχει οξύνει όλα τα προβλήματα στις ήδη ελάχιστες υποδομές που υπήρχαν.
    Διεκδικούμε να χτιστούν κρατικοί παιδικοί σταθμοί που δεν έχουμε, σχολεία και νηπιαγωγεία για να μη στοιβάζονται τα παιδιά της πόλης μας.

    Οι άνεργοι δεν χρειάζονται αισθήματα συμπάθειας, χρειάζονται έργα, μέτρα και φυσικά δεν ισχύει και είναι μεγάλο ψέμα ότι δεν μπορούν ή δεν υπάρχουν χρήματα. Αυτά τα χρήματα μπορούν να καλυφθούν από τον κρατικό προϋπολογισμό, υπάρχει αυτή η δυνατότητα σήμερα και προϋποθέτει να σταματήσει να εφαρμόζεται μονομερώς η στήριξη του κεφαλαίου. 
    Η αλήθεια είναι ότι τα χρήματα υπάρχουν και δίνονται απλόχερα για το κεφάλαιο, όπως πχ η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών 5,7 δισ. που έδωσαν πρόσφατα.
    Δέστε τι ωραίος όρος είναι η λέξη ανακεφαλαιοποίηση, δέστε πως κρύβουν το γεγονός ότι την περίοδο της κερδοφορίας τα κέρδη ιδιοποιήθηκαν και την περίοδο της ζημιάς πληρώνει ο λαός.   
    Τα δικά τους δικά τους και τα δικά μας δικά τους. Γιατί δίνουν στους εφοπλιστές για την κίνηση των καραβιών τους αφορολόγητο πετρέλαιο και οδηγούν τους άνεργους και τα παιδιά τους να χρησιμοποιούν την καινοτόμα εφεύρεση του μαγκαλιού για θέρμανση με αποτέλεσμα το θάνατό τους.
    Τι εμποδίζει τους κυβερνώντες να προχωρήσουν σε προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στους δήμους; Ο δήμος μας και τα νομικά του πρόσωπα έχουν απόλυτη ανάγκη για τουλάχιστον 700 εργαζόμενους και να πληρώνονται από τον κρατικό προϋπολογισμό και όχι με επιπλέον χαράτσωμα των δημοτών.  
    Αυτό θα βοηθήσει να λυθούν πλήθος λαϊκών προβλημάτων (…). Έτσι μπορεί η Πάτρα, αλλά και όλες οι πόλεις της Ελλάδας να γίνουν όμορφες, γιατί όμορφη πόλη είναι η πόλη που δεν έχει φτώχεια και ανεργία.
    Μας λένε ότι προέχει τώρα η ανάπτυξη για να μεγαλώσει η πίτα και να ξαναμοιραστεί για όλους δίκαια!
    Μέγα ψέμα λέμε εμείς! Η τροφοδότηση της καπιταλιστικής ανάπτυξης με ακόμη μεγαλύτερη ληστεία και το τσάκισμα του λαού, με τη νεολαία σε ρόλο δούλου στον 21 αιώνα το μόνο που φέρνει είναι η ανάπτυξη των κερδών, όχι ανάπτυξη για το λαό και τα παιδιά του, όχι δικαιώματα και επάνοδο των κατακτήσεων.
    Ανάπτυξη για το λαό με τους αστούς στο τιμόνι της οικονομίας και της εξουσίας δεν υπάρχει! Αυτό το παραμύθι έχει δράκο. Το δράκο του ανταγωνισμού για το μεγαλύτερο καπιταλιστικό κέρδος που συντρίβει δικαιώματα, κατακτήσεις, λαϊκές ανάγκες .

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες, φίλες και φίλοι,
    Σε λίγες μέρες θα γιορτάσουμε την 1η του Μάη, που καθιερώθηκε ως μέρα τιμής της εργατικής τάξης στους νεκρούς της στο Σικάγο το 1886, που αγωνιζόντουσαν για την καθιέρωση του 8ωρου.
    Σήμερα, 130 χρόνια μετά, παρά την απογείωση της επιστήμης και της τεχνικής, οι εργαζόμενοι γεύονται ανεργία, εργασία με συνεχή μείωση δικαιωμάτων, φτώχεια. Μοιράζουμε συσσίτια τη στιγμή που ο πλανήτης μπορεί να θρέψει 8 φορές τον πληθυσμό του (…).
    Αντί η τεχνολογία να μπει στην υπηρεσία των εργαζομένων και να βελτιώσει τη ζωή τους, χρησιμοποιείται σε βάρος τους. Η ανάπτυξη των μέσων παραγωγής δεν οδηγεί στη μείωση του εργάσιμου χρόνου, έτσι αντί να έχουμε 35 ώρες δουλειά την εβδομάδα με μισθούς που θα ικανοποιούν τις σύγχρονες ανάγκες έχουμε δουλειά με ελαστικές σχέσεις.
    Το κεφάλαιο, η ΕΕ και η κυβέρνηση προωθούν αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στο Συνταξιοδοτικό, προσαρμόζουν τα όρια ηλικίας για σύνταξη με βάση το προσδόκιμο επιβίωσης. Αντί να έχουμε σύνταξη στα 55 στις γυναίκες και στα 60 για τους άνδρες τα πάνε στα 67 με προοπτική στα 71. Έτσι οι νέοι θα παραμένουν στο περιθώριο άνεργοι.
    Βλέπετε για τα κέρδη των ολίγων μονοπωλιακών ομίλων καταργείται η δυνατότητα να υπάρχει εργασία για όλους.
Οι κρατούντες προωθούν την καινοτομία όχι για την πρόοδο, αλλά για την οπισθοδρόμηση του λαού. Γυρίζουν το επίπεδο της ζωής στη δεκαετία του ‘60, μόνο που τότε οργώναμε με το μουλάρι και θερίζαμε με το δρεπάνι.
    Αυτά τα κατορθώματα τα επιτυγχάνει η τάξη των κυρίαρχων της χώρας μας και διεθνώς. Θαυμάστε το αξιακό τους σύστημα. Στερούν τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους για να είναι κυρίαρχοι και να διαφεντεύουν τον πατραϊκό, τον ελληνικό λαό, τους λαούς του πλανήτη. Άλλος δουλεύει και άλλος απολαμβάνει τους καρπούς του ιδρώτα τους.
    Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, αυτοί που δημιουργούν και προσφέρουν στην κοινωνία τα πάντα, ήρθε η ώρα να ορθώσουν το ανάστημά τους, να βάλουν τέρμα στη σήψη και την παρακμή που προσφέρουν οι κάτοχοι της ντόπιας και διεθνούς αστικής τάξης.
    Εργάτης του χεριού και του πνεύματος σημαίνει δημιουργός, δηλαδή μεγαλείο, χωρίς αυτόν γρανάζι δεν γυρνά. Μαζέψτε όλους τους εφοπλιστές του κόσμου και βάλτε τους να μετακινήσουν ένα πλοίο. Ούτε πόντο δεν θα πάει. Αυτή η αντίφαση, άλλος να δουλεύει και άλλος να τρώει, είναι χρέος μας να την ανατρέψουμε.    
    Στα χέρια μας είναι να υπάρχει δουλειά για όλους, οργάνωση χρειάζεται και να μην τους αφήσουμε να διαιρούν και να βασιλεύουν (…).

    Από αύριο συνεχίζουμε το δίκαιο αγώνα για να γίνουν πράξη τα αιτήματα στήριξης των ανέργων.
    Το σύνθημα "Πάτρα - Αθήνα είναι η αρχή - Εμπρός λαέ στην πρώτη τη γραμμή" συμπυκνώνει τον προσανατολισμό μας για το αύριο.
    Κανένας συμβιβασμός, είναι ώρα αυτοί που κάνουν τη ζωή του λαού κόλαση να νιώσουν την ανάσα του λαϊκού κινήματος.     
    Οργάνωση και πάλη παντού, συγκρουστείτε με την αντιλαϊκή πολιτική ΕΕ, αστικών κυβερνήσεων, μονοπωλίων. Είναι φορείς της παρακμής, της οπισθοδρόμησης. Η κυριαρχία τους μπλοκάρει την κοινωνική πρόοδο.
    Με εμπιστοσύνη στις αστείρευτες δυνάμεις που έχει το λαϊκό κίνημα στην πόλη μας και στη χώρα μας, είμαστε σίγουροι ότι στο τέλος θα ανθίσει το χαμόγελο στο πρόσωπο της νεολαίας, των εργαζόμενων, του λαού μας.
    Το δίκιο είναι με το μέρος μας, προχωράμε».

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Η Ευρώπη και οι κατασκευές της

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

O​​σοι ζουν σε πάμπτωχες ή εμπόλεμες χώρες της Ασίας και της Αφρικής, ορισμένες από τις οποίες διαλύθηκαν και παραδόθηκαν στην πλήρη ανομία και αναρχία εξαιτίας των φιλότιμων προσπαθειών του φιλάνθρωπου δυτικού κόσμου να τις «εκδημοκρατίσει»· όσοι ζουν σε περιοχές του πλανήτη όπου το καθαρό, πόσιμο νερό σπανίζει όλο και περισσότερο και τα απλούστερα φάρμακα είναι δυσεύρετα όσο δυσεύρετος είναι στη Δύση ο «ελεύθερος χρόνος», ένα από τα προβλήματα πολυτελείας που μας ταλανίζουν· όσοι κινδυνεύουν καθημερινά από αδέσποτες βόμβες και αδέσποτους πυραύλους· όσοι ζουν σε κράτη όπου η ελευθερία είναι αφόρητα περιορισμένη, τα δικαιώματα βαρύτατα τραυματισμένα (πρωτίστως των γυναικών και των μειονοτήτων) και η θηριωδία καθημερινότητα, υπό τα απεχθή ονόματα Ισλαμικό Κράτος, Αλ Κάιντα, Μπόκο Χαράμ, Ταλιμπάν κτλ., όλοι αυτοί λοιπόν, εκατομμύρια άνθρωποι, δικαιολογημένα ονειρεύονται την Ευρώπη.
Δικαιολογημένα ονειρεύονται δηλαδή αυτό που νομίζουν πως είναι η Ευρώπη, βασισμένοι στις πληροφορίες του Ιντερνετ, αλλά και αυτό που η ίδια η Ευρώπη υποκρίνεται πως είναι: ένας κόσμος ανοχής και ανοιχτοσύνης, ελευθερίας, εργασιακών και πολιτικών δικαιωμάτων και βεβαίως ευμάρειας. Αλλά η Ευρώπη, παρά τον Διαφωτισμό της, και παρότι η χριστιανοσύνη της φαίνεται πως ξεπέρασε το εμπόλεμο και άκρως φανατικό στάδιό της, δεν είναι αυτό που θέλει να πιστεύει πως είναι, ούτε αυτό που δηλώνει πως είναι.
Μπορεί, για παράδειγμα, οι ποδοσφαιρικές ή μπασκετικές εθνικές ομάδες αρκετών ευρωπαϊκών χωρών να είναι χρωματικά και φυλετικά μεικτές, και να καμαρώνουν γι’ αυτό προπονητές και πρωθυπουργοί, στις πρωτεύουσες όμως και στις μεγάλες πόλεις τα γκέτο είναι φανερά ακόμα και για τους πεισματωδέστερα εθελοτυφλούντες. Εκεί στριμώχνονται οι λόγω χρώματος ή καταγωγής περιθωριοποιούμενοι. Ολοι τους αντιμετωπίζουν διαρκή καχυποψία, εχθρικότητα και πλέον και ιδεολογικοποιημένο μίσος, το οποίο αβγατίζει τα ποσοστά των νεοφασιστών και νεοναζιστών ανά την Ευρώπη. Και όλοι τους, όποια κι αν είναι τα προσόντα τους, υπολογίζονται σαν δεύτερης κατηγορίας πολίτες ακόμα κι αν έχουν αποκτήσει προ πολλού τα μαγικά «χαρτιά» για τα οποία αγωνίστηκαν οι γονείς τους, με την ελπίδα πως έτσι θα εξισωθούν, θα ταυτιστούν επιτέλους με το σύνολο, δεν θα μετρούν σαν παρακατιανοί ή σαν «διαφορετικοί», με μια σημασία προσβλητική και μειωτική γι’ αυτούς.
Στις μεγαλουπόλεις της Ευρώπης, τα τείχη (κοινωνικά, ταξικά, εθνοτικά, θρησκευτικά) είναι αφανή. Και πάλι όμως παραμένουν απροσπέλαστα. Αντίθετα, τα τείχη που χωρίζουν τη μια χώρα από τη διπλανή της σαν προκαταβολή ή σύμβολο των τειχών που θα ήθελαν πολλοί να υψώσουν για να χωρίσουν την Ευρώπη όλη από την Ασία και την Αφρική, ηπείρους «απολίτιστες», έπαψαν να είναι και αυτά αφανή, συνοριακές γραμμές αόρατες, ή «υλοποιημένες» στη μορφή ενός τελωνειακού σταθμού. Κατασκευάζοντας έναν ύπουλο εχθρό κι έναν άμεσο, σοβαρότατο κίνδυνο (εχθρός οι εξωευρωπαίοι, και ειδικά Αφρικανοί και Ασιάτες, και κίνδυνος ο εξισλαμισμός), ορισμένοι Ευρωπαίοι πολιτικοί, που πολύ θα ‘θελαν να υπολογίζονται σαν ηγέτες αλλά είναι απλώς αναλώσιμοι, ή και ενεργούμενα ισχυροτέρων, αποφάσισαν να κατασκευάσουν και τείχη από πέτρες, σίδερα, αγκαθωτά σύρματα, ενίοτε ηλεκτροφόρα. Για να προστατεύσουν την πολιτισμική τιμή της ηπείρου τους και τη θρησκευτική της ακεραιότητα, φέρονται σαν να βρίσκονται ήδη εγκλωβισμένοι όλοι οι Ευρωπαίοι μέσα σε μια νέα Βιέννη. Απέξω, μοχθηροί, και βέβαια πάνοπλοι, παρά τη μεταμφίεσή τους σε αγαθούς, βασανισμένους πρόσφυγες, οι εχθροί άρχισαν ήδη την πολιορκία. Στόχος τους να καταφέρουν επιτέλους ό,τι δεν κατάφεραν το 1529 οι «πρόγονοί τους», αφού, εκκωφαντικά ανιστόρητοι, τους βλέπουμε όλους σαν απογόνους των Τούρκων· ακόμα και τους χριστιανούς πρόσφυγες ή τους Κούρδους, και μάλιστα της φυλής των υπό αφανισμό «ειδωλολατρών» Γεζίντι.
Κατασκευάζουμε λοιπόν έναν φαντασιακό πόλεμο θρησκειών (η δική μας βεβαίως η ευγενέστερη) και πολιτισμών (ο δικός μας βεβαίως ο υπέρτερος), όταν ο μόνος πόλεμος που γίνεται μπροστά στα μάτια μας είναι των αδύναμων, ξεριζωμένων ανθρώπων με την Ανάγκη και για την Επιβίωση. Στο μυαλό μας, που παραχωρεί όλο και περισσότερα φαιά κύτταρά του σε φαιές αντιλήψεις, μισαλλόδοξες, ξενοφοβικές, ακόμα και ρατσιστικές, οι πρόσφυγες δεν είναι άμαχοι εν κινδύνω. Δεν είναι θύματα συρράξεων, για την έκρηξη των οποίων η ευρωπαϊκή ευθύνη κάθε άλλο παρά μικρή είναι. Είναι όργανα, πιθανότατα μίσθαρνα, ενός σχεδίου που αποσκοπεί στον σταδιακό εξισλαμισμό της Ευρώπης. Αν αυτά τα διέδιδαν μόνο οι ημεδαποί ακροδεξιοί παντός κομματικού χρωματισμού (από το σκοτεινό μαύρο έως το μπλεδάκι), θα λέγαμε ότι πρόκειται απλώς για ανοησίες περιορισμένης εμβέλειας. Και κάπως θα ησυχάζαμε. Τα ίδια όμως πιστεύουν, ισχυρίζονται και διακινούν (και διά των δηλητηριωδών πλέον «μέσων κοινωνικής δικτύωσης», που ανακαλύπτουν εκατό βιασμούς ημερησίως, από «σκουρόχρωμους» πάντα) και «στας Ευρώπας», όπως λέγαμε παλιότερα. Πρωθυπουργοί, κομματάρχες, ιεράρχες (εδώ οι δικοί μας έχουν επιτέλους τον πρωταγωνιστικό ρόλο, αφήνοντας τον Πάπα στα αφελή κηρύγματά του), διανοούμενοι-θλιβερά απομεινάρια των μια φορά κι έναν καιρό Νέων Φιλοσόφων της Γαλλίας, στρατιωτικοί, μέσα ενημέρωσης και διαστρέβλωσης, σπεσιαλίστες του κιτρινοτουιτερισμού, κατασκευάζουν μια εικόνα του άλλου (που προσφυγεύει από βαριά ανάγκη και όχι από μόδα ή χαζοχαρούμενη διάθεση) ακριβώς όπως δεν είναι και όπως δεν θέλει να είναι: δειλός (αλλιώς «θα καθόταν στην πατρίδα του να πολεμήσει»), δόλιος, θρησκειοφανατικός, προπολιτισμικός, ένα άθυρμα στα χέρια και τη βουλή σκοτεινών αντιευρωπαϊκών κέντρων.
Δεν είναι βεβαίως μόνο αυτοί η Ευρώπη. Οπως δεν είναι η Ελλάδα μόνο οι μανιώδεις της ξενηλασίας. Υπάρχουν σε κάθε χώρα φωνές καθαρές και φιλόξενες. Οπως υπάρχουν και δομές αλληλεγγύης (δεν συμπεριλαμβάνω στους αλληλέγγυους τους επαγγελματίες της τηλεοπτικής «φιλανθρωπίας» ούτε όσους καπηλεύονται την αγωνία των προσφύγων για να επιδοθούν στα δικά τους «επαναστατικά» παιχνιδάκια).
Δεν φαίνεται να αρκούν όμως οι φωνές αυτές για να γκρεμίσουν, συντονιζόμενες, τα ευρωπαϊκά τείχη, όπως άλλοτε οι σάλπιγγες τα τείχη που προστάτευαν την Ιεριχώ. Γι’ αυτό και μια Ευρωπαϊκή Ενωση που, σύμφωνα με τη Γιούροστατ, το 2014 έδωσε περίπου 1.000.000 άδειες παραμονής (302.772 σε Ουκρανούς, 169.657 σε Κινέζους κ.ο.κ.), αδυνατεί τώρα να δεχτεί τους 50.000 εγκλωβισμένους στην Ελλάδα. Δεν αδυνατεί. Απλώς δεν θέλει.

Διαβάστε περισσότερα

«Ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα»!

Η μια εκδοχή περί ιδιωτικοποιήσεων είναι η φιέστα που έστησε η «αριστερή» κυβέρνηση στο Μαξίμου για την εκποίηση του λιμανιού του Πειραιά κατά 67% στην Cosco.
Η άλλη εκδοχή είναι εκείνη του μέγα Σαραμάγκου. Την είχε διατυπώσει έτσι:

Διαβάστε περισσότερα

Σχέση πατέρα-κόρης: Πόσο επηρεάζει την ενήλικη συναισθηματική ζωή της;

Ο τρόπος που αντιμετωπίζει ο μπαμπάς την κόρη του είναι καταλυτικός για τη σχέση της με τους άλλους άντρες.



Mέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, o πατέρας ως ψυχολογική οντότητα μέσα στην οικογένεια, ήταν σχεδόν ανύπαρκτος. Η ψυχολογική πατρότητα ήταν ρόλος επιγενής και έκφραση του συζυγικού συναισθήματος. Ως μια πιθανή αιτία του παραμερισμού του ρόλου του πατέρα γενικότερα, θεωρήθηκε η σχετικά περισσότερη ενασχόληση της μητέρας με το παιδί, ωστόσο, τις τελευταίες δεκαετίες ολοένα και περισσότεροι ψυχολόγοι χαρακτηρίζουν ιδιαίτερα σημαντικό το ρόλο του πατέρα στην κοινωνική, νοητική  και συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού, ακόμη και από τον πρώτο χρόνο ζωής του βρέφους.

Από την Εύα Μεταλίδη
Οι θεωρητικές προσεγγίσεις της ψυχανάλυσης υποστηρίζουν ότι τα πρωταρχικά αισθήματα της ασφάλειας που βιώνει το παιδί από τον γονέα ''χτίζουν'' τη μετέπειτα υγιή ψυχολογική ανάπτυξη του ενήλικα και είναι πασιφανές ότι η ποιότητα της ψυχοσυναισθηματικής κάλυψης παίζει πρωταρχικό ρόλο στις οικογενειακές σχέσεις.
Στη σχέση πατέρα- κόρης παίζει πολύ μεγάλο ρόλο η σχέση που είχε ο πατέρας με τη δική του μητέρα. Αν οι πρώτες του εμπειρίες με τη μητέρα του ήταν ''κακές'', θα ταυτίσει ασυνείδητα τη γυναίκα του με τη μητέρα του και θα αρχίσει να την θεωρεί ''κακή'' μητέρα για το παιδί του, όταν η συμπεριφορά της απέναντι σε εκείνον τού τη θυμίζει κι όταν βιώνει τη γυναίκα του ως ανεπαρκή για την ανατροφή της κόρης του.

Οι μπαμπάδες χρειάζεται να θυμούνται πως οι κόρες δεν χρειάζονται έναν τέλειο πατέρα αλλά έναν πατέρα που τις αγαπάει, τον αγαπούν και κατανοούν τα λάθη του πολύ περισσότερο από την έλλειψη της δικής του στοργικής υποστήριξης.

Η έννοια του ασυνείδητου είναι σημαντική, διότι με την ταύτιση ο πατέρας βιώνει συναισθήματα από προηγούμενες εμπειρίες ως τωρινές, όμως δεν έχει επίγνωση ότι αυτή η κατάσταση είναι έργο του ασυνείδητου. Τα ασυνείδητα συναισθήματα επιθετικότητας προς τη μητέρα του θα στραφούν τώρα εναντίον της γυναίκας του και θα θελήσει όχι απλώς να βοηθήσει στην ανατροφή του παιδιού, αλλά και να την αναλάβει ολοκληρωτικά υποκαθιστώντας τη γυναίκα του. Στην ουσία, αυτή η επιλογή είναι μια δεύτερη ευκαιρία να ξαναζήσει τη νηπιακή του ηλικία όντας ο ίδιος ''καλύτερη μητέρα'' για τα παιδιά του και να βελτιωθεί μέσα του η εικόνα της δικής του μητέρας.

  Ωστόσο υπάρχουν και οι ναρκισσιστικές ανάγκες του πατέρα, όπως η υπερβολική ανάγκη για θαυμασμό, που προβάλλονται στην κόρη του και μπορεί να ικανοποιηθούν ή να ματαιωθούν. Για παράδειγμα, ο πατέρας μπορεί να αισθάνεται άσχημος, μη αγαπητός, και αν η κόρη είναι όμορφη, αξιαγάπητη, τότε αισθάνεται ευτυχισμένος γιατί μέσω αυτής, ικανοποιεί αυτές τις ανάγκες για τον εαυτό του. Αυτό θα γίνει ακόμα εντονότερο αργότερα όταν εκείνη θα γίνει φορέας όλων των ανικανοποίητων αναγκών του πατέρα.
Αν πετύχει, ο πατέρας θα είναι ευτυχής όχι μόνο για εκείνη αλλά και για τον εαυτό του, γιατί θα έχει ικανοποιήσει έτσι τις δικές του ναρκισσιστικές ανάγκες, οι οποίες συμβάλλουν στη δημιουργία υπερβολικής αυτοεκτίμησης και στην εικόνα του πατέρα για τον εαυτό του ότι είναι πλέον ιδιαίτερα ξεχωριστός και άξιος θαυμασμού. Αντίστοιχα, ο πατέρας μπορεί να προβάλλει στην κόρη ανεπιθύμητα στοιχεία της δικής του προσωπικότητας και μέσω της προβολικής αυτής ταύτισης να την απορρίπτει.
Η κόρη του τότε θα μεγαλώσει ενδοβάλλοντας, δηλαδή θα αφομοιώσει ασυνείδητα, την εικόνα που έχει ο πατέρας του γι’ αυτήν και θα σχηματίσει μια εικόνα του εαυτού της που θα χαρακτηρίζεται από χαμηλή αυτοεκτίμηση. Επιπλέον, όταν ο πατέρας δεν καλύπτεται συναισθηματικά από τη σύζυγό του, συχνά στρέφεται προς την κόρη για να καλύψει τις ανάγκες του αυτές, ''προσκολλάται'' επάνω της και γίνεται σαφώς αποπλανητικός μαζί της.
Εδώ εγκυμονούνται κίνδυνοι γιατί αυτό δείχνει πως η σχέση πατέρα – κόρης έχει ξεπεράσει τα όρια και φορτίζει πολύ έντονα τόσο το κορίτσι όσο και τη μητέρα, η οποία αισθάνεται αποκλεισμένη από τη σχέση αυτή και αρχίζει να τον κατηγορεί για τον τρόπο που συμπεριφέρεται στην κόρη. Παράλληλα, η προσκόλληση του πατέρα στην κόρη του δημιουργεί φοβερές περιπλοκές στην ομαλή εξέλιξη και λύση του οιδιπόδειου συμπλέγματος, γιατί ο πατέρας δεν επιτρέπει ουσιαστικά στην κόρη του να προχωρήσει πέρα από αυτόν. Δεν βλέπει την κόρη του σαν ανεξάρτητη οντότητα, αλλά τη χρησιμοποιεί σαν αντικείμενο για τις ανικανοποίητες συναισθηματικές του ανάγκες.

Είναι αλήθεια πως δεν είναι εύκολη υπόθεση η πατρότητα. Και αυτό γιατί πιστεύουμε πως χρειάζονται πολλά πράγματα για να επιτύχει. Στην ουσία χρειάζεται ένα και μοναδικό: την αγάπη.

Η πατρότητα είναι η πληρέστερη αντρική εμπειρία στη ζωή γιατί μέσα απ' αυτή ο άντρας ωριμάζει, νιώθει δυνατός και σημαντικός. Πολλοί είναι οι άντρες που πιστεύουν ότι είναι πιο εύκολο να μεγαλώσουν ένα γιο παρά μία κόρη. Ωστόσο, αυτή η πεποίθηση σχετίζεται με το φόβο ότι δεν θα τα καταφέρουν επειδή είναι άντρες και δεν σχετίζεται με την πραγματικότητα.
Το κορίτσι μεγαλώνοντας είναι σημαντικό και αναγκαίο να εισπράξει την αγάπη και το σεβασμό για το φύλο της από τον πατέρα της ώστε να νιώθει ασφαλής και να ενισχυθεί η αυτοπεποίθηση της. Σε πολύ μεγάλο βαθμό, η αυτοεκτίμηση του κοριτσιού εξαρτάται από τη στάση του πατέρα της. Αν ο πατέρας, για παράδειγμα, υποτιμά τις γυναίκες, θεωρεί ότι έχουν περιορισμένες δυνατότητες, ότι είναι αδύναμες και χρειάζονται την προστασία των ανδρών είναι πολύ πιθανό να μεταφέρει στην κόρη του αισθήματα ανεπάρκειας, αδυναμίας, περιορισμένη βούληση και τάσεις υποταγής στο αντρικό φύλο.
Επίσης, ο πατέρας λειτουργώντας ως πρότυπο στο κορίτσι επηρεάζει ιδιαίτερα, θετικά ή αρνητικά την επιλογή του συντρόφου της. Η κόρη βλέπει στον πατέρα τον ιδανικό σύντροφο και τον θαυμάζει. Δημιουργεί μέσα από το πρότυπό του την εικόνα για τον αντρικό ρόλο και τις αντρικές συμπεριφορές. Με κάποιο τρόπο κατευθύνει τις μελλοντικές της επιλογές, προσδοκίες και ελπίδες. Συμβάλλει δηλαδή στην κοινωνική και σεξουαλική ταυτότητα του κοριτσιού και στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς της.

  Είναι λοιπόν πολύ ξεκάθαρο πως η σχέση πατέρα – κόρης είναι πραγματικά σχέση ζωής και για τους δυο. Είναι σημαντικό να ξεπερνιούνται οι φόβοι και οι αναστολές και να αναζητούνται τρόποι για τη δημιουργία, την ενίσχυση και την εξέλιξη μιας τέτοιας σχέσης. Μιας σχέσης που ξεκινάει να χτίζεται από πολύ νωρίς, από την ώρα μηδέν, εκείνη την ώρα που η κόρη γεννιέται και ο άντρας γίνεται πατέρας! Χρειάζεται να θυμόμαστε ότι αν μεγαλώνουμε μια κόρη χωρίς πατέρα, για όποιο λόγο, είναι καλό για εκείνη να συμμετέχει στην ζωή της ένας έμπιστος οικογενειακός φίλος, ένας θείος ή κάποιος από τους παππούδες. Παράλληλα και η μητέρα μπορεί να τη διδάξει να παίρνει κάποια υγιή ρίσκα κάνοντας μαζί της δραστηριότητες όπως θα τις έκανε μαζί του. Αν πάλι υπάρχει πατέρας, χρειάζεται να καθιερώσει μια έξοδο εβδομαδιαία ή μια δουλειά όπως τα ψώνια του Σαββάτου, που θα κάνουν μόνο οι δυο τους.
Οι μπαμπάδες χρειάζεται να θυμούνται πως οι κόρες δεν χρειάζονται έναν τέλειο πατέρα αλλά έναν πατέρα που τις αγαπάει, τον αγαπούν και κατανοούν τα λάθη του πολύ περισσότερο από την έλλειψη της δικής του στοργικής υποστήριξης. Είναι σημαντικό να θυμούνται οι μπαμπάδες πως ο χρόνος κυλάει γρήγορα και από εκεί που η μικρή πάει στο νηπιαγωγείο και τρελαίνεται να σκαρφαλώνει στην μπροστινή θέση του αυτοκινήτου για να κάτσει μαζί τους, πολύ γρήγορα θα φτάσει στην εφηβεία που θα απορροφηθεί από αλλαγές. Χρειάζεται τότε να έχει ήδη χτιστεί η σχέση εμπιστοσύνης για να κυλήσουν τα πράγματα ομαλά. Και είναι αλήθεια πως στη σημερινή εποχή οι μπαμπάδες δουλεύουν πολλές ώρες και οι κόρες δεν τους βλέπουν αρκετά.

Σε πολύ μεγάλο βαθμό, η αυτοεκτίμηση του κοριτσιού εξαρτάται από τη στάση του πατέρα της.

Μπορούν όμως να διατηρούν την επαφή ακόμα κι όταν δεν είναι μαζί, να τους τηλεφωνούν και να τους δείχνουν πως τις σκέφτονται.  Είναι αναγκαίο  επίσης, να είναι δίπλα τους σιωπηλοί και υποστηρικτικοί σε οτιδήποτε εκείνες επιχειρούν που περιλαμβάνει ρίσκο και να δείχνουν την περηφάνεια τους γι’ αυτές ακόμα κι όταν κάνουν λάθη. Να τις ενθαρρύνουν ακόμα κι όταν η πατρότητα απαιτεί ένα άλλο είδος τόλμης: το συναισθηματικό θάρρος, ένα σημείο που οι μπαμπάδες δυσκολεύονται συχνά να διαχειριστούν. Είναι πολύ σημαντικό να μην απομακρύνονται όταν εκείνες συγκινούνται ή γίνονται πολύ συναισθηματικές ακόμα κι όταν δεν είναι σίγουροι για το τι ακριβώς συμβαίνει.

  Είναι αλήθεια πως δεν είναι εύκολη υπόθεση η πατρότητα. Και αυτό γιατί πιστεύουμε πως χρειάζονται πολλά πράγματα για να επιτύχει. Στην ουσία χρειάζεται ένα και μοναδικό: την αγάπη! Ας μην διστάσετε λοιπόν μπαμπάδες να προσφέρετε απλόχερα στις κόρες σας την αγάπη και την αποδοχή που κανείς άλλος στην γη δεν μπορεί να τους προσφέρει.

Εύα Μεταλίδη
Συμβουλευτική Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Κλινική Ψυχοπαθολόγος

Δικαστική Πραγματογνώμων

Διαβάστε περισσότερα

Η σημασία του να «αφήνεις...»

Ίσως ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που πρέπει να κάνουμε είναι να αφήσουμε σκέψεις, συναισθήματα, καταστάσεις, ανθρώπους. Το παρελθόν, ανεκπλήρωτες επιθυμίες, επιλογές που δεν είχαν την επιθυμητή κατάληξη, στόχοι που δεν επετεύχθησαν, αδικίες και προδοσίες που βιώσαμε, μας στενοχωρούν, μας πονάνε και όμως μένουμε στη σκιά τους πεισματικά μερικές φορές. Το «να αφήσω πίσω» κάτι είναι μια αλλαγή και συνήθως οι άνθρωποι δυσκολεύονται όταν υπάρχουν αλλαγές, πολλές φορές ακόμη και αν πρόκειται για μια θετική αλλαγή. Η συνήθεια και η αδράνεια είναι στη φύση του ανθρώπου και όταν προκύπτει μια αλλαγή συχνά υπάρχει μια αντίσταση. Οι αλλαγές όμως συμβαίνουν για κάποιο λόγο, στη ζωή υπάρχει μια συνέχεια, τίποτα δεν σταματά. Όταν έχουμε παγιδευτεί σε σκέψεις, συναισθήματα, καταστάσεις που πονάνε έχουμε την επιλογή, είτε να συνεχίσουμε να «βουτάμε» σε αυτά, είτε να τα αφήσουμε και να προχωρήσουμε παρακάτω.
Τι κάνει τόσο δύσκολο να αφήσουμε κάτι πίσω
 Η δυσκολία να αφήσουμε κάτι πίσω δε σχετίζεται τόσο με τις ίδιες τις καταστάσεις, τα γεγονότα, αλλά κυρίως με τη θέληση κάποιου να το κάνει, τις αιτίες που τον κρατάνε εκεί, τις δεξιότητες που έχει και την προσπάθεια που καταβάλλει.
 Το να μπορώ να «αφήνω πίσω» ίσως είναι και αυτό μια δεξιότητα, που μπορεί να μην έχουμε, αλλά όπως κάθε δεξιότητα μπορεί να μαθευτεί, έτσι μπορεί και αυτή και μέσα από αυτό να αλλάξουμε τη ζωή μας.
 Πολλές φορές πίσω από τη δυσκολία να αφήνουμε πίσω ό,τι δε μας κάνει καλό είναι κάποιες παραποιήσεις στη σκέψη, όπως η καταστροφοποίηση («αν συμβεί αυτό θα είναι καταστροφικό, δεν θα το αντέξω»), το άσπρο- μαύρο («ή θα έχω αυτό ή τίποτα») και άλλες παραποιήσεις που μας κρατάνε παγιδευμένους.
 Πίσω από τη δυσκολία να αφήνουμε μια κατάσταση μπορεί να υπάρχει ένα συναίσθημα που δε μπορούμε να διαχειριστούμε ή ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς μας που μας δυσκολεύει αντί να μας βοηθά. Μπορεί να υπάρχει μια ψευδής ελπίδα η οποία μας κάνει να πιστεύουμε ότι θα συμβεί αυτό που επιθυμούμε. Ο φόβος της επόμενης μέρας, της νέας κατάστασης, ο φόβος για το άγνωστο που μας κρατά στο γνωστό και ας πονάει, ο φόβος για μια νέα απώλεια. Μπορεί να είναι ο θυμός για μια αδικία που βιώσαμε και η πεποίθηση ότι αν το αφήσω πίσω, σταματήσω να το σκέφτομαι ξανά και ξανά μέχρι να υπάρξει εκδίκηση με κάποιο τρόπο, θα έχει κερδίσει ο άλλος. Μπορεί να υπάρχει η τελειομανία, που δεν επιτρέπει να μην έχουμε την κατάληξη, το ακριβές αποτέλεσμα που θέλουμε.
Θα βοηθούσε:
 Να εξετάσουμε μήπως μείναμε πολύ καιρό σε μια κατάσταση που τελικά είναι τοξική και χρειάζεται να πάμε παρακάτω. Να παραιτηθούμε από ανθυγιεινές καταστάσεις, δεσμεύσεις, ιδέες, συναισθήματα. Τα παρατάω για να αρχίσω να ζήσω.
 Να δεχθούμε ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει, να δούμε πόσο ανοιχτοί είμαστε στην αλλαγή αυτή και τι μπορεί να μας δυσκολεύει να προχωρήσουμε σε αυτή.
 Να εστιαζόμαστε στο παρόν και το μέλλον και όχι στο παρελθόν. Αυτό μας δίνει την δύναμη να ξεκολλήσουμε από παρελθόν ή από μια κατάσταση και να προχωρήσουμε παρακάτω.
 Να κάνουμε ένα ξεκαθάρισμα, να εξετάσουμε τι χρειαζόμαστε τελικά στη ζωή μας και αν έχει νόημα να κρατάμε ακόμη κάτι που δεν μας ωφελεί. Ίσως θα μπορούσαμε να το παρομοιάσουμε με τα ντουλάπια μας. Αν έχουν γεμίζει άχρηστα πλέον πράγματα δεν υπάρχει χώρος για καινούρια χρήσιμα. Έτσι και στη ζωή ίσως χρειάζεται ένα ξεκαθάρισμα για να ανοίξει ο χώρος για καινούριες εμπειρίες.
 Να παρατηρήσουμε, να δεχθούμε τα συναισθήματα μας, να τα βιώσουμε αντί να προσπαθούμε να αποφύγουμε και αν χρειάζεται να τα αφήσουμε πια. Να αφήσουμε τη ματαίωση και την απογοήτευση. Αντί να μένουμε κολλημένοι και απογοητευμένοι σε έναν στόχο που δεν πετύχαμε, να δούμε μήπως μείναμε αρκετά σε αυτό, να διαλέξουμε έναν καινούριο στόχο και να προχωρήσουμε προς αυτόν. Μήπως ο θυμός κράτησε πολύ. Ο θυμός μας κάνει πολλές φορές να πονάμε περισσότερο από ότι αυτό ή αυτός που μας θύμωσε. Να σκεφτούμε πόσο καιρό θα ζούμε με μια ψευδή ίσως ελπίδα, πόσο καιρό θα δηλητηριαζόμαστε και θα ζούμε με την εικόνα του θύματος οι ίδιοι κρατώντας τον θυμό περιμένοντας την εκδίκηση, πόσο καιρό θα ζούμε δυστυχισμένοι φοβούμενοι το επόμενο βήμα που μπορεί να οδηγήσει σε κάτι πιο ευτυχές.
 Να αναζητήσουμε στη σκέψη μας τις παραποιήσεις που μας κρατάνε εγκλωβισμένους σε καταστάσεις που μας βλάπτουν και να τις αλλάξουμε.
 Να αφήσουμε την ασφαλή μας ζώνη και να τολμήσουμε κάτι καινούριο. Μέσα από αυτό έρχεται η προσωπική ανάπτυξη και η επίτευξη των στόχων.
Μερικές φορές εκτός από το να προσθέτουμε κάτι καινούριο στη ζωή μας, μια καινούρια συνήθεια, έναν καινούριο άνθρωπο, μια καινούρια συνθήκη, ίσως είναι καλό να αφήνουμε κάτι ή κάποιον που μας κρατά πίσω. Το να αφήσεις πίσω πράγματα που σε κρατάνε εγκλωβισμένο ίσως είναι η λύση στο να προχωρήσεις σε κάτι καλύτερο ή έστω να προχωρήσεις τουλάχιστον την παρούσα στιγμή ενώ έχεις μείνει κολλημένος σε ένα παρελθόν που δεν έχει να προσφέρει καμία δυνατότητα για τίποτα πια

Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

.

Μαρία Kαραπατσιά

Διαβάστε περισσότερα

Κέρκυρα: Ιστορικής σημασίας απόφαση ΔΣ κηρύττει το νησί Ελεύθερη Ζώνη από την TTIP!

Αργά τα ξημερώματα της 8ης Απριλίου 2016, το Δημοτικό Συμβούλιο Κέρκυρας πήρε μιαν ακόμη ιστορική απόφαση, ανακηρύσσοντας ομόφωνα το Νησί της Κέρκυρας Ζώνη ελεύθερη από τις Διατλαντικές Συμφωνίες Εμπορίου TTIP CETA TISA.
Η πολιτική αυτή απόφαση θυμίζει την παλαιότερη ανακήρυξη του νησιού ως «Ζώνη Ελεύθερη από Μεταλλαγμένα», αλλά και την ακόμη παλαιότερη ως «Ζώνη Ελεύθερη από Πυρηνικά». Όμως η νέα αυτή απόφαση εκτός από τα παραπάνω, διασφαλίζει ακόμη πολύ περισσότερα δημοκρατικά δικαιώματα των τοπικών κοινωνιών!
Και δεν έχουν να κάνουν μόνο με το περιβάλλον και την δημόσια υγεία, αλλά και με τα εργασιακά και με οτιδήποτε έχει να κάνει με δημοκρατικά δικαιώματα. Θέτουν σε κίνδυνο την διατροφική αλυσίδα με ένα μεγάλο αριθμό από χημικά που εδώ στην Ευρώπη μέχρι στιγμής τα καταφέραμε και δεν επιτρέπονται. Θίγουν ακόμα και τον δημόσιο χαρακτήρα των παραλιών, ακόμα και της ίδιας θάλασσας (του νερού!). Θίγουν θεμελιακά δημοκρατικά δικαιώματα της τοπικής αυτοδιοίκησης: Αν, τελικά, οι συμφωνίες υπογραφούν θα της αφαιρέσουν κάθε δημοκρατική εξουσία και δυνατότητα για έλεγχο και παρέμβαση στον ίδιο της τον χώρο. Αν το δημοτικό συμβούλιο, πχ, αρνηθεί να δώσει άδεια τσιμεντοποίησης μιας προστατευόμενης περιοχής, η ενδιαφερόμενη εταιρία θα έχει δικαίωμα ακόμα και να ακυρώσει δημοκρατικά ειλημμένες αποφάσεις της Τ.Α., με βάση την υπογραφή της συμφωνίας!
Πρόκειται για ένα είδος «παγκόσμιου Μνημονίου» το οποίο κατασκευάζεται χωρίς να υπάρχει απολύτως καμία ανάγκη για κάτι τέτοιο. Το εφεύραν οι «λομπίστες», οι επονομαζόμενοι steakholders των μεγάλων εταιριών που η δουλειά τους είναι να επηρεάζουν κυβερνήσεις και υπηρεσίες σε όλα τα επίπεδα, αρκεί να προωθήσουν τα συμφέροντα των εταιριών. Και επειδή στις ΗΠΑ οι μεγάλες εταιρίες επηρεάζουν «επίσημα» το κράτος με τις επίσημες χρηματοδοτήσεις των πολιτικών, οι λομπίστες «λύνουν και δένουν». Συνεδριάζοντας μυστικά σε κλειστά γραφεία, με γραφειοκρατικά στελέχη των κυβερνήσεων, ετοίμασαν σιγά σιγά, αυτό τον κατάλογο ρυθμίσεων, που ενισχύει αποκλειστικά τα δικά τους συμφέροντα, ονομάζοντάς το «Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου».
Η απόφαση για «Κέρκυρα, περιοχή ελεύθερη από τις Διατλαντικές συμφωνίες Εμπορίου TTIP CETA TISA», είναι η δεύτερη σε σειρά στην Ελλάδα, ενώ σε ολόκληρη την Ευρώπη είναι ήδη πάνω από 1500 Δήμοι, δεκάδες χιλιάδες πόλεις και αυξάνονται συνεχώς, οι περιοχές που κηρύττονται ελεύθερες. Στην ιστοσελίδαhttps://map.ttip-free-zones.eu/ μπορεί να βρίσκει κανείς τις νεότερες ενημερώσεις.
Την πρόταση κατάθεσαν στο Δημοτικό Συμβούλιο, η Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία Κέρκυρας και το EcoCorfu για λογαριασμό του Ελληνικού Δικτύου STOP TTIP CETA TISA που είναι μέλλος του αντίστοιχου Ευρωπαϊκού Δικτύου της Κοινωνίας των Πολιτών. Μαζί παρέδωσαν και πρόσκληση του Δημάρχου Βαρκελώνης προς τον Δήμο Κέρκυρας, να παραστεί στις 21/22 Απριλίου στην Βαρκελώνη, όπου πρόκειται να συσταθεί ένα μεγάλο και πανίσχυρο, παγκόσμιο δίκτυο Τοπικών Αυτοδιοικήσεων Ενάντια στις Διατλαντικές .«Συνομωσίες».
Ο αγώνας μόλις αρχίζει να αποκτά ιδιαίτερη μαζικότητα και μεγάλο ενδιαφέρον με την σύσταση του δικτύου αυτού, στη συνέλευση των δημάρχων στις 21 Απριλίου. Στις 22, οι εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών θα συμμετέχουν σε ομάδες εργασίας. Η προσέλευση δημάρχων και οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών αναμένεται να είναι πραγματικά πρωτοφανής.
Το Ελληνικό Δίκτυο Ενάντια στις Διατλαντικές συμφωνίες Εμπορίου TTIP CETA TISA, χαιρετίζει την Ιστορική Απόφαση του Δήμου Κέρκυρας και καλεί όλους τους δήμους να κηρύξουν σύντομα ζώνες ελεύθερες και να συμμετέχουν στην συνάντηση της Βαρκελώνης.
Σκεφτόμαστε συλλογικά. Δρούμε τοπικά. Και προετοιμάζουμε την μαζικότερη αντίδραση, στην επίθεση των «λομπιστών» ενάντια στην ίδια την Δημοκρατία, τους Δημοκρατικούς Θεσμούς, ενάντια στην ίδια την Ελευθερία.
Οι επισκέπτες που θα έλθουν για διακοπές του Πάσχα στην Κέρκυρα, φέτος θα κάνουν Ανάσταση σε μια TTIP Ελεύθερη Ζώνη!
Καλό Πάσχα & Καλή Ανάσταση σε όλους!
Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία Κέρκυρας & EcoCorfu
Μέλη του Δικτύου Ελληνικού Δικτύου Ενάντια στις Διατλαντικές συμφωνίες Εμπορίου TTIP CETA TISA
stop-ttip-ceta-greece.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα

Το αυγό που έγινε φίδι – αφού δεν το τσακίσαμε…

Ξεμπερδεύουμε μ’ αυτούς! Αν όχι τώρα, πότε;

Γιώργος Μουργής

Σχεδόν σε ζωντανή σύνδεση από την τηλεόραση παρακολουθήσαμε την επίθεση του χρυσαυγίτη κρανοφόρου, κραδαίνοντας σιδερένιο λοστό, εναντίον εικονολήπτη.
Από θαύμα δεν θρηνήσαμε άλλο ένα αθώο θύμα από το ναζιστικό τάγμα που δρούσε υπό τις οδηγίες των κορυφαίων στελεχών της εγκληματικής οργάνωσης Κασιδιάρη και Λαγού, όπως αποτυπώθηκε στον φακό η παρουσία τους στη συγκέντρωση.
Το μεγάλο ερώτημα που περιμένουμε να μας απαντήσει η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνη είναι το εξής: αφού παραβίασαν τους όρους αποφυλάκισής τους, οι οποίοι μεταξύ άλλων προβλέπουν την απαγόρευση της συμμετοχής τους σε δημόσιες εκδηλώσεις της Χρυσής Αυγής, γιατί έως τώρα δεν έχει ανασταλεί η αποφυλάκιση τους;
Ο ισχυρισμός ότι δεν συμμετείχαν σε εκδήλωση του φασιστικού μορφώματος αλλά παρευρίσκονταν σε συγκέντρωση «κατά της ισλαμοποίησης», όπως βαφτίστηκε, καταρρίπτεται από την ίδια την παρουσία τους αλλά και από τον ενεργό ρόλο στην υποκίνηση των ταραχών, όπως αποδεικνύεται στα πλάνα αλλά και στις φωτογραφίες των επεισοδίων που προκλητικά έστησαν εχθές στους δρόμους του Πειραιά.
Η σημειολογία της επανεμφάνισης των ταγμάτων εφόδου αλλά και η φυσική παρουσία των κατηγορουμένων στη διαβόητη, πια, δίκη της Χρυσής Αυγής όχι μόνο δεν είναι τυχαία, αλλά δίνει και το εμφατικό στίγμα του προβοκατόρικου ρολού που θέλουν να διαδραματίσουν, δημιουργώντας κλίμα προκλητικής όξυνσης, την κρίσιμη ώρα της διαχείρισης στις δομές υποδοχής προσφύγων. Παρόμοια φαινόμενα στη Χίο προχθές,  στη Λέρο, τη Καρδίτσα  μέσα σε φωνές  μισαλλοδοξίας και ξενοφοβικής νεοφασιστικής ρητορικής
Στα… περίεργα των χθεσινών επεισοδίων έρχεται να προστεθεί η στάση των δυνάμεων καταστολής, που για άλλη μια φορέα στάθηκαν «ασπίδα» προστασίας στο φασιστικό τάγμα.
Μας θύμισαν εκείνες τις παλιές ημέρες, όταν ΜΑΤ, ασφαλίτες με πολιτικά και κρανοφόροι χρυσαυγίτες σε αγαστή μεταξύ του συνεργασία αλληλοκάλυψης επιτίθεντο σε πορείες και συγκεντρώσεις σπέρνοντας πανικό σε αθώους πολίτες, στην προσπάθεια να καταστείλουν κάθε κινηματική δράση.
Στα ίδια ερωτήματα έρχεται να προστεθεί το γιατί δεν είχαμε την άμεση επέμβαση ώστε να συλληφθεί ο κρανοφόρος που επιτέθηκε στον εικονολήπτη, ή γιατί μέχρι τώρα δεν έχει ασκηθεί καμιά δίωξη ώστε από τη διερεύνηση να ταυτοποιηθεί και ο ίδιος που επιτέθηκε δολοφονικά αλλά και όσοι άλλοι συμμετείχαν από τα μετόπισθεν της γραμμής κρούσης των ΜΑΤ.
Την ίδια ώρα, η αστυνομία, ενεργώντας ταχύτατα, προχώρησε στη σύλληψη δύο ατόμων για την επίθεση κατά των γραφείων του «Πρώτου Θέματος» μέσα από τη διαδικασία προσαγωγής υπόπτων από τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης που ανέλαβε ο «Ρουβίκωνας» δεν υπήρχε παρουσία αστυνομικών δυνάμεων, όμως η επίθεση καταγράφηκε από τις κάμερες ασφαλείας των γραφείων, όπερ και μετά την υποτιθέμενη ταυτοποίηση πραγματοποιήθηκαν οι προσαγωγές.
Ξεμπερδεύουμε μ’ αυτούς! Αν όχι τώρα, πότε;
Δύο μέτρα και δύο σταθμά, λοιπόν, ανάμεσα σε αυτόν που σπάει τις τζαμαρίες του Θέμου και σε αυτόν που με δολοφονική πρόθεση και φονικό όπλο το λοστάρι επιτίθεται σε ανυπεράσπιστους πολίτες.
Όπως δύο μέτρα και δύο σταθμά ανάμεσα στον αδικοχαμένο επιβάτη για το αντίτιμο ενός εισιτήριου και σε αυτόν που κρύβει εκατομμύρια σε φορολογικούς παραδείσους και περιφέρεται ατσαλάκωτος, κοινωνικό μεγαλοαστικό πρότυπο επιτυχημένου.
Δύο μέτρα και δύο σταθμά ανάμεσα στον Κασιδιάρη που υπό όρους αποφυλακισμένος συμμετέχει ανενόχλητος σε επεισόδια και τον Σακκά όπου όταν κοιμήθηκε  στην σύντροφο του κι όχι στο σπίτι του, όπως όριζε η εντολή αποφυλάκισης του, συνελήφθη και οδηγήθηκε στη φυλακή.
Η λογική της κρατικής καταστολής, ή της υπόθαλψης με δικαστική προστασία, θεριεύει το κλίμα της κοινωνικής αδικίας και λαϊκής απομόνωσης των αδυνάτων, εμπαίζοντας το περί κοινού δικαίου αίσθημα.
Γράφαμε πριν από καιρό, και δυστυχώς πρέπει να τα επαναλάβουμε, ότι επιβάλλεται να παρθούν μέτρα και να αποδοθούν ευθύνες για κάθε παρόμοια κατασταλτική συμπεριφορά στρεφόμενη κατά της ελευθερίας.
Με τους μηχανισμούς, όμως, που γεννούν ή εκτρέφουν τραμπούκους, χρυσαυγίτικων χαρακτηριστικών, στα σπλάχνα της αστυνομίας, τι κάνει η «πρώτη φορά»  Αριστερά που κυβερνά;
Μπορεί μια ΕΔΕ να καταργήσει ό,τι αναπαράγεται από το λοβοτομημένο και ανελεύθερο εξουσιαστικό κέντρο που εκπαιδεύει και διαπαιδαγωγεί χαρακτήρες πριν τους εντάξει στην κοινωνία χάριν της δίκης μας «ασφάλειας»;
Οι κλωτσιές, τα μαχαίρια, οι ψεκασμοί χημικών, τα γκλοπ, μαζί με όσα άλλα γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες, μιας μερίδας αστυνομικών, αποτελούν το μακρύ χέρι της ρατσιστικής, ξενοφοβικής, ναζιστικής αντίληψης που επωάζεται μέσα στα Σώματα Ασφαλείας, με την ανοχή -ή προτροπή;- της ηγεσίας τους.
Όσο αποσπασματικά κι αν θεωρούνται τα φαινόμενα αυτά, προσβάλλουν την ίδια την κινηματική συμμετοχή χιλιάδων αλληλέγγυων συμπολιτών μας, εκθέτοντας την πολιτική εξουσία, θέτοντας προ των ευθυνών τους και τους δύο υπουργούς, Τόσκα και Παρασκευόπουλο, καθώς και τους υφισταμένους τους.
Όσοι οικειοθελώς συνδράμουν με δράσεις που ξεπερνούν τα όρια του ακτιβισμού προκειμένου να εξευρεθούν λύσεις στο οξυμμένο ζήτημα των προσφύγων, όχι μόνο αισθάνονται εξοργισμένοι και απογοητευμένοι.
Η ολιγωρία της ηγεσίας της Ελληνικής Αστυνομίας και η έλλειψη σχεδίου ώστε να εξαλειφθούν τέτοιες παρακρατικές δράσεις τραυματίζουν τις συλλογικές πρωτοβουλίες, απομειώνοντας το ενδιαφέρον και την ευαισθητοποίηση των πολιτών.
Δεν αρκεί να απομονώνουμε τέτοιου είδους περιστατικά, αν ταυτοχρόνως τα βγάζουμε από το κάδρο του εκδημοκρατισμού, όπως μάθαμε να λέμε, των Σωμάτων Ασφαλείας. Τα διοικητικά μέτρα δεν αντικαθιστούν την πολιτική ηθική που αρμόζει στην Αριστερά να εισαγάγει μέσα από την αρχή της συνειδητοποίησης. Αποσπασματικά δεν γίνεται να ξεριζωθεί η νοοτροπία της καταχρηστικής άσκησης εξουσίας.
Είναι αδιανόητο η εξαθλιωμένη μνημονιακά κοινωνία να κόβει από το υστέρημά της ζεσταίνοντας με τη φιλοξενία και την ανθρωπιστική της συνδρομή τις μουσκεμένες ψυχές που φιλοξενούμε, και την ίδια ώρα ένστολοι, με κλωτσοπατινάδες, χημικά και βία, να επιβάλλουν το απύθμενο νταηλίκι της εξουσιαστικής τους μανίας.
Κανένα έλεος για τους εχθρούς της ζωής!
Και ενώ ταυτόχρονα το αυγό του φιδιού έχει εκκολαφθεί, με χιλιάδες οχιές να πουλάν εθνικισμό και πατριδοκαπηλία, ξερνώντας ακροδεξιά ρητορική και καθαρά ναζιστική/χιτλερική μισαλλοδοξία. Την ώρα που ο Παύλος Φύσσας από τον τάφο του ζητάει τη δικαίωσή του, ο φονιάς του είναι σπίτι του και οι συνεργοί του κυκλοφορούν ελεύθεροι, πρωταγωνιστές σε νέες δολοφονικές επιθέσεις, συνεπικουρούμενοι από τις δυνάμεις καταστολής, με το αντιφασιστικό κίνημα υπέρ των προσφύγων και των μεταναστών να στήνεται στο απόσπασμα, σαν το ίδιο έργο απ’ τα παλιά.
Αντί επιλόγου μόνο αυτό, αφιερωμένο στα φασιστόμουτρα και όσους τους υποθάλπουν, με την υποσημείωση: «Σκότωσε τον μπάτσο που κρύβεις μέσα σου».
Για όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές, θέλω να ξέρουν ότι
σιγά μην κλάψω.
Και για αυτές τις αγάπες τις παλιές, θέλω να ξέρουν ότι
σιγά μην κλάψω.
Κι όσοι μ’ απείλησαν με πύρινα δεσμά, θέλω να ξέρουν ότι
σιγά μη φοβηθώ.
Ναρθούνε να με βρουν στην κορυφή ψηλά, τους περιμένω και
σιγά μη φοβηθώ.

Διαβάστε περισσότερα

Τα σύνορα Βουλγαρίας- Ελλάδας, στη… Μακρόνησο!

Ο Κομμουνιστής Λάζαρος Κυρίτσης αφηγείται μια ιστορία από τη Μακρόνησο με πρωταγωνιστή τον Κωσνταντίνο Δεσποτόπουλο

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗΣ 

Που νομίζετε ότι βρίσκονται τα σύνορα Ελλάδας- Βουλγαρίας; Βορείως της ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης; Λάθος!
Τα σύνορα της χώρας μας με τη Βουλγαρία, βρίσκονται στη… Μακρόνησο!
Αυτό είναι ένα ακόμη από τα μεγάλα έργα του, μετά τη Βάρκιζα, καθεστώτος, το οποίο, μεταξύ των άλλων, ανέλαβε να «αναμορφώσει» τους κομμουνιστές, τους προοδευτικούς ανθρώπους, τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, στο κολαστήριο της Μακρονήσου.
Ο Λάζαρος Κυρίτσης, παλαίμαχος κομμουνιστής, «Μακρονησιώτης» ο ίδιος, μας χάρισε μια μικρή αλλά πολύ χαρακτηριστική ιστορία εκείνης της περιόδου, με πρωταγωνιστή τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Δεσποτόπουλο.
Ακούστε την

Ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος και το «Οχι» στη «δήλωση μετανοίας». 

Ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, εξαιτίας της συμμετοχής του στην Εθνική Αντίσταση, απολύθηκε τον Ιούλιο του 1947 από το Πανεπιστήμιο, όπου δίδασκε ως υφηγητής Φιλοσοφίας του Δικαίου. Την ίδια χρονιά συνελήφθη και μεταφέρθηκε με χιλιάδες άλλους στη Μακρόνησο. Εκεί του ζητήθηκε να υπογράψει «δήλωση μετανοίας», κάτι που αρνήθηκε να κάνει. Τους λόγους της άρνησης του κατέγραψε σε ένα Υπόμνημα, ένα σπουδαίο πολιτικό κείμενο που αναδεικνύει το μέγεθος του ανδρός (Tο κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» στις 13/2/2016, ρεπορτάζ του Γιώργου Πετρόπουλου)  :
Προς το
Παρά τω Γ.Κ.Π.Α. Προανακριτικόν Γραφείον
Υπόμνημα
του εφέδρου ανθ/γού Πεζικού Δεσποτοπούλου Κων/νου
Ο υπογεγραμμένος έφεδρος Ανθυπολοχαγός Πεζικού Δεσποτόπουλος Κωνσταντίνος, διατελέσας εν τω πολιτικώ βίω υφηγητής της φιλοσοφίας του δικαίου εν τω Πανεπιστημίω Αθηνών και συγγραφεύς βιβλίων ηθικής και φιλοσοφίας καθόλου, εις συμπλήρωσιν της ενώπιον υμών γραπτής καταθέσεως, και ειδικώς ως προς τους λόγους δι’ ους είναι ηθικώς αδύνατος δι’ εμέ η υπογραφή της αιτηθείσης «δηλώσεως», έχω να προσθέσω τα εξής:
Η δήλωσις αύτη, επιβαλλομένη ουχί εις πάντας τους Ελληνας αξιωματικούς αλλ’ ειδικώς εις εμέ και ωρισμένους άλλους, προϋποθέτει μειωμένην ηθικήν κατάστασιν εμού και αυτών, και ενέχει την έννοιαν απεμπολήσεως ωρισμένου παρελθόντος, «μετανοίας», «ανανήψεως» (οίαν δεν θα είχεν, εάν επεβάλλετο εις πάντας τους Ελληνας αξιωματικούς).
Είναι όμως εξουθενωτικόν διά το κύρος του πνεύματος, να εμφανισθή ούτω εις τοιαύτην αντίφασιν με τον εαυτόν του, με τοιούτον άθλιον, απεμπολητέον παρελθόν εις κατ’ εξοχήν Ελλην καθηγητής της ηθικής φιλοσοφίας, καθηγητής της αρετής, της ελληνικής (μη έχων άλλωστε εις το παρελθόν του ουδέν, όπερ δύναται ν’ αποτελέσει αντικείμενον μετανοίας).
Περαιτέρω όμως η αυτή δήλωσις παρέχει ως εκ τούτου ισχυράν υπόνοιαν, ότι γίνεται παρά συνείδησιν (υπό το κράτος των βαρειών συνθηκών της ειδικώς αυστηράς στρατιωτικής πειθαρχίας) ότε δίδεται η εντύπωσις η φρικτή διά τους πνευματικούς ανθρώπους, ότι το πνεύμα, η φιλοσοφία, και δη η ελληνική φιλοσοφία, με την υψηλήν παράδοσιν της σωκρατικής ισαπολύτου ανεξαρτησίας από των εγκοσμίων ατυχιών, αισχρώς ήδη προδίδων εαυτήν, υποκύπτουσα εις την επίσεισιν ή και επιβολήν σωματικών κακώσεων ή άλλων ομοίων.
Οθεν η προκειμένη δήλωσις ενέχει διασυρμόν εν τω προσώπω μου της απροσώπου αξίας του πνεύματος και εμμέσως κατά της Ελλάδος, ήτις εις την συνείδησιν των εκλεκτών ανθρώπων της Οικουμένης ταυτίζεται με την αξίαν του πνεύματος. Τοιαύτην, ήκιστα τιμητικήν, συνέπειαν, όχι καλώς διά το πρόσωπό μου, θα είχεν η παρ’ εμού υπογραφήν δηλώσεως και μάλιστα με απήχησιν δυσμενεστάτην όχι εις το εσωτερικόν μόνον.
Και υπάρχει βεβαίως και η άλλη σοβαρά άποψις, ότι εκ της αυτής πράξεως θα επήρχετο ηθικός ακρωτηριασμός και ούτω παιδαγωγική αχρήστευσις μιας από τας πρώτας -ας συγχωρηθή ο αναγκαίος ενταύθα αυτοχαρακτηρισμός- παιδαγωγικάς μονάδας του Εθνους, προς ζημίαν σοβαράν του ζωντανού πολιτισμού αυτού, του τιμιωτέρου καθ’ ημάς στοιχείου της ζωής του και εις μίαν τόσον κρίσιμον ώραν της ιστορίας του.
Τοιαύτης βαρύτητος λόγοι στηρίζουν την εμμονήν μου εις το περιεχόμενο του εθνικού χρέους μου, όπως η πνευματική και ηθική ηλικία μου μου επέτρεψαν να το συλλάβω.
Μετά σεβασμού
Κ. Δεσποτόπουλος
Εν ΓΣΤ 902β 29-5-1948

Διαβάστε περισσότερα

Ο οξύμωρος «πόλεμος» κατά της τρομοκρατίας -του Ζίγκμουντ Μπάουμαν

του Ζύγκμουντ Μπάουμαν
Άραγε στόχευσε με επιτυχία την «καρδιά της Ευρώπης» η πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση στις Βρυξέλλες, όπως υπαινίχθηκαν τόσοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης (όπως ο έχων αύρα αυθεντίας και πολυδιαβασμένος σχολιαστής των New York Times Roger Cohen, στο άρθρο του στις 22 Μαρτίου); Ή μήπως θα έπρεπε να καταδικάσουμε και να αποφύγουμε αυτό τον συμβολισμό, που τόσο εκτιμούν οι τρομοκράτες;
Η «καρδιά» που οι τρομοκράτες επιλέγουν, στοχεύουν και κάνουν το παν για να χτυπήσουν είναι πάντα κάποιο από τα μέρη όπου αφθονούν, πάντα έτοιμες, οι τηλεοπτικές κάμερες και οι ανταποκριτές παραμονεύουν διψασμένοι για τη νέα συγκλονιστική αίσθηση που θα τους εγγυηθεί αυξημένη τηλεθέαση λίγων έστω ημερών. Ακόμα και δέκα φορές περισσότερα θύματα μεταξύ των Τροπικών του Καρκίνου και του Αιγόκερω (ας πούμε στη Σομαλία, την Υεμένη ή το Μάλι) δεν θα είχαν την παραμικρή τύχη να προβληθούν και να μεγεθυνθούν όσο αυτά που προσφέρουν οι επιθέσεις στη Νέα Υόρκη, τη Μαδρίτη, το Λονδίνο, το Παρίσι ή τις Βρυξέλλες. Είναι σε αυτά τα μέρη που και οι ψίθυροι αποκτούν την ισχύ κεραυνών: με ελάχιστα έξοδα (ένα αεροπορικό εισιτήριο, ένα καλάσνικοφ, ένα πρωτόγονο χειροποίητο εκρηκτικό, και τις ζωές ενός ή μιας χούφτας απελπισμένων), κι ο τελευταίος υπερ-φιλόδοξος δολοπλόκος μπορεί να αποκομίσει ατελείωτες ώρες, μέρες και εβδομάδες δωρεάν τηλεοπτικού χρόνου. Και, το πιο σημαντικό, να πυροδοτήσει μια νέα σειρά χτυπημάτων, εκ μέρους των κυβερνήσεων των διαφόρων κρατών, στις δημοκρατικές αξίες, τις οποίες καλούνται να προστατεύσουν και οι τρομοκράτες είναι αποφασισμένοι να καταστρέψουν.
Αυτή ήταν η μείζων στρατηγική αρχή των παγκόσμιων τρομοκρατών εξαρχής: δεδομένων των εξαιρετικά περιορισμένων πόρων τους, υπολογίζουν στην προσέλκυση/κινητοποίηση των, συγκριτικά απεριόριστων, αλλά στην πραγματικότητα ευάλωτων και καθόλου άπειρων, πόρων των διακηρυγμένων εχθρών τους. Οι τρομοκράτες μαθαίνουν γρήγορα –και έξυπνα– την ταχυδακτυλουργική τέχνη να συγκεντρώνουν μια ευρεία και αυξανόμενη δημοσιότητα, καθώς και κέρδη από τη διάδοση του φόβου, επενδύοντας οι ίδιοι ελάχιστα (κι όλο και λιγότερα) – λουφάζοντας κι επενδύοντας στον ζήλο με τον οποίο ο αντίπαλός τους θα δεσμευτεί ή θα επιλέξει να βοηθήσει τα σχέδια και τις επιδιώξεις τους να πραγματοποιηθούν.
Οι τρομοκράτες έχουν καταφέρει –δυστυχώς με τη βοήθειά μας– να διασφαλίσουν πως, όπου και να χτυπήσει η ωμότητά τους, τα αποτελέσματά της θα αντηχήσουν σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σήμερα, τα διαδοχικά τρομοκρατικά χτυπήματα είναι, ειρωνικά θα έλεγε κανείς, οι πιο ισχυροί ενοποιητικοί παράγοντες για τα μέλη μιας Ένωσης που κατά τα άλλα ξηλώνεται από παντού. Ο φόβος, η διάθεση όλο και μεγαλύτερου όγκου κονδυλίων στην ανέγερση τειχών, στη διατήρηση ενός μεγεθυνόμενου στρατού οργάνων ασφαλείας και στην παραγγελία, αγορά και εγκατάσταση όλο και περισσότερων εξόχως δαπανηρών κατασκοπευτικών τεχνολογιών σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποτραπεί η επόμενη και μόνο η επόμενη τρομοκρατική επίθεση: όλο αυτό επηρεάζει, όχι μόνο τα μέρη που δέχονται την επίθεση, αλλά και τα πιο απομακρυσμένα σημεία στις ευρωπαϊκές χώρες «δεύτερης ταχύτητας», τις οποίες οι τρομοκράτες –έχοντας ψυχρά υπολογίσει το πιθανό ποσοστό κόστους/οφέλους– δεν έχουν καμία πρόθεση να χτυπήσουν.
Σε ευθεία αντίθεση με τον διαβόητο χρησμό του Βίκτορ Όρμπαν πως «όλοι οι τρομοκράτες είναι μετανάστες», σχεδόν όλοι οι τρομοκράτες που δρουν στον ευρωπαϊκό χώρο προέρχονται από αυτόν. Οι πιο πανούργοι, επινοητικοί και κακόβουλοι συνωμότες, που καταστρώνουν, εντέλλονται ή αγρεύουν τις διαδοχικές τρομοκρατικές ενέργειες από την ασφάλεια των μακρινών σπιτιών τους, μπορεί όντως να ζουν σε τρίτες χώρες· ωστόσο, οι εκτελεστές τους στρατολογούνται από τη στερημένη, περιθωριοποιημένη, εξευτελισμένη, πικρόχολη και εκδικητική εκάστοτε τοπική νεολαία που αντικρίζει μπροστά της –και πάλι με τη δική μας βοήθεια, άμεση ή έμμεση, από πρόθεση ή από αδιαφορία– ένα μέλλον χωρίς καμία προοπτική. Η διατήρηση αυτής της κατάστασης εξαθλίωσης είναι ο τρόπος με τον οποίο κοινωνικά προβλήματα που επιζητούν κοινωνική δράση μεταμορφώνονται ριζικά σε προβλήματα ασφαλείας που καλούν σε στρατιωτικές λύσεις· αυτός είναι ίσως ο κυριότερος τρόπος με τον οποίο οι κυβερνήσεις μας, εν τέλει, συνεργάζονται με τους τρομοκράτες: ακολουθώντας τον κανόνα «οφθαλμός αντί οφθαλμού», αντί να υιοθετούμε μια ανώτερη ηθική στάση, συνδυασμένη με μια ριζοσπαστική όσο και μακροπρόθεσμη οπτική, συνεχίζουμε να διευρύνουμε τη δεξαμενή στρατολόγησης, την οποία οι επικεφαλής τρομοκράτες ανυπομονούν να εκμεταλλευτούν στο σύνολό της.
Οι ισλαμιστές φονταμενταλιστές απ’ την άλλη, ανίκανοι να παράσχουν στους ομοθρήσκους τους ζωές με κάποιο νόημα (και με εμάς απρόθυμους ή παραμελώντας να το κάνουμε), τους προσφέρουν τη δεύτερη καλύτερη (έστω και υποτιθέμενη) συνταγή για τη σωτηρία της πληγωμένης τους αξιοπρέπειας και αυτοεκτίμησης: έναν θάνατο με νόημα. Πολλοί (αν και δεν πρέπει να ξεχνάμε, προς υπεράσπιση των μουσουλμάνων γειτόνων μας, ότι αυτοί οι «πολλοί» ήταν και ακόμα είναι μια μικρή μειονότητα ανάμεσα στους μουσουλμάνους που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει σε ευρωπαϊκές χώρες) παραδίνονται στον πειρασμό, έχοντας δοκιμάσει άλλους δρόμους προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που όμως έχουν βρει αδιάβατους.
Πολύ συχνά βλέπουμε στους κύριους τίτλους των εφημερίδων και ακούμε στα σχόλια των ειδικών που προσκαλούνται στα τηλεοπτικά δελτία και στις ομιλίες κορυφαίων πολιτικών στελεχών, ότι είμαστε σε πόλεμο με την τρομοκρατία. Αλλά ο «πόλεμος με την τρομοκρατία» δεν είναι (για πολλούς λόγους που δεν έχουμε εδώ ούτε τον χώρο ούτε τον χρόνο να αναπτύξουμε) παρά ένα οξύμωρο. Σε σχέση με την τρέχουσα σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων και της ανταπόκρισής μας σε αυτές, τα περισσότερα αν όχι όλα τα μεταφορικά σχήματα που αναφέρονται στην πολεμική εμπλοκή είναι παραπλανητικά και οδηγούν τη σκέψη μας σε λάθος κατεύθυνση˙ κρύβουν την αλήθεια της παρούσας κατάστασης αντί να βοηθούν στην κατανόησή της. Γενικά, η ανάπτυξη της μεταφοράς του πολέμου στην προσπάθεια εκρίζωσης της παγκόσμιας τρομοκρατίας είναι εντελώς απερίσκεπτη.
Οι περισσότεροι πόλεμοι διαχωρίζουν τους αντιμαχόμενους σε νικητές και χαμένους, θριαμβευτές και ηττημένους. Και μόνο γι’ αυτό τον λόγο, η μάχη μας με την τρομοκρατία δεν μπορεί να περιληφθεί στην κατηγορία των πολέμων. Από τη μάχη αυτή, καμία εκ των δύο πλευρών (εκτός ίσως από τους παραγωγούς, πωλητές και διακινητές δολοφονικών όπλων) δεν μπορεί να αναδειχθεί νικήτρια. Το παγκόσμιο εμπόριο όπλων (στο οποίο έχει παρασχεθεί στην πράξη, αν όχι και στη θεωρία, απόλυτη ελευθερία κινήσεων, και το οποίο καθοδηγείται από την απληστία των εμπόρων με τη σύμπνοια των κυβερνήσεων που διψούν με τη σειρά τους για ανοδικούς οικονομικούς δείκτες) έχει ήδη μετατρέψει τον πλανήτη σε ναρκοπέδιο, στο οποίο γνωρίζουμε ότι θα έχουμε έκρηξη με την πρώτη αδέξια κίνηση αλλά δεν μπορούμε να προβλέψουμε πού και πότε αυτή θα συμβεί. Όπλα για εγκληματικές ενέργειες είναι εν αφθονία διαθέσιμα (και, όπως συμβούλευε φιλικά ο Άντον Τσέχοφ τους ρεαλιστές θεατρικούς συγγραφείς της εποχής του, «αν εμφανίζεται στην πρώτη πράξη ένα τουφέκι κρεμασμένο στον τοίχο, πρέπει στην τρίτη πράξη να πυροβολήσει»). Η επιλογή των στόχων καθορίζεται, σε τελική ανάλυση, από το όπλο που έχει κανείς στα χέρια του. Σύμφωνα με μια αντεστραμμένη λογική εργαλειακού ορθολογισμού («Πες μου σε τι χρησιμεύει αυτή η συσκευή», «Α, αυτό μπορεί να κάνει, οπότε αυτό θα κάνω!»), οι νέες ευκαιρίες και δυνατότητες οδηγούν στην επαναξιολόγηση της σχετικής ελκυστικότητας των προς επιλογή συμπεριφορικών προτύπων, και εμμέσως ενισχύουν δραστικά τις πιθανότητεςαυτών έναντι εκείνων των γραμμών διαγωγής που θα τείνουν να επιλέγονται συχνότερα ανάμεσα στις εναλλακτικές.
Στην κλίμακα του παγκοσμιοποιημένου πλανήτη μας, η αποναρκοθέτηση (ή η άλλη υπερφίαλη ιδέα ότι η ανέγερση τειχών θα σταματήσει τους μετανάστες λίγο πριν μπουν «στις αυλές μας») είναι μια πρόταση που δεν έχει ρεαλιστικές πιθανότητες να καταστεί εφαρμόσιμη στο προβλέψιμο μέλλον. Συγκριτικά με αυτήν, η πρόθεση να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα στις ρίζες του –να αποστερηθούν οι εραστές και υποστηρικτές του τρόμου την πολυτέλεια της άφθονης και επεκτεινόμενης δεξαμενής στρατολόγησης ανθρώπων που αναγκάζονται ή ενθαρρύνονται να χρησιμοποιήσουν αυτά τα όπλα για άδικους σκοπούς– όσο περίπλοκη κι αν ακούγεται, είναι πολύ πιο ρεαλιστική.
Ο μόνος (αλλά σοβαρότατος) λόγος να φοβόμαστε είναι η –ας ελπίσουμε μικρή– πιθανότητα η Ευρώπη να εγκαταλείψει τις αξίες που ιστορικά εκπροσωπεί, και να υποκύψει στη νοοτροπία και στον κώδικα συμπεριφοράς των τρομοκρατών, διαπράττοντας κατ’ ουσία αυτοκτονία ως εστία του αληθούς, του ηθικού και του ωραίου, όσο και ως λίκνο της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφότητας.
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο Social Europe, στις 29.3.2016.
enthemata.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα

Άλλο Βαμβακάρης κι άλλο Μητροπάνος – Ο Δήμος Αθηναίων βάζει την οικογένεια του Μάρκου να πληρώσει για τον τάφο του!

Στις 43.875 ευρώ φαίνεται πως αποτιμά ο δήμος Αθηναίων την καλλιτεχνική προσφορά του “πατριάρχη του ρεμπέτικου τραγουδιού” Μάρκου Βαμβακάρη, όπως προκύπτει από ρεπορτάζ της aftodioikisi.gr. Τόση είναι η έκπτωση που προσφέρει για τον τάφο που επιθυμεί να αγοράσει η οικογένειά του στο Τριτο Νεκροταφείο την στιγμή που για άλλους, όπως πρόσφατα έκανε για τον αείμνηστο Δημήτρη Μητροπάνο, παραχώρησε δωρεάν τάφο στο Πρώτο Νεκροταφείο.

Αυτό προκύπτει από την εισήγηση της αρμόδιας επιτροπής, επί της οποίας καλείται να λάβει απόφαση το σημερινό δημοτικό συμβούλιο του δήμου Αθηναίων. Ο Μάρκος Βαμβακάρης πέθανε στις 8 Φεβρουαρίου του 1972 μετά από μια ζωή στην οποία γνώρισε μεγάλες δόξες αλλά και ακόμη μεγαλύτερη πίκρα και φτώχεια. Για να γίνει τότε η κηδεία του (9/2/1972), η οικογένειά του έκανε έρανο για να καλυφθούν τα έξοδα της ταφής. Τρία χρόνια αργότερα έγινε η εκταφή και τα οστά του μπήκαν σε οστεοθυρίδα.

Σε συνέντευξή της το 2013, έναν χρόνο πριν πεθάνει κι εκείνη, η χήρα του Μάρκου Βαγγελιώ Βαμβακάρη εξομολογιόταν τον μεγάλο της καημό, σε συνέντευξή της στην εφημερίδα News: «Από το 1972 που ο Μάρκος έφυγε από τη ζωή, μας έταξαν πολλοί ότι θα του φτιάξουν έναν τάφο. Έμειναν στα λόγια. Κανείς δεν το έπραξε και ας τον ονομάζουν “πατριάρχη του ρεμπέτικου”. Όταν πέθανε, κάναμε έρανο για να μαζέψουμε χρήματα για την ταφή. Ο Μάρκος έπαιζε παντού, αλλά δεν πληρωνόταν. Τέτοια ήταν η δυστυχία μας εκείνα τα χρόνια. Και έτσι ακόμα και σήμερα είναι χωρίς τάφο. Χωρίς να υπάρχει ένα μνήμα να του ανάβουμε το καντήλι. Να τον μνημονεύουμε».

Η Βαγγελιώ Βαμβακάρη πρόσθετε σε κείνη την εξομολόγηση: «Πολλοί έταξαν σε μένα και τα παιδιά μου ότι θα του φτιάξουν ένα μνήμα να μπορούμε όλοι να προσκυνάμε και να τον μνημονεύουμε. Όσο το είδατε εσείς, το είδαμε και εμείς. Όλοι έλεγαν, αλλά κανείς δεν το έφτιαξε. Πολιτικοί και καλλιτέχνες. Και ο Νταλάρας υποσχέθηκε ότι θα βοηθήσει για να τον φτιάξουμε, αλλά τίποτα και από εκεί. Δεν πειράζει, να είναι καλά. Τώρα έχουν τα οστά του σε ένα μικρό κουτάκι, σε οστεοφυλάκιο και πηγαίνουμε και τα προσκυνάμε».

Σε δική του συνέντευξη για τα 30 χρόνια από τον θάνατο του Βαμβακάρη, ο Γιώργος Νταλάρας τόνιζε ότι ο Μάρκος δεν τιμήθηκε όπως του άξιζε ούτε μετά θανατον. Αναφέρθηκε επίσης στην προσπάθεια που είχαν κάνει προ 15 ετών ορισμένοι για να δημιουργηθεί ένα μνήμα ισάξιο της ιστορίας του Μάρκου αλλά, όπως είπε, το όλο έγχείρημα δεν απέδωσε διότι ο Βαμβακάρης ήταν καθολικός στο θρήσκευμα και δεν δόθηκε η απαραίτητη άδεια. Επισημαίνεται ότι όταν πέθανε το 1972, τον έψαλλαν καθολικοί παπάδες παρά το γεγονός οτι η Καθολική Εκκλησία τον είχε αφορίσει επειδή είχε προχωρήσει σε δεύτερο γάμο 24 χρόνια νωρίτερα!

Μετά και τον θάνατο της κυρίας Ευαγγελίας, ο μεγαλύτερος γιος της οικογένειας Βασίλης αποφάσισε να ζητήσει από τον δήμο Αθηναίων να αγοράσει χώρο στο Τρίτο Νεκροταφείο προκειμένου εκεί να δημιουργηθεί ένα μνημείο στο οποίο να αναπαυθούν τα οστά του Μάρκου παρέα με εκείνα της συζύγου του, όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ της aftodioikisi.gr. Όπως προκύπτει από τα έγγραφα βάσει των οποίων θα γίνει η συζήτηση σήμερα στο δημοτικό συμβούλιο, ο τάφος που επέλεξε κοστίζει 43.875 ευρώ. Παράλληλα τέθηκε το ερώτημα εάν θα μπορούσε να γίνει μια καλύτερη τιμή σε αναγνώριση της προσφοράς του Μάρκου Βαμβακάρη αλλά και σε εφαρμογή των υποσχέσεων που είχαν δοθεί παλιότερα προς τιμήν του θανόντος καλλιτέχνη. Η αρμόδια επιτροπή απεφάνθη ότι όντως, θα κάνει μια καλύτερη τιμή προσφέροντας έκπτωση 8,83% (!) ώστε αντί για 43.875 ευρώ, ο γιος του να πληρώσει 40.000, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της aftodioikisi.gr.

Υπενθυμίζεται ότι πριν έναν μήνα ο δήμος Αθηναίων, κατόπιν αιτήματος της οικογένειας Μητροπάνου παραχώρησε εσαεί δωρεάν τάφο στο Πρώτο Νεκροταφείο όπου οι τιμές φθάνουν μέχρι και τα 80.000 ευρώ.

Πηγή: aftodioikisi.gr

Διαβάστε περισσότερα

Θα συλλάβετε τους ναζί, κύριοι της κυβέρνησης και της δικαιοσύνης;

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ 

Στα επεισόδια στον Πειραιά το τηλεοπτικό συνεργείο του καναλιού «E» δέχτηκε απρόκλητη επίθεση από άτομο με διακριτικά της Χρυσής Αυγής. Συγκεκριμένα, όπως φαίνεται σε βίντεο το άτομο φορούσε κράνος και χτύπησε με μπετόβεργα τον οπερατέρ.

Eπίσης, μαυροφορεμένο άτομο που είχε βγει από το μπλοκ της Χρυσής Αυγής χαστούκισε και κλώτσησε στο πρόσωπο φωτογράφο του VICE. 

Στη συγκέντρωση ήταν οι βουλευτές του ναζιστικού κόμματος, Ηλίας Κασιδιάρης και Γιάννης Λαγός. Σύμφωνα με τους όρους αποφυλάκισης τους δεν επιτρέπεται να βρίσκονται σε δημόσιες συγκεντρώσεις της Χρυσής Αυγής.

Ερώτημα: Τι θα κάνουν οι κύριοι της κυβέρνησης και της δικαιοσύνης, ώστε να συλληφθούν οι ναζί τις επόμενες ώρες;

Διαβάστε περισσότερα

9 στιγμές που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπέγραφε την πώληση του λιμανιού που υπέγραψε σήμερα

Σήμερα στις 12:00 στο Μέγαρο Μαξίμο υπό την παρουσία του πρωθυπουργού Αλέξης Τσίπρας έπεσαν οι υπογραφές  στην σύμβαση.

Για τον Οργανισμό Λιμένος Πειραιά μεταξύ του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ) και της China COSCO Shipping Corporation.

Από ελληνικής πλευράς η συμφωνία υπογράφτηκε από τον πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ Στέργιο Πιτσιόρλα.

 συναλλαγή θα πραγματοποιηθεί σε δύο στάδια, αρχικά θα καταβληθούν 280,5 εκατ. ευρώ και θα αποκτηθεί το 51% του ΟΛΠ, ενώ σε 5 χρόνια, εφόσον έχουν εκπληρωθεί οι όροι του συμφώνου μετόχων (SPA), συμπεριλαμβανομένων των υποχρεωτικών επενδύσεων, η Coscoθα καταβάλει επιπλέον 88 εκατ. ευρώ και θα αποκτήσει και το υπόλοιπο ποσοστό φτάνοντας στο 67%.

Το Luben σε ένα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ μας θυμίζει τις «9 στιγμές που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπέγραφε την πώληση του λιμανιού που υπέγραψε σήμερα»

Ας κανουμε μια ιστορικη αναδρομη πως φτασαμε σε αυτη την σπουδαια συμφωνια . Το 2009 ο Αλεξης δεν γουσταρε την φαση καθολου ,αλλα νταξ περασαν τα χρονια..

Το 2014 με ανεβασμένα τα ποσοστά του Σύριζα εξακολουθεί να ειναι πολύ νευριασμενος με την φαση και λεει ξεκάθαρα οτι η Cosco παίρνοντας το λιμάνι πλέον θα ελέγχει όλο τον Πειραιά.

Το λιμάνι θα παραμείνει δημόσιο . ΤΕΛΟΣ

Τέρμα στα τετελεσμένα, ΕΡΧΌΜΑΣΤΕ.

ΝΑ ΣΕΒΕΣΤΕ.



και αυτό είναι δέσμευση. #ΝΟΤ
Πολλά μπράβο στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ευκαιρία να τους θυμίσουμε άλλα 7 πράγματα που μπορούν να ξεπουλήσουν τώρα που πήραν φόρα.

ΣΥΡΙΖΑ

alfavita.gr

Διαβάστε περισσότερα

1% Vs 99%: Ζάπλουτοι Εναντίον Φτωχών

Γιώργος Στάμκος

«Η φτώχεια είναι σαν τιμωρία για ένα έγκλημα που δεν έχεις διαπράξει».
Ιλάι Καμάροφ

«Φτωχός σήμερα σημαίνει πάντοτε φτωχός» υποστηρίζει η Γερμανίδα κοινωνιολόγος Γιούτα Αλμέντιγκερ, επισημαίνοντας με νόημα πως, αντιστρόφως, οι πλούσιοι παραμένουν διαχρονικά πλούσιοι, παρά την Κρίση. Καθόλου παράξενο λοιπόν πως κι αυτή η οικονομική κρίση έκανε τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους. «Αν το σκατό είχε αξία, τότε οι φτωχοί θα γεννιόντουσαν χωρίς κώλο», λένε εύστοχα οι Γάλλοι. Αυτό σημαίνει πράγματι να είναι κανείς φτωχός. Να είναι αποκλεισμένος σχεδόν από τα πάντα. Να μην έχει πρόσβαση ούτε στα βασικά.

Οι φτωχοί είναι αποκλεισμένοι, ενώ οι πλούσιοι έχουν επιλογές. Αυτή, νομίζω, είναι και η βασικότερη διαφορά μεταξύ πλουσίων και φτωχών σ’ αυτό τον κόσμο. Οι οικονομικοί ειδήμονες βέβαια μπορεί να έχουν διαφορετική άποψη. Η υποστηρίζει σε άρθρο της πως πλούσιοι γίνονται εκείνοι που έχουν σχέδιο, καταναλώνουν λιγότερα απ’ όσα παράγουν, υπολογίζουν καλά τους κινδύνους και δεν φοβούνται. Σωστή, σε γενικές γραμμές, άποψη. Δεν λαμβάνει υπόψιν της όμως το γεγονός πως οι περισσότεροι πλούσιοι σ’ αυτόν τον κόσμο έγιναν πλούσιοι επειδή κληρονόμησαν περιουσίες, τίτλους και ονόματα ή έκλεψαν, εξαπάτησαν κι έκαναν κάθε λογής κομπίνα για να βγάλουν χρήματα. Πράγματι έτσι είναι: «Όποιος κλέβει λίγο ρίχνεται στη φυλακή. Όποιος κλέβει σε μεγάλη κλίμακα δέχεται συγχαρητήρια για το επιχειρηματικό του πνεύμα» (Φερνάντο Σαβατέρ, Ισπανός φιλόσοφος και συγγραφέας). Όλοι οι πετυχημένοι μαφιόζοι εξελίσσονται νομοτελειακά σε πλούσιους «επιχειρηματίες», εκτός αν είναι εντελώς Νεάντερταλ. Οι περισσότεροι έγιναν πλούσιοι επειδή κατάφεραν εξ αρχής να βγάλουν αρκετά «μαύρα» ή αφορολόγητα χρήματα. Γιατί οι πλούσιοι απεχθάνονται τους φόρους, την ανακατανομή του εισοδήματος τους, πιο πολύ κι από τον θάνατο.

Οι φτωχοί από την πλευρά τους δεν έχουν σχεδόν καθόλου επιλογές. Οι φτωχοί και οι άνεργοι δεν μπορούν από μόνοι τους να λύσουν τα προβλήματά τους. Δεν είναι μόνον το ότι υποφέρουν από ακραία υλική αποστέρηση. Όλη τους η ενέργεια είναι διοχετευμένη στην εξεύρεση τρόπων επίλυσης του προβλήματος της καθημερινής επιβίωσης. Οι έχοντες άφθονο ελεύθερο χρόνο και ελευθερία κινήσεων πλούσιοι εξουσιάζουν το λαό για έναν απλούστατο λόγο: η τάξη τους είναι συσπειρωμένη σ’ έναν σκοπό –στην επίτευξη διαρκώς περισσότερου πλούτου και στη διαιώνιση των κοινωνικών ανισοτήτων–, ενώ οι φτωχοί είναι μονίμως διασπασμένοι. Σε άνδρες και γυναίκες, θρησκείες, έθνη, πολιτικά κόμματα, ποδοσφαιρικές ομάδες, επαγγελματικές τάξεις. Και συνεχώς συγκρούονται μεταξύ τους για το παραμικρό: για την πίστη, την ιδεολογία, τη σημαία, για το μεροκάματο, για την ίδια τους την επιβίωση. Πραγματικός «κοινωνικός κανιβαλισμός», όπως συνέβη και κατά τη διάρκεια της ελληνικής κρίσης χρέους: Οι αστυνομικοί εναντίον των διαδηλωτών. Οι αγρότες εναντίον των φορτηγατζήδων. Οι φορτηγατζήδες εναντίον των εμπόρων. Οι ταξιτζήδες εναντίον των ξενοδόχων. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον των δημοσίων. Και το συνδικάτο που ελέγχεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα εναντίον όλων...

Αυτό δεν συμβαίνει αποκλειστικά στην Ελλάδα, αλλά ακόμη και στις ΗΠΑ, το επίκεντρο του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, όπως επισημαίνει και ο Αμερικανός κοινωνιολόγος και ακτιβιστής Χάουαρντ Ζιν στο βιβλίο του : «Το 1% του πληθυσμού έχει στην κατοχή του το ένα τρίτο του πλούτου. Τα υπόλοιπα δύο τρίτα κατανέμονται με τρόπο που στρέφει το 99% εναντίον αλλήλων: τους μικροϊδιοκτήτες εναντίον των αστέγων, τους λευκούς εναντίον των μαύρων, τους διανοούμενους και τους επαγγελματίες εναντίον των αμόρφωτων και των ανειδίκευτων. Οι ομάδες αυτές κατηγορούν η μία την άλλη και μάχονται μεταξύ τους με τόση σφοδρότητα ώστε δεν αντιλαμβάνονται την κοινή τους θέση: ότι μοιράζονται τα αποφάγια μιας πολύ πλούσιας χώρας»[1].

Την ίδια στιγμή οι ζάπλούτοι, που αντιπροσωπεύουν αυτό το 1%, είναι ενωμένοι, σχεδόν αγαπημένοι, και κάνουν «συγχωνεύσεις», «επιχειρηματικούς γάμους» και «κοινά projects». Ούτε ρουθούνι δεν ανοίγει στη δική τους συνομοταξία. Και το πιο φοβερό απ’ όλα είναι ότι παραμένουν ουσιαστικά ανεπάγγελτοι. Δεν έχουν κάποιο «επάγγελμα», που να προσφέρει κάτι στην κοινωνία. Είναι απλώς πλούσιοι…

Χρειάζονται όμως μια ανεξάντλητη δεξαμενή φτωχών για να τους υπηρετούν και να τους εκμεταλλεύονται. Οι φτωχοί απ’ την άλλη κάθονται στριμωγμένοι στη γωνία και περιμένουν τις εξελίξεις ή το αναπόφευκτο. Είναι παγιδευμένοι στον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης και δεν έχουν την πολυτέλεια να προβλέπουν τις εξελίξεις. Τσακισμένοι από το μόχθο τρέχουν πανικόβλητοι για να πληρώσουν το νοίκι, το ηλεκτρικό ρεύμα, τους λογαριασμούς, τις δόσεις, για να ταΐσουν τα παιδιά τους. Την ίδια στιγμή οι πλούσιοι, απερίσπαστοι από τον καθημερινό μόχθο, σχεδιάζουν το μέλλον του κόσμου και δολοπλοκούν ώστε να διαιωνιστεί η κυριαρχία τους. Και δεν εργάζονται οι ίδιοι πάνω σ’ αυτό καθώς έχουν στην υπηρεσία τους μια στρατιά πανέξυπνων συμβούλων, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι «γενίτσαροι», στρατολογημένοι από την τάξη των φτωχών. Τους πληρώνουν ακριβά για να εφευρίσκουν διαρκώς τρόπους για να κρατούν τους φτωχούς κολλημένους στη φτώχεια τους.

Οι φτωχοί, εργαζόμενοι ή μη, δεν έχουν μόνον τον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης, αλλά έχουν να αντιμετωπίσουν και τη συκοφάντηση εκ μέρους των πλουσίων. Τους θεωρούν ανίκανους και υπεύθυνους για τη φτώχεια τους[2]. Η τάξη των πλουσίων επιστρατεύει επιτελεία από «γενίτσαρους» επιστήμονες προκειμένου να αποδείξουν πως οι φτωχοί είναι άξιοι της μοίρας τους. Πως δεν είναι απλά «ελαττωματικοί καταναλωτές», αλλά τεμπέληδες, καθυστερημένοι και εκ φύσεως άχρηστοι για να εξελιχθούν. Προσπαθούν να μας πείσουν πως η φτώχεια είναι γενετικό ελάττωμα απ’ το οποίο δεν μπορεί εύκολα να απαλλαγεί κανείς, γι’ αυτό και θα πρέπει να αφεθεί στη μοίρα του. Τι υποκρισία!

Ένας τέτοιος ψευδο-επιστήμονας είναι και ο Τσαρλς Μάρει, ο οποίος υποστηρίζει πως η σύγχρονη κατώτερη τάξη στη Μεγάλη Βρετανία, στις ΗΠΑ και στο Δυτικό κόσμο γενικότερα, προέκυψε από τα πολλά παιδιά που γεννούν οι ανύπαντρες μητέρες για να εισπράξουν τα επιδόματα κοινωνικής πρόνοιας. Τα παιδιά αυτά, που μεγαλώνουν χωρίς τη φροντίδα του πατέρα, ονομάζονται περιφρονητικά «Τσαβ» (Chav), μια λέξη που προέρχεται από τη γλώσσα των τσιγγάνων, αλλά έχει περάσει στα αγγλικά λεξικά με τον ορισμό «νεαρός της εργατικής τάξης ντυμένος με αθλητικές φόρμες». Η λέξη απέκτησε τελευταία, ειδικά μετά την «τσαβική εξέγερση» του Αυγούστου του 2011 στις αγγλικές πόλεις, υποτιμητική σημασία, υποδηλώνοντας την ηλιθιότητα, την αντικοινωνική συμπεριφορά, τη βαρβαρότητα, τα φτηνά γούστα και τα αλλοπρόσαλλα μεθύσια[3].

Πέρα από τις ταξικές προκαταλήψεις των πλουσίων, που καλλιεργεί το φόβο και το μίσος για την «κτηνώδη εργατική τάξη», οι φτωχοί παραμένουν οι πραγματικοί ήρωες της ζωής, τα ηρωικά υποζύγια που υπομένουν αγόγγυστα το μαρτύριο της καθημερινής επιβίωσης έχοντας μάλιστα στην πλάτη τους την υποχρέωση να υπηρετούν και να θρέφουν την τάξη των πλουσίων. Οι φτωχοί ξέρουν το πραγματικό νόημα της ζωής, ενώ οι πλούσιοι πρέπει να το μαντεύουν. Γνωρίζουν για παράδειγμα πως το φαγητό είναι πιο σημαντικό κι από τον χρόνο, διότι αν δεν επιβιώσεις βραχυπρόθεσμα δεν έχεις μέλλον μακροπρόθεσμα. Δεν μπορείς να πετύχεις κανένα στόχο αν στο μεταξύ μείνεις από καύσιμα. Γνωρίζουν επίσης πως δεν υπάρχουν άγγελοι στα χαρακώματα. Στον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης μπορείς να χάσεις τα πάντα και ειδικά την αξιοπρέπεια σου. Για τους πλούσιους όλα αυτά είναι επιστημονική φαντασία, άλλος πλανήτης. Έτσι καλομαθημένοι που είναι δεν θα επιβίωναν ούτε μία μέρα στον κόσμο των φτωχών.

***

Τον 19ο και το μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα υπήρχε ένας συνεχόμενος ταξικός πόλεμος από κάτω προς τα πάνω. Η εργατική και η μεσαία τάξη, δηλαδή το 99% του πληθυσμού, πίεζαν διαρκώς το 1% των ζάπλουτων και των αριστοκρατών διεκδικώντας την ανακατανομή του πλούτου και την παραχώρηση δικαιωμάτων και ελευθεριών, που σήμερα θεωρούμε αυτονόητα. Όμως από την δεκαετία του 1980 ως τις μέρες μας συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ένας ταξικός πόλεμος από πάνω προς τα κάτω. Πλέον το 1% των ζάπλουτων αντεπιτίθεται και πιέζει διαρκώς τις μάζες, τη μεσαία και την εργατική τάξη, ώστε να αποδεχθούν τη μείωση του βιοτικού τους επιπέδου, την εγκατάλειψη των κεκτημένων δικαιωμάτων τους και τη σταδιακή αποδόμηση του Κράτους-Πρόνοιας. Ενώ οι ζάπλουτοι συνεχίζουν, εν μέσω κρίσης, να απολαμβάνουν την προνομιούχα θέση τους, οι φτωχοί γονατίζουν από όλο και μεγαλύτερα βάρη που μετατίθενται στις πλάτες τους. Το 2008 οι τραπεζίτες μετέφεραν τις ζημίες τους στα κράτη και κατ’ επέκταση στους φορολογούμενους. Στη συνέχεια τα επενδυτικά Funds και οι κερδοσκόποι ώθησαν τις κυβερνήσεις να πάρουν σκληρά μέτρα «δημοσιονομικής εξυγίανσης» σε βάρος των πολιτών τους. Νεοσυντηρητικοί πολιτικοί, όπως η Άγκελα Μέρκελ και το μπλοκ των Γερμανών τραπεζιτών και βιομηχάνων, ανάγκασαν τις υπερχρεωμένες χώρες της νότιας Ευρώπης να δεχθούν σκληρά μέτρα λιτότητας, που αύξησαν τη φτώχεια κι εκτόξευσαν την ανεργία στα ύψη. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο νεοσυντηρητικός Βρετανός πρωθυπουργός Ντέϊβιντ Κάμερον που απείλησε τους εξεγερμένους νέους των αγγλικών πόλεων με «αντεπίθεση» και εξοστρακισμό τους από τη βρετανική κοινωνία. Σε όλο το Δυτικό κόσμο η ταξική πίεση από πάνω προς τα κάτω αυξάνει και μαζί της αυξάνει και η «θερμοκρασία» των κοινωνιών. Το «σημείο βρασμού» της δεν είναι και τόσο μακριά…

[1] Howard Zinn, , Εκδόσεις ΑΙΩΡΑ, 2008 σελ. 642 «Χάρη στη μεταστροφή του φορολογικού συστήματος υπέρ των πλουσίων από το 1981 ως το 1990, το καθαρό εισόδημα του πλουσιοτέρου 1% αυξήθηκε κατά 87%. Την ίδια περίοδο το καθαρό εισόδημα του φτωχότερου 40% του πληθυσμού, είτε μειώθηκε κατά 5% (για εκείνους που είχαν τα χαμηλότερα εισοδήματα), είτε αυξήθηκε λιγότερο από 8,6%».

[2] Howard Zinn, , Εκδόσεις ΑΙΩΡΑ, 2008 σελ. 643 «Οι θιασώτες της ελεύθερης επιχειρηματικότητας και του Laissez-Faire πίστευαν πως οι φτωχοί ήταν άνθρωποι που δεν εργάζονταν και δεν παρήγαγαν και ότι κατά συνέπεια έφταιγαν οι ίδιοι για τη φτώχεια τους. Δεν λάμβαναν υπόψιν τους ότι οι γυναίκες που φρόντιζαν τα παιδιά τους ουσιαστικά δούλευαν πολύ σκληρά. Δεν αναρωτιόνταν για έπρεπε να τιμωρούνται, συχνά με θάνατο, μωρά που λόγω ηλικίας δεν ήταν ικανά να προσφέρουν εργασία, μόνο και μόνο επειδή μεγάλωναν σε φτωχές οικογένειες».

[3] Owen Jones, , Λονδίνο 2011.

* Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημιουργός του περιοδικού ΖΕΝΙΘ

Διαβάστε περισσότερα