“Ε, τότε εγώ δεν είμαι”!

Πάμε να δούμε πως ακριβώς το ξεστόμισε ο κ.Κατρούγκαλος:

             
 
          Σχόλιο πρώτο:

            

    Σχόλιο δεύτερο:
    Και εγώ – επιτρέψτε μας το προσωπικό του ύφους – όταν έπαιζα μπάλα, όταν ξεκινούσε το παιχνίδι και για κανένα δεκάλεπτο νόμιζα ότι ήμουν ο Μαραντόνα. Μετά μου περνούσε, όμως…
    Σχόλιο τρίτο:
    «Ο,τι του φανεί του Λωλοστεφανή» (λαϊκή παροιμία). Στην περίπτωσή μας – του ευφυούς κ.Κατρούγκαλου, δηλαδή - δεν έχει την έννοια του «τρελού» ή του γραφικού του χωριού, αλλά χρησιμοποιείται ως έκφραση που αναφέρεται σε περιπτώσεις ατόμων η φαντασία των οποίων οργιάζει, τουτέστιν λένε «ό,τι να’ναι» και βλέπουν ό,τι θέλουν, ανεξαρτήτως αν αυτό στέκει.
    Σχόλιο τέταρτο:
    Ας θυμηθούμε πως το έθετε ο Μπρεχτ (λαμβάνοντας υπόψη φυσικά ότι ο Μπρεχτ δεν είχε κομμουνιστικές περγαμηνές… εφάμιλλες με εκείνες του κ.Κατρούγκαλου):
    «Αν σε ρωτήσουν αν είσαι κομμουνιστής - έλεγε - μην δείξεις το κομματικό σου βιβλιάριο, δείξε τις πράξεις σου».
    Πράξεις που ξεκινούν από προσκλήσεις στο ΝΑΤΟ και εφαρμογές Μνημονίων μέχρι τους ΕΝΦΙΑ, τους πλειστηριασμούς κατοικιών, τις αθρόες ιδιωτικοποιήσεις και τις συμφωνίες με τον ΣΕΒ για το Ασφαλιστικό, τι άλλο θα μπορούσαν να προδίδουν εκτός από… «κομμουνισμό».
    Σχόλιο πέμπτο:
    Σύντροφοι μιας συγκλονιστικής μορφής του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας μας, του Αντώνη Αμπατιέλου, θυμόντουσαν και μετέφεραν από μνήμης τα λόγια του σε μια προ δεκαετιών εκδήλωση του ΚΚΕ. Είχε πει τότε ο Αμπατιέλος μιλώντας στους συναδέλφους του ναυτεργάτες  :
    «Όταν ακούτε κάποιον και αυτοαποκαλείται “κομμουνιστής” να τρέχετε μακριά. Εκατοντάδες και χιλιάδες στα ξερονήσια και στις φυλακές δεν τολμήσαμε ΠΟΤΕ να προφέρουμε αυτή τη λέξη για τους εαυτούς μας! Γιατί ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ είναι τίτλος τιμής που στον δίνει πρώτα η κοινωνία και το κίνημα, ο λαός δηλαδή και μετά το Κόμμα και αφού κλείσεις τα μάτια για πάντα».
    Θα πείτε: «Τι συγκρίνετε τώρα;». Δίκιο έχετε. Γι’ αυτό ακριβώς το κάνουμε. Για να πείτε αυτό ακριβώς: «Τι συγκρίνουμε, τώρα»…
    Σχόλιο έκτο:
    Ο Μαρξ, όταν κάποιοι συγκαιρινοί του αυτοαποκαλούνταν «μαρξιστές» ενώ στην πραγματικότητα ασελγούσαν πάνω στη σκέψη του, λύνοντας μιας δια παντός αυτές τις «εξ ονόματός του» αθλιότητες και προσδιορίζοντας τον εαυτό του σε σχέση με αυτούς τους δήθεν «μαρξιστές», είχε πει εκείνο το περίφημο: «Το μόνο σίγουρο είναι ότι εγώ δεν είμαι μαρξιστής»!
    Δεν ξέρουμε αν στο ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζουν στον Μαρξ την ιδιότητα του κομμουνιστή, αλλά δεν αποκλείουμε αν ζούσε ο Μαρξ, ακούγοντας τον κ.Κατρούγκαλο να δηλώνει «κομμουνιστής», να απαντούσε: «Ε, τότε εγώ δεν είμαι»…
    Σχόλιο έκτο:
    Στο βιβλίο του «Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω», ο Λένιν περιγράφει τι πράγμα είναι αυτός ο «οπουρτουνισμός», δηλαδή ο καιροσκοπισμός, η τακτική του «άλλα λέω κι άλλα κάνω», η πολιτική συμπεριφορά που προσπαθεί να κρύψει τις προθέσεις της αλλά και τις πράξεις της πίσω από μεγαλοστομίες και στρεψοδικίες. Γράφει:
    «... δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ το χαρακτηριστικό γνώρισμα όλου του σύγχρονου οπορτουνισμού σ' όλους τους τομείς: την αοριστία του, την ασάφειά του, το ασύλληπτό του. Ο οπορτουνιστής απ' την ίδια του τη φύση, αποφεύγει πάντα να θέτει ένα ζήτημα συγκεκριμένα και σταράτα, αναζητά τη συνισταμένη, στριφογυρίζει σαν φίδι ανάμεσα σε δυο απόψεις που αλληλοαποκλείονται προσπαθώντας να είναι σύμφωνος και με τις δυο, τις διαφωνίες του τις συνοψίζει σε μικροτροποποιήσεις, αμφιβολίες, αθώους κι ευσεβείς πόθους κλπ»
    Είναι προφανές: Ο οπορτουνισμός στερείται πολιτικών αρχών. Πράττει το «μαύρο» αλλά παριστάνει την «λευκή περιστερά». Μπορεί με ευκολία να αλλάζει φρασεολογία κατά το δοκούν. Σε συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους αποτελεί χρήσιμο καθεστωτικό εργαλείο. Ένας από τους λόγους είναι κι αυτός: Ομιλεί σαν φορέας μέτρων και πολιτικών «αριστερών» την ώρα που εξοντώνει την κοινωνία προωθώντας τα συμφέροντα των καπιταλιστών.
Σχόλιο έβδομο:
Το "έτσι είναι αν έτσι νομίζετε" είναι μια θαυμάσια συμβουλή του Πιραντέλλο για να προσπερνάμε και μεταξύ άλλων για να ξεμπερδεύουμε με την ανοησία. Με την ανοησία. Όχι, όμως και με την ύβρη.


email: mpog@enikos.gr 

Διαβάστε περισσότερα

Για τον Hugo Chavez

O Hugo Rafael Chavez Frias (1954-2013) αποτελεί τον αναμορφωτή της λαϊκής Βενεζουέλας.

Συμεών Ανδρονίδης

«Γόμες, σεισμέ της Βενεζουέλας, πνίγεις αργά αργά φυσιογνωμίες, διάνοιες μέσα στον κρατήρα του. Ο άνθρωπος πέφτει τη νύχτα μέσα σου κουνώντας τα χέρια, σκεπάζοντας το πρόσωπο απ’ τα άγρια χτυπήματα, ρουφιέται από τους βάλτους, βουλιάζει σε υπόγειες φλέβες, ξαναπροβάλλει σκαφτιάς στους χωματόδρομους, μ’ αλυσίδες στα πόδια, ως να πεθάνει, κατακομματιασμένος, ν’ αφανιστεί, να χαθεί».
( Pablo Neruda, ‘O Γόμες’, ‘Η προδομένη άμμος’).
O Hugo Rafael Chavez Frias (1954-2013) αποτελεί τον αναμορφωτή της λαϊκής Βενεζουέλας. Ο πρώην συνταγματάρχης των ειδικών δυνάμεων της Βενεζουέλας εξελέγη πρόεδρος το 1998. Από εκείνη τη χρονιά ορόσημο για τη σύγχρονη ιστορία της χώρας, εκκίνησε ουσιαστικά η διαδικασία της μπολιβιαριανής επανάστασης. Ο comandante Chavez αρέσκονταν να χρησιμοποιεί τον όρο ‘επανάσταση’ για να περιγράψει και για προσδώσει νόημα στις πολιτικές μίας εκτεταμένης αναδιανομής πλούτου που πραγματοποίησε.
Ο ‘δικός του’ σοσιαλισμός, ή σοσιαλισμός του 21ου αιώνα αποτελούσε ένα σύμμεικτο ιδεολογικό-πολιτικό αμάλγαμα, το οποίο περιλάμβανε αναφορές στον Simon Bolivar και στον εθνικοαπελευθερωτικό του αγώνα, ‘πρωτόλειες’ ριζοσπαστικές-αριστερές πτυχές, εστίαση σε μία ριζική αναδιαμόρφωση των θεσμών, ενεργοποίηση του λαϊκού-εργατικού παράγοντα, έναν αντιαμερικανισμό της δράσης που όμως προσέλαβε κύρια τη μορφή της καταδίκης της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ, ‘ανασυγκρότηση’ της Νότιας Αμερικής ως ‘χώρου’ όπου συνυφαίνονται το θεώρημα της εθνικής ανεξαρτησίας ή της απόκτησης εθνικής ανεξαρτησίας με μία συγκεκριμένη ριζοσπαστική κοινωνική ταυτότητα.
Οι πολιτικές του ‘Κινήματος για την Πέμπτη Δημοκρατία’ άγγιξαν το πεδίο του κοινωνικού, το ίδιο το πλαίσιο αναπαραγωγής των κοινωνικών τάξεων της Βενεζουέλας.
Οι κοινωνικές-ταξικές ρήξεις που προκλήθηκαν υπήρξαν το προϊόν που ‘γέννησε’ η συγκρότηση και η δραστηριοποίηση ενός οιονεί λαϊκού-εργατικού μπλοκ, το οποίο ακριβώς ως ‘εργαλείο’ κοινωνικής κίνησης έφερε την ιδεολογική σφραγίδα της σοσιαλιστικής-μπολιβαριανής επανάστασης.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, οι πολιτικές που εφάρμοσαν οι διαδοχικές κυβερνήσεις του Hugo Chavez είχαν ως αποτέλεσμα την ανάδυση και την αποκρυστάλλωση μίας βαθιάς διαιρετικής τομής, την οποία σχηματικά θα αποκαλούσαμε ως τομή μεταξύ ενός κοινωνικού, λαϊκής υφής σοσιαλιστικού τσαβισμού και ενός κατά βάση πλουτοκρατικού αντιτσαβισμού που συσπείρωνε γύρω του τμήματα-μερίδες της αστικής τάξης καθώς και της νέας μικροαστικής τάξης.
Το κομματικό σύστημα της χώρας συνυφάνθηκε και δραστηριοποιήθηκε γύρω από αυτή τον διαιρετικό άξονα. Κι οι ταξικά μεροληπτικές πολιτικές του Comandante ήταν εξόχως σημαντικές: μεγάλη μείωση της ‘ενδημικής’ φτώχειας’, καταπολέμηση του αναλφαβητισμού, δραστική επέκταση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, αναδιανομή πλούτου και ισχύος από τα ‘άνω προς τα κάτω’, διαμέσου της διανομής προς το μπλοκ των λαϊκών τάξεων πετρελαϊκού μερίσματος, αναδόμηση των λαϊκών συνοικιών του Καράκας και των υπόλοιπων αστικών κέντρων της χώρας, συγκρότηση συμμαχιών και διακρατικών ενώσεων που αντιστρατεύονταν το πλέγμα στρατιωτικής-οικονομικής ισχύος και κυριαρχίας των ΗΠΑ. Η πολιτική αυτή ενείχε τα ‘κατάλληλα αποτελέσματα’.
Μία δραστική αλληλουχία-εναλλαγή της πολιτικής και οικονομικής πάλης των τάξεων έλαβε χώρα στη Βενεζουέλα, ή αλλιώς, ιδωμένη με άλλους όρους, η εργατική τάξη, ευρύτερα οι υποτελείς τάξεις ανήλθαν εμπροσθοβαρώς στην πολιτική σκηνή, μεταβάλλοντας τους ίδιους τους κανόνες της πολιτικής αντιπροσώπευσης και της συνάρθρωσης κοινωνικών συμφερόντων. Μία κριτική αξιολόγηση του μπολιβαριανού σοσιαλισμού, επιβάλλει και την αναφορά στις προσίδιες δυσλειτουργίες του, την έμφαση σε έναν εν πολλοίς μονολιθικό κοινοβουλευτισμό, την ‘απόσπαση’ συναίνεσης από  τις ηγεμονικές (και μη) μερίδες της αστικής τάξης, την εκλογικίστικη τακτική,  τη μη προώθηση περαιτέρω ριζοσπαστικών πολιτικών, την εισπήδηση του κόμματος στο κρατικό-κυβερνητικό πεδίο, τη συγκρότηση ενός κρατικού γραφειοκρατισμού που προσομοίαζε σε μία ιδιαίτερη νομή της εξουσίας.
Ο σοσιαλισμός του Comandante σχετίζεται με την ίδια τη διαδικασία επανεπινόησης του μπολιβαριανού φαντασιακού και της μπολιβαριανής πρακτικής, προσαρμοσμένων στις σύγχρονες συνθήκες ενός συγκεκριμένου κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού. Η μπολιβαριανή επανάσταση εγγράφει στο εσωτερικό της τα εννοιολογικά χαρακτηριστικά ενός σταδιακού κοινωνικοπολιτικού ριζοσπαστισμού, ο οποίος ιδωμένος υπό το πλαίσιο ιδιαίτερων συνθηκών και εναλλασσόμενος με έναν περιώνυμο «ρεαλισμό της συνύπαρξης», προσδιορίζει τη δράση της.
Εντός αυτής της διαδικασίας ανακύπτουν ζητήματα που σχετίζονται με την διφυή φύση του σοσιαλισμού: έμφαση στον κοινοβουλευτικό δρόμο για το σοσιαλισμό, ή προσφυγή σε μία μορφή ένοπλης ταξικής βίας, βία, που, την ίδια στιγμή, «καθαγιάζεται» από το σκοπό;  Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πως ο πολιτικός-ιδεολογικός τσαβισμός, ένεκα της ιδεολογίας της ‘αφύπνισης’ που περιλαμβάνει, συγκροτεί μία «ιδιαίτερη στιγμή θέασης» του ιστορικού προτσές: τη συγκεκριμένη και φορτισμένη περίοδο, o Hugo Chavez αποτελεί ένα ιδιότυπο μείγμα πολιτικού-στρατιωτικού ο οποίος, άλλοτε ριζοσπαστικά «ανυπόμονος» και άλλοτε ρεαλιστικά «εγκρατής» δρα με στόχο να μεταβάλλει την κοινωνική ταυτότητα της χώρας του.
Η συγκροτούμενη και τσαβική «ιδιαίτερη στιγμή θέασης» του προτσές της εξέλιξης, έγκειται στην ικανότητα του Hugo Chavez να  ενσαρκώνει τον «μύθο», τον πολιτικό «μύθο» που διατρέχει την ιστορία μαζί με την πραγματικότητα: ο «μύθος» του αντιιμπεριαλιστή ηγήτορα που με τους πύρινους λόγους του καταδικάζει το ρόλο και την ιμπεριαλιστική δράση των ΗΠΑ στην αποκαλούμενη και «πίσω αυλή» της, (Νότια Αμερική), αποκτώντας τα χαρακτηριστικά του ηγέτη του νοτιοαμερικάνικου μπλοκ του αντιιμπεριαλισμού, (που όμως, «συμβιβάζεται» με την πραγματικότητα, προχωρώντας στη συγκρότηση συμμαχιών με συγκεκριμένα κράτη με στόχο την απόκρουση της επιθετικότητας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού),  ο «μύθος» του σοσιαλιστική ηγέτη που προβάλλει ως υπερασπιστής των προλετάριων, ορμώμενος από την κοινωνική-οικονομική τους περιθωριοποίηση, ο «μύθος» του ριζοσπάστη που σκέπτεται ρεαλιστικά, που διαβλέπει κάθε φορά τους καταναγκασμούς της πραγματικότητας,  ο «μύθος» του προέδρου που κατατροπώνει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ο πολιτικός «μύθος» λοιπόν και η βιωμένη πραγματικότητα, οι αντιφάσεις και η γραμμική-σταθερή πορεία αποτελούν αξεδιάλυτες όψεις της προσωπικότητας του πρώην συνταγματάρχη.
Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας υπήρξε ένα πρόσωπο του καιρού του. Αναζητώντας τις νομιμοποιητικές του αναφορές στους ήρωες της Βενεζουελάνικης και νοτιοαμερικάνικης ανεξαρτησίας, προβάλλει ως «εργαλείο» και μορφή ώσμωσης και συνύφανσης του ατομικού πράττειν με το συλλογικό, ήτοι με την εμπροσθοβαρή κίνηση των λαϊκών-υποτελών τάξεων της Βενεζουέλας. Η δημιουργία του ‘Κινήματος για την Πέμπτη Δημοκρατία’ αποτελεί μείζον γεγονός για το πολιτικό-κομματικό σύστημα της χώρας. Στο εσωτερικό του κόμματος συνυφαίνονται οι απελευθερωτικές-αντιαποικιακές αναφορές μαζί με τη θεωρία της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, η καθημερινή πολιτική πρακτική και δράση μαζί με τον κύριο στόχο που είναι ουσιαστικά η «δημιουργία» μίας ‘νέας’ χώρας.
Και πράγματι, η Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας αποτελεί τον «καρπό» των προσπαθειών του τσαβικού κόμματος, μία Δημοκρατία που συγκροτείται αφενός μεν  στον αντίποδα των προηγούμενων συστημάτων διακυβέρνησης, αφετέρου δε στη βάση μίας κοινωνικής λαϊκότητας που προσδιορίζεται όχι με βάση την συλλογική (εργατική) κατοχή των μέσων παραγωγής αλλά κύρια στο υπόβαθρο της διεκδίκησης και της «συν»-διαχείρισης του πλούτου της χώρας. Αν επιχειρήσουμε να αναλύσουμε λίγο διαφορετικά τα γεγονότα, θα λέγαμε πως αν o  presidente Chavez συνέβαλλε στη διαμόρφωση του κόμματος τότε ήταν το κόμμα εκείνο που συνέβαλλε στη διαμόρφωση μίας ‘νέας’ χώρας της κοινωνικής αναδιανομής. Μετεβλήθη η θέση και ο ρόλος των κοινωνικών τάξεων και μερίδων τάξεων της χώρας. Όμως, μία ‘νέα’ μικροαστική τάξη των εξειδικευμένων επαγγελματιών ‘αυτονομήθηκε’ πολιτικά στην πορεία.
Μιλώντας με γκραμσιανούς όρους, θα αναφέραμε πως το κόμμα λειτούργησε ως συλλογικός διανοούμενος που διαμεσολαβούσε τα αιτήματα, τις στοχεύσεις και τα συμφέροντα μίας πολύ σημαντικής μερίδας των λαϊκών-κυριαρχούμενων τάξεων. Γενικά μιλώντας, ένα ριζοσπαστικό κόμμα οφείλει να δρα έχοντας ως στόχο το μετασχηματισμό των υποτελών τάξεων σε ιστορικό ‘μπλοκ’, σε συμπαγή μερίδα δύναμης ανατροπής του βιωμένου (κεφαλαιοκρατικού) ‘είναι’.
Προκύπτει έτσι ένα σχήμα ταξικής (διαταξικής) στη βάση της Δημοκρατίας, ακριβώς διότι συγκροτώντας το πλαίσιο του «λαού»[1] των εργαζομένων (των λαϊκών τάξεων), τον αναδίδει στο προσκήνιο, όχι ως αποκλειστικό κάτοχο-νομέα των μέσων παραγωγής και της εξουσίας αλλά ως προνομιακό συνδιαχειριστή. Η Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας είναι η Δημοκρατία των μη-προνομιούχων που δεν μετασχηματίζονται σε αποκλειστικά προνομιούχους, μη παύοντας όμως να αποτελεί Δημοκρατία μίας  οιονεί βαθιάς ταξικότητας.
Η ‘νέα’ Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας αποτελεί το πρακτικό πολιτικό αποτέλεσμα των αντιφάσεων (και της προσπάθειας άρσης τους) που συσσώρευσαν η δράση του συγκροτήματος εξουσίας, ευρύτερα η κατίσχυση και η αναπαραγωγή του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Υπήρξε το αποτέλεσμα του τέλους της ταξικής ανακωχής, που δεν έφθασε μέχρι την κήρυξη ενός ολοκληρωτικού ταξικού ‘πολέμου’.  Η υποκειμενικότητα της Δημοκρατίας εμφιλοχωρεί στην πρακτική κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα.
Ο απολογισμός είναι θετικός. Ο Ηugo Rafael  Chavez Frias  διεκδικεί μία θέση όχι στο ‘εικονοστάσιο’ των ηρώων του σοσιαλισμού, αλλά στο κάδρο εκείνων των ηγετών που μέσα από αντινομίες, δυσλειτουργίες και παλινωδίες αντέστρεψαν τη φορά των πραγμάτων, την κοινωνική και πολιτική ιστορία.  Μία εκ νέου ανάδυση μίας εθνικής ταυτότητας αντίστασης ενυπάρχει στο συγκροτησιακό πυρήνα του τσαβισμού, τη στιγμή που η ιστορία ενός συλλογικού οργάνου (μπολιβαριανό κόμμα) ενέχει και συγκροτεί την σύγχρονη κοινωνική-πολιτική ιστορία της Βενεζουέλας.

[1] Ήταν πολύ σημαντική η συνεισφορά των λαϊκών τάξεων της Βενεζουέλας κατά τη διάρκεια της απόπειρας πραξικοπήματος το 2002, ένα πραξικόπημα που έφερε τη σφραγίδα της ανοιχτής δράσης των ΗΠΑ και των ηγεμονικών και πλέον αντιδραστικών μερίδων της αστικής τάξης. Τι πραγματικά μικρή πίστη στο ιδεώδες της Δημοκρατίας και στα σημαινόμενα της, ένα από τα οποία είναι η διενέργεια εκλογών και η συνακόλουθη αρχή της εναλλαγής στην εξουσία!

Διαβάστε περισσότερα

Η θρυλική μάχη της Κοκκινιάς. Ο ΕΛΑΣ πολέμησε Γερμανούς και ταγματασφαλίτες. Εκτελέστηκαν οι 37 από τους 300 Έλληνες αιχμαλώτους...

Τον Μάρτιο του 1944 στην Κοκκινιά στη Νίκαια, δόθηκε μια σκληρή μάχη μεταξύ των Ναζί και δυνάμεων του ΕΛΑΣ.
Οι κατακτητές ενισχύθηκαν με Έλληνες χωροφύλακες, ταγματασφαλίτες και γερμανοτσολιάδες. Στο πλευρό των ΕΛΑΣιτών βρέθηκαν μέλη της ΕΠΟΝ, αλλά και πολλοί κάτοικοι της περιοχής.
Οι συγκρούσεις ξεκίνησαν στις 4 Μαρτίου και τερματίστηκαν στις 8, με την υποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων.
Η μάχη
Τις πρώτες δύο ημέρες  οι ΕΛΑΣίτες αναχαίτισαν τις επιθέσεις.
Οι επιδρομείς οπισθοχώρησαν και σκορπίστηκαν στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά.
Ο λαός της Κοκκινιάς που βρισκόταν στους δρόμους πραγματοποιώντας συλλαλητήριο κατά της τρομοκρατίας, πανηγύρισε την υποχώρηση των Γερμανών.
Την τρίτη ημέρα της μάχης, οι Γερμανοί μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες τους, κατάφεραν να πλησιάσουν στο κέντρο της Κοκκινιάς, αλλά και πάλι δεν κατάφεραν να απωθήσουν τον ΕΛΑΣ.
Αυτή τη φορά είχαν να αντιμετωπίσουν και το λαό που μπλόκαρε την είσοδό τους, καθώς πραγματοποιούσε μαζική πανεργατική απεργία.
Η 7η Μαρτίου ήταν η πιο δύσκολη μέρα για τους ΕΛΑΣίτες, καθώς οι μάχες είχαν κορυφωθεί, αλλά τα πυρομαχικά τελείωναν.
Σε κάθε στενό της Κοκκινιάς γίνονταν συγκρούσεις.
Μέχρι τις 11 το πρωί η αντίσταση του ΕΛΑΣ είχε αρχίσει να κάμπτεται, αλλά το μεσημέρι πάρθηκε η απόφαση για αντίποινα.
Οι υπερασπιστές της Κοκκινιάς αποφάσισαν να πολεμήσουν ακόμα  και με τα χέρια!
Οι Γερμανοί αιφνιδιάστηκαν, καθώς ήταν σίγουροι ότι σύντομα θα επικρατούσαν.
Πολλοί από αυτούς οχυρώθηκαν στο σχολείο που υπήρχε πάνω από τον Αη Γιώργη της Νίκαιας.
Ο ΕΛΑΣ είχε καταφέρει να τρομοκρατήσει τους κατακτητές, όχι όμως χωρίς απώλειες.

Άποψη της παλιάς Κοκκινιάς. όπου οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ αντιμετώπισαν τους Ναζί ακόμα και με τα χέρια

8^η Μαρτίου, η ημέρα οπισθοχώρησης των Γερμανών
Οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους πέρασαν το βράδυ της 7^ης Μαρτίου, κλεισμένοι στο σχολείο.
Όταν ξημέρωσε άρχισαν να κάνουν εφόδους σε σπίτια αναζητώντας αγωνιστές του ΕΛΑΣ.
Το μεσημέρι εκτέλεσαν τρία άτομα στην πλατεία Αγίων Αναργύρων.
Το απόγευμα της ίδιας ημέρας οι επιδρομείς της Κοκκινιάς άρχισαν να αποχωρούν σταδιακά.
Μαζί τους όμως πήραν και 300 αιχμαλώτους που τους μετέφεραν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου.
Οι Κοκκινιώτες βασανίστηκαν σκληρά.
Ο λαός ξεχύθηκε στους δρόμους για να γιορτάσει την οπισθοχώρηση των Γερμανών, αλλά και να ζητήσει εκδίκηση για όσους αιχμαλωτίστηκαν.
Οι Γερμανοί απάντησαν με βασανιστήρια και εκτελέσεις.
Από τους 300 Κοκκινιώτες, οι 37 στήθηκαν στο απόσπασμα στα νταμάρια του Χαϊδαρίου.
Για λίγους μήνες η Κοκκινιά έζησε ήσυχα, καθώς οι Γερμανοί δεν τολμούσαν να εμφανιστούν. Μετά τη μάχη και την υποχώρηση της 8ης Μαρτίου, οι κατακτητές δεν πλησίαζαν την περιοχή, έως τον Αύγουστο του 1944. Τότε έβαψαν και πάλι τα χέρια τους με το αίμα των Ελλήνων, στο γνωστό «Μπλόκο της Κοκκινιάς».

Διαβάστε περισσότερα

Comandante Chávez: Οι σταθμοί στη ζωή και την πολιτική του διαδρομή

Σαν σήμερα στις 5 Μαρτίου του 2013 ο Ούγκο Τσάβες άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 58 ετών μετά από διετή μάχη με τον καρκίνο. Για 14 χρόνια ο πρόεδρος της Βενεζουέλας υπήρξε ένας από τους πιο χαρισματικούς και ταυτόχρονα πιο αμφιλεγόμενους ηγέτες στο κόσμο. Ήταν κάθε άλλο παρά ένας «άχρωμος» πρόεδρος. Ένα αποτυχημένο πραξικόπημα το 1992 ήταν αυτό που τον έφερε στο προσκήνιο αλλά οι εκλογικοί του θρίαμβοι ήταν αυτοί που αναγέννησαν την Αριστερά της Λατινικής Αμερικής.
Για περισσότερα από 14 χρόνια, ο Ούγκο Τσάβες πρωταγωνίστησε στην πολιτική σκηνή της Βενεζουέλας. Κυβέρνησε τη χώρα από το 1999, ενώ μόλις πριν από λίγους μήνες επανεξελέγη για τρίτη φορά στο τιμόνι της χώρας. Εκλογική ήττα δεν γνώρισε ποτέ ενώ το 2012 κατάφερε να ματαιώσει πραξικόπημα που τον ανέτρεψε για λίγες ώρες. Διατηρούσε σταθερά υψηλά επίπεδα δημοτικότητας, παρά την έντονη εχθρότητα που αντιμετώπιζε από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Φορούσε συνήθως στρατιωτική στολή με τον χαρακτηριστικό κόκκινο μπερέ, ενώ προς το τέλος της ζωής του, εμφανιζόταν συνήθως με τα εθνικά χρώματα της Βενεζουέλας.
Ο πρώην αντισυνταγματάρχης και αλεξιπτωτιστής γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου του 1954. Ήταν γιος δασκάλων και μεγάλωσε με τη γιαγιά του. Μια απόπειρα πραξικοπήματος το Φεβρουάριο του 1992 τον οδήγησε στη φυλακή για δύο χρόνια. Ωστόσο το 1998, ως υποψήφιος του συνασπισμού των αριστερών κομμάτων, κέρδισε τις προεδρικές εκλογές. Δύο χρόνια αργότερα, επικυρώθηκε από το λαό η πρότασή του για το νέο «Σύνταγμα της Μπολιβαριανής Επανάστασης» και ο ίδιος επανεξελέγη στην προεδρία.
Ήταν σφοδρός πολέμιος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, αν και ποτέ δεν διέκοψε την παροχή πετρελαίου προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Καλλιέργησε μια επαναστατική αλλά αμφιλεγόμενη, για πολλούς, εικόνα έχοντας πολιτική φιλία με προσωπικότητες όπως ο Μουαμάρ Καντάφι της Λιβύης, ο Ιρανός πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ και ο πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ Ασαντ.
Σταθερή πολιτική του θέση να ενισχύσει το ρόλο του κράτους στην οικονομική δραστηριότητα, χωρίς πάντως να καταφέρνει πάντα να ελέγξει τον πληθωρισμό. Αύξησε, πάντως, τις «κοινωνικές αποστολές», που του χάρισαν την αμέριστη υποστήριξη των λαϊκών τάξεων. Ως επικεφαλής της μεγαλύτερης παραγωγού χώρας πετρελαίου στη Νότια Αμερική, έχει χτίσει τη δημοτικότητά του πάνω σε πολλά κοινωνικά προγράμματα, συμπεριλαμβανομένης της υγείας, της εκπαίδευσης και της στέγασης. (Διαβάστε: Πόσο άλλαξε η Βενεζουέλα επί Τσάβες;)
Από τον Ιούνιο του 2011 όταν διαγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο, υποβλήθηκε σε τέσσερις χειρουργικές επεμβάσεις στην Κούβα. Μετά από την τελευταία χειρουργική επέμβαση στην Αβάνα στις 11 Δεκεμβρίου, είχε σχεδόν εξαφανιστεί από το δημόσιο λόγο μέχρι και την ανακοίνωση του θανάτου του την Τρίτη.
Οι σημαντικότεροι σταθμοί της σταδιοδρομίας του:

• 1982: Ιδρύει το Επαναστατικό Κίνημα Μπολίβαρ (MBR)

• 4/2/1992: Ηγείται αποτυχημένης απόπειρας πραξικοπήματος εναντίον του προέδρου Αντρές Πέρες. Φυλακίζεται για δυόμιση χρόνια, έως ότου απελευθερώνεται από τον νέο πρόεδρο, Καλντέρα. Το Επαναστατικό Κίνημα Μπολίβαρ μετονομάζεται σε Κίνημα 5η Δημοκρατία (MVR).

• 6/12/1998: Εκλέγεται πρόεδρος της χώρας με ποσοστό 56%. Η υποψηφιότητά του υποστηρίζεται από τα κόμματα Κίνηση προς το Σοσιαλισμό (MAS) και Κόμμα για όλους (PPT).

• 2/2/1999: Ορκίζεται πρόεδρος.

• 16/12/1999: Εγκρίνεται με συντριπτική πλειοψηφία το νέα Σύνταγμα το οποίο, μεταξύ άλλων, ανοίγει το δρόμο για την παραμονή του στην εξουσία έως το 2012.

• 30/7/2000: Επανεκλέγεται πρόεδρος για εξαετή θητεία, όπως προβλέπει το νέο Σύνταγμα. Συγκεντρώνει το 59,5% των ψήφων.

• 12/4/2002: Εξαναγκάζεται σε παραίτηση από τις ένοπλες δυνάμεις και μεταφέρεται σε στρατιωτική βάση νότια του Καράκας. Είχε προηγηθεί η αιματηρή καταστολή διαδήλωσης στην πρωτεύουσα, για την οποία ο στρατός απέδωσε την ευθύνη στους υποστηρικτές του. Την εξουσία αναλαμβάνει μεταβατική κυβέρνηση με επικεφαλής τον πρόεδρο του συνδέσμου επιχειρηματιών.

• 14/4/2002: Αποκαθίσταται στην εξουσία. Απευθύνει έκκληση για ενότητα και ανακοινώνει την έναρξη ‘«ενός εθνικού διαλόγου στρογγυλής τραπέζης».

• 10/12/2002: Η κυβέρνηση κηρύσσει κατάσταση επιστράτευσης λόγω της παρατεινόμενης γενικής απεργίας που οργάνωσε η αντιπολίτευση με αίτημα την παραίτησή του. Στις 3/2/2003, η αντιπολίτευση τερματίζει επίσημα τη γενική απεργία και στις 29/5, κυβέρνηση και αντιπολίτευση καταλήγουν σε πολιτική συμφωνία για δημοψήφισμα με θέμα την παραμονή του στην προεδρία.

• 15/8/2004: Κερδίζει το δημοψήφισμα για την παραμονή του στην προεδρία. Το 58,25% των ψηφοφόρων ψήφισε υπέρ και το 41,74% κατά, αποτέλεσμα το οποίο απορρίπτει η αντιπολίτευση ως προϊόν εκλογικής νοθείας και χονδροειδούς χειραγώγησης.

• 3/12/2006: Επανεκλέγεται πρόεδρος με ποσοστό 62,89%.

• 18/1/2007: Το Κοινοβούλιο, στο οποίο η αντιπολίτευση δεν συμμετέχει, του μεταβιβάζει ομόφωνα πλήρεις εξουσίες για 18 μήνες.

• 2/12/2007: Ηττάται στο δημοψήφισμα για τη συνταγματική μεταρρύθμιση που εισηγήθηκε με στόχο την εδραίωση ενός σοσιαλιστικού κράτους που θα του επέτρεπε να θέτει απεριόριστα υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές, να εφαρμόσει σειρά κολεκτιβιστικών μέτρων στην οικονομία και να έχει το δικαίωμα επιβολής της λογοκρισίας στον Τύπο σε καταστάσεις κρίσης.

• 15/1/2009: Το κοινοβούλιο εγκρίνει τροπολογία του συντάγματος για την κατάργηση των χρονικών περιορισμών στην ανανέωση της θητείας προσώπων που εκλέγονται σε διάφορα αξιώματα απευθείας από το λαό, συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου.

• 15/1/2009: Εγκρίνεται σε δημοψήφισμα, με ποσοστό 54,36%, η συνταγματική τροπολογία που επιτρέπει απεριόριστο αριθμό προεδρικών θητειών.

• 26/9/2010: Το Σοσιαλιστικό Κόμμα διατηρεί την πλειοψηφία των εδρών στο κοινοβούλιο, όμως ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης εξασφαλίζει περισσότερο από το ένα τρίτο των εδρών, κάτι που δυσκολεύει την παντοδυναμία του. Η αντιπολίτευση είχε μποϊκοτάρει τις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές (2005), με αποτέλεσμα το Σοσιαλιστικό Κόμμα να κατέχει επί πέντε χρόνια τη συντριπτική πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών εδρών.

• 1/7/2011: Ο Τσάβες παραδέχεται ότι υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στην Κούβα για την αφαίρεση καρκινικού όγκου.

• 17/8/2011: Ανακοινώνει ότι σχεδιάζει να εθνικοποιήσει όλες τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα του χρυσού και ότι θα ενισχύσει τα αποθέματα της χώρας σε χρυσό.

• 28/2/2012: Υποβάλλεται σε νέα επέμβαση για αφαίρεση όγκου από την περιοχή της πυέλου.

• 12/5/2012: Ανακοινώνει το τέλος και την επιτυχία της θεραπείας στην οποία υποβαλλόταν στην Κούβα για τον καρκίνο από τον οποίο πάσχει.

• 10/7/2012: Ανακοινώνει ότι έχει ανακάμψει πλήρως από τον καρκίνο.

• 8/10/2012: Επανεκλέγεται για τρίτη φορά πρόεδρος της χώρας, με ποσοστό 54% των ψήφων, έναντι του 45% του αντιπάλου του, Ενρίκε Καπρίλες.

• 12/12/2012: Υποβάλλεται σε λεπτή χειρουργική επέμβαση στην Κούβα μετά την επανεμφάνιση καρκίνου, η οποία χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα περίπλοκη αλλά επιτυχής.

• 10/1/2013: Ο Τσάβες δεν είναι σε θέση να ορκιστεί πρόεδρος ενώπιον της Εθνοσυνέλευσης.

• 05/03/2013: Ο Τσάβες φεύγει από τη ζωή

^{Ο Ραούλ Κάστρο αποχαιρετά τον Ούγκο Τσάβες}
tvxs.gr

Διαβάστε περισσότερα

“Μπράβο παιδί μου, σκίζε γάτες…”

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Στην συνέντευξή του στον «ενικό», κληθείς να απαντήσει για το περίφημο δημοσίευμα του «Βήματος» και για τις συναντήσεις του – υπό τα νιαουρίσματα της «γάτας Ιμαλαϊων» με τον Στ.Ψυχάρη – ο πρωθυπουργός κάνοντας μακρά ανάλυση της αταλάντευτης στάσης του απέναντι στην διαπλοκή, σχολίασε: «Την έσκισα τη γάτα»…
Σε αυτή την λεβέντικη στάση του πρωθυπουργού, που με τόση συστολή ο ίδιος περιέγραψε, θα επανέλθουμε.
Προς το παρόν – και παρότι δεν έδωσε πειστική απάντηση στις ερωτήσεις γιατί χρειάστηκαν 4 συναντήσεις και γιατί όλες μυστικές – ας κρατήσουμε τη διαβεβαίωση του κ.Τσίπρα ότι στο πρόσωπο του κ.Ψυχάρη «έσκισε τη γάτα» της διαπλοκής. Ίσως έτσι να έχει ανοίξει και ο δρόμος για να «σκίσει» και κανένα Μνημόνιο…
Το ενδιαφέρον, εν προκειμένω, το εντοπίζουμε στο επιχείρημα που επιστράτευσε ο κ.Τσίπρας για να αποσείσει κάθε «σκιά» για την όποια ευνοϊκή στάση του ΔΟΛ απέναντί του, πριν πάρουν τα πράγματα τη σημερινή μορφή της σύγκρουσης της κυβέρνησης με το συγκρότημα.
Συγκεκριμένα, ακόμα κι όταν του επισημάνθηκε από τον κ.Χατζηνικολάου ότι μετά από αυτές τις συναντήσεις εκδηλώθηκε «αλλαγή γραμμής» του συγκροτήματος προς το ευνοϊκότερο για τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι αυτή η «αλλαγή γραμμής» εκφράστηκε έως και ανήμερα των εκλογών του Γενάρη με το τότε πρωτοσέλιδο του «Βήματος» υπέρ Τσίπρα, ο πρωθυπουργός επέμεινε: Τα φιλικά γι’ αυτόν δημοσιεύματα, είπε, υπήρξαν μόνο «μετά τις εκλογές». Και με νόημα αναρωτήθηκε: «Την προηγούμενη Κυριακή, τι γράφανε;».
Η γενική, δε, τοποθέτηση του πρωθυπουργού ήταν πως «η μετατόπιση πολλών ΜΜΕ την ημέρα των εκλογών έγινε επειδή πιστεύανε ότι και ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το ίδιο με τους προηγούμενους», ότι αυτό συνέβη διότι πίστευαν ότι «θα εξαργυρώνανε την στήριξη με διευκολύνσεις» αλλά, πρόσθεσε, «εμείς πολύ απλά δεν το κάναμε».
Θαυμάσια περιγραφή. Αλλά αφού ο ίδιος ο πρωθυπουργός έθεσε ως ατράνταχτο ατού της επιχειρηματολογίας του το κριτήριο του χρόνου κατά τον οποίο εκδηλώθηκε αυτή η φιλική διάθεση της «διαπλοκής» (όπως ο ίδιος την περιγράφει) απέναντί του, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η περιγραφή του πάσχει σε ένα σημείο: Δεν συμπίπτει με την πραγματικότητα.
Εξηγούμαστε:
α) Δεν ήταν «μετά τις εκλογές», ήταν ανήμερα ακριβώς των εκλογών της 25 Γενάρη 2015, όταν το «Βήμα» κυκλοφόρησε έτσι:

Δηλαδή: Μετά από 4 (μυστικές) συναντήσεις με τον κ.Ψυχάρη, στις οποίες ο κ.Τσίπρας άκουγε (όπως λέει) τα αιτήματα του εκδότη για «διευκολύνσεις», ο κ.Τσίπρας την τελευταία του προεκλογική και «αποκλειστική συνέντευξη» επέλεξε να την δώσει στην εφημερίδα του συγκεκριμένου εκδότη. Μια συνέντευξη που δημοσιεύτηκε με τρόπο που, όπως πιστοποιεί το πρωτοσέλιδο, διαλαλούσε σε βαθύ κόκκινο φόντο τις εξαγγελίες Τσίπρα για «σαρωτικές αλλαγές στο κράτος για την πάταξη της διαφθοράς» και έχριζε τον κ.Τσίπρα πρωθυπουργό πριν καν ανοίξουν οι κάλπες.
β) Επειδή ο κ.Τσίπρας ρώτησε ναι, αλλά «την προηγούμενη Κυριακή, τι γράφανε;» να του υπενθυμίσουμε. Αυτά έγραφε το «Βήμα» στις 11 Γενάρη 2015:

Δηλαδή: Η εφημερίδα του εκδότη που ζητούσε «διευκολύνσεις» από τον κ.Τσίπρα έμοιαζε να «πριμοδοτεί» μια «κυβέρνηση της Αριστεράς» κρίνοντας ως «ιστορικών διαστάσεων» την «πολιτική ανατροπή από ενδεχόμενη πρωτιά Τσίπρα». Κι αυτά όχι «μετά τις εκλογές». Δυο βδομάδες πριν από τις εκλογές ήταν.
γ) Όπως θυμόμαστε, εκλογές δεν είχαμε μόνο τον Γενάρη. Ας θυμηθούμε μερικά πρωτοσέλιδα όχι «μετά τις εκλογές», αλλά πριν τις εκλογές του Σεπτέμβρη:

Δηλαδή: Την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου, που ολοκληρώθηκε δυο μέρες αργότερα, «Τα ΝΕΑ» την πανηγύριζαν στις 12 Αυγούστου 2015 εκθειάζοντας τον κ.Τσίπρα που με αυτόν τον τρόπο, τον μνημονιακό, «γύριζε σελίδα για μια νέα Αριστερά»…
δ) Ενώ οι εκλογές είχαν ήδη προκηρυχθεί, τρεις βδομάδες πριν ανοίξουν οι κάλπες, στις 22/23 Αυγούστου 2015, η εφημερίδα «Τα ΝΕΑ» κυκλοφόρησε έτσι:

Δηλαδή: Με ψηφισμένο το τρίτο Μνημόνιο, πάλι σε βαθύ κόκκινο φόντο, «Τα ΝΕΑ» αποθέωναν τον κ.Τσίπρα και – μεσούσης της προεκλογικής περιόδου – παρουσίαζαν το Μνημόνιό του και την τακτική του σαν «τελευταία σφυριά στο ελληνικό πολιτικό κατεστημένο από τα αριστερά στα δεξιά».
ε) Δεν ήταν, όμως, μόνο τα πρωτοσέλιδα του ΔΟΛ. Ήταν τα ίδια τα άρθρα του κ.Ψυχάρη. Όπως για παράδειγμα εκείνο στις 9 Αυγούστου 2015, παραμονές της ψήφισης του Μνημονίου, όταν ο εκδότης που – κατά τον κ.Τσίπρα – ζητούσε «εκδουλεύσεις», έγραφε με πάθος:
«Γεννάται έτσι η ελπίδα η έλευση της Αριστεράς στην εξουσία να σημάνει τον εκσυγχρονισμό του κράτους που επεχείρησαν αλλά δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κώστας Σημίτης (…) μοιάζει να ανατέλλει το άστρο του Αλέξη Τσίπρα». Προεκλογικά γράφτηκαν κι αυτά.
στ) Υπάρχουν, τέλος, ορισμένα δημοσιεύματα που (όπως και αρκετά πρωτοσέλιδα) πράγματι ήταν μετεκλογικά, αλλά τόσο έντονα τα μηνύματα του συντάκτη τους, που δεν μπορούν να περνούν απαρατήρητα. Όπως, για παράδειγμα, πάλι άρθρο του κ.Ψυχάρη και μάλιστα πρόσφατα (13 Δεκεμβρίου 2015), όταν υπό τον άνευ παρερμηνειών τίτλο «ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ», μεταξύ άλλων έγραφε:
«Η σημερινή κυβέρνηση δεν είναι απλώς χρήσιμη: είναι απαραίτητη (…). Γι’ αυτό αφήστε τον κ. Τσίπρα να κάνει τη δουλειά του».
***
Σημείωση 1η: Θα μας ρωτήσει κάποιος: «Και τι ευθύνη έχει ο Τσίπρας που τον εκθείαζε ο ΔΟΛ, τι φταίει για τις κυβιστήσεις του συγκροτήματος;».
Ενδεχομένως καμία, αλλά πρόκειται για λάθος ερώτηση, σε λάθος παραλήπτη. Εμείς – επαναλαμβάνουμε – εκείνο που καταγράφουμε είναι ότι το επιχείρημα που επιστράτευσε ο κ.Τσίπρας για να αποσείσει κάθε «σκιά» για την όποια ευνοϊκή στάση του ΔΟΛ απέναντί του, ότι δηλαδή αυτή εκδηλώθηκε «μετά τις εκλογές», δεν ισχύει. Τόσο απλά. Ο ίδιος επικαλέστηκε το συγκεκριμένο (αβάσιμο) επιχείρημα. Ας μην το επικαλείτο.
Σημείωση 2η: Ο κ.Τσίπρας, για όσους δεν κατάλαβαν πόσο άτεγκτος είναι απέναντι στα ποικιλώνυμα και περιώνυμα «συμφέροντα», πρόσθεσε με έμφαση ότι δεν σηκώνει «μύγα στο σπαθί του σε ζητήματα ηθικής»
Περίφημα. Χαιρόμαστε ιδιαίτερα να ακούμε ότι ο πρωθυπουργός, που έκανε «ναι» το όχι του δημοψηφίσματος και που ψήφισε Μνημόνια ίδια με εκείνα που κατήγγειλε ως βάρβαρες πολιτικές εξυπηρέτησης ταξικών συμφερόντων, ιεραρχεί τόσο υψηλά το κριτήριο της ηθικής στην πολιτική.
Σημείωση 3: Ήταν σε αυτά ακριβώς τα ζητήματα, της «διαπλοκής» και των «συμφερόντων», που ο κ.Τσίπρας είπε – και σωστά – ότι κρίνεται «από το τι πράττει». Έφερε δε ως απόδειξη πεπραγμένων τη ρύθμιση για τις τηλεοπτικές άδειες.
Δεδομένων, πάντως, των εν λόγω ρυθμίσεων (θα αναφερθούμε ειδικώς σε αμέσως επόμενο σημείωμα της στήλης) όπου εμείς δεν είδαμε για τις νέες αδειοδοτήσεις να έχει υπάρξει κάποια δικλείδα αποκλεισμού των «ολιγαρχικών συμφερόντων» που κατά τεκμήριο αποτελούν πυλώνα της «διαπλοκής (παλιάς, νέας, αδιάφορο), και μιας και για να έχει κανείς κανάλι χρειάζονται κάτι πολλά εκατομμύρια (που προφανώς δεν βρίσκονται στις τσέπες της «αντιολιγαρχίας»),
συμπαθάτε μας, αλλά ακούγοντας τον κ.Τσίπρα στα όσα πράττει κατά της κατηραμένης διαπλοκής να εγγράφει και ότι – κατά δήλωσή του – «την έσκισε τη γάτα», εκτός από την Μέρκελ και τα Μνημόνια, το μυαλό μας πήγε και σ’ αυτό:

Διαβάστε περισσότερα

Νέα έρευνα σχετικά με την κάνναβη και τα συναισθήματα

H σύνθετη βιοχημεία της κάνναβης και πώς αυτή επηρεάζει τον εγκέφαλο μόλις τώρα αρχίζει να γίνεται κατανοητή. H Lucy Troup, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Colorado State University, έθεσε ως στόχο να απαντήσει σε συγκεκριμένα ερωτήματα όπως πως και αν η χρήση κάνναβης επηρεάζει την ικανότητα ενός ατόμου να επεξεργάζεται τα συναισθήματα.
Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στις 29 Φεβρουαρίου στο περιοδικό PLoS ONE δείχνει ότι η κάνναβη, στην πραγματικότητα, επηρεάζει σημαντικά την ικανότητα των χρηστών να αναγνωρίζουν, να επεξεργάζονται και να συμπάσχουν με τα ανθρώπινα συναισθήματα, όπως ευτυχία, θλίψη και οργή. Αλλά τα αποτελέσματα δείχνουν επίσης ότι ο εγκέφαλος μπορεί να είναι σε θέση να εξουδετερώσει αυτά τα αποτελέσματα ανάλογα με το αν τα συναισθήματα ανιχνεύονται ρητά ή έμμεσα.
H Troup είναι εδώ και καιρό γοητευμένη από την ψυχολογία των ναρκωτικών. «Εμείς δεν παίρνουμε θέση υπέρ ή κατά, αλλά θέλουμε απλώς να ξέρουμε, τι κάνει, τι είναι πραγματικά η κάνναβη «, δήλωσε η Troup.
Για σχεδόν δύο χρόνια, η Troup και μεταπτυχιακοί φοιτητές της έχουν διεξάγει πειράματα χρησιμοποιώντας ένα ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (EEG) για τη μέτρηση των δραστηριοτήτων του εγκεφάλου των περίπου 70 εθελοντών. Όλοι οι εθελοντές αυτοπροσδιορίζονται ως χρόνια, μέτρια ή μη χρήστες κάνναβης.
Τα πειράματα αποτελούνταν από τα εξής: Οι συμμετέχοντες που συνδέθηκαν με ένα EEG, τους ζητήθηκε να δουν τα πρόσωπα που απεικονίζουν τέσσερις διαφορετικές εκφράσεις: ουδέτερη, χαρούμενη, φοβισμένη και οργισμένη. Οι χρήστες κάνναβης έδειξαν μια μεγαλύτερη απόκριση σε πρόσωπα που δείχνουν αρνητική έκφραση, ιδιαίτερα θυμωμένη. Αντίθετα, οι χρήστες κάνναβης έδειξαν μια μικρότερη απόκριση σε θετικές εκφράσεις – τα χαρούμενα πρόσωπα – σε σύγκριση με τους μη-χρήστες.
Επίσης, οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να δώσουν προσοχή στο συναίσθημα, και στη συνέχεια να προσδιορίσουν αυτό . Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι διαφορές μεταξύ των χρηστών και των μη χρηστών κάνναβης ήταν σχεδόν δυσδιάκριτες. Αλλά όταν τους ζητήθηκε να επικεντρωθούν στο φύλο του προσώπου, και αργότερα στην αναγνώριση του συναισθήματος, οι χρήστες κάνναβης σημείωσαν πολύ χαμηλότερες βαθμολογίες από τους μη χρήστες. Αυτό σήμαινε μια ικανότητα να αναγνωρίζουν λιγότερο τα συναισθήματα. Οι χρήστες κάνναβης ήταν επίσης λιγότερο σε θέση να συμπάσχουν με τα συναισθήματα.
Η μελέτη φαίνεται να δείχνει ότι η ικανότητα του εγκεφάλου να επεξεργάζεται τη συγκίνηση επηρεάζεται από την κάνναβη, αλλά μπορεί να υπάρξει κάποιο αντιστάθμισμα για αυτές τις διαφορές. Δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ χρηστών και μη χρηστών όταν η προσοχή κατευθύνεται προς ένα συγκεκριμένο συναίσθημα. Αλλά σε ένα βαθύτερο επίπεδο επεξεργασίας συγκίνησης – που απεικονίζεται από την ικανότητα να συμπάσχουν – η απάντηση είναι μειωμένη σε χρήστες κάνναβης.
Συγκεκριμένα, η Troup μέτρησε την δυναμική εκδήλωση που σχετίζονται με αυτά τα θέματα. Το ΕΕG μπορεί να καταγράψει μια μεγάλη ποικιλία από γενικευμένη εγκεφαλική δραστηριότητα. Σε αυτή την περίπτωση, επικεντρώθηκε σε ό, τι συμβαίνει σε ορισμένα τμήματα του εγκεφάλου όταν τα υποκείμενα είδαν ένα πρόσωπο – το πρόσωπο είναι το συμβάν. «Προσπαθήσαμε να δούμε αν ένα απλό παράδειγμα επεξεργασίας συγκίνησης θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε άτομα που κάνουν χρήση κάνναβης, γιατί θέλαμε να δούμε αν υπήρχε κάποια διαφορά», είπε η Troup. «Έτσι ξεκίνησαν όλα.»
Η Troup ηγείται μιας δεύτερης μελέτης με EEG με επίκεντρο τις επιπτώσεις της κάνναβης για τις διαταραχές της διάθεσης, όπως η κατάθλιψη και το άγχος. Ένας μεταπτυχιακός φοιτητής στο εργαστήριο της, επίσης, ερευνά την επίδραση της κάνναβης στη μάθηση.
legalit.gr
Μπορείτε να βρείτε το legalit στο facebook: https://www.facebook.com/legalitgr/?fref=ts

Διαβάστε περισσότερα

Αυτοί είναι απ’έξω ή εμείς πολιορκημένοι; – του Μάνου Αντώναρου

Λένε ότι άμα δεν μπεις στα παπούτσια του εχθρού/αντιπαλου/ανταγωνιστή είναι σίγουρο ότι στο τέλος θα ηττηθείς.
Το να μελετάς τον εαυτό σου είναι δουλειά ίσως του ψυχιάτρου σου, αλλά δεν είναι ιδιαίτερα χρήσιμο σε έναν “πόλεμο” (μην κολλήσουμε στις λέξεις ε;)
Όλοι λέμε λοιπόν…αναλύουμε… γνωστοποιούμε… τι ΘΑ κάνουμε εμείς (και οι Ευρωπαίοι) με τους πρόσφυγες/μετανάστες.
Hot spots, στρατόπεδα, κλείσιμο συνόρων, βάρκες, ΝΑΤΟ κλπ.
Μάλιστα.
Οι άλλοι τί σκέφτονται;
Ποιοί άλλοι;
Οι πρόσφυγες/μετανάστες ντε…
Ε, δεν ξέρω….
Δεν έχουν εκπροσώπους αυτοί ε;
Μμμμ όχι….
Αρα δεν ξέρουμε τι σκέφτονται….
Ε, ναι…
Σκέφτονται … όμως ετσι δεν είναι;
Ε, ναι….
Μαύροι…μελαψοί…ή λίγο πιο σκούροι… σκέφτονται… και μάλιστα κάποιοι παίζει να ‘ναι και ιδιαιτερως ευφυείς… Ρατσισμός ξε-ρατσισμός μη λέμε κι ο,τι θέμε….
Τι να σκέφτονται άραγε;
Μια καλύτερη ζωή;
Ωραία… πολύ γενικό αλλά είναι μια αρχή.
Πώς να ‘ναι η “καλύτερη” ζωή στο μυαλό ενός ανθρώπου που του’χουν σκοτώσει τη μάνα, έχουν βιάσει την αδελφή του, δεν θέλω να σκέφτομαι τι έχουν κάνει σε ένα ή περισσότερα από τα παιδιά του…ή στον ίδιο…
Πώς να σκεφτεται αραγε ένας τέτοιος άνθρωπος που προχωρά εκατοντάδες χιλιόμετρα…έρχεται σε επαφη με το οποιοδήποτε κατακάθι της κοινωνίας και τελικά μπαίνει σε μια σάπια βάρκα βλέποντας τα παιδιά του ή τα παιδιά των φίλων του να πνίγονται γύρω του επειδή τα σωσίβια είναι ψεύτικα;
Κάτι τον σπρώχνει ολο και πιο μακρυά… όσο γίνεται πιο μακρυά από την πραγματική Κόλαση…. Κάτι τον σπρώχνει και αυτό το κάτι είναι απίστευτα ισχυρό…κάτι σαν βιονική μπουλντόζα.
Ποιός βλάκας σκέφτεται ότι αυτόν τον άνθρωπο μπορεί να τον σταματήσει οποιαδήποτε ευρωπαϊκή ποσόστωση… μια διακρατική συμφωνία που γίνεται κουβέντα στην τηλεόραση (που ποτέ δεν βλέπει)… ή επειδή το διεθνές δίκαιο μπλα…μπλα… ή επειδή η Τουρκία είναι σε κόντρα με την Ελλάδα, που η Ελλάδα έχει μνημόνια και ο Τσίπρας συμβουλο έναν σερβιτόρο κολλητό του;
Αλήθεια πιστεύετε ότι αυτο σκέφτεται όταν έχει περάσει δια πυρός και σιδηρου και το παιδί του εχει να φάει απο προχθές;
Όταν έρθουμε αντιμέτωποι με αυτούς τους ανθρώπους …. θα’ναι άσχημα…. γιατι αυτοί έχουν ένα όπλο που εμείς δεν έχουμε: Δεν έχουν να χάσουν τίποτα και τα μάτια τους έχουν δει πράγματα που εμείς ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μας δεν έχουμε δει.
Ναι, στη συνοδο κορυφής στις Βρυξέλες αποφασίστηκε να….
ΣΤΑ ΠΑ-ΠΑ-ΡΙ-Α του!
Τι λέτε να φοβάται;
Μπας και τον πυροβολήσουν;
Μπάς και τον συλλάβουν και τον πάνε σε κελί της Ευρώπης;
Ή μήπως τους χαχαχαχαχαχαχα απωθήσει μια διμοιρία ΜΑΤ;
Αν το πιστελυετε κάτι τέτοιο μάλλον δεν έχετε διαβάσει τί γίνεται π.χ. στην Ουγκάντα!
Στην Ευρώπη εμείς τα λέμε βιαιότητες…. στην Αφρική (κι όχι μόνο) μιλάμε για φρικαλεότητες….
Δεν είναι το ίδιο ε;
Δεν είναι αυτοί απ’εξω…. εμείς είμαστε πολιορκημένοι…. Ή μπας και καταλαβαίνω λάθος;
Ο ένας απολαμβάνει την ελευθερία (ελευθερία είναι γι’ αυτούς) ξαπλωμένος κάνοντας τσιγάρο και φραπέ σε παγκάκι στην πλατεία Βικτωρίας….
Και εσύ νιώθεις την αντιστοιχία μόνο σε ξαπλώστρα πρώτη σειρά στη Μυκονο….
Επιμένω: δεν είναι το ίδιο….
Δεν σας κάνει καμία εντύπωση που π.χ. οι αντιλόπες ταξιδεύουν χιλιόμετρα για να φτάσουν στο νερό παρ’ όλο που ξέρουν πολύ καλά ότι εκεί τις περιμένουν κροκόδειλοι και πονηρά λιοντάρια;Δεν έχετε δει Νασιοναλ Τζιογκράφικ;
ΟΛΑ τα θηλαστικά του πλανήτη -μηδενός εξαιρουμένου-μετακινούνται -όταν χρειαστεί- προς την πηγή της ζωής…
Ενστικτωδώς!
Δεν ξερω αν το θυμάστε….ή αν το θεωρείτε μπανάλ… αλλά ο άνθρωπος είναι πρώτα απο όλα: θηλαστικό.
ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ…
ΟΛΟΙ-ΟΛΟΙ
Αμα πιάσει φωτιά η κρεβατοκάμαρα της Βασίλισσας της Αγγλίας ενστικτωδώς προς το παράθυρο θα πάει…
Τί να κάνουμε;
Δεν έχω ιδέα…. η δουλειά μου δεν είναι να προτείνω λύσεις…αλλά να επισημαίνω καταστάσεις.



Πηγή

Διαβάστε περισσότερα

Ο Τσίπρας σκίζει τη γάτα και ο Μπογιόπουλος τον Τσίπρα

Σχόλιο του Νίκου Μπογιόπουλου για την συνέντευξη Τσίπρα

Αντιγράφουμε το σχόλιο της ιστοσελίδας ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
για το σχολιασμό του Νίκου Μπογιόπουλου στον Real FM
στην συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα:
«Πολύ θα θέλαμε να ξέραμε ποιες θα ήταν οι αντιδράσεις του Αλέξη Τσίπρα αν άκουγε τον σχολιασμό που έκανε ο Νίκος Μπογιόπουλος -στον ρ/σ Real fm- για την χθεσινή του τηλεοπτική συνέντευξη στον Νίκο Χατζηνικολάου.
Ο κομμουνιστής δημοσιογράφος δεν χρειάστηκε περισσότερο από δέκα λεπτά για να κάνει σμπαράλια την εικόνα που θέλησε να παρουσιάσει στους τηλεθεατές ο έλληνας πρωθυπουργός. Καίριες όλες οι επισημάνσεις του και δεν άφησε τίποτα ασχολίαστο απ’ ότι επικαλέστηκε ο Α. Τσίπρας.
Αλήθεια, θα τολμούσε ποτέ ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ να έδινε μια συνέντευξη σε ένα περιβάλλον το οποίο δεν θα ήταν «προστατευμένο» και να αντιμετωπίσει ερωτήσεις από έναν δημοσιογράφο όπως ο Νίκος Μπογιόπουλος;»

Διαβάστε περισσότερα

Αύξηση της φτώχειας 8% το 2015 μετά από μείωση 7% το 2014, σοβαρά;

Γενικά η επίσημη στατιστική φροντίζει να διαμορφώνει επαρκείς ορισμούς και να τους κρατά σταθερούς στο χρόνο και εναρμονισμένους μεταξύ των χωρών. Ένας λόγος για αυτό είναι ότι οι ορισμοί, παρότι διαμορφώνονται με ακεραιότητα και επιστημονική ευθύνη, δεν είναι πάντα κατανοητοί και ακόμα περισσότερο δεν είναι κατανοητές οι αλλαγές και οι περιορισμοί τους.

Δυστυχώς, πριν από μερικές μέρες αυτό έγινε κάτι παραπάνω από σαφές με αφορμή την έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας που περιλάμβανε και παράρτημα με μια ενδιαφέρουσα μελέτη για την επίδραση των δημοσιονομικών πολιτικών σε ομάδες πληθυσμού με διαφορετικά εισοδήματα και άρα και την φτώχεια.
Τα ΜΜΕ κατάλαβαν ότι η ΠΦΑ έχει βουλιάξει τη χώρα στην φτώχεια, οι τίτλοι ήταν σαφείς, αυξήθηκε 8% η φτώχεια το 2015 ενώ είχε μειωθεί 7% το 2014 (ΔΟΛ, Καθημερινή, και δεκάδες άλλα μέσα). Ακόμα και η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ Αυγή παρότι το έθαψε βαθιά μέσα στο σχετικό άρθρο, κατάλαβε το ίδιο ακριβώς πράγμα.
Όμως σίγουρα η εντύπωση και κατά πάσα πιθανότητα και τα νούμερα είναι λάθος. Η εισοδηματική φτώχεια μετριέται συνήθως ως το ποσοστό των ανθρώπων που ζουν σε νοικοκυριά με ισοδύναμο ετήσιο διαθέσιμο εισόδημα κάτω από το 60% του διάμεσου εισοδήματος. Μετριέται με την ευρωπαϊκή έρευνα εισοδήματος και συνθηκών ζωής (EU-SILC) και τα αποτελέσματα της έρευνας του 2015 δεν έχουν δημοσιοποιηθεί ακόμα.

Αυτό που αναφερόταν στην έκθεση του διοικητή της ΤΤΕ δεν είναι στοιχεία αλλά οι εκτιμήσεις ενός μοντέλου (Euromod) του πανεπιστημίου του Essex που εκτιμά την επίδρασης δημοσιονομικών πολιτικών (φόροι, παροχές, κοινωνικές μεταβιβάσεις κλπ) στο εισόδημα. Είναι ένα δοκιμασμένο και ευρέως χρησιμοποιούμενο μοντέλο. Οι εκτιμήσεις του όπως το χρησιμοποίησε η ΤΤΕ, παρουσιάζονται συγκριτικά με τα στοιχεία της SILC για την περίοδο 2010-2014:

^{* Πατήστε πάνω στον πίνακα για μεγέθυνση} 
Όντως το 2014 είχαμε μια μείωση κατά μία μονάδα της εισοδηματικής φτώχειας από 23,1% σε 22,1%, μια μείωση μιας ποσοστιαίας μονάδας που αντιστοιχεί σε ποσοστιαία μεταβολή του ποσοστού (!!) κατά 4.3% και όχι - 7%. Ο κυριότερος λόγος αυτής της μεταβολής ήταν το κοινωνικό μέρισμα δηλ. καταβολή ενός ποσού 500 ευρώ σε 450.000 νοικοκυριά με εισόδημα κάτω των 6.000 ευρώ (το όριο και η παροχή προσαρμόζεται με βάση το μέγεθος του νοικοκυριού).Η εικόνα αυτή μοιάζει περισσότερο με την εντύπωση που είχαμε, αύξηση των ανισοτήτων ιδίως την περίοδο 2011-2013 με την άνοδο της ανεργίας, τη μείωση του κατώτατου μισθού και τη αύξηση των περιπτώσεων ακραίας φτώχειας.
Αυτή η παροχή δεν δόθηκε το 2015 (παρά μόνο σε ένα μικρό αριθμό που δεν το είχαν λάβει το 2014 παρότι το δικαιούνταν επειδή εξαντλήθηκε το διαθέσιμο κονδύλι) αντί αυτής δόθηκε η κάρτα σίτισης, μια προπληρωμένη κάρτα (100 ευρώ το μήνα που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε συνεργαζόμενα καταστήματα τροφίμων) σε νοικοκυριά με εισόδημα κάτω των 2400 ευρώ.
Tο ποσό που τελικά διατέθηκε σε αυτό το πρόγραμμα το 2015 ήταν 200εκ. (για 9 μήνες) ήτοι λιγότερο από το μισό του κοινωνικού μερίσματος. (βεβαίως είναι διαρκής και όχι εφάπαξ παροχή και δίνει περισσότερα χρήματα σε νοικοκυριά με μεγαλύτερη ανάγκη αλλά δεν είναι το θέμα μου η αποτελεσματικότητα που είναι μέτρια και για τα 2 μέτρα). Το θέμα είναι ότι όσο και να ήταν το ποσό και όσοι και να ήταν οι δικαιούχοι το μοντέλο δεν θα το λάμβανε υπόψιν του γιατί είναι παροχή σε είδος (έστω και αν είναι σχεδόν χρήματα) και όχι διαθέσιμο εισόδημα.
Αυτό είναι ένα σημαντικό πρόβλημα των στατιστικών εισοδήματος. Πολύ λίγες παροχές σε είδος συμπεριλαμβάνονται παρ’ ότι είναι σημαντικές για την ζωή των ανθρώπων. Το μοντέλο όμως έχει και άλλα, επιπρόσθετα προβλήματα πχ. μετράει μόνο πρωτογενείς (άμεσες) επιδράσεις των δημοσιονομικών πολιτικών στο εισόδημα αλλά μετράει μόνο πρωτογενείς επιδράσεις, και μάλιστα όχι τις επιδράσεις πχ της αύξησης του ΦΠΑ μια και αυτές δεν επηρεάζουν καταρχήν το εισόδημα αλλά τι μπορείς να κάνεις με αυτό.
Βεβαίως η έκθεση της τράπεζας της Ελλάδας το σημειώνει αυτό οπότε δεν είναι ακριβώς παραπλανητική η έκθεση. Ο προσεκτικός δημοσιογράφος (ένα μυθικό πρόσωπο στα καθ’ ημάς ΜΜΕ) θα μπορούσε να το προσέξει και να το αξιολογήσει, να ζητήσει διευκρινίσεις κλπ. Όμως, οι κεντρικές τράπεζες (ιδίως αυτές) έχουν υποχρέωση να νοιάζονται πάρα πολύ για τον αντίκτυπο αυτών που ανακοινώνουν, έτσι νομίζω ότι δικαιολογείται κάποιος να πει τουλάχιστον ότι ο διοικητής της ΤΤΕ θα έπρεπε να είναι πολύ πιο προσεκτικός σε αυτά που δημοσιεύει στην ετήσια έκθεσή του. Κατ’ ελάχιστο νομίζω ότι πρέπει να προχωρήσει σε διευκρινίσεις, θα ήταν θλιβερό η εξαιρετικά χρήσιμη αυτή δουλειά των εμπειρογνωμόνων της τράπεζας να έχει τέτοιο παραπλανητικό αποτέλεσμα.

Μιχάλης Πετράκος

* Ο Μιχάλης Πετράκος, είναι στατιστικός αναλυτής (μέλος των Οικολόγων Πράσινων)

Διαβάστε περισσότερα

Γαλλία: Στη φυλακή οι γονείς που ανεβάζουν φωτογραφίες των παιδιών τους στο Facebook

Με ποινή φυλάκισης έως και ένα χρόνο και πρόστιμο έως 45.000 ευρώ απειλούν οι γαλλικές αρχές τους γονείς που δημοσιοποιούν στοιχεία και φωτογραφίες των παιδιών στους στο Facebook.
 

 Η γαλλική νομοθεσία αυστηροποιήθηκε πρόσφατα, και όπως εξηγεί Γάλλος νομικός στην εφημερίδα Telegraph: «Σε μερικά χρόνια τα παιδιά θα μπορούν να οδηγούν στα δικαστήρια τους γονείς τους για δημοσίευση φωτογραφιών τους όταν ήταν νεώτεροι».
Πρόσφατα η γαλλική αστυνομία υπενθύμισε τον κίνδυνο παιδόφιλοι να βάζουν στο στόχαστρο παιδιά μετά από ανάρτηση οικογενειακών φωτογραφιών στα social media.

Διαβάστε περισσότερα

Οι πωλήσεις νόμιμης κάνναβης έφτασαν το 1 δις $ στο Κολοράντο

Το 1 δις $ έφτασαν για το 2015 οι πωλήσεις νόμιμης κάνναβης μόνο στο Κολοράντο

Οι πωλήσεις ψυχαγωγικής και ιατρικής κάνναβης ανήλθαν σε $ 996.184.788 μέσα στο 2015, σύμφωνα με τους υπολογισμούς που έκανε το Τμήμα Εσόδων του Κολοράντο και δημοσίευσε την Τρίτη.
Αυτό είναι μια αύξηση άνω του 42 τοις εκατό σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Το Cannabis Business Alliance είπε σε μια δήλωση ότι οι πωλήσεις συνέβαλαν135 εκατομμύρια δολάρια σε φόρους εκ των οποίων τα 35 εκατομμύρια προορίζονται για την κατασκευή σχολείων.
Η είδηση ​​έρχεται 2 ημέρες μερά την ανάλυση επενδύσεων απο μια έκθεση που κυκλοφόρησε και τόνιζε ότι οι νόμιμες πωλήσεις κάνναβης το περασμένο έτος ανήλθαν σε 5,4 δισεκατομμύρια δολάρια σε εθνικό επίπεδο.
Αυτοί οι αριθμοί καταδεικνύουν την προθυμία των χρηστών κάνναβης να αγοράσουν τα προϊόντα μέσω της ρυθμισμένης και νόμιμης αγοράς, λένε οι υποστηρικτές.
«Οι κάτοικοι του Κολοράντο αποδεικνύουν ότι προτιμούν να αγοράζουν κάνναβη από το ρυθμιζόμενο, νομικό κλάδο παρά στη μαύρη αγορά,» δήλωσε ο ο Mike Elliott, ο εκτελεστικός διευθυντής του Marijuana Industry Group , στη HuffPost. «Η βιομηχανία μας έχει βοηθήσει να αναπτύξουμε την οικονομία του Κολοράντο, ενισχύοντας τον τουρισμό, με αναζωογονημένες επιχειρηματικές περιοχές, και συμπιέζοντας τη μαύρη αγορά»
Κολοράντο και Ουάσιγκτον ήταν οι πρώτες πολιτείες που νομιμοποίησαν τη ψυχαγωγική κάνναβη το 2012. Από τότε, το Όρεγκον, η Αλάσκα και η Περιφέρεια της Κολούμπια έχουν ακολουθήσει, ενώ 23 πολιτείες το επιτρέπουν για ιατρικούς σκοπούς.
legalit, huffington post

Διαβάστε περισσότερα

Ο διάβολος, ο Τσίπρας και ο Ψυχάρης

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Ήρθε η ώρα του διαβόλου και των πιθανών συναντήσεων του, με τον κ.Τσίπρα…. Ο πρωθυπουργός είπε, χθες στη συνέντευξή του στο STAR: «Μπορεί αν χρειαστεί να συναντήσω και τον διάβολο. Το θέμα είναι ότι δεν θα του πουλήσω την ψυχή μου. Και εγώ θα κριθώ, ιδίως τώρα που έχω θέση εξουσίας, όχι από το ποιόν συναντώ, τι μου λέει, τι του λέω αλλά από τι πράττω». Βαρύγδουπο.

Αρκετά, λοιπόν, με τη γάτα των Ιμαλαΐων. Τη γάτα την έσκισε, χθες, ο πρωθυπουργός! Έτσι, τουλάχιστον, δήλωσε. Μάλιστα.

Ο κ.Τσίπρας έχει δικαίωμα να συναντιέται με όποιον θέλει, ακόμα και με τον διάβολο. Ας μείνουμε, όμως, στις συναντήσεις που είχε με τον κ.Σταύρο Ψυχάρη (εκτός αν εννοούσε πως ο Ψυχάρης είναι ο διάβολος…). Ο πρωθυπουργός δεν διέψευσε, ούτε μια στιγμή, πως έγιναν οι συναντήσεις. Το αντίθετο. Επιβεβαίωσε, δε, με τον τρόπο του, πως υπάρχει και η γάτα Ιμαλαΐων, στην οποία αναφέρεται το γνωστό δημοσίευμα του «Βήματος». Ας αφήσουμε όμως τη γάτα στην ησυχία της, όπως είπαμε.

Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ μίλαγε …λεβέντικα 

Ο εκδότης του ΔΟΛ δεν είναι άγνωστος στη χώρα. Το ερώτημα δεν είναι γιατί τον συνάντησε ο πρωθυπουργός, όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Το ερώτημα είναι συγκεκριμένο, αλλά χρειάζεται λίγο να θυμηθούμε το κλίμα εκείνης της περιόδου. Δεν γνωρίζουμε, φυσικά, ημερομηνίες, αλλά τότε ο Αλέξης Τσίπρας δεν ήταν -υποτίθεται- ένας ακόμα υποψήφιος πρωθυπουργός. Ήταν ένας υποψήφιος «αριστερός πρωθυπουργός», που τα έβαζε (στα λόγια) με τους ολιγάρχες, τους καναλάρχες και τους εκδότες του κατεστημένου. Ηχηρές δηλώσεις, πολλές δηλώσεις και πάλι δηλώσεις, εναντίον των ισχυρών. Αμφισβητεί κανείς πως τότε ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε …λεβέντικα, πως δεν συνδιαλέγεται με το κατεστημένο;

«Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια;»

Ας κάνουμε μια απλή υπόθεση: Πώς θα αντιδρούσαν οι υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ, αυτοί που είχαν μια ελπίδα πως με τον ΣΥΡΙΖΑ κάτι θα αλλάξει, εάν μάθαιναν πως έκανε ραντεβού με τον Ψυχάρη;.. Ας θυμηθούμε, λίγο, την περίοδο που ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπολίτευση και η απάντηση μάλλον εύκολη.

Ας πάμε και κάπου …αλλού: Στα πρωτοσέλιδα του «Βήματος» και των «Νέων» που υποστήριζαν ανοιχτά τον κ. Τσίπρα. Ο πρωθυπουργός, χθες, όταν δέχτηκε ερώτηση για τα πρωτοσέλιδα του ΔΟΛ, απάντησε πως εκτός από «κόκκινα» πρωτοσέλιδα υπήρχαν και «μαύρα» (ας αφήσουμε στην άκρη τους – ανεξήγητους – λόγους που ο Τσίπρας συνδυάζεται με το κόκκινο χρώμα). Με αυτόν τον τρόπο ήθελε να πει πως η υποστήριξη ήταν ευκαιριακή και σύμφωνα με το συμφέρον του εκδότη; Και πού είναι το περίεργο, ακόμα και αν δεχτούμε το σκεπτικό του πρωθυπουργού; Η απάντηση είναι απλή: Έτσι είναι αυτά στην κοινωνία που ζούμε! Μια κοινωνία με συγκεκριμένη δομή κι οργάνωση. Δεν μπορούμε να φανταστούμε πως ο Τσίπρας του μνημονίου, σε πιο νεαρή ηλικία (δηλαδή λίγα χρόνια πριν) δεν μπορούσε να καταλάβει κάτι τέτοιο… Έχουμε την εκτίμηση πως δεν έπεσε κι από τα σύννεφα με τη στάση του εκδότη.

Ως «αριστερός» (σύμφωνα με δικές του δηλώσεις) θα έπρεπε να ξέρει πως έτσι λειτουργεί το σύστημα.  Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια;», όπως θα έλεγε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός…

Ο Ψυχάρης. τα άστρα και η παραλογοτεχνία

Ας ασχοληθούμε και λίγο πιο συγκεκριμένα με τον εκδότη, που δημοσιεύει στην εφημερίδα του, κείμενα …παραλογοτεχνίας, για να μας πει πως συναντήθηκε με τον κ. Τσίπρα τέσσερις φορές. Δεν χρειαζόταν γάτες Ιμαλαΐων, μπισκότα βουτύρου και καφές, ασανσέρ και λιμουζίνες, για να το δηλώσει. Ήθελε, βέβαια, να πει πως έχει στοιχεία για τις συναντήσεις. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να το δείξει, είναι κι αυτή μια προσέγγιση, μια αισθητική για τα πράγματα. Αυτά ως προς τη μορφή.

Ως προς το περιεχόμενο τα πράγματα είναι κάπως πιο σύνθετα. Μετά το δημοσίευμα του ΔΟΛ ακολούθησαν ανακοινώσεις από το Μαξίμου, απαντήσεις του ΔΟΛ, η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στο STAR και νέα δημοσιεύματα του ΔΟΛ, σήμερα στα «Νέα». Είναι προφανές πως θα έχουμε και συνέχεια. Είναι, επίσης, προφανές πως κανείς δεν μπορεί να θεωρήσει ως δεδομένα στοιχεία τις πληροφορίες για τα δάνεια του ΔΟΛ και την κυριαρχία (του Ψυχάρη) στο MEGA.

Ο κ. Ψυχάρης έχει τα θέματα του με τη δικαιοσύνη και ο κ. Τσίπρας έχει τα θέματα του με την κοινωνία. Για να δούμε εάν «το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο»… Tι έκφραση κι αυτή! Αστυνομική προσέγγιση δεν θα κάνουμε για τα δάνεια του ΔΟΛ και για την κυριαρχία του στο MEGA. Η μια μεριά λέει πως η άλλη έκανε προσφορά… Παζάρια ενός άλλου …επιπέδου. 

 Επαναλάβουμε πως ο εκδότης του ΔΟΛ δεν είναι άγνωστος στην Ελλάδα. Αναφερόμαστε στο ρόλο των ΜΜΕ του ΔΟΛ, την ευθύνη των οποίων (ως προς την κεντρική γραμμή) έχει ο εκάστοτε εκδότης.  Μάτια έχουμε όλοι, βλέπουμε και κρίνουμε.

Το σίγουρο είναι πάντως πως, προς το παρόν, ο κ.Ψυχάρης έχασε το άστρο του, αλλά είμαστε πως δεν θα δυσκολευτεί να βρει καινούργιο ή ακόμα και να επανέλθει στο …παλιό. Δεν έχει περάσει και καιρός από τότε που μας ενημέρωνε πως «μοιάζει να ανατέλλει το άστρο του Αλέξη Τσίπρα».

Που βρέθηκε ο διάβολος;..

Υπάρχει βέβαια κι ένα ερώτημα. Τι δουλειά έχει ανάμεσα σε δύο «άγιους ανθρώπους» ο διάβολος;.. Ο κ. Τσίπρας, πάντως, έκανε συγκεκριμένη δήλωση για το φλέγον αυτό ζήτημα, όπως αναφέραμε και στην αρχή: «Μπορεί αν χρειαστεί να συναντήσω και τον διάβολο. Το θέμα είναι ότι δεν θα του πουλήσω την ψυχή μου». Έτσι θα είναι για να το δηλώνει ο κ. Τσίπρας! Γιατί να τον αμφισβητήσουμε; Έχουμε κανέναν λόγο που να μας οδηγεί να υποστηρίξουμε πως άλλα λέει κι άλλα κάνει;..Ο Αλέξης ο Τσίπρας κάτι τέτοιο; Ποτέ! 

 Ο Σταύρος ο Ψυχάρης δεν έχει τοποθετηθεί επί του θέματος. Δεν γνωρίζουμε για τις σχέσεις του και τις συναντήσεις του με τον διάβολο. Ίσως με κάποιο σχετικό δημοσίευμα μας ενημερώσει για το ζήτημα. Ας μην έχει γάτες Ιμαλαΐων. Δεν είναι απαραίτητο.

Διαβάστε περισσότερα

Ιορδάνης Τσομίδης ή "ΤΖΟΡΝΤΑΝ"

Γεννήθηκε το 1933 στην Κοκκινιά από γονείς πρόσφυγες, με καταγωγή από τη Σαμψούντα. Σε ηλικία 12 χρόνων άρχισε να μαθαίνει μπουζούκι και βιολί και λίγο καιρό αργότερα άρχισε να εμφανίζεται σε μικρά θέατρα ως παιδί - ταλέντο. Παράλληλα, ασχολήθηκε με τον κλασικό αθλητισμό και το 1950 ανακηρύχτηκε πρωταθλητής Ελλάδας στα 5.000 μέτρα στην κατηγορία των εφήβων.Την ίδια περίπου εποχή, θα κάνει τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα στο χώρο του λαϊκού τραγουδιού, συμμετέχοντας σε λαϊκές ορχήστρες που περιόδευαν σε μαγαζιά της επαρχίας: στο Βόλο, στην Αρτα, στην Πρέβεζα, στη Θεσσαλονίκη και στο Αγρίνιο. Γυρνώντας στον Πειραιά, θα πιάσει δουλιά στο μαγαζί του "Περιβόλα" στην Κοκκινιά, μαζί με τον Πρόδρομο Τσαουσάκη. Από τότε καθιερώθηκε σαν ένας απ' τους καλύτερους μπουζουξήδες στα λαϊκά πάλκα.

Το 1957 ο Ιορδάνης Τσομίδης, όπως και τόσοι άλλοι δεξιοτέχνες μπουζουξήδες, θα φύγει για δουλιά στην Αμερική. Για 15 περίπου χρόνια, θα παίξει σε μαγαζιά της Νέας Υόρκης, του Λος Αντζελες, του Σαν Φραντσίσκο, του Χόλιγουντ, του Λας Βέγκας, της Νεβάδα και αλλού. Εκεί θα γίνει ονομαστός όχι μόνον ανάμεσα στους Ελληνες ομογενείς, αλλά και στους Αμερικάνους ακροατές, αποκτώντας διάσημους φίλους και θαυμαστές, όπως ο Τζακ Νίκολσον, η Τζέιν Φόντα, η Σίρλεϊ Μακλέιν και πολλοί άλλοι.

Το 1973, ο Ιορδάνης Τσομίδης θα επιστρέψει στην Ελλάδα και θα προσπαθήσει να φτιάξει ένα δικό του μαγαζί. Δε θα τα καταφέρει, όμως, και θα αναγκαστεί να ξαναφύγει στο εξωτερικό. Θα παίξει πάλι στην Αμερική και έπειτα σε μαγαζιά και συναυλίες στην Ευρώπη, σε διάφορες πόλεις της Αγγλίας, της Ολλανδίας και της Γερμανίας. Στο εξωτερικό θα ηχογραφήσει αρκετούς δίσκους. Ανάμεσά τους υπάρχει και η συμμετοχή του σε έναν τζαζ δίσκο, που ηχογράφησε το 1966 με τον σαξοφωνίστα Φιλ Γουντς και άλλους μουσικούς της πολυεθνικής σκηνής της Νέας Υόρκης.

Την τελευταία δεκαετία, ο Τσομίδης προτίμησε να δουλεύει σε μικρά μαγαζιά, όπου το μπουζούκι του είχε τον κυρίαρχο ρόλο. Το πρώτο που γινόταν αμέσως αντιληπτό από τους μαγαζάτορες, αλλά και τους πελάτες ήταν ότι θα ανέβαινε στο πάλκο να παίξει μόνον όταν ο ίδιος είχε τη διάθεση κι αυτό γινόταν συνήθως αργά, μετά τις δύο το βράδυ. Το πρόγραμμά του βασιζόταν στην εξής λογική: "Δεν υπάρχει πρόγραμμα, παίζουμε ό,τι μας αρέσει την κάθε φορά".

Ο αυτοσχεδιασμός ήταν ένα εξίσου βασικό χαρακτηριστικό της παρουσίας του Τσομίδη, σε αντίθεση με τη σύγχρονη καθημερινότητα, όπου στα περισσότερα - αν όχι όλα - τα μαγαζιά οι οργανοπαίχτες είναι αναγκασμένοι να λειτουργούν στην υπηρεσία του "τραγουδιστή - φίρμα", παίζοντας σχεδόν το ρόλο του καλά προγραμματισμένου τζουκ μποξ. Τα ταξίμια του Τσομίδη είναι πραγματικά ανεπανάληπτα. Ο οργανοποιός και φίλος του Παναγιώτης Βαρλάς λέει χαρακτηριστικά: "Ο Ιορδάνης μπορεί να σου παίξει μισή ώρα ταξίμι, χωρίς να επαναλάβει ούτε μια φράση, χωρίς να αντιγράψει ούτε μια πενιά". 

 Για τον Τσομίδη μπορούμε να υποστηρίξουμε άφοβα ότι ήταν ένας από τους πιο πλούσιους μπουζουξήδες. Πλούσιος, βέβαια, στον ήχο του και στην ποικιλία στο παίξιμό του και όχι όσον αφορά την οικονομική του κατάσταση, η οποία ήταν ίδια με αυτήν των περισσότερων παλιών σημαντικών μουσικών του λαϊκού μας τραγουδιού. Γιατί εκτός από τον μποέμικο χαρακτήρα, που δεν του επέτρεψε να κάνει κάποιες ...επενδύσεις, ο Τσομίδης κατάφερε να πάρει ένα μικρό επίδομα από το κράτος μόλις στα 73 του χρόνια.

Έφυγε στις 1 Μαρτίου 2006, στο "Ευγενίδειο Ίδρυμα" από ανακοπή. Κηδεύτηκε την επομένη στην Καλλιθέα.
ΠΗΓΗ
ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ  (η βιογραφία συντάχτηκε από τον Άρη Νικολαίδη)

 

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΕΤΕ ΕΝΑ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ "ΤΖΟΡΝΤΑΝ"...
http://vids.myspace.com/index.cfm?fu...deoid=10154917

«Εφυγε» στα 74 του ο δεξιοτέχνης Ιορδάνης Τσομίδης

Εβαζε στο μπουζούκι φωτιά

Δεξιοτέχνης στο τρίχορδο μπουζούκι. Ικανός να παίζει ένα καταπληκτικό ταξίμι επί 20 λεπτά χωρίς να επαναλαμβάνει ποτέ την ίδια μουσική φράση. Κι όμως, ο Ιορδάνης Τσομίδης, που πέθανε χθες από ανακοπή καρδιάς στα 74 χρόνια του, εμφανιζόταν σποραδικά σε μικρότερα κέντρα. Από άποψη. Δεν ήθελε να ενταχθεί σε μεγάλες ορχήστρες ή να υποκύψει στο «σύστημα». Γοητευτικά ιδιόρρυθμος ήταν, π.χ., ο άνθρωπος που έκανε μεγάλη καριέρα στην Αμερική και διάσημους φίλους όπως τον Μπομπ Ντίλαν ή τον Τζακ Νίκολσον και τα εγκατέλειψε όλα εν μία νυκτί για να επιστρέψει στην Ελλάδα το 1974 συγκλονισμένος από την τραγωδία της Κύπρου.

Και μόνον αυτό; Με την παράδοση του ρεμπέτικου και των ταξιμιών στο DNA του ήταν ο αυτοδίδακτος μουσικός που έκανε το μπουζούκι του να πετάει φωτιές αν τον ενέπνεαν τα μάτια μιας γυναίκας στο ακροατήριό του. Το καταθέτει ένας αυτόπτης μάρτυς και φανατικός ακροατής του στην ηλεκτρονική διεύθυνση του ρεμπέτικου φόρουμ που χθες το μεσημέρι γέμισε συλλυπητήρια μηνύματα. Αυτός ο ακροατής, λοιπόν, ρώτησε κάποτε τον Τσομίδη το μυστικό του. Κι εκείνος του έδειξε μια γυναίκα, «σ' εκείνο το τραπέζι δεξιά βλέπεις;»

Στη Χαλκίδα

Τα τρία τελευταία χρόνια ο Τσομίδης εμφανιζόταν στον «Πίκο» στο Μπούρτζι της Χαλκίδας και στη Δροσιά. Συμμετείχε, όμως, συχνά και στις ραδιοφωνικές εκπομπές «Λαϊκοί βάρδοι» του φίλου του Πάνου Γεραμάνη. Εδώ και έναν μήνα ο 74χρονος μουσικός νοσηλευόταν στο «Ευγενίδειο» με σοβαρά προβλήματα υγείας. Εκεί πέθανε χθες. Η κηδεία του γίνεται σήμερα στις 3 μ.μ. στο νεκροταφείο της Καλλιθέας.

Γεννημένος στην Κοκκινιά το 1933, γιος τσαγκάρη, ο Ιορδάνης Τσομίδης ήταν ένα παιδί με δύο μεγάλα ταλέντα: στη μουσική και τον αθλητισμό. Το πρώτο μουσικό όργανο που πιάνει στα χέρια του είναι το μαντολίνο που ανήκε στον εκτελεσθέντα το '44 στο μπλόκο της Κοκκινιάς από τους Γερμανοτσολιάδες μεγαλύτερο αδελφό του, Γιώργο. Λίγο αργότερα, το '48, πρωτοπιάνει στα χέρια του και μπουζούκι, δανεικό από το κουρείο της γειτονιάς του. Μαγεύεται...

Αεικίνητος, όταν δεν δουλεύει στο τσαγκαράδικο ή δεν παίζει μπουζούκι, ασχολείται με τον αθλητισμό. Για ένα μικρό διάστημα εντάσσεται στην εφηβική ομάδα του Ολυμπιακού. Ασχολείται όμως και με το άλμα εις τριπλούν, το πινγκ-πονγκ και τους αγώνες δρόμου. Στα 18 του, μάλιστα, έρχεται πρώτος στα 5.000 μέτρα στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων.

Πολύ νωρίτερα από τα 13 του έχει μάθει τόσο καλά το μπουζούκι που δίνει μαθήματα και σε άλλους. Αρχίζει, μάλιστα, με τους φίλους του για το χαρτζιλίκι να παίζει σε ταβέρνες της Κοκκινιάς. Η πρώτη του επίσημη δουλειά, όμως, είναι στην ταβέρνα «Φοίνικες» στον Κορυδαλλό.

Ανήσυχο πνεύμα, το σκάει από το σπίτι του το '57 και πηγαίνει στον Βόλο. Και λίγους μήνες αργότερα φεύγει για την Αμερική. Σταθμοί στη Νέα Υόρκη, στο Λος Αντζελες, στο Χόλιγουντ. Δουλεύει πρώτα σε κέντρα της ελληνικής ομογένειας και αργότερα σε κρουαζιερόπλοια και καζίνο.

Με Νίκολσον και Ντίλαν

Στο Χόλιγουντ τον ακούει μια βραδιά ο Τζακ Νίκολσον και ενθουσιάζεται. Συνδέονται με φιλία και ο ηθοποιός τον φιλοξενεί κάποια καλοκαίρια στο εξοχικό του. Από εκείνον γνωρίζει τη Σίρλεϊ Μακ Λέιν και αργότερα τον Μπομπ Ντίλαν που του προτείνει να συνεργαστούν δισκογραφικά.

Η συνεργασία αυτή δεν έγινε ποτέ γιατί, όπως έλεγε ο Τσομίδης σε μια συνέντευξή του στον Πάνο Γεραμάνη, «την "τορπίλισαν" Ελληνοαμερικανοί επιχειρηματίες». Συνεργάζεται, ωστόσο, με τον σαξοφωνίστα Φιλ Γουντς και μαζί βγάζουν το 1967 τον τζαζ δίσκο «Greek Cooking» στον οποίο ο Τσομίδης ερμηνεύει κομμάτια από τον «Ζορμπά» του Θεοδωράκη και μουσική από το φιλμ «Σαμψών και Δαλιδά».

Στην Ελλάδα γυρίζει το 1974, συνεχίζει όμως να περιοδεύει με το μπουζούκι του στην Ευρώπη και την Αμερική. Ηχογραφεί ζωντανά εμφανίσεις του στην Ολλανδία, στη Γερμανία και βέβαια στις ΗΠΑ. Οκτώ τέτοιοι δίσκοι του κυκλοφόρησαν συνολικά. Στην Ελλάδα με παραγωγό τον Γρηγόρη Φαληρέα κυκλοφορεί από την εταιρεία Falireas ο δίσκος «Τα ταξίμια του Ιορδάνη». Από τη «Lyra» κυκλοφόρησαν και οι «Ζωντανές ηχογραφήσεις» από συναυλίες του στην Ολλανδία το 1991. Σ' αυτόν ο Τσομίδης παίζει και τραγουδά Παπαϊωάννου, Καπλάνη, Βαμβακάρη, Τούντα, Τσιτσάνη, Χιώτη κι ένα δικό του τσιφτετέλι. «Λαμπρό δείγμα της τέχνης του ελληνικού μπουζουκιού... παίξιμο εκφραστικό χωρίς η δεξιοτεχνία να γίνεται αυτοσκοπός, τραγούδι δυνατό κι αφτιασίδωτο που φανερώνει με περηφάνια, αλλά χωρίς έπαρση τα όσα έχει περάσει», γράφει τότε ο Λάμπρος Λιάβας.

Με σποραδικές εμφανίσεις στο «Ταξίμι», στο «Εναλλάξ» και στη Χαλκίδα, ο Τσομίδης διατηρεί μέχρι τέλους την αυτονομία του. «Δουλεύω», εξηγούσε, «όποτε μου γουστάρει κι όπου θέλω. Είμαι μόνος και ήσυχος...».

ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

                                                                                                     ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 2/3/2006

Διαβάστε περισσότερα